Mad Er pc dot

PPT Aloe wok poh OOP PT a n

Ka tan vende MAT RO MAIA LEA ri tito 40 di fot en 4 vi le finite in itd PAPIRI PPT LETI DIARI ABROGATI ati dd ed e TÀ

TI re rand pg ijs vib prego rors hy Ku i wah dewars ( Serf binge val Fyre sands pra HN pr inf et ee een

A LE bn dte Aroma Br © re Ma jaan prora Matia RE A RL ner ee À dd Ras

mate ne ee Leer CENT pi jot oh PIRATI vinder duces tate Ed he dee

4 eat ee rm ne ted idee save o a

PPT een rs si

Maurel CZ LA rte daden D er rn oot GS DT LOT PL 0 NT TEN TI RAS

vers Anne Oe PA AN M D ANTA TO de D Ed stand + AA

kee pe)

fer prg pt ber eme tags „Hen ba Ù puien aneh posa Wear Pere el rand regeer

en pad er er ha bron in wen de x . PARA Prive ee Tee Beh PERF eee armani et inte edion todo

À 5 bijen, AU à een neh nn MAIN A en A ode an ee

edes when emd edel + 1 pee ve vp PT TS TS en

! eh rvh ppi che

N va SE

buite as ife pe DA ziee vari. PM seme ae ta: a Ro eh rijden wor Kan Kar dede mek avan de id epen ga meriti veder aardse

en ee PAR PRR Feta pe 4 à bd oP art dre riten be TANA: oF ILL Rang 09 a nd PE nenn

IR Cape at ht i dpi tia it gj AE tonne he reati. Pinsk I bps DAN rap

PA je bra

spee SP ee

renko nd LIA ban A pe de id ar ES ttr MII

or ee pr Lan regie poeren paid oe ven GELATI PALIN II

adds du LR APE rt te espagne zat reren aas ate ope de

raare RI eht BV rt te re veen

ba queste mir IBID 9 A AAA OPEN PT Mati

Enr ot ASINI TI PMP dd PALI GM

, LIME NU ANN Te Arin MB Vd Or

. vague renate Evas art rt PURE PARA PUTO NE ad riad reren.

ei DONA Bn LEIS Pla RS AA

ant pe ene “oi cant Mn ijn deden ARI SALT] beugel

da ash, ibra orion tt

Li Kan pere

wareber np; pd oe hengst titan > wer

AN Re

mn n

hi 149 poop pede Laten she ip

% pos pe yan At Wa NA

va u ln pate zjn

ee set psp!

erat Serb es

pedi Wing terre pp |

Ela: geet

218 ain pina WI cid A;

MAR sl pp ee ae VA TM

Zr eat A near aA rte

de Fe ge rm At

i Hine bas ne games git per U von ( megen, LE REIT er rear

{ fa rn uni he ton rir raro ap at be de eu dr pel ent SAS Me y Eee

bie Magia ida) re Mt

u ane peen oot cie ae Art dogme réf gate A rund AN prima DE DRE ea ICEL DE SEEN ER TE

RITA it rte tete pi Arne a u nr Print a by per ste snaps} some fa at Ja Warte sh gnd amen qe a ot ed reen

orde ee piro Dkt AA DAI Pre opl, hi AMO ard ve 5

de vin tr ae re Meare eck tek Pree at Delo 5 een py vn a rant Heh pe hai in ae PA pe ete

te ‘ x Naa par AN - IN ne a AP dad MOD ea or ae edp ur tt

A can ied, 2 alte heated manage vi bindae vn at ane a AGATA arab valer pilo De wt pt

A nn N mie ben, re nm Op bart WORAN HR RI Feten dx a nel MIL Mn wag ma tains’ edn Mar boys re Be afne à rp bow bide nh ed

eran: ERR “ss a ich iavich le BB ro GE ras ver Ra ni spiga Aloe ont Dei stain tna deep

4 da bi he we A rebel La je an vital gata + we a je rid PUR rh. fr Litteabt 22 len 7 Bee ee ki

N per ent ts mei ge # vs Wer Hg con rtl da ir x 0 Mi b ven pe oa som o end iero or [mes rade ro signer 49 petit

ar CE Lis PATTI A i gr Ap ar are dn agent a PPM de ten

debit „ainsi

pijpt. Yee He ET art î

ren ef AREA AS dot Ld ER nies im en Miri et ii dare Porno ga dts deelden

mére ke berth pate A en arenden pi ges pda vo RER ma sa yap swe Padri eroe SA nn

ves Loti > Pet vd De Pr rv vd hy) avan ‘an erat eran Al idd VERE Nat aft ag Hates APS verl

AN RES MATIN Re are Teen a Doge ded Ies je np taper en rue

„is NEUTRO N ge de Di vr sjen At la Ren ie weeds peerd béta i Man nt re TT porn

+ ee nr pente, de smite pero te an or, Pe raps cd eije rn mu, en ha vi dr

Le rt

mt Has Hört and

ns icon st vigne TTY AINE

pire

NT tyne Wer sins wapent he benede bie

ana nt ch A ome GA er

rent 8 ft he += ST tanende ge

Woof reta du DM add red ! ei ee CRT rentre pr otra +

Uto VA dre 7 m casa ie tu nati eh LOT hinter dren ed see ren

PATIO TURN HERREN we Das An ved den ets a de res A p : i vende OR en event etten dee bee perito dote tebe prete te ts

LASA die ni un ad eee

2 eee va ste) n

PA we CESSE die BIAS er, ni

Bie zals i tte at AETV ISA re ee SO QI ann A Te

cali gipo rel : w

NES GENE rant wur; PAL AE re on 29 rm rn

Pr “iti ROME sata raden rdf sabien 2

dis vagrans» opn 3 (the Pd LR artery pi ee Are . È SEIN peren hei me AAA os dois ani

he ee brian ite bergh He Gen see ‘vtr rood si; dt ere) 5 phare è ddie E AA I aardas egte AID ZIONI MIT

pine PIE ran OR Ant me pepati ia Sie Tat pae: ? de red ae ie tete a nekeer reden

v TR N arr nad 5 ET I Ef od AO ge uF pee aan daarin e detriti

gn SALANI IL AVA ad: SAN PE Pea int GERD verd IPA III nata vid vn ARI

erf erst wre DZ ee sera

MY Pd gite ind cM ob

I si direte si

A ET NE

pe dn

Ne Le Le a ie aqui At hah

tr te) An panne Hane nn hie, DRE ve te een

MON Boa Annee vonden eh

+ gone taf Pr 1 or Hipper Montand nn Tani

rei aioe phi yet eve PR en ÈS pre re freien + tenon pee rn

‘tt AI nep opdr ran APA ddr nen earn ve IVI

ET Mills RIMS Me ee és

EEEN ee ber ed peer: ets Lat mener > ph

er A re UTENTE + (Hit: lg AA rt rat amen ee rt afne wt seu Se

Side Heten Ra MER Ah sd ans Tee ta pepe tr bn taie À. ras prato aanne

HE nara à DNS hu ee TE id beta at ras eg qe rep vera a a Sora

Tip) Pa heel apt OOO A ade aat re zl ns art vp Ied ee ra Ald en a NE

„eere puri ete aa ef APA Warned doge AN DP va aren erste

} ap bee SID BR gata, A AMINED Ni WIRE LN VITA: vi op heete

era Pre wre da

Jame ip PEN 1 DA Di er Tasca ood SER

haakte pre Welf ina Aria aeree pr iv 2

Lada + RU par halk Bh

isa va: he ay sdh de cas re we x N e r ER ERA in eh in RATA dist KEN ee

hr wf car rie rra a HAE BAA one nay ie a ni ; ; iy Me ehe N a La Ka rad REN en

header ” Hl Pipa di en a 4 > OE WRITER TE pe ee

i Ù Au N Poet J i Se FRA ent ist Marr Sj on bh, Re

i it. Ale Ki wits,

i PRA ALA O Ales TE PE rt a ee

an ren AE AR pulp TEE. ent en arten wr ru

vg. won dee batir en sehr wee mider ated

pin Aars MS

Diane

DO i Sjem rege Deen dcr

os 4 pinned BEN Matto Be h o Le harren ata enge ep ar tr rel sl pin

werken big Dies tanden purs ei vii î . 4 : ta LEDER SE PEGI TT ag em Wat ar ETA Pe

à Cat 5 # «MAI 4 È pete ve kun ment enge Ver nd rte Peine WITZ

Thal rtty nur RIA

Sete ATI wij dali es resti hens Naar,

permen! ee N pgb randst PASSA er ons sa fuentiatoeny

AT tr ind pra à adrie a wend lari dp on cr rr €

dre bep

po 4

ET sacho pende ”

te ye RGR: (geld boat MN Inde tha

ad ré et) end ee re nahen. Lat er ar ea bean EPA

A be dr TAT edna He erika vandaan! TE PI ERIN CI ORI ah herren‘ eher 8 M

oe ee tt ponerse ph LANA Po ne os 8 blaren HE egte Pen

iper o AE à Lo de Pr Le denten ander an A EI are

OCT RTE 0 ardin vd rade Ge dr HT read ii ré

re Ph eur a PAL IA bene DE N tit tel

en enden Er > Pura à M

. ee

bps repte raed a var opk HELIA DADA A Pose dere RENT OI

1 bose preg alt ine HS pe ili

tse dent tie

dal: 4 Mi koe

APE Corte A oe ico pores

COTES" ; PL "Pu Arena has nr He

bis B vend MOTI te 4 A Ata i BRD D MANIA FIOR et ERE ic RP e Pe

AMOR 4 a re | OLBIA portrait teinte fer pata eve uhr

warn n Fanart sica VIT TAL er tapen ie ens pven vete

On tert: hora neg eme, mr es TEE pd AE TR ch NE biden

H shortest ir ÿ stan n Sep hae pet eg PRA Henan LIT dn

Eri Bie SER ger na pare es rente arn ten veen

HP ha) jat ei ee ns me ersehen er gerda en

Vi : sein Lo AR DAS On DRAP A ee GT ern

phare nan n hig Nu = TE meg ne srad sr er in hiken

ilse renden el + # 8 ae ne STI ne ee

IMI ehe elpee we si ras e N NE DENIS M ebr en rt er

vist bee ao PASTA ANIA IATA en et en,

STE pores ite porti espe eo pnl rn #1)

eter (pijen) i volg | dee

werf pepe size tam ve #

3 76 tre

siii wenen ee te LILI mariette +

it SU MINA PAAR o PR SPS TAN ly ARH et

gehe aaneen den Sinden Perna rara

rime pn nn jeton laeten Oene

rat PARA SATA EEE CATIA be or HE Os

peat (de van nee

ry gua za rn ending aN

3 Leet MANN arr

RARE ee EEE spoed

LA veras SM lat Pin reen NANNA ESATA EN PIL VA LT

ol nb

dii che poa rm 5)

Y MU ka

fue

he inf beet fo ahi tn

Eng) re | Apr ar he Wh Asin Heater:

vibe uaa M eal albo Wane

de the salty rap rae

Le ay, 4d rine

SA ouh en

pdr esrb

a n === er SM regret ul en ag headed etn gated latijn

Mr Den SECRET Pete mines MELI RAI PAPI eo de USA egen i a PE

LA Pitta TR ir ? tant Dent nat pio bgn peer DRE

En ur Babs rod. i eee rent Praha BAR PR TT der ned Septet de

il EN an zo 44 here oe us > Dei re sits tie ae er pen ré nend angin ra

reveal it nar ips avenge a amie Mer pei pate) eee HAE ut A PA ve I are aba rie tes ttoe:n9 Prata

pare CAT Aha hs deg va di maer se rapers. ER hap nd eri ae LR nenn Nr

Khen ant Dep car N hade dede TE dd primer

RARE TR, reps dirai AE pie: ba gere ati

: me ee

dh raamde rat ae are ssi rta nr PPT ES BAU tarra nde OR

Tre mestre

ipa sr rat DATE

ae a ee intl d ax ito

vaert a Ar AU RAA gt

¥ it pal Peet + à

co bet spin oan Me od fe de

me dh 4

aide maere eds ir

1 ad ee

: 4 pen

re RI DO Priel rino AAR den TND

ee weder MSN DARA N AN PS Lt II TI.

astra LAVATRICI DA AGA UN. mst gaia ett edad

rader east dt je OMMEN geler RIT Rie tt

un Date GIAN ee er

En pre prim je nde en MR Ne ATP ENS CR Eden vaten Ree

rrd DATA WS LANE matie bi ar, RAMA LEI

BIER Lee praga es CUT RAT Bn eg er donde 0 PURE SIATE ee

ibi arent ART P RL on DT A

erden Br Pant ana sn ied je an TR et name apre Eye

u are in À

à 4-48 face à re.

Bere oat 3 rt fel ey

a 5 ’

SL ORE TIRI NS LORA LE ST nr

pb ae ts gede à mA ester ne EE oper i peerd SAM GaP dtt

srt ngen dara ete en poster va Bee el ads pe pw D vegt 9490 LE

tire Debs mobs sli he AS TORE hide Nps TEOLO IAN 4 Sep hang RA ET,

ET aria TE pr RA E UE n MRO td

AMINA) Ee DATI RI 20

peer ee Sen disdire e tate

È sie dna ART pr dates des prk PAU era sde core:

nantes gt dp ee TE

tit: iat Probe Gannon pipers: ttt adden

fe) lath

Le ide (yan

berken dike Are Be

re it ei rat

Bausch

niet

mij

vd aib 9e

Era na Dir (Rata seach spose Maino soa

Î aan init nd ah ai We) saber rain werd oe RO NEN it

à L be m wei sn Pferd be set ete ar dA

ed ave he vege ae melanops RE AMT

"VT apparati

la eh Carter fig sh Pope rame fr

EST Ant Dar ae perl aje, rs poem

ue a A on veh

vd PNR ie D

ca Hu Perini vatten 4 jaaa zug PT opreed tn a ti e ue

iy jo) as Mel Apt a ds in pone ergerde eae Wart are

i gat vai Allroad, aarin

di um (i atin eset spars ert Paget vs st

petti AS ee v be Qu

(e ey ies Pe dar Hisb heady be hd 1 m PR RITO) ANNEN HE md Ira dra at ar rame rn et

/ MIELI pre Zeepaard: net bread ras cose Behr da cdr ER earns ET

Vous bt me: La vr ler he 1 ddr tt MP nntb A RP e nai

inate 3 A ar re een aie el ra

ps ale es AD Lee ref ae du er dede pr LE re

USE ha rt Ep e Mb ENTER PRE AE DEEE US

IS Le En Pot | ve

ele DE re aban pf He code args der 4 n a, per tepe be Bee NT!

yrs oe Lichter 4" pei" ide RE x Arte NOTE seni iene tees 2 Tee ony tiny e seven ina inca

pe pio port Wit pee 4 4 Saed 9 ix eo BE A I SA EN A an ranger een

AU CR Re 4 AR il vile: + È EN 8 GA LA Be Pipe ee

ne niet shed rte a jen Reg LI ra CR en BI RS

agent bende Diar LAT per card Pipa AL OS 4

jp LTE

Da LIEVI VIT IATA ch agi o)

Maisto

e D ola tango vr Wer

prent fonera pate ri

aa ip LA Pret havea adh aba en reen,

Ta ne re ie amet eben II

prio GP DR pr pin U Cable diet

pregio tend De Enne EI raid tong

tibi hve it

CI EE OCTO STADE

AN ns Ps

pt ag pot mp

pl mpm Arr

beeld ttt

ger je rhe pag MCE Lt

dre

We saga dar werende er

nr eatp ed et nde

Veh iso, fo mae medias e tot rewrite i) TTI en

genten reti tie she je Ho pan ba Renee Saas Re nt vitra ee

cies res le ae Zhen je reno vr jé eg ei ee one i ttt pe stre ene

oie ine Pea 6

abana Velada peet ee, neler >

he afie eat ede

vande À LADA Mt de grap hars: ee joga repen es a tt

RATER Dre) jf

DENT “au ono dt puts tre hi

sind i

ah PAGATE lb

pages peria ae

er Re zee op ;

de derest arbeiten eles den teln RAM BALLADE beslote le’ prat cpa \ A pri Od de,

VE ea Petitie Ad Pai eat oen ase! ns nn ans) EU ae farli prio) een ee

ane reat le a eal oe Mean? vun

RE 1e PAL Ga GRA] babel AIS

et Spor Ye neem pi he rte WP Dal

ra pot voren rte pali

gelten nat na AAA age ein Pal Ge side

Pi Ato plot pl pih A vg pio dd gf std oi

pepe gar by: babe londen ope hate à ge Voort ol Weef dbb nt

ete

Bram atom are, Ag EN PARI vent ve"

f u cp nine eg ie vena ser store oaren te tied OE

eT nenn

apt Agi va pa rene

n Ù ein es rr ee

xi een an

a È baile oops oh

Oele mi 4 dA J

1e nd ed

it Date ni he

fora tai

Fur 2 ade

plain nno oem Me

ihe iets baits Caine gebelde MeN rigs tr Nam, ble

watt ls ge dt UL) pee dt Cte ok i WERL

apo pn ar vis RN pe un À opis MEN D a

ab ine (ode 1006 LEUR N en RENE UT ET balg

nd medie Me

a een ae ey

IM HUN free arian

PETS ae

persen: pod Prod gs:

MUI 4-9 gt 8 lin pea bij ete dd verg Aare ee eee iad RUE È

À Gas 908 ing tn irl PT ee D pete ue „ie ir

Hand AA Yt 100% tres poe “ashe bara Pb kre eu

en ht de

Da emd ta

el beurette pes NÉ

see raten EIERN Psion nee a

DIS Upi fu se Papert poe

tje 4

papi bee mate ci"

se == fete

en,

im on

Se Crete tutta

Wired pastone ih

alato bad voro spl

on tre ner Be dr #

pans gan es n; n Dramas

peen ANT Faq : be Li ver so native tevens 28 Mie ae ge

Senet aman

gah Soci Gioie an spa beper

vi Sarda prend tm

4 EE AND eed

iure irta task aaan ij pr ARR TS cn enr ache

drip. br sant 24 3 Hp 1 rm dt ah pgr ad fonda eg fe rt ta erb

ANNE TEE e} et is ded js

ni Che dt mis € Smal fe De ger Wieder ae erie yy ih

geheimen! Arm LP pr dique PTR ANRT she NET CE UE à

MPA Anh bein iti de fat en arend pa HO pia Da OT He Een varaan Deep | une

sa a A DE RG aC od yee ee: te rl an serv "i vs foe a neue RICE sua sione

di pesi isernia) hie ae a Te rede gh eben rs 3 avis tert rotan. ore porta atea PTT

DITO Nn Apr ara Aug sf ni es get al ieden " aerei pek as ie 1 “ È coppa! yin

komi ne Ar gee eel u + er Los nee ‘dete anos ijn erheen qu ritenere

geep: dot: ré prallen ot edp A jk penn fen bot al mx RE qu in 4 ve Ir polsten “ chee ier ap bet pi tare pn Fie bed

pais! bag Vorlon reise EA rd wad uhh hea beer pere Vol zeide ele presa LVII ertoe Me carnet he

foga ai ae soc rt AA es peen enter ives tot ieh

(UT rbt ih Veh bo: be efo Le deet dr o praat spit na toto lente esha ato i

ram ve he par ee a ER re ph A bram Mast rt ths ij oef bieb pe rp Sno My twine tr etten ee MA setten du La ven aan it = 29 de arden

n angeren.

draperen parende” sd dorre pla ano LI opt

es MUR RTE neers

B Ron 7a Seo RE ARE TEL TE ferret enti ee

Mah seme

inch

4 even adidas lait ee en

sia rh ve pro Naarmate pe weine aios:

. 7 où. Seppl.

Boumd 1931

HARVARD UNIVERSITY

LIBRARY

OF THE

MUSEUM OF COMPARATIVE ZOÖLOGY

home fot Vache

“UITGEGEVEN DOOR |

CHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING —

TH. C | Á

zij

È x

: 5 À

Sa : 4

‘

È \

4 i

n LI

ì- À

4 i

ri a

ALAN

AVE DE x Da |

(

= x

rine Ta; x

EFR 1 1 1929

bd he fon

TIJDSCHRIFT VOOR ENTOMOLOGIE

UITGEGEVEN DOOR

DE NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING

ONDER REDACTIE VAN

DR. J. TH. OUDEMANS, Pror. Dr. J. C. H. DE MEIJERE

Dr. A. C. OUDEMANS.

TWEE-EN-ZEVENTIGSTE DEEL.

JAARGANG 1929.

SUPPLEMENT.

KRITISCH HISTORISCH OVERZICHT

DER ACAROLOGIE.

TWEEDE GEDEELTE,

1759 — 1804.

AMSTERDAM,

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING.

1929.

KRITISCH |

HISTORISCH OVERZICHT

DER

ACAROLOGIE

DOOR

IDE AL CNOIUIDIEMTAUNS?

TWEEDE ‘GEDEELTE,

1759— 1804.

: NI ¢ = a C

BUTS Renk Qu VE: LA ab. SALT

MET 267 FIGUREN IN DEN TEKST.

OVERZICHT VAN DEN INHOUD.

Voorwoord . . . ape

A. Algemeen, tevens Systematisch Overzicht . |

—

ON Ul

COMME

D N N N N —

DIDI

DR ON DE

Acarus L. 1758. Type: Acarus siro L. 1758 .

Acari DE GEER 1768. . .

Acaridiae LATR. 1802

(Parasitinae)

Parasitus LATR. 1795. Type: Acarus coleoptra-

torum L. 1758 . Se St IR

(Parasitus? spec.) . 3

Acarus agaricorum Scop. 1763. (Parasitus) . ‘Sys

Parasitus coleoptratorum (L. 1758.) (non BERL. 1883)

(Gamasus celer C. L. KocH 1835.) (Parasitus) (cole-

optratorum BERL. 1883) . à CRAEN ee

Acarus crassipes L. 1758. (Pergamasus) MET

Acarus lichenis SCHRK. 1781. (Hologamasus) (calca-

TAuUNC KOCH ISS. MIR

(Holostaspis favosa JUL. MüLL. 1859.) (Macroche-

les) (marginatus adultus foem. BERL. 1889).

Acarus muscae domesticae SCOP. 1772. (Coprholas-

pis) (badius C. L. KocH 1839.) . . 3

(Gamasus marinus BRADY 1875.) (Halolaelaps) | DR

(Laelaps equitans MicH. 1891) (Laelaspis) . .

(Laelaps laevis MicH. 1891.) (Gymnolaelaps) . .

(Laelaps AN OupmMs. 1902.) (Coleolae-

Laps)

Acarus pachypus HERM. 1804. (Eulaelaps) (stabula-

ris EC. LE. KocH 1839.).

. Acarus leucurus SCHRK. 1781. (Eulaelaps) (arcualis

Cyl ene eo a. NE.

(Gamasus cossi ANT. DUG. 1834.) (Hypoaspis). .

. Acarus tendens SCHRK. 1803. (Platyseius) (subgla-

bra OuUDMS. 1903)

. Acarus muris LJUNGE 1; 1799. (Laelaps) (agilis C. Li

KocH 1836.) IR OA he

Acarus cadaverinus HERM. 1804. (Hypoaspis)

(aculeifer CAN. 1884.) . RSI IR Ot

(Seiulus spec.) . . EEE

Acarus spinosus RATHKE 1799. (Seiulus.) . .

. Acarus foliorum SCHRK. 1781. (Eviphis.)

(Gamasus halleri G. & R. CAN. 1881.) (Alliphis.) .

(Eviphis?; Asca?)

. Acarus criceti SULZ. 1774. (Ceratonyssus) (musculi

SCHRIKIGOS NEN SS

(Liponyssus lepidopeltis Kutt. 1859.) ae

26.

ZIE

28.

29?

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

42.

44.

45.

46.

47.

48.

49.

50.

51.

22.

53.

54.

99.

56.

57.

58.

DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Overzicht van den inhoud.

Acarus gallinae DE GEER 1778. (Dermanyssus) .

Acarus hirundinis HERM. 1804. (Dermanyssus) . .

Acarus vespertilionis ScoP. 1763. (Spinturnix)

Acarus testudineus SCHRK. 1781. eene)

(ovatum BERL. 1892) . . .

Acarus aphidioides L. 1758. (Asca).

Acarus formicarum Scop. 1763. (Antennophorus)

(uhlmannı HALL. 1877.) DEE EI

(Uropodidae) ER SEEN

Acarus vegetans DE GEER 1768. (Uropoda.) Ais :

(Acarus vegetans DE GEER 1768; alia ae (Uro-

poda.) . N Aid ioe

(Uropoda levisetosa OUDMS. 1904.). ORTEN A

(Notaspis marginatus C. L. KocH an (Fuscuro-

DOGG) Rue à

Acarus orbicularis O. F. MùLL. 1776. (Phaulooyl-

liba) (romana G. & R. CAN. 1882.). . .

Notaspis cassideus HERM. 1804. (Cilliba) . IE

Riciniae LATR. 1802. . . .

Argas LATR. 1795. Type: Acarus reflexusE. 1794

Argas columbarum (SHAW 1793) (reflexus F. 1794.)

Acarus testudo Rossi 1790. (Argas) (vespertilionis

TATR. 41.8022) +

Ixodes LATR.1795. Type: Acarusreduvius L.1758

(Ixodes canisuga JOHNST. 1849.) . .

Acarus collurionis ScoP. 1763. (Ixodes.)

(en 43). Ixodes reduvius (L. 1758) EHEN N

Acarus turdi Scop. 1763. (Ixodes) (frontalis PANZ.

IGS) eee RME Re er LEE ha

Ixodes aegyptius db) 1758.) (Hyalomma) . . . ...

Acarus testudinis HASSQ. 1762. (Hyalomma) (syria-

cum KocH 1844). ALA MR ONE

Ixodes americanus (L. 1758.) (Amblyomma.) SE:

Acarus aureolatus PALL. 1772. ce (ovale

KocH 1844.) . . ;

(Amblyomma dissimile C. L. Koch 1844.) Hive N

(Ixodes elegans GUER. MEN. 1843) (Amblyomma) .

Acarus elephantinus L. 1758. (Amblyomma?) .

(Amblyomma helvolum C. L. KocH 1844.) . .

Acarus indus L. 1767. (Amblyommar)..... .

Acarus lineatus F. 1775. (Amblyomma) (oblongo-

guttatum KOCH 1844)... BENE ENA EEN:

Acarus radiatus ScoP. 1763. (Amblyomma)... .

Acarus ricinoides (L. 1758). (Amblyomma) (hu-

merale KocH 1844.) . . ERICA IRA

Acarus sanguisugus L. 1758. (Amblyomma) (cajen-

RENSIS AE Al 787)... REN ep

Ixodes sylvaticus (DE GEER 1778.) (Amblyomma.) .

Acarus auratus SHAW 1793. (Aponomma) (ger-

VAS LUCHIS47 8 NDR A RR MZ ne

Blz.

11407

118

120

122

127

128

129

133

134

135

138

141

144

148

149

193

194

197

198

203

205

206

207

208

209

210

213

221

224

HIST OVERZ..D. ACAROLOGIE. IT.

Overzicht van den inhoud.

Acarus rhombeatus SHAW 1798. (Aponomma) . .

Acarus undatus F. 1775. (Aponomma) (decorosus

L. KocH 1867) ES PRE

Pediculus acaroideus PALL. 1784. (H aemaphysalıs.)

(Ixodes leachii Aup. 1827.? (Haemaphysalıs) . .

. Ixodes marginata (SULZ. 1776) e e (reti-

culatus F. 1794.)

. Acarus histrio F. 1798. (Dermacentor.)

Ixodes rhinocerotis (DE GEER 1778.) (Dermacentor)

(Rhipicephalus armatus Pocock 1900)

. Acarus plumbeus PANZ. 1803. (Rhipicephalus) ;

(Ixodes sanguineus LATR. 1806. (Rhipicephalus.)

Acaridiae LATR. 1802. (vervolg van p. 134) . .

Trombidium F. 1775. Type: Acarus holosericeus

TIE May eee Oo en

Acarus acarorum GOEZE 1780 (Scutacarus) . :

Acarus denticulatus SCHRK. 1781. (Labidostomma).

(Acarus phalangoides RATHKE 1799.) (nom. prae-

occ.) (Rhagidia) . . sie RER CNRS INA

(Eupodidae) . .

(Eupodes sp.) .

(Eupodes?) Dan

(Eupodes cerinus C. L. Koch 1838. )

. Acarus cornifer O. F. MÜLL. 1776. (Eupodes) (triola

IKOCH 1830.) -

(Eupodes fusifer Can. 1886.) . othe :

Trombidium macropus HERM. 1804. (Eupodes.) | N

Trombidium motatorius (L. 1758.) (Linopodes.) .

Trombidium bipustulatum HERM. 1804. (Penthaleus)

Trombidium spec. HERM. 1804. (Penthaleus) (ery-

throcephalus C. L. KocH. 1838; minor R. Can. 1886.)

Acarus nemoralis O. F. MULL. 1776. (Penthaleus)

(ARCS CC KOCH SS) a LE

Trombidium celery HERM. 1804. (Tydeus.) . .

Acarus croceus L. 1758 (Tydeus) . . .

Acarus junci JOH. HERM. (père) 1804. (Pydensò) À

Acarus padi SCHRK. 1803. (T'ydeus).. :

. Acarus limacum SCHRK. 1781. (Riccardoella) . -

(Anystidae)

78 (en 79). Trombidium baccarum 1 (L. 1758.) (Anystis.)

Trombidium cornutum HERM. 1804. (Erythracarus)

Trombidium parietinum HERM. 1804. la

vus)

Trombidium pyrrholeucum HERM. 1804. (Erythra-

carus) RATIO

(Trombidium telarium HERM. 1804) (Eryihracarus

(Tetranychus) . . A A LIA

(Tetranychus carpini Oupus. 1915).

. Trombidium telarius (L. 1758.) (Tetranychus) .

86.

Trombidium alceae (L. 1758) (Epitetranychus) . .

VII

Blz.

226

221

228

229

230

233

234

236

237

238

239

321

247

248

249

321

323

324

325

328

330

251

252

253

254

256

257

266

267

268

269

270

271

280

VIII

88.

89.

90.

92:

98.

94.

95.

96.

20:

99°

100.

HO.

102.

103.

104.

105.

106.

1172

118:

119.

120.

121.

122.

123.

124.

125:

126.

1272

DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Overzicht van den inhoud.

(Tetranychus ludeni ZACHER 1916) (Epitetranychus)

(Tetranychus salicis C. L. Koch 1838) (Schizotetra-

nychus) . See es PU EN

(Schmiedleinia tiliae OUDMS. 1928) ned een a

Trombidium latens O. F. MULL. 1776) (Petrobia)

(lapidum HAMMER 1804). PARO SE QT à

Acarus graminum SCHRK. 1781. (Bryobia) (gloriosa

CIEIROCHL1S3E)... 31. E AES

Acarus anidens SCHRK. 1803. (Storchia) (robustus

BERIO) Me BE 5

Acarus rubens SCHRK. 1781. (Podaia.) . SR lene

(Celaeno rhodomela C. L. KocH 1841.) (Ledermiille-

ria) (patrius BERL. 1885). . .

Cheyletus Latr. 1796. Type Acarus eruditus

SCHRK. 1781 1

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781) . sd ee

Acarus squamosus DE GEER 1778 (Cheyletia) se

Acarus lepidopterorum SHAW 1794 (Cheletomor-

pha) (venustissimus C. L. KocH 1839) . o

(Cheyletus doctus BERL. 1886) (Acaropsis) . .

Pediculus musculi SCHRK. 1781 (Myobia) . .

(Acarus folliculorum Sim. 1842). . :

Bdella LATR. 1795. Type Acarus | longicornis

a oS 208...

Acarus citri HAssg. 1762. (Bdella)

Bdella longicornis (L. 1758) . . Re

Acarus velox O. F. MULL. 1776. (Bdella) (vestita

CHEFKOCH ASSEN Nene RI RE

Scirus vulgaris HERM. 1804. (Bdellidium)

Scirus latirostris HERM. 1804. (Cyta)

Acarus littoralis L. 1758 (Molgus) bs if

Scirus setirostris HERM. 1804. (Cunaxa) . .

(Halacaridae)

(Halacarus spec.) .

Acarus zosterae F. 1779. (Halacarus)

Atomus LATR. 1795. 1e Acarus > parasiticus

DE GEER 1176) . .

Acarus batatas L. 1758 ..

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). ARR

(Microtrombidium russicum OUDMS. 1908)

Trombidium F. 1775 (vervolg) . . . One

Acarus autumnalis SHAW 1790. (Trombicula) Bie.

(Thrombidium Hair Oups. 1909) (Trom-

bicula.) 2» : RS Pere erent Le

Trombidium bicolor HERM. 1804. (Podothrombium).

Trombidium rostvatus (SCOP. 1763) (Eutrombidium)

(trigonum HERM. 1804) MLA Wet ee Uae

(Trombidium sericeum SAY 1821) (Eutrombidium)

Trombidium pusillum HERM. 1804 (Microtrom-

bidium) TIRATO LIRE ker ie

Blz.

284

285

289

291

29.1

292

293

291

298

300

301

303

306

312

313

314

316

320

330

331

332

333

334

337

342

343

346

348

349

353

128.

129%

130.

131.

132.

133.

134.

135.

136.

Sie

138.

139.

140.

141.

142.

143.

144,

145.

146.

147.

148.

149.

150.

151.

152.

153:

154.

150.

156.

157.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Overzicht van den inhoud.

Acarus sulcatus O. F. MÙLL. 1776. (ge

um?) . RR N

Trombidium curtipes HERM. 1804. “(Enemothrom-

bium)

(Ottonia sheppardii GEORGE 1919) (Enemothrom-

bium) . . 5 CE Eh

(Dinothrombium?) EMA REA

(Trombidium gigas TRI. 1894.) (Dinothrombium)

Trombidium tinctorius (L. 1758) (Dinothrombium)

(Trombidium purpureum C. L. KocH 1837) (Dino-

thrombium?) . . dj enk

(Trombidium sylvaticum C. L. KocH x 1836) (Dino-

thrombium?). . . È Lie

(Trombidium spec.) 3

Trombidium holosericeus al 1758.) .

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837.) . .

Trombidium aphidis (DE GEER 1778) (Altothrom-

bium) (fuliginosum HERM. 1804) .

Hydrachneliae LATR. 1802.

Limnochares LATR. 1796. De Acarus aqua:

DICASI MASSE EE OR 5

Limnochares aquaticus (L. sn à

Eylais LATR. 1796. Type: Hydrachna extendens

ROLE MULL 762.0.

Eylais extendens (O. F. Mtr. 1776). À

Hydrachna O. F. MULL. 1776. Type Hydrachna

Chen LORO MMI

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. (globosus DE

GEBERGTE sh

Hydrachna geographica Or Mona.

Hydrachna hexapoda SCHRK. 1803. (?) .

(Hydrachna perniformis KOEN. 1895) . .

Eylais LATR. 1796. (vervolg) . SERRE

Hydrachna gynmopterorum (L. 1758) (Hydry-

phantes) (ruber DE GEER 1778). . Merge

Hydrachna despiciens O. F. MULL. 1776. (Diplo-

dontus) . . SAREI

Acarus culicis DE GEER 1778(?) . LE AN

Hydrachna ovalis O. F. MULL. 1776. (Oxus)

Hydrachna strigata O. F. MULL. 1776. (Oxus). . .

Hydrachna musculus O. F. MÜLL. 1776. (Fronti-

DO dA) OS WAR RE

Hydrachna calcarea O. F. MULL. 1776. (Limnesia)

Hydrachna fuscata O. F. MULL. 1776 (Limnesia)

Hydrachna maculata O. F. MULL. 1776. (Limne-

sta) (non maculata auct. hucusque) . . . . . .

Hydrachna bipunctata SCHRK. 1787 (Limnesia)

(maculata auct. hucusque) . . Ed

Hydrachna undulata O. F. MÜLL. AG, (Limnesia)

Hydrarachna erythrophthalma HERM. 1804 (Limnesia)

Blz.

354

355

356

357

363

364

366

379

382

387

397

398

410

411

416

421

432

435

436

442

445

447

449

450

452

454

459

458

461

464

158.

159.

160.

[162

163.

164.

165.

166.

167.

168%

169.

170.

WANS

172?

173.

174.

175.

176:

17778

DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Overzicht van den inhoud.

Acarus fluviatilis STRÖM 1768 (Hygrobates) (rufi-

IN CAE RocHlles7 NEN:

Hydrarachna longipalpis Herm. 1804. (Hygrobates)

Trombidium vittatum RATHKE 1797 (Pentatax) (bon-

ZU BOAR NIKS O9) inne. UE

Hydrachna crassipes O. F. MULL. 1776. (Unionicola)

Hydrachna grossipes O. F. MÜLL. 1776. (Unionicola)

Acarus ypsilophorus Bonz. 1783. (Unionicola) .

Hydrachna spinipes O. F. MÜLL. 1776. (Neumania)

Hydrachna vernalis O. F. MULL. 1776. (Neumania)

(Nesaea carnea €. L. KocH 1836) (Piona) . . .

Hydrachna clavicornis O. F. MULL. 1776. (Piona)

Hydrachna cruciata SCHRK. 1803. (Piona) . .

(Hydrarachna fuscata HERM. 1804) Mon praeocc. )

(Piona fuscescens nov. nom.) . ee

Hvdrarachna histrionica HERM. 1804. (Briona).

Hydrachna lunipes O. F. MULL. 1776. (Piona) . .

Hydrachna mutabilis SCHRK. 1803 re) (rufa

EIEFKSCHN SSG) ira) RR

Hydrachna nodata O. F. MULL. 1776. (Bona) -

Hvdrachna obsoleta O. F. MULL. 1776. (Piona?)

Hydrachna ovata O. F. MÜLL. 1776 (Piona) . . .

Hydrachna trifurcalis O. F. MULL. 1776 (Piona) .

Hydrachna T. flavum SCHRK. 1802 (Hydrochoreu-

tes) (unguiculatus C. L. KocH 1836)

178 (en 179) Hydrachna latipes O. F. MÔLL. 1776. (La-

180.

Ligue

SZ:

183.

184.

185.

186.

NOTE

188.

189.

190:

LOWE

192

193.

194.

195.

LOG:

minipes) . .

Hydrachna liliacea O. F. Mürr. 1776. (Acercus) .

Hydrachna longicornis O. F. MÜLL. 1776 (Acercus)

Acarus stagnalis FOURCR. 1785 (Acercus) (brevipes

NEUM. 11880.) << RAR Der

Hydrachna torris O. F. Mörr. 1776. (Acercus) . >

Acarus variegatus SCHRK. 1781. (Acercus) (triangu-

laris, PIERS 11896.) 0. A RL RER

Hydrarachna lutescens HERM. 1804. (Pionopsis) .

Hydrachna orbiculata O. F. MULL. 1776. (Midea) .

Hydrachna orbicularis O. F. MULL. 1776 (Mideopsis)

Hydrachna complanata O. F. MULL. 1776. (Axo-

nopsis) . .

Hydrachnaversicolor O. F. MULL. 1776. (Brachypoda)

Hydrachna rostrata SCHRK. 1803. (Arrenurus? Kren-

dowskia?) . . see

Hydrachna albator O. F. MULL. 1776. (Arrenurus)

Hydrachna buccinator O. F. MULL. 1776. (Arrenurus)

(caudatus DE GEER 1778) . . etoile

Hydrachna clavipalpis SCHRK. 1803. (Arrenurus)

(conicus PIERS. 1894) ..

Hydrachna cuspidator O. F. MULL. 1776 (Arrenurus)

Hydrachna er ©: E. MULL. 1776 o

rus)

Blz.

464

466

467

471

474

476

417

480

481

483

484

485

488

489

490

492

493

495

497

498

501

503

504

505

506

507

509

511

513

515

516

520

526

527

528

529

OWE

198?

199;

200.

2017

202.

203.

204.

205.

206.

207%

208.

209.

ZNO:

ZAR

218:

214.

2S:

216:

DIG

216:

219;

220.

2210

DID

225

224,

225:

226.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Overzicht van den inhoud.

Hydrachna globator O. F. MULL. 1776 (Arrenurus)

Hydrachna integrator O. F. MULL. 1776 (Arrenu-

a libellulae DE GEER 1778 (Arrenurus-

Wana inne

(Arrenurus? " Larva) ahi SPEAR Naan

Hydrachna lugubris O. F. MULL. 1776. (Arrenurus)

Hydrachna lunaris O. F. MULL. 1776. (Arrenurus)

Hydrachna maculator O. F. MULL. 1776. (Arrenu-

VASO AS EURE

Hydrachna papillator O. F. MùLL. 1776. (Arrenu-

IUS). MAN

Hydrachna pustulator O. F. Mörr. 1776. (Arre-

nurus) SRI

Hydrachna sinuator O. F. MÜLL. 1776. (Arrenurus)

Hydrachna stellaris O. F. MULL. 1776. (Arrenurus)

Hydrachna tricuspidator O. F. Mürr. 1776. (Arre-

nurus) . . SP NE

Hydrachna truncatella O. F. MULL. 1776. (Arre-

nurus) pra

Hydrachna tubulator O. F. MULL. 1776. (Arrenurus)

Leptus LATR. 1796. Type: Acarus a DE

GEER WIG RENT

Leptus coccineus (SCOP. 1763). À Mes

Trombidium trimaculatum Rossı 1794. (Leptus) j

Trombidium F. 1775. (vervolg) EN SNA

Acarus adpendiculatus SCHRK. 1781. (Belaustium.)

Trombidium artemisiae (SCHRK. 1803). (Belaus-

tium) (miniatum HERM. 1084) . . :

Trombidium assimile HERM. 1804. (Belaustium) :

Acarus bicolor ScHRK. 1803. (Belaustium?-

Larva) DR RER NE AN a A Pie EDER SES eae

Acarus hexapus SCHRK. 1803. (Belaustium?-

Larva) : EEE ee er

Trombidium latirostre HERM. 1804. (Belaustium-

Favale RAM rde SI

Trombidium murorum HERM. 1804 (Belaustium.)

Trombidium quisquiliarum HERM. 1804 (Belaus-

tum) . HE

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778) (En

thraeus) ‘ 5 : cae

(Erythraeus.) 8 ; E SR at

Trombidium rupestris (ei 1758.). (Erythraeus.) .

Smaris LATR. 1796. Type Trombidium squama-

tum HERM. 1804.) . . . -

Trombidium papillosum HERM. 1804. (Smaris) i

Smaris. squamatum (HERM. 1804.) . . . à 5

Trombidium velutinus (O. F. MÜLL. 1776.) (Ca-

lyptostoma) (expalpe HERM. DE Mar

(Tyroglyphidae) i N

XII

DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Overzicht van den inhoud.

Tyroglyphus LATR. 1796. Da Acarus ue

1s MASKS) oes iis

Tyroglyphus farınae a, 1758.) . ARTO:

(Hypopus spinipes Dug. 1834. (genus?) . .

. Acarus spinitarsus HERM. 1804. (genus?) .

(Tyroglyphus casei OuDMS. 1910.) (Tyrolichus) nt

Acarus dimidiatus HERM. 1804. (Tyrophagus)

(longior GERV. 1844) . .

. Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. (Tyrobhagus)

(Tyrophagus viviparus OUDMS. 1926.) .

(Vidia lineata OuDMS. 1917.) .

. Acarus vesparum SCHRK. 1803. (Tortonia) are

(Tyroglyphus heterocomus MıcH. 1903 (Czenspins-

LOD)

Acarus lactis L. 1767. (Carpogly plus (anonymus

EADE 1882400: VE,

(Glycyphagus hericius ROB. 1868) (Hericia) oi

. Pediculus cerambycinus Scop. 1763. (Sennertia) .

(Chaetodactylus spec.) . FREE

(Hypopus granulatus Du ie 1849. (Cerophagus) VE

Acarus destructor SCHRK. 1781 (Glycyphagus)

. Acarus domesticus DE GEER 1778. Gey plage)

(Glycyphagus privatus OUDMS. 1903.

(Dermaleichus chrysomelinus C. L. Koch 1841).

(Coleopterophagus megninit BERL. 1881.) . . . .

(Hypopus jeroniarum Dur. 1839.). (Zschachia) .

(Acarus muscarum L. 1758. (Mytanoetus.) . .

(Anoetus polypori Oupms. 1914.) (Zschachta)

Trombidium punctiforme RATHKE 1799 (Zschachta)

(Avicolae.) . : RARE

Acarus L. 1758 (v rervole) . 1

(Dermoglyphus elongatus MÉGN. 1877 DI.

(Pterolichus buchholzi var. fasciger MEGN. & TRI.

1884) (Eupterolichus) . .

. Acarus avicularum DE GEER 1778. (Analges) ‘(mucro-

natus BUCHH. 1869.) . . E

Acarus chelopus HERM. 1804. (Analges) che

Acarus passerinus L. 1758. (Analges) . .

(Analges tridentulatus HALL. 1882) . a

Acarus oscinum SCHRK. 1803. (Pleronyssus) (ob-

SCUNUSE BERES NISSAN) 2.0. > AU:

Acarus pari (L. 1758). (Pteronyssus) (parinus CHI

KocH 1840 . : ENT MRC

Acarus pici medi ScHRK. 1803. (Pteronyssus)

(gracilis NITZSCH 1818.) . ar RARO

(Dermaleichus pict CL BUCHH. 1869 (Mes-

alges) . à AC

Acarus phaetontis F. 1775. (Alloptes.) Mes

. Acarus pict ScoP. 1763. (Alloptes.) . . EN

. Acarus picae SCHRK. 1803. (Proctophyllodes) (picae

Blz.

600

602

624

625

626

626.

632

634

635

647

648

649

653

660

661

662

663.

665

672

675

678

681

683

688

689

693

694

695

264.

265.

266.

DOM:

268.

269:

210.

ZIONE,

272;

273.

274.

275.

276.

278.

2719:

280.

281.

282.

283.

284.

285.

286.

287.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Overzicht van den inhoud.

CMO OHMS) ER e

Acarus cornicis Scop. 1763. (Pterodectes?, Procto-

phyllodes?) È SARO STI:

(Psoroptidae) . Pea Noe NEE na

(Scaroptes equi HER. ne (Psoroptes.) . .

(Psoroptes spec.) . . NEE LINE

(Linobiidae) . RARE RW e

Acarus coccinellae Scop. 1763 s(ULinobva mn

(Acaridae) SO I

SOI NEDER:

(Sarcoptes scabiei var. Wombatt RAILL. 1893.)

(Acarusı)n. 2.

(Sarcoptes cuniculi NEUM. 1892. non GERL. 1857)

(Acarus) er Nol be

(Sarcoptes cants GURLT 1837.) (Acarus) mis

(Sarcoptes vulpis FÜRST. 1861.) (Acarus.) . .

(Sarcoptes leonis Can. 1894.) (Acarus) . . CAR

(Sarcoptes equi GERL. 1857.) (nom praeocc.: HER.

1838) (Acarus caballi nov. nom.) . . . . . .

(Sarcoptes suis GERL. 1857) (Acarus) . . . . .

(Sarcoptes dromedarit GERV. 1844) (Acarus) . .

(DD US OmD MSY M9265) vn. SE Me N

(Sarcoptes ovis RoB. 1860.) (Acarus.) . . È

(Sarcoptes caprae FÜRST. 1861) (Acarus) . .

(Sarcoptes cati HER. 1838) (Notoedres) . . 5

(Sarcoptes mutans RoB. 1860) (Knemidokoptes) :

(Ox10a ti

Oribata Latr. 1802. Type Acarus geniculatus

IE 1798. PE

Notaspis horridus Jon. HERM. ‘(père)1804. (Camisia)

Acarus scaber L. 1758 De (biverrucatus C. L.

KocH 1840.) RA WERL N,

Notaspis segnis HERM. 1804. (Camisia) . .

(Eremaeus hepaticus C. L. KocH 1836) . .

Oribata enicul ats (ALSO) eckson ne.

(Oppia berlesei LEON. 1895) (Oribata) . . . . .".

Notaspis castaneus HERM. 1804. (Xenillus) . .

Acarus muscorum Scop. 1763. (Tricheremaeus)

(ON OSU ICH NKO Cr EAN) En ern

Notaspis bipilis Jon. HERM. (père) (Ceratoppia) .

Acarus confervae SCHRK, 1781. (Hydrozetes) . .

Notaspis corynopus HERM. 1804. (sufflexus

MicH. 1885). .

Notaspis clavipes HERM. 1804. (Belba) .

Acarus lucidus FouRCR. 1785. (Letosoma) (nitens

LANGLE 1844)... . SII SEC ao

Acarus tremellae L. 1761. (Leiosoma) (globosus C. L.

KocH 1844) . zede BE EREN ott RENE n

Acarus xylariae SCHRK. 1808. (Leiosoma) (fuscus

C. L. KocH 1841) . REN.

XIII

Blz.

696

697

699

700

758

159

759

760

761

762

763

765

766

768

769

ZEN

773

774

715

782

784

785

786

788

789

790

2911

793

XIV DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Overzicht van den inhoud.

Blz2

288. Notaspis tegeocranus HERM. 1804. (Banksia) . . 794

289. Acarus infusionum SCHRK. 1803. (Ameronothrus)

(belden us BOSTOCKE 1888) 1.2... rs ee 194

290. (Hermannia granulata Nic. 1855. (Hermanmiella) 795

291. Notaspis theleproctus HERM. 1804. (Neoliodes) . 796.

Notaspis HERM. 1804. Type: Acarus coleoptra-

CUS RE WTOC) an ea AE KE he 208796

292. Notaspis fungorum (L. 1758) (Humerobates) (hu-

MICHA IS ELERM BOA a, Ue ten rel eee LO

293. Acarus seminulum O. F. MùLL. 1776. (Euzetes)

(ALEID TUS CRNIE RKO CETIS A1) NEEN en fee eee OO2

294. Acarus spinipes O. F. Mürr. 1776. (Euzetes) (sub-

seminulum OUDMS. 1902) . . . 803.

295. Acarus ciliatus SCHRK. 1803. (Limnozetes) (sphag-

1 MUCHAS SO: CE La ere 803.

296. Notaspis alatus (SCHRK. 1803). (Galumna) . . . 803

297 wNotaspismcolcopivaiuss (le. 1158): lea 1806

298. Notaspis planicornis (SCHRK. 1803.) (acromios

RUE RIM GOA.) a EN OB 1809

OribatanPArr 1602! (vervole)en. verte 2 810

299. Acarus Piger Scop. 1763. (Phthiracarus) er. + 816

300. Trombidium loricatum RATHKE 1799 (Tritia) (ar-

UASC EKO CHE EA u ce oi ra COS

(Emophyidae)... 0: 814

301. (Sarcoptes gallarum tiliae TURPIN 1835) (Eriophyes) 814

(Phytoptus macrochelus NAL. 1890) (Eriophyes) . 814

(Phytopius vitis LAND. 1864) (Eriophyes) . . . . 814

(Cecidophyes malinus NAL. 1891) (Eriophyes) . . 815

Menyllocoptes, Ihymı NAL. 1889) zen. fii) lS

Bes ldonomielk Ban. reale AE ere LS

Parasitidae 817. — Laelaptidae 820. — Dermanyssidae

821. — Spinturnicidae 822. — Antennophoridae 822. —

Uropodidae 822. — Argasidae 823. — Ixodidae 824. —

Scutacaridae 830. — Labidostommidae 831. — Rhagidu-

dae 831. — Tydidae 831. — Eupodidae 837. — Anystidae

831. — Tetranychidae 833. — Raphignathidae 834. —

Cheyletidae 834. — Bdellidae 836. — Cunaxidae 837. —

Halacaridae 838. — Trombidiidae 839. — Hydrachnellae

844. — Limnocharidae 844. — Eylaididae 845.— Hydrach-

nidae 846. — Hydryphantidae 849. — Atractididae 850.

— Limnesiidae 851. — Hygrobatidae 853. — Arrenuridae

860. — Erythraeidae 868. — Calyptostomidae 871. —

Tyroglyphidae 872. — Rhizoglyphidae? 873. — Tyropha-

gidae 873. — Ensliniellidae? 873. — Carpoglyphidae 874.

— Glycyphagidae 874. — Canestriniidae 875. — Anoetidae

875. — Dermoglyphidae 876. — Analgesidae 876. — Aven-

zoariidae 877. — Proctophyllodidae 877. — Psoroptidae

877. — Linobiidae 878. — Acaridae 878. — Oribatei 878.

— Camisiidae 879. — Eremaeidae 879. — Belbidae 880.

— Leiosomidae 881. — Tegeocranidae 881. — Neoliodi-

OVOZE ROTH

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Overzicht van den inhoud.

Blz.

dae 881. — Notaspididae 882. — Phthiracaridae 883.

Anatomie . . MEO O M IO

MEistologie se: 887

. Physiologie 887

Teratologie 894

MOelcologie Ron 894

. Embryologie . . 909

Ontogenie . . 910,

Phylogenie (incl. Verwantschap) . SD

. Chorologie (Milieukunde, Habitat) 918

Chronologie (Tempus). . 209,936:

. Diapherologie (Zoögeographie, Verbreidingskunde) ; 940

Oekonomie . 5 961

. latrozoloögie (Medische Zoölogie). ne 963

Onomatologie (Nomenclatuur) . . MTA TRIO 968,

LEGE EUGEN NED 1046— 1097

EENIGE VERBETERINGEN AAN TE BRENGEN

INCERTA

Blz.

IMihootd) 11578; lees: 211758:

OST MONT. Bi ?, lees: DE LA CHENAYE DES Bois.

20. r. 13 v. o.: Voeg achter , (sic)’’: DE LA CHENAYE DES Bors.

Dr lo N. ni 17 v. b.; en 4 v. o.; blz. 13. r. 4 v. b.; blz. 15

GOW Os blz.l6r. 5 v.o. blz: 19 r. 3. v. bi; : en 13 en 2 v. 0.

Bombycinae, lees: Bombinae.

398. r. 16 en 14 v. o.: Bombycinae, lees: Bombinae.

408:1.412 iv... Ds: Schrap: , LINNAEUS in!”

Al. Aen 3 v. 0.: schrap deze 2 regels:

69. r. 18—20 v. b.: Schrap deze 3 regels en vervang die door

hetgeen op blz. 67 staat.

98. r. 6 v. 0.: cayennensis, lees: cajennensis.

ISO b.: SChrap Louse

140. rt. 3 en 4 v. b.: Schrap deze 2 regels.

150. r. 4 v. 0.: utrique, lees: utrinque

173. r. 12—14.: Schrap deze 3 regels.

Worn 2. v 0.2, farinae, Aces: farına:

180.7. le ve 0.: Schrap een der 2rymiterdernomagen

181. r. 8. v o.: m Mite, lees: m 1725. Mite.

(8207.06. 9..0. Schrapi mt sla

192917. 901 6 v..0.: Schrapr deze Agresels

WOSM SRV. D Schrap: „als 16625

190.7. 9 vy. b.: Anonymus, lees: HOOKE

DOD MIE 0% Schrap: en Bachomt

PDT MOUV. 0.: TROTUTLA,-Jees; SRROTOEA

298 r. 13 v. b.: disposito, lees: disposto

306. r. 18 v. b.: Pinocchio, lees: Pidocchio.

Sole Seni 8 v. o.: Schrap: dezer 2zegels.

416. Goran: „Acarus coccineus. 46. 1740. 52. 1735. 1740. 1747.”

EENIGE VERBETERINGEN AAN TE BRENGEN

INCIDE IS

NORT 20 eV. 0.5 lees Vion ies

Aq. te a. bi: ie Sd lees; pP. 238,

MMA Nb: :21748; lees: 1758.

92. Voeg, na 1775 Fuesslin, bij:

m 1775. Acarus coleoptratorum, Heldekvingedes Mid. Ham-

MER, Fauna Norv., p. 157. n. 698. — Citeert STRÖM. 1765.

184.

191,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. XVIE

Eenige verbeteringen.

NOV OSS ZEN WEERAL

. 1803, 3 regels over SCHRANK. Deze behooren bij celer, onder

aanmblzmeen

SUD ROT fos Nees aie le

Lae ROND OSM eESMVARS NDP 2103:

.r. 20en5v.o.: J. G. HERMANN, lees: J. HERMANN.

. 1775; voeg bij: Heldekvingedes Mid.

Mao staat: Syst RENE. ale, Br zenlees- Syst. Nat:

Ven DD

TROVANO 2 staat: och tlees col.

r. 7 v. o.: Risso; lees: Rossi.

r. 20 v. o.: Risso; lees: Rossi.

r. 2 v. b.: Risso; lees: Rossi.

r. 6 v. b.: Cynoraista; lees: Cynoratstes.

Faso o a vOle: lees Col:

r. 7 v. 0.: auato; lees: ovato.

r. 5 v. o.: mitente; lees: nitente.

r. 9 v. 0.: ‚x 6proc; lees: , xédprtoc.

r. 13 v. b.: Dogt tick; lees: Dog tick.

r. 10 v. b.: rininoide; lees: ricinoide.

Schrap regel 6 en 5 v. o.

r. 12 v. b.: vularis; lees: vulgaris.

r. 17 v. o.: Kulhmilbe; lees: Kuhmilbe.

Gan 42202: Iauge, lees: que.

PNA D 602: lees 6085

r. 1 v. o.: Risso; lees: Rossi.

NAN MD lees HABRICIUS, pr hoo MZ ZEE le

1053. r. 6 v.b.: © 1741(?). — Schrap deze 3 regels. Zie 1753.

MI, Al

ALT

HAE

Ret’

KRITISCH HISTORISCH OVERZICHT

DER

ACAROLOGIE.

TWEEDE GEDEELTE.

1759 tot 1804.

VOORWOORD.

Dit Tweede Gedeelte omvat het tijdperk van het ver-

schijnen van de 10e editie van LINNAEUS Systema

Naturae tot en met het jaar 1804, waarin het pracht-

plaatwerk HERMANN's Mémoire Aptérologique

dat bijna uitsluitend Acari behandelt, het licht zag.

Van alle werken, die ik raadplegen kon, schreef ik de

gedeelten, die over Acari, of over door Acarı aan planten en

dieren veroorzaakte schade en ziekten handelen, over. Toen

het „Eerste Gedeelte’ de pers verliet, heb ik alles, wat ik

overgeschreven had, nog eens zorgvuldig met den tekst van

dat Deel vergeleken. Ik bemerkte daarbij, dat dat Deel hier

en daar eene aanvulling, of verbetering, behoeft. Die heb ik

nu in dit Tweede Deel opgenomen.

Tijdens den druk en na het verschijnen van het Eerste

Deel zijn mij nog enkele werken in handen gekomen, die

vóór of in 1758 gedrukt waren. Den acarologischen inhoud

daarvan vindt de lezer eveneens in het Tweede Deel be-

handeld.

Ik ben kritisch; maar ook over mijn eigen werk; hetgeen

men bij het doorlezen van dit Tweede Deel hier en daar

opmerken zal.

In de Literatuur vindt men hier en daar referaten.

2 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Deze vermeld ik alléén, indien daarin andere namen voor-

komen, of een of ander nieuws vermeld wordt.

Ik ben verplicht geweest, de soms langdradige beschrijvin-

gen verkort of „in telegramstijl’ weer te geven.

De Acari zijn, zooveel mogelijk, naar mijn systeem (zie

dire hin ive Entom. ve 66 1993, pr 68 19) serang-

schikt; in de kleinere groepen dikwijls naar systemen van

specialisten.

In standaardwerken, o..a. in „Das Tierreich” wor-

den Acari, die niet door nieuwere schrijvers teruggevonden

zijn, als aanhangsel, als ,,onzekere’’, als „onherkenbare”’, als

, ondetermineerbare”, achter de goed beschrevene soorten

opgesomd; enkele worden zelfs niet genoemd. Vooral Engel-

schen zijn sterk geneigd, hen als „condemned species” te

verklaren. Ik acht deze handelwijze verkeerd, de laatste zelfs

onwetenschappelijk en ongeoorloofd. Integendeel, men moet

de aandacht op hen blijven vestigen, als eene uitnoodiging,

onvermoeid ernaar te zoeken. Ik wijs op de feiten, dat Acarus

aphidioides L. 1758 in 1876 door CANESTRINI & FANZAGO,

en Acarus spimitarsus HERMANN 1804 door WICHMANN,

Graaf VITZTHUM & OUDEMANS in 1924 teruggevonden zijn, als-

mede, dat BRUYANT eerst in 1909, d.i. na 205 jaren, aantoonde,

dat de Fransche ,,rouget’’, en Hirst in 1925, d.i. na 172 jaren,

vond, dat de Engelsche „harvest-bug” eene Trombicula-

larve is.

Ik ben zoo gelukkig geweest, eene menigte geelwitte

Ixodes reduvius onder de oogen te hebben. Het gevolg daar-

van is, dat ik § 15 van mijn Deel I (over Ixodes hexagonus)

moet vervallen verklaren, en $ 16 (over Acarus reduvius L.

1758) grootendeels moest omwerken. Daardoor is tevens in

dit 2e Deel no. 43 vervallen, alsmede fig. 37. Er bestaat

geen zekerheid, dat Ixodes hexagonus als afzonderlijke soort

vóór 1815 herkend werd. Er is geen gastheer bekend, die

uitsluitend hexagonus voedt; zelfs Mustela-soorten herbergen

zoowel reduvius als hexagonus. Bovendien werd hexagonus,

voor zoover ik heb kunnen nagaan, nog niet in Skandinavië

geconstateerd. Ik combineer dus in Deel II de $$ 15 en 16

van Deel I.

Eene opmerking van Dr. KARL VIETS te Bremen deed

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 8

mij ook de $ over Acarus aquaticus omwerken. Ik geloof, dat

ik nu beter den naam aquaticus verdedigd heb.

Om ruimte te besparen, heb ik geen Recapitula-

ties meer achter eenigszins uitvoerig behandelde soorten

gegeven.

Van eene determineertabel der in dit deel voorkomende

soorten heb ik afgezien.

In oudere werken vond ik menige soort, die later, als

„nieuw”, beter, of even goed, of zelfs slechter beschreven

werd. Ook vond ik enkele soorten verkeerd benaamd.

Een en ander heeft tot gevolg, dat menige naam

veranderd worden moest. Wellicht zal menige

acaroloog zich daarover ergeren. — Het werk, dat ik thans

verricht heb, had alreeds lang gebeuren moe-

wens hetissvoor de acarologsen beschamend)

dat de entomologen (hexapodologen) hen in zulken arbeid

vöör waren. Dezen toch hebben wel kennis genomen van

de werken van SHAW, SCHRANK (Fauna Boica!) e tutti

quanti.

Ook is het jammer, dat eenige auteurs, blijkbaar opzette-

lyk, door voorgangers beschrevene soorten negeerden.

Ik heb mij streng aan de oorspronkelijke spelling der soort-

namen gehouden. Ik schrijf dus bijv. Trombidium holoseri-

ceus (L. 1758). The Hon. N. CHARLES ROTHSCHILD handelde

in de laatste jaren ook zoo bij de Suctoria (Siphonaptera).

Ook daarover zal menige acaroloog zich ergeren. Mag ik er

even op wijzen, dat zeer vele Acarı den soortnaam, op us

eindigend, dragen achter een genusnaam, die op aspis eindigt,

terwijl toch ,,aspis’’ feminini generis is?! En heeft ooit

iemand aanstoot gevonden in de vele soortnamen, op ator

eindigend, achter de vrouwlijke naam Hydrachna?

Door omstandigheden buiten mijn wil moest ik, vóór het

verschijnen van het Eerste Deel, binnen twee maanden tijds

driemaal 500 bladzijden corrigeeren; een inspannende en

vermoeiende arbeid; vandaar dat er zoovele druklouien in

het Eerste Deel zijn blijven staan.

Mar bij he toy ersicihiy men! vant dit Twere-

de Deelımynchartiwolidankbaarheid..ss,

daran denk ıiksimndeseenste,plaa,ts aan hen,

4 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

die mim fina mt ere ls teu diene tink w ele turd art

Zi al Lene tr. Apr so pe siteiklien. hunne’namen

Mylene ike More me iy

Even als bij de bewerking van het Eerste Deel, ondervond

ik bij de samenstelling van het Tweede Deel de zeer gewaar-

deerde medewerking van Dr. C. ALBERS te Arnhem (Grieksch

en Latijnsch), Dr. J. G. DE LINT te ’s-Gravenhage (oude

geneeskundige werken) en Dr. D. Mac GILLAVRY te Amster-

dam (boekwerken, Hemiptera, Orthoptera). Met groote dank-

baarheid vermeld ik, bij het verschijnen van dit Tweede

Deel, bovendien: den heer H. C. BLÖTHE te Leiden (Hemi-

piera), den heer J. B. CORPORAAL te Amsterdam (literatuur),

Jhr. Dr. Ep. J. G. Everts te ’s-Gravenhage (Coleoptera),

den heer M. A. LIEFTINCK te Amsterdam (Odonata), Dr. J.

C. H. DE MEIJERE te Amsterdam (Diptera), den heer H. A.

L. van OLPHEN te Arnhem (Etymologie van Oud-Duitsch),

Dr. E. D. van Oort te Leiden (Aves, Mammalia), Dr. J. Th.

OUDEMANS te Putten (Hymenoptera, Lepidoptera), Dr. M.

PINKHOF te Amsterdam (Araneae, Opiliones, literatuur), den

heer AJ. REYNVAAN te Velp (hteratuun), MPa] DE

Rooy te Bussum (Reptilia), P. H. ScHMITZ S.J. te Valken-

burg (Formicarea), Dr. E. STRAND te Riga (literatuur en

Noorsch), Dr. S. THOR te Oslo (literatuur en Noorsch), Dr.

K. VIETS te Bremen (Hydrachnellae) en Dr. H. Graaf Virz-

THUM te Berlijn (algemeene acarologie, Oud-Duitsche vul-

gairnamen van planten).

Eveneens een woord van dank aan Directeuren, Bibliothe-

carissen en Conservatoren der meer dan 40 zoo binnen- als

buitenlandsche bibliotheken, waarvan ik boeken ontving.

Zoowel voor mijn Eerste Deel, als voor dit Tweede Deel

werden van alle afbeeldingen van Acari, die ik in diverse

werken aantrof, foto’s vervaardigd door MEYLINK’s Foto-

handel te Arnhem. Waren de afbeeldingen gekleurd, dan

waren de foto’s in den regel voor reproductie in lijncliché

ongeschikt. Ik zelf maakte er dan overtrekken van, door die

foto's van onderen sterk te belichten, waardoor alle oor-

spronkelijke zwarte lijnen zichtbaar werden. De op die wijze

ontstane figuren dragen het onderschrift: „Overtrek”.

Van den foto's, die voor reproductie in lijncliché wel

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 5

geschikt waren, alsmede van al mine ,,overtrekken”, werden

de cliche’s vervaardigd door de N.V. W. OVER DE LINDEN

te Enkhuizen. Zoowel het Eerste als dit Tweede deel werden

verzorgd door den uitgever C. DE BoER JR. te Helder. Aan

allen mijn dank voor het geduld, bij mondelinge en schrifte-

lijke overwegingen mijnerzijds betoond, en voor het zoo

fraai afgeleverde werk.

a beteekent: niet gezien; a: geraadpleegd.

Arnhem, 15 Febr. 1929. A. C. OUDEMANS.

ALGEMEEN, TEVENS SYSTEMATISCH OVERZICHT.

Genus Acarus L. 1758.

(type: Acarus siro L. 1758.)

In aansluiting aan hetgeen over het genus Acarus in Deel I.

p. 411 medegedeeld is, bevat deze $ alles, wat ik nog daar-

over gevonden heb, tot 1758, en verder van 1759 tot 1795,

het jaar, waarin LATREILLE nieuwe genera voorstelde, waar-

mede tevens de beteekenis van het genus Acarus eene wijzi-

ging onderging.

[m 1660. HAFENREFFER, Nosodochium; p. 68, spreekt

over Mölen, Milben oder Fraewlin, gekromde haartjes, die

andere oog- of wenkbrauwharen verdringen; ook p. 75:

Milben, Frewlin. Zij hebben niets met Acari te maken]

m 1667. Syro. MERRETT, Pinax rer. nat. Brit.; p. 206. —

„Syrones.... inventi etiam in Cerebro,....’’ — Ook in 1804

worden twee gevallen van Acari op hersens vermeld.

m 1704. Mite, Miton, Midas. Dict. de Trévoux, .... —

„C'est le plus petit des insectes qui naît dans .... Quand on

voit une mite dans un microscope, on lui appercoit huit

grands piéds pareils à ceux des faûcheux. Le Latin midas

se dit aussi en Grèc, d’ou le Francois est dérivé.”

M{8ac, ov, 6, bestiola fabas exedens, tinea, teredo, mot of

made in boeken, kleederen, bijenkorven, meubels, kaas. —

Zoodra het woord Acarus wat meer bekend werd, gaf men

daaraan ook de beteekenis van ,,mot” of „made. Zelfs

LINNAEUS deed dat: zijn „Mutilla acarorum, glabra, rufa,

capite abdomineque postico nigris, habitat inter Acaros, qui-

bus victitat. Haec differt a reliquis, quod glabra nec tomen-

tosa sit, et videtur potius Sphex aptera esse; segmentum |

et 2 abdominis rufa, reliqua nigra” is niets anders dan de

bekende, zeer kleine Ichneumonide, die op de larven van

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 7

Acarus L. 1758.

Ptinus, Anobium, &c. parasiteert. — Zie ook hier beneden:

1738 SWAMMERDAM!

Midac, Laatlatijnsch meta; Anglosax., Fra., Deu., Eng,

mite ; Dee., Noo., mid, mide ; Ned. mijt ; &c. heeft de oor-

spronkelijke beteekenis van ,,mot” of ,,made”. Zelfs tegen-

woordig hoort men nog dikwijls van meubels, kleederen,

tapijten: „daar zit de mijt in”. Maar sedert Acari meer be-

kend werden, is bijna in alle talen de beteekenis veranderd,

en noemt men Acari met bovengenoemde namen.

m 1704, Syro. MERRETT, Britan. rer. nat. pinax. — Als

11667.

1721. Mate, Miton, Midas. Dict. de Trévoux. — Als 1704.

1732. Mite, Miton, Midas. Dict. de Trévoux. — Als 1704.

Im 1734 .FRiscH, Beschr.! Ins. Teutschls}!v. li: pics

Von den länglichen Nag-Mieten. — Dat is Atropos divinato-

vius MÜLL. — P. 3. c. 2. Von den rundlichen Saug-Miete, so

aus dem Wasser kommt. — Dat is een Ostracode, wit, of

rood, dus vermoedelijk Cypris fusca. Deze veranderen in

Dermanyssus gallinae (sic!); zie n. 26.]

1737. Acarus, Mythen, Dierken. SWAMMERDAM, Biblia

Naturae; Bybel der Natuure; p. 57. — Behoort tot de eerste

Orde der Insecten: zonder metamorphose.

[sa 1738. In vol. 2. p. 696 van SWAMMERDAM’s Biblia

Naturae leest men over de larve van Piophila casei het vol-

gende: „Acarus, microscopio conspectus, in duodecim sectio-

nes sive Annulos 1. 2. 3. 4 &c. sese divisum ostendit. Primus

horum proprie Caput constituit.”” — „Als men deze Wurm

met een Vergrootglas beziet, soo telt men daar in twaalf af-

deelingen of ringen. 1. 2. 3. enz. De eerste maakt eygentlyk

hetsHlioott. == I kiyierimiel didia ti © midiat, (mo oral

in Fransche werken, deze beschrijving

omilie:rc it el Acar} tore se plasitr sword tl! Menzies

plaatse zal ik naar SWAMMERDAM 1738 verwijzen]

[a 1740. FrıscH, Index hist. suae Ins.; in: Misc. Berol.

v. 6. p. 130. — Hier vertaalt hij de namen Nag-Miete en Saug-

Miete (zie 1734) in: Acarus rodens oblongus e liquoribus et

ommis generis infusis oriundus, en: Acarus sugens ex infusis,

rotundior, corpore et dorso pilis quibusdam hirtus.]

8 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

. m 1752. Acarus, Thiergen, Mülbe. SWAMMERDAM, Bibel

der Natur; p. 26. col |. — Asml 87

m 1/54. Acarus. LINNAEUS, p. 226; Ciron, DE LA CHE-

NAYE DES Boss, p. 235. im: (LINNAEUS), Systême naturel

du Regne Animal; Paris.

m 1755. Acarus. MÖLLER, Delineatio regni anim.; gen. 5.

— Nomen nudum.

m 1758. Acarus, Faulwurm. GMELIN, Onomatologia hist.

nat.; v. 1. col. 30. — Hij gebruikt hier het pluralis Acari,

Faulwürmer; hij duidt daarmede de dieren aan, behoorende

tot het genus Acarus, geen groep, die den rang heeft van

“genus „familias, „ordeX, &e.

m 1758. Acarus. Hir, Notes &c. in: SWAMMERDAM,

The Book of Nature; p. 25. — Diagnose van LINNAEUS, met

de zeer juiste opmerking: „many of the creatures infesting

birds and beasts, and commonly called Lice and Fleas, are

truly Acan.”

m 1758. Ciron. SWAMMERDAM, Histoire nat. d. Ins. (ver-

taling der Biblia 1737); p. 32. — Als 1737.

m 1758. Acarus. SWAMMERDAM, The Book of Nature; p.

25. col. 2. — Als 1737.

m 1759. Acarus, Ciron. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict.

rais. univ. Anim.; v. 1. p. 644. — „Acarus est un nom géné-

rique....; infinité d’autres espèces.’ — Korte diagnose

naar LINNAEUS 1758.

(Sine nomine); korte diagnose; p. 648. col. 1.

Ciron. Idem, ibidem; v. 2. p. 546. col.1. — Nomen nudum;

behooren tot de ,Insectes sans ailes.”

Tique. Idem, ibidem; v. 2. p. 558. col. 2.

bij de behandeling van „pediculus ovinus”.

m 1759. Acarus. KNIPHOF, De pedic. inguin.; p. 20. —

Zijn werk is het eerste Handboek over de

parasieten van den Miemschw "Vara sunt

acarorum genera, .... quae numero pedum discrepant, aliis

sex, aliis sunt octo, aliis magis rotunda, aliis longiora cor-

pora.” Dat heeft hij uit HooKE 1665, zonder hem te noemen.

— Hij noemt enkele schrijvers, die afbeeldingen van Acari

leverden.

Nomen nudum;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 9

Acarus L. 1758.

Zijne Acari faciei zijn ,comedones”, en zijne Acari dentium

tandbacteriën !

Zijne figuren zijn meesterlijke reproducties van die van

Bonomo 1687, ETTMÜLLER 1692, Cuno 1734, HEISTER 1727,

in mijn Deel I. p. 27. 182. 211. 226. 302. en 304 te vinden.

m 1759. Acarus. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. —

Ofschoon in den titel staat: „secundum decimam Holmien-

sem editionem’’, worden hier wel de diagnosen der Systema

Naturae (soms gewijzigd) gegeven, maar met weglating der

speciesnamen. De binomenclatuur is hier dus niet gevolgd;

vermoedelijk buiten medeweten van LINNAEUS.

m 1760. Acarus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11; v. 1. p.

615. gen. 235. — Als 1758; zie Deel I. p. 10.

m 1761. Acarus, Milbe. Popa, Ins. Mus. Graec.; p. 15.

121. — Diagnose van LINNAEUS 1758; 5 soorten, waar-

onder cancroides (= Chelifer).

m 1761. Acarus, Milbe. SULZER, Kennz. Ins.; p. 184. —

Diagnose van LiNNAEUS 1758. Kenmerken, ontnomen aan

diagnosen van verschillende schrijvers: LINNAEUS, ROESEL,

VAN LEEUWENHOEK; ook hunne fouten: „eine einzige Klaue.”

— Enkele kenmerken zijn nieuw: „Der Hinterleib besteht

aus verschiedenen undeutlichen Abschnitten.” Dat heeft hij

van DE LA CHENAYE DES Bois 1759 (zie bij Acarus stro), en

deze ontleende het aan SWAMMERDAM 1738 (zie hierboven);

maar SULZER voegt er het woord „undeutlich” bij, vermoede-

lijk, omdat hij die „Abschnitte’ niet zag. — „Hat meistens

die Farbe der Nahrung’. Ja, enkele: Dermanyssus gallinae,

rood door bloed; Tetranychus telarius, groen door chloro-

phyl; maar dat zijn zeldzaamheden; ,,meistens” is dus on-

juist.

m 1762. Brisson, Regn. anim.; p. 4 — „In septima”

(scil. classis) „antennis, pedes octo vel plures, tegmine muta-

bili; id est.... changer de peau. Hujus classis Animalia

Crustacea vocantur.”’ — Arachnoidea, incl. Acari, behooren

dus daartoe; hij noemt ze echter niet.

m 1762. Acarus, Tique, Mite. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.;

v. 2. p. 619. — Hij brengt echter Acarus longicornis van LIN-

NAEUS tot het genus Chelifer. En beide genera, p. 581, tot de

10 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

„Insectes Apteres’’. — P. 582. Tiques, „tête et corcelet con-

fondus” (sic!). — P. 587. „Huit pattes.” — P. 588. „Tiques

et mites.” Hier maakt hij dus wèl onderscheid. — P. 589.

„La tique et la pince se rapportent aux crustacees.’” Dat is

dus in navolging van BRISSON 1762. Maar op p. 581.... zie

hierboven! — P. 591. Table. „La Pince. Huit pattes; deux

yeux; antennes en pinces de crabes, plus longues que la

trompe.” Hiertoe brengt hij longicornis. La Tique. Huit pat-

tes; deux yeux; antennes simples plus courtes que la trompe”

(sic!) Hiertoe alle overige hem bekende Acarı. Beide dia-

gnosen worden, p. 593 en p. 618 ook in het Latijnsch gegeven.

— P. 619. Acarus, La Tique. — P. 620: „Les mites, les cirons

. ce sont de vraies tiques.” Zijne Tiques zijn hier dus

identiek aan LINNÉ's Acarus.

„En général la tête est très petite. Leurs antennes ...

ordinairement moins longues que l’espece du bec aigu et

pointu qui forme la bouche.” Hier zegt hij ,,ordinairement.”’

— „Ce bec est une espéce de fourreau qui renferme une

trompe fort fine.’’ Geen enkele der door hem genoemde Acari

heeft die eigenschap; een bewijs dat hij zeer onnauwkeurig

observeerde, òf fantaseert! — „Le corcelet de la tique n’est

pas plus grand que sa tête, et il est tellement confondu au

ventre, qu’il ne s’en distingue que parce qu'il est plus ferme

et plus dur.” Zie, wat hij op p. 582 zegt! — „Les mères sont

ovipares. Il faudroit que leur grosseur permit d'examiner

leur accouplement, qui probablement doit être singulier, et

avoir quelque ressort avec celui des araignées et des crabes

auquels ces insectes sont analogues.” Inderdaad, deze bloote

veronderstelling is later uitgekomen. — „Plusieurs .... sont

carnassières et vivent sur différents animaux, mais au défaut

de ces animaux, elles savent trouver leur nourriture sur les

plantes et les arbres des bois.” Dat: „au défaut de” is fantasie:

van alle hem bekende Acari is er geen één, die zoo

handelt! — „Les chiens, les oiseaux, les mouches, les coléo-

pteres sont attaqués par différentes tiques.... L'homme

même n'en est pas exempt.” Ook hier is „tiques” identiek

aan LINNÉ's Acarus. |

m 1763. Acarus, Louse, Mite. A new and compl. Dict. of

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. ei

Acarus L. 1758.

Arts and Sci. ; 2d. Edit. — Diagnose van LINNAEUS 1758. „The

largest or longest legged acarus is described in plate V. fig. 2.”

Daar is een Phalangium afgebeeld met het bijschrift Acarus!

1763. Acarus. SCOPOLI, Entom. carniol.;: p. 387. —

Geen diagnose; 21 soorten, waaronder n. 1069 cancroides

(= Chelifer) en 1070 nepaeformis = Trogulus).

m 1764. Mate. A new and compl. Dict. of Arts and Sci.;

2d. Edit. — „See Acarus 1763.”

m 1764. Acarus. BRÜNNICH, Ent.; Insektklaere; p. 84.

— Diagnose van LINNAEUS 1758 verkort.

1764. Acarus, Tigue. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2.

p. 581. sqq. — Als 1762.

m 1764. Acarus. GRONOVIUS, Zoophylacii; fasc. 2. p. 216.

— Nomen nudum.

1764. Acarus. O. F. MÜLLER, Faun. Fridr.; p. XXIV et

91. — ,,Oculi duo remoti. Pedes octo.” — Hij citeert ook de

diagnosen van LINNAEUS en van GEOFFROY.

1765. Ciron, Acarus. MENURET; in: Encycl. Dict. rais.

Sci. Arts, Metiers; v. 8. art. Insectes. p. 787. — Diagnose

van LINNAEUS 1758.

Mite. Idem, ibidem; v. 10. p. 579. — Niets nieuws.

1765. Myten. PEARSALL, Godvruchtige bespiegelingen;

in een vers vóór den „Eersten Brief”. — „Insekten! Myten!”’;

maar eigenlijk worden alleen de Insecten bezongen.

1765. Acarus. PONTOPPIDAN, Kurzgef. Nachr. die Na-

turh. in Dännemark betr.; p. 231. — Nomen nudum.

m 1766. Acarus, Wachswurm. GMELIN, Onomatologia hist.

nat.; v. 3. col. 41. — Nomen nudum; hij gebruikt hier van

beide woorden het pluralis, meer in het algemeen, dan om

een genus, of familie aan te duiden. — Het tweede woord

doelt stellig op de mededeeling van ARISTOTELES (zie Deel

I. p. 215 en 216), dat Acari in bijeraten voorkomen.

1766. Acarus. PALLAS, Misc. zool.; p. 189. — Van zijn

Acarus marinus (p. 188 en 220) zegt hij, p. 189: „Mihi vero

omnino Acaris adnumerandum videtur.” — Ook hier is dit

plurale meer in het algemeen, niet als genusnaam bedoeld.

Zijn Acarus marinus is Pycnogonum littorale. Eigenlijke

Acari komen in dit werk niet voor.

12 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

m 1766. Acarus, Milbe. SCHAEFFER, Elem. entom.; (on-

gepagineerd), n. 110. — Diagnose van LINNAEUS 1758. Als

voorbeeld geeft hij op: tab. 14. fig. 2.: eene vrij goede afbeel-

ding van Eylais extendens.

m 1767. Acarus, Milbe. BECKMANN, Anfangsgr. Naturh.;

p. 117. — Diagnose van LINNAEUS 1758.

mu 1767. Acarus. BLADH, Fundamenta entom.; p. 15. —

„Pedes octo.”” — Dat is alles!

m 1767 Acarus: LINNAEUS, Syst, Na Edel 2e ve 1.

PAZ ps 1022. n..266. — “Als \1 58 zier Dee a jpn 0:

m 1767. Myten. ROESEL VAN ROSENHOF, De nat. hist. d.

Ins.;v. 4 n.1.p.1s. — Als 1749:enie Weellt pare:

o 1767. Acarus. Roos, Mundus invisibilis; p. 2. — Rei-

zigers zien in de Indiën wel Olifanten, Rhinocerossen, enz.,

maar „ad Algas, Acaros, .... non minori, quam crassiora

ista, attentione dignas, rarius convertunt oculos.” P. 9.:

„Ad hoc vero microscopia mirifice profuerunt, sine quibus

Aphis, .... Acarus, &c. nunquam satis adcurate potuissent

examinari.’

m 1767. Acarus. SCHLUGA, Primae lineae cognitionis

Ins.; p. 45. — Diagnose van LINNAEUS 1758, verkort.

n 1768. Acarus. CREIL, Diss. d. Contagio vivo; p. 26.

$ 22. — Hij is het met LINNAEUS eens, dat vele ziekten door

Acari veroorzaakt worden, „quod saepius ovula acarorum,

quae in aére copiose volitant, in lympham in exanthema

effusam cadant,’ &c.

m 1768. Acarus. EBERHARD, Versuch Thierg.; p. 224. —

Diagnose, samengesteld uit oudere; nieuw is: „die Füsse

sind Lauffiisse’’.

m 1768. Acarus. ERXLEBEN, Anfangsgr. Naturg.; p. 240.

— Nomen nudum.

m 1768. Acarus. DE GEER, Djur, som med en sträng;

in: Kongl. Vet. Acad. Handl.; v. 29. p. 176—183. — Nomen

nudum.

e 1768. Ciron, Acarus. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ. Hist. Nat.; Ed. 2. — Korte diagnose van LINNAEUS

1758; 28 soorten.

Tique, Acarus. Idem, ibidem. — „Genre d’insecte assez

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 13

Acarus L. 1758.

nombreux, mais beaucoup d’espèces sont trop petites pour

être facilement appercues, même avec le microscope.” —

Korte diagnose van LINNAEUS 1758; &c.

m 1768. Ciron, Acarus. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ. Hist. nat.; Ed. 3.; v. 3. p. 185. — Als hierboven.

m 1769. Acarus. BLADH, Fundam. Ent.; in: LINNAEUS,

Amoen. Acad.; v. 7; Ups.; p. 173. — Als 1767.

m 1769. Acarus, Myten. Houttuyn, Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk (= tom.) 13. P. 2: „Vernielen alles.” — P. 4: „Moge-

lyk werpen de M. ook jongen.” — P. 7: „Sommige hebben

een spitse snuit om haar voedsel te zuigen.” — P. 9: „8 poo-

ten.” — P. 13. „Minder hard van korst.” — P. 111. ,, t Ge-

slagt der Myten, Acarus”; afleiding van ,,Akeiros”. — P.

112. „De meesten zijn aanmerkelijk klein; 2 oogen”; wat

GEOFFROY zegt; 35 soorten.

BOO 2 Alcarus. (LINNAEUS, Syst, Nat.; Ed. lai vend!

2.022 dimid. 2. p. 1022. n. 266. —- Als.1767.

m 1769. Acarus. Roos, Mund. invis.; n: LINNAEUS,

Amoen. Acad.; v. 7. p. 386. 394. — Als 1767.

1769. Mittes, Blattae. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ. hist. nat.; v. 7. — Dat woord ,,Blattae” (= motten)

doet zonderling aan! De tekst is goed, behalve: „Elles ont

huit grands pieds, pareils à ceux des faucheurs” (uit Dict.

de Trévoux 1704!)

Tique, Acarus. Idem, ibidem; v. 11. — Als 1768; diagnose

van LINNAEUS; eigenschappen naar GEOFFROY 1762; 4

soorten worden afzonderlijk behandeld.

Tigue, Ciron, Acarus. Idem, ibidem; v. 12. p. 377. Table

latine. — Nomina nuda.

m 1769. Myt, Acarus. VALMONT DE BOMARE, Alg. woor-

denbe mat. hist. v. 2. —- Als 1768:

m 1770. Tigne. (DE BEAURIEU), Cours d’hist. nat.; v. 7.

p. 226. — Hij spreekt hier van „La Mitte & le Ciron” en zegt

dan: „Le genre auquel ils appartiennent, est celui de Tigne.”

— Lees: Tique! Nomen nudum.

Tique. Idem, ibidem; p. 314. — Nomen nudum.

m 1771. Mite. Apams. Microgr. ill.; Ed. 4; p. 95. — Als

1746; zie Deel I. p. 7.

14 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

m 1771. Acare, Ciron. Dict. univ. Franc. et Latin. —

„C'est un petit animal qui a huit pieds, & qui est engendré

de l’oeuf d'une mouche ordinaire, en laquelle il se change

ensuite, conservant toujours une petitesse qui est telle qu’on

ne peus l’appercevoir, ou du moins que tres-difficilement,

sans le secours du microscope’’.... Blijkbaar Acarus en

Piophila dooréén gewerkt. Hoe men het publiek voorlicht!

1771. Tique. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 3. art. ,,Araig-

née”. — Nomen nudum.

Ciron, Acarus. Idem; v. 9. — Als 1768.

1771). Mittes. DE GEER, Mem Hist Ainse ava 22 (Peal: <p:

3. — ,,Incisions transversales.... comme des anneaux....

dans d’autres ils sont moins marqués, comme .... dans ....

les Mittes.”

P. 4. „Les antennes.... deux genres à qui ces parties ne

sont point visibles; .... et des Mittes, et qui cependant sont

de vrais Insectes.... Les Araignees & les Mittes ont reelle-

ment au devant de la tête plusieurs espèces de poils; il se

pourroit bien que les antennes fussent parmi ces poils....”’

— Mijten, die vóór hun „kop” vele soorten van haren heb-

ben? Misschien had hij Trombidium op het oog; maar dan

mag hij toch niet zoo generaliseeren.

P. 10. „Les Mittes domestiques ont huit pattes & deux

especes de petits bras, .... mais elles naissent de l'oeuf

seulement avec six pattes, les deux autres qui manquent,

leur viennent dans la suite.”

P. 18. „Morceaux de fromage..... million de Mittes .

Leeuwenhoek a fait voir, que les Mittes sont mäles & femel-

les, qu’elles s’accouplent & qu’ensuite les femelles pondent

des oeufs, d’où sortent de jeunes Mittes.”’

P. 85. „Les Insectes ont leur poux qui s’attachent à leur

corps & qui en tirent leur nourriture en les suçant avec une

petite trompe, & ces poux sont ordinairement du genre des

Mittes, ayant huit pattes & deux bras comme les Araignées.”’

1772. Acarus, Miden. BRÜNNICH, Zool. Fundamenta ;

p. 184. 185. — Hij rekent hen tot de Crustacea.

P. 208. 209. Determineertabel der dieren; kenmerken naar

LINNAEUS. Uit niets blijkt, dat hij ze zelf kent.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 15

Acarus L. 1758.

1772. Acarus, Milbe. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. BECK-

MANN; v. |. p. 182. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1772. Acarus, Maur, Mör. OLAFSEN, Reise igiennem

Island; v. 1. p. 607. — Nomina nuda.

m 1772. Acarus. PALLAS, Spicilegia zoologica; fasc. 9; p.

30. — Nadat hij de Acari, meer als groep, behandeld heeft:

„Multa in his restant posterius celebranda, & optandum,

us a MiGs A cat orum iin visibilem! pae-

ne gentem iconibus illustravit.’ — Dat is

de ware zooloog! — De Acari hebben geen oogen.

[P. 76. Acarus polygonopus = Pycnogonum littorale]

1773. Acarus. ERXLEBEN, Anfangsgr. Naturg.; p. 264.

n. 235. — Nomen nudum.

m 1773. Acarus. HILL, Hist. of Anim.; p. 23. — Als 1752;

giemDeel ep 18:

M7 N Acarus. VEATS, Instit! of Ent: p.245. = Dia-

gnose van LINNAEUS 1767; enkele bijzonderheden uit SCHAEF-

FER 1766 en GEOFFROY 1762.

1774. Acarus, Milbe. BORNER, Samml. aus der Naturg.;

p. 932. — Diagnose van LINNAEUS 1767, met deze fout: in

plaats van Fühlspitzen: ,,Fressspitzen’’!

1774. Miete, Milbe. GOEZE in zijne vertaling van DE

GEER, Mém.; v. 1. P.2. Discours; 1: Der Naturforscher; St. 3.

Als 1771. — P. 271. Waar DE GEER zegt, dat de Spinnen

8 pooten hebben, zegt GOEZE in eene noot: „Alle Milbenarten

haben ebenfalls 8 Füsse.”

1774. Milbe, Acarus. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natur-

syst.; v. 5. I. p. 40. — Diagnose van LINNAEUS; 35 soorten.

— [Op p. 134 geeft hij den naam van Blumenmilbe aan het

zeer kleine kevertje Silpha atomaria (= Trichopteryx ato-

maria).}

1774. Acarus, Maur. OLAFSEN, Reise durch Island;

v. 1. p. 323. — Nomina nuda.

m 1775. Tique, Acarus. Encycl. Dict. univ. rais.; p. 40.

— Als 1769.

1775. Acarus. FABRICIUS, Syst. Ent.; voorwerk; onge-

pagineerd: Overzicht der Ordines en Genera: Ordo VIII,

Antliata, genus 185. — Diagnose: „Haustellum vagina bivalvi,

16 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

cylindrica. Palpi duo longitudine haustelli.” — Hij had

blijkbaar Ixodes op ’t oog: het ,,hypostoom”, de 2 mandibel-

scheeden en de palpen. Van T'yroglyphidae waren de schaar-

vormige mandibels al sedert eene eeuw bekend; daarvan

zegt hij niets!

P. 810. n. 185. Diagnose: „Os haustello absque proboscide.

Vagina bivalvi cylindrica. Palpi longitudine haustelli.” — 32

soorten; de meeste van LINNAEUS; enkele nieuwe.

1775. Acarus, Mibe. FUESSLIN, Verzeichn. Schweiz.

Ins.; p. 59. — Nomen nudum.

m 1775. Milben. GOEZE, in zijne vertaling van DE GEER,

Mém. v. 2. in: Der Naturforscher; 5. Stück; p. 208. 209. —

_ Als DE GEER 1771. p. 18. Ook GOEZE zag, dat Larvae slechts

6 pooten hebben.

m 1775. Acarus, Mid. HAMMER, Faun. Norw.; p. 155. —

„Er en ganske liden ubevinget Insekt, bestaaende af mange

soer Slags, hvoraf de fleste ikke kan sees med det blotte Jie.”

m 1775. Milben, Acarus, Tiques, Mites, Myten. P.L. S.

MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. p. 1044. — Diagnose van

LINNAEUS 1767. In het Register: Acari. — [Zijn Acarus redu-

vius, t. 30. f. 2., Hundsmilbe, is Melophagus ovinus!]. — Uit

allerlei dingen blijkt, dat dit werk eene verkorte HOUTTUYN

1769 is.

a 1775. Milben. RICHTERN, Lehrb. Natur-Hist.; 2. Aufl.;

p. 315. — Nomen nudum; in het derde Register: Acarus.

m 1775. Acarus, Ciron. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ. Hist. Nat.; v. 2. p. 192. — Allerlei reeds bekende bij-

zonderheden. Hier weêr het onzinnige: „Son corps insécable

est cependant partagé en douze anneaux”, &c. Zie daar-

over 1738 SWAMMERDAM.

Ciron. Idem, ibidem; v. 3. p. 471. — Nomen nudum.

Tique, Acarus. Idem, ibidem; v. 6. p. 177. — Minder uitvoerig.

1776. Acarus, Milben. GOEZE, Insekten an Thieren;

in: Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 267. — Hij kan de Acari

zeer goed van Insecta onderscheiden; toch behandelt hij

Acari bij, en rekent ze dus tot de Insecta. Op p. 267 spreekt

hij van „Insekten vorzüglich an.... Maurfliegen (1), ....

Baumwanzen (2), Bienen.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 17

Acarus L. 1758.

Opmerkingen. 1. Waarschijnlijk bedoelt hij Metsel-

wespen, Odynerus. 2. Waarschijnlijk Pentatomidae.

P. 268. „So viel lehret aber die Erfahrung, dass fast alle

Insekten, die man wieder an andern Insekten findet, haupt-

sächlich zu dem Milbengeschlecht gehören.’

m 1776. Milben. H. in zijne recensie van FABRICIUS’ Syst.

Ent. 1775; in: BECKMANN’s Phys. oecon. Bibl. v. 7. P. 2. p.

297. — „Dass alle Milben nur Sauchstachel haben sollen,

kommt uns zweifelhaft vor, wenigstens ist nicht leicht zu

begreifen, wie die Milben ohne Fresszangen die getrockneten

Insecten zu einem so feinen Pulver sollten zerstören können. —

Aha! Maar het was reeds lang bekend: zie Deel I. p. 14. 1702.

m 1776. Acarus. O. F. MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p.

XXVI. — „Oculi 2, Antennae setaceae.’’ — Geen van beiden

is goed. — De diagnosen zijner 34 soorten zijn kort, soms al

te kort, maar meestal terstond kennelijk. Er zijn er echter,

waaruit ik niet wijs worden kan.

2236. „Acarus lichenum, fuscus, abdomine ovato; femo-

ribus anticis clavatis.’’ — „Fuscus’ is bijna zwart, somber,

donker getint; het woord ,anticis” sluit in zich, dat alleen

femora I, òf alleen femora I en II „clavata” zijn, niet III

en IV. — Ik ken zoo’n Oribatide niet.

2241. ,,Acarus hydrachnoides, ruber, abdomine subgloboso,

linea dorsali obscure.’ — Blijkbaar eene Hydrachnide, die,

evenals aguaticus, de 8 pooten in 4 paren van 2 heeft staan;

want, dat is de reden, waarom hij aquaticus niet onder

zijne Hydrachna’s rekent.

[2237. Acarus forcipatus is een Chelifer: „antennis cheli-

feris albis’’.]

m 1776. Milben. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 3. — „Flü-

| gel O. Füsse 8. Kopf, Brust, Rumpf, in einem.” — 29 soorten;

slechts ééne is binomenclatorisch genoemd; alle andere heb-

ben ouderwetsche, korte, Latijnsche diagnosen tot naam. De

meeste beschrijvingen zijn uitvoerig, dikwijls zeer goed, en

door figuren toegelicht. Vele van deze zijn echter slecht.

In den tekst komen, hier en daar, nog andere soorten ter

sprake; ook beschrijft hij wel eens tweemaal dezelfde soort

onder verschillenden naam. In het geheel vind ik 33 soorten

18 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

behandeld. SCHRANK heeft PALLAS’ wenk (1772) ter harte

genomen.

Hij maakt in zijne diagnose geen melding van oogen,

„weil sie bey einigen Arten sehr schwer zu sehen sind. Daher

kam es, dass Herr Pallas sich überredete, sie wären gar nicht

da.” — Eenige regels verder: „ob ich schon nicht in Abrede

bin, dass sie vielleicht bey einigen Arten wirklich mangeln

dürfen.” Hij twijfelt dus tòch!

P. 41, sub n. 20: „Die Milben haben weder einen eigent-

lichen Kopf, noch Maul; sondern saugen durch derley Pum-

pen den Saft von Pflanzen oder Thieren in sich.” Hij zag nl.

bij Hologamasus lichenis de beide cylindrische mandibels voor

buizen aan; want, hij herkende de scharen niet.

Merkwaardig is, dat SCHRANK, in tegenstelling met O. F.

MÜLLER, zijne 3 Hydrachnidae wel tot de „Milben” rekent.

SCHRANK leefde, toen hij zijne „Beyträge’’ schreef, te Wee-

nen; ik acht daarom al zijne daarin beschrevene Acari als

bij Weenen gevonden.

w 1776. Acarus, Tique, Mibe. SULZER, Abgek. Gesch.

Ins.; p. 244. — Hij veroordeelt het systeem van FABRICIUS,

met de monddeelen als basis, omdat dan heterogene genera bij

elkander komen, o.a. „die Milbe neben der Fliege”. — Wei-

nig algemeens; verkort:

„Die Käsemilben.... in der Rinde alter Käse.... hinein-

fressen und dieselben ganz mürbe machen: mürbe,

mülbe.... so ist vermutlich daher das Wort Mülbe oder Milbe

entstanden (1). — Haben einen kleinen Kopf, kurze, oft

kaum sichtbare Fühlhörner, eine spitzige, lange Schnauze,

worin ein scharfer Saugstachel verborgen. Oben auf dem

Kopf zwei kleine Augen; Bruststück nicht gross, meistens

platt, darunter 8 Füsse. Hinterleib nicht so hart, als die

übrigen Theile, häutig, lässt sich ungemein ausdehnen, so-

dass er fast kugelrund wird. Man findet beide Geschlechter,

wovon die Weibchen ihre Eyer legen, daraus vollkommene

Milben kommen” (2).

P. 245. Diagnose van LINNAEUS 1767.

[Zijn Acarus pulverulentus, Staubige Milbe, p. 245, is een

Trogulus.]

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 19

Acarus L. 1758.

Opmerkingen. Erg op de hoogte is hij niet; hier en

daar generaliseert hij sterk. 1. KLuGE, Etym. Wörterb.,

geeft de volgende afleidingen: Milde, mhd. milwe, ahd.

milwa, miliwa. Dazu got. malö = Motte, anord. molr = Motte.

Die Beziehungen entstammen aus Wurzel mel, mal = mahlen.

— Milbe, got. malö = mahlendes d. h. Staub oder Mehl

machendes Tierchen. — Mürbe, mhd. mürwe, mür; ahd.

muruwi, murwi = zart, mürbe; daneben mit gleicher Bedeu-

tung ahd. marawi, maro, mhd. mar; angls. mearn. Wurzel

mar steckt noch in gr. uagatvo lassen verwelken; skr. mld:

welken; dazu altiran. meirb = weich. — Ik mag er wel bij-

voegen: nederl. murw, waarvan murwen en vermurwen.

2. Hij meent vermoedelijk: zonder metamorphose; het is echter

mogelijk, dat hij den zespootigen larvetoestand niet kende.

m 1777. Acarus, Mibe. BECKMANN, Anfangsgr. d. Na-

turhist.; 2. Aufl.; p. 101. — Als 1767.

1777. Acarus, Ciron, Mite (Eng), Myt, Milbe. BLAN-

CARD, Lex. med. tripert. renov., &c. — Diagnose van LIN-

NAEUS 1767.

m 1777. Acarus. FABRICIUS, Genera Ins.; p. 189. — Hy

vereenigt de Diptera, Pediculus en Acarus tot zijne Ordo

Antliata, die dus, evenals de Unogata (zie bij Trombidium),

een mixtum compositum zijn.

P. 208. Diagnose: „Os haustello palpisque absque probos-

cide (1). Haustellum breve, porrectum, rectum, cylindricum,

rigidum (2). Vagina bivalvis, valvulis aequalibus, semicylin-

dricis, obtusis, horizontalibus: superiore ad basin fissa:

laciniis aequalibus, cylindricis, inferiore planiore (3). Seta....

(4). Palpi duo compressi, aequales, porrecti, longitudine

haustelli, obtusi, rigidi, triarticulati: articulis aequalibus, ad

basin lateralem haustelli inserti (5). Antennae filiformes,

compressi: articulis subaequalibus pedes aemulantes (6).

Larva hexapoda, agilis, currens, imagini simillima (7). Puppa

hexapoda, agilis, currens, imagini simillima (8). Victus et

larvae et imagines (9) e succo animalium hausto (10).

Opmerkingen. 1. Hij heeft al weer Ixodes op ’t oog:

wèl een zuigwerktuig en palpen, maar geen vooruitstrekbare

snuit. 2. Waarom maakt hij geen melding van de zijdelings

20 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

zichtbare ventrale weerhaken? 3. De beide mandibelscheeden

+ de daarin glijdende mandibels; „ad basin” = vooraan:

ook LINNAEUS zegt van het schildje der Ixodidae: „baseos’.

Indien hij met ,,lacinia” de mandibels bedoelt, is het vreemd,

dat hij de daaraan zichtbare weerhaken niet vermeldt. 4.

Niet ingevuld. Waarom niet? 5. Hier gebruikt hij het woord

„haustellum”’ in de beteekenis van „basis capituli”’. 6. Hier

is hij in de war: „antennae’” en „palpi’’ komen niet tegelijk

voor. ,,Antennae” zijn de palpen van Parasitus e. a.; maar

die zijn niet „compressae’’. 7. Zeer juist. 8. Meent hij Nym-

phae?; dan dwaalt hij, daar die 8 pooten hebben. 9. Hier

vergeet hij de „pupae’ te vermelden. 10. Hier vergeet hij,

dat tal van Acari van plantensappen leven.

Ik meen juist geoordeeld te hebben, dat zijne diagnose

voor het grootste gedeelte op de monddeelen van Ixodes

gebaseerd is. Hij noemt de palpen zeer juist: „palpi.” In eene

op de diagnose volgende „Obs.’” zegt hij echter: „Acarus

vicinus antennas clavatas gerit’’. Waarom gebruikt hij hier

het woord „antennae’”’? — In eene tweede „Obs.” zegt hy

nog: „Pediculus et Acarus metamorphosi ad Ryngota acce-

dunt.” Dat is niet geheel juist.

m 1777. Milben. GOEZE, Entom. Beytr.;-v. 1. p. 174. —

Hij corrigeert P. L. S. MÜLLER: „dass es keine achtfüssige

Läuse, wohl aber Milben giebt.’

m 1777. Acarus. LORRY, Tract. de morbis cutaneis; Pars

2. sect. 1. c. 3. art. 2. p. 561. — „Posteriorem classem’’ (scil.

Insecta) „complent.... acari, aliaque vel minora animal-

cula”, die den mensch schadelijk kunnen zijn.

P. 569. „At cimices, pulices, acari, aliaque minus cognita,

.... primo cutem perfodere, tum posteà evidente sanguinem

exsugunt.....

„Acarus minutissimum ex visibilibus animal cuti pariter

insidet, in quâ oculos fugit, pruritum tamen incitat, & mor-

sum inflegit, non adeo spermendum quin sentiatur. sed vix

unquam aliquam meretur attentionem....’’ Tegenwoordig

denkt men er anders over. — Ik plaats deze passages

hier, niet onder Acarus siro, omdat hij hier in het algemeen

spreekt.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. Dil

Acarus L. 1758.

m 1777. Milben. PALLAS, Naturg. merkw. Thiere; n. 9.

p. 37. — Als 1772.

m 1777. Acarus. SCOPOLI, Introd. ad hist. nat.; p. 119. —

Zeer korte diagnose naar FABRICIUS; vereenigt het genus met

Pediculus en Pulex tot de Pedicularia. Een merkwaardig

boekje: het begint met Infusoria en eindigt met Mammalia.

m 1778. Milben. EBERT, Naturlehre f. d. Jugend; v. 3.

p. 15. 136. — Diagnose van LINNAEUS 1767; eenige algemeen-

heden; niets nieuws.

m 1778. Acarus, Cirons, Mittes. DE GEER, Mém. Hist.

Ins.; v. 7. p. X. — „Famille 88” die echter dezelfde waarde

heeft als het „genus Acarus’’ van LINNAEUS; ook de diagnose:

„Huit pattes; deux yeux; deux bras en forme de petites

pattes, articulés pres de la tête; courte trompe” is bijna

gelijkluidend aan die van LINNAEUS.

P. 2. „Dans quelque peu d’espèces les pattes augmentent

en nombre a mesure qu'ils croissent, comme je l’ai observé

dans les Mittes & dans les Jules.”

Tot de „seconde classe”: „huit pattes, & la tête confondue

avec le corcelet” behooren onze tegenwoordige Arachnoidea

+ de Crustacea.

P. 4. (Dat de Insecta antennen hebben). Geen antennen

hebben „quelques genres; tels sont les Mittes” en verder

alle overige Arachnoidea.

P. 6. „La nourriture des Inscetes apteres.... les uns du

sang des hommes et des bêtes; tels sont.... & quelques

espèces de Mittes.”’ — „Ces Insectes vivent.... d’autres se

cachent dans la terre.... & quelques espèces de Mittes.”

P. 83. „Des Mittes.” — Hier staat niet bij: „Classe’’, of

„Famille”, of „Genre. — „En general extremement petits

.... Se rencontrent presque partout.” — Diagnose als hier-

boven.

P. 84. „Pattes ordinairement longues, divisees en plusieurs

(1) articulations et terminées par des crochets; leur attache

est en dessous le long de chaque côté. Dans plusieurs espèces

le bout est garni d’une petite vessie applatie, que l’insecte

peut gonfler et contracter (2); ordinairement garnie de

petits crochets.” — La tête petite, presque toujours conique

22 | DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

et pointue, attachée immédiatement au corps, sans qu'on

observe de corselet entre-deux (3); quelques Mittes ont

cependant une espèce de corselet (PI. 8. fig. 1. c.) (4). Dans

la tête un aiguillon ou une trompe très-déliée (Pl. 6. f. 15. e.)

OA amas) 4s.) varie! en tigure: (6). bestem assez

distinctes.... dans d’autres guère visibles (7). — „Petits

bras qui tiennent à la tête.... longs, divisés en articles

mobiles; dans d’autres très courts n’excédant guères la lon-

gueur de la tête; s'en servent pour tâter et fixer les matières

dont elles se nourrissent.”

P. 85. „Point d’antennes; les deux petits bras.... analo-

gues aux bras des Araignées. Dans quelques espèces cependant

deux filets en forme de poils (Pl. 8. f. 2. k) (8), qui peut-être

(9) sont des antennes. — Le corps ordinairement gros, ovale,

plus ou moins allongé, quelquefois arrondi, dans d’autres

applati; garni de long poils, ou lisse, ou sans poils sensibles.

— Point de filieres en forme de mamelons au derrière; cepen-

dant il y a des espèces qui filent (10). — Ovipares; après

avoir eu la compagnie du mâle; tres fécondes; se multiplient

souvent considérablement. Les jeunes n'ont que six pattes;

celles de la 3° paire leur manquent, et qui poussent apres

qu'elles ont mué (Ì1). — Plusieurs courent d’une grande

vitesse; d'autres marchent toujours lentement. — Dispersées

presque partout. — Quoique tres-petites, elles font souvent

plus de mal, que tous les autres insectes, s’il est vrai surtout

(12), comme on l'a prétendu (13) qu'elles causent plusi-

eurs maladies épidémiques qui attaquent les hommes et

les animaux” (14). |

E86, Pour ce qui reg ardeskan alle al jest

tinie s-ciemtia in, quelle testspnordnanter patries

M ittes, puisqu’on trouve toujours dans les plaies et dans

les ulceres causés par ce mal. — [Over Acarus americanus

zie aldaar, n. 47]. — D’autres.... sur les oiseaux, dont ils

sucent la peau (15).... sur les Insectes.... elles vivent

du suc qu’elles pompent de la peau de ces animaux (16)....

sur les Limacons, les feuilles des arbres, le dessous de l’écorce

des vieux troncs d’arbres, dans la farine, sur le fromage,

le lard, la viande sèche, les vieilles confitures sèches; .

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 23

Acarus L. 1758.

je ne conseille donc pas de manger de ces sortes de confitu-

res.... pour ne pas risquer.... des maux d’estomac ou

d’autres incommodites (17).

P. 87. Encore dans les tonneaux et d'autres futailles, où

l’on garde de la biere qui commence à s’aigrir (18). Toutes

ces sortes de Mittes sont encore connues sous le nom de Cirons,

en latin Acarus. — Plusieurs demeurent dans et sur la terre,

d’autres sont aquatiques; elles attachent leurs oeufs au corps

et aux pattes d’autres Insectes aquatiques (19). Ces oeufs

grandissent de jour en jour .... jusqu'au moment que les

petits en éclosent (20). On trouve encore des oeufs.... sur

les Insectes terrestres: Demoiselles, Mouches, Cousins, Tipules,

etc. et d'où sortent ensuite de petites Mittes (21), qui conti-

nuent à sucer ces mèmes Insectes (22). — Il est difficile de

trouver des caractêres assez généraux et assez bien détermi-

nés pour diviser les Mittes en différentes Familles” (23).

P. 88. „Cependant on pourroit les arranger en familles ou

en sections, selon les lieux où ils se trouvent ordinairement

et les différentes matières d’ont ils se nourrissent: 1. Sur les

vivres ou les provisions de bouche; 2. Sur l’homme et les

quadrupedes (24); 3. Sur les oiseuax; 4. Sur d’autres Insectes;

5. Sur les arbres et les plantes; 6. Les vagabondes; 7. Aqua-

tiques.

Opmerkingen. 1. Waarom niet medegedeeld: 5, 6

of 7? 2. Verkeerd gezien: wel worden zij uitgespreid en op-

gevouwen, evenals eene parapluie. 3. Dat is in strijd met

zijne meening, p. 2., „tête & corselet confondus.” 4. Propodo-

soma van Oribata geniculatus. 5. De beide mandibelscharen,

tegen elkander aangedrukt, van Parasitus coleoptratorum.

6. Hij schijnt de chelae niet te kennen. 7. Dat de meesten

blind zijn, is hem ontgaan. 8. Lamellaarharen van Oribata

geniculatus. 9. Dus toch twijfel daaromtrent. 10. Men weet

nog niet, waarmede. 11. Waar haalt hij die wijsheid van-

daan? 12. Dus twijfelt hij. 13. Zie Deel I. p. 292 en 293!

14. Zie Deel I. p. 325! 15. Hij weet dus niet, dat zij huid-

schilfers en veeren eten. 16. Niettegenstaande DE REAUMUR

reeds 1742 anders leerde! 17. Het is in den laatsten tijd ge-

bleken, dat hij juist gezien heeft. 18. Zie bij lactis, n. 237!

24 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

19. Hij weet dus niet, dat het larven zijn. 20. Hij heeft dat

gezien; zij hadden 8 pooten; dat is dus in strijd met zijne

bewering, p. 85, dat de jongen 6 pooten hebben! 21. Heeft

hij dat gezien??!! 22. Sic! Fantasie! 23. Eéne groep was

reeds toen, zeer gemakkelijk van alle andere te onderscheiden:

die der Ixodidae. 24. Zeer zonderling is de plaatsing van

Acarus farinae in deze familie; waarschijnlijk omdat LIN-

NAEUS zoo iets medegedeeld heeft; zie Deel I. p. 324.

Acarus. Idem, ibidem, p. 844.

Soms beschreef DE GEER dezelfde soort onder twee verschil-

lende namen; soms vindt men in de beschrijving van eene

soort tevens die van eene andere. In het geheel vindt men

bij hem 32 soorten beschreven, waarvan 8 voor 1778 nieuw.

m 1779. Acarus, Milbe. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

p. 394. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

mores Acarüus.- Lorry, Abhi Rrankh’rd‘ Haut; 02;

Theil, 1. Abschn., 3. Kap., 2. Art:, p. 306. — Als 1777.

m 1779. Acarus, Myt, Nat (Maleisch). RADEMAKER, Re-

gister geslagten v. LINNAEUS; im: Verh. Batav. Gen.; p. 102.

— Er staat „Nat nat”, maar dat is de pluralis. — Nomina

nuda.

m 1780. Milben. GOEZE, Neuentdeckte Theile an Ins.; p.

94. 95. — „Man hat bisher mit dem Herrn DE GEER den

Milben die Fühlhörner abgesprochen, .... man kann sie

durch eine starke Vergrösserung beobachten.’ — Wat GOEZE

voor antennen aanzag, waren de ,,bras” van DE GEER; hij

heeft dus niets nieuws gevonden.

m 1780. Tiques. O. F. MÜLLER, Mém. s. u. nouv. genre

d. Ins. aquatiques; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8;

p. 616. — Nomen nudum. Zijn „nouveau genre” noemt hij

Tiques aquatiques. „Il se rapproche de celui des Tiques;

waarmede hij het toen bekende genus Acarus bedoelt.

m 1781. Acarus, Tick, Tique. BARBUT, Genera Ins.; p.

333. n. 6. — Diagnose van LINNAEUS 1767. — P. 334. Eenige

algemeenheden, ontleend aan GEOFFROY 1762.

m 1781. Acarus. FABRICIUS, Betracht. ii. d. Syst. d. Ent.;

p. 102. — Acarus behoort tot de Diptera.

mu 1781. Acarus. FABRICIUS, Species ns v2219r4842 er

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 25

Acarus L. 1758.

Nomen nudum. Hij brengt hiertoe alle Acari, behalve Trom-

bidium en Hydrachna. 40 soorten.

1781. Acarus, Myt, Nat (Maleisch). RADEMAKER. (Her-

druk van 1779.)

m 1781. Acarus, Milbe. SCHRANK, Enum. Ins. Austriae;

Voorwerk. — ,,Pedes octo. Oculi duo (saepe non conspicui)

(1) in trunco corporis siti (2). Caput, thorax, abdomen nullis

incisuris separata (3).

Opmerkingen. 1. Zeer voorzichtig uitgedrukt. 2.

Dus niet, „ad latera capitis’! Dat is dus goed gezien!

3. Als onderscheid met Phalangidae.

1782. Acarus, Milbe. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

2. Aufl.; p. 393. — Als 1779.

1782. Acarus, Milbe. ERXLEBEN, Anfangsgr. Naturg.;

Ed. 3.; p. 304. n. 235. — Nomina nuda.

m 1783. Acarus, Milbe, Mitte. DE GEER, Abhandlungen

(mertalıng. door GOEZE); v. Zip. 36.. Als 1778.

In eene noot f, p. 37, wil GOEZE de palpen „Fühlhörner’”

noemen, ofschoon „sie nicht an dem Orte sitzen, wo bey

andern Insekten die Fühlhörner zu stehen pflegen”.

De figuren, die deze vertaling begeleiden, zijn, over het

algemeen, zeer goed gereproduceerd.

m 1783. Acarus, Milben. Lenz, Anfangsgr. Thierg.; p.

412. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1783. Acarus, Mitte. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 26. — Diagnose van DE GEER 1778; 7 families”;

zie DE GEER 1778.

m 1784. Acarus, Milbe, Tique. LESKE, Anfangsgr. Na-

turg. ; p. 533. — „8 Füsse, 2 Augen seitwärts. Der Saugrüssel

klein, gerade, steif: 2 Fressspitzen. Borstförmige Fühlhôürner.”

[D 1784. Acarus ursellus. O. F. MÜLLER; in: FUESLLY’s

Archives d’Entom.; p. 82. t. 36. — Is een Tardigraad.]

E 1784. Acarus, Milben, Mitte. SCHMIEDLEIN, Taschen-

buch Insektenfr.; p. 86. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1785. Acarus, Milbe. BECKMANN, Anfangsgr. Naturhist. ;

POI NAS 1767. |

m 1785. Milben. EBERT, Naturlehre f. d. Jugend; v. 3.

PAZZINI AS 1778:

26 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

m 1785. Acarus, Tique. Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p.

527. — „Pedes octo. Oculi duo. Antennae simplices rostro

brevioribus.”’

[m 1785. Acarus ursellus. O. F. MÜLLER, im: FUESSLY's

Archiv d. Insektengesch.; n. 6. p. 25—30. t. 36. — Als 1784.]

[o 1785. Acarus crino infantum pedibus longissimis seta-

ceis, anticis duobus brevioribus, cauda item longissima, dis-

persa, setacea. PATUNA. Memoria sopra i Crinoni. — Is een

„comedo’”.]

[m 1786. N. Morr, Forsög Islandsk Naturh.; p. 104

noemt een Phalangium pallidum. In SHERBORN, Index Ani-

malium, 1902, leest men: Acarus palidum.]

m 1786. Acarus, Milbe, Mitte, Siro, Mida. SCHMIEDLEIN,

Einleitung Insectenlehre; p. 422. — „35 Arten.” — Sic! Hij

vergeet Hydrachna, hij is met zijne kennis niet verder dan

1767: LINNAEUS, Syst. Nat. Ed. 12.! — „Jonston hiess sie

auch Midae.” Waar?

1786. Acarus, Ciron, Mite. WICHMANN, Aetiologie der

Krätze; p. 27—31; $ 4. Etwas zur Naturgeschichte der Mil-

ben. — Uit den inhoud dezer $ krijgt men den indruk, dat hij

maar 2 soorten kent: „die Krätzmilbe, und die aus altem

Käse und verdorbenen Mehle.” Geen wonder, dat hij eigen-

lijk niets over Acari mededeelt.

1787. Acarus. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 1. p. XX.

— Diagnose van 1775, voorwerk; niet van ibidem p. 810!

P. 371. Dezelfde diagnose, met de bijvoeging: „Antennae

filiformes.” — Zijn er dan Acari met palpi en antennae?

m 1787. Acarus, Milben. HERBST, Natürl. Abb. merkw.

Thiere; v. 8. n. 3. p. 139. — Eenige algemeenheden, grooten-

deels aan DE GEER 1778 ontleend; dus ook: „das dritte Paar

Füsse fehlt anfangs.”

m 1788. Acarus, Milbe, Tique, Tick. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; 3. Aufl.; p. 435. — Als 1779.

1788. Acarus. FORSTER, Enchiridion Hist. Nat.; p.

158. — „Pedes 8. Oculi 2 laterales. Os rostro includente acu-

leum vel siphonem. Caput prominens angustatum versus os.

Antennae tentacula 2 articulata, pediformia, saepe furcata.

Abdomen saepe dilatatum.”’

HIST. OVERZ. D.; ACAROLOGIE. II. 27

Acarus L. 1758.

Dat is vrij wel eene eigene diagnose. Met „furcata” doelt

hij op Bdella.

m 1788. Ciron, Matte, Tique. P. A. F. Ray, Zoologie

univ.; p. 145. 355. 606. — Dit werk is eene Encyclopedie.

— P. 606. Wat hij hier mededeelt, is aan GEOFFROY 1762,

DE GEER 1778 en VAN LEEUWENHOEK 1694 ontleend. —

Wat ons treft is: „En naissant elle n’a que 6 pattes, les 2

postérieures ne paroissent qu'après quelle a changé de

peau.” Hier staat dus uitdrukkelijk, dat het vierde

paar later bijkomt. Maar, hoe komt hij aan die

wijsheid? Op goed geluk geraden!

o 1788. Acarus. ZSCHACH, Mus. Leske. n. 177. — Nomen

nudum.

1789. Acarus. BLADH, Fundam. Entom.; in: LINNAEUS,

Amoen. Acad); v. 7..p. 143..— Als 1767.

1789. Acarus, Tique. Razoumowsky, Hist. Nat. du

Jorat; v. 1. p. 239. — Nomina nuda; niet p. 289. (SCHER-

BORN, Index animalium, 1902).

14892 Alcarus.; ROEMERS Genera. Ins: ap SSM 0s 6s) ——

Diagnose van FORSTER 1788.

Acarus. Idem, ibidem; p. 195. — Diagnose van FABRICIUS

[Zijn Acarus pallipes, p. 195, t. 29. £. 8. is niet. die van

FABRICIUS 1781, maar een Trogulus.]

1789. Acarus. Roos, Mund. invis.; im: LINNAEUS,

Amoen. Acad.; v. 7. p. 386. 394. — Als 1767.

nm) 1709, -Acavus. TOERNER, Periculum ent.; p. 15. —

Diagnose van LINNAEUS 1767.

1289. Acarus DE VinwEers, €. Iinnaei Ent.; vale p. 2.

— „Oculi 2. Pedes 8. Palpi.” — Korter kan het niet!

Acarus. Idem, ibidem; v. 4. p. 44. — Diagnose van LIN-

NAEUS 1767. — Hij put uit LINNAEUS 1767, SCOPOLI 1763,

SCHRANK 1776, DE GEER 1778, FABRICIUS 1781 en GEOF-

FROY 1762. Van alle Acari geeft hij uitvoerige beschrijvingen,

die hij uit genoemde auteurs overschrijft. Ik vind het nutte-

loos, ze in dit werk te herhalen.

m 1789. Acarus. ZSCHACH, in: KARSTEN, Mus. Leske.;

v. |. p. 136. gen. 177. — Nomen nudum.

28 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

m 1790. Acarus, Milben. BRAHM, Insektenkalender; p.

XLII. — Nomen nudum. i

m 1790. Acarus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. V. p. 2924.

gen. 266. — Diagnosen van FABRICIUS 1781 en LINNAEUS 1767.

Uit niets in de „Ratio editionis” blijkt, dat GMELIN tot

de bewerking van deze „Editio XIII” opdracht ontving,

nòch van de Zweedsche Regeering, nòch van LINNAEUS

tijdens diens leven, of door eene beschikking van dezen,

nöch van nabestaanden. — Uit niets blijkt, dat GMELIN

de door LINNAEUS nagelaten manuskripten raadplegen kon,

of voor eene 13e editie bewerken kon. — Handig zijn de

eerste 7 pagina's van de 12e editie simili overgedrukt, zelfs

met de dagteekening: Upsaliae 1766! — Dat

laatste was dus zeer onhandig van hem!

Uit alles blijkt, dat GMELIN uit eigen beweging dit werk

uit de hem toegankelijke werken, die hij op p. 3 van zijne

„Ratio editionis’’ vermeldt, compileerde. Hier en daar heeft

hijzelf een anderen naam gegeven, of als noot toegevoegd.

P. 2925 noot: „Larva et pupa hexapus (trombidiorum

octopus) agilis, currens, imagini simillima”. — Dat riekt

naar FABRICIUS 1777. Hij merkte de fouten, die daarin op-

gesloten liggen, niet op. De toevoeging „trombidiorum octo-

pus” is van hem, en goed.

Het aantal door hem opgesomde Acarı bedraagt 133;

waarbij men bedenken moet, dat eenige van deze synoniem

zijn, en dat hy willekeurig enkele in ééne soort vereenigde.

Ook megeert hi de Acan uit) DEIGBERs ANKE mou:

res, behalve wanneer zij synoniem met oudere zijn; bijv.

fucorum als synoniem van coleoptratorum.

1790. Mitte. OLIVIER, Introd. ; in: Encycl. méth. ; Hist.

INAS vo p: 185 Apteres: In hoofdzaak naar DE

GEER 1778 bewerkt. — De pootleden zijn: la hanche, la

cuisse, la jambe, et le tarse.

Acarus, Mitte, Tique. Idem, ibidem; p. 41. Aptères, section

II. — Idem.

Mitte. Idem, ibidem; p. 167. art. Apteres. Deze worden in 3

,sections” verdeeld: Insecta, Arachnoidea, Crustacea; maar

hij geeft aan zijne „Seconde section’ geen naam.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 11220

Acarus L. 1758.

Mitte. Idem, ibidem; p. 168. — „se nourrissent simplement

du suc des animaux ou des vegetaux, et ne prennent aucun

aliment solide; n’avoient besoin que de sucoirs assez forts

pour pénétrer dans la chair des animaux ou dans le tissu

des plantes.” — Hij schijnt niet te weten, dat vele Acarı

schaarvormige mandibels hebben.

P. 170. „Les pattes.... (als op p. 18); mais il y a, entre ces

parties, d'autres pieces surnuméraires; on y voit cinq à six

pibcesipuinempales,sansscompter le tarse.'” —— „Mittes. ....

ne naissent qu’avec trois paires de pattes; .... la quatrième

ne leur vient que dans la suite.” — Dat riekt meer naar

Ray 1788, dan naar DE GEER 1778!

1790. Acarus. Rısso, Fauna Etrusca; v. 2. p. 339. —

Diagnose van FABRICIUS 1781.

m 1791. Acarus, Milbe, Tique, Tick. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed. 4.; p. 395. — Diagnose van LINNAEUS 1767;

vindplaatsen.

1791. Acarus, Milbe. ERXLEBEN, Anfangsgr. Naturg.;

Ed. 4.; p. 333. n. 235. — Nomina nuda.

a 1791. Acarus, Ciron. OLIVIER, art. Ciron; in: Encycl.

méth.; Hist. Nat.; Ins.; v. 6. p. 2. — Nomina nuda.

a 1791. Acarus. THUNBERG, Charact. gen. Ins.; p. 46.

n. 6. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1791. Acarus, Ciron. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ.; v. 3. art. Ciron. — Niets nieuws; maar: „Son corps

insecable en apparence, est cependant partagé en douze

anneaux, dont le premier contient la tête.” — Zie daarover

1738 SWAMMERDAM.

Acarus, Tique. Idem, ibidem; v. 14. p. 208. art. Tique. —

Niets nieuws.

m 1792. Acarus, Mitte. MANUEL, art. Mitte (met uitslui-

ting van Hydrachna en Trombidium); in: Encycl. méth.;

Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 671. — Geheele gedeelten zijn woor-

delijk uit DE GEER 1778 overgenomen; andere zijn nieuw;

niets nieuws. — Zijne 16 figuren zijn ontleend aan DE GEER

1778, PALLAS 1772, SULZER 1776, SCHRANK 1776, SCHÄFFER

1766, RÖSEL 1749, GEOFFROY 1762.

Ciron. Idem, ibidem; p. 672.

30 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

Op p. 687 begint eene opsomming, met de wetenschappelijke

en Fransche namen, van 48 soorten; en op p. 694 eene tweede

lijst, alleen met wetenschappelijke namen, der „Espèces moins

connues” (30 soorten), waarbij hij zeer willekeurig te werk

gaat; alle 78 soorten met auteurs, diagnosen, synoniemen, dik-

wijls verkeerd; maar dat zullen wij hem gaarne vergeven;

bovendien beschrijvingen. — In vergelijking met

amide re in? Binney ce lo pedienwerschenen‘ar-

Eee MSA hieitz zu nel je en “ames te row er kk;

m 1792. Acarus. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 1. p. 74. —

Diagnose van LINNAEUS 1767. — P. 82. Acarus, Tique;

diagnose van GEOFFROY 1762. — P. 106. Acarus, Mitte;

diagnose van DE GEER 1778. — P. 128. Acarus; diagnose

van FABRICIUS 1777.

Acarus. Idem, ibidem; v. 2. p. 706. n. 194; diagnose van

FABRICIUS 1777.

1793. Acarus, Tique, Tick, Milbe, Mide (Dee.). BLUMEN-

BACH, Haandbog i Naturh.; p. 343. — Diagnose van LINNEAUS.

1793. Acarus, Milbe. DONNDORFF, Handb. Thierg.; p.

695. — Diagnose van FABRICIUS 1777, verkort.

m 1794. Acarus. FABRICIUS, Entom. Systematica; v. 4.

p. 425. n. 249. — Diagnose van 1787 p. 341, met de toevoe-

ging: „Acari corpus parvum, ovatum, planum, depressum,

apterum, immarginatum, glabrum, tardum, capite parvo

thorace inserto, rotundato, oculis lateralibus, ovatis, antennis

compressis, distantibus, sub capite insertis, thorace cum

abdomine connexo, pedibus octo brevibus incurvis.”’

Opmerkingen. Parvum? (ricinus!); planum? (idem!) ;

tardum? (baccarum!); geen palpi?; pedibus brevibus? (mota-

torius!). — De diagnose is wat te haastig neergeschreven ! — 49

soorten; verscheidene, toen reeds bekende, zijn niet genoemd.

Iinedlz95' tree dt; met: LATREILLE een nike um

tuypdipiemioaun. enige „families: ; subit mie

ters en neu wie. genera wor dengan oomme-

Sueldte thet “genius “Acarus kriegt daland oom

eemelran.dere bie te ek enis ik MbiretekAMniten

diem lien deze § af; 71. wo Tide garen 250

VROOME Ziet.

Acari de Geer 1768.

Ik noem deze groep niet ,, familia”, omdat reeds in 1802,

dus binnen het bestek van dit Tweede Deel, de Acari door

LATREILLE in 3 „Familiae” verdeeld worden, zonder dat hij

aan de groep eenen naam gaf.

e 1768. Acari, Mites (Fra). DE GEER, Djur som med

en sträng &c.; in: Kongl. Vet. Acad. Handl.; v. 29. p. 176—

183. — Op elke bladzijde van deze verhandeling komt het

woord Acarı voor. En hier, meen ik, in de beteekenis van

gene hoogere groep, dan die van‘, genus”; hij stelt

ze tegenover „Insecter”’. Ook spreekt hij van „Vatten-Acari”

tegenover „Vatten-Insecter’’.

BIZZ Acan, Mites (Fra.). De GEER, Thiere die mit

einem Strange &c.; in: Kon. Schwed. Akad. Wiss. Abh.;

v. 30. p. 191—197. — Als boven.

m 1772. Acari. PALLAS, Spicilegia zoologica; fasc. 9. p.

28. — Ook hier is dat woord als hoogere groep, dan die van

„genus’” bedoeld; het hoofdstuk draagt tot opschrift: „Pha-

langia, Araneae, Acar.’ — „Inter Insecta vix dantur tria

genera (1).... Acari octopedati, thorace & oculis carentes (2)

capiteque vix minimo, rostrato, palpis adminiculato pallen-

tes (3).... ab Insectorum hexapodum turba ad multipeda

transeuntes gradum constituunt (4), dum istorum infimo

generi, Pediculi puta, apteris, saepe chelato pede aut indis-

creto thorace anomalis (5), aliqua structurae praesertim oris

similitudine, naturaque et vitae genere se adsociant.” —

Hij somt de overeenkomsten en verschillen tusschen Araneae

en Acari op.

Opmerkingen. 1. Hij rekent de Acari dus nog tot

de Insecta. 2. Hij is de eerste, die aan Acarı oogen ontzegt.

3. = „van een snuit, door palpen ondersteund, voorzien.”

_ 4. Deze beschouwing: overgang van Insecta naar Multipeda

(Crustacea + Myriopoda), vond zelfs in 1880 nog aanhan-

gers. 5. In eene noot verwijst hij naar Pediculus acaroides,

32 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acari de Geer 1768.

, quam nemo non Acarum diceret, nisi senarius pedum nume-

rus vetaret.”

P. 29. „Est illa Phalangiorum gens.” Ook daarmede be-

doelt hij niet het ,genus” Phalangium van LINNAEUS.

Zij mogen niet tot de „Araneorum gens”, noch tot de Acari

gerekend worden. Hij is dus hierin verder gegaan, dan HER-

MANN 1804!

m 1778. Mittes. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 87.

— „Il est difficile de trouver des caractères assez généraux

et assez bien déterminés pour diviser les muttes en différentes

familles.” — Nemen wij aan, dat hij hier met , familles”

kleine groepen bedoeld heeft, bijv. genera, dan ligt in dien

zin toch opgesloten, dat hy aan de groep der muttes eene

hoogere waarde toekende, dan die der gewone genera.

m 1795. Tigues, Acari. LATREILLE, Obs. s. I. variété d.

organes d. 1. bouche d. Tiques, et distribution meth. d. Ins.

dee Get tie; famille .&e.; in:Mag. Encyel va pus

P. 17. „Les organes.... de la nutrition.... d’excellens carac-

terespepour diviser la fram alltersdresmmbagiu este

Zonder eenige inleiding begint hij:

„Caracteres. Organes de la nutrition, tenant lieu de tête,

avancés ordinairement en forme de bec et três-difficiles à

distinguer par leur petitesse:”’

„Antennes 0.”

„Deux mandibules, placées supérieurement et à côté l’un

de l'autre, ou remplacées par deux valvules, cachées dans la

lèvre inférieure (1) ou entre les mächoires.’ (2)

„Deux antennules.” (3)

„Deux mâchoires formées par le prolongement de la pièce

qui porte les antennules (4) et conniventes, sans lèvre infe-

Heure

„Une lèvre inférieure, sans mâchoire.” (5)

Opmerkingen. 1. Zooals bij Trombidium. 2. Mij

onbekend. 3. De palpen. 4. Deze ,, pièce” is door de samen-

groeiing der maxillicoxae + het hypostoom ontstaan. Zijne

»mâchoires” = „prolongements de la pièce”, zijn dus BER-

LESE's ,,malae.’’ 5. Het is niet duidelijk, wat hij bedoelt.

Hoe verdienstelijk zijne poging is, de monddeelen te ont-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 33

Acari de Geer 1768.

cijferen, het is hem slechts ten deele gelukt; wat toegeschreven

worden moet aan de moeilijkheid, ze afzonderlijk te prepa-

reeren, en te onderscheiden, en aan de betrekkelijk gebrek-

kige hulpmiddelen.

„Je me contenterai d’etablir les genres, réservant la

description des espèces à un ouvrage plus étendu. J’indi-

querai seulement celle qui aura été lobjet de

mon examen.

Deze zin geeft mij aanleiding, het volgende op te merken.

Wanneer LATREILE zelf:zegt, dat zijn „nou-

veau genre” is: „etabli’ naar een „objet de mon

examens, dansıs dat „objet, volgiensvde tegen-

woordige begrippen en terminologie, de

type van het genus. Den naam van zijn

Mobjete zet hy achter'.den maa m van zijn

„nouveau genre”.

I) ov oikests dale tg ewroromite sane ziijn “ Precis:

Weoezoodatiook: daarielke soort genoemd

Memienr den naam van het sten wus, isa jlespece

qui aura été l’objet de mon examen.” —In datzelfde

were use ba uaik-tihiaj,) iba Carzes,—p... 17-7; wide uit

drukking: „IInsecte qui fait la matière de ce Genre”;

— by Atomus, p. 178: „le synonyme du Genre”; — bij

Argas, p. 178: „UInsecte qui fait le sujet de ce Genre”.

En in 1802: Histoire.... des Crustacés et des Insectes,

v.3,gebruikthijoveralhet woord „Exemple”.

Nam dit wooird seed t hij,p. 64m een e! Re

marques bij Acarus, zeléis de werklaring:',lin-

secte qui m’a servi a le former.”

Eindelijk gebruikt hjj in 1804 (hetzelfde werk,

vii Zp: 399, onderste regel) het woord ,,type”: „le

genre gamase a pour type la mite des coléoptères de Geof-

froi, acarus coleoptratorum, Lin.’ — En in v. 8. p. 35.

van extendens: „c'est le type de mon genre eylais’’. — P. 36.

bij cruenta: „cette espèce est le sujet de notre genre hy-

drachne.” — P. 45. bij aquaticus: „cette espèce est le type

de notre genre limnochare.” — P. 53. „Argas a été formé sur

Vargas reflexus. — Bdella: son espèce la plus connue est....

34 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acari de Geer 1768.

l'acarus longicornis. — P. 54. Smaris a été fait sur la mite

du sureau.” — „Acarus eruditus est le type du genre cheyle-

tus.” — P. 55. „L’insecte qui a servi de type au genre caris.”

Uit het bovenstaande ziet men wel, dat

het LATREILLE behaagde, zooveel mogelijk

lim te rimien te warteeren; dat swat oen:

en is nog „beau style” en „bon ton”, en dat het

Sen misgreep is, te beweren Exemple tis

niet) t. typen!

Ik keer terug naar 1795. — Hij geeft geen type aan van

het genus Argas, maar wel van de genera Atomus, Ixodes,

Bdella, Hydrachna, Trombidium, Acarus en Parasitus.

Nog iets: op p. 19 geeft hij voor het Fransche woord Tique

den Latijnschen naam Acarus, dus Tiques = Acari, zooals

reeds door DE GEER gebruikt werd.

Nu er meer genera zijn, dan Acarus, Trombi-

dium en Hydrachna, breng ik in deze $ alles

samen, wat over Acarı in het algemeen

gezegd wordt.

m 1795. Milben. SCHMIEDLEIN, Vollst. Lehrbegriff d. En-

tom.; v. 1. p. 93. — „Das Gehirn der Insekten ist sehr einfach,

und.... nicht wenige.... etwas weniges Mark im Gehirn,

ausser dem Ursprunge des Sehnerven, wie.... der Milbe

... — Waar haalt hij dat vandaan? Ik vermoed, dat hij

die conclusie maakte na het lezen van hetgeen SWAMMER-

DAM over de hersenen der Insecten gepubliceerd heeft.

m 1796. Acarus, Milben. BATSCH, Umriss.... Naturg. ;

p. 257. $ 4. — Eenige algemeenheden.

m 1797. Mittes, Cirons. LAMARCK, Mém. de Phys. &

d’Hist. Nat.; Tableau en face de p. 314. — Hier worden de

Aptera verdeeld in Suceurs en Pinceurs. Tot de eersten be-

hooren de Mittes; tot de tweede de Cirons. Hij geeft geen

voorbeelden.

O 1798. Milben. WILHELM, Unterhaltungen d. Naturg.;

p. 319—320. — „Allgemeines über Milben.”

m 1799 en 1800. Acari. LEHMANN, De antennis Insecto-

rum; I. p. 12. 35.; II. p. 77. — Hij is het met BONSDORF

eens, dat Acari geen antennen bezitten.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 35

Acari de Geer 1768.

m 1799. (Sine nomine). RATHKE, Ent. Jagttagelser; in:

Skrifter Natur.hist. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 199 en 200. — Hij

kent 3 genera: Trombidium (alle zijn Oribatei), Acarus (met

schaarvormige mandibels) en Ricinus (Ixodidae).

m 1800. Mittes, Tiques. CUVIER, Leçons d’Anat. comp.;

p. 445. — ,,Corselet et abdomen confondus.” — P. 452.

„six pattes” (sic!).

Cirons. Idem, ibidem; p. 455. — „Le doigt ou tarse....

deux ongles mobiles, et opposables dans ceux qui doivent

marcher et s’accrocher sur les poils, comme.... les cirons”’

(sic!).

Tiques. Idem, ibidem; p. 457. — „Ceux qui ont les pattes

courtes ont une marche trés-lente.’’ — Dat gaat niet altijd

op: Tydeus celer rent met korte pootjes; — Belba, met lange

pooten, is zeer traag.

Mites, Acarus. Idem, ibidem; in: Tableau VIII.

m 1801. Milben. Cuvier, Vorlesungen Vergl. Anat.; p.

541. 549. 553. 554. — Acarus. p. 554. — Als 1800.

m 1801. LAMARCK, Syst. Anim. sans vert.; p. 171. ver-

deelt de Arachnides in „Palpistes, bouche munie de mandibules

et de mâchoires: Scorpion, Araigneé, Phryne, Galéode,

Faucheur, Pince, Elais, Trombidion,’ en in ,,Antennistes,

bouche munie d’une trompe ou d’un sugoir: Hydracne, Bdelle,

Mitte, Pycnogonon, Nymphon.”

De scheiding in 2 groepen is dus eene andere dan die van

FABRICIUS. Van de andere genera van LATREILLE neemt hij

geen notitie.

m 1802. Mites. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 2.

behandelt, p. 66. 147. 148. 295. 329 sqq. de Insecten in het

algemeen; op de aangehaalde pp. worden ook Mites behan-

deld, doch niets nieuws. Enkele bijzonderheden:

P. 147. Bij eenige Acari: reduvius, longicornis, vormen 3

„lames ou valvules” te zamen „un tube’, die hij ,siphoncle”

noemt. — Tegenover p. 339 een ,,Tableau” (Indeeling der

Insecta), uitgebreider in den tekst. — P. 339. Indeeling der

Insecta: Classe I (hoogere Crustacea). — P. 340. Classe II

Insectes (Hexapoda en lagere Crustacea). — P: 342. Classe

III Acères (,,Arachnides” van LAMARCK). Deze worden, p.

36 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acari de Geer 1768.

356, ,,Acéphales” genoemd, en verdeeld in „Chelodontes’”

(Scorpio, Aranea, Phalangium, Pycnogonum) en „Solenosto-

mes”; „Point de mandibules” (sic!): Acarus reduvius en

Acarus longicornis. Andere noemt hij niet! — Nu zoude men

denken: Solénostomes — Acari. Dat is niet zoo. Want:

In vol. 3 brengt hij, p. 163, onder de Chelodonta ook:

Fam. V. Acaridiae, en, p. 65, onder de Solenostoma: Fam. I.

Hydracnellae, en Fam. II. Riciniae (= Ixodidae). En, p. 63,

brengt hij onder de Acaridiae ook: Trombidium en Eylais!

En, p. 66, vereenigt hij onder de Riciniae ook: Bdella, Smaris,

Cheyletus, Sarcoptes, Caris (= larven van Argas), Leptus,

Atomus. — Het is een warboel!

DEE TE 1m 8) WO dit Smooth ern.

want, p. 68. verdeelt hij de Solenostomes in: Coureurs, vivant

hors de l’eau, une famille: Trombidium, Bdella, Smaris,

Oribata, Cheyletus, Sarcoptes, Acarus. — Vagabondes et

nageurs, une seconde famille: Eylais, Hydrachne, Limnocha-

res. — Parasites, une troisième; on la diviseroit en trois:

1. Corps plat, coriacé: Ixodes, Argas, Caris. 2. Corps ovalaire

ou globuleux, et dont la peau est assez ferme: Carpais. 3.

Corps ovalaire ou globuleux, très-mou: Leptus, Atomus.

m 1802. WALCKENAER, Faune paris.; Ins ; heeft slechts

2 genera: Trombidium bij de Unogata (p. 183—187) en Acarus

bij de Antliata (p. 420— 424). — Wel vermeldt hij by diverse

soorten, dat LATREILLE eenige genera gecreëerd heeft, maar

brengt het niet in toepassing. — P. 424—426 „Observa-

tions” over de indeelingen van FABRICIUS, LATREILLE,

ILLIGER, noemt ook LEUWENHOEK, DE GEER.

m 1803. Acarus, Milbe, Miethe, Melwe (Schwäb.), Möl

(Den.), Mol (Polen). (Anonymus) in: KRÜNITZ, Oec. techn.

Encycl.; v. 90. p. 329. — FABRICIUS 51 Arten; GMELIN 83

Arten; habitat; beschrijving; diagnose van FABRICIUS; be-

handelt 15 soorten. — P. 335. ,,Einige Mittel, die Milben

zu bestreiten.”

m 1803. Acarus, Milbe. SCHRANK, Fauna boica; v. 3. p.

178. n. 270. — „Füsse: acht, selten sechs oder vier: mit

Klauen, zum Gehen. Augen zwey. Kopf: in einem kurzen

Rüssel geendet.” — O. F. MÜLLER beschrijft 1776 eene

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 37

Acari de Geer 1768.

4-pootige Acarus; waarschijnlijk heeft hij daarnaar zijne

diagnose opgesteld. Tegenover „zum Gehen” staat „zum

Schwimmen”; zie bij Hydrachna.

Uit zijn werk blijkt, dat hij veel verzamelde; alles, wat

hem nieuw voorkwam, beschreef. Naast veel oppervlakkigs,

noteert hij dikwijls zorgvuldig, welke planten, of dieren,

in de nabijheid van het gevondene leven. Hij heeft dus

begrip van „gemeenschappen.

m 1804. Mites. HERMANN, Mém. Apt.; p. 5 sqq. —

Reeds in 1792 werd door de Société Linnéenne te Parijs den

prijs toegekend aan den „auteur qui auroit fait le plus de

découvertes en histoire naturelle.” Dat was JEAN FREDE-

RIC HERMANN, docteur en Médecine te Straatsburg. Vrij

kort daarna overleed hij. — Zijn vader, JEAN GTHLF. HER-

MANN, nam de zorg voor de publicatie van zijn werk, de

Mémoire Aptérologique, over en voegde er eenige „Observa-

tions’ aan toe. Doch, na eenige jaren, stierf ook die. —

Diens schoonzoon, F. L. HAMMER, nam toen de taak van hem

over. Ook van diens hand werden eenige gedeelten aan het

geheel toegevoegd.

P. 5—16. Hierin allerlei ,,Observations” over vangst, be-

handeling, indeeling, kritiek over de diagnosen van LINNAEUS

1767, GEOFFROY 1762, DEGEER 1778, FABRICIUS 1775,

GMELIN 1790, MULLER 1764, MULLER 1776, SCOPOLI 1763,

THUNBERG 1791, FORSTER 1788, ROMER 1789; OLIVIER

1790. Over het algemeen komt zijne kritiek overeen met de

mijne, behalve op het gebied der ,,antennae”, ,antennulae”,

„palpi”, ,tentacula”; want, die begrippen zijn ook by hem

verward: /xodes en verwanten hebben geen ,,tentacula”,

wel ,,antennae”, evenals Bdella en verwanten. Hij begrijpt

niet, wat FABRICIUS gemeend heeft met „vagina bivalvis

cylindrica’. Het al of niet bezitten van eenige monddeelen,

en de verschillende vormen daarvan, geven hem aanleiding

(p. 11), de Mites in 8 genera te verdeelen en 4 nieuwe toe te

voegen aan de „Pycnogone, de trombide et d’hydrarachne;

j'ajoute encore le genre des faucheurs.’”’ — Schaardragende

mandibels noemt hij ,,palpi”. — Men ziet wel, dat zijne

Mites niet geheel synoniem met Acari zijn.

38 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acari de Geer 1768.

P. 11. „Tous les insectes compris jusqu’à ce jour dans le

genre de la mite, ont ceci de commun entre eux, que la tête,

le corselet et l'abdomen sont unis, ne font qu'un tout et ne

sont point séparés par des étranglemens distincts.” — Dat

is de diagnose, die MÜLLER 1780 aan zijne Hydrachnae, en

die LATREILLE 1795—1804 aan zijne Tigues gaf.

Hij vereenigt ze in eene „famille particuliere: Holètres

(Noot: de öXog, entier, et Arpov, ventre). J'ai ajouté le genre

des faucheurs (phalangium), en n'y comprenant cependant

que le phalangium opilio et les espèces semblables, à l’exclu-

sion de celles qui en different trop.” (Rhax = Galeodes OLIV.).

— Dat is niet wetenschappelijk: 1°. Hij keert terug tot 1758:

LINNAEUS; 2°. Hij rukt de Opiliones uit elkander!

Volgt de indeeling van zijn Aptères (Aptera) in 4 familles.

I. (zonder naam) met Lepisma, Podura, Phthiridium, Pe-

diculus, Nirmus, Pulex, Trombidia hexapoda, Nauplius.

II. Holetra, met Picnogonum, Trombidium, Hydrarachna,

Scirus, Cynorhaestes, Rhynchoprion, Notaspis, Acarus, Pha-

langium.

III. (zonder naam) met Aranea, Galeodes, Rhax, Chelifer,

Scorpio, Cancer, Dichelestium, Monoculus, Oniscus.

IV. (zonder naam) met Julus, Scolopendra.

Men ziet wel, hoe verward alles nog is. Familie I en II

zijn voor ons van belang. De larven der Trombidiidae worden

niet bij de Holetra gevoegd, en deze herbergen wel Picnogo-

num (zeer duidelijk gesegmenteerd!) en Phalangium (abdo-

men geleed).

Volgt eene determineertabel der Holetra, diagnosen (,,ca-

ractères’’) der genera daarvan, en „caracteres d’autres genres

nouveau d’Apteres.”

P. 12. Holetra, Holêtres. Huit pieds; tête, corselet et abdo-

men (très grand) unis. — Pedibus octo; capite, thorace

abdomineque (maximo) unitis. — De diagnosen der genera

der echte Acari zal ik ter aangewezener plaatse behandelen.

P. 45. Eenige Acari vond hij steeds 6-pootig; hij wijst

erop, dat Acarus phalangii, libellulae, culicis en aphidis van

DE GEER nog nooit 8-pootig gevonden zijn. Voor die 6-pootige

stelt hij eene aparte „division’ voor, omdat hij meent, „que

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 39

Acari de Geer 1768.

les espèces de cette division particuliere sont des insectes

parfaits, formant.... le chaînon qui réunit les poux et

les mites.”

Ook hij gelooft, dat het pootpaar, dat na den larvetoestand

te voorschijn komt, het derde paar is, omdat „il

existe entre la seconde et la troisième paire de pieds un espace

suffisant pour contenir une quatrième paire.” — Hij geeft

ten minste een reden op, waarop zijne veronderstelling be-

rust. Dat deed DE GEER 1778 niet.

De soorten, die nooit 8-pootig gezien zijn, hebben die

„espace”’ niet, „comme l'a remarqué Schranck et comme on

peut s’en convaincre par les différentes figures de ces insec-

tes.” — Eil ei! en zie dan eens onze fig. 96, die HERMANN

bekend was! :

Dan volgen de beschrijvingen der genera en der soorten.

In het geheel zijn in zijn werk 87 soorten beschreven, waar-

van 37 nieuw voor 1804.

m 1804. Mites. LATREILLE, Hist. nat. gén. part. Crust.

Ins.; v. 7. p. 96. — Hier worden de „Insectes Acères” bespro-

ken, dus ook herhaaldelijk de Acari. — „N’ont pas non plus

de téte distincte; mais cette partie est identifiée avec le

corcelet. La place est seulement indiquée par la situation

des organes de la manducation et par les yeux.”

P. 98. „L’abdomen renferme les organes de la respiration

et de la digestion. — Chez les mites, les tiques, les acarus de

Linnaeus, le corps n’offre qu’une seule masse. Les antennes

manquent ici.”

P. 99. „Deux filets articulés, insérés sur les mâchoires,

sont nommés palpes.”

P. 100. „Ces animaux sont vraiment suceurs; ils ne broient

pas leurs alimens, mais ils ne font qu’en extraire les sucs

nourriciers.

P. 101. „Les mandibules.... avancent parallélement dans

le sens de la longueur du corps, sont contigues l’un à l’autre.

Les deux mâchoires sont souvent courtes et arrondies, mais

quelquefois aussi elles se prolonguent en prenant la forme de

soies (1). La lèvre inférieure est immobile dans le grand

nombre.”

40 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acari de Geer 1768.

P. 104. „Le corcelet est le point central du mouvement;

abdomen est le vaisseau principal qui renferme les organes

deslay vie.

P. 105. , C’est sous l’abdomen, a sa base, ou sur ses côtés,

que sont placés les ouvertures des trachées ou les stigmates.

Les pattes.... hanche, toujours de deux pieces, cuisse,

jambe, tarse.”

P. 106. „Tous les acères connus sont carnassiers’’ (2).

P. 108. ,,Chelodonta ; mandibules: dents en pince;” waar-

toe natuurlijk de Acaridiae; en Solenostoma, waartoe de

„suceurs’”.

Opmerkingen. 1. Dat zijn de naaldvormige mandi-

bula. 2. Let wel: na p. 300 volgt de indeeling der Acari naar

DE GEER, dus ook de families der meel- en planteneters!

Vol8.ıp. 55) „Cette partie de; lasscreneendeshinsectesnest

presque inconnue; elle a besoin qu'un second Muller vienne

porter sur elle des yeux observateurs et fortifiés du secours

du microscope.” — Zijne verzuchting werd verhoord: in

datzelfde jaar verscheen de beroemde „Mémoire Aptérolo-

gique” van den „second Muller”. Ik heb dat werk hierboven

reeds behandeld; niet, omdat het eerder verscheen; want,

het is mij niet gelukt, dat uit te maken; maar omdat ik de

werken, die in hetzelfde jaar verschenen zijn, alphabetisch

behandel.

Familia Acaridiae mats 1803

1802. Fam. Acaridiae. LATREILLE, Hist. nat. gén.

part. Crust. Ins.; v. 3. p. 63. — „Deux yeux. Corps souvent

tres-mou, très-petit, et dont la bouche ne peut se distinguer

à raison de la petitesse de l’animal.” — En als wij dan

ons herinneren, hoe reeds in 1664 gezien werd, dat kaas-

mijten 2 mandibels hebben, die beurtelings naar voren ge-

bracht worden, en hoe die mandibels het voedsel kau-

wen, dan moet LATREILLE wel een slecht mikroskoop ge-

had hebben.

Hiertoe brengt hij: Trombidium, Eylais, Gamasus (= Para-

situs), Acarus (= Tyroglyphus) en Oribata. — Ik breng hier

even in herinnering, dat hij in het genus Eylais alle Hydrach-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 4]

Acaridiae Latr. 1802.

nidae samenvatte, behalve Limnochares en Hydrachna sensu

stricto. Zie bij Eylais hierbeneden.

Blijkbaar is de familienaam gekozen naar de groep, die het

genus Acarus bevat. En dat kan zoo blijven, of-

schoon eenige genera ervan eruit verdwijnen moeten.

P. 68. Hier stelt hij eene andere verdeeling der Sole n o-

stomes (zie hierboven, p. 36) voor: „une famille” (zonder

naam!) „Coureurs, vivant hors de l'eau: Trombidium, Bdella,

Smaris, Oribata, Cheyletus, Sarcoptes, Acarus.

m 1803. Acaridies (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins. ; v. 5. p. 200. — Hiertoe brengt hij, als in 1802,: Eylais,

Trombidion, Gamase, Mite, Oribate.

m 1804. Acaridiae, Acaridies (Fra.). LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 334. — 5e Fam. der Chelodonta.

„Nous allons présenter ici les observations de DE GEER,

zoodat ik daarnaar verwijzen kan.

(Adhuc sine nomine.)

(Subfamilia Parasitinae.)

mr 11802) NEATREITEE, «Hist, nat 1CrustEns v. 3.9.1768.

— Hier stelt hij eene nieuwe indeeling der Solénosto-

mes voor, waaronder eene: „sous-famille” (zonder naam !):

„parasites, corps ovalaire ou globuleux, et dont la peau

est assez ferme: Carpais.” (= Parasitus). — De bedoeling

is duidelijk: Parasitinae.

Genus Parasitus Latreille 1795.

Type: Acarus coleoptratorum L. 1758.

w 1795. Parasitus. Parasite (Fra.). LATREILLE, Obser-

vations).&e.; win: Mag! Eneyel.; ve 4.°p.019..n. 92 —= Deux

antennules saillantes, tres-courtes, sétacées, de quatre à

cinq articles insérées à la base extérieure des mâchoires.

Deux mandibules en pince. Deux mâchoires conniventes,

membraneuses, en forme de lèvre inférieure, prolongées en

pointe à langle interne du sommet.”

De diagnose is goed. Die „pointes” zijn de „malae inter-

nae’. Beter ware het geweest, de externe te noemen, de

typische cornicula. Als „espèce qui aura été Il ob-

42 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Parasitus Latr. 1795.

jet. deim,onlex am ens (— type; zie hierboven, p.83),

geeft hij op: Acarus coleoptratorum L. 1758.

m 1796. Carpais. LATREILLE, Précis car. gen. Ins.; p.

184. — „Antennules saillantes, courbées, terminées en pointe

(1), sans crochets, de cinq articles. Mandibules longues, en

pinces. Levre inferieure de deux pieces pointues (2), accom-

pagnée de deux crochets (3).” — Caract. habituels:

„Corps ovale, déprimé, un peu coriacé sur le dos, päle, sans

distinction d’anneaux. Pattes propres pour marcher; anté-

rieures et posterieures plus longues; une pelotte mobile,

munie de crochets, au bout des tarses.’’ — Als type geeft

hij op: Acarus coleoptratorum L. 1758.

Opinie rim en... Desbedoelingiisesanmiein en

massue’. 2. De ,,malae internae”. 3. De cornicula. — Zijn

genus Carpais is dus identiek aan Parasitus 1795. Dat zegt

hijzelf: „Parasitus Mag. Enc.” Maar hy geeft geen enkele

reden op, waarom hij die naamsverandering wenschelijk acht.

Het is bovendien ongeoorloofd, tenzij de vorige naam gepre-

occupeerd zij.

m 1802. Gamasus, Gamase (Fra.). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 3. p. 64. — „Palpes saillans, articulés, cour-

bés, terminés en pointe. Mandibules longues, à deux tenail-

les. Huit pattes propres pour la course. — Corps ovalaire,

déprimé; bonne partie de la peau de dessus coriacée.

Une pelotte mobile, munie de deux crochets au bout des

tarses. Exemple. Acarus coleoptratorum Lin. — J'avois don-

né a ce genre le nom de carpais. Ce mot étant trop dur,

je lui ai substitué celui de gamase, qui veut dire en grec

agile.”

Hier geeft hij voor zijne naamsverandering wèl een reden

op. De reden is echter ongeldig. In het Grieksch is het woord

yapaxcog onbekend. Over „exemple” zie p. 33.

P. 68. Bij eene nieuwe indeeling der Solénostomes

gebruikt hij toch den naam Carpais ; zie hierboven.

m 1803. Gamase (Fra). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 5. p. 201. — „Palpes terminés en pointe, découverts;

mandibules longues, à deux serres.”

1804. Acarus, Mite. J. F. HERMANN, Mém. Apt.; p. 13

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 43

Parasitus Latr. 1795.

en 15. — Ik combineer de 2 diagnosen. — „Palpi quatuor,

medii (intermedii) chelati, recti, horizontaliter exserendi,

digitis chelarum incumbentibus; oculi duo; rostrum.... —

Quatre palpes; les intermédiaires droits, garnis de pinces

extensibles horizontalement; doigts des pinces appliqués

uns sur) autre; deux yeux; bec.”

Acarus, Mite. Idem, ibidem; p. 72. — „Corps ordinaire-

ment luisant, assez dur et corné. A la partie antérieure une

espèce d’avance, sur laquelle sont placées les antennules;

les deux extérieures composées de cinq articulations. Entre

ces antennules deux organes, .... qui sortent horizontale-

ment du dessous du corps. La compression les fait sortir

tous les deux ensemble, tandis que, poussés au gré de l’ani-

mal, .... un seul à la fois, retiré et avancé alternativement

avec l’autre (1), .... composés (fig. 8. a.) (2) de trois articles;

les deux premières cylindriques, le dernier est formé en pince

(3), composée de deux doigts placés perpendiculairement

l’un au-dessus de l’autre et dentelés sur leur bord intérieur.

L'un de ces doigts est mobile; il m’a paru que c'est le supé-

rieur (4). Retirées .... il n’en paroit que la pointe des doigts

qui représentent alors une trompe conique.”

P. 73. (Hier noemt hij de mandibels): „antennules inter-

mediaires.... Quant aux autres parties de la bouche, qui

leur servent proprement à pomper les sucs dont ils se nour-

rissent (5), je ne les ai pas encore observées assez exactement.

.... Une espèce de trompe conique (6), placée entre les anten-

nules chéliformes, ciliée de poils à sa partie antérieure, et

munie de chaque côté, au milieu de son bord, d'une apophyse

courbée en haut, et à deux très-petites antennules placées à

côté de cette trompe (fig. 8) (7); mais je ne suis pas bien sûr

d'avoir bien observé la forme et la situation de ces parties,

et qu’il n’y en ait plus d’autres (8). — La couleur foncée du

corps m'a toujours empêché de les” (les yeux) „reconnoitre.

— Les pieds antérieures” (pooten I) „sont ordinairement plus

longs et plus gréles que les postérieures” (pooten II—IV),

„dont une paire” (pooten II), „est extrêmement grosse dans

plusieurs espèces et de forme singulière. Les pieds sont ter-

minés dans les unes par un filet à la pointe duquel est attaché

44 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Parasitus Latr. 1795.

un petit corps spongieux, et dans les autres par une vésicule

armée de deux crochets latéraux (9).

P. 74. „C'est sur d’autres animaux, sur des mammifères,

des oiseaux et des insectes, qu'il faut chercher les mites (10).

Opmerkine ens Zien Deel Tp 196: Anonymus

1703 by Tyrophagus dimidiatus!. 2. Zie bij Pergamasus cras-

sipes fig. 7. 3. Dus zijn er 4 leden. 4. Mis! 5. Hij heeft gelijk:

slechts vloeibaar voedsel. 6. Het voorste gedeelte van het

hypostoom. 7. De cornicula; jammer, dat hij ze geleed tee-

kent. 8. Vreemd, dat hij de „Randfigur’’ van het epistoom

niet zag. 9. Dat onderscheid bestaat niet. 10. Toch noemt

hij er ernkele uit mos, etc., en enkele, die niet aan Parasi-

tidae verwant zijn. — Zijne beschrijving is voor het grootste

gedeelte op crassipes 2 en 3 gebaseerd.

m 1804. Gamase (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 399. — Nomen nudum. — „A pour type l’aca-

rus coleoptratorum, LIN.

(Adhuc sine nomine.)

(Parasitus spec. ?)

m 1759. Acarus coleoptratorum. DE LA CHENAYE DES Bols,

Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 647. col. 1. — Bij de behan-

deling van bovengenoemde Acarus: „et sur les vers à soie.”

— Ik heb verscheidene verhandelingen over de zijdeworm,

van vóór 1759, nagelezen, maar nergens iets over dezen

vondst gevonden. Ik twijfel er niet aan, of de vondst van

eene Acarus op de rups van Sericaria mori is juist; en het is

niet onmogelijk, dat het dier een Parasitus, of een Hypoapsis

was. Maar welke? Trichadenus sericariae ROUDANI 1870 en

Caloglyphus sp. lijken mij uitgesloten. — Nomen nudum;

Frankrijk.

m 1768. Ciron des vers à Soie. VALMONT DE BOMARE,

Dict. rais. univ. hist. nat. — Nomen nudum.

u 1769. Myt der zywormen. Idem, Algem. woordenb.

nat hist. ver 20 Als 1768.

m 1771. Ciron des vers a soie. Encycl. Dict. univ. rais.;

v.92 1817768:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 45

1. Parasitus spec.?

m 1775. Ciron des vers à soie. VALMONT DE BOMARE,

Dict. rais. univ. Hist. Nat. v. 2. p. 193. — Als 1768.

225

Acarus agaricorum Scopoli 1763.

(Parasıtus spec.)

m 1763. Acarus agaricorum. SCOPOLI, Ent. carn.; p.

391. n. 1072. — „Ovatus, subfulvus; statura A. coleoptrato-

rum; femoribus mediis crassioribus. In Agaricis.”’

Hij vraagt: „Linn. fungorum?’’ — Neen, die is bloedrood en

glanzend, en is de Nympha van Humerobates fungorum (Ori-

batide). Zijn agaricorum gelijkt op coleoptratorum, maar is

het niet; want, die kende hij. Zij moet eene lichtbruine Para-

situs zijn met 2 rugschilden; anders zoude hij wel gezegd

hebben: „sed scutulo unico’; het kan geen & geweest zijn;

want, dan zoude hij wel van de apophysen van poot II mel-

ding gemaakt hebben. In Agaricus maakte deze Parasitus

natuurlijk jacht op klein wild.

Er moet dus in Tirol naar deze soort gezocht worden.

m 1789. Acarus agaricorum, Mite des Agarics. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 65. n. 41. — Naar ScopoLI 1763.

(Vervolg van Deel I. p. 11.-n. 1.)

Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

Type van het genus Parasıtus LATR. 1795.

1683. Pediculus. MENZEL & Imre, De muscis quibus-

dam, in: Misc. cur. sive Ephem. Acad. Nat. Cur.; Dec. 2.

Ann. 1. 1682. (publ. 16831); p. 71. obs. 30. p. 73. — „Do-

mesticam quoque muscam pediculis instar scarabaei ster-

corel scatentem.’’

Hij kende dus de op mestkevers levende soort. — Over

de op vliegen levende, zie bij muscarum, n. 248.

Geotrupes stercorarius; Duitschland.

m 1724. Schell-lauffende Laus auf Kefern und andern

Insecten. FRISCH, Beschr. Ins. Teutschl.; v. 4. Register op

de eerste 5 deelen. — Nomen nudum.

46 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

m 1727. Pediculus scarabaeorum discurrens. FRISCH, In-

dex hist. suae Ins. ; in: Misc. Berolin; Continuatio II (= tome

III), Pars I. p. 31. — Nomen nudum.

m 1730. Laus auf den Kefern. FRISCH, Beschr. Ins.

Teutschl.; v. 9. Voorrede. p. VII. — Nomen nudum.

m 1737. Pediculus insectorum, Luyske der insekten. SWAM-

MERDAM, Biblia Naturae, Bybel der Natuure; p. 58. —

„Utrum vero.... pariter ad memoratum hunc ordinem per-

tineant; .... id equidem, licet ob rationes certas credam.”’

— „Of nu de .... meede tot de genoemde Order behooren;

.... dat willen wij door reeden die wy hebben wel gelooven.”

Hij bedoelt de Orde der Insekten zonder metamorphose.

m 1738. Pediculus bombyliorum; Luys der hoorntorens.

SWAMMERDAM, idem, ibidem; v. 2. p. 487. — Nomen nudum.

Hij vindt, dat GOEDAART (zie Deel I. p. 12) „eer een roman,

als een waare Historie schynt te beschryven.”

m 1742. Pou des escarbots. LESSER, Théol. des Ins.; v. 1.

p. 101. — „a six pieds”, zonder dat LYONNET er eene noot

aan toevoegt!

m 1742. Van de REAUMUR's figuren (zie Deel I. p. 18.)

nam ik alleen de vergroote afbeelding over. Ik vergat aldaar

mede te deelen, dat de kleinste der 2 figuren, de ,,grandeur

naturelle” voorstellend, slechts 6 pooten laat zien, en dat

in geene der beide figuren de palpen geteekend zijn. In de

vergroote figuur zijn de pooten I ook veel te kort geteekend!

m 1746. Pediculus subflavus scarabaeis infestus; Pedicu-

lus insectorum volatilium ; Pediculus scarabaei currens ; Acarus

insectorum coleoptratorum. LINNAEUS, Faun. Suec.; p. 348.

n. 1198. — De eerste naam is ontleend aan Ray 1710. p.

381.; de derde aan FRISCH 1727. (Zie hierboven); de tweede

is eene vertaling van den naam, door BLANKAART 1688

gegeven.

m 1749. Pediculus scarabaei. P. C. FABRICIUS, Commen-

tatio hist. phys. med. de Anim.; p. 52. — Nomen nudum.

m 1752. Läusgen der Insekten. SWAMMERDAM, Bibel der

Natur; p. 195. col. 1. — Als 1737.

m 1754. Pou des insectes; Acarus insectorum coleoptero-

rum. DE LA CHENAYE DES Bors; Pediculus subflavus scara-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 47

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

baeis infestus; Pediculus insectorum volatilium; Pediculus

scarabaei currens. LINNAEUS. — Beiden in: LINNE, Systeme

mate; Ed: 85 a3) pi 348.

m 1757. Pou des scarabées. REDI, Expér.; in: Collect.

acad.; v. 4. Part. étrang.; p. 461. — Nomen nudum.

m 1758. Acarus, Louse of the Beetle. Hir, Notes; in:

SWAMMERDAM, The Book of Nature; p. 26. — ,,Insects have

also lesser Insects living upon them, particularly the Beetle;

but though these are called Lice, from their living on other

animals, they are not of that kind. The louse of the Beetle,

as it is commonly called, has eight legs, whereas the proper

Louse has but six: this creature is properly an Acarus, and

so of the other.” — Zeer juist!

m 1748. Pou des insectes. SWAMMERDAM, Hist. nat. des

Ins.; in: Collect. acad.; v. 5.; p. 32. — Is eene vertaling

van de Biblia Naturae. — Nomen nudum.

m 1758. Louse of Insects. SWAMMERDAM, The Book of

Nature; p. 210. col. 1. — Als 1737.

m 1759. Acarus insectorum rufus ano albicante; Pediculus

subflavus scarabaeis infestus; Pediculus insectorum volatilium;

Pediculus scarabaei currens; Acarus insectorum coleoptratorum.

DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p.

647. col. 1. — Naar LINNAEUS, Faun. Suec. 1746; zie Deel

Tespi719.

Acarus insectorum rufus ano albicante; Pediculus subflavus

scarabaeis infestus; Acarus insectorum coleoptratorum. Idem,

ibidem; v. 3. p. 558. col. 2. — Nomina nuda.

Pou „sur le corps des Bourdons” (naar SWAMMERDAM

1758); Pou de Bourdons; Excitateur (naar GOEDAARD 1664,

maar ontleend aan SWAMMERDAM 1758). Idem, ibidem; v.

SHO. Col 1.

m 1759. Acarus rufus ano albicante. LINNAEUS, Anim.

spec. disp.; p. 199. n. 24. — Nomen nudum.

O 1760. Luis van de luizige Tor; Luis op de Hommels.

BAKER, Het micr.; v. 2. p. 180. 181. — Als 1744; zie Deel

=D: 719:

m 1760. Acarus coleoptratorum. KRAMER, Insectol. Dan.;

'p. 30. n. 24. — Nomen nudum; Denemarken.

48 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

m 1760. Acarus coleoptratorum, LINNAEUS, Syst. Nat.;

Edle; Px6l®. ns 2A Als 1758; zie! Deelslfp>22

1761. Acarus coleoptratorum. LINNAEUS, Faun. Suec.;

Ed pP. 483) en. 1983, Als 1746 en 11085 zier Deel A.

P=219.922:

m 1761. Acarus coleoptratorum. Popa, Ins. Mus. Graec.;

p. 121. — Diagnose van ROESEL. „Frequentissime reperi in

Scarabaeus vespillone, S. stercorario, & vernali.”’ — Stier-

marken.

m 1761. Laus. SULZER, Kennz. Ins.; p. 15. — Hij haalt

LINNAEUS, Fn. Suec. Ed. 1. n. 1198. aan; dat is coleoptratorum.

m 1762. Acarus insectorum rufus ano albicante; Mite des

coleopteres. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 623. n. 4. —

„Longueur + ligne” (= 0.56 mm.; sic!). — „Le corps....

est dur, écailleux, lisse et de couleur fauve, à l'exception de

la partie supérieure qui est blancheâtre.” (hij noemt dus

het voorste deel, evenals LINNAEUS, base; en het achterste

deel: supérieure). — „:Les pattes sont longues sur-tout les

postérieures, quoique M. Linnaeus dise le contraire.” (Zij

hebben beiden gelijk; de lengten der pooten I en IV zijn

ongeveer gelijk.) — „On la trouve par troupes sur les coleo-

pteres, le scarabé, le hanneton, et quelquefois sur les frelons,

principalement sous le ventre.”

Geotrupini, Melolontha. Hier weer het woord ,,frelons”

voor Bombinae, evenals DE REAUMUR 1710. — Frankrijk.

m 1763. Louse of the Beetle. BROOKES, A new and accur.

Syst.; p. 278. — Korte beschrijving; niets nieuws.

Red acarus of insects with a whitish vent. Idem, ibidem; p.

281. n. 13. — Naar LINNAEUS, 1746.

m 1763. Acarus. DETHARDING, de Coleopt. Danicis; p. 9.

sub Scarab. stercorarıus, noot. — „Danis Skarnbasse, aliis

Torbist. Superstitiosum rusticis est animal; si enim magna

copia acarorum inter pedes anteriores vexatur, maturam sibi

pollicentur messem; eamdem vero serotinam fore dicunt,

si acari isti inter pedes posteriores frequentes inveniuntur.”

Geotrupes stercorarius; Denemarken.

m 1763. Acarus coleoptratorum. PONTOPPIDAN, Danske

Atlas; v. 1. p. 699. — Nomen nudum; Denemarken.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 49

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

m 1763. Acarus coleoptratorum. Scorori, Ent. Carn.; p.

389. n. 1064. — „Rufus, ano albicante; colore variat, ut

habitu potius et domicilio dignoscitur.”” — Waarschijnlijk

gaven andere soorten hem aanleiding tot deze mededeeling.

— Aphodius fimetarius, Melolontha fullo, Necrophorus ves-

pillo, Necrophorus agaricorum (dat is ongetwijfeld vespillordes

(= mortuorum), die vooral in rottende Fungi leeft), Bombus

lapidarius; Karniolié (Tirol).

m 1764. Acarus insectorum rufus ano albicante, Mite des

coleoptères. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 623. n. 24. —

Als 1762.

m 1764. Acarus coleoptratorum. O. F. MÜLLER, Faun.

Frid.; p. 92. n. 821. — „In Scarabaeis.” — Denemarken.

m 1765. Poux des insectes. MENURET; in: Encycl. Dict.

rais. Sci. Arts, Metiers; v. 8. Art. Insectes; p. 787. — Nomen

nudum.

m 1765. Pou sur l’escarbot pouilleux, Pou sur les grosses

abeilles. J. D.; in: Encycl. Dict. rais. Sci. Arts, Métiers; v.

17. Suppl. p. 810. 811. — Naar BAKER 1743; zie Deel I.

parlo:

m 1765. Acarus coleoptratorum. PONTOPPIDAN, Kurzgef.

Nachr. Naturh. Dinnemark; p. 231. n. 9. — Nomen nudum;

Denemarken.

a 1765. Acarus coleoptratorum. STRÖM, Beskriv. Norske

Ins.; I. on: Det Trondh. Selsk. Skrift; v. 3. p. 431. n. 59. —

De Noorsche beschrijving is goed, behalve, dat: „Af dens

otte Fodder ere de to forreste laengst’’, wat onjuist is, daar

de achterste de langste zijn; maar poot I ziet men bijna

geheel, terwijl van poot IV de coxa en een gedeelte van den

trochanter onzichtbaar zijn; in zooverre heeft hij gelijk.

— „I Jorden, og saetter sig som Luus paa allehaande In-

secta Coleoptera, sagsom Scarabaeı, Carabi &c.’’ — Noor-

wegen.

m 1766. Insecten-myt. ROESEL VAN ROSENHOF, Nat. hist.

Ins.; v. 3. p. 145. — Als 1749; zie Deel I. p. 19.

m 1766. Acarus (secundus), (Zweyte) Milbe. SCHAEFFER,

Icones Ins. Ratisb.; v. 1. P. 1. t. 27. f. 2. — Nomen nudum;

50 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

ik twijfel er niet aan, of hij heeft met onderstaande figuur de

algemeen bekende kever- en hommelmijt willen voorstellen,

maar ze is zeer slecht. Wat er goed aan is: de ovale vorm, de

scheidingslijn, de palpen, en de

hechtschijfjes aan de pooten, al

zijn die te groot afgebeeld. —

Beieren.

m 1767. Laus. GLEDITSCH, Verm.

phys. bot. oekon. Abh.; v. 3. p.

208. 215. — „Diese Läuse liefen

öfters eine zeitlang von den Käfern

weg, auf die frische und blutige

Rindsleber, von deren Safte sie

sich zu sättigen schienen.’ —

Eene merkwaardige mededeeling ;

het experiment is te herhalen. — Necrophorus germanicus,

humator, vespillo; Mei, Juli; Duitschland.

m 1767. Luis, Myt. KLEEMANN; in ROESEL VAN ROSEN-

HOF, Nat. hist. Ins.; v. 4. p. 166. noot. — Onder de dek-

schilden van Polyphylla fullo vindt men, bij de aanhechting

der dekschilden, twee kussens van bruine haren. — Daarin

vindt KLEEMANN „dikwils veele kleine Luizen, of nog veel

meer Myten, welken men ook dikwyls aan verscheiden andere

Kevers waarneemt.”

Onder de grootste reserve plaats ik deze passage hier,

daar ik reden heb, aan het voorkomen van Parasitus coleop-

tyatorum onder de dekschilden van een kever

te twijfelen. — Duitschland.

1767. Acarus coleoptratorum. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Baiel2 wv ICP. 2.9.1026. n. 27 -AISMAS8; 71e Deere

P22:

m 1767. Luis op hommels, Luis op paardevliegen (1), Myt

op hommels, Myt op paardevliegen. ROESEL VAN ROSENHOF,

Nat. hist. Ins.; v. 4. n. 1. p. 15. — Als 1756; zie Deel I. p. 21.

Acarus coleoptratorum, Kevermijt. Idem, ibidem; verkla-

rinesderBlaten: iv. 4. t. 1.

Insecten-mijt, Luis op de Aardkever, Luis op de Doodgraa-

ver. Idem, ibidem; Algemeene Bladwijzer.

Fic. 1. 3/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. Sif

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

Opmerking. 1. Vertaling van „Roszkäfer” (sic!).

1767. Acarus coleoptratorum. STRÖM, Beschr. Norw.

Ins. ; I; in: Dronth. Ges. Schrift; v. 3. p. 388. — Als 1765.

m 1768. Acarus coleoptratorum. DE GEER, Djur som med

en sträng; im: Kong. Vet. Acad. Handl.; v. 29. p. 176. —

„Ibland desse fästa somlige sig och lefva pà Torndystar och

Humlor, utur hvilkas Kropper de suga fast til sin föda.”’

— ,, Van deze” (Acari) „bevestigen zich eenige en leven op Mest-

kevers en Hommels, uit wier lichamen zij sap zuigen tot hun

voedsel.’” — Geotrupini, Bombinae; Zweden.

m 1768. Ciron des scarabees. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat. — Twee regels; niets nieuws.

m 1768. Ciron des scarabees. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 3. p. 186. — Als hierboven.

m 1769. Myt. Houttuyn, Natuurl. Historie; v. 1. stuk

(= tom.) 13. p. 12. — „Leevende Torren met Myten bezet”

Diertje. Idem, ibidem; p. 149. — „In het geele Pluis of

Bont der Hommel-Byén, een klein witachtig zeer vlug loo-

pend Diertje.” — Naar POWER 1664; zie Deel I. p. 12.

Acarus coleoptratorum, Torren-luisje, Loopende luis op de

Aard- of Mest Torren. Idem, ibidem; p. 150. — Diagnose van

LINNAEUS 1746; beschrijvingen naar FRISCH 1722; (p. 151)

DE REAUMUR 1742; (p. 152) GOEDAART 1664 en ROESEL

1756:

m 1769. Acarus coleoptratorum. LINNAEUS, Syst. Nat.;

elon ey. 2. dimid. 2. 9: 102641027. Als 1767.

m 1769. Myt der Torren. VALMONT DE BOMARE, Algem.

\Woordenb. nat hist.; v. 21022 Als’ 1768:

m 1771. Louse on beetles, Louse on humble-bees. ADAMS,

Microgr. ill.; Ed. 4.; p. 93. Als 1746; zie Deel I. py 19:

m 1771. Ciron des scarabees. Encycl. Dict. univ. rais.;

v. 9. — Als 1768.

m@ 1771. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 2. P. 1. p.

85. — „.... que les Bourdons & que les Scarabés noirs qui

fouillent la crotte de cheval, & qui sont fort communs dans

ce pays; .... Ces Mittes sont assez grandes & leur couleur

„est d'un brun pâle.” — Bombinae, Geotrupini; Zweden.

m 1771. Acarus coleoptratorum. DE GEER, Thiere die mit

52 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

einem Strange; in: Kön. Schwed. Akad. Wiss. Abh.; v. 30.

pal — Als 1768:

m 1773. Acarus insectorum rufus ano albicante; Brown

acarus of insects, with a white anus; Louse of the Beetle. HILL,

Hist. of Anim.; p. 24. — Als 1752; zie Deel I. p. 20.

m 1774. Acarus, Milbe. BÖRNER, Samml. a. d. Naturg.;

p. 532. — „Wie ich denn deren viel und oft an dem Scara-

baeus stercorarius &c. angetroffen habe.” — Duitschland.

1774. Acarus coleoptratorum. DE GEER, Mém. Hist.

Ins.; v. 4. p. 261. — „Scarabaeus stercorarius .... poux

. comme cela arrive aux Bourdons.’’ — Geotrupes sterco-

varius, Bombinae; Zweden.

m 1774. Laus. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. >.

I. p. 73 sub Scarabaeus stercorarius, en p. 124 sub Silpha

vespillo.

m 1775. Acarus coleoptratorum. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

814. n. 24. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus gymnopterorum, Bienenmilbe. FUESSLIN,

Verzeichn. Schweiz. Ins.; p. 60. n. 1184. — „Auf Bienen

und Hummeln nicht selten.’’ — Ik plaats deze passage hier,

omdat er sprake is van Bombinae; op Apis leeft, in Europa,

voorzoover ik weet, geen andere Acarus dan Eutrombidium

rostratus en Acarapis woodi, die FUESSLIN niet kan bedoeld

hebben. De naam gymmopterorum en de mededeeling van

LINNAEUS 1758 (zie Deel I. p. 150) „in Apibus’’, hebben hem

misleid. — Zwitserland.

Acarus coleoptratorum, Käfermilbe. Idem, ibidem; n. 1185.

— Geotrupini, Necrophorus; Zwitserland.

m 1775. Acarus gymnopterorum, Bienenmilbe. P. L. S.

MÜLLER, Vollst: Natursyst.; v. 2.,P.5.,p.10594n02 On

Zijne diagnose is die van de echte gymnopterorum-larve; maar

hij zegt: „Sie hält sich mehrentheils auf den Hummelbienen

auf.” Zijne bedoeling is goed: hij vond op Bombinae Acari;

Bombinae zijn Hymenoptera; dus, meende hij, zal de naam

gymnopterorum wel de juiste zijn, en gaf hij de diagnose van

LINNAEUS 1758.

Acarus coleoptratorum, Käfermilbe, Käferlaus. Idem, ibi-

dem; n. 27. — Beschrijving; maar fout: „Ihre Farbe ist

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. DE

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

roth”, hetgeen weer verbeterd wordt: „oder mehr gelblich,

und der After ist weisslich.”’

1775. Ciron des Scarabées. VALMONT DE BOMARE, Dict.

HIS univ. Hist) nat:: v. 2.p. 193. >= Als 1768.

m 1776. Acarus coleoptratorum, Käfermilde. GOEZE, Ins.

an Thieren; in: Beschäft. Berl. Ges.; v. 2. p. 262. — „Haben

kleine Halbkugeln an der Spitze jedes Fusses, um sich dadurch,

vermittelst des Ansaugens, und des äusserlichen Druckes

der Luft anden glatten Käferhaut weit leichter, als mit

Krallen anzuhalten.’’ — Duitschland.

Milbe. Idem, ibidem; p. 267. — „An Mistkolbenkäfer (Sca-

rabaei), Aaskäfer (Silphae), und Hummeln.” — Geotrupini,

Necrophorus, Bombinae; Duitschland.

Milbe. Idem, ibidem; p. 267. — „Selbst an Maykäfern.”

— Heeft hij dat zelf gezien?, of uit GEOFFROY 1762 geput?

Milbe. Idem, ibidem; p. 269. 270. — „An Scarabaeus ster-

corarius, Silpha germanica, Silpha vespillo; sind oft voll

davon.”

Hummel-Milbe. Idem, ibidem; p. 272. — „Eine Hummel,

woran er Milben entdeckt hatte.” —

Hier volgt het verhaal van HANOW

(zie Deel I. p. 20); waarbij hij de

hiernaast gereproduceerde figuur

geeft. Wij spreken daarover nader,

sub n. 70.

æ 1776. Acarus coleoptratorum,

Käfermilbe. GOEZE, Verzeichn. Rösel

Ins. ; in: Naturforscher; 9. St.; p. 74.

— Nomina nuda.

a 1776. Acarus colecptratorum.

OPELMOrTTER, Zool. Dan. Prodri;\p.

186. n. 2218. — Diagnose van LIN-

NAEUS; Denemarken.

m 1776. Mibe. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.; p. 244. —

„Besonders einige Käfer, die in dem Koth grosser Thiere

aasen, davon geplagt.” — Geotrupini; Zwitserland.

a 1777. Acarus coleoptratorum. GOEZE, Ent. Beytr.; v.

1. p. 174. — „An Silpha vespillo”” — Duitschland.

FIG 2 Ie

54 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

m 1778. Luis van de luizige tor, Luis ob de hommels.

BAKER, Het mikr.; p. 180. 181. — Als 1743; zie Deel I. p. 18.

m 1778. Acarus coleoptratorum, Käjermilbe, Laufende Kä-

ferlaus. FISCHER, Versuch Naturg. Livland; p. 166. n. 445. —

„Auf verschiedene Käferarten.” — Lijfland. |

m 1778. Acarus gymnopterorum, Acarus coleoptratorum.

GOETZE in: DE GEER, Abh. Gesch. Ins.; v. 2. P. 1. p. 64.

noot. — Hij zegt, dat LINNAEUS aan de mijt op de Hommels

den naam van gymnopterorum gaf; wat niet waar is. Verder,

dat op Silpha vespillo de Acarus coleoptratorum leeft. „Doch

hab’ ich gefunden, dass die Milben an den Hummeln und Ross-

käfern einerley Art waren.” — Alsof dat niet reeds lang

bekend was! — Geotrupini, Necrophorus vespillo, Bombinae;

Duitschland.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„Sur les scarabés fouille-merde, les Boucliers fossoyeurs, les

Bourdons.”’ — Geotrupini, Necrophorus, Bombinae; Zweden.

Acarus fucorum, Mitte des Bourdons. Idem, ibidem; p. 112.—

„Pallide fuscus flavescens, macula dorsali triangulari obscura

pedibus anticis longioribus. — D’un brun clair jaunätre,

avec une tache triangulaire obscure sur le dos, à pattes

antérieures les plus longues.’’ — Hij identificeert haar terecht

met Acarus coleoptratorum L. 1758 en 1767; citeert juist:

GEOFFROY 1762, BLANKAART 1688, FrIscH 1722, ROESEL

1756 en DE REAUMUR 1710 en 1742. — Verkort:

P. 113. „Grandeur d’une graine de pavot (1); ont leur

demeure naturelle dans la terre (2); Bourdons, Scarabés

fouille-merde, Boucliers fossoyeurs, et d’autres Insectes.

Beaucoup de vitesse. Brun clair et jaunâtre, sur le dos vers

le derrière une grande tache triangulaire, plus brune que

le reste. Ovale, arrondi par derrière, couvert d’une peau

dure presque écailleuse et luisante, divisé transversalement

en deux portions; l’antérieur aussi brune que la tache trian-

gulaire. Tête petite, trompe conique, d’où j'ai vi la Mitte

pousser de temps en temps avec beaucoup de vitesse deux

parties déliées, vw y, ayant de petites dentelures vers leur

extrémité (3), avec lesquelles elle suce sans doute le corps

du Bourdon. Pattes longues, hérissées de poils; les I beau-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 55

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

coup (4) plus longues que II, III, IV; la Mitte les éleve sou-

vent et les porte comme des antennes, tätant les objets. Les

pattes IV, un peu plus courtes que les I, et celles des II et

rr AN

Fic. 3. — 3/2.

III encore davantage. Chaque patte terminée par une petite

boule ovale, membraneuse, flexible; la Mitte peut gonfler

et contracter cette vessie; elle la fixe sur le plan de posi-

tion; sans doute accompagnées de crochets que je n'ai pu

découvrir.”

P. 114. „Deux petits bras mobiles, divisés en articulations.

M. de Reaumur croît, qu’elles ne cherchent qu’à nettoyer

le Bourdon de la liqueur miellée dont elles sont souvent

mouillées (5), c'est a dire qu'elles aiment cette liqueur, et

qu'elles s'en nourrissent, — mais ces Mittes se tiennent

aussi sur le corps écailleux des Scarabés fouille merde, où

assurément elles ne trouvent point de liqueur miellée (6).

Elles y demeurent pour en tirer de la nourriture (7).

Opmerkingen. 1. Papaver somniferum. 2. Zeer juist;

maar hij zegt niet, waarvan zij daar leven. 3. Het scheelde

maar weinig, of hij had de scharen gezien, die reeds in 1702

bekend waren; zie Deel I. p. 14. 4. Echte Fransche over-

drijving! 5. Zie Deel I. p. 18. 6. Fijn opgemerkt! 7. Dat

is in str met zijne bewering: „elles demeurent dans la

terre

De figuur is kenbaar, maar slecht; geen enkel van de

56 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

zelfs krachtige rugharen! — Bombinae, Geotrupini, Necro-

phorus; Zweden.

a 1778. Pidocchio dei scarafaggi. REDI, Esper. int. Gen.

Ines PAIS RICO wie Deel lp, 13.

a 1779. Acarus coleoptratorum. HOLMBERGER, Et kort

utkast som, Svenska Insecters Winterquater p. .... en

Overwintert in de holen van Geotrupini; Zweden. |

m 1179. Acarus coleoptratorum. WILSE, Physisk Beskri-

velse over Spydeberg; p. 80. — „Paa Humle, or Torbister.”

— Nomen nudum; Bombinae, Geotrupint; Noorwegen.

m 1780. Acarus coleoptratorum; Egytsab-koma (Groenl.).

OTHO FABRICIUS, Faun. Groenl.; p. 224. — Diagnose van

LINNAEUS. — „Hanc non in coleoptratis, sed in ape alpina

reperi, quae illo maxime laborat.”

Bombus arcticus KIRBY (alpina O. FABR., non L.); Groen-

land.

m 1780. Acarus coleoptratorum. GOEZE, Neu entdeckte

Theile an Ins.; p. 95—97. fig. 2 en 3. — Verkort:

„Fig. 2 von einer Kopfspitze dieser Milbe.”

Welke Milbe? Op p. 93 spreekt hij wel van een Acarus

coleoptratorum, maar wat hij ervan zegt slaat op Acarus

orbicularis, n. 36. Daarna volgt een gedeelte over Acari in

het algemeen. Ik vermoed, dat hij deze mandibel toch van

een echten coleoptratorum ontleedde.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 57

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

„Lebendig beobachten; diese Fresszangen, zwischen wel-

chen der kurze, spitze Saugstachel mitten inne steht (1).

Die Walzen (Fig. 2) weissliche, fleischichte Stempel, oder

Röhren (2) mit Adern und Zugsehnen (3). Das Insekt kann

sie bey a b, ein und ausschieben, verkürzen und verlängern

(4). bd wie eine Krebszange (5), mit starken Zähnen, so, dass

die Zähne des einen Schenkels in den Zwischenraum der

Zähne des andern treten.... kurze, dicke, stumpfe Pyra-

miden. Ich bin fast der Meinung, .... zu einer zwiefachen

Oekonomie .... ein haustellum oder spitze Saugstachel (1)

dadurch sie die Säfte .... aussaugen und diese Zangen, wenn

sie in Kräuter- und Insektensammlungen gerathen.”

Opmerkingen. 1. De hypopharynx. 2. Juist. 3. De

oudste waarneming der tendines; wat hij met ,Adern”

bedoelt, weet ik niet; ik zag nooit tracheeön in de mandibels

(wel bij Trombidium). 4. Dat kan hij nooit gezien hebben!

SN Zie 1702 in’ Deel Tip. 14!

P. 98. „Fusskolben. Am richtigsten hat sie RÖSEL vorge-

stellet (1). Fig. 3. Fussbalen. a. Stielchen; 0. c. Grundtheil;

d. e. zwo scharfe Krallen (2), die aber selten zu sehen sind,

und inwendig verborgen liegen (3), wenn das Insekt den Kol-

ben, wie ein Theeköpfchen zusammen schliesst (4), /. g. der

blätterformige Theil, der aus sechs Blättern bestehet, wie

ein kleiner Regenschirm. Die Adern dieser sechs Blätter

laufen in eine Zugsehne zusammen, die in dem Fusse hin-

aufgehet (5) und wodurch sie das Insekt ausbreiten und

zusammenschlagen kann (6) .... und von der Luft mit

angedrückt wird. Die Haken gebraucht die Milbe vermutlich,

sich an andern Körpern, die nicht so glatt als die Käfer sind,

fortzuhelfen.”’

Opmer kins ent 1.:Zie Deel Ip 21 kf 5.92) Oudste

waarneming der klauwen. 3. Juist; tusschen de bovenste en

benedenste ,,lobi”. 4. Of zijne beschouwing juist is, weet ik

niet. De zaak is zoo eenvoudig niet, als hij zich die voorstelt.

5 en 6. Wel loopt door den tarsus een tendo, maar, of die de

klauwen uitslaat, of wel intrekt, weet ik niet. Een van bei-

den is mogelijk; maar hoe geschiedt dan de tegengestelde

beweging? Die lobi zijn hol, kunnen met lichaamsvocht

58 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

opgespoten worden; wat ook een rol vervullen kan. Een

echten klokvorm (theekopje, regenscherm) zag ik zelden:

Nymphae II van Halolaelaps marinus (BRADY 1876).

gi 17805) Acarus:.ı JC. FABRICIUS, Speci Inst wap il

sub Scarabaeus stercorarius. — Idem, p. 84. sub Nicrophorus

vespillo. — Nomina nuda.

Acarus coleoptratorum. Idem, ibidem; v. 2. p. 491. n. 30.

— Diagnose van LINNAEUS 1758; zijne citaten zijn goed.

m 1781. Acarus coleoptratorum. GOEZE in zijne DE GEER's

Abh. Gesch. Ins.; v. 4. p. 152. — „An Scarabaeus stercorarius

und Hummeln.” — Duitschland.

m 1781. Acarus coleoptratorum. SCHRANK, Enum. Ins.

Austriae; p. 15. sub Scarabaeus stercorarius. — Ook p. 41.

sub Silpha vespillo. — Nomina nuda; Oostenrijk.

m 1783. Acarus fucorum. DE GEER, Abh. Gesch. Ins.;

v. 7. p. 48. n. 9. — Als 1778.

Hummelmilbe. GOEZE, ibidem; p. 48. noot c. — Hij is het

niet met DE GEER eens, dat de Acarus met zijne mandibels

den hommel uitzuigt. „Mit” (den Scheren) „zerreiben sie die

feinen Theile der Nahrung, wenn sie an Pflanzen und Insek-

ten gerathen. Bey den Hummeln kneipen sie sich damit

an (1), wenn sie den eigentlichen Saugstachel .... wo es

weich ist einsenken und .... saugen (2).

Opmerkingen. 1. Hij zegt niet wàt zij vasthouden;

en ik geloof niet, dat hijzelf dat goed begrijpt (zij houden

zich aan een haar vast). 2. Ook hij gelooft dus, dat zij zich

voeden met hommelbloed.

Hummelmilbe = Acarus gymnopterorum. GOEZE, ibidem;

p. 280 (Register). Vreemd; want, in den tekst komt dat

woord niet voor.

Käferlaus, Käfermilbe. GOEZE, ibidem, p. 280. (Register).

1783. Acarus fucorum. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 204. n. 1343. — Diagnose van DE GEER.

m 1784. Acarus coleoptratorum, Kdfermilbe, Mitte des

coléoptères. LESKE, Anfangsgr. d. Naturg.; p. 533. — „Roth,

mit weislichem After.’

m 1785. Acarus coleoptreorum, Mitte des coleopteres. FOUR-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 59

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

CROY, Ent. paris.; v. 2. p. 528. n. 4. — Diagnose van LIN-

NAEUS 1758. — Geotrupini; Frankrijk.

m 1787. Acarus coleoptratorum. BAECKNER, Noxa Ins.;

in: LINNAEUS, Amoen. Acad.; v. 3. p. 360. — Als 1752; zie

Deel p:: 20.

1787. Acarus coleoptratorum. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v. 2. p. 373. n. 35. — Diagnose van LINNAEUS 1758.

wm 1787. Acarus coleoptratus, Käfermilbe. HERBST, Na-

türl. Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 142. n. 4. — Hij ver-

wart twee soorten door elkander. Hij begint met „Diese Art

lebt vorzüglich an den grossen Mistkäfern und auf dem ge-

meinen Todtengraber.”; maar de beschrijving is die van

genoemde Oribatide; zie aldaar; en de figuur, t. 79. fig. 4,

is die van Acarus coleoptratorum.

Acarus coleoptrarum, Käfermilbe. Idem, ibidem, bij boven-

vermelde figuur, die eene copie is van die van SCHAEFFER

1766.

m 1788. Mitte des coléopteres. P. A. F. Ray, Zool. Univ.;

p. 607. n. 4. — Korte beschrijving. — „Au ventre des Hanne-

tons, Frelons, &c.’’ — Zijn werk is eene Encyclopedie; hij

heeft dat zeer waarschijnlijk uit GEOFFROY 1762 overge-

nomen.

m 1789. Acarus coleoptratorum. BRANZELL, Mus. Natur.

Ups.; P. 7.a; p. 93. — Nomen nudum. — Zweden.

1789. Acarus coleoptratorum, Mitte des coléoptères. RA-

ZOUMOWSKY, Hist. nat. du Jorat.; v. 1. p. 240. — Diagnose

van LINNAEUS. Des te vreemder klinkt zijne beschrijving:

„entierement roux excepté les pieds qui sont noirs.” — Ik

denk, dat hij een mikr. preparaat bezag, waarbij lucht in

de pooten gedrongen was. — Zwitserland.

m 1789. Acarus coleoptratorum, Mitte des coleopteres. DE

VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 59. n. 21. — Vele citaten;

uitvoerige beschrijving; niets nieuws.

1790. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe. BRAHM, In-

sektenkalender; p. XLII. — Nomen nudum. — P. LXLII.

Febr. März. Nomina nuda. — P. 12. n. 42. „An Scarabaeus

stercorarius, Sc. vernalis. — Duitschland.

1790. Acarus coleoptratorum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

60 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

P. 5. p. 2930. n. 27. — Diagnose van LINNAEUS 1758; terecht

met fucorum DE GEER 1778 als synoniem.

Acarus coleopterorum. Idem, ibidem; P. 7. Index.

m 1790. Acarus coleoptratorum. Rossi, Faun. Etrusc.; v.

1. p. 8. — Nomen nudum; Geotrupes stercorarius; Italië.

Acarus. Idem, ibidem; p. 53. — Nomen nudum; Necro-

phorus vespillo; Italië.

Acarus coleoptratorum. Idem, ibidem; v. 2. p. 340. — Dia-

gnose van LINNAEUS; synoniemen; Geotrupini, Necrophorus;

Italië.

m 1791. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe, Laufende Kä-

ferlaus. FISCHER, Versuch Naturg. Livland; p. 359. n. 665.

— „Sehr klein, rostfarben; auf verschiedenen Käfern.” —

Lijfland.

m 1791. Acarus coleoptratorum, Beetle-Acarus. SHAW; in:

SHAW & NODDER, Viv. Nat. or The Natur. Misc.; v. 2. Pl.

64 in het art. over Acarus vegetans. — Nomina nuda.

m 1792. Acarus. FABRICIUS, Ent. syst; v. 1. p. Sl

Nomen nudum; Geotrupes stercorarıus. — P. 247. — Nomen

nudum; Necrophorus vespillo.

m 1792. Mitte des coleoptères. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 685. n. 37. — Acarus coleoptratorum,

p. 693. n. 37. — Diagnosen; citaten; korte beschrijving.

m 1792. Acarus coleoptratorum. PETAGNA, Institutiones

ent.; v. 2. p. 710. 18. — Diagnosen van LINNAEUS en DE

GEER.

m 1793. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe. DONNDORFF,

Handb. Thierg.; p. 696. n. 5. — Diagnose van LINNAEUS.

m 1794. Acarus coleoptratorum. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

4. p. 432. n. 38. — Diagnose van LINNAEUS.

m 1795. Parasitus coleoptratorum. LATREILLE, Obser-

vations; in: Magaz. encycl.; v. 4. p. 19. n. 9. — Nomen nu-

dum; type van het genus Parasitus Latr. 1795.

m 1795. Acarus coleoptratorum. Rossi, Faun. Etrusc.;

Ed. 2.; v. 1. p. 8. — Nomen nudum; Geotrupes stercorarius;

Italië.

Acarus. Idem, ibidem; p. 56. — Nomen nudum; Necropho-

rus vespillo; Italië.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 61

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

m 1795. Acarus coleoptratorum. SCHMIEDLEIN, Vollst. Lehr-

begriff Ent.; v. 1. p. 170. — Verhaalt alles, wat anderen

over de ambulacra medegedeeld hebben.

m 1798. Acarus coleoptratorum, Beetle-tick. ADAMS, Es-

says on the micr.; Ed. 2.; p. 703. — Nomina nuda.

m 1798. Acarus coleoptratorum. CEDERHIELM, Faunae In-

gricae Prodr.; p. 335. n. 1054. — Diagnose van LINNAEUS.

— „In Scarabaeo vernali, fimetario, cet.’ — Prov. Lenin-

grad.

o 1798. Acarus coleopterorum, Käfermilbe. WILHELM, Un-

terhaltungen Naturg.; p. 315. f. 309—312.

m 1799. Acarus insectorum rufus, ano albicante; Mite des

coleobteres. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 623. n. 4. —

AUS 762.

m 1800. Idem, idem, idem.

m 1801. Acarus. FABRICIUS, Syst. Eleutherorum; v. 1.

p. 25. sub Scarabaeus stercorarius. — Nomen nudum. — P.

325. sub Necrophorus vespillo. — Nomen nudum.

m 1802. Acarus coleoptratorum. GMELIN, Syst. of Nat.;

p. 705. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

o 1802. Acarus coleoptratorum. (VON SCHRECKENSTEIN),

Verz. d. Halbkafer; p. 44. — Nomen nudum; Beieren.

m 1802. Acarus coleoptratum, Mite des coléoptéres. WAL-

CKENAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 423. — Citaten; ,,La-

treille a fait un genre de cette espèce”. „Sur les scarabées,

les bousiers et autres éleuterates.’’ — Nomina nuda. — Geo-

trupini, Necrophorus; Frankrijk.

m 1803. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe. (Anonymus;

in:) KRÜNITZ, Oec. techn. Encycl.; v. 90. p. 333. n. 12. —

Diagnose van LINNAEUS 1758.

m 1803. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe. SCHRANK, Fau-

Ber BoOIea sy. 3. ps 197. ns 2637. Diagnose; citeert SCHRANK

1781. — „An Kefern, Hummeln.” — Beieren.

m 1804. Acarus coleoptratorum, Mite des coléoptères. J. F.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 74 (geen figuur). — „Ovatus,

pallidus, dorsi dimidio anteriore maculaque postica trigona

rufis. Ovale, pâle; la moitié antérieure du dos et une

tâche triangulaire sur la moitié postérieure, rousses.” — Nog

62 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

3. Parasitus coleoptratorum (L. 1758).

zegt hij, p. 73: „Les pieds sont terminés .... par une vésicule

armée de deux crochets latéraux.’’ — „Sur les scarabées, les

silphes, les abeilles.”’

Geotrupini, Necrophorus, Bombinae; Frankrijk.

m 1804. Acarus coleoptratorum, Mitte des bourdons. La-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 374. — Beschrijving,

ontleend aan DE GEER 1778. — Ook p. 399; nomina nuda;

„type du genre Gamase.”’

m 1804. Acarus coleoptratorum. PANZER, Syst. Nomencl.

Schäffers Abbild. (ook: Schaefferi Icon. Ins. Enumeratio);

PSI

Acarus coleoptratus. Idem, ibidem; p. 260.

(Adhuc sine nomine.)

(Gamasus celer C. L. KocH 1835.)

(Parasitus.)

m 1776. Acarus ano pallidiore, tharsis pedum intermedio

rum vesiculosis. SCHRANK,

Beytr Natures Up 10/46!

t. 1. 8. 18.714. Hij citeert

abusivelijk LINNAEUS 1758;

want, zijn Acarus is eene an-

dere. — Verkort:

„An Hummeln. Nach dem

Tode ihres Wirthes laufen

diese Tischfreunde alle davon.

Kopf a zugespitzt, hat eine

Spalte, die aber nicht bis an

den Grund geht (l). Fühl-

hörner bb, ein Bischen länger

als der Kopf. Füsse I und IV

die längsten. Füsse I 7 Glie-

dern; an der Spitze eine kleine

Fic. 5. — 3/2. Blase d d. Es schien mir nicht,

dass es eine wahre Blase sey.

Die dunkele Farbe lässt mich mutmassen, dass es ein dop-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 63

(4. Gamasus celer C. L. Koch 1835.)

pelter Hacken sey (2). Füsse II kürzer, aber viel dicker; 4

Glieder; das äusserste spitzig; eine helle Blase f f. Füsse III

beyläufig von eben der Länge, aber nicht so dick; 4 Glieder,

das 3. sehr kurz; das 4. ziemlich lang, an einer feinen Spitze

eine helle Blase. Füsse IV 5 Gliedern, die immer dünner

werden; das letzte nadelförmig; an seiner Spitze habe ich

keine Bläschen gesehen (3). — Leib um und um mit sehr

kurzen Häarchen; die Füsse aber mit viellängern besetzt (4).

Farbe wie die des Mandelbalges, doch etwas blasser. Ein

Querstreifen und der ganze Hintere ganz blass. Man könnte

sagen, der Leib sey von / an, bis zum Steisse weisslicht,

ausgenommen das dunklere Dreyeck m.”

Opmerkingen. 1. De beide mandibelspitsen; onder

het epistoom kon hij de „Spalte” niet vervolgen. 2. Goed

gezien. Bij de andere ambulacra zag hij de klauwen niet!

3. Aan de figuur zoude men zeggen, dat door de ruwe be-

handeling de praetarsi IV afbroken zijn; de lange tarsen zijn,

inderdaad, naaldvormig. 4. Dat „um und um” is onjuist;

die „sehr kurzen Häärchen” zitten alleen op het weeke

gedeelte ter zijde en achter het achterschildje. — De afbeel-

ding is naar een dood exemplaar gemaakt. Het driehoekige

opisthosomataalschildje heeft twee konkave, in plaats van

konvexe zijden. De figuur is toch voldoende, om Porrhostaspis

stercoraria te herkennen. — Bombinae; bij Weenen, Oosten-

rijk.

Bijschrift. Gamasus celery CL, KocH!1835. 2.17:

— jonge Nympha II; G. asaroticus C. L. KocH 1839. 25. 10.

= jonge Nympha II;.G. galactinus C. L. Koch 1839. 25. 19.

— Nympha I; Porrhostaspis stercoraria Jur. Mürr. 1859.

Ins. Epiz., in: Jahresh. naturw. Sect. Mähr. Schles. Ges.

1859. p. 173. t. 3. f. 1. = uitgegroeide Nympha II; Gamasus

coleoptratorum BERL. 1883 A. M. S. I. 4. 3. f. 1. (non LINNÉ!)

= Adultus.

m 1781. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae, p. 509. n. 1047. — Citeert SCHRANK

AEM pl Om 6:

64 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(Vervolg van Deel I. p. 24. n. 2.)

Acarus crassipes L. 1758.

(Pergamasus.)

m 1759. Acarus pedibus secundi paris crassisimis. DE

LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 646.

col. 1. — Naar LINNAEUS, 1746. Zweden.

m 1759. Acarus pedibus secundariis cheliformibus. LIN-

NAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. n. 9. — Meer staat er niet.

m 1760. Acarus crassipes. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

p. 616. n. 9. — Als 1758; zie Deel I. p. 24.

m 1761. Acarus crassipes. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.;

p. 480. n. 1969. — Als 1746. en 1758.; zie Deel I. p. 24.

m 1763. Acarus with the second pair of legs very thick.

BROOKES, A new and accur. Syst.; p. 280. n. 4. — Naar

LINNAEUS 1746; zie Deel I. p. 24.

m 1764. Acarus crassipes. O. F. MÜLLER, Faun. Frid.;

p. 91. n. 816. — „In terra.” — Denemarken.

m 1767. Acarus crassipes. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.; p. 1. P. 2. p. 1023. n. 8. — „Acarus pedibus secundariis

crassissimis.’’ — In Ed. 10. stond: ,,cheliformibus’’.

m 1768. Ciron des jardins. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat. — „Celui des jardins va en troupes.”

— Zie Deel I. p. 24; risum teneatis amici!

m 1768. Ciron des pierres. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 3. p. 186. — Als hierboven.

a 1769. Acarus crassipes, Dikpoot. HOUTTUYN, Natuurl.

Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 123. n. 8. — Naar LINNAEUS

1746 en 1758.

um 1769. Acarus crassipes. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

vole 2 idimid., 2. p. 1023: n.18: — AlsY1767

m 1769. Myt der tuinen. VALMONT DE BOMARE, Algem.

woordenb. nat. hist.; v. 3. — Als 1768.

a 1771. Ciron des jardins. Encycl. Dict. univ. rais.; v.

9. — Als 1768.

m 1773. Little black garden-Acarus. Hirr, Hist. of Anim.;

Pa Zoo ieee AIS 1752; zie: Deel lp 24:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 65

5. Acarus crassipes L. 1758.

m 1775. Acarus crassipes. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 812.

n. 10. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus crassipes, Dickfuss. P. L. S. MULLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1047. n. 8. — Als HouT-

TUYN 1769.

m 1775. Ciron des jardins. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. Hist. nat.; v. 2. p. 193. — Als 1768.

m 1776. Acarus crassipes. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 186. n. 2211. — Zeer korte diagnose; Denemarken.

a 1776. Acarus pedibus secundis crassissimis, corpore toto

Testacea.\ SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 1230 n. 23. t. 6.4.4.5.

6. — Citeert m. i. ten onrechte LINNAEUS, daar deze het &,

SCHRANK het 2 beschrijft, en deze niet weten kon, dat ¢

en 2 zeer van elkander verschillen. — Verkort:

„Frühjahr; unter Blumentöpfen; in Gesellschaft der gleich

folgenden Art (1) und der Podura ambulans. Fühlhörner a a

Fic. 6. — 3/2.

ziemlich lang, haarig, an ihrer Wurzel ganz diinne, werden

nach aussen zu dicke (2), werden doppelt gebogen, wie der

Buchstabe S (2a). Füsse I schmal, fadenförmig, besonders

an der Spitze haarig (3); konnte am äussersten Ende keine

Klaue wahrnemen (4). Gebrauchet sich ihrer auch im Gehen

66 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

5. Acarus crassipes L. 1758.

nicht so, wie der andern Füsse, sich auf ihre spitze steifend,

sondern es krümmt den Fuss (Fig. 6), macht also eine Art

von Sohle, darauf es sich stützet (5). Füsse II, 5 Glieder, die

ersten c, d, e, f, rundlicht und dicke, das 5. länger und schmal,

auch spitzig zu läuft, und sich in eine doppelte Klaue endiget

(6). Die Bemerkung von Linnee, dass sich die Milbe auf diese

Füsse nicht stütze, habe ich nicht gemacht. Meine Milbe

stützte sich darauf (7). Füsse III die kürzeste aus allen. Eine

doppelte Klaue (6). Füsse IV etwas länger, nur ein wenig

dicker als III (8) ; keine Klaue, sondern ein helles, fleischichtes

Bläschen, durch dessen Hülfe sich das Insekt fortschiebet

(9). Dieses Bläschen, wenn sich das Insekt darauf stützet,

nimmt die Gestalt an, in der Abbildung ausgedrücket. Kör-

per eiförmig, castanienfarben; Grösse ohngefähr eines hal-

ben Hirsekorns.”

Erdmilbe. Idem, ibidem; p. 125. sub n. 24. (zie leucurus).

— „Wenn dieses Insekt noch jung ist, so ist es ganz weiss;

und dann sieht man seine kleinen Augen, die rothbraun

sind, sehr deutlich (10). Die 5. Figur stellet eine junge Erd-

milbe vor.” — Ik vermoed, dat hy deze „junge Erdmilbe”

tegelijk met de andere (leucurus) op dezelfde plaats („bey

faulenden Aesern’’) gevonden heeft. Vergelijkt men echter

zijne teekening (n. 5; zie hierboven) met no. 4, dan zijn die

twee zóó frappant aan elkander gelijk, dat ik niet geaarzeld

heb, ze naast elkander te zetten, in de volle overtuiging, dat

hij eene jonge Nympha II van crassipes zag, die zeer bleek

er uit ziet. Dat hij daarvan de 2 schilden niet zag, is be-

grijpelijk; ook deze zijn zeer bleek en dekken bijna den ge-

heelen rug. Hij teekent nòch bij het 2 (fig. 4), nòch bij de

Nympha II, noch bij leucurus de talrijke fijne borstels!

Onder bloempotten, op krengen; Maart tot Mei; bij Wee-

nen (Oostenrijk).

Opmerkingen. 1. Leucurus; zie bl. 84. 2. Goed

waargenomen: de proximale helft van den langen trochanter

palpi is dun. 2a. Eveneens goed gezien, en bij beide figuren

goed geteekend. 3. Inderdaad, poot I is zeer dun, en de

tarsus is hariger, telt vooral meer uitstekende haren dan

alle andere pootleden. 4. Klauwen en caruncula I zijn klein;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 67

5. Acarus crassipes L. 1758.

ook waren de klauwen blijkbaar ingetrokken. 5.?? Ik heb

nooit levende 22 van crassipes bij het loopen bestudeerd,

kan dus niet hierover oordeelen. 6. Hier waren de klauwen

althans bij zijn dood preparaat, gespreid. 7. Geen wonder:

LINNAEUS beschrijft het 3, SCHRANK het 9; hij vermeldt

ook niets van de vele apophysen aan dezen poot, en het is

eigenlijk onbegrijpelijk, dat hij dat © met het & van Lin-

NAEUS identificeert, en voor de pooten II de uitdrukking

„crassissimis’’ bezigt. 8. Inderdaad, hoewel niet veel, zijn de

pooten IV toch een weinig dikker dan III. 9. Het is begrijpe-

lijk, dat deze dieren, en andere hardloopers, zich met de

achterpooten afzetten; maar of dat bij zoo’n snellen gang

zichtbaar is, betwijfel ik. 10. Inhoud der Malpighische vaten.

m 1781. Acarus crassipes. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 486. n. 14. — Zijne citaten zijn goed. |

m 1781. Acarus crassipes, Dickfussige Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 510. n. 1049. — Citeert zijne Beytr,

W765 pe 12351723.

m 1787. Acarus crassipes. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 373. n. 18. — ,,Acarus pedibus secundi paris longissimis’’

(sic!).

m 1789. Acarus crassipes. BRANZELL, Mus. natur. Ups.;

P. 7a. p. 93. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus crassipes, Crassipede. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 46. n. 4. — Citaten, beschrijving.

m 1790. Acarus crassipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2927. n. 8. — Diagnose van LINNAEUS; citaten.

m 1792. Mitte crassipède. MANUEL; im: Encycl. méth.

Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 684. n. 18. — Acarus crassipes, p.

689, ne "18:

m 1792. Acarus crassibes. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 707. n. 3. — Diagnose van LINNAEUS.

m 1794. Acarus crassipes. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 429. n. 21. — Als 1787!

m 1798. Acarus crassipes. CEDERHIELM, Faunae Ingricae

Prodr.; p. 334. n. 1049. — Diagnose van LINNAEUS. — Prov.

Petrograd.

m 1802. Acarus crassipes. GMELIN, Syst. of Nat.; p. 703.

68 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

5. Acarus crassipes L. 1758.

— Als 1790; maar met de foutieve diagnose van FABRICIUS

1787! — Engeland (TURTON).

m 1803. Acarus crassipes, Dickfüssige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 198. n. 2640. — Diagnose; citeert

SCHRANK 1781. — „In der Erde, im Moose, unter Blumen-

töpfen.”’ — Beieren.

m 1804. Trombidium seminigrum, Trombide seminoir. J.

F. HERMANN, Mém. Apt.; p. 44. n. 28. (geen figuur). —

„Album, dorso subpiloso; macula postice magna, nigra,

subramosa; oculis nullis. — Blanc, à dos peu velu; une

tache grande, noire, sousrameuse à la partie postérieure;

yeux nuls.”

„our la terre humide de la cave, en cherchant l’acarus

cellaris. Il ressemble assez à ce dernier; il en a aussi l’agilité:

il est de même facile à écraser. Je ne lui ai pas vu remuer le

bec: il a les onglets, qui sont placés sur un filament, et les

pieds antérieurs courbés en dedans. Les pieds sont presque

velus. Une tache noire, luisante, presque bisinuée à sa partie

antérieure (1), mais irrégulièrement, représente à peu près

une fleur de lis.”

Opmerkingen. 1. Lees: postérieure; zie de diagnose

hierboven. — Acarus cellaris is mi. dezelfde soort, maar

volwassen; zie hierbeneden, p. 72. Seminigrum gelijkt daarom

wel wat (,,assez’’) op cellaris; is, evenals deze, (sous les lames

de verre”) „facile à écraser”. — „Blanc, à dos peu velu;

yeux nuls” wijst op eene Nympha van Pergamasus. „Velu”

zegt hij ook van zijn Acarus testudinarius = Pergamasus

crassipes 2. Die zwarte vlek, achteraan, met de gedaante

„a peu pres une fleur de lis”, wijst eveneens op eene Nym-

pha van eene Parasitide; zie o.a. KocH’s monachus (2.8),

lividus (26. 12), ovatus (39. 17). „Sur la terre humide’’, en de

»agilité” ondersteunen mijne veronderstelling. „Les pieds

antérieurs courbés en dedans” zegt hij ook, en beeldt het ook

af van Acarus marginatus (eene Macrocheles). Ook bij testu-

dinarius zijn de „pieds velus”.

Hoe komt hij er dan aan, de seminigrum tot Trombidium

te rekenen? Omdat hij de mandibels niet goed gezien heeft:

„il a des crochets”. Deze uitdrukking gebruikt hij bij de

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 69

5. Acarus crassipes L. 1758.

beschrijving der mandibels van Tvombidiidae. Maar die zijn

nooit „places sur un filament”! — Kortom, ik geloof, goed

gedetermineerd te hebben. Vergelijk overigens zijne beschrij-

ving met Gamasus comosulus C. L. KocH 1839. 26. 13.

Acarus crassipes. Idem, ibidem; p. 75. — „SCHRANK,

dans les Beytr. zur Naturgesch. pag. 123. 124, .... l'un quil

rapporte à tort a l’acarus crassipes de Linné.” — Hij heeft

in zooverre gelijk, dat dit dier niet LINNAEUS’ 4 voorstelt,

maar het ? is; maar dat wisten nòch SCHRANK, nòch HERMANN.

Fic. 7. — Overtrek.

Acarus crassipes, Mite crassipède. Idem, ibidem; p. 80. t.

70 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

5. Acarus crassipes L. 1758.

3. f. 6. 8. 8a.; t. 9. f. O. R. — ,,Ovatus, castaneus; pedibus

secundi paris crassissimis, articulis hamatis. — Ovale, châ-

taine; pieds de la seconde paire très-gros, à articles garnis

de crochets.”

Geen beschrijving. „Elle se trouve entre les mousses et les

balayures.”

Op p. 73: ,Les pieds sont terminés par un filet à la pointe

duquel est attaché un petit corps spongieux.”’

Acarus uncipes. HAMMER, Explic. d. L PI IX. O. p. 144.

„Le second pied de l’Acarus crassipes (uncipes).’ — HAM-

MER zorgde voor de Explication des Planches.

Acarus testudinarius, Mite testudinaire. J. F. HERMANN,

ibidem sp o08 If] rar. B.

Acarus leucopygos. J. F. HERMANN, ibidem; p. 81. „Ovatus,

castaneus, depressus; abdominis margine posteriore pallido,

Fic. 8. — Overtrek.

pedibus primi paris longissimis, antenniformibus. — Ovale,

châtaine, déprimée; bord posterieur de l’abdomen päle;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. Zal

5. Acarus crassipes L. 1758.

pieds de la première paire très-longs, en forme d’antennes.”

— Verkort, en anders gerangschikt:

„Sous le lichen d’Islande (1), sur .... montagne .... der-

riere Sainte-Marie-aux-Mines (2); Septembre. — Corps ovale,

velu, chätaine, peu convexe, plus päle et presque diaphane

au bord postérieur jusqu’à l’insertion des pieds IV, peu a

peu aminci vers la partie antérieure. J’en ai trouvé ensuite

un autre qui lui ressembloit parfaitement, et qui n’avoit pas

ce bord; je ne suis donc pas certain d’avoir bien observé

dans le premier, ou si ce n’est pas une différence de sexe.

— Je n'ai jamais pu découvrir d’yeux, et cela provient plutôt

de la couleur foncée du corps, ou de leur position plus diffi-

cile à découvrir, que de l’absence des yeux mêmes. — Pieds

I le plus longs de tous, filiformes, en forme d’antennes, les

3e, 4e et 5e articles allongés, presque cylindriques; le der-

nier le plus long. L’insecte les agite en marchant comme

des antennes, et il ne les porte pas parfaitement étendus,

mais ordinairement les 3 premiers articles rejetés en arrière,

de sorte que les pieds sont pliés en un angle. Les pieds III

et IV (3) sont les plus courts. Les pieds IV tiennent le milieu

entre I et les II et III; l’article le plus proche du corps est

beaucoup plus grand que le même article des autres pieds.

Les pieds I sont de 6 articles; dans les autres je n'en ai jamais

observé plus de cinq (4), mais je ne prétends pas pour celà

qu'il n’y en a point un 6€ plus proche du corps. La grandeur

des articulations est la suivante: les lers articles sont les

plus courts; le 2e est beaucoup plus long; le 3®est plus court

que le 2e, et de là ils augmentent successivement, de facon

que le dernier est le plus long de tous. Tous les pieds sont

velus, surtout vers l’extrémité, et finissent en pointe par un

fil termine par [p. 73:] un petit corps spongieux [of, p. 81],

une vesicule qui m'a paru être double et pouvoir être sépa-

rée au gré de l’animal. — Les palpes ont 5 articles. — Entre

les palpes deux autres organes.... en 3 parties; la 1° com-

posée de deux tubes de la couleur du corps (5), dans l’inté-

rieur desquels se retirent les deux autres parties (6) comme

les tuyaux d’une lunette (7): la 2e partie est blanche, mais

je ne saurois assurer si elle est simple ou composée de deux

72 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

5. Acarus crassipes L. 1758.

articles, les limites ne m’ayant pas paru assez distinctes (8);

la 3e est la fourche même; elle est perpendiculaire et peut

être ouverte et fermée par l’insecte. Ces fourches ont la cou-

leur du corps. — Une seule fois j'ai observé un sucoir entre

les palpes fourchus. — Encore une autre partie: au-dessous

des palpes fourchus, entre les palpes simples et les palpes

fourchus quelque chose semblable à une petite corne (9).

Opmerkingen. 1. Cetraria islandica. 2. Mariakirch,

Elsass. 3. Lees: II et III. 4. Dat komt, omdat de coxae I

langer zijn dan de ronde coxae II—IV, en voorbij den lichaams-

rand uitsteken. 5. Hij zag deze 2 „tubes’’ door het epistoom

heen, dat de kleur, van het lichaam heeft. 6. Het mandibu-

lum. 7. Dat zegt hij ook op p. 75. 8. GOEZE, dien hij hierbij

noemt, zag ze wèl. 9. De cornicula. — De figuur „de gran-

deur naturelle” is te groot voor crassipes; maar op deze

figuurtjes valt geen staat te maken; zij zou eerder eene

theseus kunnen voorstellen; maar die is veel smaller; de

vergroote afbeelding komt mij voor theseus te breed voor.

m 1804. Acarus cellaris. J. G. HERMANN (père); in: HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 79. — Nomen nudum. — En lan

1787, le 28 Mars, mon collegue Lauth, professeur d’anato-

mie, me fit voir un petit animal, trouvé sur la glande pitui-

taire d'un maniaque décédé à l'hôpital (1). Tout le monde

le prit pour un morpion (2); mais je le reconnus pour une

nouvelle espece de mite, qui ressembloit assez, pour la taille

et la couleur, à une espèce (acarus cellaris) que je trouve

tres-souvent parmi la terre humide dans les coins de ma

cave h

Opmerkingen. 1. Zie, over het vinden van Acari

op de hersens van Homo, sub Macrocheles muscae domesticae,

p. 80. 2. Phthirius inguinalis.

P. 86. Acarus cellaris, Mite des caves (naam en beschrijving

zijn, volgens HAMMER, p. 86. regel 1—3, eveneens van:)

J. G. HERMANN (père).

„Castaneus, nitens; abdomine obovato, depressiusculo ;

rostro acuminato (1). — Châtaine, luisante, abdomen pres-

qu’ovale, un peu déprimé; bec acuminé (1). — „Elle court

assez vîte. Pieds grêles, presqu’egaux. Elle paroit etre dure;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 73

5. Acarus crassipes L. 1758.

cependant elle s'écrasoit facilement sous les lames de verre

(2); c'est pourquoi elle n’a pas été examinée encore avec le

microscope composé. Le bord postérieur de l’abdomen a

paru être transparent (3). Le bec est court (4). Enfermé

entre deux verres, elle travaille beaucoup avec les pieds

courbés”’ (5).

Opmerkingen. 1. De beide mandibels, tegen elkan-

der aangedrukt. 2. Zie ook bij Macrocheles muscae domesti-

cae: het glas rustte op den rug. 3. Praegnant 9. 4. De mandi-

bels waren dus teruggetrokken. 5. De afstand tusschen de

2 glaasjes was te klein, verhinderde het dier, zijne pooten

in normalen stand te houden. — Ik ben er bijna zeker van,

dat hij een crassipes-9 in zijn kelder vond, waar J. F. HER- |

MANN (fils) ook de Nymphae II vond); zie hierboven, p. 68.

» Père” en fils’ werkten onafhankelijk van elkander; en

HAMMER, na den dood van H.-pere de aanteekening vindend,

plaatste haar zonder eenig commentaar.

Acarus lichenis Schrank 1781.

(Hologamasus.)

m 1776. Acarus pedibus primi quartique paris longiori-

bus, secundi crassiusculis. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 40.

n. 20. t. 2. f. 4. — Verkort:

„Unter Lichen caninus.Klein, von der Grösse einer Nisse,

glänzend castanienfarben; läuft schnell. Zwey Paare Fühl-

hörner. Das erste Paar läuft spitzig zu und ist nicht haarig;

jedes dieser.... dreyen Gliedern fast gleich lang; das 1.

dunkel (1); das 2. durchsichtig; das 3. russig schwarz, ist die

Spitze. Es sind keine eigentlichen Fühlhörner (2), sondern

das Maul; saugen durch derley Pumpen den Saft.... Das

Insekt streckte sie, zwischen den zwei Blättchen von russi-

schen Frauenglase (3), gerade vor sich (4). — Die eigent-

lichen Fühlhörner, von gleicher Länge, fadenförmig, haarig.

Drey Glieder; das dem Leibe das nächste ist, das längste

(5). — Augen nicht beobachtet. — Füsse I sehr lang (6),

fadenförmig, sechs Glieder; die Verhältniss ihrer Grösse

74 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

6. Acarus lichenis Schrank 178I.

gegeneinander genau abgezeichnet (7); das äusserste Glied

das längste. — Füsse II um ein gutes kürzer, dafür auch

merklich dicker, läuft

in eine Spitze aus. Füsse

III wieder dünne; läuft

in eine scharfe Spitze

aus, beyläufig von der

Länge des 2. Paares.

Füsse IV, ebenfalls dün-

ne, wird immer spitzi-

ger, 4 bis 5 Glieder, von

der Länge des 1. Paares.

Alle stark haarig;

Rumpf le eamie

Haare

Opmerkingen.

1.Omdat daarover heen

het epistoom ligt. 2.

Goed begrepen. 3. Mica,

glimmer. 4. Te hard

gedrukt. 5. Trochanter

palpi. 6. Gelukkig, dat

hij eeneafbeelding geeft;

men zou anders aan die van Linopodes motatorius denken!

Weesic etic tely zeven leden.

Geen twijfel: hij had een Hologamasus calcaratus 9 tusschen

de mica-plaatjes. — Onder Peltigera canina L.; bij Weenen,

Oostenrijk.

m 1781. Acaruslichenis, Flechtenmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 510. n. 1048. — Hij citeert SCHRANK 1776.

p. 40. n. 20.

m 1789. Acarus lichenis, Mite du lichen de terre. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 71. n. 65. — Citaat; beschrij-

ving.

m 1790. Acarus lichenis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2931. n. 56. — Diagnose van SCHRANK.

Acarus lichneis. Idem, ibidem; P. 7. Index.

m 1791. Acarus lichenis. Brez, Flore des Insectophiles;

Bigs, 9/2:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 25

6. Acarus lichenis Schrank 1781.

p. 292. — Nomen nudum; „sur la face inferieure du Lichen

caninus.”

m 1792. Acarus lichenis, Mitte du lichen. MANUEL; in:

Bmevyigamethss! Hist. Nati Instyiv. 7) p. 695. ms >:

m 1799. (Sine nomine). RATHKE, Entom. Jagttagelser;

in: Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 197. — „Tyde-

ligere ere Yderkiaeberne hos en Art, der ligner Acarus cole-

optratorum, Störrelse og Opholdssteds undtagen; denne er

nemlig en halv gang större, og findes i Jorden blant Mosserne.

Foruden Yderkiaebernes 2de Leed med saerdeles spidse

Saxe i Enden, samt de af 5 rundagtige Leed sammensatte

Aedespidser, komme undertiden 2de korte krumme Inder-

_ kiaeber eller maxillae tilsyne.’’ —

„Deutlicher sind die Aussenkiefer bei einer anderen Art,

die Acarus coleoptratorum, Grösse und Aufenthalt ausgenom-

men, ahnelt; diese ist nämlich ein halb mal grösser und wird

in der Erde, unter den Moosen gefunden. Ausser den 2. Glie-

der der Aussenkiefer mit sehr spitzen Scheeren im Ende, und

den von 5 rundlichen Gliedern zusammengesetzten Fress-

spitzen kommen bisweilen 2 kurze krumme Innenkiefer oder

maxillae zum Vorschein.”

Jammer, dat hij de kleur niet vermeldt. Ik meen toch goed

te doen, deze passage hier te plaatsen, omdat het dier half

zoo groot is als Acarus coleoptratorum. De twee korte, kromme,

,binnenkaken’’, zijn de cornicula. — Onder mos; bij Bergen

(Noorwegen).

m 1802. Acarus lichenis. GMELIN, Syst. of Nat.; p. 707.

— Als 1790.

(Adhuc sine nomine.)

(Holostaspis favosa Jur. MÜLLER 1859.)

(Macrocheles.)

m 1776. Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; in: Beschäft.

Berl. Ges.; v. 2. p. 270. 271. — Verkort:

„Vom Harz. Ein Mistbett.... sah er einen Klump Erde

sich beständig regen....; der ganze Klumpen ein Gewühle

76 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

7. Holostaspis favosa Jul. Müll. 1859.

von Milben. Endlich kömmt ein Käferfuss hervor, .... dass

es ein Schröterweibchen ist (l),.... eine kleine Büchse,

einen Zoll hoch und breit, ganz voll von diesen Milben.’

Opmerking. 1. Lucanus cervus. — Dat waren de

aardkleurige, algemeen bekende, overal in mesthopen voor-

komende Holostaspis marginatus adultus foem. van BERLESE,

die echter niet aan Acarus marginatus van HERMANN

identiek is. — In mest; Duitschland.

(vervolg van Deel I. p. 25. n. 3.)

(sub nomine Gamasus badius KocH 1839.)

Acarus muscae domesticae Scopoli 1772.

(Coprholaspis.)

m 1763. Acarus muscarum. SCOPOLI, Ent. Carn.; p. 389.

n. 1066. — ,,Ovatus, ferrugineus, glaber, nitidus, subtus,

pallidius; palpi longi; pedes pallidiores, medii et postici

crassiores. In Muscis, sub ventre.”

„Pedes pallidiores’’, scil. dan het lichaam. Met „palpi

longi’ bedoelt hij stellig de tastende pooten I. Inderdaad

zijn de pooten II, III en IV dikker dan I. — Scopott zelf

zegt: „pedes.... hos vero longissimos et filiformes non

invenio, nisi de alio Acaro loquatur Linnaeus.” — Musca

domestica; Karniolié (Tirol).

De naam Acarus muscarum is ongeldig, omdat die gepre-

occupeerd is: LINNAEUS 1758; zie no. 248. Vreemd, dat

SCOPOLI zijn Acarus daarmede vergelijkt !!

m 1772. Acarus muscae domesticae. SCOPOLI, Annus

V. Hist. Nat.; p. 125. n. 157. — „Oblongus, submarginatus,

postice obtusus, rufus. Antennae pedibus mediis longiores.

Pedes postici longiores. Corpus subtus maculis tribus: inter

pedes medios rotunda parva: inter posticos subtetragona:

sub ventre hemisphaerica, majore. Diversus ab Acaro musca-

rum Entom. Carn. 1066.”

Hier noemt hy de pooten I ,,antennae’’; zij tasten er mede.

— Mij dunkt, dat is dezelfde soort, maar nu beter beschre-

ven. ,Submarginatus” wijst op een praegnant $ met witten

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 77

8. Acarus muscae domesticae Scop. 1772.

rand; en de 3 „macul e” zijn het sternaal-, het genitaal-

en het ventrianaalschild. De bijvoeging „diversus &c.” wijst

erop, dat hij ook dit individu op Musca domestica vond, en

niet bekennen wil dat hij zich in 1763 vergist heeft met te

zeggen „subtus pallidius’’: op Musca domestica komt geen

enkele soort voor, die op den rug „ferrugineus, glaber, niti-

dus”, en tevens ventraal. „pallidius” is! Het niet willen be-

kennen, eene fout begaan te hebben, is eene laffe, maar niette-

min bij de meerderheid der menschen voorkomende gewoonte!

Ik wil er nog even op wijzen, dat ook HERMANN 1804, zie

hierbeneden, zegt: „couleur du corps plus pâle en dessous”,

en niets van de 3 ventrale schilden vermeldt.

m 1773. Great Acarus or Great fly louse. HILL, Hist. of

mss ps 29. 0.8. — ı Alst 1752; zie Deel: I. pJ'23:

m 1776. Acarus muscae domesticae. GOEZE, Ins. an Thie-

ren; in: Beschäft. Berl. Ges.; v. 2. p. 275. f. 10. —

„Die wahre und eigentliche Milbe der Stubenfliege. Das

merkwürdigste daran ist die Kopfschere, oder die beiden

Saugespitzen a b, deren eine oben ein ‘%

umgebogenes Häkchen c hat. Ich halte

sie für eine ganz unterschiedene Gattung

von der, welche der Ritter in seinem

Natursystem (Acarus muscarum) be- #

schreibt... Insonderheit vergleiche man '

hiermit Scop. Ann. 5. histor. nat. p. 125.

Acarus muscae domesticae” [volgt Sco-

POLIs diagnose; zie hierboven 1772].

GOEZE heeft goed gedetermineerd. Dat

»Häkchen” is de naar boven gebogen spits van den digitus

mobilis van de mandibelschaar. Zijn teekening is slecht. Zij

is blijkbaar vervaardigd naar een tusschen glimmerplaatjes

dood en platgedrukt exemplaar, dat, door den druk, breeder

geworden is, en het gnathosoma, vooral de mandibels, extru-

deerde. — Goed geteekend zijn: de schijnbare haarloosheid en

de vóór de schouders liggende deuken. — Hij beging de fout,

„die beiden Saugespitzen’’ te zamen voor ééne „Kopfschere”

aan te zien. Later, zie boven, p. 56, sub 1780, is hij beter op

de hoogte.”

Fre, Oh 11.

78 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

8. Acarus muscae domesticae Scop. 1772.

m 1779. Acarus muscae domesticae. SCOPOLI, Annus. V.

Hist. Natsep= 125. n./152. — Als 1772.

m 1781. Acarus muscarum, Fliegenmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 524. n. 1086. — Citeert ScopoLI 1772;

geeft geen beschrijving.

m 1789. Acarus muscarum, Mitte des mouches. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 64. n. 37. — Citeert SCHRANK

ZS lien OCOROLIpm 763.

m 1790. Acarus muscarum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2934. n. 80. — Citeert SCHRANK en SCOPOLI; geen dia-

gnose.

m 1792. Acarus muscarum, Mitte des mouches. MANUEL;

in: Bineycl.methz; Hist: Nati; Ins: v..Z. pw698 ml 2

Citeert SCOPOLI.

m 1804. Acarus marginatus, Mite bordee. HERMANN, Mém.

Apt.; p. 76. t. 6. f. 6. (2 figuurtjes), A. — „Thorace distincto

Fic. 11. — Overtrek.

(1); abdomine ovato, depresso, castaneo, albo marginato;

pedibus anterioribus incurvis (2), gracilibus motatoriis;

rostro producto pallido (3). — Corselet distinct (1); abdomen

ovale, déprimé, coleur de chataigne, bordé de blanc; pieds

antérieurs courbés en dedans (2), grêles, trémoussans; bec

HIST. OVERZ. D. ACARALOGIE. II. 79

8. Acarus muscae domesticae Scop. 1772.

avancé, pale (3) — Verkort, en anders gerangschikt. Boven-

dien dient men te weten, dat het dier, „enfermé entre deux

lames de verre, dont l’une étoit concave, .... tournoit

presque toujours autour du centre de son abdomen”; het was

dus een weinig geperst en had geen ruimte zijne pooten in

natuurlijken stand te houden; enkele van zijne mededeelin-

gen worden daardoor gemakkelijk verklaard.

„Assez semblable à ma mite des caves (4) par la grandeur,

la couleur et abdomen déprimé, elle s’en distingue par le

bord blanc de l’abdomen et par le bec beaucoup plus long

(5). — Longueur d'une demi-ligne (6). — Bec long, bifide

(3), pâle, et se laisse encore allonger; semble composé de deux

articles outre la gaine de la base d’où il sort (7) et d’une

couleur plus foncée au sommet (8). Les deux parties du

bec (3) sont alternativement poussées au dehors et retirées

(9); quelquefois aussi les deux se retirent à la fois. — Les

palpes courbés en dedans (10), à trois articles (11), d’une

couleur pale, velus a leur extrémité. — Les pieds I plus

minces, en forme d’antennes, motatoires, à six articles,

courbés en dedans (2), à courbature plus forte au 3e article

(12), velus à leur extrémité. Les pieds II—IV garnis de poils

rares, et armés de deux petits ongles (13). Les pieds III

sont un peu plus gréles que les pieds II et IV. — Couleur du

corps plus pâle en dessous; le bord de l’abdomen plus clair

et plus sale. — Les yeux m’ont paru noirs, en bas, et pres-

que au bord (14).

Opmerkingen. 1. Er is geen thorax, noch eene

scheidingslijn; de teekenaar heeft iets geteekend, dat niet

bestaat. 2. Bij gebrek aan ruimte, tusschen 2 glaasjes ge-

drukt. 3. De beide mandibels, door druk geëxtrudeerd. 4.

Acarus cellaris (= crassipes 9); zie p. 72. 5. Door druk méér

geëxtrudeerd. 6. 1.13 mM., de maat van ,,badius’’, terwijl

1.3 tot 1.8 de maat is van BERLESE’s marginatus. 7. Het epi-

stoom. 8. De chelae. 9. Zie ook bij Parasitus 1804, p. 43.

10. Ook als het dier niet tusschen 2 glaasjes geperst is.

11. Lees: cinq. 12. Ook als het dier niet tusschen 2 glaas-

jes geperst is. 13. Dat zegt hij niet van pooten I; ook zijn

daaraan geen klauwen geteekend; inderdaad, pooten I hebben

80 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

8. Acarus muscae domesticae Scop. 1772.

geen klauwen! 14. Hij wil oogen zien, en zag ze ook!

De door HERMANN beschrevene en afgebeelde soort is

niet dezelfde als die, welke door BERLESE (A. M. S.

I. 52. 5) onder den naam van Holostaspis marginatus „adul-

tus foem.’” beschreven en afgebeeld is. Men behoeft slechts

de afbeeldingen nauwkeurig te vergelijken, om zich daarvan

te overtuigen. Maar zij is wèl identiek aan Holostaspis badius

(52. 3), dat is: muscae domesticae.

Overigens is de naam Acarus marginatus gepraeoccupeerd :

SULZER 1776.

En waar is nu deze soort gevonden? „Elle vit sur les cada-

vres’’. Men zoude zeggen: die in de open lucht ergens liggen

te rotten. Dat is niet het geval! De verklaring volgt: „Elle

a été trouvée, le 8 Thermidor 3 (4 Août 1794), sur le corps

calleux, pres de la glande pinéale du cerveau d’un soldat

grièvement blessé et mort a l’höpital militaire.” — „8 Ther-

midor 3” moet een fout zijn: 7 maanden na den dood van

J. F. HERMANN. In de „Observations de HERMANN — père”

lezen wij dan ook beter: „18 Thermidor de lan 2”; dat is

14 Augustus 1793, 5 maanden vóór den dood van zijn zoon.

— Jou. HERMANN (père) gelooft werkelijk, dat het dier in

de hersens leefde! Ik zal daarover niet uitweiden, maar

aleen mededeelen, dat meermalen over het papier, dat ik

bezig ben te beschrijven, een Acarus, of een Collembola ge-

loopen heeft, ééns zelfs een Lithobius van 24 c.M. lengte van

het plafond van mijn kamer op het papier viel. — HERMANN’S

Acarus marginatus is door een kamervlieg in de operatie-

kamer gebracht; BERLESE’s marginatus, waarvan hierboven

sprake was, komt nooit in huizen voor; wordt ook nooit

door Musca getransporteerd.

(Adhuc sine nomine.)

(Gamasus marinus BRADY 1875.)

(Halolaelaps.)

m 1765. Acarus coleoptratorum. STROM, Beskriv. Norske

Ins. I; 2: Det Trondh. Selsk. Skrift; v. 35 p. 4Slmne 09 —

Na de beschrijving van genoemde kevermijt: „Ellers findes

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 81

9. Gamasus marinus Brady 1875.

den og hos os under raadent Tang i Strandene i stor Maeng-

de.” — Uit de beschrijving van genoemde soort blijkt, dat

hij goed de soort met 2 rugschilden van eene andere (haller:)

met één rugschild onderscheidde. Degene, die hij onder

rottend zeewier, Fucus, vond, had dus twee rugschilden.

Maar die kan niet Acarus coleoptratorum geweest zijn;

was stellig Hololaelaps marinus (BRADY 1875). Als SIG THOR,

of KARL Viets daar eens zoeken, zullen zij haar vinden.

m 1767. Acarus coleoptratorum. STRÖM, Beschr. Norw.

Ins. ; I.; in: Dronth. Ges. Schrift.; v. 3. p. 388. n. 59. — De

vertaler maakt van „Tang ,Meergrase”, wat fout is:

„Meergrase’’ is Zostera marina.

m 1775. Acarus coleoptratorum. HAMMER, Fauna Norv.;

p. 157. n. 698. — Citeert STROM.

10.

(Vervolg van Deel I. p. 40. n. 9.)

(sub nomine Antennophorus uhlmannı HALLER 1877.)

(Laelaps equitans MICHAEL 1891.)

(Laelaspis.)

In Deel I. p. 40. deelde ik mede, dat REDI in Italië op on-

gevleugelde mieren Acari vond, die tamelijk rond waren, en

dat hij vermoedelijk Antennophorus uhlmannı onder de

oogen had „omdat die zooveel in Italië voorkomt’.

Dat was een grove vergissing! Antennophorus is nog niet

in Italië gevonden. Hoogstwaarschijnlijk was de soort, die

REDI zag, Laelaspis equitans (MICH. 1891).

1743. Louse on ants. BAKER, The micr.; Ed. 1 en 2;

v. 2. c. 21. p. 184. — Haalt REDI aan. Nomen nudum.

1744. Luis op mieren. BAKER, Het mikr.; Ed. 1.; v. 2.

Caz leg pay) 8e Als 1743.

o 1744. Louse on ants. BAKER, The micr.; Ed. 3.; v.

c. 21. p. 184. — Als 1743.

1754. Louse on ants. BAKER, The micr.; Ed. 4.; v. 2.

c. 21. p. 184. — Als 1743. .

m 1754. Pou sur les fourmis. BAKER, Le micr.; v. 2. c.

21. p. 208. — Als 1743.

NO)

82 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

10. Laelaps equitans Mich. 1891

m 1756. Laus an Ameisen. BAKER, Das zum Gebr.....

Micr 3310.02 1e0) 2991968 Als 743.

m 1757. Pou de la fourmi qui n’a point d’ailes. REDI,

Expér.; in: Collect. acad.; v. 4. Part. etrang.; p. 461. — Als

1668.

m 1759. Pou de la fourmi qui n'a point d’ailes. DE LA

CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. d'Anim.; v. 3. p. 559.

col. 2. — Nomen nudum; naar REDI.

n 1760. Luis op mieren. BAKER, Het mikr.; Ed. 2.; v. 2.

p. 181. — Als 1743.

m 1765. Pou sur les fourmis. J. D.; in: Encycl. Dict. rais.

Sci. Arts, Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Als 1743.

m 1771. Louse on ants. ADAMS, Microgr. ill.; Ed. 4.; p.

43. — Als 1746; zie Deel I. p. 41.

m 1778. Luis op mieren. BAKER, Het mikr.; Ed. 3.; v. 2.

c. 21. p. 181. — Als 1743.

n 1778. Pidocchio delle formiche senz’ ale. REDI, Esper.

int. Gen. Ins. — Als 1668; zie Deel I. p. 40.

11.

Vervole van Deel/l. p..25. nn 4):

(Laelaps laevis MICHAEL 1891.)

(Gymnolaelaps.)

m 1738. Pediculus, Luis. SWAMMERDAM, Biblia Natu-

rae; Bybel der Natuure; v. 2. p. 487. — „Ita Formicas etiam

... suis singula vexari Pediculis animadverto. — En zoo

bevind ik, dat de Mier ook syn Luis heeft.” — Nomina

nuda; Formica; Nederland.

m 1757. Pou des fourmis aîlées. REDI, Expér.; in: Col-

lect. acad.; v. 4. Part. etrang.; p. 461. — Als 1668.

m 1759. Pou sur les fourmis, Pou des fourmis ailées. DE

LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. d'Anim.; v. 3. p.

559. col. 1. 2. — Nomina nuda; naar SWAMMERDAM en REDI.

El 1760. Luisıop mieren: BAKER, Het mikr:;'v. 27p! 181.

— Als 1743.

m 1765. Pou sur les fourmis. J. D.; in: Encycl. Dict. rais.

Sci. Arts, Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Naar BAKER 1743.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 83

11. (Laelaps laevis Mich. 1891.)

m 1771. Louse on ants. ADAMS, Microgr. ill.; Ed. 4.; p.

93. — Als 1746.

m 1778. Luis op mieren. BAKER, Het mikr.; v. 2. p. 181.

"AIS 1743:

oO 1778. Piddocchio delle formiche alate. KREDI, Esper.

int. Gen. Ins. — Als 1668.

12.

(Adhuc sine nomine.)

(Laelaps celeripediformis Oupms. 1902.)

(Coleolaelaps.)

m 1737. Pediculus, Luyske. SWAMMERDAM, Biblia Natu-

rae; Bybel der Natuure; v. 1. p. 281. — Hij vond ze op een

„Nasicornium species, cujus Cornu arcuatim versus dorsum

sive scapulas recurvatur.” — De plaat vertoont een Tricho-

gomphus simson VAN VOLL. uit Sumatra.

m 1752. Läusgen. SWAMMERDAM, Bibel der Natur; p. 118.

col. 2. — Als 1737.

m 1758. Pou. SWAMMERDAM, Hist. nat. d. Ins.; in: Coll.

Acad vo. pi 159. — Als 1737:

m 1758. Louse. SWAMMERDAM, The Book of Nature; p.

210. col. 1. — Als 1737.

13.

Acarus pachypus Hermann 1804.

(Eulaelaps.)

m 1804. Acarus pachypus, Mite pachypede. HERMANN,

Mém. Apt.; p. 74. (geen figuur). — „Ovatus, pallidus; pedi-

bus secundi paris crassioribus, simplicibus (1). — Ovale,

pâle; pieds de la seconde paire plus gros, simples (1).

Ten onrechte identificeert hij haar met Acarus crassipes

SCHRANK (= crassipes L. 9).

„Sur le cadavre d’une taupe.” — Frankrijk.

Eenige regels verder: , Quoique le mien n'ait pas l’anus

pâle, il est cependant, à ne pas en douter, ce second acarus

de Schrank.’’ — Nu is hij dichter bij de waarheid: zijn pachy-

pus is de naast verwante van SCHRANK’s leucurus, namelijk

84 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

13. Acarus pachypus Herm. 1804.

stabularis KocH, die zoowel in molnesten als op de mol

zelf gevonden wordt.

„D’une couleur foncée, rouge-noirätre, garni de vésicules

à la pointe de tous les pieds. Outre les palpes.... deux

autres organes.... répondent exactement.... GOETZE t. 5.

f. 2. (1) .... palpi chelati, palpes a pinces. Mais.... dans

la mienne les parties de la pince étoient egales, et les dents

beaucoup plus petits et plus aiguës.”

„Foncé, rouge-noirätre”’? In de diagnose zegt hij „palli-

dus”!

Wanneer men nu zijne beschrijving vergelijkt met de

beschrijving en teekeningen, die ik in het Arch. f. Naturg.

v. 79. A. 8. p. 19. f. 245. 246. van Eulaelaps stabularis ge-

geven heb, dan zal men wel overtuigd zijn van mijne ver-

onderstelling, dat hij die soort gezien heeft.

iINogizest hij, p. 73: „Pour.ce qui est des yeux... 1m yaa

que la mite pachypède sur le dos de laquelle j’aie observé

deux points entre les pieds I et II, qui ont déjà été indiqués

PAINSCHRANCK, Obs. t. 6. f. 5.7 (2).

Opmerkingen. I. Zie p. 6 62,4 22. ien Nen

gist hij zich, evenals SCHRANK.

14.

Acarus leucurus Schrank 1781.

(Eulaelaps.)

m 1776. Acarus pedibus secundis crassissimis; corpore tes-

taceo, ano pallidiore. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 124. n. 24.

t. 6. f. 7. — Ook hier is de term „crassissimis’’ schromelijk

overdreven. — Verkort:

„So gross wie Acarus coleoptratorum; hell castanienbraun,

hinten noch blasser. Sehr schnell; alle Füsse mit Blase. Bey

faulenden Aesern zahlreich. Eine Spielart in fette Erde,

Füsse IV ohne Bläschen.”

De figuur stelt een zeer praegnant 2 voor. Natuurlijk is

die „Spielart’’ dezelfde, maar het exemplaar, dat hij tusschen

glimmerplaatjes had (hij onderzocht altijd één, hoogstens 2

exemplaren, teste Acarus farinae!) miste, door ruwe behan-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 85

14. Acarus leucurus Schrk. 1781.

deling, aan pooten IV de ambulacra, òf wel, de carunculae

waren dichtgeklapt. Dat is de overal, ook in huizen voor-

komende Eulaelaps arcualis €. L. Koch, die zich onder-

scheidt door haar (afwijkend) spits epistoom en door een

achter zeer sterk uit-

gesneden scutum if

sternale, waarin het a 8 | shat,

membraneusegedeel- = < $

te van het scutum 4

genitale past. Aan È

genu II links ziet

men een duimvormig

aanhangsel, dat hij

rechts niet teekent,

en dat hij evenmin

inden tekst vermeldt.

Ik houd het ervoor,

dat hij (of zijn „plaat-

snijder’) zich mistee -

kend heeft. Zoo’n

aanhangsel dragen

alleen slechts weinige

manlijke Acari, ter-

wijl het witte achter-

deel beslist op een zeer praegnant 2 wijst: hermaphrodieten

kennen wij bij de Acari niet. Bovendien is zijne Acarus: Ga-

masus arcualis C. L. KocH 1839, eene zeer algemeene soort;

men vindt bijna altijd 22, de meesten goed gevoed, en

velen praegnant. — Oostenrijk.

m 1781. Acarus leucurus, Weissgerändete Milbe.

SCHRANK, Enum. Ins. Austriae; p. 510. n. 1050. — Dat zijn de

namen, die hij aan zijne Acarus &c. Beyträge, p.124 n. 24 geeft.

1789. Acarus leucurus, Blanchätre. DE VILLERS, Lin-

naei, Ent.; v. 4. p. 71. n. 66. — Citaat; beschrijving.

m 1790. Acarus leucurus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2931. n. 57. — Diagnose van SCHRANK.

1792. Acarus leucurus, Mitte leucure. MANUEL; 1n:

Bmevelmetne Klist.;. nat. lns.; v2 722 2697. mal!

Bie: 12 3/2:

86 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

14. Acarus leucurus Schrk. 1781.

m 1802. Acarus leucurus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

p. 707. — Als 1790.

m 1804. Acarus leucurus. HERMANN, Mém. Apt.; p. 74.

sub pachypus. — P. 75: „n'est peut-être qu'une variété de

son acarus crassipes.”

15.

(Adhuc sine nomine.)

(Gamasus cossi ANT. DUGES 1834).

(Hypoaspis.)

m 1760. Pou. LyoNET, Traité anat. d. 1. chenille; p. 13.

— „Les ennemis les moins a craindre, pour la Chenille du

Bois de Saule, sont une sorte de Poux, auxquels elle est

souvent sujette. Cette Vermine, qui n'a qu'un bon quart de

ligne de lingueur, et dont la description, de même que celle

des Ichneumons, doit faire partie d'un autre Ouvrage, ren-

ferme, dans son corps, deux especes de bras articules, assez

longs, qu’on peut faire sortir en la pressant: ils se terminent

chacun par une pince dentée, semblable a celle des Ecre-

visses. C’est apparemment par ces bras, introduits dans les

pores de la Chenille, que le Pou en tire sa nourriture; cepen-

dant, quelque nuisible, qu'il semble devoir être, par la, a

notre Insecte, je n’ai jamais remarqué qu'il l’ait été au point,

de l'empêcher de subir ses transformations.”

De beschrijving der „bras articulés” verraadt eene der

Parasitidae. Zijne veronderstelling is onjuist; deze Acarus

voedt zich van andere Acari, welke in de gangen leven, die

de rups in de wilgen en populieren knaagt. — Rups van

Trypanus cossus; Nederland.

m 1762. Pou. LYONET, Traité &c.; p. 13. — Als 1760.

m 1792. Laus. KLEEMANN, Beytr. Natur- und Ins. Gesch.

v. 1. p. 349. — Nomen nudum; op rupsen van Bombyx hera,

„und an ganz glatten Raupen.” — Ik plaats deze passage

onder groote reserve hier. Zijne ,,Lause’’ kunnen wel andere

Acari geweest zijn.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 87

16.

Acarus tendens Schrank 1803.

(Platyserus).

m 1803. Acarus tendens, Streckfiissige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 209. n. 2670. — ,,Sattziegelroth (1),

eyförmig; die Füsse glatt (2), die vier mittleren kürzer, die

vordern vorwärts gestreckt, am Ende zottig (3). Diese Milbe

unterscheidet sich vorziiglich von der zitternden (4) 1) durch

die Farbe, 2) durch die Haarlosigkeit der Fiisse, davon sie die

vordern ebenfalls vorstreckt, 3) die sehr spizige Verschmäch-

tigung der sechs letzteren (5). — Auf wasserlinsen.” (6).

Opmerkingen. 1. Platyseius subglabra Oupms. 1903

| is ovaal en varieert van lichtgeelbruin tot steenrood. 2. Glad

zijn de pooten niet, maar bezet met uiterst kleine, aange-

drukte borsteltjes, die SCHRANK niet kan gezien hebben.

3. Pooten II en III zijn inderdaad korter dan I en IV; pooten

I inderdaad naar voren gestrekt en eindigen in een toefje

van 10 fijne haartjes. 4. Eupodes cerinus (no. 109), beweegt

pooten I trillend. 5. De tarsen I zijn lang en cylindrisch, maar

tarsen II, III en IV zijn zeer lang en konisch 6. Lemna; Beieren.

Men leze de waarnemingen over deze soort van Dr. J. C. C.

LOMAN, die ik in de Entom. Berichten, v. 7. n. 160. Maart

1928. p. 310. publiceerde.

17.

Acarus muris Ljunsh 1799.

(Laelaps.)

m 1799. Acarus muris. LJUNGH, Descriptio Muris am-

phibii; in: Nov. Act. Reg. Soc. Sci. Ups.; v. 6. p. 10. —

„Ovatus, convexus, abdominis antica parte fusca, in medio

macula obscuriore, majore, aliisque minoribus, parte postica

pallida. Margo abdominis albus pellucens. Tergum durum,

corneum. Pedes octo pallidi. Antennae pallidae. Acaro cole-

optratorum fere similis, sed minor. Currit celerrime etjam in

plano.”

Vergelijkt men deze beschrijving met die, en met de af-

beelding, die C. L. KocH van zijne Laelaps agilis geeft, dan

moet men toegeven, dat eene verwisseling met eene der

88 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

17. Acarus muris Ljungh 1799.

andere soorten uitgesloten is, dat derhalve agilis C. L. KocH

synoniem is met muris LJUNGH.

Bovendien is, van alle op Microtus amphibius levende

parasieten, muris (agilis) de meest gewone. LJUNGH's ver-

gelijking met coleoptratorum is te begrijpen. In zijn tijd

waren slechts weinige Acarı bekend, en de witte band rond-

om het rugschild van zijn muris deed hem natuurlijk aan cole-

optratorum denken, die die eigenschap eveneens bezit. —

Zweden.

18.

Acarus cadaverinus Hermann 1804.

(Hypoapsis.)

m 1804. Acarus cadaverinus, Mite des cadavres. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 79. (geen figuur). — „Ovatus, depres-

sus, glaber, ferrugineus, margine corporis pallido; pedibus

setosis, anterioribus gracilibus, secundo pare subcrassiore,

tertio breviore, tarsis obovatis. — Ovale, deprimée, lisse,

ferrugineuse, bord du corps pâle; pieds garnis de soies, les

antérieurs grêles, la seconde paire un peu plus grosse, la

troisième plus courte, à tarses presqu’ovales.”

„Les tarses, mais non pas tous, avoient deux pointes laté-

rales. Les antennules étoient hérissés; les pinces lisses.”’

De beschrijving is die van eene der Parisitidae sensu lato.

„Margine corporis pallido” wijst op eene soort, waarvan het

rugschild aan de zijden (en van achteren) door weeke huid

omgeven is. Met „tarsis obovatis’’ kan hij niet anders bedoeld

hebben dan ,,praetarsi”. Twee zijdelingsche, doornvormige

borstels aan het eind der tarsi, vooral aan tarsi II, komen

voor bij Hypoaspis aculeifer CAN. 1884 en Pachylaelaps-

soorten. De laatste komen echter niet in huizen voor. „Pinces

lisses” komen, met eene zeldzame uitzondering algemeen bij

Liponyssus voor. Deze zijn echter parasieten. Evenwel:

„Je l'ai trouvée courant avec plusieurs autres dans la

substance pourrie du corps d’une alose que j’avois exposé à

air du mois de Mai pour le dessécher, au premier étage.”

Wordt Hypoaspis aculeifer door de geur van doode vis-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 89

18. Acarus cadaverinus Herm. 1804.

schen aangetrokken? Het toeval gaf mij op deze vraag

antwoord. In het Zoölogisch Museum te Hamburg stierf

eene Sesarma cinerea, eene Landkrab, en kort daarop wemelde

het kadaver van Hypoapsis aculeifer CAN. 1884.

Zie Entom. Bericht. v. 7. n. 165. p. 393.

In huizen; op rotte visch; Mei; Frankrijk.

19.

(Adhuc sine nomine.)

(Serulus.)

m 1776. Acarus abdomine glabriusculo, sub incessu glo-

boso (partim). SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 127. n. 27., tweede

helft der beschrijving.

In de eerste helft der beschrijving heeft hij het over eene

andere Acarus (zie bij [phidosoma, beneden, no. 29), en gaat

dan verder:

„Wann man sie aber zwischen zwey Gläser bringt und

enge einschliesset (1),

so nimmt sie die Ge-

stalt an: Fig. 11. Die

Spitzen der Füsse III

und IV in eine ganz

kleine helle Blase en-

digen (2).

Opmerkingen.

1. D.w.z., goed ge-

drukt. 72. Dwz, dat

van pooten I en II de

carunculae samen ge-

vallen waren.

De vrij goede tee-

kening wijst op eene

der Gamasina; de

kleine mandibelscha-

ren op eene Sezulus.

En zoo’n dier neemt

nimmer de houding

en den gang aan van eene [phidosoma. Hier moet eene ver-

Freien 0312,

90 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

19. (Serulus sp.)

warring tusschen twee individuen plaats gehad hebben. —

De soorten van het genus Seiulus zijn nog slecht bekend. Men

kan er zeker van zijn, dat bovenstaande de algemeen in huizen

voorkomende soort is, die, op het oogenblik, dat SCHRANK

meende de [diosoma ingesloten te hebben, ongemerkt tusschen

de glimmerplaatjes terecht kwam. En het is bijna ongeloofe-

lyk, dat de fijne opmerker SCHRANK zich door zoo’n toeval

heeft laten verschalken!

Hij geeft geen vindplaats. Bij Weenen, Oostenrijk.

20.

Acarus spinosus Rathke 1799.

(Serulus.)

m 1799. Acarus spinosus. RATHKE, Entom. Jagttagelser;

in: Skrivter Nat.-hist.

Selskabet; vS. mals

197 en 206. — „Disse

sidste (1) ere derimod

vanskelige at opdagehos

en anden Art, omtrent

af samme Störrelse (2)

(Tab. VD 19289:

men kiendelig fra denne

ved omvendt aegdannet

fladtrykt Legeme, der er

mörkbruunt eensfarvet,

og har en udstaaende

Spidse paa hver Side

(3) samt 4 mod Enden

at Legemet. Den kunde

maaskee kaldes spino-

sus, fuscus corpore ovato

depresso spinis sex ar-

mato.’ — En, op p. 206.

Expl. tab.: 4 /Acayus

FIGA 2/1 spinosus.” — „Diese

letzteren (1) sind dage-

gen schwer zu entdecken bei einer anderen Art, ungefähr

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 9]

20. Acarus spinosus Rathke 1799.

von derselben Grösse (2) (Tab. V. D. fig. 1. 2. 3.), von dieser

aber durch einen umgekehrt eiförmigen, flachgedrückten

Körper erkennbar, der dunkelbraun einfarbig ist, und eine

hervorstehende Spitze an jeder Seite (3), nebst 4 gegen das

Körperende. Sie dürfte vielleicht spinosus, fuscus corpore ovato

depresso spinis sex armato genannt werden.”

Opmerkingen. 1: Bedoeld is ,,Innenkiefer” = cor-

nicula hypostomatis. Met de tegenwoordige mikroskopen zijn

deze terstond te vinden. 2. Half zoo groot als Acarus coleop-

tratorum. 3. Op de teekening is niets daarvan te ontdekken.

Hij bedoelt natuurlijk „setae humerales”. Ook hy zag, even-

als later zoovele onderzoekers (KocH!), niets van de rug-

haren.

Onder mos; bij Bergen, Noorwegen.

21.

Acarus foliorum Schrank 1781.

(Eviphis.)

m 1776. Acarus ovatus hyalinus, nudus, pedibus omnibus

aequalibus. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 33. n. 11. t. 1. f. 7.

— Verkort:

„An der Unterseite der Blätter des Birn- und Apfelbaums,

und des Johannesbeerenstrauchs. Blass, durchsichtig; Ge-

stalt eines Eyes; keine Häärchen, keine Augen, Gelenke der

Füsse nicht gehörig [zu] unterscheiden. |

Wenn sie sich bewegt, so ist ihr Gang

ziemlich schnell.”

Vorm, &c. wijzen vooral op een Eviphis,

niet op een 7ydeus (BERLESE!).

Pirus communis, Pirus malus, Ribes

rubrum, Oostenrijk.

1781. Acarus foliorum, Blattmilbe.

SCHRANK, Enum. Ins. Austriae; p. 521.

n. 1078. — Verwijst naar zijne Beyträge,

MOD SS an 1 de

m 1/89. Acarus foliorum, Mitte des

fewilles. De VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 77. n. 81. — Naar

SCHRANK 1776.

Fic. lo — 3/2.

92 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

21. Acarus foliorum Schrk. 1781.

m 1790. Acarus foliorum. GMELIN, Syst. Ent.; v. 1. P.

7. p. 2933. n. 74. — Diagnose van SCHRANK 1776.

m 1792. Acarus foliorum, Mitte des feuilles. MANUEL; ın:

Eneyel@ meth.-Hist.nat.; Ins; v. 7. pi 697. n217 7 Naar

SCHRANK 1776.

m 1802. Acarus foliorum. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

v3. ps 208. Als 1790!

m 1803. Acarus foliorum, Blatt Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 210. n. 2675. — Diagnose; citeert SCHRANK

1776 en 1781. — „Auf der Unterseite verschiedener, beson-

ders rauher Pflanzenblätter (1). Kaum einige, und sehr kurze

Haare (2).”’ — Beieren.

Opmerkingen. 1. Ook ik vond haar, + 1884, te

Utrecht, aan de onderzijde der bladen van Viburnus lan-

tana. 2. Deze verbetering was te verwachten.

222

(Vervolg van Deel I. p. 27. n. 5.)

(Adhuc sine nonime.)

(Gamasus halleri G. &. R. Can. 1881.)

(Alliphis.)

m 1737. Animalculum. SACHS, Musca toto corpore; in:

Med. Siles. Satyrae; Specimen 4. p. 22. Obs. 4. a. Hij

vertelt eerst het geval van HEISTER 1727; zie Deel I. p. 27.

Daarna, p. 23:

„Et meam hac de re adducere possum experientiam.

Anno scilicet 1736. medio aestatis vidi ex improviso ad occlu-

sas fenestras aduolantem muscam, albis sub alis punctis

totum corpus ambientibus notatam, captam deinde, curiosor

redditus, oculis & quidem tantum nudis accuratius perlus-

traui, & ecce, quod nunquam hactenus videre contigit,

animalcula inuenio parua sursum deorsumue sese mouentia,

coloris albi, at in aliqualem flauedinem degenerantis, vt

materia puris colorata esse solet. Multas postea capere studi,

& diligentissime eas perlustraui, in cunctis autem neque

haec, neque alia animalcula vidi, hinc concludo; pro morbo

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 98

22. (Gamasus halleri G. & R. Can. 1881.)

aliquo, vt in hominibus Phthiriasis hisce in animalculis

habendam esse talem colluuiem animalculorum.”’

Uit de beschrijving van het gedrag der diertjes maak ik

op, dat hij Alliphis hallerı zag, niet Anoetus muscarum.

m 1742. Pou sur les mouches. LESSER, Théol. d. Ins.; v.

1. p. 206. — Nomen nudum; citeert HEISTER 1727; zie

Deel. 27:

a 1759. Pediculus muscarum. KNIPHOF, De pedic. in-

guin.; p. 30. — „Muscarum pediculos describit HEISTERUS”,

en hij reproduceert in zijne t. 3. f. S. diens beide figuurtjes;

zie Deel I. p. 27.

m 1765. Acarus coleoptratorum (partim). STRÖM, Beskriv.

Norske Ins.; I.; in: Det Trondh. Selsk. Skrift.; v. 3. p. 431.

— Na de beschrijving van genoemde soort: „Paa de mindste

og yngste af dem sees dog saadan Tvaerstraeg ikke.” — Hij

vervalt dus in dezelfde fout als FRISCH 1722. ; zie Deel I. p. 27:

deze „kleinste en jongste, zonder dwarsstreep’’ waren halleri.

m 1767. Acarus coleoptratorum (partim). STROM, Beschr.

Norw. Ins.; I.; in: Dronth. Ges. Schrift.; v. 3. p. 388. —

Als 1765.

m 1769. Acarus coleoptratorum, Torren-luisje, Loopende

luis op de Aard- en i

Mest-Torren (par- =~ 4 7

= é € Sh 4

tim). HOUTTUYN, Na- ES ; à, 4

> y 4

PUCES wv. le

Stuk (= tom.) 13. p. “Dm,

150. n. 27. — Hij ver- de

haalt hier de mede-

deeling van FRISCH oom TP

1722; vermeldt dus 7°

ook de ,,jongen’’; zie a’ KS =

Deel I. p.27. Daarna: iif SS

(BIDONS Opie

leevende Rhinoster-

Torren (1) en der-

zelver kwatwormen

(2), heb ik ’er zoda- Ae Cae

nigen gevonden, naar één van welken de vergroote afbeelding

94 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(22. Gamasus halleri G. & R. Can. 1881.)

gemaakt is, welke grootelijk verschilt van de afbeelding van

RISCHI

|. (Verder, verkort:) „alle 4 pooten tamelijk even lang; geen

kelkachtige uitbreiding (3) aan het einde der pooten; wit, of

vuil geelachtig wit; pooten op verre zoo ruig niet (4); figuur

langwerpiger, met langer en spitser snuit. Wil men nu alle

dergelijke Torren-Luisjes tot ééne Soort betrekken, zo passen

zekerlijk de opgegeven kenmerken niet op de mijnen.”

Opmerkingen. 1. Oryctes nasicornis. 2. Larven. 3.

Carunculae. 4. als die van Acarus coleoptratorum. — De teeke-

ning heeft gebreken; 1): er zijn geen schilden, noch haren

geteekend; 2): zij is te zwart; immers, het diertje was „wit,

of vuil geelachtig wit”; 3): de pooten hebben slechts 4 leden

(coxae onzichtbaar), en de palpen slechts 3. Maar derge-

lijke fouten maakten nog tusschen 1880 en 1900 de beste

acarologen! 4): geen carunculae. — Wat wel goed is: de

praetarsi ieder met 2 klauwen.

Slechts onder groote reserve plaats ik deze mededeeling

hier. Er is groote waarschijnlijkheid, dat hallerı ook op Oryctes

nasicornis eene zeer gewone passagier is. Maar de moge-

lijkheid, dat op gemelden kever e ene nog onbeken-

de Acarus voor komt, is even'g rooit MErmoer

dus in vermolmde eiken en in de run der leerlooierijen en

plantenkassen naar larven en volwassenen van den neus-

hoornkever gezocht worden; dan vinden wij HOUTTUYN's

» Torren-luisje” stellig. — Nederland.

m 1775. Acarus coleoptratorum, Käfermilbe, Käferlaus (par-

tim) Pee. Ss. MULLER Vollst. Natursyst:; v2. Po sap l@se:

n. 27. — Naar HOUTTUYN 1769. met dezelfde figuur, maar

iets kleiner.

m 1795. Acarus caraborum. SCHRANK, Naturh. oekon.

Briefe; p. 149. — „Viel kleiner als die Käfermilbe; und ohne

der leichtern Einfassung am Hinterteile des Leibes; dieses

im Ganzen gerundet, aber ungefähr vierzähnig (1); graugelb.

Die Füsse durchscheinig; das erste Fusspaar vorwärts ge-

streckt; kann sich aber desselben zum ordentlichen Gehen

bedienen; die mittleren Füsse kleiner als die übrigen. Auf

Carabus unicolor’ (2).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 95

22. (Gamasus halleri G. & R. Can. 1881.)

Opmerkingen. 1. Lapsus calami voor ,,viereckig’’.

2. Carabus unicolor is onbekend; het zal in alle geval wel

eene Carabide geweest zijn. — Vergelijk deze beschrijving

met BERLESE’s figuur (A. M. S. I. 67. 6.). — De naam Acarus

caraborum is gepreöccupeerd: FABRICIUS 1794.

Op Carabus? ; Middel-Beieren.

m 1803. Acarus caraborum, Laufkäfermilbe. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 197. n. 2638. — Diagnose; citeert SCHRANK

1795. — „An den Laufkafern’’. — Beieren.

23.

(Adhuc sine nomine.)

Eviphis? Asca?

m 1779. Acarus fucorum. FABRICIUS, Reise nach Norw.;

p. 262. — Drontheim; 23 Juli. „Einen kleinen (1) noch nicht

beschriebenen Acarum fand ich auf den eingesammelten See-

gewächsen (2).’’ — Diagnose: „Pallidus: lineis duabus flexuo-

sis nigris (3), pedibus posticis breuissimis incurvis” (4). —

Descriptio: „Corpus paruum (1), Pediculo minus (1), totum

pallidum lineis duabus dorsalibus flexuosis nigris (3). Pedes

octo breues (5), unguiculati, postici breuissimi incurvi” (4).

Opmenrkin gen. "Ju Klein, niet „sehr. klein”, niet

„vix conspicuus’’; kleiner dan een luis; dus nog al groot!

2. Dat is nog al vaag: Fucoideae?, Florideae?, Ulvaceae? Uit

den naam maken wij op, dat hij het diertje op een Fucus

vond, maar hij had die Fucus stellig met vele andere „See-

gewächse” in zijn botaniseertrommel! 3. Die twee lange,

zijdelingsche excretieorganen wijzen op eene der Super-

cohors Mesostigmata CAN. 1891. 4. Dood, tusschen twee glim-

merplaatjes; levend zal het dier ze wel niet „incurvi’’ gedra-

gen hebben. 5. Dus alle pooten kort. Mogelijk was het dus

eene Eviphis, of eene der Ascaidae, of eene bleeke Uropodide,

e. g. Uroseius, waaronder degeneratus OUDMS. 1913. 1,6 mM.

groot is! — Naar dat dier moet dus in Juli bij Drontheim

gezocht worden.

De naam fucorwm is ongeldig, daar hij gepreöccupeerd

is: DE GEER 1778.

96 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH .

23. (Eviphis? Asca?)

m 1781. Acarus fucorum. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

p. 226. — Als 1779. — Mijt der wier. In het Register.

m 1781. Acarus fucorum. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

492. n. 36. — Diagnose van 1779.

m 1787. Acarus fucorum. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 374. n. 41. — ,,Pallious” in plaats

van ,,pallidus’’.

m 1789. Acarus fucorum, Mite du varec. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 3. p. 70. n. 61. — Naar FABRICIUS 1779.

m 1790. Acarus fucorum. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

p. 226. — Als 1779.

m 1790. Acarus fucorum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2931. n. 54. — Diagnose van 1779.

m 1792. Mitte des fucus. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 685. n. 43. — Acarus fucorum; p.

69843.

m 1794. Acarus fucorum. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 434. n. 5. — Diagnose van 1779.

m 1802. Acarus fucorum pallidus. FABRICIUS, Voy. en

Non: ip.) 20e Alst1779;

m 1802. Acarus fucorum. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

p. 706. — Als 1790.

24.

Acarus criceti Sulzer 1774.

(Ceratonyssus.)

m 1774. Acarus criceti, Hamsterlaus. SULZER, Vers. Na-

turg. Hamsters; p. 33. — u ae, weiss, durchsichtig,

E hin und wieder, be-

sonders am Bauche (1)

mit einzelnen Haaren

besetzt. Kaum einige-

mal grösser als die

Käsemilbe, nicht halb

so gross als der Kopf

eines Flohes. Füsse

weiss, durchsichtig,

von gleicher Länge und Dicke, gleich weit von einander

peg St

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 97

24. Acarus criceti Sulz. 1774.

entfernet, so lang als der Leib breit ist. Füsse I 8 Gelenke,

die hintern mehrere; laufen stumpf zu; mit einigen Haaren.

Kopf spitzig, sehr klein; zwei ganz kleine schwarze Pünkgen,

gegen die Brust zu, scheinen die Augen zu seyn (2); Fühl-

hörner, zweymal länger als der Kopf; ihre Spitzen berühren

sich fast vorne (3); Gestalt wie Füsse, nicht mit Haaren be-

setzt (4). Die gefüllten Eingeweide scheinen durch; daher

Bauch zum Theil roth.”

„Lauft ziemlich geschwinde; hält sich auch an ganz Jun-

gen, die noch säugen; verlässt die Alten nicht wenn sie den

Winter über erstarrt liegen, an welcher Erstarrung sie kei-

nen Theil nimmt, sondern munter bleibt.’

„Wenn man sie auf die Hand setzt, wandern sie nach den

wärmeren Gegenden, am Arm und die Schultern, wo sie

bald anfangen zu Graben und zu wühlen; ihre Bisse ver-

dienen diesen Namen nicht, indem sie sich fast ganz in die

Haut einscharren (5), sind schmerzhaft, und lassen sich mit

Stecknadelstichen vergleichen. Nach 8 bis 12 Stunden em-

pfindet man nichts mehr davon; entweder todt oder sich

davon gemacht.”

Opmerkingen. 1. Hy teekent ze alleen aan den

rand; vermoedelijk zag hij de andere niet. 2. Verkeerde

waarneming; zij zijn blind. 3. Goed waargenomen; bij Para-

sitidae divergeeren zij meestal; bij Dermanyssidae niet. 4.

Hij vergat ze te teekenen! 5. Dieren met zulke lange pooten

graven niet. Zij bijten waarschijnlijk niet; daarvoor zijn

hunne scharen te teer; vermoedelijk steken zij ermede, met

gesloten digiti.

Zijne teekeningen zijn goed; zoo zien 99 van Ceratonyssus

musculi (C. L. Koch) eruit.

Cricetus cricetus L.; Duitschland.

m 1803. Acarus musculi, Maus Mube. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 208. n. 2668. P „Eyförmig, braunroth, kurz-

behaart; die Füsse und das Vorderende weisslicht; Füsse I

etwas länger und schmäler, vorwärts gestreckt.

maus.’

Mus musculus; Beieren.

Haus-

98 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

25.

(Adhuc sine nomine.)

(Liponyssus lepidopeltis KLTI. 1858.)

m 1776. Acarus vespertilionis. GOEZE, Ins. an Thieren;

in: Beschäft. Berl. Ges.; v. 2. p. 266. — GOEZE had in een

hol voorwerpglas, gedekt door een dekglas, een Spinturnix

vespertilionis opgesloten, welke hij op Myotis myotis (= muri-

nus) gevonden had. Na eenige dagen:

„erblickte ich einige länglicht schwärzliche Körperchen

Fig. 5, wie eine Birn; hat ein breites Stielchen, womit die

Eier vermutlich an den Fleder-

mausflügeln bevestigt werden.

— Noch zwei dergleichen, Fig. 6,

bei a offen, und zwo junge Mil-

ben, die even aus einer solchen

Oeffnung ausgekommen, nich

ganz weiss und durchsichtig;

Fig. 7. Eine Entdeckung, die

mich belehrte, dass die Jungen

gleich in der Gestalt aus dem

Ey kommen, wie sie nachmals

bleiben sollten. Sie hatten sogar schon die Organen an den

Fussblättern a a. Nur vermuthe ich, dass sie sich erst einige-

mal häuten müssen, ehe sie zur Fortpflanzung ihres Ge-

schlechts tüchtig werden, auch nachher erst mehrere Hare

an den Füssen bekommen.”

Ik twijfel er niet aan, of hij heeft die twee voorwerpjes

onder zijn dekglas gezien, maar Spinturnix legt geen eieren,

maar Nymphae. Zijn vermoeden is dus onjuist. Hij moet

die „zwo junge Milben’, zonder dat hij het wist, mede inge-

sloten hebben (ik wil geene andere gedachte koesteren!).

De door hem afgebeelde mijt is eene Liponyssus-Nymphe,

zelfs eene, die bezig is, te vervellen: uit de barst, dwars achter

de pooten IV is eene Nympha II, of een Adultus bezig, te

voorschijn te komen. Ook Liponyssus legt geene eieren, maar

Larvae. Zijn eerste vermoeden: „welche ich anfänglich für

Unrath hielt’, is de juiste.

Zijne teekening gelijkt het meest op Liponyssus lepidopel-

Fic. 18. — 1/1.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 99

(25. Liponyssus lepidopeltis Kitt. 1858.)

tis KLTI. 1858, die ook op Myotis myotis (= murinus) leeft.

— Duitschland.

26.

(Vervolg van Deel I. p. 28. n. 6.)

Acarus gallinae de Geer 1778.

(Dermanyssus.)

In deze $ breng ik alle Dermanyssus te zamen, die niet

op Hirundo en Passer gevonden werden. Dermanyssus galli-

nae werd tot dusverre op Gallus, Columba en ander huis-

gevogelte, en Anthus geconstateerd. Of de Dermanyssus,

die op Zurtur, Carduelis, Alauda leven, eene andere soort

is, dan gallinae, is, voor zoover ik weet, nog niet nader

onderzocht.

m 1687. Zecca della gallina, Pollino della gallina, Zecca

della tortora, Pollino della tortora. REDI, Esperienze int. alla

gener. degl’Ins.; p. 174. — Als 1668. — De figuren zijn ver-

kleiningen naar die van 1668, en even groot als, maar fijner

van uitvoering, dan die van 1671.

m 1702. Insectum. GAHRLIEP, De minutiis animalibus; in:

Misc. Cur. sive Ephem. &c.; Dec. 3. Ann. 7 & 8 (169 &

1700) (publ. 1702) p. 256. 257.

„Anni 1698. hyeme miti ac pluvioso transacto, 1699 in

vere appropinquante, avibus cohortalibus libero jam et

mitiori aöre fruentibus, Cohors, quae in parte aedium sequiori

sub scalis suscipiendis noctu et â frigore tuendis gallinis

destinata fuerat (1), cum â sordibus et quisquiliis purgaretur

myriades myriadum apparuerunt novi cujusdam, et quod

sciam, nunquam observati insecti generis (2), cumulatim

angulis, rimis ac fissuris, asserum, graduum, parietum in-

haerentis, magnitudine aut exiguitate

potius cum lentibus, Ascaridibus (3), Midis NI

(4), aut si quod ipsa caseorum teredine 7 ER

minus, certantis, singulatim vix digitis n ag

palpabilis, aut oculis, nisi perspiciliis aut

microscopio armatis, visibilis, geminä

tamen promuscide armati, figurà, quam quantum microscopii

Breien 3 TE

100 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

ope assequi datum, Schema adjectum monstrat, vuturinum

pediculum aut cimicem, quadantenus, repraesentantis,

sex pedibus tantâ pernicitate discurrentibus, ut, nullo

tamen alarum vestigio apparente, volare potius quam cur-

rere videatur, et & longinquo praetereuntes, et vel mini-

mum diversorio illorum appropinquantes invadere sentiatur,

gynecaei partibus nudis ac libero aëri expositis, collo

praesertim, pectori, faciei, manibus, ac brachiis adeò infesti,

ut pulicum et cinicum morsus molestissimus horum discur-

sitationibus pruritum intolerabilem nullatenus

evitantum, cum et oculis usurpari et digitis prehendi vix

queant, nec nisi adtritu forte fortiori enecari possint, exci-

tantibus praeoptent; Sanguisugae tamen simul cum sint,

saburi ‘aen cruore wdistentiss p un cu mi) mwbinumnfere

mathematicum, idque rotundum exhibent. Dome s-

ticae meae flagellum hoc insolitum ac vix

ipsis tolerabile totâ aestate flammis subinde et fer-

vidâ persecutae vix ac ne vix quidem penitus extirpare

protuerunt; nec impedire, quin hyeme praeterito, aliquan-

tenus minori tamen copiä repullularit, imô et hoc anno

adhuc his cum suis hostibus, propulisque et praelia natis

ipsis sixa dies bello (5). Mihi quidem nihil cum illis negotii

fuit, cum viciniam illorum sedulo vitarim, hoc unum tamen

me mordet (6), profligatä è moderna Philosophia genera-

tione aequivocà, cum omnia viventia è semine sui generis

proprio nasci statuantur, unde tantà seminii hujus peregrini,

et ut suspicor, plane novi copia? A quo insectorum genere

oriunda? Quo in modo aut vehiculo in locum adeò obscurum,

abditum, et à libero aére (ne vel inde pateat effugium) planè

seclusum delata, nullo antehâc ullius istius insecti usquam

apparenti vestigio, licet plures jam annos eädem cohorte

hyeme stabularentur gallinae” (7).

Opmerkingen. De spatieering is van mij. 1. De

hoenders hadden dus hun nachtverblijf in huis, onder de

trap; ’s winters, bij strenge vorst, bleven zij zelfs overdag in

huis. 2. Reeds in Deel I, sub 1550 en 1634 zagen wij twee

gevallen vermeld van het in grooten getale verschijnen van

Dermanyssus gallinae; thans weer: in de lente van 1699.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 101

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

3. Lees: acaridibus. 4. Zie hierboven, p. 7 sub 1704. 5.

Ook hier dus, evenals in de reeds gemelde gevallen,: de vrouw

werd het slachtoffer, terwijl: 6. de man gespaard bleef. 7.

GAHRLIEP zelf begrijpt niet, waar ze vandaan kwamen; wij

weten thans: van de hoenders. Maar ook wij kunnen geen

antwoord geven op zijn vraag: hoe komt het, dat zij in dat

ééne jaar in zulke immense aantallen voorkwamen, terwijl

de hoenders toch, jaar in, jaar uit, in zijn huis stalden?

Zeer zeker hebben hier meteorologische invloeden plaats

gehad; en daarom is het zoo goed, alle meteorologische data

te noteeren, gelijk reeds GAHRLIEP gedaan heeft.

Nog maak ik opmerkzaam op het feit, dat deze dienst-

maagd nog lang de nadeelige gevolgen ervan ondervond;

blijkbaar brachten die Acarı een giftig virus, of koortsver-

wekkende organismen over (febris typhoidea!).

m 1730. Laus von der Turtel-Taube, Laus von einer Henne.

FRISCH, Beschr. Ins. Teutschl.; v. 9. Voorrede, p. VIII. —

Opsomming van REprs „luizen”’. — Nomina nuda.

m 1734. Laus der Canarien-Vögel. FRISCH, Beschr. Ins.

leutschl. ww. 11. c.42. p. 5. — Hier ‘schrijft hij over zeer

kleine, doorschijnende, witte Ostracoden, die hij in een glas

met „frisches Brunnen-Wasser” zag. Terwijl hij zich afvroeg:

waar komen zij vandaan? „da fand ich endlich eine Spur”;

want, hij zag „eine geflügelte Miete”, dicht bij de „andere

Mieten” (Cypris!), die hij onderzocht. Dat bracht hem weêr

op een ander idée! „Diese Mieten sind gleich den Läusen,

welche die Vögel in den Käfichen, sonderlich Canarien-

Vögel plagen. Wann die Trinckgeschirre nicht stetig rein

gehalten, ausgewaschen und ausgewischt werden, bis sie

trocken sind, und alsdann frisch Brunnen-Wasser wieder

darein gegeben wird, so werden dergleichen Läuse immer

daraus kommen....’” „Die „Läuse nu der kanarievogels

zitten overdag in de holle rieten zitstokjes, „woraus sie....

desto bequemer ihre Eyer in die Trinckgeschirre legen kön-

nen.” — !!!

m 1740. Pulex canariae. HorcH, De pulice canariae; in:

Misc. Berolin.; v. 6. p. 111—116. — Hij ontving van een

vogelaar een rietstokje, dat in eene kanariekooi geweest

102 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

was, vol „pulices canariae’’, die het den vogels ’s nachts

lastig maakten. HORCH was gewoon de rietstokjes bij dag te

reinigen; eene methode, die ook nu nog toegepast wordt.

Hij beschouwde de diertjes levend in eene dikke oplossing

van arabische gom,

„cult pulices, alias velociter currentes, excussi adhaerebant,

magnitudine atque colore varii. Tab. III. Fig. 1. a. b. Parvi

Fra. 20. — 1/1.

quidem plusquam coccineo colore, maiores vero purpureo,

auf fusco, intermixtis maculis, colori margaritarum non

dissimilibus, tam in dorso, quam ventro tincti erant.”’

„Hae maculae motum habebant peritalticum, ceu sanguis

in pediculis, unde locum et figuram saepius mutabant (1);

dorsum erat striatum, aliud ab alio diversum; si microsco-

pium aut orbiculum paulatim vertis, ut lux varietur, dilu-

cide has strias, crenas esse perspicies (2). Cutis superficies

inaequalis est, et ungue confusa, instar pediculi, fragorem

(3) edit.”

„Unusquisque pulex octo pedibus, colore succineo, pellu-

cidis, atque pilis, aeque ac corpus sparsim obsitis, est in-

structus, quorum duos anteriores, ceu cornua in capite,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 103

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

ceteris longiores, melius nomine Zühl-Füjfe signaverim,

quia illis non minus ad tangendum, quam ad corpus eundo

attrahendum utitur. Tab. III. Fig. 2. In omnibus sex nume-

rantur articuli, quorum primus sub corpore latens, non facile

in oculos incurrit.”

„Extrema pedis pars ungula alba minuta est, quae si

superne eam contempletaris, cochleari non absimilis apparet,

si autem a latere, curvatam ipsam comprehendes. Fig. 3.

Figura ejus; et differentia inter ungulas pedum anteriorum

et reliquorum, melius e delineatione cognoscitur (4). Fig. 4.

In rostris, quae lingua vernacula, gteff-Sviken appellantur,

non minus pili et ungulae a me et caelatore (5) sunt observatae

(6). Fig. 5. Inter haec situ est rostri aculeus, quo sanguinem

avium sugunt aut nutrimentum aliunde capiunt (7).”

„Sex diebus praeterlapsis, cum per compositum animalcula

haec iterum observarem, quaedam, quae agglutinata erant,

libere oberrabant, imo ovulum quoddam album splendescens,

cum ceteris aliis orbiculo (8) antea adhaerens, de loco move-

batur; accuratius hoc inquirens, pedes non minus huic

ovulo quasi accretos conspexi. Aliquot dies post plura ani-

mata, non diu tamen viventia, inveni (9).

„Majores pulices vita fruebantur, licet anxii, et alii tergo,

alii ventre, agglutinati, nec omnes ante vigesimum diem

mortuos esse comperi, ullo sine alimento, insuper vero fri-

gore non levi interim existente.’’ (10).

„In Vitrum parvum concavum pediculos aliquot indidi,

quod alio vitro plano occlusi.”

„Illorum unum alterum persequentem, pedibusque ante-

rioribus, et longioribus ceteris, attrahentem, dein ad latus

inclinantem, et ventre ad ventrem applicato, lente sese

ultra citraque moventem vidi Certe me coitum vidisse mihi

persuadeo (11), quippe alter ne minimum quidem doloris

aut fugae signum edebat. Ut superficiem etiam per simplex

microscopium huius insecti contemplarer, cuspidem acus,

(instrumentum ad hunc casum praeparatum) in gummi

solutum intinxi, et in pulice agglunato per lenticulam, cujus

focus est 1.” omnia dilucide melius, quam per compo-

situm, dignovi.”’

104 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

26. Acarus gallinae de Geer 1778..

„Corpus horum, si eos ita, ut lux pertransire possit, in-

tueris, quibusdam in locis pellucidum est, ut pedes infra

ventrem attractos distincte cognoscere valeas.’’

„Mane quondam, non sine voluptate, ovulum, sub vespera

ejusdem diei secundum, et insequenti die iterum duo reperi.

Peperere (12) vero haec ova quatuor novi pulices, quos

denuo in vitrum concavum indidi, postquam illi, quorum

coitum observaveram, casu quodam evaserant. Die septimo

post ovula parta, haec non tam in latiori parte, quam supe-

riori, perlucebant, quae pars superior systema quoddam

nervosum oculo praesentabat. Octavo unus ex majoribus

pulicibus mortuus erat, cujus loco duo parvi, neutiquam (13)

se moventes, conspiciebantur.”’

„Die nono ac decimo, omnes quatuor viventes apparebant,

membris sicuti majores, sed in proportione paululum lar-

gioribus (14), instructi, deficientibus pedibus

d'uto’biu/s lp o site riori biwsh (15):

„Die undecimo hora prima postmeridiana, hosce paedes

(28) quaesivi, sed nondum mihi eos detegere licuit. Parum

aberat, quin naturam hinc aberrasse crediderim; sed hora

tertia denuo inquirens, omnes animadverti pedes.’ (16).

„Verisimile ergo cum non sit, spatio duarum horarum

hos duos pedes perfectos reddere potuisse, ceteris in ovulo

in dies sensim (17) perfectis, conjectandum potius, ipsos sub

ventre ad latus aequaliter fuisse affixos, quemadmodum

in ovulo jacuere (18), quorum putamina (19) perfracta

& subtilissima hinc inde observavi. Exuviae etiam cujusdam

majoris pulicis, pellucidissimae, omnibus pedibus, crinibus

&c. integrae, oculis obversabantur (20). Cum igitur tres

viventes pulices majores, una cum quarto mortuo, diu post

et semper opaco, pedibus sub ventre attractis, adhuc inveni-

rem, extra dubitanionis aleam positum est, pelliculam suam

hosce pulices exuere (21). Sordes alvi pedibus adhaerentes,

ceteris deponere ingeniose satagunt (22), imprimis pedibus

anterioribus, quos per rostra inquinata alternatim in trans-

versum trahunt (23), quorum apex non minus incurvatus,

aut alter alterum, aut vaginam aculei purgat (24). Hos

motus sculptor, per microscopium videns, ungulas pedum

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 105

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

anteriorum, aliter ac prius delineaverat, figuratos se obser-

vare dicebat (25). Incessit ergo mihi cupido accuratius in

haec per lenticulam meam no. 1. cujus focus est quadrantis

lineae, inquirendi. Sed libertas pulicum in vitro, etsi parvo,

concavo, sese huc illuc movendi, non minus, quam focus

lenticulae, conatui nostro obstabant. Itaque studui, ut puli-

cem intra duas lamellas, ex speculari lapide (26) confectas,

omnibus extensis membris retinerem, id quod feliciter aliquot

dies post eveniebat, cum pulicem fame confectum animad-

verterem, ne compressus conquassaretur. Et ecce, ungulas

ego certe alias inveniebam, illico eas, sculptore a b-

sen te, delineans. Tab. III. Fig. 6. Hoc me fecisse non pige-

bat, quandoquidem, paucis tantummodo horis absolutis,

pulice enecato, iterum aliam ungularum faciem oculis depre-

hendebam. Hae variationes me, ut credam, adducunt, un-

gulas (Batten) e cuticula esse formatas, quae post mor-

tem insecti, exsiccatae et contractae, diversam accipiunt

figuram (27). Praeter ea laetitiam mihi faciebat aculeus,

Tab. III. Fig. 7. in medio lucidus, quem pulex e vagina, mox

emittebat, mox retrahebat, & quidem tam longe, ut rostris

adaequaretur, cujusque extremam partem, immota reliqua,

non minus contrahere poterat, etsi valvulas quasdam detegere

nequirem. Pulice mortuo, aculeus rostris tegebatur, meque

eum justo tempore vidisse, admodum contentus eram.

Non exiguam, mihi, animi voluptatem attulisset, si pulices

ovula perfringere, pedes posteriores liberare, et exuvias depo-

nere, per microscopium perspicere, mihi contigisset, sed non

omnia possumus omnes.”

Opmerkingen. Ik heb gemeend der wetenschap een

dienst te bewijzen, deze meesterlijke beschrijving on ver-

kort te doen herdrukken. 1. De bekende peristaltische

bewegingen. 2. Oudste waarneming van de fijne huidrimpels.

Hij maakt echter geene melding van het rugschild. Zie Deel

I. p. 32. 1724. FRIScH. 3. Hetzelfde als „crepitus’’: knappend

geluid. 4. Hij heeft dus de eigenlijke in de caruncula verborgen

klauwen niet gezien, en de toegevouwen caruncula voor een

„ungula alba” verklaard; zie echter beneden, sub 25. 5.

Plaatsnijder, graveur. 6. In werkelijkheid zijn zijne „ungulae”’

106 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

aan het einde der palpen een toefje van haartjes, door de

arabische gom samengehouden. 7. Zijn „rostri aculeus” is

het epistoom; zeer goed weêrgegeven. 8. Glazen voorwerp-

tafel. 9. Tweede waarneming der eieren en het verlaten van

de larve uit de eierschaal; maar de beschrijving laat veel te

wenschen over; van LEEUWENHOEK beschrijft 1694 dat

proces bij Tyrolichus casei nauwkeuriger; zie Deel I. p. 164.

10. Na 20 dagen dood; let wel, met gom opgeplakt! 11.

Weer eene waarneming van parende Acari: zie Deel I. p. 209.

12. = Pepererunt (van „pario’’). 13. = Niet. 14. By larven

zijn de pooten werkelijk betrekkelijk dikker dan bij de vol-

wassenen, evenals bij jonge Zoogdieren. 15. Tweede waar-

neming van zespootige larven, na VAN LEEUWENHOEK 1694. ;

zie Deel I. p. 6. en 164. En, goed:begrepen:ihet vierde

pootpaar komt na. 16. Het is hem dus ontgaan, dat

tusschen Larvae en Adulti eene 8-pootige Nympha voor-

komt. 17. = Allengs. 18. Niet onaardig bedacht; maar

onjuist. 19. — Dop, schaal. 20. Lees: observabantur. Oudste

waarneming der huiden van Nymphae. 21. Hij heeft de

vervelling niet gezien, maar is, door het zien der huidjes er

zeker van („extra dubitationis aleam positum est”), dat deze

„pulices’’ vervellen. 22. = Met zorg bewerken. 23. Deze

waarneming bevestigt dus die van FRISCH 1722; zie Deel

I. p. 32; waaraan ik toen twijfelde; zie Deel I. p. 33. 24. Deze

„aculeus” (twee tegen elkander gedrukte styletvormige

mandibels) kwam natuurlijk niet uit eene ,,vagina” (= het

epistoom; zie zijne figuur 5); de situatie misleidde hem.

25. Zijn ,sculptor” zag dus wèl klauwen; zie mijne opmer-

king hierboven, sub 4. 26. Glimmer, mica. 27. Fig. 6. is dus

door HorcH zelf geteekend. Zijn „sculptor” en hy zagen

dus 3 verschillende „facies” der ambulacra; en zijne con-

clusie, dat die ,,ungulae”’ „e cuticula esse formatas” is dus

wel merkwaardig! 28. Aardige uitdrukking voor Larvae!

Zijne figuren zijn, op enkele détails na, buitengewoon

goed. In zijne „Explicatio Tab. III”, die ik niet noodig vind |

te herdrukken, noemt hij figuur 4: „ungula pedis anterioris’;

terwijl hij in den tekst zegt, dat deze de ,,ungula” van de

palpen zijn! — Hij noemt het epistoom in den tekst „rostri

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 107

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

aculeus’ en in de ,,explicatio” „vagina aculei”. — Over het

algemeen heeft hij zeer veel waargenomen, wat nog tien-

tallen van jaren na hem verborgen bleef.

m 1757. Pou de la poule, Pou de la tourterelle. REDI, Ex-

pér.; in: Collect. acad.; v. 4. Part. etrang.; p. 461. — Nomina

da geen figuren.

O 1760. Luis op de adr Luis op de hen. BAKER,

Het mikr.; v. 2. c. 21. p. 182. — Als 1744.

m 1761. Vermoedelijk Dermanyssus gallinae op het hoofd

van Homo sapiens, zie beneden bij Bdella longicornis (no.

FON zoll).

m 1765. Pou de la tourterelle, Pou sur la poule. J. D.; in

Encyel. Dict. rais. Sci. Arts Metiers; v. 17. Suppl. p. 811. —

Naar BAKER 1743.

m 1769. Luisje der kanarievogels, Myt der kanarievogels.

HouTTUYN, Nat. Historie; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 151. —

Vertaling van FrIscH 1722; zie.Deel I. p. 32.

m 1775. (sine nomine). P. S. L. MÜLLER, Vollst. Natur-

syst.;,v..2. B.,o. py 1056. n. 24 — „Eine dergleiche Art.

sogar .... Canarienvégel.’’ — Verkort naar HOUTTUYN 1769.

1776. Acarus ano postice emarginato. SCHRANK, Beytr.

Nature Op Mest: 1.42. 1642 -oVerkort:

„Zwo auf einer Feldlerche. Farbe wie gebrannter Caffee;

am Kopfe und am Steisze zween gi

unregelmässigen Flecken. Das Thier

zieht die Fiisse meistentheils, die

vorderen ausgenommen, unter dem

Bauch zusammen (1). Leib rück-

wärts d sachte vertieft.”

Op menkımgem. 1. Zlsihet

dood is, tusschen 2 glimmerplaatjes!

— Vermoedelijk gallinae, mogelijk

eene andere soort, die dan alaudae

moet genoemd worden. — Alauda

arvensis; bij Weenen, Oostenrijk.

Acarus ovatus subhyalinus, nigri-

cans, nudus, pedibus subaequalibus, omnibus physapodibus.

Idem, abidems 4p. 338..,n4. 16.t. ‚1.131355 = Verkort:

Fic. 21. — 3/2.

108 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

„Auf den Stieglitzen. In ziemlicher Menge. Etwa die Grösse

einer Nisse. Schmutzig, eyförmig; Füsse beyläufig gleich

B1G.722.,- 3/2:

gross, haben kurze Häärchen, und

an ihrer Spitze eine helle Blase auf

einem Stielchen. Füsse IV etwas

dünner und ohne Haare. Das durch-

scheinende Eingeweid stellet der

Phantasie das Bildeiner Spinne vor.”

Dat laatste maakt de determina-

tie gemakkelijk. Wij hebben hier

met eene Dermanyssus te doen, ver-

moedelijk met eene Nympha II, en

tusschen twee glaasjes platgedrukt.

Dat „nudus’ niet letterlijk op te

vatten. Blijkt, bij nader onderzoek

de soort — passerinus te zijn, dan

moet deze carduelis SCHRANK 1781

genoemd worden. — Carduelis

carduelis; bij Weenen, Oostenrijk.

m 1778. Luis op de tortelduif, Luis op de hen. BAKER, -

Het miles nv n2 Up 82 Als 1743; “zie Deel 1" p. #83:

m 1778. Acarus gallinae, Mitte de la Poule. DE GEER,

Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 111. — „Ovatus laevis griseus vio-

laceo marginatus,

pedibus

anticis longioribus. — Ovale

lisse griseâtre, bordée de violet

foncé, à pattes antérieures les

plus longues.” — Hy identi-

ficeert haar terecht met Pulex

gallinae REDI 1668; zie Deel

Spa sie

, Très visible à l'oeil simple;

sur les Poules. Ovale, environ

au milieu du corps une inflexi-

on (1); grisatre ou blanc trés

sale, aussi les pattes et les bras.

Corps bordé tant en dessus qu’en dessous d’une large marge

violette foncée et en dessus des taches de la méme couleur.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 109

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

Les 2 petits bras courbés en dessous, divises en articu-

lations; entre-deux une assez longue pointe conique: la trompe.

Pattes transparentes, longues, assez grosses, articulees; les

I plus longues que les autres; la Mitte en marchant les remue

comme des antennes. Les pattes terminees par un petit

filet très delié et très transparent, au bout duquel une petite

vessie claire et très flexible, que la Mitte pose sur le plan de

position, avec deux petits crochets extremement fins. Rases,

ou n'ayant que quelque peu de poils très courts sur le corps

et les pattes; très-vives, marchent avec beaucoup d’agilité.

C'est du sang qu’elles sucent de la peau des Poules (2).

Opmerkingen. I. Dat is meestal niet het geval.

2. Hij vergat dien donker violetten rand en die figuren aan

het gezogen bloed toe te schrijven; bij andere Acarı doet hij

dat wèl.

De figuur is goed van „habitus, maar onvolmaakt; o. a.

zijn de pooten te dun, en nergens is een haartje te zien. —

Gallus domesticus; Zweden.

O 1778. Zecca della gallina, Pollino della gallina, Zecca

della tortora, Pollino della tortora. REDI, Esper. int. all.

gen. Ins. — Als 1668; zie Deel I. p. 30. i

e178) Meten Bue Hoz,. Hist..d. Ins.'nuis...&e. pl! 271.

— Hij noemt alle in huizen voorkomende schadelijke insec-

ten ,, mite”, dus ook: „4° Celle qui habite sous les plumes

des oiseaux qui sont en cage.”

m 1781. Acarus alaudae, Lerchenmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 515. n. 1060. — Hij verwijst naar zijne

Beytrage, psll.on\ 7.

Acarus carduelis, Stieglitzmilbe. Idem, ibidem; p. 522. n.

1080. — Hij verwijst naar zijne Beyträge, p. 38. n. 16.

a 1782. Mite. Buc’Hoz, Hist. Ins. utiles et nuis.; p.

285. — Als 1781.

m 1783. Acarus gallinae. DE GEER, Abh. (vertaling van

GOEZE) p. 47. n. 8. — Als 1778.

Hühnermilbe. GOEZE, ibidem; p. 47 noot b.

Hiihnerlausmilbe. GOEZE, ibidem; p. 280 (register).

m 1783. Acarus gallinae. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 203. n. 1342. — Diagnose van DE GEER 1778.

110 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

26. Acarus gallinae de Geer 1778.

m 1789. Acarus alaudae, Mite de l’alouette. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 3. p. 74. n. 71. — Naar SCHRANK 1776.

Acarus carduelis, Mite du chardoneret. Idem, ibidem; p.

77. — Naar SCHRANK 1776.

m 1790. Acarus alaudae. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p- 2932. n. 63. — Diagnose van SCHRANK 1776.

Acarus carduelis. Idem, ibidem; p. 2933. n. 76. — Diagnose

van SCHRANK 1776.

m 1792. Acarus alaudae, Mitte de l’alouette. MANUEL; in:

Eneyelmeth4;rblist’» Nati; Ins.;"v.7.5p?°696.2n.212.

Acarus carduelis, Mitte du chardonneret. Idem, ibidem;

PAGI7 me 18:

m 1802. Acarus alaudae. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

p. 707. — Als 1790.

Acarus carduelis. Idem, ibidem; p. 708. — Als 1790.

m 1803. Acarus vestium, Kleider Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 201. n. 2649. — „Der Körper eyförmig, etwas

flachgedriickt, und ein wenig stumpfeckig, nicht eigentlich

haarig, sondern mit sehr kurzen, eben nicht sehr häufigen,

Borsten besetzt, auch an den Füssen, wo sie doch etwas

dicker und noch kürzer sind. Die Farbe wie bey einer Laus,

am Hintertheile des Leibes eine grosse weisslichte Makel,

und eine schwarze Zeichnung wie ein gröblichter Umriss

eines Wappenschildes und der dazu gehörenden Kleinodien;

die Füsse alle etwas dicklicht, die I etwas mehr und etwas

länger. — Ich hatte nur einmahl Gelegenheit, dies Insekt zu

sehen, aber da sah ich mehrere Stücke, und man sagte mir,

dass es bey den, sonst sehr reinlichen, Personen, die damit

behaftet waren, in unbeschreiblicher Menge vorhanden sey

.... Es war hoher Sommer.”

Ziedaar weder een geval van in massa optreden dezer

lastige Acari. Zie Deel I. sub 1550 en 1654 en hierboven

1702. Ook hier afkomstig van hoenders, of van spreeuwen-

nesten.

m 1804. Mite de la Poule. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 373. — Naar DE GEER 1778.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 111

21.

Acarus hirundinis Herm. 1804.

(Dermanyssus.)

m 1804. Acarus hirundinis, Mite de l’hirondelle. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 83. t. 1. f. 13. — „Ovatus, pallidus;

dorso nigro-variegato; pedibus anterioribus longioribus, apice

setosis. — Ovale, pâle; dos bigarré de noir; pieds antérieurs

les plus longs, garnis de soies à

l’extrémité.”” — Verkort: N 4

„Dans le nid de l’hirondelle de

cheminée (1). — Cette espèce est

de la famille de celles qui, outre ,

les palpes, ont encore d’autres

organes à pinces (2). Quoique je

n’aie pas vu ces pinces (3), j'ai

jugé cependant qu’elles existent.

En pressant l’insecte, il en est

sorti la partie, à laquelle sont

placés les palpes et les pinces.

Je n'ai pas vu les pinces en

pinces parfaites, mais seulement leur branche ou partie

supérieure, que j'ai prise pour une pince, à cause de la plus

grande largeur de sa base (7). — Corps déprimé, ovale, plus

large par derrière et cilié au bord postérieur. — Couleur d'un

brun jaunâtre ou testacé pâle (4). Dans les plus jeunes et

plus petits le disque entier du dos est pâle et à peine tacheté.

Dans quelques-uns .... une ligne irrégulière, qui est peut-

etre une partie des intestins (5). — Les pieds I plus longs

que les autres; leur dernier article garni à la pointe de soies

longues. Tous les pieds couverts de poils courts; au dernier

article est attaché un autre, filiforme, plus large au sommet

et terminé par une espèce de gobelet (6), à la base duquel

est fixé des deux côtés un onglet. — Je n’ai pu découvrir

d'yeux.”

Opmerkingen. 1. Hirundo rustica. — 2. Goed be-'

grepen. 3. Geen wonder. 4. Hij beschrijft nu uitvoerig de rug-

vlekken; ik copieer dat gedeelte niet, omdat zij zoo variabel

zijn. 5. Had hij dat maar óók van de vlekken der Adulti

Fic. 24. — Overtrek.

12 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

27. Acarus hirundinis Herm. 1804.

gezegd! 6. Op p. 73 ,,vésicule”. 7. Het epistoom; zie ook

de figuur.

Bij de diagnose, vraagt hij: „Acarus gallinae de Geer?”

Neen; maar het was niet vóór 1876, dat men met zekerheid

wist, dat zij eene andere soort is; de verdienste komt MÉG-

NIN toe. — Frankrijk.

28.

(Vervolg van Deel I. p. 36. n. 7.)

Acarus vespertilionis Scopoli 1763.

(Spinturnix.)

1732. Fledermaus-Laus. FRISCH, Beschr. Ins. Teutsch-

lands; v. 10. p. 26. 27. — In het Register over deel VI—X;

nomen nudum.

m 1740. Pediculus vespertilionis. FRISCH, Index hist. suae

Ins.; in: Misc. Berolin.; v. 6. p. 130. — Nomen nudum.

m 1754. Pediculus (Anonymus) in: Commentarii lipsien-

ses; v. 3. P. 2. p. 229. — „Pediculus in membranaceis vesper-

tilionum pinnis.’’” — Referaat van BAKER, Employment &c.

1198:

m 1763. Acarus vespertilionis. ScopoLI, Ent. Carn.; p.

387. n. 1058. — „Corpus rotundatum; pedes aequedissiti,

apice obtusi; pedum numero imprimis Acarum indicat (1).

In Vespertilione murino.”

Opmerking. 1. Hy citeert abusivelijk ook LINNAEUS’

Pediculus vespertilionis, die eene Nycteribia is; vandaar, dat

hij erop wijst, dat zijn eigen vespertilionis 8 pooten heeft.

SCOPOLI’s naam is geldig, omdat hij niet homoniem is met

Pediculus vespertilionis en ook FRISCH 1728, die de echte

Spinturnix, met eene afbeelding, citeert.

O 1764. Louse of the bat. BAKER, Empl. for the micr;

Ed. 2.; v. 2. p. 406—408. — Als 1753; zie Deel I. p. 37—39.

[m 1767. Ofschoon LINNAEUS in zijne Syst. Nat.; Ed. 12;

v. 1. P. 2. p. 1023. n. 9. de Pediculus van zijne Ed. 10. thans

Acarus vespertilionis noemt, en zelfs FRISCH 1728 en SCOPOLI

1763 citeert, is de diagnose dezelfde als die van zijne Ed. 10.

(zie Deel I. p. 39), dus die van Nvycteribia.]

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 113

28. Acarus vespertilionis Scop. 1763.

m 1767. Pediculus vespertilionis. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Ed. 12.; v. 1. P. 2. p. 1023. sub n. 10 (Acarus passerinus). —

Hier citeert hij N.B. de „Louse of the Bat” van BAKER (zie

Deel I. p. 37—39), onder den Latijnschen naam, als syno-

niem van laatstgenoemde. Een van de vele staaltjes van zijn

slordigheid.

m 1769. Acarus vespertilionis, Vledermuizen-Luis. HOUT-

auvvioNat.aHisti; wa I. Stuk*(— tom.) 13. p. 124. m. 9 —

Ofschoon hij de diagnose van LINNAEUS overneemt, die,

zooals men weet, die van eene Nycteribia is, neem ik toch

den hierboven geschreven naam van hem over, omdat hy

le óók SCOPOLI (met den naam!) citeert, en 2e grooten twij-

fel koestert aan de identiteit van het insekt van LINNAEUS

met de ,, Luis”, die FRISCH en BAKER beschrijven en afbeel-

den, en met de Acarus van ScopoLI. Ook geeft hi in het

kort weder, wat FRISCH en BAKER medegedeeld hebben.

[m 1769. Acarus vespertilionis. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Bel Sava Pa2tdimid. 2e ps 1023049" — 2215717672]

m 1770. Luis van den vledermuis. BAKER, Nuttig gebr.

mikr.; v. 2. p: 418-421. — Als 1753; zie Deel I. p. 37.

[m 1775. Acarus vespertilionis. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

812. n. 11. — Al citeert hij FrIscH 1728 en ScopoLi 1763,

zijne diagnose is die van LINNAEUS 1758; = Nycteribia.]

m 1775. Acarus vespertilionis, Fledermausmilbe. FUESS-

LIN, Verz. Schweiz. Ins.; p. 59. n. 1178. — Vespertilionidae;

Zwitserland.

m 1775. Acarus vespertilionis, Fledermausmilbe. P. L. S.

MÜUTLER,Vollst } Natursyst.;1v.12#P. 52p:11047.n.'9. =>) Ver-

taling van HOUTTUYN 1769; zie aldaar. |

m 1776. Acarus vespertilionis, Fledermauslaus, Flügelmilbe.

GOEZE, Ins. an Thieren; in: Beschäft. Berl. Ges.; v. 2. p.

299. P. 256: „An einer Fledermaus von der grössten

Art” .... (p. 259) „liefen scharweise in den Florflügeln

herum. Sehr hurtig.”.... (p. 262) „Stärke der Muskeln (1),

in den vordersten Fussgelenke ausserordentlich; denn man

muss erstaunen, wie gewaltig, und schnell es damit zugrei-

fen kann, besonders, wenn es eingesperret ist.” [Es sind]

hohle Halbkügelchen. Jedes dieser hat einen kleinen Schnitt,’

114 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

28. Acarus vespertilionis Scop. 1763.

. (p. 263) „Die Gestalt ist wie ein hohles Theeköpfchen,

und die Materie eine biegsame Membrane. Die hohle Seite

ist auswärts; und kann durch einen Muskel (2) stark und

schnell bewegen, sich leicht zusammenziehen, und sich eben .

so leicht wieder aus-

einander thun. Es ist

auch mit Krallen ver-

sehen; sie stecken in

jedem Halbkügelchen,

doch so. dass der vor-

derste Rand dessel-

ben». ..usie ibedecket.

Die Milbe kann dieses

Häutchen zurückzie-

hen und sich mit den

Krallen. 2% halten,

das Häutchen wieder

darüber Ziehen, wenn

sie aufglatten Körpern

gehen will.” — (p. 264)

„Merkwürdig ist es,

dass sie blos an den

Flügeln leben, wie Frisch ganz richtig bemerket hat. Ich hab

es versucht, einige in der Pelz zu setzen; sie liefen aber

gleich wieder heraus. Ich habe sie gemeinlich an den Fleisch-

adern der Flügel sitzen sehen, vermutlich müssen sie daraus

ihre Nahrung ziehen. — (p. 265). „Könnten nicht nur auf einem

grünen Wachstuchtische, sondern sogar auf Glassbiebern so

geschwinde laufen, dass ich sie kaum mit den Augen folgen

konnte. Sie gebrauchten nicht die Klauen, sondern die häuti-

gen Halbkugeln. Baker gedenkt noch eines besondern Umstan-

des an diesen Insekten” [zie Deel I. p. 38]. „Ich habe....

die Bestätigung gesehen. Die Milbe, die ich in einem hohlen

Dekkelgläschen beobachtete, strekte oft vier Füsse in die

Höhe, und hieng sich an dem, dem Auge zugekehrten Glas-

dekkel nicht nur vest an; sondern konnte auch an der Fläche

desselben in eben dieser Stellung so gut, als unterwärts in

der Höhlung des Glases, laufen. Ein glücklicher Zufall hat

% OAD A

S GED

Pre 250 le

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. KS

28. Acarus vespertilionis Scop. 1763.

mit die Erzeugungsart dieser Milben bekannt gemacht.” —

Hier moet ik mijne lezers naar n. 25 hierboven p. 98 verwijzen.

Opmerkingen. 1. Carunculae. 2. Spieren, musculi.

— Pterygistes noctula, Myotis myotis BECHST. (murinus

SCHREB.); Duitschland.

æ 1776. Acarus lutescens. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Brodie: p. 187. n. 2232. „Abdomine plano; pedibus aequa-

libus, globulo terminatis.” — Naam en diagnose doen mij

haar hier plaatsen, hoewel hij niet vermeldt, waar hij het

diertje vond, (dat doet hij trouwens bij geene der door hem

genoemde soorten!)

m 1776. Fledermausmilbe. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.;

p. 245. — „Füsse so gerichtet, dass sie auch auf dem Rücken

gehen kann.” — Daarmede bedoelt hij blijkbaar, dat alle

pooten aan den lichaamsrand, niet ventraal, aangehecht

zijn; waarin hij zich echter vergist.

[m 1781. Acarus vespertilionis (partim). FABRICIUS, Spec.

Ins.;v2 2.994875n4157 Al citeert hij, Prisca 1728 en Sco-

POLI 1763, zijne diagnose is die van LINNAEUS 1758 = Nyc-

teribia.]

# 1781. Acarus vespertilionis, Fledermausmilbe. FÜESLY,

Neues Mag. Liebh. Entom.; v. 1. P. 1. p. 101. — In zijne

recensie van GOEZE 1776.

m 1789. Acarus vespertilionis, Mite des chauve-souris. DE

VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 47. n. 5. — Citeert terecht

alléén FRISCH 1728 en SCOPOLI 1763, niet LINNAEUS en

GEOFFROY 1762. — „In Gallia Australis.”’

[m 1790. Acarus vespertilionis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2927. n. 9. — Naar LINNAEUS, dus: Nycteribia.]

[m1792. Acarus vespertilionis. MANUEL; in: Encycl.

méth.; Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 689. n. 19. — Naar LINNAEUS,

dus: Nycteribia. |

[sw 1792. Acarus vespertilionis. PETAGNA, Inst. Ent.; v.

2. p. 707. n. 4. — Naar LINNAEUS, dus: Nycteribia.]

o 1794. Mube. GOEZE, Belehrungen; p. 302. § 55. —

Grootendeels als 1776. — P. 304: Hij sneed de vleugels van

de vleermuis af en kon de ,,Milben” 8 dagen lang daarop in

leven houden. — Over de voortplanting zie men bij no. 25, p. 98.

116 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

28. Acarus vespertilionis Scop. 1763.

m 1796. Milbe. GOEZE, Belehrungen; p. 302. $ 55. —

Als 1794.

[a 1796. LATREILLE, Précis car. gen. Ins.; p. 176, plaatst

Acarus vespertilionis LINNÉ in zijn gen. nov. Nycteribia. —

Eindelijk!]

[m 1802. Acarus vespertilionis. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; p. 704. — Als 1790.]

(a 1802. Acarus vespertilionis. (VON SCHRECKENSTEIN),

Verz. d. Halbkäfer; p. 44. — Acarus, of Nycteribia? — Mid-

del-Beieren.)

m 1803. Acarus vespertilionis, Fledermaus Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 207. n. 2664. — Diagnose; citeert

GOEZE 1776 en BAKER 1753. — An den Flügeln der Fleder-

maus; Beieren.

m 1804. Acarus vespertilionis, Mite de la chauve-souris.

HERMANN, Mem. Apt.; pe@4t 213721483. OE nGa HI

„Thorace angulato, cruciato;

pedibus unguiculatis, corpore

longioribus (1). — Corselet

anguleux, marqué d'une

croix; pieds onguiculés, plus

longs que le corps (1).”

Verkort:

„Sur la chauve-souris noc-

tule. — Corps d’une couleur

jaunâtre sale, déprimé, pres-

qu’orbiculaire, allongé posté-

*Mieurement;!.... ..cetterqueue

est garnie à son bord de 4

soies roides. J'ai vu sortir de

la queue une papille tronquée (2). — Dans l'intérieur du

corps j'ai observé des lignes sinueuses et une tache au milieu,

qui changeoient de figure à mesure que l’insecte remuoit les

pieds. (3). .... vaisseaux dont les deux premieres m’ont

paru seules entrer dans les pieds I. — Les deux palpes à 3

articles (peut-être à 5) (4) avoient entre eux deux autres

organes à article basilaire plus large, et terminé par un

onglet assez grand et simple, à ce qu'il m’a paru (fig. G)

Fic. 26. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 117

28. Acarus vespertilionis Scop. 1763.

(7). — Les pieds sont égaux de la longueur presque (5) du

corps, composés de 5 articles difficile à distinguer (6), heris-

ses de soies et terminés par un organe en forme de carafe,

spongieux, contractile et armé sur les deux côtés d'un crochet

(fig. I). On n’a pas observé les yeux.”

Opmerkingen. 1. Dat is de diagnose, die LINNAEUS

aan zijne Pediculus vespertilionis geeft, en die eene Nycteribia

is. Jammer, dat HERMANN dat niet inzag: „pedibus corpore

longioribus”, terwijl hy zelf beschrijft: „presque de la lon-

gueur du corps’! 2. Het anale pijpje. 3. Hier volgen beschrij-

vingen van verschillende figuren; ik herhaal ze niet, omdat

ze zoo variabel zijn. 4. Juist. 5. Zie bij 1. 6. Juist. 7. Dat

verraadt een 3, en tevens, dat HERMANN slechts één individu

bestudeerde; had hij er meer onderzocht, hij zoude bemerkt

hebben, dat niet alle individuen zulke mandibels bezitten.

29.

Acarus testudineus Schrank 1781.

(Iphidosoma.)

m 1776. Acarus abdomine glabriusculo, sub incessu glo-

bosor SCHRANK, Beytr. Naturg.; pe 127. n. 27. (eerste helft

der beschrijving). — Ten onrechte citeert hij LINNE’s fun-

gorum (eene Oribatide) — Verkort:

„Uhngefähr so gross als die vorige (1). Schmutzig rost-

farben. Fig. 12. stellet es vor wenn es kriecht, ein Sonnen-

käferchen in Miniatur; nur etwas weniges

vom niederhängenden Rüssel (2), die Füsse

I, und zuweilen die Spitzen der übrigen

Füssen kommen dem Beobachter zu Gesichte.

Nichts sieht einer Schildkröte ähnlicher (3).

Ihr Gang ziemlich langsam, schildkröten-

mässig.”

Opmerkingen. I. Oridata berlesei

(zie 11278). 2.1,De,. palpen xtdes Russel“

(gnathosoma) is niet te zien. 3. Zijne be-

schrijving „ein Sonnenkäferchen in Miniatur’ en „einer

schildkröte ähnlich” wijzen wel op een hooggewelfd dier, dus

Fre 27312.

118 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

29. Acarus testudineus Schrk. 1781.

niet op een zoo laag gewelfd dier als eene Uropoda is. De

woorden „glabriusculo, globoso” doen aan I[phidosoma, meer

speciaal ovata BERLESE 1892 denken. — Hij geeft geen habi-

tat aan. Bij Weenen, Oostenrijk.

m 1781. Acarus testudineus; Schildkrötenförmige Milbe.

SCHRANK, Enum. Ins. Austriae; p. 520. n. 1072. — Hij ver-

wijst naar zijne Beyträge p. 127. n. 27.

1789. Acarus testudineus, Mite tortue. DE VILLERS.

Linnaei Ent.; v. 3. p. 76. n. 76. — Naar SCHRANK.

m 1790. Acarus testudineus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2933. n. 69. — Diagnose van SCHRANK.

a 1792. Acarus testudineus, Mitte testudinée. MANUEL;

in Encyel.meth.;=Elist.aNat}; Ins, fiv. np: 692.n:1225

Naar SCHRANK.

m 1802. Acarus testudinarius. TURTON; in: GMELIN, A

gen. Syst. of Nat.; p. 708. — Als 1790.

30.

(Vervolg van Deel I. p. 39. n. 8.)

Acarus aphidioides L. 1758.

(Asca.)

m 1759. Acarus ruber, pedibus primoribus longioribus, abdo-

mine pone bicorni. DE LA CHENAYE DES Bois, Dict. rais.

univ. Anim.; v. 1. p. 646. col. 2. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1759. Acarus pedibus primis longioribus cursoriis, abdo-

mine postice bicorni. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. n.12.

m 1760. Acarus aphidioides. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

11; p. 616. n. 12. — Als 1758; zie Deel I. p. 40.

m 1761. Acarus aphidiordes. RYDBECK, Pandora ins.; in:

LINNAEUS, Amoen. Acad.; v. 5. p. 250. Nomen nudum.

m 1761. Acarus aphidiordis. LINNAEUS, Faun. Suec.;

Ed. 2.; voorwerk, ongepagineerd.

Acarus aphidioides. Idem, ibidem; p. 481. n. 1972. — Als

1746 en 1758; zie Deel I. p. 39. 40.

1763. Red acarus, with the fore feet the longest and the

hind part of the belly forked (sic!). BROOKES, A new and

accur. Syst.; p. 280. n. 6. — Naar LINNAEUS 1746.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 119

30. Acarus aphidiordes L. 1758.

m 1767. Acarus aphidioides. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Pa E Zep. O2S nl 2 —A1ss7175850Zie Deels p} 20:

m 1769. Acarus aphidiides, Plantlwisagtige Myt. HoUT-

RUN Natuurl:Flist:iwal4Stule(= tom) 13% py 127 in 122

— Naar LINNAEUS 1746 en 1758.

m 1769. Acarus abhidiordes. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

oe Vee lia BH24 dimid4222p. 110235112: Als 1767.

m 1773. Pine-tree Acarus. Hırı, Hist. of Anim.; p. 25.

n. 4. — Als 1752; zie Deel I. p. 39.

m 1775. Acarus aphidioides. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

813. n. 14. — Als LINNAEUS 1767. Maar hij citeert abusive-

lijk GEOFFROY 1762, die m.i. Petrobia latens, beschrijft; zie

beneden, sub n. 90. En bovendien beweert hij: „Habitat

in ligno putrescente,” wat geen der 2 auteurs gezegd

heeft !””

.m 1775. Acarus aphidioides, Pflanzenmilbe. P. L. S. MÜL-

LER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1048. n. 12. — Verkorte

vertaling van HOUTTUYN 1769.

m 1781. Acarus aphidiordes. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 488. n. 19. — Diagnose van LINNAEUS 1758. — Identifi-

ceert haar ten onrechte met GEOFFROY 1762 (= Petrobia

latens) en SCHRANK 1776 (= Eupodes fusifer).

m 1786. Acarus aphidioides. LESKE, Ueberwinterende In-

sekten; in: FUESLI, Neues Mag. Liebh. Entom.; v. 3. n. 1.

p. 26. — „Unter rund erhabenen Steinen in der Erde.” —

Nomen nudum; Duitschland.

m 1787. Acarus aphidiordes. FABRICIUS, Mantissa Ins.;

v. 2. p. 373. n. 23. — Diagnose van LINNAEUS 1758.

m 1787. Acarus ruber. FORSSKÄHL, Hospita Ins. Flora;

in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 307. — Nomen nudum;

Pinus sylvestris.

m 1788. Acarus aplidioides. RYDBECK, Pandora Ins.; 7:

LINNAEUS, Amoen. Acad.; v. 5. p. 250. Nomen nudum.

1789. Acarus aphidioides, Aphidioide. DE VILLERS, Lin-

naemEnts Va. pr 49 mn: 8: Gedeeltelijk naar LINNAEUS.

m 1790. Acarus aphidioides. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2927. n. 12. — Diagnose van LINNAEUS; maar hij

citeert ook SCHRANK (— Eupodes fusifer).

120 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

30. Acarus aphidioides L. 1758.

m 1791. Acarus apmoides. BREZ, Flore des Insectophi-

les; p. 322. — Nomen nudum; op Pinus.

m 1792. Mite puceron. MANUEL; in: Encycl. meth.; Hist.

Nat.; Ins.; v. 7. p. 684. — Acarus aphidioides, p. 690. n. 22.

m 1792. Acarus apmdiordes. PETAGNA, Instit. Ent.; v.

2. p. 708. n. 8. — Diagnose van LINNAEUS.

1794. Acarus aphidioides. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

4. p. 430. n. 26. — Diagnose van LINNAEUS; citeert abusive-

lijk ook SCHRANK (= Ewpodes fusifer).

m 1796. Acarus aphidoides. FABRICIUS, Nomencl. ent.;

LLL. — Nomen nudum.

m 1802. Acarus aphidiodes. TURTON; in: GMELIN, À gen.

Syst.of Nats pirZO4ir Als 700:

m 1802. Acarus aphidioides, Mite des pucerons (sic!)

WALCKENAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 421. — Citaten,

o.a. ook SCHRANK (= Eupodes fusifer). — Nomen nudum;

Frankrijk.

31:

Acarus formicarum Scop. 1763.

(Antennophorus.)

1763. Acarus formicaram. ScopoLI, Ent. Carn.; p.

390. n. 1067. — „Ovatus, junior albus, adultus obscurior,

superne villosus; antennis aut palpis abdomine longioribus,

motatoriis. Agilis valde. In Formicis alatis rufis.”

Antennae of palpi langer dan het lichaam zijn by Acari

onbekend. Hij heeft blijkbaar de antennae-vormige pooten

I voor antennae aangezien, en dan is het vreemd, dat hij

de soort niet onder zijn genus Pediculus bracht. Maar hij

zag zeker aan den habitus of ,,facies’’, dat het eene Acarus

was. De soort is eene Antennophorus en ongetwijfeld uhl-

manni HALLER 1877.

® 1789. Acarus formicarum, Mite des fourmis. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 64. n. 38. — Naar SCOPOLI.

(Uropodidae.)

(Vervolg van Deel I. p. 41.)

m 1703. Anonymus (zie Deel I. p. 42) vond de Nymphae

HIST. OVERZ.D. ACAROLOGIE. II. 121

(Uropodidae)

II van Fuscuropoda marginatus vrij levend op brandnetels.

m 1722. FRISCH (zie Deel I. p. 43—44) zegt terecht, dat

de steel vloeibaar uit den anus te voorschijn komt, doch aan

de lucht verhardt. Hij verklaart den draad voor een pijp

of buis, waardoor de diertjes sappen uit den kever zuigen.

Hij zag van de diertjes de pooten.

m 1746. LINNAEUS (zie beneden, p. 130) vraagt zich af:

Coccus? Acarus? Pediculus? An Ovum? — Over den steel

laat hij zich niet uit.

m 1766. GMELIN (zie beneden, p. 130): „Es dörfte auch

wohl nur ein Eygen seyn.’

m 1768. DE GEER (zie beneden, p. 122) spreekt van een

„sträng’ (streng, draad), „stjelk’’ (steel, stengel), of „stjert’’

(staart, achterste), waardoor de sappen naar het diertje

vloeien (evenals FRISCH 1722); en tòch: tweemaal gebruikt

hij het woord „förmodeligen” (vermoedelijk); hij twijfelt

dus! En éénmaal: als het diertje van de steel los is, neemt

het voedsel door de monddeelen op.

m 1768. LINNAEUS (zie beneden, p. 125) ziet ze voor

Larvae aan. Over den steel laat hij zich niet uit.

1769. HouTTUYN (zie beneden, p. 131) uit het ver-

moeden, dat zij eieren, of poppen van Acarus coleoptratorum

zouden zijn.

m 1791. SHAW (zie beneden, pp. 132) beschouwt ze als

Larvae van Acarus coleoptratorum.

m 1792. DONOVAN (zie beneden, p. 129) houdt ze voor

eieren; ziet zelfs, met het mikroskoop, een embryo erin.

Toch beeldt hij 2 van de 3 exemplaren met pooten af!

m 1799. RATHKE (zie beneden, p. 126) beschouwt de

Nymphae II als eieren, door de moeder aan insecten vastge-

kleefd. Hij schijnt dus het exemplaar, dat hij beschrijft,

vrij levend gevonden te hebben.

1804. HERMANN (zie beneden, p. 133) heeft zijn cassı-

deus vrij levend gevonden. Voor zoover ik weet, werd deze

soort ook nog nooit op insecten aangetroffen.

122 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

; 32.

Acarus vegetans de Geer 1768.

(Uropoda.)

m 1768. Acarus vegetans. DE GEER, Djur som med en

sträng; in: Kong. Vet. Acad. Handl.; v. 29. p. (176—180)

182. Verkort:

(P. 176). „Mars; Staphylinus” [rufipes].

(B 177), E) större,,än sand kon) east david

med en läng sträng, .... af deras bak-del; .... äfven sins

imellan äro förena-

de.... Denna sträng

är helt fin, genoms-

kinande och böje-

lig.... vid bakdelen

af lilla Insectet, lik-

som med en liten

platt fot..... Denna

strang kan helt val

liknas vid nafvel-

-strangen af et Foster. Vid nägot afstand fran foten har stran-

gen ibland en liten knöl; (2) (Fig. 2. n.)”

(P. 178). „Flere Acari hänga tilhopa i en rad, .... voro

lefvande: ty alla rörde de fötterna”. .... ”Är utan tvifvel,

at kunna draga närings-saft utur honom” [Staphylinens];

de lefva och vaxa pa honom.Aer.WRäste, rt -Chmedisma

träd-lika strängar, och ingalunda med hufvudet” [vid Sta-

phylinen] „sâ är klart, at närings-saften màtte gà igenom

desse strängar. .... De suga förmodeligen (3) Staphylinen

genom deras stjertar. Men hvad som är än mera förunder-

ligt, är, at desse Acari suga hvarandra; at närings-saften

. màste gà fran den ena Acarus til den andra, genom

strängarne, [p. 183: förmodeligen].

(P. 179). „Blifva ej ständigt sittande pà Staphylinen, de

Fic. 28. — 1/1

skiljas ändteligen fràn deras stjelk .... Det lilla Insectet

tager sig fast med fötterne vid det första ting det kommer

at, .... dà strängen skiljer sig fran dess kropp vid det stället,

hvaräst han är fast vid kroppen” [vid Acarus] (Fig. 2. b.).

Da är det ledigt och kryper hvart det vil.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 128

32. Acarus vegetans de Geer 1768.

„Skapnaden .... aflâng, men spetsig af hufvudet. Brun,

stötande nägot pà rästfärg. Kupig (convexus) ofvan uppä,

. med et härd, stätt och glänsande skal, som bestär af

et stycke. Detta gär med sina bräddar nägot utom sjelfva

kroppen, och desse bräddar äro genomskinande, sà at man ser

en del af fötterne därigenom. Inunder platt, .... fötterne

. otta .... karta; de tvänne främsta längre, nagot tjoc-

kare, .... alla genomskinande, delte i mänga leder, besatte

med smä här, vid ändan en liten bläsa. (4). Imellan främsta

fötterne tvänne kärta armar, äfven delte i leder, ej sträcka

sig längre än til hufvudets spits, sà at man mäste (P. 180)..

betrakta Insectet inunder, för at blifva dem varse. Imellan

desse smä armar en liten spitsig conisk del, förmodeligen et

snyte (5), hvarigenom djuret sedermera suger sin föda, när

det ar i ledighet eller skildt fran sin sträng.”

„Mycket hard, ej lätteligen sönderkrossas. Fuktighet

nödig .... Utom jorden, lefde ej lange.”

(P. 176). „März; Staphylinus rufipes.”

(P. 177). „Nicht grösser als Sandkörner (1); fest ver-

mittelst eines Faden, aus ihrem Hintertheile; auch unter

sich vereinigt; Faden sehr fein, durchsichtig, biegsam. Am

Hintertheile des Insects mit einem platten Fusse (Fig. 2. 0.).

Man kann ihn mit der Nabelschnur einer Frucht vergleichen.

In einiger Entfernung vom Fusse manchmal einen kleinen

Knoten (2) (Fig. 2. n).

(P. 178). Mehrere hängen in einer Reihe zusammen, ....

lebten, denn alle rührten die Füsse. Ohne Zweifel, dass sie

aus ihm [dem Staphylinen] ihren Nahrungssaft ziehen, und

auf ihm leben und wachsen können. Fest .... mit dünnen

fadenähnlichen Stengeln, nicht mit dem Kopfe [am Staphy-

linen], also ist klar, dass die Nahrung durch dies Stengel

gehe. Sie saugen vermutlich (3) am Staphylin durch ihre

Stengel. Noch wunderbarer, dass diese Milben eine an der

andern saugen, dass der Nahrungssaft durch die Fäden

‘ aus einer Milbe in die andere gehen muss.” [p. 183 ,,ver-

mutlich” J.

(P. 179). „Nicht bestandig auf dem Staphylin; endlich von

ihrem Stengel ab: halt sich mit den Fiissen an das Erste,

124 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

32. Acarus vegetans de Geer 1768.

woran es sich halten kann, fest, und .... der Faden son-

dert sich von ihm an der Stelle ab, wo er am Körper [der

Milbe] fest sitzt (Fig. 2. d.); da ist es ledig und kriecht,

wohin es will.”

„Gestallt langlicht)/ am Ko pie spitzTe;)braun,

etwas ins röthlige. Convex oben, mit einer harten, glatten,

glänzenden Schaale aus einem Stücke. Diese geht mit ihren

Rändern etwas über den Körper heraus; Ränder durchsichtig,

so, dass man einen Theil der Füsse dadurch sieht. Unten

platt; acht Füsse, kurz; die beiden vordersten länger, etwas

-dicker; alle durchsichtig, in viele Gelenke getheilt, mit

kleinen Haaren besetzt, am Ende eine kleine Blase (4).

Zwischen den vordersten Füssen zweene kurze Arme, auch

in Gelenke getheilt; sie erstrecken sich nur an die Spitze des

Kopfes, so, dass man das Insect von unten betrachten

(P. 180) muss, sie wahrzunehmen. Zwischen diese kleine

Arme einen kleinen spitzigen kegelförmigen Theil, ver-

mutlich eine Saugstachel (5), durch den das Thier seine

Nahrung sauget, nachdem es von seinem Faden abgeson-

dentist.’

„Sehr hart, nicht leicht zu zerquetschen. Feuchtigkeit

nothwendig; ausser Erde lebten nicht lange.”

Opmerkingen. 1. Dat is geen maatstaf. 2. Ik heb

dat meer gezien; vermoed, dat het dier den draad eerst

korter had, en daarop verlengde, waardoor het breede, aan

zijn anus zittende gedeelte een eind van den anus verwijderd

werd. 3. Twijfelt DE GEER toch een oogenblik? 4. Hij zag

dus de klauwtjes niet. Wij kunnen er zeker van zijn, dat

deze soort aan alle pooten ambulacra had. 5. Neen; het

epistoom.

Daarna behandelt hij eene m. i. andere soort (zie n. 33),

en zegt dan, p. 182: „Imedlertid kunna vära smä pä stjelk

växande Acarı fà namn af Acarus (vegetans) crustaceus

rufus, abdomine supra convexo, subtus plano.”

1768. Acarus vegetans. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

v. 3. (Regn. Lapid.); p. 226. — „Acarus crustaceus rufus

marginatus convexus, subtus planus. Corpus ovatum, con-

vexum, continuum s. testudineum, subferrugineum, gla-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 125

32. Acarus vegetans de Geer 1768.

brum, nitidum, marginatum undique. Os inter pedes anticos.

Habitat Larva, pilo albo insidens, in variis insectis coleo-

pteris; declaratus liberatur, discurrens.’’ — Hij citeert DE

GEERNens, Erisch.! ins 14%

Larva’? Vermoedde LINNAEUS reeds, dat dit dier niet

volwassen is? — Merkwaardig, dat hy zijn ,,Coccus’’ niet

citeert. Schaamde hij zich, zich zóó vergist te hebben? Zie

over dien ,,Coccus” hierbeneden sub no. 36.

m 1770. Acarus vegetans. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

Halae; v. 3. (Regn. Lapid.); p. 226. — Als 1768. Van de

13e editie zijn de deelen I en II nooit te Halle verschenen;

wel de deelen I en II van de 11e editie.

m 1770. Acarus vegetans. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

Vindobonae; v. 3. (Regn. Lapid.). p. 226. — Als 1768.

m 1771. Acarus vegetans. DE GEER, Thiere die mit einem

Strange; in: Kön. Schwed. Akad. Wiss. Abh.; v. 30. p.

191—195. — Als 1768.

m 1776. Acarus vegetans, Haarmilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; Suppl.; p. 340. — Naar LINNAEUS 1768.

m 1778. Acarus vegetans, Mitte végétative. DE GEER,

Mem. Hist. Ins.; v. 7. p. 123. — Crustaceus rufus, abdomine

ovato supra convexo, subtus plano. — Ecailleuse rousse, à

corps ovale convexe en dessus et applati en dessous.” —

Hij citeert zichzelf 1768, en, abusivelijk, ook FRISCH 1722

(= Discopoma orbicularis; zie Deel I. p. 43). — Als 1768;

ook de figuren.

m 1781. Acarus vegetans, Haarmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 524. n. 1084. — Diagnose van LINNAEUS

1768; maar, in plaats van „rufus’’: ,fuscus”. — Ik twijfel

er geen oogenblik aan, of hij heeft in Oostenrijk Nymphae

II van Uropodidae op kevers gezien; maar uit niets valt op

te maken, of hij dezelfde, dan wel eene andere dan DE GEER

vond.

m 1783. Acarus vegetans. DE GEER, Abhandl. (vertaling

van! GOBZE) vs Z.epilo2iens 17. —=7Als 41768:

Vegetirende Milbe. GOEZE, ibidem; p. 52. noot n.

Kanalmilbe. Idem, ibidem; p. 243 (Erkl. d. Figuren).

m 1783. Acarus vegetans. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

126 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

32. Acarus vegetans de Geer 1768.

Ins.;‘p. 205. n. 1351. — Diagnose van’ DE GEER 1778.

m 1789. Acarus vegetans, V égétante. DE VILLERS, Linnaei

Ent 2v:r4.p. 79. n 1871 Naar DEN GEERT 76;

m 1790. Acarus vegetans, Vegetirende Milbe. BRAHM, In-

sektenkalender; p. XLII. — Nomina nuda.

Acarus vegetans, Pflanzenartige Milbe. Idem, ibidem; p.

LXLII (= XCII) en 24. — Nomina nuda; Februari, Maart;

Duitschland. — Ik maak hier dezelfde opmerking als bij

SCHRANK 1781. — „An Hister.”

m 1790. Acarus vegetans. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2933. n. 78. — Diagnose van LINNAEUS 1768.

m 1792. Acarus vegetans, Mitte vegetante. MANUEL; in:

Bneyel.; méth, ; Hist. Nat? Ans. 7 p 2 006"hn 28.

m 1799. Acarus vegetans. RATHKE, Entom. Jagttagelser ;

in: Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 197. — „Hos

den ved Maaden, hvorpaa den indpoder sine Aeg paa andre

Insecter, saa saerdeles maerkvaerdige Acarus vegetans, ere

ogsaa Mundens Dele vanskelige at iagttage, da det hornartige

Skiold, der bedaekter den, danner en Kant, der naaer ud

over Legemet, isaer foran, og Skiuler disse; dog sees den

ligeledes fremstraekke 2de Yderkiaeber med spidse Saxe

i Enden; tillige sees ved Roden af dem Aedespidserne be-

staaende af 5 Leed.”

„Bei dem durch die Weise, worauf er seine Eier auf andre

Insecten einimpft, so besonders merkwürdigen Acarus vegetans,

sind ebenfalls die Teile des Mundes schwer zu beobachten,

da der hornartige Schild, der ihn bedeckt, eine Kante bildet,

die ausser dem Körper besonders vorn hinausreicht, und

diese [Teile] verbirgt; jedoch werden die 2 ebenfalls hervor-

gestreckten Aussenkiefer mit spitzen Scheeren im Ende

gesehen (1); ebenfalls werden an der Wurzel derselben die

Fressspitzen von 5 Gliedern bestehend, gesehen.’

Opmerking. 1. Oudste waarneming van de moei-

lijk zichtbare schaartjes. — Ik plaats deze passage hier,

omdat RATHKE spreekt van een schild, dat zoover

naar voren uitsteekt, zooals DE GEER teekent. —

Merkwaardig is, dat RATHKE de Deutonympha voor

eieren aanziet. Toch beschrijft hij de monddeelen ;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 127

32. Acarus vegetans de Geer 1768.

ik denk, dat hij een vrijlevenden Adultus onderzocht, en de

conclusie trok: dat is degeene, waarvan ik de eieren wel

eens op een kever zag.

Bij Bergen (Noorwegen). .

m 1802. Acarus vegetans. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v3. p.21709. = sls: 1790.

m 1804. Mite végétative. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 381. — Naar DE GEER 1778. Ook t. 67. contra

p. 22. f. 8. is de figuur van DE GEER, met steel; maar onderst

boven!

33.

(Acarus vegetans DE GEER 1768.)

(nomen praeoccupatum.)

(Uropoda.)

m 1768. Acarus vegetans. DE GEER, Djur som med en

strâng; in: Kong. Vet. Acad. Handl.; v. 29. p. (180—181).

— (P. 180) „Augusti; Leptura” [rubra]. „Hon var aldeles

vanskapelig, genom en grufvelig myckenhet smä brun-gula og

skal-aktiga Acarı, som betäckte mäst hela dess kropp och alla

dess leder. Jag fant, at de voro af samma slag, som de före-

gaende pa Staphylinen.

P. 181. Ganska manga af desse Acarı suto fast vid hännes

kropp, och äfven pa hvarandra, .... men andra ater voro

ledige och kröpo fram och tilbaka pa Lepturens kropp, 1

flere lager pà hvarandra. — Jag förvarade hänne [Leptura]

. uti en glasburk, at de sma Acari dageligen alt mera

öfvergäfvo hänne, och kröpo hit och dit uti burken ...

De lefde sedan ej lange, i brist af fuktig jord at uppehälla

sig uti. Men eljest aro de seg-lifvade nog: ty ehuru jag dop-

pade dem uti stark Spiritus vini, sa lefde de dock lange uti

denna starka liqueuren.”’

„August; Leptura” [rubra]. „Sie sah ungemein ungestalt

aus, weil sie von einer gräulicher Menge kleiner braungelber

und schalartiger Milben bedeckt ward, die fast tiber ihrem

ganzen Körper und allen dessen Gliedern sassen. Ich fand

sie von eben der Art, wie die vorigen auf dem Staphylin.

P. 181. „Ganze Mengen dieser Milben sassen an ihrem

128 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(33. Uropoda spec.)

Körper fest, und selbst eine an der andern, .... wieder

andere aber waren frey, und krochen auf der Leptura Leibe

hin und her, in unterschiedenen Lagen über einander. —

Ich verwahrte sie” [die Leptura].... in einem Glase,

dass die kleinen Milben sie immer mehr und mehr verliessen,

und hin und her im Glase krochen. Weil sie aber keine feuchte

Erde hatten, lebten sie nachgehends nicht lange. Sonst

aber sind sie dauerhaft genug, denn sie lebten ziemlich lange

in starkem Weingeist, der sonst fast alle Insecten bald

todtet.”’

De vorige soort was „brun, stötande nagot pa rästfärg”

(braun, etwas ins röthlige); deze echter ,,brun-gula” (braun-

gelb). De vorige soort leefde op eene Staphylinus, die zich

in de aarde van een bloempot bevond; deze op eene Lep-

tura op een heester in DE GEER’s tuin. Wèl neem ik aan,

dat de beide soorten denzelfden vorm hadden. — De naam

Acarus vegetans is gepraeoccupeerd; zie no. 32.; zij is dus

ongeldig.

m 1771. Acarus vegetans. DE GEER, Thiere die mit einem

Stränge; in: Kon. Schwed. Akad. Wiss. Abh.; v. 30. p. 195.

— Als 1768.

m 1778. Acarus vegetans, Mitte végétative. DE GEER,

Mém. Hist. Ins.; p. 126. — Als 1768.

m 1783. Acarus vegetans. DE GEER, Abhandl. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 53. — Als 1768.

Vegetirende Milbe. GOEZE, ibidem; p. 52 noot n.

Kanalmilbe. Idem, ibidem; p. 243, Erkl. d. Figuren.

1804. Mite vegetative. LATREILLE, Hist. Nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 382. — Naar DE GEER 1778.

34.

(Vervolg van Deel I. p. 41. n. 10.)

(sub nomine Cryptostoma tarsale Ros. DESV. 1839).

(Uropoda levisetosa Oupms. 1904.)

(Niets bijgekomen.)

[Dr. H. Graaf VITZTHUM heeft in den Zool. Anz. v. 75. p.

188 (Febr. 1928) onwederlegbaar aangetoond, dat mijne

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 129

(34. Uropoda levisetosa Oudms. 1904.)

onderstelling, als zoude Cryptostoma tarsale RoB. DESV. 1839

identiek zijn aan Uropoda levisetosa op eene grove dwaling

berust. |

35.

(Vervolg van Deel I. p. 42. n. 11.)

(Adhuc sine nomine).

(Notaspis marginatus C. L. KocH 1839.)

(Fuscuropoda.)

m 1792. Acarus coleoptratorum, Beetle-tick, Ticket, Tick

(partim). DONOvAN, Nat. hist. Brit.

Inss»v. We pre 22. El. —— 1 Small

brown bags affixed by pedicles to

its breast, thighs and even feet; the

microscope discovered those to con-

‘ tain each an embryo” .... en meer

dergelijke onzin. — Zijn Pl. 11 ver-

toont twee soorten; zie ook hierbeneden, p. 133.

Geotrupes stercorarius; Engeland.

m 1804. Acarus coleoptratorum, Beetle-tick, Ticket, Tick

(partim). DONOVAN, Nat. hist. Brit. Ins.; 2d. Edit.; v. 1.

p. 22. t. Il. — Als 1792; met: dezelfde, figuur.

Fic. 29. — Overtrek.

36.

(Vervolg van Deel I. p. 43. n. 12.)

(Sub nomine Discopoma romana G. &. R. CAN. 1882.)

Acarus orbicularis O. F. Müller 1776.

(Phaulocylliba.)

m 1722. Festsitzende Kefer-Laus. FRISCH, Beschr. Ins.

Teutschl.; v. 4., register achter den titel. — Nomen nudum.

m 1727. Pediculus scarabaeorum, in canali suo vmmota

sedens. FRISCH, Index hist. suae Ins. ; in: Misc. Berol. ; Contin.

Il (= tom. III), Py 1. p: 31. == Nomen nudum.

m 1746. Coccus insectorum coleoptratorum. LINNAEUS,

Faun. Suec.; p. 220. — ,,Frisch. germ. 4. p. 19. t. 9. Pediculus

scarabaeorwm canali adfixus. — Corpus ovale, margine acuto,

130 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

36. Acarus orbicularis O: F. Müll. 1776.

parum convexum, rufescens. Cum partes accurate discernere

non licuerit, ex facie huc retuli (1); inquirant vero alii accu-

ratius in genus, an hujus? an Acari? an Pediculi species?

(2) Seta quasi semper adfixum est hoc insectum corpori

majoris insecti, saepe in copia. an ovum? (3). — Habitat

in insectis variis Coleoptratis.”’

Opmerkingen. 1. Waarom niet nog even FRIScH

geraadpleegd? 2. Ik kan mij de radeloosheid van LINNAEUS

voorstellen. 3. Maar dat is onbegrijpelijk; want, FRISCH

heeft de pootjes gezien! Zie Deel I. p. 45. — Uit niets blijkt,

dat LINNAEUS zelf deze soort in Zweden zag.

m 1748. Coccus insectorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

6.;-p6l1. — Nomen nudum.

m 1748. Coccus insectorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

7 p..61. —.Nomen nudum?

O 1752. Coccus coleoptratorum. peo Noxa Ins.;

p. 25. — Nomen nudum.

m 1754. Coccus insectorum. LINNAEUS, Systême Nat. du

Regne animal; p. 108. 109. — Als 1746.

Coccus des Insectes. DE LA CHENAYE DES Bors, ibidem;

p. 108.

Coccus Insectorum Coleopterum, Coccus des Insectes Co-

leopteres. Idem, ibidem; p. 109.

m 1756. Coccus coleoptratorum. BAECKNER, Noxa Ins.;

in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 360. — Nomen nudum.

m 1756. Coccus insectorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

9.; p. 188. — Nomen nudum.

m 1759. Coccus insectorum coleopteratorum, Pediculus sca-

vabaeorum canali adfixus. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict.

rais. univ. Anim.;.v. 3. p. 559. ocl. 1. — Nomina nuda.

m 1766. Coccus insectorum, Coccus insectorum coleoptrato-

rum, Pediculus scarabaeorum canali adfixus, Schröderlaus.

GMELIN, Onomatologia hist. nat.; v. 3. col. 41. — Korte

beschrijving naar FRISCH 1722; zie Deel I. p. 43. — „Es

dörfte auch wohl nur ein Eygen seyn’’(!)

Hij zoude haar den naam van Schröderlaus niet gegeven

hebben, als hij haar niet op Lucanus cervus gevonden had. —

Duitschland.

HIST. OVERZ.: D. ACAROLOGIE. II. 131

36. Acarus. orbicularis O. F. Müll. 1776.

m 1769. Ontuig. HOUTTUYN, Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk

(= tom.) 13. p. 153. — „Of men dat Ontuig .... voor wee-

zentlyke Luizen ...., dan liever voor Eijeren of Poppen van

de voormelde Luizen (l), moet houden, zal mogelyk een

naauwkeurig onderzoek, aan den dag brengen.”

Opmerkingen. 1. Acarus coleoptratorum.

m 1775. Acarus vegetans, Kanalmilbe. FUESSLIN, Verz.

ui Ins.; p. 60. n. 1186. — Hij citeert ,,Lin. Mantiss.

2; Hij Breen waarschijnlijk LINNAEUS 1768; zie hierboven.

er citeert ook FRISCH 1722; daarom plaats ik deze notitie

hier. — „Auf den Käfern, etwas selten.”

m 1776. Acarus orbicularis. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

: Prodr.; p. 187. n. 2229. — ,,Brunneus’’. — Povere diagnose;

maar iena en ,,brunneus” doen toch onmiddellijk

aan den ronden ,,Kefer-Laus” denken. Denemarken.

m 1780. Acarus coleoptratorum, Acarus hastatus. GOEZE,

Neuentdeckte Theile an Ins.; in: Naturforscher; n. 14. p.

93. t. 5. f. I. — Verkort:

„Ein Hummel mit Acarus coleoptratorum besetzt....

Eine der grössten Milben lebendig zwischen zwey Gläschen

eingepresst. Zu beyden Seiten zween

Theile oben am Brustschilde, so lang yf, ae

als der Körper, wie eine Picke; der HU

Stiel gegliedert, am Ende das breite

Spiesschen. Ich halte es für Haare. Die Absicht dieser son-

derbaren Theile kenn’ ich nicht. Sollte es aber ein beson-

derer Karakter dieser Milben seyn: so könnte man sie Acarus

hastatus nennen.”

Hij zag dus deze Acarus orbicularis voor coleoptratorum

aan, wat vreemd is, omdat hij die kende (zie hierboven, p.

53). — De teekening stelt een mandibel eener Uropodide

voor; de meest algemeene op hommels voorkomende soort

is orbicularis. De teekening is vrij goed; zij vertoont alle

leden: coxa, trochanter, femur, genu en tibio-tarsus. Ver-

gelijk haar met de mijne in: Bull. Ent. Research; v. 1. 1910.

Parka: Zhen tinscArcht Natures v.81) 1915) Alen. op.

29. f. 64.

m 1787. Coccus coleoptratorum. BAECKNER, Noxa Ins. ; in

132 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

36. Acarus orbicularıs O. F. Müll. 1776.

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 360. — Als 1752; zie hier-

boven, p. 130).

m 1791. April. Acarus vegetans, Vegetating Mite. SHAW;

in: SHAW & NODDER, Viv. Nat. or, The Nat. Misc.; v. 2. t.

64. — Diagnose van LINNAEUS 1768; zie p. 124. Van het

diertje wordt alleen

gezegd: „Superficies

superior est glabra

et convexa; inferior

fere complanata.’’ —

„Ihe upper surface

is smooth and con-

vex; the lower sur-

face flat.”

Verder verwijst

SHAW (NODDER is

de graveur) naar de

figuren. En daarover

valt niet veel te zeg-

gen. Zij- zijn niet

scherp genoeg getee-

kend. Maar wat wel

merkwaardig is: hij

heeft het epistoom

gezien en vrij goed

weergegeven; alleen

het eind ervan deugt

niet: daar splitst zich

het epistoom in

tweeën. Het einde

van tarsus I vertoont eveneens duidelijk het distaal van een

driehoekig lapje voorziene, sterke tophaar, voorbij gestreefd

door het lange tasthaar. Ook de bijna contiguë coxae I en

het ventraal schildje ziet men. De haartjes van den achter-

rand zijn iets te lang geteekend. — Ook hij meent: „nihil

aliud esse praeter larvam acari coleoptratorum LINNAEI.”

Verder vertelt hij biologische bijzonderheden, die reeds

door vroegere schrijvers medegedeeld zijn. — Als gastheeren

Fic. 31. — Overtrek. — 1/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 183

36. Acarus orbicularis O. F. Müll. 1776.

worden genoemd: Hister unicolor L., Scarabaeus stercora-

rius L., eene bruine variëteit van Scarabaeus fimetarius L.

(waarvan een dekschild afgebeeld is) en Oniscus

armadillo L. — Als maanden: Maart, April, Mei.

— Engeland.

m 1792. Acarus coleoptratorum, Beetle-tick, Ticket,

Tick (partim). Donovan, Nat. hist. Brit. Ins.; v.

Wp 2760 Zie hierboven, p. 129. —Hier-

nevens zijne figuur. — Geotrupes stercorarius; Enge- |

land.

m 1804. Acarus coleoptratorum, Beetle-tick, Ticket, Overtrek.

Tick (partim). Donovan, Nat. hist. Brit. Ins.; 2d.

Edit AV M pe 277200112 Als 1792;1met dezelfde meuur.

31.

Notaspis cassideus Hermann 1804.

(Cilliba.)

m 1804. Notaspis cassideus, Notaspe cassidé. HERMANN,

Mém. Apt.; p. 93. t. 6. f. 2. — „Castaneus, scuto hyalino,

discoideo, depresso; pedibus primi paris antenniformibus

motatoriis, apice setiferis (1). — Châ-

tain, à bouclier transparent, discoide

et déprimé; pieds de la première paire

antenniformes, motatoires, portant des

soies à l’extrémité (1).”

(Verkort:) „Corps parfaitement orbi-

culaire, presqu’en forme de lentille;

a bouclier élevé au milieu, plane au

bord, couvrant l’abdomen comme dans

les cassides (2). — Organes dela bouche

pas encore été vus. — Pieds I étendus

droit en avant pendans la marche, agités de côté et d'autre,

comme des antennes; composé d’un fémur ventru avec une

dent proéminente a l’intérieure de l'extrémité antérieure,

ensuite de deux articles courts et d’un dernier article presqu’en

massue, un peu en zigzag et garni de soies au sommet et au

côté intérieur (1). Les autres pieds, qui servent à la marche,

Fic. 33. — Overtrek.

134 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

37. Notaspis cassideus Herm. 1804. |

ont trois articles (3) au fémur et au tibia, et le tarse simple

(4). — Grandeur de la tête d'un petit épingle. Le disque a

sur son contour des stries écartées et courtes vers l'intérieur

(5). — Frequemment dans les mousses.”

L’editeur (HAMMER) voegt hier nog aan toe:

„On ne voit rien de la tête ni du corselet; le ventre paroit

a travers du bouclier plat qui couvre tout l’insecte. Les pieds

I ont a Vextrémité du tibia (6) un pinceau de poils, et au

lieu du tarse (7) un fil de la longueur du tibia (6). Je ne

concois pas pourquoi l’auteur .... car le dessin ne porte

qu'un seul ongle (8).”

Opmerkingen. 1. De tarsus I bezit interior wel 5

korte borsteltjes, maar niet 12 zulke lange, als de teekening

vertoont. 2. Vandaar de naam; de vergelijking gaat eenigs-

zins mank; want, bij de Cassidinae worden alleen thorax

en caput door de „cassis (het halsschild) bedekt. 3. Lees:

„soles’. 4. Ook de tarsus is met enkele borsteltjes bezet.

5. Dat zijn de doorschemerende ventrale borsteltjes, waar-

van de toppen voorbij den rand zichtbaar zijn. 6. Lees:

tarse. 7. Lees: praetarse. 8. Met de loupe ziet men 2 klauw-

tjes aan pooten II, III en IV geteekend.

HERMANN's beschrijving mag men meesterlijk noemen;

in vergelijking met haar is menige beschrijving van den

nieuweren tijd slecht.

Familia Riciniae Latr. 1802.

m 1802. Riciniae, Tiques. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins. ; v. 3. p. 66. — Eerst geeft hij de diagnose der Solenosto-

ma: „Point de mandibules. Organes de la manducation for-

mant un tube, un sucoir. Corps formant une masse sans

distinction de corcelet et d’anneaux. Deux à quatre yeux.”

— Dan volgt: Famille seconde: „Pattes propres pour la

course.”

Zie voor Famille première: Hydrachnellae, na n. 139.

Het is duidelijk, dat hij, bij het vormen van den naam

Riciniae, aan de soort ricinus dacht. Volgens de tegenwoor-

dige begrippen over familienamen is de zijne te verwerpen.

Zijne familie is een mixtum: behalve Ixodes, Argas en Caris

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 135

Riciniae Latr. 1802.

(= jonge Argas), bevat zij nog Bdella, Smaris, Cheyletus,

Sarcoptes (= Acarus L. 1758), Leptus en Atomus.

(P. 68). Hij stelt eene sous-famille (Zonder naam)

voor: „Parasites, corps plat, coriacé: Ixodes, Arges, Caris’’

(jonge. Argas). Deze sous-famille is dus.jonze

latere Ixodidae.

m 1803. Tiques. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 5.

p. 201. — Hiertoe behooren thans: Ixode, Argas, Smaris,

Bdelle, Cheylete, Sarcopte. — Waar blijven nu Caris, Leptus

en Atomus?

m 1803. Tiques. LATREILLE, Hist. nat. Crust..Ins.; v. 6.

p- 377. Additions &c. — Hier verbetert hij zich reeds: „Tom.

V. p. 201. Il falloit la partager en deux: 1°. huit pattes;

23..,s1xj \pattes:, Caris, Lepte, : Atome.

m 1804. Tiques. DUMERIL, Traité élém. Hist. nat.; p. 118.

— Hier bedoelt hij ,,teken” (Ixodidae). Op p. 117 niet; zie

genus Acarus (na n. 250). — Nomen nudum.

m 1804. Riciniae, Tiques. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins. »12.;18..PS46. Het onderscheid met de „hydrachnel-

les” is, dat zij niet in het water leven en hunne pooten niet

tot zwemmen ingericht zijn. — Deze definitie past op alle

Acari, die niet tot de Hydrachnellae, of Halacaridae gerekend

worden. — Zulk eene definitie deugt niet.

Genus Argas Latr. 1795.

Type Acarus reflexus FABR. 1794.

m 1795. Argas. LATREILLE, Observations; in: Mag. En-

cycl.; v. 4. p. 18. — ,,Bouche inférieure, distinguée par une

simple prominence, antennules très sensibles.” — Geen

„espèce qui aura été l’objet de mon examen” = type; zie

p. 34.

m 1796. Carios. LATREILLE, Précis car. gen. Ins.; p. 177.

— Hij plaatst dit genus onder de Hexapodes. — „Bec coni-

que, avancé. Antennules sétacées, de sa longueur, articulées,

avancées. — Caract. habituels. Corps plat, arrondi,

un peu corlacé. — Rem. J'ai trouvé l’Insecte une seule

fois sur la Chauve-souris noctule.”’

Hi noemt het: imsectentiedbij nara my Moor

136 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Argas Latr. 1795.

ons is het duidelijk, dat hij eene Larva (hexapode!) van

Argas testudo Risso 1790 tot voorwerp had. Het is niet

vreemd, dat LATREILLE die Larva niet als eene jonge Argas

herkende, omdat bij de Larva het gnathosoma vrij uitsteekt,

terwijl het bij de Adulti onder het idiosoma verborgen is.

Zie hierboven. De naam, die NEUMANN en Nur-

TALL & WARBURTON aan dit dier geven: Argas

vespertilionis LATREILLE 1796, bestaat dus niet.

Argas. Idem, ibidem; p. 178. — „Bouche inférieure. Bec

de trois pieces très-dures; l’inferieure dentelée, creuse. An-

tennules courtes, coniques, courbées, de quatre articles. —

Caract. habituels: Corps coriacé, ové, tres-applati,

sans articulations. Yeux obsolètes. — Rem. J'ai rencontré,

quelquefois, l'Insecte qui fait le sujet (1) de

ce nouveau genre (2) dans mon habitation. Il est

remarquable par sa grandeur, étant long de six à huit Milli-

metres, ce qui est rare dans cette famille (3). Je l’ai vu aussi

dans le Cabinet du C" (4) Bosc qui l’avait recu de la Toscane.”

Opmerkingen. 1. Zie over het woord ,,sujet” P.

33. 2. De ,,genre” is niet ,, nouveau”; het is van 1795; zie

hierboven. 3. Tiques = Acari. 4. , Citoyen”. — H geehrt

geen naam aan zijn „sujet”; voor ons is het dui-

delijk, dat hij Acarus columbarum SHAW 1793 (veflexus FABR.

1794) onder de oogen had.

m 1802. Aygas. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 3.

p. 66. — „Sucoir formé de trois lames très-dures, nu et infe-

rieur. Palpes coniques, articulés. Huit pattes. Corps ové,

tres-plat, d’une peau ferme. Exemple. Acarus reflexus

FABR.”

Ofschoon het reeds in 1795 en 1796 te begrijpen was, welk

dier hem diende als „objet de mon examen” (zie

p. 33), geeft hij hier eindelijk de type aan (= columbarum

SHAW 1793).

Caris. Idem, ibidem; p. 67. — „(Carios: Préc. des caract.

génér. des insectes). Organes de la manducation formant

une espece de bec. Palpes avancés, sétacés, de leur longueur,

point renflés à leur base. Six pattes. SOE rond, plat, coriacé.

Exemple: Caris vespertilionis. LATR.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 137

Argas Latr. 1795.

Over Carios zie hierboven, p. 135. Over „Eexemple’’ zie

peso Hi sgeeit hier voor het, eerst deitype aan,

en den naam.

m 18081 Areas LATREIEEE, Hist.nat. ‘Crust: Ins; v.%.

p. 202. — „Sucoir de lames écailleuses, nu et inférieur;

palpes coniques et articulés.”

m 1804. Rhynchoprion. HERMANN, Mém. Apt.; p. 12. 15;

„Bec-en-scie, p. 12; Rhyncoprion (Fra.) p. 15. — Ik combi-

neer de beide diagnosen. — „Rostrum utrinque serratum.

tectum laminis duabus apice extrorsum serratis; palpi duo;

corpus depressum; oculi .... — Trompe (ou bec) denté en

scie de deux côtés, couvert de deux lames dentées en scie

extérieurement au sommet; deux palpes; corps déprimé;

Yeux 7 .

De reden, waarom hij achter ,,Oculi” en „yeux’ 4 stip-

pen zet, verklaart hij op p. 64; zie bij Ixodes, p. 146.

Rhynchoprion, Rhyncoprion (Fra.). Idem, ibidem; p. 69.

— „Ont la plus grande affinité avec les cynorhaestes. Ils se

trouvent sur d’autres animaux, dont ils sucent le sang;

corps aplati, ovale, d’une consistance plus ou moins tenace;

la méme trompe, composée de 3 parties dentelées. — Anten-

nules articulées (fig. N) et absence d’antennes (1). Pieds

insérés au milieu du ventre; leurs articulations plus greles;

leurs crochets sessiles sur le dernier article du pied et dé-

pourvus de vésicule (fig. O). — Zie de figuren op p. 140.

Opmerkingen. 1. Zonderling, dat hij de palpen van

Ixodes antennen noemt.

m 1804. Argas. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8.

p. 53. — „A été formé sur l’acarus reflexus de Fabri-

clus.”” — Zie verder bij de soort, p. 139. 140. — Over „a été

formé — type, zie p. 88.

Caris. Idem, ibidem; v. 8. p. 55. — „L’insecte qui a

Sema d eet y pe; est

by Argas testudo, p. 141).

(ongenoemd, wel beschreven; zie

138 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

38.

Argas columbarum (Shaw 1793).

Type van het genus Argas LATR. 1795.

m 1793. Acarus columbarum, Acarus columbinus, Pi-

geon-tick. SHAW; in: SHAW & NODDER, Viv. Nat. or the

Nat. Misc.; v. 4. (sub Pl. 128). — Bij de beschrijving van

Acarus auratus: — „Acarus columbarum in columbis .

acari columbini .... ope nempe rostri, cuius superficies in-

ferior praecipue serrata, uncis retro spectantibus animali

quod vexare cupit arctissime adhaerens.” — „The Acarus

columbarum not less plentiful on pigeons and other animals

.... the pigeon tick, or Acarus columbarum, being furnished

. with a serrated snout, the processes of which lying on the

under surface, and pointing backwards, enable it to adhere

with great firmness to the skin of the creature it infests.”’

Dat is de overbekende Argas van duiven, de „Pigeon-

tick” der Engelschen, dezelfde, die later reflexus genoemd

werd. — Columba domestica; Engeland.

m 1794. Acarus reflexus. FABRICIUS, Ent. Syst.; v. 4.

p. 426. n. 7. — ,,Acarus oculis”. [lege: ovalis] „depressus

pallens: margine reflexo, disco obscuriore. Corpus medium,

depressum, antice angustius, pallens margine reflexo dis-

coque inaequaliter fuscescente. — Habitat in Italia. Mus.

Dom. Bosc.”

Wanneer men nu Argas kent, dan is licht in te zien, dat

hij met die diagnose een Argas bedoeld heeft. Maar de hoofd-

“kenmerken: hypostoom ventraal raspachtig, en gnathosoma

geheel onder het schildvormig idiosoma verborgen, worden

niet door hem vermeld! Dan was SHAW nauwkeuriger;

zie hierboven. FABRICIUS bezocht te Parijs het Museum van

Bosc; daar bevindt zich dus de type. — Italië.

[Niet Acarus marginatus! Zie beneden, bij Ixodes redu-

vius, 1794.]

m 1796. Insecte. LATREILLE, Précis car. gen. Ins.; p. 178.

— Bij het genus Argas zegt LATREILLE: „Jai rencontre”

&c.; zie hierboven p. 136. Ik herhaal hier, dat hij geen naam

aan het insect geeft, maar het is duidelijk, dat hij colum-

barum SHAW 1793 vóór zich had. — Frankrijk.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 189

38. Argas columbarum (Shaw 1793).

. NEUMANN 1896, p. 4 geeft op: Iconographie: Latreille

Precis, tab. VI. f. 3.; maar dat werk bevat geen platen.

NUTTALL, WARBURTON, COOPER & ROBINSON 1908 p. 22

schrijven dat na, zonder zich van de juistheid dier opgave

te overtuigen.

m 1802. Argas veflexus. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 3. p. 66. — Zie hierboven, p. 136.

m 1802. Acarus reflexus. TURTON in: GMELIN, A gen.

Syst. of Nat.; p. 702. — Diagnose van FABRICIUS 1794. Het

is merkwaardig, dat TURTON uit de beschrijving, die LA-

TREILLE 1795, 1796 van het genus gaf, begreep, dat

reflexus van FABRICIUS de soort is, waarop LATREILLE

zijne diagnose baseerde; want, zijn werk was vóór 1802

gereed !

m 1804. Acarus reflexus. COQUEBERT DE MONTBRET, Il-

lustratio Iconogr.. Ins. Mus‘ paris.; p. 1220.22. 7. 10. —

_ def, Td

rel

RENE d E

MAX LA ALL ta É TE

LE 4 k > Sl À

IO) AL A A

Fic. 34. — 2/1. — Overtrek.

Diagnose van FABRICIUS 1794; maar hier „ovalis” in plaats

van ,,oculis’’. — De figuur is herkenbaar. — Italië.

m 1804. Rhynchoprion columbae, Rhyncoprion du pigeon.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 69. t. 4. f. 10. 11. N. O. — ,,Abdo-

mine carneo-violaceo, marginato; vasis sanguiferis ramosis

anastomosantibus; ore infero. — Abdomen couleur de chair

violette, bordé; des vaisseaux sanguins rameux anastomo-

sans; bouche inférieure.” 4

140 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

38. Argas columbarum (Shaw 1793).

„Se trouve sur les pigeons, et souvent en si grande quan-

tité sur les jeunes qu'elle les fait périr.”

(P. 70.) Quand elle n'est pas trop remplie de sang, on dis-

tingue à travers du corps, surtout dans sa partie postérieure,

des vaisseaux branchus fort amples, contenant du sang qui,

lorsqu’on comprime latéralement le corps, est poussé dans

Fic. 35. Overtrek; iets verkleind.

les plus petites branches entre les grands canaux, surtout

dans le bord tres-mince du corps. Ces petits canaux, qui dans

leur état vide ne se montroient que difficilement, se trouvent

alors teints en rouge, parce que le sang lui-même y est atténué

et que sa couleur peut facilement paroître à travers le bord.

Lorsque l’insecte est gonflé de sang, les vaisseaux sont telle-

ment étendus, et par là si rapprochés les uns des autres,

qu'on ne peut plus distinguer ceux du milieu; il est alors

entierement de couleur livide: en le compriment dans cet

état, le sang, entrant en grande quantité dans les vaisseaux

du bord et les étendant, peut-être même en les rompant,

rend le bord tout rouge et comme ecchymosé.”

„Le corps est três joliment guilloché de sillons tortueux

et de fossettes, tout en dessus qu’en dessous. Le dos est

três-plat, on diroit même concave; et lorsque, gonflé de sang,

le milieu du disque de son dos s’eleve un peu, le pourtour

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 141

38. Argas columbarum (Shaw) 1793.

du ventre reste élevé et forme comme une bordure tran-

chante. L’insecte gonflé de sang, est extrêmement mou et

peut être facilement écrasé entre les doigts. Jai conser-

Vevivantjunindividu pendant huit mois,

sans qu'il prît la moindre nourriture, sans qu’il rendit les

moindres excrémens, et sans que je m’apercusse de la moindre

diminution de son corps ou du plus léger déperissement. —

Qu’est-ce qui arrête la corruption du sang déposé dans ces

réservoirs ?”” (1).

(P. 71.) „J'ai trouvé sur d’autres pigeonnaux des rhyn-

coprions de la grandeur et de la forme d’une tête d’epingle

moyenne et d'une couleur cendrée noirâtre. [des jeunes?;

une espece particuliere?] La forme differente du corps,

dépourvu d’un bord, m’engage à adopter ce dernier senti-

ment (2).

Opmerkingen. De spatiëering is van mij. — 1. In-

derdaad, heeft ooit iemand daarover nagedacht? 2. Inder-

daad, het verschil is nog al groot: slechts zes pooten (waarom

zegt hij dat niet?), de aanhechting der pooten en van het

gnathosoma is bijna Ixodes-achtig; ook hebben de ambu-

lacra echte carunculae („ventouses”). — Frankrijk.

m 1804. Argas reflexus. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins. ;|/v.:8.:p. 53. ==, Cet insecte est ovale, très aplati, d’un

gris jaunâtre, avec différens enfoncemens plus obscurs. Il

ressemble à un ixode; mais son suçoir est situé sous le

corps, et n'est point renfermé dans une gaîne formée par

les palpes. Il a quelques lignes de longueur.... Dans les

maisons, au midi de la France et en Italie.”

39.

Acarus testudo Risso 1790.

(Argas.)

m 1776. Acarus fusco-rufus, corpore lentiformi squamulato,

pedibus brevissimis, magnitudine milii. GOEZE, Ins. an Thie-

ren; in: Beschäft. Berl. Ges.; v. 2. p. 257. — Verkort:

(P. 256) ,,An einer Fledermaus von der grössten Art.”

(P. 257) „in dem Munde unter den Lippen am Zahn-

142 . DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

39. Acarus testudo Risso 1790.

fleisch.... Insekten mit 8 Füssen.... also Acarus..:. Der

Kopf fast nicht zu sehen; der Leib unten flach, oben linsen-

förmig erhoben, schwarzbraun, besteht aus lauter Schuppen.

i Ein dunkelrothen Saft, wie Blut, in sich;

natürliche Grösse wie ein Hirsenkorn. Sehr

kurze Fiisse, am Vordertheile des Korpers È

ziehet sie bei der geringsten Berührung

dicht an den Leib.”

Het zijn geen schubben, die hij zag,

maar polygonale figuurtjes, waartusschen

een aantal op divergeerende rijen ge-

plaatste ringen, ,,fossettes”’, „discs. —

Nympha van Argas testudo Risso. — Myotis myotis (muri-

nus); Duitschland.

m 1781. Zahnfleischmilbe. FÜESLY, Neues Mag. Liebh.

Ent.; v. 1. P. 1. p. 100. — In zijne recensie van GOEZE.

m 1783. Geschuppte Milbe. GOEZE, in zijne vertaling van

DE GEER’s Mémoires (Abhandlungen); v. 7. p. 49. noot f.

m 1790. Acarus testudo. Rrsso, Fauna Etrusca; v. 2.

p. 239. n. 1597. — ,,Orbicularis, depressus, obscure testa-

ceus, unicolor. Magnitudo seminis Lupini albi. Supra totus

punctis elevatis, foveolisque impressis scaber, margine un-

dique lato, crassiusculo; subtus magis fuscus, nonnihil con-

cavus rugosus. Corpus omnino occultatum sub clypeo

umbelliformi, quasi testudo sub tegmine latens. Antennae

nullae apparentes (1). Pedes octo, quinque-articulati ungula

tenui hamulata (2). Anus (3) sublimis, & valde haustello

proximus. — Habitat in sylvis: semel inventus. — Proximus

A. Elephanto Linn. Syst. Nat. 1022. 1; Schrank, Beytr.

t. 6. f. 14. 15. at distinctus. (4).

Opmerkingen. 1. Had hy het dier aan de ventrale

zijde wat beter onderzocht, hij zoude de „antennae” wel

gevonden hebben. 2. Er zijn twee klauwen aan elken poot.

3. Lees: apertura genitalis.” 4. De ,,acarus’’, die hij vond,

was even groot als elephantinus („als een zaad van Lupinus

albus”, zie Deel I. p. 95); alleen dààrom vergelijkt hij de

zijne met die van LINNAEUS en die van SCHRANK (zie hier be-

neden an: soll sub.201759 en! 12869):

Fic. 36. — 1/1.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 143

39. Acarus testudo Risso 1790.

Bovenstaande beschrijving verraadt een Argas. En deze

im een beschngewvonden 8 milltmeter

giro otten rondewAygas kant slechtis: een: 2

van de op Chiroptera voorkomende soort

geweest zijn. Ziedaar het eentg'e;©oats tn

hiram dien van,acanrolosen gevallen, volwas-

Semnrexemplaar van de Vleermuis-Argas. (Be-

staat de collectie Rısso nog?). Het door NUTTALL & WAR-

BURTON 1908 beschrevene, op een Pinguin van Kaapland

gevondene © kan geen echte ,,vespertilionis” (zooals zij haar

noemen) zijn. Om Adulti van de op Chiroptera

voorkomende Larvaeen Nymphae in han-

den te krijgen, moeten wij de slaapplaat-

sen van Chiroptera onderzoeken.

Oök op iets anders moet ik wijzen. Het genus Caris van

KOLENATI 1856 (niet 1857) is identiek aan zijn genus Lipo-

nyssus niet aan Caris (beter Carros) LATR. 1796. Van de

vier door KOLENATI genoemde soorten is elliptica eene deu-

tonympha; de andere 3 zijn protonymphae. — Deze 4 soor-

ten worden door NEUMANN 1896 als synoniem met zijn Argas

vespertilionis verklaard; en NUTTALL-WARBURTON-COOPER-

ROBINSON copiëerden NEUMANN zonder commentaar!

En Argas pipistrellae AUDOUIN 1832 wordt door NEUMANN

eveneens (1896, p. 19 en 1901, p. 253—4) synoniem verklaard

met Argas vespertilionis. Deze bewering is ten eenen male

onjuist. En het is vreemd, dat NEUMANN dat niet zag en

dat de vier bovengenoemde Engelsche geleerden hem daar-

in volgden!

m 1796. Insecte. LATREILLE, Précis car. gén. Ins.; p. 177.

— Zie de beschrijving hierboven bij Argas, p. 135. Dat was

eene Larva, type van het genus Carios, dat naar die ééne

Larva gecreëerd werd; waaraan hij echter geen

naam geeft. Die: naam; door: NEUMANN. Len

NUTTALL & WARBURTON aan dat insekt gege-

ven: Argas vespertilionis LATR. 1796. bestaat dus

niet:

1802. Caris vespertilionis. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 3. p. 67. — Zie de beschrijving bij Argas, p. 136.

144 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

39. Acarus testudo Risso 1790.

Type van het genus Caris LATR. 1802 = Carios LATR.

1796. — Is de Larva van testudo Risso 1790.

1804. Insecte. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p.

55. — Korte beschrijving; geen naam. — Is de Larva van

testudo Risso 1790.

Genus Ixodes Latr. 1795.

Type: Acarus reduvius L. 1758.

m 1795. Ixodes, Ixode (Fra.). LATREILLE, Observations;

in: Mag. Encycl.; v. 4. p. 18. — „Mandibules en forme de

valvules pointues, dures. Lèvre inférieure trés-dure, trian-

gulaire (1), un peu concave dans sa longueur, dentelée. Deux

antennules, à un seul (2) article presque cylyndrique, obtus,

creuses, avancées, renfermant les mandibules et la lèvre

inférieure; une petite ouverture latérale (3) et inféricure

(4) près de l’extrémité.”’

Opmerkingen. 1. Zonderlinge uitdrukking! Er zijn

maar zeer weinig /xodidae bekend, waarbij men dat woord

zoude kunnen gebruiken! 2. Lees: „trois articles.” 3. Lees:

„trois ouvertures, dont deux latérales et une inférieure.”

De latérales — peritremata. 4. Anus of uroporus.

ASE SIpiécie «qui, aura sé #é alo baie die Amon

examen’ = type (zie p. 33), geeft hij op: Acarus

reduvius LINNÉ.

m 1796. Ixodes, Ixode (Fra.). LATREILLE, Précis car. gén.

Ins.; p. 179. — „Trois lames très-dures, dont l’inférieure

dentelée, renfermées dans une gaîne obtuse, avancée, formée

par les antennules. — Caract. habituels: Corps

coriacé, très-plat, se gouflant par la succion et devenant glo-

buleux, sans distinction d’anneaux. Yeux obsolètes. Crochets

des tarses insérés sur une pièce en massue, mobile.” — Als

type (zie p. 33) geeft hij aan: Acarus vicinus LINN. GEOFF.

FaB. — Dat mag niet, aangezien hij in 1795 reeds Acarus

reduvius als zoodanig genoemd heeft. (Toevallig is vicinus

synoniem met reduvius).

m 1799. Ricinus. RATHKE, Entom. Jagttagelser; im:

Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 200. — Hij verdeelt

de Acari in 3 genera, waarvan een: „De derimod, der have

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 145

Ixodes Latr. 1795.

Suerör og meer eller mindre kölledannede Fölehorn eller

Antenner (1), kunde maaskee benaevens med det gamle

Navn Ricinus, hvis Slaegtmaerke da blev: Haustellum bi-

valve setis tribus: antennis subclavatis.”’ — „Diejenigen da-

gegen, welche Saugeröhre und mehr oder weniger keulen-

förmige Fühlhörner oder Antennen haben (1), könnten viel-

leicht mit dem alten Namen Ricinus benannt werden, dessen

Gattungsmerkmal dann wurde: haustellum.... &c.”

Opmerkingen. 1. Overal elders gebruikt hij „Aede-

spidser, palpi’; waarom dan hier „Fölehorn, Antenne” ?

m 1801. Mitte. LAMARCK, Syst. Anim. sans vert.; p. 171.

— Behoort tot de „Arachnides Antennistes”. — Hij noemt

alleen de genera Elais, Trombidion, Hydracne, Bdelle en Mitte,

zoodat wij besluiten, dat zijn „genre Mitte” óók insluit de

genera Parasitus, Ixodes, Cheyletus, Atomus, Leptus, Smaris,

Tyroglyphus en Acarus, waarvan hij geen notitie neemt.

Acarus, Mitte. Idem, ibidem; p. 179. — „Deux anten-

nules courtes. Un sugoir composé de trois lames renfermées

dans une gaîne formée par les antennules. Deux yeux. Corps

orbiculaire, se gonflant par la succion, sans anneaux dis-

tincts. Huit pattes.”

Met opzet heb ik deze diagnose hier herhaald, om te doen

zien, dat die gedeeltelijk dezelfde is als die van Ixodes van

LATREILLE 1796. — Hij noemt twee soorten: veduvius en

scabiei (sic!)

m 1802. Ixodes, Ixode (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 3. p. 66. — „Sugoir formé de trois lames très dures,

renfermées entre deux palpes courts, tronqués, formant un

bec avancé. Huit pattes. Corps presque orbiculaire, très-

plat, coriacé, se gonflant prodigieusement par la succion.

Exemple. Acarus vicinus. LIN.”

Over „Exemple’’ zie p. 33. Over vicinus als type zie p. 144.

1802. Acarus, Mite. WALCKENAER, Faune paris.; Ins. ;

v. 2. p. XXII. — De zeer korte diagnose is die van Ixodes.

Behoort tot de Antliata.

Acarus, Mite. Idem, ibidem; p. 420. — Korte diagnose;

iets uitvoeriger beschrijving; beide die van /xodes, hoewel

hij er allerlei Acarı onder brengt.

146 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Ixodes Latr. 1795.

m 18030. 7%ode:: LATREILE Haast: nat. Crust: Ins. vand:

p. 201. — „Sucoir de lames écailleuses, recues dans un bec

formé par les palpes.”

m 1804. Reduves (Fra.). BORY DE SAINT VINCENT, Voy.

4 princ. Îles Mers d’Afr.; p. 224. — Hij heeft het over „redu-

ves”, die door de aldaar geïmporteerde Acridotheres tristis

(L.) opgegeten worden. — Nomen nudum.

m 1804. Cynorhaestes, Cynorhaeste (Fra.). HERMANN, Mém.

Apt.; p. 12. 15. — Ik combineer de beide diagnosen. — „Ros-

trum utrinque serratum, tectum laminis duabus apice ex-

trorsum serratis; antennae clavatae; corpus depressum;

oculi .... — Trompe (ou bec) denté en scie de deux côtés,

couvert de deux lames dentées en scie extérieurement au

sommet; antennes en massue; corps déprimé; yeux....” .

Waarom hij na „oculi’’ en na ,,yeux’’ 4 stippen zet, vindt

de lezer hierbeneden.

Cynorhaestes, Cynorhaeste (Fra.). Idem, ibidem; p. 63. —

„Corps aplati, plus large dans la partie posterieure, assez

dur, coriace. — Leurs pieds, qui apres la mort se roulent en

spirale, sont inseres a la partie anterieure du corps et se

touchent par leurs bases. Leur dernier article est tres-petit,

et termine par deux crochets montes sur un manche et

munis en dessous d'une espèce de ventouse. — Trompe

droite et placée sur une espèce d’étranglement. De fortes

dents bordent lateralement la trompe et se recourbent en

arrière (Mlle “est composée de trois ‚pieces, 25

(P. 64). „La plus grande partie.... dents laterales. Les

deux autres sont deux lames, l’une à côté de l’autre sur le

dos de la grande partie. — Les antennes en massue....

ciliées latéralement de poils; trois articles, le ler ou basilaire

tres-court et immobile; le 24 le plus long; le 3e’ [&c.; zie

bij de diverse soorten] (1). — Quant aux yeux.... je n'ai

point encore réussi à les découvrir (2).

(P. 65.) (Over de paring, die DE GEER zag.) „J'ai Également

observé ce phénomène sur cette tique (3), ainsi que sur le

cynorhaeste égyptien (4) et j'y ai vu distinctement l’inser-

tion de la trompe dans l’orifice du tubercule du ventre: je

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 147

Ixodes Latr. 1795.

conserve même des individus dans lesquels cette union sub-

siste depuis la mort (5).

Opmerkingen. lj Hij ‘zag dust het 46: hid niet! 2.

Niettegenstaande hij Dermacentor marginata zag. 3. Ixodes

reduvius! (die hij ricinus noemt; zie beneden). 4. Wie heeft

dat ooit na hem gezien? 5. Ik ook.

Op. p. 68 noemt hij 13 namen van /xodidae op, „qui appar-

tiennent très-probablement au genre du cyno-

rhaeste.” Omdat hij nog twijfelt (zie mijne cursiveering)

heb ik die namen niet in mijne lijst van synoniemen bij de

verschillende soorten opgenomen. Zonderling, dat hij america-

nus liever onder Rhynchoprion (= Argas) wil opgenomen

zien.

m 1804. Ixodes, Ixode (Fra). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 8. p. 46. — „Sucoir, qui consiste en trois

pieces ou lames très dures, et renfermées entre deux palpes

courts, tronqués qui lui servent de gaîne; le tout imite un

bec court, cylindrique et obtus, dilaté même à son extré-

mité.”

Op p. 47 de beschrijving; verkort:

„Les yeux ne sont presque pas apparens.... Les organes

qui lui servent a prendre leur nourriture, ou leur bec, ....

composées d’un support, d’une gaîne et d'un sugoir; le sup-

port est une petite pièce carrée et écailleuse, .... ils ‘insêre

dans une échancrure au devant de la petite pièce représen-

tant le corcelet.’” (1).

(P. 48) „La gaîne consiste en deux pièces (2) .... au milieu

de leur surface supérieur une ligne enfoncée (3).... paroît

ainsi couper en deux chaque pièce; leur base paroît avoir

aussi un autre article fort petit (4).... Le sugoir est com-

posé de trois lames.... coniques (5). Les deux latérales....

en recouvrement sur l’internédiaire (6). Celle-ci (7).... a

un sillon au milieu, dans sa longueur. — Les pattes....”

&c. (7).

(P. 49.) Cette insecte se tient aux genéts (8), à différentes

plantes, dans une situation verticale (9), accroché simple-

ment avec deux de ses pattes, et tenant les autres étendues

(10). Les ixodes sont communs dans les taillies, les bois

148 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Ixodes Latr. 1795.

fourrés, les bruyeres &c..... J'ai vu un boeuf tellement rongé

de cette vermine, qu'il étoit d'une maigreur extrême, et

paroissoit devoir en succomber (11).

(P. 50, geheel onderaan) „sans stigmates apparens” (12).

Opmerkingen. 1. Zijn „support is dus de „basis

capituli” van NEUMANN. 2. De palpen. 3. Horizontaal. 4.

Hij herkent hier 3 leden aan de palpen. 5. De 2 bovenste

zijn nooit konisch. Hij zegt niets van de haken aan de mandi-

bels. 6. Dan zijn zijne uitdrukkingen „latérales’ en „inter-

médiaire’’ ook verkeerd. 7. Vrij goed beschreven. 8. Genista,

maar ook Ammophila arenaria. 9. Hij is de eerste, die de

houding beschrijft. Het is duidelijk, dat hij niet alleen den

Larvae, maar allen ontwikkelingstoestanden dat gedrag

toeschrijft, in tegenstelling met SALMON 1743 (zie Deel I.

p. 101), die dat alléén van de Larvae zegt. 10. Hij is de

eerste, die zoo iets mededeelt. Maar hy zegt niet, waa r-

voor zij dat doen. Il. Zie ook Deel I. p. 9112. N.B.,

zie hierboven 1795!

40.

(Vervolg van Deel I. p. 47. n. 14.)

(Adhuc sine nomine.)

(Ixodes canisuga JOHNST. 1849.)

Niets bijgekomen.

41.

Acarus collurionis Scopoli 1763.

(Ixodes.)

m 1763. Acarus collurionis. ScoPpoLı, Ent. Carn.; p. 388.

n. 1061. — „Lineam longus, rotundus. Dorsum (1) rufum,

nitens. Abdomen glabrum, supra cinerascens (2). Rostrum

lateribus denticulatis, palporum longitudine; palpi porrecti.

Pedes rufi, aequedissiti, vix villosi; pedes antici et postici

longiores. In Lamio collurione prope dextrum oris angulum.

16 Julii M.”

Opmerkingen. Men kan er zeker van zijn, dat deze

eene Nympha was. 1. Het schildje. 2. Aschgrauw, maar

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 149

41. Acarus collurionis Scop. 1763.

ook blauwgrauw, zooals Ardea cinerea. Deze kleur komt niet

bij Nymphae van reduvius voor; zij doet aan die van Acarus

plumbeus PANZER denken: eene Rhipicephalus-Nympha. Col-

lurionis kan dat niet geweest zijn; want, pooten I en IV

zijn langer dan II en III, wat bij Rhipicephalus-Nymphae

niet het geval is.

Lanius collurio; Juli; Karniolié (Tirol).

m 1789. Acarus collurionis, Mitte du lanier ecorcheur. DE

VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 63. n. 33. — Naar SCOPOLI

1763.

22.

(Wenvole van, Dee lyse En zie Voorredesp. 2).

Ixodes reduvius (L. 1758).

Type van het genus /xodes LATR. 179.

O 350 v. Chr. ARISTOTELES, Artis rhetoricae; lib. 2. c. 20.

— zie Deel I. p. 51. — AEsopus verhaalt hier, dat een egel

eene vos, die vol teken zat, vroeg, of hij de teken er afnemen

zoude. — Ik verzuimde toen, er opmerkzaam op te maken,

dat uit die passage blijkt, dat AEsopus wist, dat een egel

dikwijls teken aan zijn lichaam bergt. — Erinaceus europaeus;

Griekenland.

O 170 v. Chr. Tpiftxia. ARISTARCHUS van Alexandrië. —

Zie Deel I. p. 52. — Eerst bij de correctie der proefvellen

van Deel I kwam ik op de gedachte, dat teipixia „drie bek-

ken” zoude kunnen beteekenen. Ik had nog gelegenheid,

deze gewaagde onderstelling aan te brengen in Deel I. p. 86.

r. 21. v. b. Later viel mij in, dat LINNAEUS, Acarus sangui-

sugus beshrijvend (zie Deel I. p. 98), van een „rostrum tri-

partitum’ spreekt, wat wel ongeveer op hetzelfde neer-

komt, hoewel hij heel goed wist, dat teken slechts één ,,ros-

trum’ en 2 „antennae clavatae’’ bezitten!

O 50 na Chr. Ricinus. JULIUS ANNAEUS SENECA, De vita

beata; c. 27. a. med. — Hij gebruikt hier het spreekwoord

„In alio pedicellum vides, in te ricinum non vides.” — „Gij

ziet de schurftmijt bij een ander, niet de (volgezogen) teek

bij uzelven.” — Dat heeft dus dezelfde beteekenis als ons:

150 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

Gij ziet wel den splinter in eens anders oog, maar niet den

balk in uw eigen oog.

oO 60 na Chr. Ricinus. Titus PETRONIUS ARBITER, Saty-

ricôn (Satyrae); c. 57. — Het bekende spreekwoord van

SENECA; zie hierboven.

E60" na Chr. PLINIUS Bist; nat. libri, XX 20:

c. 2. — Zie Deel I. p. 55. — Ik had het geluk, eene editie

van 1518 te kunnen raadplegen „e castigationibus Hermolao

Barbaro.” — Daarin komt, l.c., het woord reduvius voor.

En aangezien daar tevens sprake is van wol, zoo is de waar-

schijnlijkheid groot, dat hier niet Ixodes reduvius, maar

Melophagus ovinus bedoeld is. Maar ik ben ervan over-

tuigd, dat hier corruptie plaats vond, en vedivius moet ge-

lezen worden. Reduvia toch beteekent: nijnagel (aan den

vinger), terwijl vedivius hetzelfde beteekent als Satorhs,: ver-

nietiger.

co 950. Bij Suipas vindt men, sub xpörwv, ook nog het

Grieksche volks-spreekwoord: xpórwvos Öyuéorepog: gezonder

dan een (volgezogen) teek, wat gezegd wordt van iemand, die

er welgedaan uitziet.

o 1180. Kuvvopaiorns, xuvanvıa, xuvouvix. — “Evotadtov

’Apyısnionönoun Oeooakovixns HapexBoXai eis nv ‘Ounpou Dada.

— EUSTATHIUS was van 1155—1194 Aartsbisschop in Thessa-

lonika (Saloniki). Zijn werk verscheen + 1180. In de editie

Basileae 1560 vinden wij, p. 921. lin 44—45 (slaande op

Yuuoppaiorng):

@g Stya ye adtod, cuvbeoto dimaa crater tO O Arrınac. SyAOL

dé A Wextix@s tov Tod Inuod batotyy, Horep xal xvvopaiotal

NEyovrar Ta TOV xvvOv Odaetixk Cwvpux. — „Als tweemaal

van dezelfde, samenvoeging van twee attische 0. Blijkbaar om

uit te schelden den gemoed(s)vernietiger, evenals ook honde-

vernietiger gezegd wordt van de hondenvernielende diertjes.”

En, p. 1333. lin 27—29:

xuvauuia dé, N) dvardhs xai Donoeta mapa THY xUVH Kat THY

ubdiav, dvard CHa xal dupw. xpivotopov dé TOD xuvdpua, TO

xvvógvta. — „En ,,hondevlieg’’, de onbeschaamde en ver-

metele, van „hond’ en ,,vlieg’’, een onbeschaamd diertje en

beide. Zuiverder dan xvvéuvix is xvvógvrd.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 151

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

Verder: p. 1333. lin. 31—32:

tives OF KUVALIULAYV paalt, THY TOV xvVÓvV UDLav, ror TOV xOdTUVE.

— „En sommigen spreken van xvvéyvta, de vlieg van hon-

den, stelligiook:ide teek.”

Dat is eene merkwaardige vondst van mij. Want, zonder

iets van deze verklaring van EUSTATHIUS te weten, heb ik

op verscheidene plaatsen in Deel I. van mijn werk beweerd,/

dat xvvéguvra niets anders is dan de teek, niet de vlieg

1180. Kuvopaiorng, xpotwv, xuvaputa. — “Evotadtov [laps

exBoraù eis Tv ‘Ounpov 'Odvooelav. — Zie over EUSTATHIUS

hierboven p. 150. In de editie Basileae 1559 vindt men:

P. 68. lin. 50.: &x SÈ tod farm, xai partorhs EE ob xvvopatorhs.

— „En uit fa, en paiotns, waaruit xvvopatorhs.”

P. 633. lin. 10: xuvopaiotai dé dt’ Evos 60 nate TE Obow xal

dud étpouc, ol Tous xbvag patovec. — „En xuvopaïotai door twee

r's door de wording en door de (vers)maat; de honden ver-

nietigende.”’

P. 633. lin. 12.: ag’ od xai Yupopaiorng &v&Aoyos The xvvo-

paiothc. Acyovraı È’ ovtor, Hal xpdtwves mapa tots Dotepov.

Ödev ual aporia Hard TIVXG TO ,,UYLEGTEPOG -XPOTHVOG.””

— „Van waar ook ,,gemoedsverscheurend”’ analoog aan

»hondevernietiger’’. Ook wordt gelezen xpörwves door de

latere (schrijvers). Vandaar het spreekwoord door sommigen

(gebezigd): „gezonder dan een (volgezogen) teek.”’

P. 633. lin. 43: xat xvvauvix oxmmteta. N Ooaceta yuvn.

— „En als hondevlieg wordt bespot de brutale vrouw.”

oO 1250. Cossus. VINCENTIUS BELLOVACENSIS, Speculum

Naturale; lib. 21. c. 69. lin. 5. — Vermes carnium sunt emi-

graneus. limbricus: ascaride: costi: pediculi: pulices: lendes:

tarmus: ricinus : usia: cimex ventris.’’ — Voor „emigraneus’”

leze men „emigrandi’’; voor „tarmus’’: „tarmes (= vleesch-

made); voor ,,usia”: ....? — Men ziet, hoe slecht de tekst

gecorrigeerd is. En daarom waag ik ook de volgende con-

jectuur: voor ,, costi” lezen men ,,cossi’’. — En dan hebben

wij hier de oudste vermelding van het woord cossus, dat,

zooals uit Deel I. p. 62. blijkt, ook in de plaats van reduvius

gebruikt wordt.

O 1548. Vermis boum, Vermis canum, Redivivus. ADRIAAN

152 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

DE JONGE (HADRIANUS JUNIUS), Lex. sive Dict. Graeco-

latinum. — Deze 3 woorden worden door hem gebruikt.

N.B., er staat abusivelijk: xpörwv, musca canina, vel vermis

muscarum et boum.” Het is duidelijk, dat men hier „vel

vermis canum”’ lezen moet.

m 1552. Ricinus, cynorrhaistes, wpórwv, cynomya, redivus,

croton. WOTTON, De differentiis animalium Libri X; c. 222.

p. 196 verso, et nota in p. 197. — Hier worden gedeelten uit

ARISTOTELES, PLINIUS, HERMOLAUS en GAZA geciteerd.

O 1557. Ricinus. JERONYMO CARDANO, De rerum varie-

tate Libri SSM libs 75 €. 28. pri: aly Suntitamen/quueriei-

num ano carere credunt, eo argumento, quod cibo septem

diebus uiuat, minùs cum eo. Animal est foedum visu valde,

capite paruo, ventre magno, duröque phaseli magnitudine:

colore cineris, sed quasi flavo commixti, canibus proprium

atque infestum.”

Zoowel dat „septem diebus” als de daarop volgende be-

schrijving zijn nieuw. Hij heeft blijkbaar de volgezogen teek

zelf gezien.

B 1557. Vermis boum, vermis canum, vedivivus. HADRIA-

NUS JUNIUS, Lexicon. — Als 1548.

O 1557. Plata. ScALIGER, Exoteric. exercit. Liber. —

Dat woord vergat ik te noteeren. Hij zegt: „Galli Platam

vocant’’, wat waar is, al blijft eveneens waar, dat SCALIGER

„de teek met de platluis verwart”; dat blijkt hieruit: „Ho-

mini Ricinus innascitur e sordibus in barba, alis, inguine.’

m 1576. Plata. SCALIGER, Exoteric. exercit. Liber. —

Alsı 1557.

O 1585. Plata. SCHENCK, Observ. — Dat woord ontbrak

in mijn Deel I. p. 61. — Hij heeft dat aan SCALIGER 1557

ontleend.

n 1588. Redivius, xoórwv, vicinus, musca canina. FORCEL-

LINUS, Lex. totius Latinitatis. — Hij voegt eraan toe: „for-

tasse a redeundo, quia saepius redit. Et ut redivii, qui ple-

rumque feminibus inhaerent, eximantur. Meliora exem-

plaria habent vicini.” — Zie mijne opmerking hierboven

sub 1180.

Reduvius — vedivius. Idem, ibidem.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 158

42. Ixodes reduvius, (L. 1758).

Ricinus = Zecca, xpötav. Idem, ibidem.

1592. Plata SCALIGER, Exoteric. &c. — Als 1557.

1594. Plata SCHENCK, Observ. &c. — Als 1585.

1597. Plata. SCHENCK, Observ. &c. — Als 1585.

1600. Plata. SCHENCK, Observ. &c. — Als 1585.

m 1602. Cynomya, Cynomyia, Cynoraista, xp6Tov, xpÓTovog,

XPOTUOV, XVVOUVLA, xuvopatotne, wuvoppalorng, Pediculus agrestis.

ALDROVANDO, De anım.. ins. — Al die namen vindt men

nog bij hem. — Bij den laatsten naam noemt hij VINCEN-

TIUS; deze schreef echter pediculus silvestris.

m 1604. Engula, Holtz Bock, Hunds Floh, Hunds Laus,

Hunds Wurm, xp6Tov, xuvopatorng, redivivus, reduvius, ricinus,

rionus. SCHWENCKFELD, Theriotropheum Silesiae; p. 551. —

Wat hij ervan mededeelt, en dat is weinig, ontleent hij aan

oudere schrijvers.

o 1612. Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; §. De

Pediculo, pulice & cimice. — ,,Canibus sunt ricini.” —

Nomen nudum.

m 1612. Plata. SCALIGER, Exoteric. exercit. Liber; Ed.

4; lib. 15. De subt. ad Cardanum; p. 631. — Als 1557.

o 1616. Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 2.;

$. De Pediculo, &c. — Als 1612.

o 1618. Cynomya, Cynomyia, Cynoraista, xp6Tov, xp6Tovosc,

XPÓTWY, KLVÓRULK, xuvopatotae, xuvopoaiotne, Pediculus agrestis.

ALDROVANDO, De anim. ins.; Ed. 2. — Als 1602.

o 1623. Cynomya, Cynomyia, Cynoraista, xpdtov, xedtovoc,

xPÔTWY, KVVOUVLA, KVVOEALGTIS, xuvoppaiornc, Pediculus agrestis.

ALDROVANDO, De anim. ins.; Ed. 3. — Als 1602.

no 1624. Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 3.;

§. De Pediculo, &c. — Als 1612.

O 1633. Ricinus. FRANZIUS. Anim. hist. sacra; Ed. 4.;

$. De Pediculo, &c. — Als 1612.

me 1634. »\MOUEET, Ins. Thatr. 77 lib:..2: 1c. v26.>p.' 271. —

„Sypontinus non recte xvvouav vocat, quum alis caret.” —

Lees: xuvoudıav; in oude Grieksche werken werden dikwijls

2 of meer opeenvolgende letters aanéén geschreven en ge-

drukt; zoo ook vt; dat teeken bestond uit eene v, die in

eene naar beneden gerichte streep eindigde, waardoor het

a 0 B 0

154 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

wel wat op eene n geleek. En nu heeft MOUFET verkeerd

gelezen, òf wel, de drukker bezat zoo’n teeken niet, en zette

er eene n voor in de plaats. — Toch had SYPONTINUS (wie is

dat?) gelijk, zooals uit het boven aangehaalde uit EUSTA-

THIUS 1180 blijkt. — Dat, wat het volk „eene vlieg’ noemt,

niet gevleugeld behoeft te zijn (zie Deel I. p. 55.), wordt ook

door het volgende bewezen. MOUFET, 1. c. p. 219: „Valde

hallucinatus Ponsettus, qui 3. lib. cap. 15. de Scorpione,

Phalangium muscam venenatum appellat.” — Dat is geen

hallucinatie van PONSETTUS; hij deelt ‘alleen mede, dat

„het volk” de phalangiums „muscae venenatae’ noemt, of

schoon deze dieren „alis carent”.

„Gaza reduvium vocat.”’ Dat is eene hallucinatie van

MouFET zelf! Want GAZA schreef „redivus’”’. — Deze fou-

tieve bewering van MOUFET wordt door JONSTON 1653.

1657. 1658. 1665. 1718. 1757. zonder commentaar overge-

nomen. LAURENZIO 1664 zegt alleen: ,,Reduvius vide Redi-

vius, waarschijnlijk omdat hij den naam reduvius in JON-

STON vond. LINNAEUS is de eerste, die dien naam 1748

voordeschapeteek gebruikt; zie hierbeneden, p.159.

m 1635. Tike. FRANCIS (BACON) LORD VERULAM, Sylva

sylvarum or A Nat. Hist.; century VII. n. 696. p. 173. —

„some breed in the Haire of Living Creatures; As Lice, and

Tiekes.t

m 1638. Cynomya, Cynomyia, Cynoratsta, xedtoyv, xp6Tovoc,

“POTWY, XUVOUULX, xLVOPALGTIS, xuvoppatothe, Pediculus agrestis.

ALDROVANDO, De anim. ins.; Ed. 4. — Als 1602.

O 1642. Ricinus. FRANzIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 5.;

$. De Pediculo &c. — Als 1612.

O 1643. Ricinus. FRANzIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 6.;

$. De Pediculo &c. — Als 1612.

o 1644. Cynomya, Cynomyia, Cynoraista, xpórov, xp6Tovoc,

xpoTwY, xuvoputa, xuvopatotne, xuvoppatotig, Pediculus agrestis.

ALDROVANDO, De anim. ins.; Ed. 5. — Als 1602.

m 1648. Reduvius. FRANCIS BACON BARON VERULAM,

Sylva Sylvarum sive Hist. nat.; centuria 7. n. 696. p. 405 —

„Alia in animantium pilis nascuntur, ut pediculus, & redu-

vius.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 155

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

m 1653. Ricinus. FRANzIUS, Anim. hist. sacra; Ed. V

(Ed. 7)57P:.0084 8. De),Pediculo, &ce.—; Als) 1612:

m 1653. Ricinus. KIRCHER, Scrut. phys. med.; p. 101. —

Onder de voorteekenen van naderende pest: „moxque in-

gentia pulicum .... ricinorum .... agmina pullulant.”

O 1659. Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 8.;

$. De Pediculo &c. — Als 1612.

[ASntete dione nim) 1660.) InsDeel wp: 61; deelde pik

mede, dat MOUFET den naam GUILLAUME DE CONCHES

verbasterde in: GUILLERINUS DE CONCHIS; welnu, in de

Nederlandsche vertaling van JONSTON’s Hist. nat. de Insectis

vinden wij den naam veranderd in: GUILLERINUS VAN DE

SCHULPEN !]

m 1663. Cynomyia. BOCHART, Hierozoicon. — Zie Deel

I. p. 66. — Nomen nudum.

m 1663. Ricinus. IERONYMO CARDANO, Opera omnia;

tom. 3: lib. 7. c. 28. p. 84. col. 1. — Als 1557.

O 1665. Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 9.;

Sn De Bedieulo’&e. — Als 1612.

n 1667. CHARLETON. Zie Deel I. p. 47 en p. 67. — Deze

editie bestaat niet. Men verandere 1667 in 1677.

m 1667. Ricinus. MERRET, Pinax rer. nat. Brit.; p. 195.

— Nomen nudum.

Ricinus, Tick. Idem, ibidem; p. 202. — Nomina nuda. —

„In equis, bobus, vitulis, porcis, canibus, capris, cervis.

[Zijn Pediculus ovium, Reduvius, Sheep-louse, waarbij hy,

p. 202. MOUFET p. 272 citeert, is Melophagus ovinus.]

m 1668. CHARLETON. Zie Deel I. p. 68. — Voeg eraan toe:

Nomina nuda. Verder citeert hij de opmerking van ALDRO-

VANDO over de jachthonden; zie Deel I. p. 63. sub 1602.

[Zijn Reduvius, Sheepsteek. Idem, ibidem; p. 49, is Melo-

phagus ovinus, waarvan de bloedroode excrementen in de

wol, als „ova” geduid worden.]”

m 1677. Ricinus, xobrwv (niet xpörwv), Wood-teek, Doggs-

teek, Tik, Teecke, Tic, Tique, wovoparorhs, Lancinista. CHAR-

LETON, Exercitationes. — Zie Deel I. p. 47 sub „a 1667”

en p. 67 sub „a 1667. — Naar PLinius. Nieuw is, dat zij

ook op Viverra voorkomt, waarmede hij echter Putorius furo

156 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

bedoelt. Ten slotte ALDROVANDO’s opmerking over de jacht-

honden, maar hij vervangt het woord „herba’ door „filix”.

Stellig heeft hij dat zelf waargenomen.

[m 1686. In Deel I. p. 69. heb ik een verhaal opgenomen

over eene vermeende teek in den rug van Piras, toen hij

8 jaar oud was. Zeer toevallig vind ik in de Misc. Cur. sive

Ephem. &c.; Ann. II. 1671. p. 180. hetzelfde verhaal van

denzelfden auteur, maar hier eindigend met deze woorden:

„hac figura et magnitudine.” — De figuur stelt eene Larva

van eene Muscide voor; het kan die van Lucilia sericata

geweest zijn, die die lengte (van 23 mM.) bereiken kan en

meermalen in dergelijke huidgezwellen aangetroffen werd. —

Daarmede vervalt dus het I. c. opgenomen gedeelte]

O 1687. -Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 10.;

$. De Pediculo &c. — Als 1612.

m 1687. Zecca del capriuolo, Zecca del capriolo. REDI,

Esper. int. Ins.; p. 180. — De figuur is verkleind naar die

van 1668, en even groot als, maar fijner van uitvoering dan

die van 1671.

m 1694. Tigue. M. D. C., Dict. Arts Sci. — „Petit insecte

noirastre.” (sic!). — Verder mededeelingen aan PLINIUS

ontleend.

m 1702. Ricinus, Croton, xedtwv. BLANCARD, Lex. nov.

med. — Korte beschrijving; niets nieuws.

o 1704. Tique, Ricinus. Dict. de Trévoux. — „C'est un

insecte noir” (sic!), „qui” &c. — Niets nieuws. — Canis

familiaris, Bos taurus; Frankrijk.

m 1704. Ricinus. MERRETT, Brit. rer. nat. pinax; p. 195.

— Nomen nudum.

Ricinus, Tick. Idem, ibidem; p. 202. — Als 1667.

[Pediculus ovium, Reduvius, Sheep-louse. Idem, ibidem;

p. 202. — Als 1667.]

[m 1710. Ricinus hexapus. WILLUGHBY-RAY, Hist. Ins.;

p. 7. van Anser cinereus is eene der Mallophaga.]

[Pediculus ovinus. Idem, ibidem; p. 9, „quem Mouffetus

Reduvium vocat”, is Melophagus ovinus.]

Ricinus. Idem, ibidem; p. 10. — Zie Deel I. p. 72.

Ricinus caninus. Idem. ibidem; p.10. —Zie Deel I. p. 72.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 197

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

Ricinus putorii. Idem, ibidem; p. 10. — „Secundus’” (scil.

varietas), , quem Putorii Ricinum vocat’” (scil. WILLUGHBY)

„caput et scapulas castaneas habuit, reliquum corpus al-

bum.” — Wanneer teken geen bloed, maar lympha gezogen

hebben, zijn zij geelachtig wit.

o 1712. Ricinus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 11.;

$. De Pediculo &c. — Als 1612.

a 1717. Ricinus, xpotwv, Croton. BLANCARD, Lex. med.

renov. — Als 1702.

m.1721. Tique, Ricinus. Dict. de Trévoux; Ed. 2. — Als

1704.

m 1724. FRISCH; Zie Deel I. p. 48. — Dit gedeelte vervalt:

er zijn ook witte (geelachtig witte) reduvius-exemplaren.

Wat op p. 74 van Deel I te vinden is, kan blijven, behalve

de „opmerking” 3. — De zich aldaar bevindende figuur

(N.B. zonder ,,rostrum’’!) stelt een witgeel individu voor,

dat dus slechts lympha gezogen heeft.

m 1730. Ricinus, Hundes-Laus, Schafs-Laus, Kuhtecke.

(Anonymus), uitgever van VARRO’s De re rustica; lib. 2.

De re pecuaria; c. 9. $. 16. p. 248. noot. — Nomina nuda.

[Anecdote. Deze uitgave verscheen te Halle;

en nu zeggen NUTTALL, ROBINSON & COOPER in hunne Bi-

bliography of the Ixodoidea, p. 65: „HALLENS defines 71c1-

nus as a dog-louse, sheep-louse or cow-tick (Kuhtecke)’’.]

m 1730. Laus auf den Rehböcken. FRISCH, Beschr. Ins.

Teutschl. ; v. 9. Voorrede, p. VIII. — Opsomming van REDI's

,luizen’’. — Nomen nudum.

wi 1752.91. Tague, Ricinus: Wicts des Trevouxs; Ed! 3.7

Als 1704.

m 1735. Ricinus, croton, xpórwv. BLANCARD, Lex. med.

renov. — Als 1702 en 1717.

m 1736. Ricinus 2:dus. LINNAEUS, Anim. p. Suec. obs.;

in: Act. lit. Sci. Suec. 1736. p. 133.— Nomen nudum; citeert:

„Raj. Hist. 7.”, lees ,,10.’’, zie hierboven 1710. — Dat wil dus

zeggen, dat door hem in Zweden eene witte teek gevonden werd.

m 1737. Ricinus, Hontluys. SWAMMERDAM, Biblia Na-

turae, Bybel der Natuure; v. 1. p. 58. — „Ricinus quoque

D. Aldrovandi, quem pariter huic ordini (1) inserimus, utrum

158 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

reversa huc spectet, firmiter asserere nobis non licet. Eju®

tamen specimen quoddam ostendere possum (2). — Soo

kunnen wy ook den Hontluys van den Heer Aldrovandus,

dewelke wy meede tot deese Order (1) brengen, niet vastelyk

verseekeren daar onder te behooren. Een van deselve kan ik

meede vertoonen (2).

Opmerkingen. 1. Insecten zonder metamorphose.

2. In zijne collectie. — Nederland.

m 1738. Houtluys. SWAMMERDAM, Biblia Naturae, Bybel

der Natuure; v. 2. Register. — Hij verwijst naar v. 1. p. 58)

maar daar staat een ander woord.

o 1741. Ricinus secundus. LINNAEUS, Elench. anim. per

Suec. obs. ; Ups.; p. 81. n. 1. — Citeert Ray 1710. — Nomen

nudum; Zweden.

m 1742. Tique. LESSER, Théol. d. Ins.; v. 1. p. 101. —

„a six pieds”, zonder dat LYONNET er een woord aan toevoegt!

m 1742. Tique. LYONNET; im: LESSER’s werk, v. 2. p.

222. — „Nous avons ici à la campagne und insecte plat et

rond.... qui pourroit bien être une sorte de Tique, j'en ai

quelquefois reporté sur moi à la maison, en revenant de

donner la chasse à d’autres Insectes. Cet animal insinue sa

tête dans la peau sans qu’on s’en appercoive, et se remplit

tellement de sang, que de plat qu'il étoit auparavant, il

devient rond et gros comme un pois. La première fois que

je Yappercus, je crus qu'il s’étoit formé quelque excressence

singuliere sur ma peau; mais après l’avoir bien examiné,

je trouvai que ce devoit étre quelque Animal. Je voulus

l’arracher; mais je n’en pts venir a bout. Il tenoit trop bien,

et ce n’etoit qu'après plusieurs efforts que je parvins à le

rompre: apres quoi, pour éviter un abscés, je fus obligé de

m’ouvrir la peau pour en tirer la partie de l’Animal qui

y étoit restée.”

Homo sapiens; Nederland (’s-Gravenhage).

m 1743. Ricinus secundus. LINNAEUS, Elench. anim. per

Suec. obs.; Lugd. Bat.; p. 87. n. 1. — Als 1741.

m 1745. Fästing. LINNAEUS, Oel. Gothl. Resa; p. 62. —

Zie Deel I. p. 78. — Voeg eraan toe: „4 Juni, 15 Juni.” —

Ovis aries; Zweden.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 159

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

m 1746. Acarus ovinus, Festing. LINNAEUS, Faun. Suec.;

p. 346. n. 1192. — „Corpus depressum. Magnitudo cimicis

lectularii, abdomine in dorso anterius macula ovata, in

medio pallida, cincta fuscetudine strias retrorsum emittante.

Variat colore: semper depressus et planus margine laterali

prominente.’

Dat is eene beschrijving van Ixodes reduvius, ontleend

aan zijn eigen Oeländska resa; zie Deel I. p. 78, niet van

Melophagus ovinus; want, dan had hij van een caput, een

thorax en een abdomen gesproken. Bovendien wordt dat

dier elders apart genoemd. Hij citeert abusivelijk CHARLE-

TON’s Reduvius en Rav's Pediculus ovinus, die beide = Me-

lophagus ovinus zijn. Dat was voor NEUMANN (1901, pp. 281

— 282) en voor NUTTALL & WARBURTON (1911. p. 143) een

reden, om deze passage van LINNAEUS en die van 1758 p.

615 en 1761 n. 1966 als ,condemned”’ te beschouwen. En

wat doen zij zelf? Zie hierboven, p. 143, bij Argas vesper-

tilionis!!! Niet alleen LINNAEUS werkte slordig.

Er bestaat nog een tweede bewijs, dat deze Acarus ovinus,

niet Melophagus ovinus, maar Ixodes reduvius is: in Has-

SELQUIST’s Iter palaestinum, door LINNAEUS zelf geredi-

geerd, leest men, dat Acarus testudinis (ons no. 46) „Reduvio

Linn. Faun. Suec. 1192 similis” is. Hier noemt LINNAEUS

zelf zijn „ovinus’” veduvius, en vergelijkt daarmede eene

Hyalomma. Kan het overtuigender?

m 1748. Ricinus, Croton, xpórwv. BLANCARD, Lex. med.

— Nomina nuda.

m 1749. Ricinus. C. P. FABRICIUS, Comment. de Anim.;

p. 92. — Nomen nudum.

mm i752) Har zie Deels 14948749.

m 1752. Hundslaus. SWAMMERDAM, Bibel der Natur;

p. 26. col. 2. — Als 1737. — Holzlaus, in het Register.

o 1753. Acarus. LINDECRANTZ, Canis familiaris; p. 18.

— Nomen nudum; hij verwijst naar LINNAEUS, Faun. Suec.

n. 1193. Dat is reduvius, zie Deel I. p. 79.

m 1754. Recinus, Ricinus, Croton, xedtwv. BLANCARD, Lex.

med. renov. — Nomina nuda.

m 1754. Acarus ovinus, Festing. KALM, Berättelse &c.;

160 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

in: Kong. Svensk. Vet. Acad. Handl.; v. 15. p. 30. — Nomina

nuda; hij vergelijkt daarmede zijn Amerikaansche „skogs-

lus’; wel. een bewijs, dat de. Acarushouuus; of

Festing van LINNAEUS geen Melophagus ovinus is.

m 1754. Reduvius, Ricinus. LINNAEUS, Systême nat;

Ed. 8a.; v. 2. p. 235. — Nomina nuda.

Acarus ovinus, Festing. Idem, ibidem; p. 236. n. 7. —

Als 1746. n. 1192.

Acarus abdomine livido, antice ovato-fusco, antennis clava-

tis; Ricinus caninus; Pediculus caninus; Flott. Idem,ibidem

p. 236. n. 8 — Vertaling van 1746. n. 1193.

Ciron de brebis. DE LA CHENAYE DES Bols, ibidem; p. 236.

n. 7. — Als LINNAEUS 1746. n. 1192

Ciron de chien. Idem, ibidem; p. 236. n. 8. — Als LIN-

NAEUS 1746. n. 1193.

m 1754. Acarus, Fästing. PALMAER, Oves; Ups.; p. 22.

— Nomen nudum.

m 1755. Fästing. MOLLER, Delin. regni anim. — Nomen

nudum.

m 1756. Ricinus, Croton, xpórwv. BLANCARD, Lex. med.

renov. — Nomina nuda.

m 1756. Reduvius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 9.; p. 74.

n. 4. — Citeert zijn Faun. Suec. n. 1192. — Nomen nudum.

Ricinus, Tique. Idem, ibidem; n. 5. — Citeert idem n.

1193. — Nomina nuda.

m 1757. Tique du chevrau. REDI, Exper.; in: Collect.

acad.; v. 4. Part. etrang.; p. 463. — Nomen nudum; geen

figuur.

m 1758. Hundslaus. GMELIN, Onomatologia hist. nat;

v. 1. vol. 30. — Nomen nudum.

Schaaflaus. Idem, ibidem; col. 30. 31. — Nomen nudum.

Acarus abdomine-liuido, antice auato-fusco, antennis cla-

uatis; Ricinus caninus; Pediculus caninus; Hundslaus. Idem,

ibidem; col. 31. — Vertaling van LINNAEUS 1746. n. 1193.

Acarus ouinus, Reduvius, Pediculus ouinus, Schaflaus.

Idem, ibidem; col. 35. — Vertaling van LINNAEUS 1746.

n 1192.

a 1758. Acarus reduvius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 161

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

10.; p. 615. n. 3. — „Acarus obouatus planus macula baseos

obouata. Fn. Suec. 1192. It. Oeland. p. 62. 126. Habitat in

Bobus, syluis.”’

Ik maak hier uitdrukkelijk opmerkzaam op het feit, dat

hij met veduvius zijn fästing of festing van de „Oeländska

resa” benoemt, die eene teek, geen Melophagus

ovinus is. Eveneens, dat zijne diagnose die van

eene teek, niet van Melophagus ovinus is. Ook

blijkt uit de vergelijking, door hemzelven, van zijne

aegyptius (zie n. 45. 1764) en zijne testudimis (zie n. 46. 1757)

met veduvius, dat hij met dezen eene teek, niet Melophagus

ovinus bedoelde. — Wel begaat hij hier weer 2 fouten, en

wel: 1°. hij citeert weer „Raj. ins. 9.”, die Melophagus ovi-

nus is, en 2°. hij noemt hier niet Ovis aries als gastheer, die

juist in zijne „Oeländska resa” genoemd werd.

Acarus vicinus. Idem, ibidem; p. 616. n. 6. — „Acarus

globoso-ouatus macula baseos rotunda, antennis clauatis.” |

— Hy citeert goed: Faun. Suec. 1193; Aldrovando p. 559;

Raj. ins. 10. — „Habitat in Bobus, Canibus.”’

m 1758. Tigue. SWAMMERDAM, Hist. Nat. d. Ins.; in:

Collect. acad. v. 5.; Hist. nat. séparée; p. 32. — Nomen

nudum; vertaling van Bybel der Natuure 1737.

Ricinus Aldrovandi. Anonymus (vertaler); ibidem; noot.

m 1758. Tick, Ricinus. SWAMMERDAM, The Book of Na-

ture; p. 26. col. 2— Als 1737.

a 1759. Acarus ovinus. DE LA CHENAYE DES Bots, Dict.

rais. univ. Anim.; v. 1. p. 646. col. 2. n. 7. — Nomen nudum.

Ricinus caninus; Pediculus caninus; Flott; Acarus abdo-

mine livido, anticè ovato, fusco, antennis clavatis. Idem,

ibidem; p. 646. col. 2. n. 8. — Naar LINNAEUS 1746 n. 1193.

Pou de brebis, Pediculus ovinus, Acarus ovinus, Festing.

Idem, ibidem; v. 3. p. 558. col. 2. — Nomina nuda.

Pou de chien; Pediculus caninus; Flott; Acarus abdomine

livido, anticè ovato, fusco, antennis clavatis; Ricinus caminus.

Idem, ibidem; v. 3. p. 558. col. 2. — Nomina nuda.

Tique, Ricinus, «oórwv. Idem, ibidem; v. 4. p. 353. col.

1. 2. — Naar MoureT 1634 en ALDROVANDO 1602.

m 1759. Ricinus, Holtzbock. KNIPHOF, De pedic. inguin.;

162 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

p. 29. — „Graminum pediculus, qui caput suum infigit, in

vulgo notus.”’ — Dat is alles.

Reduvius, Reduvia, Zicca, zecca, Schaaf-zecke. Idem, ibi-

EME Sl: 8.0840

Ricinus. Idem, ibidem; p. 31. $. 34.

„Inter Reduvium & Ricinum haec ponitur differentia:

Reduvius .... (leeft in wol) .... Ricinus solo sanguine

alitur.”

m 1759. Acarus. LINDECRANTZ, Canis familiaris; in: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 4. p. 60. — Nomen nudum.

1759. Acarus obovatus planus macula baseos obovato,

Reduvius. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. n. 3.

Acarus globoso-ovatus macula baseos rotunda, antennis

clavatis. Idem, ibidem; p. 198. n. 6.

m 1759. Acarus, Fästing. PALMAER, Ovis; in: LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 4. p. 187. — Ook apart: Lugd. Bat. en

Leipzig. — Als 1754.

m 1760. Acarus ricinus. KRAMER, Insectol. Dan.; p. 30.

n. 6. — Nomen nudum; Denemarken.

O 1760. Acarus. LINDECRANTZ, Canis familiaris; in: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 4. p. 60. — Als 1753.

m 1760. Acarus reduvius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

Vol: piélo!tn.{S4===#Alsal758ì

Acarus ricinus. Idem, ibidem; n. 6. — Als 1758.

O 1760. Acarus, Fästing. PALMAER, Ovis; in: LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 4. p. 187. — Als 1754.

m 1761. Acarus reduvius. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; p. 479. n. 1966. — „Acarus obovatus planus: abdominis

macula baseos obovata. Corpus depressum, magnitudine

cimicis lectularii. Abdomen in dorso anterius macula ovata,

in medio pallida, cincta fuscedine strias retrorsum emittente.

Variat colore; semper depressus et planus margine laterali

prominente.”

Citeert: „En. 1192.; Festung. It. oel. 62.0.1263; Oelandis

Festing. Habitat in Ovibus.” — Ten onrechte: „quarum lanas

vitiat.” — Ook citeert hij ten onrechte „CHARLETON 1668

en Raj. 1710.” — Dat is de diagnoservan eene

teek, niet van Melophagus ovinus.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 163

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

Acarus ricinus. Idem, ibidem; p. 480. n. 1967. — „Acarus

globoso ovatus, abdominis macula baseos rotunda, antennis

clavatis.”’ — Citeert goed: „Faun. suec. 1193, Ray. 1710,

FriscH 1724. Suecis Flott.” Volgt uitvoerige beschrijving

naar de figuur van FrIscH 1724. En, daar deze geen „ros-

trum” vertoont, zegt LINNAEUS ook „os bifidum’’! en, eenige

regels verder: „antennae longitudine rostri’’. — Een voor-

beeld van zijn slordig werken.

Verder vinden wij nog sub n. 1968 (Acarus cancroides =

Chelifer): „Capite penetrabat femur rustici tempore nocturno,

inde Papula magnitudine nucis Coryli, cum dolore horrendo

totius femoris. D. D. Bergius.” — Het is duidelijk, dat deze

mededeeling van Dr. Berg misplaatst is; zij behoorde bij n.

1967 te staan. — Een van de vele bewijzen van de slordig-

heid van LINNAEUS.

m 1761. Acarus vicinus, Hundzeck. Popa, Ins. Mus.

Graec.; p. 121. — „Acarus globoso ovatus albidus pinguis,

antice macula fusca rotunda, antennis clavatis.” — Canis

familiaris; Stiermarken. — Deze teek had dus geen bloed,

maar lympha gezogen.

m 1761. Hundslaus. SULZER, Kennz. d. Ins.; p. 184. —

Nomen nudum.

m 1762. Acarus lividus, antennis brevibus subclavatis,

abdomine antice macula ovata fusca nitente; Tique des chiens.

GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 621. n. 1. — Uit zijne

beschrijving citeer ik de volgende gedeelten: „Sa couleur

est d'un brun quelquefois rougeâtre, d’autrefois jaunâtre.”

Hij heeft dus exemplaren gezien, die bloed, en andere, die

lympha gezogen hadden. — Hij zegt, dat zij volgezogen tot

16.9 m.M. lang worden; dat was stellig geen reduvius, maar

vermoedelijk een Dermacentor marginata SULZ. — „Sa trompe

est divisée en deux parties.” Dat is eene vertaling van LIN-

NAEUS: „os bifidum’’, zie hierboven 1761.

Canis familiaris, in bosschen; Frankrijk.

Acarus fuscus ovatus, pedibus pallidis, vespertilionis; Tique

des chauves souris. Idem, ibidem; p. 627. n. 14. — „Lon-

gueur | ligne” (= 2.11 mM.) „Brune ovale, ressemble en

petit à la tique des chiens. Pattes d'un brun un peu plus

164 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

clair. Trouvée en assez grande quantité sur le corps d’une

chauve-souris.”

Dat waren wel Nymphae van reduvius; zie NEUMANN 1:

Mém. Soc. Zool,. Fra. 1899. p.i115: „Les nympheswetides

larves se rencontrent souvent en abondance sur les ....

Chauves-Souris.”

Ten onrechte citeert GEOFFROY: BAKER’s the louse of the

bat (= Spinturnix vespertilionis, zie hierboven, p. 112).

m 1763. Sheep Tick. BROOKES, A new and accur. Syst.;

p. 276. — „In the beginning of the summer in pasture grounds

. compressed smooth body .... tough skin .... squar-

rish shape (1). .... shining black (2), or of a blackish brown

.... particularly sheep, .... it swells, and grows large and

round, .... men wr. Six! feet fixed to the neck B).7

Opmerkingen. I. Inderdaad, half volgezogen 2

hebben soms parallelle zijden, waardoor zij er eenigszins

langwerpig vierkant uitzien. 2. Dat waren sg. 3. Dat heeft

hij van MoUFET 1634; zie Deel I. p. 64.

Weiland, Ovis aries, Homo sapiens; Engeland.

Sheep Acarus. Idem, ibidem; p. 280. n. 7. — Zeer verkort

naar LINNAEUS 1746.

Acarus with a livid belly, of a fallow colour, oval before, and

with feelers like clubs; Dog Louse. Idem, ibidem; p. 280. n. 9.

— Verkort naar LINNAEUS 1746.

m 1763. Acarus ricinus. PONTOPPIDAN, Danske Atlas; v.

l..p. 699. — Nomen nudum. — Denemarken.

m 1763. Acarus ricinus. ScoPOLI, Ent. Carn:; p. 387.

n. 1057. — „Fusco-ferrugineus, ovatus, macula dorsali sub-

rotunda nitida fusca exarata lineis depressis obsoletis obli-

quis quatuor (1). — In canibus, circa caput.”

Opmerking. 1. Dat waren de 2 cervikaal en de 2

lateraalgroeven. — Canis familiaris; Tirol.

m 1764. Acarus lividus, antennis brevibus subclavatis abdo-

mine antice macula ovata fusca mitente; Tique des Chiens.

GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 621. n. 1. — Als 1762.

Acarus fuscus ovatus, pedibus pallidis, vespertilionis; Tique

des chauves souris. Idem, ibidem; p. 627. n. 14. — Als 1762.

m 1764. Acarus obovatus planus, macula baseos obovata.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 165

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

GRONOVIUS, Zoophylacii; fasc. 2. p. 216. n. 932. — Hij

citeert Linn. S. N. Ed. 10. gen. 235. n. 1. [lees 3.] en F. S.

1. 1192. — Nederland.

m 1764. Tek, Honds-luis, Hondsluys. HouTTUYN, De tek

of Hondsluys; in: Uitgezogte Verh. Soc. Wetens.; p. 348—

350. — Hij vertelt eerst wat FRISCH 1724 ervan zegt; verder:

„Op den rug had het, ter weerszyde, als

een soort van Groefjes (1), die beurte-

lings uitgezet werden en weder indooken

(2) en zich vertoonden: voor ’t overige

was de kleur blauwachtig (3) wit (4)....

Fig. 5: van onderen te zien. Het zwarte

stipje in de dwars loopende Plooy, aan

't agter end, vertoont de Anus of het

Fondament (1). — Fig. 6. op de Rug

te zien. De Plooyen, zo wel boven als onder aan het Lyf,

veranderen gedurig van gedaante, vermids het. Diertje zig

op verscheide manieren opblaast en weder intrekt (2). De

Pootjes zyn niet allen even lang, maar in proportie, gelyk

wy ze hier hebben afgetekend (1). — Fig. 7. De Snoet ver-

groot, van onderen te zien; zynde het middelste geele ge-

deelte, waarschynlyk, de Koker van den Zuiger (5). De

twee Zydstukken, by a a beweeglyk, buigt het Dier op- en

nederwaarts, als mede zylings van elkander (6). Deeze zyn

wonderlyk getakt en gepunt (7), en dienen misschien voor

Raspen, om daar mede het Gaatje, dat de Zuiger in ’t Vel

gemaakt heeft, te vergrooten, ten einde dit geheele werk-

tuig ‘er in kan dringen en zig hoe langer hoe dieper inbooren.”

— In den nek van Homo sapiens; Nederland.

Opmerkingen. 1. Oudste waarneming en vrij goede

afbeelding der groeven, en wel der mediane, der laterale en

der genitaalgroeven, van den anus, van de verschillende

lengten der pooten. 2. Eerste vermelding van de verande-

ringen der groeven, en goed begrepen, dat die met de adem-

haling in verband staan. 3. „Grijs wordt in Nederland ook

wel „blauw’’ genoemd: muisblauw, blauwe konijnen, blauwe

reiger. 4. Ook door lucht, die onder de huid gedrongen is.

5. Men ziet in de teekening vrij goed het aantal en de rich-

Bie, 3N CONI

166 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

ting der dwarsrijen van tanden aan het ,,hypostoom”, al

vermeldt hij die niet. 6. Oudste vermelding der bewegelijk-

heid, en van de richting der beweging, der palpen. 7. Ook

de teekening vertoont de zonderlinge raspachtigheid, die ik

mij niet verklaren kan: nooit zijn de palpen der Ixodidae

zoo vol vuil. Zij gaven mij zelfs aanleiding te vermoeden,

dat HOUTTUYN een volgezogen © van Ixodes putus onder

de oogen had, die zeer ruwe palpen heeft, en zich ook wel

eens aan Homo vasthecht. Maar ook de vorm der palpen:

distaal verjongd, is geheel verkeerd; kortom, deze figuur

is voor het grootste gedeelte als mislukt te beschouwen.

Alleen het woord „getakt’ kan op de stijve borstels duiden.

m 1764. Acarus reduvius. LINNAEUS, Reisen d. Oel. u.

Gothl.; p. 72. 139. — Als 1745.

m 1764. Acarus ricinus. O. F. MÜLLER, Faun. Fridr.; p.

p. 91. n. 814. — In bobus et canibus. — Denemarken.

m 1765. Tique, Ricinus. MENURET; im: Encycl. Dict.

rais. Sci. Arts Métiers; v. 16. p. 339. — Niets nieuws.

m 1765. Acarus ricinus. PONTOPPIDAN, Kurzgef. Nachr.

Naturh. Dännemark; p. 231. n. 1. — Nomen nudum. —

Denemarken.

m 1767. Acarus reduvius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

va 1... P.2.7P.,1022.0n.78>2 2: Als 1758.

Acarus ricinus. Idem, ibidem; p. 1023. n. 7. — Als 1758.

Acarus vespertilionis. Idem, ibidem; p. 1023. sub n. 10

(= Acarus passerinus). — Hier citeert hij N.B. GEOFFROY's

»Tique”; zie hierboven 1762. — Hij werkte slordig.

m 1767. Honds-luis, Teekt. VALMONT DE BOMARE, Al-

gem. Woordenb. Nat. Hist.; v. 1. — Nomina nuda.

o 1768. Ricinus, xodtwy, doxbrovoc 6pTog, KUVOPALOTAG,

batorhs, veduvius, taca, eugula, xvvouiæ, cica, cecca. JONSTON,

Hist. nat. quadr. av. ins.; lib. 2. tit. 1. c. 1. art. 4. — Als

less; zie. Deel: I. p. 65:

w 1768. Ciron des boeufs, Ciron des chiens. VALMONT DE

BOMARE, Dict. rais. univ. Hist. Nat. — „Est ovale, blanchâ-

tre.’ — Naar LINNAEUS.

Ciron des moutons. Idem, ibidem. — Naar LINNAEUS.

Tique des chiens, Ricinus caninus, Louvette. Idem, ibidem.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 167

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

— „Sa couleur est d’un brun jaunâtre; .... c'est la Lou-

vette des piqueurs.”’ — Het schijnt, dat de naam Louvette

uitsluitend aan de geelachtige individuen gegeven wordt;

ook in Zweden geeft men aan de geelachtige teken een Que

ren naam dan aan de bruine, zie 1778.

m 1768. Ciron des boeufs, Ciron des chiens. VALMONT DE

BOMARE, Dict. rais. univ. hist. nat.; v. 3. p. 186. — Als

hierboven.

Ciron des moutons. Idem, ibidem; v. 3. p. 186. — Als

hierboven.

m 1769. Acarus reduvius, Schaapstek. HOUTTUYN, Na-

tuur Esteve. Stuks (== tom.) lS, yp!

LINNAEUS 1767. — „Macula baseos ovata’’ wordt door H.

aldus vertaald: „met een ovale vlak van agteren” (sic!).

Festing. Idem, ibidem; p. 114.

Acarus ricinus, Tek, Hondluis, Flott, Ricinus, Kroton.

Idem, ibidem; p. 121. n. 7. — Naar LINNAEUS 1767. —

„Macula baseos rotunda” vertaalt H. in: „met een ronde

vlak van agteren.” (sic!) — [De ouden] „dwaalden daarin,

dat zy meenden, dat het geen opening had tot ontlasting

van het ingezogen bloed. De afbeelding, en beschryving, door

ons elders gegeven, toont het tegendeel.” — Zie hierbovenl 764.

Tek. Idem, ibidem; p. 123. — „Onze tekken, die geelachtig

wit zijn.” — Dat waren dus individuen, die lympha gezogen

hadden.

m 1769. Acarus reduvius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

PS Have BERS 2erdinmde2 ps 1022 nt 30 Alsul 767,

Acarus ricinus. Idem, ibidem; p. 1023. n. 7. — Als 1767.

m 1769. Myt der ossen, Myt der honden, Myt der schapen.

VALMONT DE BOMARE, Alg. Woordenboek. nat. hist.; v. 2. —

Als 1768.

Teekt, Ricinus. Idem, ibidem; v. 2. — Naar MOUFET 1634.

m 1769. Ricinus, Tique. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 8. art. Palme de Christ. — „Le nom

ricinus convient lu à cet insecte & au ricin, une

espèce de palma Christi.”

nn des chiens, Ricinus caninus, Louvette. Idem, ibdem;

v. 11. — Als 1768.

168 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

m 1770. Pou de chien. (DE BEAURIEU), Cours d’Hist.

nat.; v. 7. p. 226. — Nomen nudum.

m 1770. Acarus reduvius, Schaapsteek. LINNAEUS, Rei-

zen d. Oel. Gothl.; p. 98. 193. — Als 1745.

m 1771. Tique, Ricinus, Tic, Tiquet, Louvette. Dict. de

Trevoux. — Tekst als 1704, met bijvoeging van de laatste

3 namen.

m 1771. Ciron des boeufs, Ciron des chiens, Ciron des mou-

tons. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 9. — Als 1768.

m 1771. Ricinus. FORCELLINUS, Lex. totius Latinitatis.

— Het bekende spreekwoord van SENECA; zie 50 n. Chr.

w 1771. Acarus reduvius, Acarus ricinus, Riedlaus. PALLAS,

Reise Russ. Reiches; v. 1. p. 158. — April 1769. — „Nirgend

habe ich eine solche Menge von Riedläusen (Acarus Reduvius

und Ricinus) gesehen, als in deden Gebüschen um Samara.

Man darf nicht auf das Feld gehen, ohne eine Menge davon

an den Kleidern mitzubringen.’

In bosschen, in velden, Homo sapiens; Samara (Z.O.

Rusland,:50% (Of: S2N.B.).

m 1772. Animalculum, Insectum. BUXTORF, Obs. posth.;

in: Acta Helv.; v. 7. p. 111. Obs. 6. Animalculum scroto

adhaerens. — Een verhaal, te lang om hier overgenomen te

worden; anders wel lezenswaard! Voor ons van belang:

„Juni; magnitudo pisi; anterius capite nigro, inferius sex

pedibus” (sic!) „nigris, posterius in folliculum subrotun-

dum desinens, coloris albicantis, 24 lineas longum, circiter

2 lineas latum, paulo tamen postica parte, quam antica

latum.” — En hij vraagt zich af: „Insectum cujus generis

et speciei?”” — Niet op de hoogte van de Natuurlijke His-

torie!

m 1772. Acarus ricinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; red.

BECKMANN; v. 1. p. 182. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1772. Acarus cardinalıs. PALLAS, Spic. zool.; fasc. 9.

p. 44. — „Hagae Comitum; inter muscos; plus semel; sat

agilis. — Cimice lectulario minor. Durus, planus, ovatus,

pone obscurior, totus nitidulus, subtilissime & parce hir-

sutulus. Os rostro tubuloso, lineari, exterius hispidulo, pal-

pisque binis depressis, latiusculis, basi angustatis, patulis.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 169

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

Pedes hirsutuli, mediocres, subaequales, atri. Corpus rubrum,

subtus inter pedes nigrum. Scutellum anticam extremitatem

totam tegens, ovatum, atrum.”’

Het schildje en de pooten zoude men beter donkerbruin,

dan „zwart’ noemen. Dat was een pas uit de Nymphahuid

gekropen 2: de beharing was nog rijk; die valt spoedig

grootendeels af. — In mos; Nederland.

In 1777 komt PALLAS op deze vondst terug. Zie beneden.

m 1773. Acarus ovinus, Acarus of the Sheep, Sheep-titk.

Hir, Hist. of Anim.; p. 24. — Als 1752. — Uit die fout:

„titk”’ blijkt wel, dat dat geen, „2d. edit. enlarged’’ is, maar

de editie van 1752 met een nieuw titelblad.

Dog acarus, Dogt tick. Idem, ibidem; p. 25. n. 5. — Als 1752.

m 1774. Acarus cornutus. (Anonymus) im: Comment.

Lips.; v. 19. P. 4. p. 670. — PALLAS 1772 refereerend, schrijft

hij in plaats van cardinalis: cornutus. Referent had zeker

slaap. — Nomen nudum.

m 1774. Hundslaus. BÖRNER, Samml. Naturg.; p. 532.

— Nomen nudum.

m 1774. Zecca ricina, xedtmyv, xvvoparorhs, Mosca canina,

Zeccha. GINANNI, Istoria Pinete Ravennati; p. 434. n. 125.

— „Alle bestie bovine, a’ cani, alle volpi, e ad altri animali;

.... I vitelli ne sono talora massimamente ripieni. Si vuole,

que da questa venga la mosca canina: il che io non posso

assertere, perchè fatta non ne ho esperienza, e sempre perite

ne’ miei alberelli mi sono le zecche.”

Typisch is: „men zegt, dat daarvan de hondevlieg komt’’;

hij wist dus niet, dat zecca en mosca canina hetzelfde is, en

laat er wijselijk op volgen: „wat ik niet kan bevestigen,

omdat ik daarvan geen ondervinding heb.”

Bos taurus, Canis familiaris, Canis vulpes; Italië.

m 1775. Tique des, chiens, Ricinus canınus, Louvette.

Encycl Diet. univ. rais. hist. natsj;w 40.’ —. Als 1268:

m 1775. Acarus ricinus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 810.

n. 2. — Als LINNAEUS 1767.

Acarus lipsiensis. Idem, ibidem; p. 811. n. 5. — „Acarus

ovatus, fuscus, margine incrassato. Parvus, statura Aegyptii,

at totus fuscus. Habitat Lipsiae.”

170 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

De vorm van Hyalomma aegyptius, maar kleiner en donker,

bruinzwart; dat wijst op een & van veduvius, zonder ,,wit-

ten rand”.

m 1775. Acarus reduvius, Holzbock. FUESSLIN, Verz.

Schweiz. Ins.; p. 59. n. 1176. — „Auf Ochsen und Hunden,

oft auch im Gebüsch.”

Acarus ricinus, Hundsbock, Zäcke. Idem, ibidem; p. 59.

nn 1177: = ‚AufsElunden und Katzen“

In kreupelhout, Canis familiaris, Felis domestica, Bos

taurus; Zwitserland.

m 1775. Acarus reduvius, Soumid, Souflaat, Verte. HAM-

MER, Faun. Norv.; p. 155. n. 688. — „Er rgdagtig, og seer

ud som en Veggeluus.’’ — Flaat = teek; mid = mijt; sou =

schaap; veite = fästing. — Ovis aries; Noorwegen.

1775. Acarus veduvius, Hundsmilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1045. n. 3. — Diagnose van

LINNAEUS; citeert zelfs de „Oeländische Wälder’’(!); maar de

beschrijving en de afbeelding, t. 30. f. 5. is van Melophagus

ovinus!!

Acarus ricinus, Kuhmilbe, Ricinus, Kroton, Flott, Tek,

Hondsluis. Idem, ibidem; p. 1047. n. 7. — Naar HOUTTUYN

1769.

m 1775. Ciron des moutons, Ciron des boeufs, Ciron des

chiens. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ. Hist. nat.;

v. 2. p. 193. — „Ovale, blanchâtre & orné d’une tache noire.”

Tique des chiens, Ricinus caninus, Louvette. Idem, ibidem;

v. 6. p. 177. — Als 1768.

m 1776. Acarus reduvius, Verte, Soustaat (Noorw.). O. F.

MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 186. n. 2209. — Diagnose van

LINNAEUS.

Acarus ricinus. Idem, ibidem; n. 2210. — Diagnose van

LINNAEUS.

Denemarken, Noorwegen.

m 1777. Ricinus, Croton, xpörwv. BLANCARD, Lex. med.

renov. — Nomina nuda.

m 1777. Acarus ricinus. FABRICIUS, Gen. Ins.; p. 208.

Obs. I. — „Acarus ricinus antennas clavatas gerit.”

Acarus reduvius. Idem, ibidem; p. 310. — Diagnose van

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 171

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

LINNAEUS. Voegt eraan toe: „Nimis affinis A. Ricino videtur.

u 1777. Acarus cardinalis, Rothe Rietlaus mit schwarzem

Schildchen, Kleine rothe Rietlaus. PALLAS, Naturg. merkw.

Thiere; fasc. 9. p. 68. — Hoewel dit werk „durch den Ver-

fasser verteutscht’ is, is de $, die over deze „rothe Rietlaus”’

handelt, geen vertaling van de weinige regels, die hij in 1772

aan zijne Acarus cardinalis besteedde, maar eene geheel

nieuwe §, die 14 pag. quarto beslaat! — Verkort:

„In natürlichem Zustand hochroth; wenn in die Haut

[ge-Isetzt: erst gelbröthlich, endlich gelblich weiss. In diesem

Zustand hat sie FRISCH und andere gesehen. In Europa

nicht oft, und deswegen kam sie mir, als ich sie im Haag-

schen Busch fand (1), als etwas seltnes und besonders vor.

Seitdem in den trocknen Steppen des Südlichen Russlands

und eines Theils von Sibirien.... wo kleines Gestrippe ist,

oft gar zu häufig gesehn, und aus den Kleidern, ja aus der

Haut ausklauben müssen. Nicht so allgemein als die grosse

Rietlaus (2), läuft schneller; man sieht sie nich so im Grase

lauern. Am häufigsten sobald der Schnee weg ist, und die

Sonne warm scheint, im April, auch noch im May. Später

sieht man wenige mehr laufen, weil sie sich dann schon bey

allerley Thieren, selbst Vögel, Eidechsen, und Schlangen

einquartiert haben.”

„Wenn im Frühling noch leer und hungrig, platt, eyrund,

ziemlich hart, ganz glatt, wie eine Schuppe, viel kleiner als

eine hungrige Bettwanze. Am Kopf ein röhrenförmigen aus-

sen rauhen Schnabel und zwey platte, am Ende breitere

Fühlkolben. Hinter dem Kopf ein ziemlich grosses schwar-

zes (3) Schildchen, welches, bey recht ausgehungerten, den

grössten Theil des Rückens bedeckt und vollkommen glatt

ist. Der Rest hochroth, der Raum zwischen den Füssen

schwarz (4); Füsse schwarz, mit feinen Härchen rauh, fast

von einerley Lange.”

Ophiosaurus apus, Lacerta agilis, Lacerta viridis, Lacerta

muralis, Tropidonotus natrix persa, Ancystrodon halys,Zamenis

gemonensis caspius, Aves, Homo sapiens; April, Mei, Juni;

Nederland, Zuid-Rusland, West-Siberië.

Opmerkingen. I. Zie 1777. 2. Volgezogen exempla-

1722 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

ren. 3. Lees: roodbruin. 4. Hij meent waarschijnlijk: alle

coxae + de basis capituli te zamen. — Een ¢ schijnt hij niet

gezien te heben.

m 1778. Acarus reduvius, Schafzecke. FISCHER, Versuch

Naturg. Livl.; p. 165. n. 439.

Acarus vicinus, Kuhmilbe. Idem, ibidem; p. 166. n. 440.

Ovis aries, Bos taurus, Camis familiaris; Lijfland.

m 1778. Tique des chiens, Ricinus. DE GEER, Mém.

Hist. Ins.; v. 7. p. 86. — Provisorische melding.

Acarus ricinoides, Mitte rininoide, Flott. Idem, ibidem;

p. 98. — „Violaceo-niger, capite pedibusque fuscis, corpore

globoso ovato. — Noire violette, à tête et à pattes brunes,

a corps ovale et renflée.’” — Hij identificeert haar met Acarus

vicinus van LINNÉ, wat goed is, daar deze het volgezogen

Q is. — Verkort:

„sont de la grandeur d’une graine de navet (1). Les auteurs

Eren 29 312,

affirment qu’il parvient à la grandeur d’une lentille (2). Sur

les chiens, et particulièrement sur ceux de chasse, qui les

gagnent dans les bois où ces Insectes ont leur demeure.

Elles s’attachent par leur trompe, percent la peau avec cette

même trompe pour en tirer le sang; on a de la peine à les

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 173

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

en arracher sans les blesser. Elles s’attachent aussi à la peau

de l’homme. On les nomme en suedois Flott; aussi souvent

sur les boeufs. Entierement rases, n’ayant que quelques

poils courts sur les pattes et sur les bras. Peau dure, coriace;

corps ovale, connexe, renflé en forme de boule allongé; en

devant et en dessus, tout près de la tête, une petite plaque

arrondie, écailleuse, brune, luisante. L’anus s’y trouve en

dessous.” |

„Tête séparée du corps par un étrangement, mobile; peut

la courber en dessous, ce qu’il fait en marchant. En devant

une trompe écailleuse, roide; de chaque côté une masse

applatie (fig. 17. 18.b.), parallélement avec la trompe, atta-

chée à la tête par un petit article arrondi; ces deux parties,

de la même longueur que la trompe, répondent aux bras des

autres Mittes, sont mobiles.”

» Trompe, stilet cylindrique, un peu pointu au bout, beau-

coup plus long que la tête, garni le long de chaque côté, un

peu en dessous, de deux rangs de dentelures, dirigées en

arrière.”

„Pattes très-mobiles, assez longues, six articles, attachées

en devant du corps, en dessous de la plaque en corcelet, les

unes tout proche des autres, toutes à peu près de longueur

égale (2), toujours courbées en avant (3), terminées par une

petite pièce circulaire, très-transparente, attachée au pied

par un court filet cylindrique, mobile. La vessie (4) des pattes

I du double plus grande que les autres (5) et presque trian-

gulaire (6). En dessous de cette vessie ou membrane (7)

crochets assez longs. Quand elle rapproche les deux crochets

l'un de l’autre, la membrane se plie en deux, parce que les

crochets sont intimement unis et comme incorporés.”

Opmerkingen. 1. Drie m.M., wat niet juist is; zij

kunnen 11 mM. groot worden. 2. Onjuist; pooten I en IV

zijn langer dan II en III. 3. Wanneer het dier volgezogen

is, ja; maar niet, wanneer het loopt en nog nuchter is. 4.

Geen ,,vessie”. 5. Zeer juist. 6. Wel toevallig; zij zijn rond,

zooals hij ook afbeeldt (fig. 19). 7. Ah, dat is beter!

Acarus reduvius, Mitte veduve, Festing. Idem, ibidem; v. 7.

p. 101. — Acarus obovatus planus, corpore antice clypeo

174 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

nigro rotundo, pedibus nigris. — Mitte à corps ovale et

applati, avec une plaque ronde noire en devant et des pattes

| ni | |

Fic. 40. 1/1.

noires.” — Hij citeert ten onrechte Pediculus ovinus Ray;

want, dat is Melophagus ovinus. — Verkort:

„Sur les boeufs, les moutons, les chiens; en été. — Elles

portent ven: suéd ons lei moth die! Fest)

Elles sont les plus grandes de toutes celles de leur genre (2).

Les plus grosses 3 lignes et demie (3) de longueur sur 2 et

demie (4) de largeur. Les plus grandes gris ardoisées, les

anus eis Tou gier pia le stiran tesstum selve signage:

Tête et pattes noires (5). Sur le devant en dessus, tout pres

de la tête, une tache noire (5), circulaire, écailleuse, noir lui-

sant (5). Les grises ordinairement sur les boeufs et les chiens;

les rouges sur les moutons.”

(22102. Corps ovale; ap plait illemti d'eisis'uisieto me

me eniidessous; le ventre un peu rétréci de chaque

côté environ au milieu de son étendue; en dessus 3 incisions

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 175

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

longitidunales en forme de rides concaves et 2 en dessous

vers les côtés. En dessous, à quelque distance de son extré-

mité arrondie, une grande cavité dans la peau, où se trouve

un petit tubercule, qui apparemment (6) est l’anus, et entre

les 2 pattes IV une petite Éminence, dont la destination ne

m’est pas bien connue (7). De chaque côté du ventre un point

en forme de très-petite plaque concave ronde (fig. 3) au milieu

de laquelle un petit tubercule, qui a tout-à-fait l'air d'un stig-

mate, ou d’une ouverture de respiration. — Peau épaisse

coriace, difficile a écraser; la plaque arrondie noire écail-

leuse et un peu chagrinée. Il n’y a de poils ni sur le ventre,

ni sur cette plaque noire (8).”

(P. 103.) „Tête mobile, petite; trompe longue, écailleuse,

arrondie au bout, garnie de dentelures dirigées en arrière,

accompagnée de chaque còté d’une pièce applatie, allongée

large au milieu, arrondie au bout, garni de quelques poils

courts, unie à la tête par un article arrondi. Ces deux pièces

répondent aux bras des autres espèces de Mittes.”

„Pattes I et IV plus longues que II et III; 6 articles, dont

le premier immobile, incorporé dans la peau, attachées au

devant du corps un peu en dessous des deux còtés, tous près

les unes des autres, terminées par une petite membrane

transparante arrondie, qui est accompagnée de deux cro-

chets, et unie à une espèce de filet cylindrique court et mobile

(fig. 5). Pattes garnies de plusieurs petits poils, noires (5),

écailleuses, à chaque articulation un anneau d’un blanc sale.

Membrane ou vessie (9) I triangulaire (10). Quand la Mitte

léve les pattes, elle plie la membrane en deux.”

„Ces grandes Mittes marchent lentement, trainant le

ventre; elles ont beaucoup de facileté pour s’attacher avec

leurs pattes a tous les objets, même au verre le plus poli.”

(P. 104.) „En dessous du ventre de plusieurs se trouvoit

attachée une autre Mitte (fig. 6) toute noire (5) et beaucoup

plus petite, qui leur embrassoit le ventre avec les pattes, se

tenant là dans un profond repos. Cette Mitte est ovale (11)

et applatie en dessus comme en dessous, couverte d'une

peau toute écailleuse et un peu chagrinée; couleur toute

noire (5) et luisante, bordé des deux côtés et par derrière

176 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

d’une marge relevée transparente d’un brun très-clair. Pattes

longues, I plus grosses que II, III, IV. — I et IV plus longues —

que II et III; toutes terminées par une petite vessie ou

membrane, accompagnée de crochets. La tête ressemble

entierement a celle de la grande Mitte. La trompe et les

bras courts et plus gros que ceux de la grande Mitte, attachés

à la tête par une articulation mobile.... couvrant la trompe

entierement, mais qui s’écartent vers les côtés quand la Mitte

veut faire usage de sa trompe. Corps parfaitement ovale.”

(P. 105.) „J'ai toujours remarqué .... la tête se trouvant

toujours placée dans l’endroit où nous avons fait remarquer

une petite partie relevée.... la petite Mitte avoit sa trompe

enfoncée dans cette éminence, où par conséquent il doit

se trouver une ouverture, que j ai même cru voir, en y obser-

vant une petite fente transversale; les bras considérable-

ment écartés vers les côtés et appliqués sur la peau de la

grande Mitte. Elle gardoit cette position plusieurs jours de

suite sans bouger de sa place, la grande Mitte se promenant

partout.. Mais pourquoi....”

(P..106.) „J'ai donc tout lieu de croire, que l’union si

intime de ces mittes est un vrai accouplement, ou quelque

sorte semblable à celui des Araignées, .... Parmi les Araig-

nées le mâle est de même toujours beaucoup plus petit que

sa femelle .... Il faut dont regarder la partie relevée du

ventre de la grande Mitte ou de la femelle, .... pour celle

qui caractérise son sexe .... Et peut-être que ce sont les

bras qui contribuent à la fécondition, tout comme dans ces

dernières Insectes.

Opmerkingen. 1. Festing zijn dus de geelachtige

individuen; merkwaardig is, dat die altijd min of meer plat

zijn. 2. DE GEER kende blijkbaar de 29, die zich met bloed

volgezogen hebben niet; die worden nog grooter. 3. 7.4 mM.

4. 5,3 mM. 5. Het „contrast” speelde hem parten; kop,

schildje en pooten zijn bij Larvae geel, bij Nymphae geel-

bruin, bij adulti bruin, soms oranjebruin, roodbruin, kas-

tanjebruin, maar nooit zwart. 6. Hij twijfelt. 7. Hij komt hier-

op later terug. 8. De korte haartjes zijn caduc. 9. Geen „ves-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 177

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

”

sie’. 10. Verkeerde waarneming; de drie lapjes vormen te

zamen een ronde schijf. 11. Beter: elliptisch.

(P. 872, bij de , Conclusions”). Ook hier abusivelijk: „pla-

que ronde et noire’, „pattes noires”. Schreef hy, p. 106:

„Jai donc tout lieu de croire” &c., hier is hij positie-

ver: „Mitte attachée sous le ventre de la grande; je le

regarde comme le mâle & son union à la grande Mitte

comme un vrai accouplement.”’

De figuren zijn beter dan menige van lateren tijd.

In bosschen, Canis familiarıs, Bos taurus, Ovis aries,

Homo sapiens; Zweden. |

o 1778. Zecca del capriuolo, Zecca del capriolo. REDI,

Esper. int. Gen. Ins. — Als 1668; zie Deel I. p. 68.

m 1779. Acarus vicinus. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

p. 394. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1779. Acarus sanguisugus. FABRICIUS, Reise Norw.;

p. 344. 345. — Löken; 8 Aug.; „Niger, abdomine ferruge-

neo, antennis clavatis. — Descr.: Caput parvum subcorda-

tum, atrum, nitidum. Haustellum breve subulatum arcte

antennis includitur. Antennae longitudine haustelli articulo

vltimo maiori, crassiori ouato. Thorax ater margine albo

(1), postice rotundatus. Abdomen ouatum, leve acutum (2),

ferrugineum. Pedes octo, nigri, anterioribus paulo longiori-

bus.” — „Hatte sich tief mit seinem Saugrüssel unter die

Haut eingebohrt, wo er Jucken und kleine Beulen (3) verur-

sachte.”’

Opmerkingen. Löken aan de Eidsfjord t. Z. van

Volden, t. Z. van Aalesund. 1. Het schildje heeft nooit een

witten rand, eerder ,,nigro’’; lapsus calami? 2. Naar voren

versmald. 3. Meer dan één „Beule’’?? Nonsens. — Mij dunkt

dat was een gewone © reduvius.

Homo sapiens; Augustus; Middel-Noorwegen.

n 1780. Acarus ricinus. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

p. ...? — Als 1779.

m 1780. Acarus ricinus, Holzbock. GOEZE, Neuentdeckte

Theile an Ins.; tn: Naturforscher; n. 14. p. 101. t. 5. f. 5.

An Garrulus glandarius und Sciurus vulgaris. „in erstaun-

licher Menge. Eine wahre Waldplage (1); am liebsten in dem

178 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

weichen Waldmoose; man darf sich kaum niedersetzen, so

sind die Fiisse voll, und sie haben sich in die Waden einge-

bohrt. a è Fühlhörner; cd Rüssel; in der Mitte ein hohler

Kanal e (2); an beyden Enden starke Wiederhaken ff; am

Oberende noch 4 besondere Haken g hik, die an den Seiten

Fie) 41 EM le

wieder mit kleinern /m bewaffnet sind. — Tröpfelt man

etwas Baumöhl auf, so zieht es allmählig den Rüssel von

selbst wieder aus. — An den Füssen .... Saugkolben mit

zwo Krallen.’

Opmerkingen. 1. Het is merkwaardig, dat men in

de literatuur hier en daar mededeelingen ontmoet van het

in massa optreden der /xodidae. Ik herinner aan KALM 1754,

PALLAS 1771. Jammer, dat GOEZE niet het jaartal genoteerd

heeft. Ik ben ervan overtuigd, dat die wederkeerende in

massa optredens met meteorologische invloeden samenval-

len. — Het in massa voorkomen op ééne vleermuis (GEOF-

FROY 1762), op eene gaai (hierboven) kan verklaard worden

door dat de Larvae bij massa’s bij elkander zijn en blijven,

en, vermoedelijk, indien zij. geen gastheer vinden, tòch ver-

vellen, zoodat dan eene massa Nymphae bij elkander zijn;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 179

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

komt dan eene vleermuis, of een ander dier, terecht in zulk

eene massa, dan zit die gastheer in een oogenblik vol. Het

moet als zeker aangenomen worden, dat zoowel de observatie

van GEOFFROY als de mededeeling van GOEZE op Nymphae

betrekking hebben. 2. Hij is de dupe van hetzelfde gezichts-

bedrog als Anonymus 1703; zie Deel I. p. 70.

In bosschen, Garrulus glandarius, Sciurus vulgaris, Homo

sapiens; Duitschland.

m 1780. Acarus reduvius, Festing. ZETZELL, Anmärkn.;

in: Kongl. Vet. Acad. Nya Handl.; v. 1. p. 240. — Een exem-

plaar had zich bij iemand dicht bij den navel vastgehecht.

De huid was rondom het dier ringvormig opgezwollen, 24

cM. in middellijn. Olijfolie verdreef het dier niet. Brandewijn

doodde het dier; hij haalde het met een tang geheel uit de

huid. — Homo sapiens; Juni; Zweden.

1781. Acarus sangwisugus. J. C. FABRICIUS, Reize

Noorw.; p. 287. — Als 1779.

Bloedzuigers mijt. In het Register.

m 1781. Acarus ricinus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

484 n. 2. — Korte diagnose van LINNAEUS. Citeert goed

GEOFFROY 1762, DE GEER 1778, RAY 1710, ScopoLI 1763,

ALDROVANDO 1602.

Acarus veduvius. Idem, ibidem; v. 2. p. 485. n. 3. — Korte

diagnose; goede citaten.

Acarus sanguisugus. Idem, ibidem; v. 2. p. 485. n. 5. —

Als 1779, maar met de toevoeging „et animalibus”.

Acarus lipsiensis. Idem, ibidem; p. 485. n. 8. — Als 1775;

korte diagnose.

m 1781. Acarus ricinus, Hundstäcke. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 508. n. 1042. — Eenige citaten. — „Habitat

in canibus venaticis; etiam alia animalia diutius in sylvis

morantia, ac per dumeta ambulantia infestat, ipsum adeo

hominem.”

In kreupelbosch, in bosschen, Canis familiaris, Homo

sapiens; Oostenrijk.

Acarus reduvius, Rohrmilbe. Idem, ibidem; p. 508. n. 1043.

t. 3. f. 3. — „Acarus planus ovatus griseus aut rufus.” —

Citeert LINNAEUS.

180 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes redwvius (L. 1758).

„Descr. Lentus, Cimici lectulario simillimus & concolor.

Corpus depressum; pedes omnes aequales, non crassi (1),

articulis multis compositi, apiceque pulvillo instructi ex quo

ungues duo minuti prominent.... Rostrum breve; cui

antennae clava-

FRA, tae adplicantur.

Color nonnihil

varlat. Alia spe-

cimina basi ma-

cula cinerea, &

per reliquum cor-

pus minutioribus

aliis notata sunt;

alia basi macula nulla, sed corpus totum ex fusco-testaceo

cinereum, maculis quibusdam lineoslisque nigris sparsis (2).

Et haec quidem nudo oculo videntur (3). Ad lentem puncta

excavata sparsa comparent; abdomen antice crenatum, ex qua

crena rostrum & antennae prodeunt (4). Lineae praeterea

duae excavatae divergentes in basi (5); lateraque totius

abdominis margine supra subtusque introrsum denticulato

cincta (6). Oculi anusque etiam microscopio sese subducunt.

(7). — Habitat in arundinetis & pratis palustribus, in Insulis

Danubialibus ad Viennam, ac praesertim in Prater.”

Opmerkingen. 1. Toch teekent hij ze kort en dik.

2. Dat waren 33. 3. Waarmede hy te kennen geeft, dat zij

veel kleiner dan de 22 zijn. 4. Maar zijne teekening vertoont

een prop. 5. Het schildje is misteekend: bijna vierkant; de

cervikaalgroeven, in werkelijkheid zeer flauw, maar lang en

divergeerend, zijn door hem veel te zwaar wedergegeven.

6. Onbegrijpelijk; waarschijnlijk naar een zeer uitgedroogd

exemplaar; want, geen enkele der Ixodidae heeft dat kenmerk.

7. Dat de oogen onzichtbaar zijn, spreekt van zelf; maar

dat de anus „zich zelfs met het mikroskoop aan het oog

onttrekt”, is onwaar.

Zijne teekeningen zeer zeer slecht. Wel zijn er bijna vier-

kante Ixodidae bekend, maar niet uit Europa. Wel vertoont

veduvius zich soms door hare bijna parallelle zijden een weinig

vierkant, maar zóó sterk, als SCHRANK haar afbeeldt, bestaan

FiG 42) 32.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 181

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

er niet. Toch geloof ik goed gedetermineerd te hebben;

immers, ook PALLAS 1777 noemde hem „rothe Rietlaus”.

m 1782. Acarus ricinus. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

Bep 395. m]: JIS 79.

1782. Tigue! Buc’Hoz, Hist. Ins. ut. nuis.; p. XVII.

— Nomen nudum; met een fabeltje van PLINIUS: „le cendre,

répandu sur la tête, fait tomber les cheveux, et guérit l’érési-

pele & la gale.” Wat een bijgeloof!

m 1783. Acarus ricinoides. DE GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 42. — Als 1778.

Zangenlausartige Milbe. GOEZE, ibidem; p. 42. noot 7.

GOEZE vond ze (p. 43. noot s) aan Sciurus vularis; ook

„wie Erbsen” op Garrulus glandarius.

Acarus reduvius. DE GEER, ibidem; p. 44. — Als 1778.

Schaftieke. GOEZE, ibidem; p. 44 noot u, p. 64, p. 241.

— Nomen nudum.

Hundstieke. Idem, ibidem; p. 64.

Ricinusartige Milbe, Reduviusmilbe. Idem, ibidem; p. 241,

bij de Erkl. d. Figuren.

Hundsbock, Hundsmilbe, Kuhmilbe. Idem, ibidem; p. 280.

(Register).

m 1783. Acarus ricinus, Kulhmilbe. Lenz, Anfangsgr.

Thierg.; p. 412. — Zeer korte diagnose.

m 1783. Acarus ricinoides. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 203. n. 1335. — Diagnose van DE GEER 1778.

Acarus reduvius. Idem, ibidem; p. 203. n. 1336. — Dia-

gnose van DE GEER 1778.

m 1784. Acarus veduvius, Hundsmilbe. LESKE, An-

fangsgr. Naturg.; p. 533. n. 1. — Zeer korte diagnose; „Auf

Rindvieh und Hunden.”

m 1784. Acarus reduvius, Festing. ZETZELL, Anmerk.;

in: Kön. Schwed. Acad. Wiss. Neue Abh.; v. 1. p. 228.

Als 1780.

m 1785. Acarus ricinus, Tique des chiens. Fourcroy, Ent.

Dans NO 52708 ale al bs Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus vespertilionis, Tique de la chauve-souris. Idem,

ibidem; p. 530. n. 14: — Diagnose van GEOFFROY 1762.

Vespertilio, Canis familiairs; Frankrijk.

182 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

m 1785. Acarus veduvius, Schaafzeke. Morr; in: SCHRANK

& Morr, Naturh. Briefe; v. 2. p. 121. — „Einige Bauer”

(im Zillerthal) „stuzen ihren Schaafen die Schwänze; ....

weil sie dann fetter, und von den Schaafzeken nicht so

genekt werden, welche sich vorzüglich gerne in die Schwänze

stecken.’’ — Stiermarken.

m 1785. Acarus veduvius. SCHRANK, Verz. Ins. Berchtes-

gaden; in: FUESSLY, Neues Mag. Liebh. Ent.; v. 2. n. 4.

p. 345. — Nomen nudum; Beieren.

m 1787. Acarus ricinus. BAECKNER, Noxa Ins.; im: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 342. 358. — Als 1752; zie

Deel p80:

Acarus. Idem, ibidem; p. 358. 359.

m 1787. Acarus riccinus, FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 371. n. 2. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus reduvius. Idem, ibidem; n. 3. Diagnose van LIN-

NAEUS 1767.

Acarus sanguisugus. Idem, ibidem; p. 372. n. 6. — Als’

1779.

Acarus lipsiensis. Idem, ibidem; p. 372. n. 9. — Als 1775.

Acarus holsatus. Idem, ibidem; p. 372. n. 14. — ,,Quatus

planus ferrugineus, thorace fusco. Habitat Kiliae. Dom.

Dondorf. Statura et magnitudine praecedentium (1). Corpus

totum ferrugineum thorace solo fusco. Pedes obscuriori-

bus: (2):

Opmerkingen. 1. Lineatus, aureolatus. 2. Lees:

obscuriores. — Vermoedelijk naar een gedroogd nuchter ©

van 7eduvius.

m 1788. Acarus vicinus. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

ESR pr 5 0 vals, 1779;

m 1788. Acarus. LINDECRANTZ, Canis familiaris; 14: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 4. p. 60. — Nomen nudum.

m 1788. Acarus, Festing. PALMAER, Ovis; in: LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 4. p. 187. — Nomen nudum.

m 1788. Tiuge des chiens. P. A. F. Ray, Zool. univ.; p.

607. n. 1. — Zeer korte diagnose.

Tique de la chauve-souris. Idem, ibidem; p. 608. n. 14.

— Zeer korte diagnose naar GEOFFROY 1762.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 183

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

Mitte veduve. Idem, ibidem; p. 607. n. 18. — Korte be-

schrijving naar DE GEER 1778.

n 1788. Acarus lipsiensis. ZSCHACH, Mus. Leske.; n. 230.

— Nomen nudum.

Acarus ovatus, albus, antice coleoptratus ferrugineus, pedi-

bus ferrugineis. Idem. ibidem; n. 231. — Dat was dus een

„witte’’ reduvius.

m 1789. Acarus vicinus, Acarus reduvius. BRANZELL, Mus.

natur. Acad. Ups.; P. 7. a. p. 93. — Nomina nuda.

m 1789. Tigue. MAUDUYT, Discours prélim.; in: Encycl.

méth.; .v 4. Ins.; p. CCLXX. — „Causent des tumeurs dans

lesquelles ils s’enfoncent (1) .... Quelquefois le nombre est

si grand, les plaies sont si profondes que les animaux en

maigrissent (2), & périroient si on ne les délivroit des Tiques,

qu'on retire des plaies; c'est ce qu'on peut particulièrement

observer à l'égard des chiens de chasse” (3).

Opmerkingen. 1. De huid zwelt op, groeit ringvor-

mig om het dier heen, sluit het ten slotte geheel in, en ver-

andert int bindweefsel. Eene teek kan zich niet

in de huid ingraven! 2. Niet alleen door bloedver-

lies, maar ook door infectie met micro-organismen. 3. Dat

is wel een bewijs van slechte verzorging!

Canis familaris; Frankrijk.

m 1789. Acarus veduvius, Acarus ricinus. PALLAS, Voy.

Emp. Russe; v. 1: pi 242. — Als 1771.

m 1789. Acarus putorii, Tique des putois. RAZOUMOWSKI,

Hist. nat. du Jorat.; v. 1. p. 239. (niet 289: SHERBORN

1902). — (Pays de Vaud). „A globoso ovatus albus, macula

baseos fusca, pedibus rufis.’’ — Verkort:

„Corps ovoide, allongé, d’un blanc de cire, avec trois sil-

lons longitudinaux en dessus, une tache ronde brune en de-

vant; trompe courte composée de 3 pièces, rouge comme les

jambes, qui paroissent composées de 6 à 7 articles. En quan-

tité sur une jeune Putois; 6. Février.”

Putorius putorius; Zwitserland.

m 1789. Acarus reduvius, Reduve, Réduve (in Register).

DE VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 44. n. 2. — Naar diverse

auteurs.

184 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

Acarus vicinus, Tique des chiens. Idem, ibidem; v. 4. p.

46. n. 3. — Naar diverse auteurs. i

Acarus sanguisugus, Sangsue. Idem, ibidem; v. 4. p. 69.

n. 58. — Naar FABRICIUS 1779.

Acarus lipnensis, Saxonne. Idem, ibidem; v. 4. p. 70. n.

59. — Naar FABRICIUS 1775.

Acarus holsatus, Aplanie. Idem, ibidem; v. 4. p. 70. n.

63. — Naar FABRICIUS 1787.

m 1789. Acarus lipsiensis; Acarus ouatus, albus, antice

coleoptratus ferrugineus, pedibus ferrugineis. ZSCHACH; in:

KARSTEN, Mus. Leske; v. 1. p. 136. n. 230. 231. — Zie 1788.

m 1790. Acarus ricinus, Hundsmilbe. BRAHM, Ins. kalen-

der; p. LXLII (= XCII) en p. 159. n. 512. — Nomina nuda;

Juni. —<P. 159:

Zecke. — „Sehr häufig in Laubwaldungen an dem Wild-

pret; auch Jäger und Jagdhunde. Den ganzen Sommer.”

Canıs familiaris, Homo sapiens; Juni, Juli, Augustus;

Duitschland.

m 1790. Acarus sanguisugus. J. C. FABRICIUS, Reize naar

Noorw.; p. 287. — Als 1779.

m 1790. Acarus lipsiensis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2925. n. 39. — Diagnose van FABRICIUS 1775.

Acarus holsatus. Idem, ibidem; p. 2925. n. 44. — Diagnose

van FABRICIUS 1787.

Acarus reduvius. Idem, ibidem; p. 2925. n. 3. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

Acarus hirudo. Idem, ibidem; p. 2926. n. 47. — Diagnose

van FABRICIUS’ sanguisugus. 1779. — GMELIN gaf dezen

nieuwen naam, omdat sangwisugus gepreoccupeerd is: LIN-

NAEUS 1758.

Acarus ricinus. Idem. ibidem; p. 2926. n. 7. — Diagnose

van LINNAEUS 1767; goede citaten.

Acarus rufipes. Idem, ibidem; p. 2931. n. 55. — Dezen

naam gaf GMELIN aan de ongenoemde van ZSCHACH 1788.

1789.

Acarus cardinalis. Idem, ibidem; p. 2934. n. 82. — Dia-

gnose van PALLAS 1772. © à

m 1790. Acarus ricinus. Rissg, Faun. Etrusc; v:"2) tp:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 185

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

339. n. 1595. — Diagnose van LINNAEUS; citaten; Italië.

Acarus reduvius. Idem, ibidem; v. 2. p. 339. n. 1596. —

Diagnose van LINNAEUS 1767; goede citaten; Italië.

m 1791. Acarus vicinus. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

Ed. 4.; p. 396. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1791. Holzbock. FISCHER, Vers. Naturg. Livl.; p. 358,

sub ,,Pediculus”. — Nomen nudum. — „Friszt sich oft in

die menschliche Haut ein.”

Acarus reduvius, Schaafmilbe, Schaafzecke. Idem, ibidem;

p. 358. n. 659. — Nomina nuda. — „Zuweilen schlüpft sie

auch in den Hintern der Ochsen und Hunde.”

Acarus vicinus, Kuhmilbe. Idem, ibidem; p. 358. n. 660.

— Zeer korte beschrijving.

Canis familiaris, Bos taurus, Ovis aries, Homo sapiens;

Lijfland.

m 1791. Ricinus caninus, Tique des chiens, Louvette.

VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ.; v. 14. p. 209. — „Sa

couleur est d'un brun jaunätre.’’ — „28. Mars 1779 une

femelle de moineau .... au cou une Louvette de la grosseur

d’un gros pois, qui sans doute l’avoit fait périr.” — Canis

familiaris, Passer domesticus; Frankrijk.

m 1792. Mitte de Leipsic. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 4. — Acarus lypsiensis, p.

684. n. 4. — Naar FABRICIUS 1775.

Mitte alsacienne. Idem, ibidem; p. 683. n. 9. — Acarus

holsatus, p. 688. n. 9. — Naar FABRICIUS 1787.

Mitte veduve. Idem, ibidem; p. 683. n. 10. — Acarus redu-

vius, p. 688. n. 10. — Diagnose van DE GEER 1778; maar

de figuur t. 255. f. 3. is van Dermacentor marginata SULZER

1776; zie aldaar en 1797 OLIVIER.

Mitte sangsue. Idem, ibidem; p. 684. n. 13. — Acarus

hirudo, p. 688. n. 13. Naar FABRICIUS 1779.

Mitte tique. Idem, ibidem; p. 684. n. 17. — Acarus ricinus,

p. 689. n. 17. — Naar LINNAEUS 1767.

Acarus rufipes, Mitte a pattes rousses. Idem, ibidem; p.

695. n. 4. — Naar GMELIN 1790.

Mitte ricinoide bij fig. 8. t. 255. naar DE GEER 1778.

186 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

m 1792. Acarus vicinus. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 707. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus veduvius. Idem, ibidem; v. 2. p. 707. n. 2. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

m 1793. Acarus vicinus. BLUMENBACH, Haandbog i Na-

turh.; p. 344. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1793. Acarus reduvius, Hundsmilbe. DONNDORFF,

Handb. Thierg.; p. 695. n. 1. — Diagnose naar LINNAEUS

1767.

Acarus ricinus, Kühmilbe. Idem, ibidem; p. 695. n. 2. —

Diagnose naar LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus ricinus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

425. n. 2. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus reduvius. Idem, ibidem; n. 3. — Diagnose van

LINNAEUS 1767.

Acarus sanguisugus. Idem, ibidem; p. 426. n. 6. — Dia-

gnose van 1787.

Acarus lipsiensis. Idem, ibidem; p. 427. n. 10. — Diagnose

van 1775.

Acarus marginatus. Idem, ibidem; p. 427. n. 11. — „Oblon-

gus, depressus fuscus: margine albo. Habitat in Gallia. Mus.

Dom. Bosc. — Parvus oblongus, fuscus margine elevato

albo.”

FABRICIUS bezocht de Parijsche musea. De beschrijving

wijst op een g van reduvius. Het is onbegrypelyk

dat NEUMANN deze marginatus als een syno-

niem van Argas reflexus beschouwde. En NUT-

TALL, WARBURTON, COOPER & ROBINSON deden niet

anders dan NEUMANN naschrijven. Hadden

dare: siete erid em. Debenszehkezen,. en bogen

dien COQUEBERT DE MONTBRET 1804 geraadpleegd,

zj zouden, die dwalime niet beg.a an siebe

ben. — Frankrijk.

Acarus holsatus. Idem, ibidem; p. 428. n. 16. — Diagnose

van 1787.

Acarus caraborum. Idem, ibidem; p. 433. n. 39. — „Acarus

hyalinus flavescens: macula dorsali elevata brunnea. — Cor-

pus parvum, totum hyalino flavescens macula magna, antica,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 187

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

ovata, elevata, brunnea. Antennae & pedes obscurioribus.

— Habitat Kiliae in Carabis. Dom. Schmidt.”

Ik geloof, dat wij hier met eene nuchtere Nympha van

veduvius te doen hebben. Onmogelijk is het voorkomen op

een Carabus niet: ook Aponomma ecinctum NN. en Rhipicepha-

lus maculatus NN. werden op kevers gevonden. — Duitschland.

m 1794. Acarus ricinus, Acarus veduvius. PALLAS, Voy-

ages; p. 283. — ,Alsıı1771 en 1789.

m 1795. Ixodes reduvius. LATREILLE, Obs.; in: Mag.

Encycl.; v. 4. p. 18. n. 3. — Nomen nudum; type van het

genus Ixodes LATR. 1795.

m 1796. Ixodes ricinus. LATREILLE, Précis car. gén. Ins.;

p. 179. — Nomen nudum; als type van het genus Ixodes

LATR. 1795. Zie hierboven p. 144.

m 1797. Acarus ricinus, Holzbock. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed. 5.; p. 388. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1797. Tique. (DUCHESNE), Manuel du Nat. — Nomen

nudum; Canis familiaris. |

m 1797. Acarus vicinus, Ixodes vicinus. OLIVIER, Expl. d.

Pl.; in: Encycl. meth.; Hist. Nat.; Ins.; v. 18. — Zie 1792

MANUEL.

m 1798. Acarus reduvius, Sheep louse, Sheep tick, Acarus

vicinus, Dog tick. ADAMS, Essays micr.; Ed. 2. p. 703. —

Nomina nuda.

m 1798. Acarus ricinus. CEDERHIELM, Faunae Ingricae

Prodr.; p. 333. n. 1047. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus veduvius. Idem, ibidem; p. 333. n. 1048. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

Cunis familiaris, Bos taurus; Prov. Petrograd.

m 1798. Acarus vicinus, Tique. Cuvier, Tabl. élém. hist.

nat.; p. 623. n. 3. — Te korte diagnose naar LINNAEUS 1767.

m 1798. Acarus tristriatus, Dreygestreifte Milbe. PANZER,

Ins. Germ. Initia; Lief. 59. n. 24. — „Subovatus N

testaceus nudus,corpore albo marginato apice striis

brevibus lacteis. — Habitat in Paro mavori Linn.”

Nympha van veduvius. Vergelijk deze figuur

met fig. 5 op Plate IV van NUTTALL & WAR-

BURTON, Ixodidae 1911.

Fic. 43. —

Overtrek.

188 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

PANZER voegt eraan toe: „Eodem tempore in eodem indi-

viduo uterque Acarus detectus fuit, quem quum nillibi

descriptum deprehenderim ceu novam speciem introdux1.”

— Dat is frontalis; zie bij turdi, n. 44. — Blijkbaar zijn de

tabulae 23 en 24 verwisseld.

O 1798. Acarus ricinus, Kuhmilbe. WILHELM, Unterh.

Naturg.; p. 314. f. 307.

Naturg.;: Ed.6.; p.'388. Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1799. Acarus lividus, antennis brevibus subclavatis,

abdomine antice macula ovata fusca nitente; Tique des chiens.

GEOFFROY, Hist. abr. Ins.;-v. 2. p. 621. n. 1. — Als 1762.

Acarus fuscus ovatus, pedibus pallidis, vespertilionis; Tique

des chauves souris. Idem, ibidem; p. 627. n. 14. — Als 1762.

m 1800. Acarus lividus, antenms brevibus subclavatıs,

abdomine antice macula ovata fusca mtente; Tique des chiens.

GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 621. n. 1. — Als 1762.

Acarus fuscus ovatus, pedibus pallidis, vespertilionis; Tique

des chauves souris. Idem, ibidem, p. 627. n. 14. — Als 1762.

m 1801. Acarus reduvius, Reduviusmilbe, Festing. JÖR-

DENS, Entom. & Helminth. menschl. Körp.; p. 194. n. 59. —

Diagnose van LINNAEUS 1767. Tien goede citaten; ook de

beschrijvingen, aan anderen ontleend. — De figuren 7—9

naar DE GEER 1778.

Acarus hirudo, Egelmilbe. Idem, ibidem; p. 195. n. 60. —

Namen en diagnose van GMELIN, 1790.

Acarus ricinus, Hundsmilbe, woórwv, Tek, Hondsluis, Flott.

Idem, ibidem; p. 199 n. 63. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

— Eene menigte goede citaten; goede beschrijving. — „In

Teutschland.... sehr gemein.... Sie halten sich ebenfalls

im Holze, und auf den Blättern verschiedener Gewächse

auf, und gehen von da auf Schaafe, Kühe .... auch Eich-

hörnchen .... junge Vögel .... dem Menschen .... wenn er

nur durch das Gesträuche im Walde streift. Jägern, Hirten,

Waldarbeitern, besonders Weibern, an deren nackende Füsse

und Schenkel sie sich setzen, sind sie daher wohlbekannt.” —

Fig. 14 en 15 zijn die van SULZER 1776 (Acarus marginata; zie

no. 64); fig. 16 is naar DE GEER 1778 (gnathosoma, zie p. 172).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 189

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

Ovis aries, Bos taurus, Sciurus vulgaris, Aves, Homo sa-

piens; in kreupelhout; Duitschland. |

m 1801. Acarus reduvius, Mitte des boeufs. LAMARCK,

Syst. Anim. sans vert.; p. 179. — Citeert DE GEER 1778 en

FrIscH 1724 goed; maar de geciteerde t. 255. f. 3. van de

„Encycl.” is Dermacentor marginata; zie n. 64 (1792).

a 1801. Acarus fuscus, Tique brune, Pou des bois. VAL-

LOT, Obs. s. 1. effets d. 1. piqûre; in: Recueil périd. Soc. med.

Paris; Ann. 5. v. 11. p. 264. — Diagnose: „fuscus, dorso laevi

nitido: antennis elongatis subelavatis.’’ — „Couleur brune,

dos lisse et luisant: antennes alongees, un peu en masse.

Long. 4 ligne. Larg. + ligne.”

Volgens hem kan zij niet vicinus geweest zijn, omdat die

veel grooter is, „tandis que celui dont je parle ne grossit

pas d’une manière sensible.” — Hij kent blijkbaar den toe-

stand van Nympha niet. — Hij vergelijkt haar ook met

lipsiensis FABR. 1775. — Verkort:

„En tres-grande abondance dans les bois, il se tient sur

les feuilles des arbres, et marche assez lentement. — Déman-

geaisons; de tumeurs considérables, au centre desquelles se

trouvoit un corps noir fort petit. Ampoules très grosses,

douloureuses et prurientes, mais encore un gonflement con-

sidérable et douloureux aux glandes des aînes. Ce symptome

dura cinq jours, accompagné de fièvre, qui n’eut

cependant aucune suite fâcheuse. Le gonflement des glandes

inguinales disparut, mais les endroits de la piqùre présentè-

rent des ulcères que rien ne put dissiper avant six mois. Les

uns” (personnes) „la gardèrent un mois; d’autres quinze

jours d’autres seulement deux ou trois; quelques-uns enfin

n'y firent aucune attention, parce que la démangeaison cessa

promptement. — Peut-étre aussi .... romptent-ils la trompe

qui, en restant dans la plaie, augmente le mal; et qu’en se

laissant piquer tranquillement, l’animal se détacheroit de

lui-même, quand il seroit rassasié.”’

Hij schijnt niet te weten, dat men met alcohol, of olie,

het dier dwingen kan, los te laten. De mededeeling, dat

bij eenigen koorts optrad (door mij gespatiëerd), is merk-

190 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes veduvius (L. 1758).

waardig. Hij beschrijft verder, p. 270, de „ulceres’’; zeer

lezenswaard, maar voor ons van geen belang.

m 1802. Acarus ricinus, Schaapsmijt, Hondsmyt, Tek,

Holzbock. BLUMENBACH, Handboek Nat. Hist.; p. 557. n. 1.

— Diagnose van LINNAEUS 1767. — „Macula baseos rotunda”’

wordt vertaald door: „op het onderste gedeelte een ronde

vlek” (sic!).

m 1802. Acarus sanguisugus. FABRICIUS, Voy. en Norw.;

p. 328. — Als 1779.

m 1802. Acarus ricinus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 701. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

Acarus reduvius. Idem, ibidem; p. 702. — Als 1790. —

Engeland (TURTON).

Acarus sanguisugus. TURTON; in: GMELIN, ibidem; p. 702.

— TURTON herstelde dus den naam; zie 1790 GMELIN.

Acarus lipsiensis. GMELIN, ibidem; p. 702. — Als 1790.

Acarus marginatus. TURTON; in: GMELIN, ibidem; p.

702. — Diagnose van FABRICIUS 1794.

Acarus holsatus. GMELIN, ibidem; p. 703. — Als 1790.

Acarus caraborum. TURTON; in: GMELIN, ibidem; p. 705.

— Citeert niet FABRICIUS, maar: „Inhabits Kiel: on the

bodies of Carabi” is toch aan dien auteur 1794 ontleend.

Acarus rufipes. GMELIN, ibidem; p. 707. — Als 1790.

Acarus cardinalis. Idem, ibidem; p. 709. — Als 1790.

o 1802. Acarus reduvius. [VON SCHRECKENSTEIN], Verz.

Halbkäfer; p. 44. — Beieren.

m 1802. Acarus ricinus, Mite ricin. WALCKENAER, Faune

paris.; Ins.; v. 2. p. 420. n. 1. — Citaten; „boeufs et chiens.

— Korte beschrijving; zegt wel: „LATREILLE en a fait un

genre” &c.; maar hij volgt hem daarin niet na.

Acarus reduvius, Mite réduve. Idem, ibidem; n. 2. — Cita-

ten; „boeufs et chiens”; appartient au genre ixode’”’: waarom

dan niet: Ixodes veduvius? — Nomen nudum.

Canis familiaris, Bos taurus; Frankrijk.

m 1803. Acarus ricinus. (Anonymus); in: KRÜNITZ, Oec.

techn. Encycl.; v. 90. p. 330. n. 1. — Diagnose en habitat

naar LINNAEUS 1767.

Acarus reduvius. Idem, ibidem; n. 2. — Dito.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 191

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

m 1803. Acarus ricinus, Holzbock. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed. 7.; p. 76. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS.

1767. i

m 1803. Acarus ricinus, Hundstäcke. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 196. n. 2634. — Diagnose; citeert SCHRANK

1781. — „An Jagdhunden und andern Thieren, die die Ge-

büsche durchstreichen; auch an Menschen.” — Beieren.

Acarus reduvius, Rohrmilbe. Idem, ibidem; n. 2635. —

Zeer korte diagnose; citeert SCHRANK 1781. — „In Gebü-

schen, hohem Grase; an Menschen und Thiere.” — Beieren.

m 1804. Acarus marginatus. FABRICIUS; in! COQUEBERT DE

MONTBRET, Illustratio Iconogr. Ins.

quae in Mus. paris. obs. et in lucem

edidit FABRICIUS. — Als 1794. Ziehier

de afbeelding van het dier, waarover

hierboven 1794 sprake was.

m 1804. Tique. DUMERIL, Traité

elem. Hist. Nat.; p. 118. — „La plus

grosse espece vit dans les bois; elle

s'attache principalement aux corps des chiens, des vaches,

des lézards et même de l’homme.”

m 1804. Cynorhaestes ricinus, Cynorhaeste ricin. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 65. — (P. 63) „L’espece la plus com-

Fic. 44, — 2/1. — Overtrek.

Fic. 45. — Overtrek.

mune’ [let wel: in de omgeving van Straatsburg!] „est celle

qui se trouve sur les chiens, les martes, etc.”

(P. 64). „Les lames qui couvrent la trompe sont plus cour-

tes que celle-ci. Elles offrent une variété três-singulière: 1.

192 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

elles sont plus larges à leur extrémité et arrondies (fig. G);

2. elles sont amincies vers la pointe (fig. H); 3. elles sont re-

dressées de côté, dans leur milieu, sous un-angle droit (fig.

I), et la trompe est très-courte (1). Le 3e art. des antennes

m'a paru plus foncées que les autres.”

(P. 65). (Over de copulatie, die DE GEER 1778 zag) „J'ai

également observé ce phénomène sur cette tique” (2).

(Diagnose). „Flavo-ruber, macula baseos nigra; abdominis

margine integerrimo; antennis medio crassioribus. — D’un

rouge jaunätre, une tache noire à la base du corps; le bord

de l’abdomen très-entier; les antennes plus grosses au milieu.”

(Synoniem): „Acarus reduvius DE GEER. v. VII. p. 101.

t. 6. f. 1—8 (3). — Il se trouve dans les forêts, sur les chiens,

les martes, les cerfs.”

Opmerkingen. 1. Die „variétés” der mandibels

zijn toe te schrijven: 1. ®; 2. 3; een weinig misteekend. 3. 4.

2. Hij is dus de tweede, die de copulatie zag. 3. Merkwaar-

dig, hij beschrijft reduvius, citeert zelfs DE GEER’s naam,

en noemt haar tòch vicinus; want, (noot:) „De Geer me

paroît avoir croisé les noms de reduvius et ricinoides avec

les espèces de Linné.”’ Integendeel; hij zelf begaat

twee fouten: noemt reduvius: ricinus, en Dermacentor

marginata 2: reduvius!

In bosschen, Canis familiaris, Mustela martes, Cervus ela-

phus,; Frankrijk.

m 1804. Mate ricinoide, Ricinus, Tique. LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 351. — Alles naar DE GEER 1778.

Mite réduve, Reduvius. Idem, ibidem; v. 7. p. 354. —

Eveneens alles naar DE GEER 1778, met 4 der figuren; het

3 is hier blank gelaten.

Louvette. Idem, ibidem; v. 7. p. 392. — Nomen nudum.

Ixodes ricinus. Idem, ibidem; v. 8. p. 46. — Nomen nudum.

Louvette, Tique des chiens, Ixodes reduvius. Idem, ibidem;

v. 8. p. 47. — „Nuit beaucoup aux boeufs, aux moutons,

si son, latins sie ws etmultipilierlysur lement

corps’ (!!!). — Nomina nuda.

Ixodes ricinus, Ixode ricin. Idem, ibidem; v. 8. p. 51. n. 1.

— Citeert LINNAEUS, GEOFFROY, DE GEER; ook de beschrij-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 193

42. Ixodes reduvius (L. 1758).

ving is goed. — „Je crois qu'il faut y rapprocher les acarus

holsatus, sanguisugus et lipsiensis de Fabricius.” — Juist!

Ixodes reduvius, Ixode reduve. Idem, ibidem; v. 8. p. 51.

n. 2. — „Cette espèce est du double au moins plus grande

que l’autre” [ricinus, 3 lignes; dat heeft hij uit DE GEER!]

Acarus marginatus. Idem, ibidem; v. 8. p. 52. sub n. 4.

(aegyptius). — „Fabricius en décrit un de la collection de

Bosc, voisin de celui-ci, et qui est indigène; c'est son acarus

marginatus.’’ — Korte diagnose.

[No. 43 en fig. 37 vervallen; zie Voorwoord, p. 2.]

44.

Acarus turdi Scopoli 1763.

(Ixodes.)

m 1763. Acarus turdi. ScopoLI, Ent. Carn.; p. 389. n.

1063. — „Corpus subrotundum; fuscum, lucidum, depressum,

glabrum; rostrum longum, acuminatum; antennae teretes,

obtusae, villosae, extrorsum leniter dilatatae, rostro crassio-

res; statura tertia pars lineae. Habitat in Turdo saxatile.”

Zeer herkenbare beschrijving van Ixodes frontalis PANZER

1798. Een derde linie = 0. 7 m.M.; dat was dus eene zeer

jonge Nympha. De beschrijving en teekeningen, die NEU-

MANN geeft, zijn eveneens vervaardigd naar een individu,

door SIMON op een Turdus van Corsica gevonden, vermoede-

lijk dus eveneens op een Monticola saxatilis. — Tirol.

m 1769. : Myt. Hovurtuyn, 'Natuurl. \Hist.; v. 1. Stuk

(= tom.) 13. p. 126. — Citeert ScopoLI 1763; nomen nudum.

m 1775. (Sine nomine). P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natur-

Systemae BASE ps 1048.%sub ni 4" Die: Drosselli.. ..

haben auch ihre besondere Art.”

m 1781. Acarus pallipes. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

485. n. 4. — „Ovatus fuscus, antennis pedibusque pallidis.

Magnitudo fere A. ricini. — Corpus totum ovatum, depres-

sum, planum, fuscum pilis rarioribus pallidis adspersum,

antennis pedibusque pallidis. Habitat Kiliae.”

Spatiëering van mij. Vermoedelijk van een vogel. Ik acht

deze eveneens identiek aan turdi. — Duitschland.

194 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

44. Acarus turdi Scop. 1763.

m 1787. Acarus pallipes. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2:Up. 371. ni4. = (Didenosetvan: 1781:

m 1789. Acarus turdi, Mite du merle à collier. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 63. n. 35. — Naar ScopoLI 1763.

Acarus pallipes, Pallipede. Idem, ibidem; p. 69. n. 57. —

Naar FABRICIUS 1781.

m 1790. Acarus pallipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2926. n. 45. — Diagnose van FABRICIUS 1781.

m 1792. Acarus pallipes. MANUEL; in: Encycl. méth. ; Hist.

Nat.; Ins.; v. 7. p. 688. n. 11. — Mitte pallipède. p. 684. 688.

m 1794. Acarus pallipes. FaBRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 426. n. 4. — Diagnose van 1781.

m 1798. Acarus frontalis, Gelbgestirnte Milbe. PANZER,

Faun: Ins. Germ. Tnitia; Lief. 59) n. 235 =S

„Oblongus ater nudus capite antennis pedi-

busque testaceis. Habitat in Paro maiori

Linn.”

De beschrijving is pover, maar past vrij

goed bij de twee vorige. De figuur vertoont

et tag geen ,,rostrum”.

i m 1802. Acarus pallipes. GMELIN, A gen.

syst. of Nat.; p. 702. — Als 1790.

45.

(Vervolg van Deel I. p. 88. n. 17.)

Ixodes aegyptius (L. 1758).

(Hyalomma.)

m 1602. Pediculus. ALDROVANDO, De anim. Ins.; p. 546.

— Dezen naam vergat ik in Deel I. p. 88 te noteeren.

o 1618. Pediculus. ALDROVANDO, De anim. Ins.; Ed. 2.;

p. 546. — Als 1602.

O 1623. Pediculus. ALDROVANDO, de anim. Ins.; Ed. 3.;

p. 546. — Als 1602.

m 1638. Pediculus. ALDROVANDO, De anim. Ins.; Ed. 4.;

p. 946. — Als 1602.

uo 1644. Pediculus. ALDROVANDO, De anim. Ins.; Ed. 5.;

p. 946. — Als 1602.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 195

45. Ixodes aegyptius (L. 1758).

m 1759. Acarus obovatus fuscus margine albo. LINNAEUS,

Anim.\spec.. disp.; p. 198. n. 2. — Meer staat er niet.

m 1760. Acarus aegyptius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

lieve ep MOS NP EE RAIS 1768; tie Deel. py Se

m 1764. Acarus aegyptius. LINNAEUS, Mus. Lud. Ulr.; p.

425. — „Acarus obovatus fuscus margine albo. — Corpus

figura: magnitudine & facie A. Reduvii s. Festing. Color

piceus s. fuscus. Abdomen laeve, postice supra striatum

versus marginem striis circiter decem obsoletis, undique

cinctum margine albo. Thorax minimus in medio macula

albida. Os prominet antennis 2 obtusis; parallelis, fuscis

cum injecto rostro albo. Pedes fusci geniculis albis. — Habi-

tat in Aegypto.”

» Thorax” = basis capituli. — Uit de vergelijking

met Acarus reduvius blijkt alweer, dat LINNAEUS

met veduvius niet Melophagus ovinus bedoelde,

zooals NEUMANN beweert. Zie Deel I..p: 81.

m 1766. Acarus aegyptius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Ie Viel MPS 2aps 102231521) Als 17585" zie! Deel pas9,

m 1769. Acarus aegyptius, Egyptische Myt. Houttuyn,

Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 113. n..2. — Naar

LINNAEUS 1767.

m 1769. Acarus aegyptius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Saal die 92110227n.72: Als 1767.

m 1775. Acarus aegyptius. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 811.

n. 3. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus aegyptius, Egyptische Milbe. P. L. S. Mür-

LER, Vollst. Naturgsyst.; v. 2. P. 5. p. 1045. — Als LINNAEUS

1767. — N-B. „obovatus” — „Sie ist in die Quere oval” (sic!).

Egiptische Milbe. Idem, ibidem; Register; p. 2284.

m 1781. Acarus aegyptius. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 485. n. 6. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus hispanus. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 371. n. 5. — „Ovatus niger, pedibus ferrugineis: peni-

culis” [lege: geniculis] „albis. — Maior A. sanguisugo. An-

tennae breves extrorsum crassiores. Corpus planum, ouatum,

nigrum, pedibus omnibus ferrugineis geniculis albis. —

Habitat in Barbaria Dom. Vahl.”

196 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

45. Ixodes aegyptius (L. 1758).

Is Hyalomma aegyptius 34.

Acarus aegyptius. Idem, ibidem; p. 372. n. 7. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

. m 1789. Acarus hispanus, Espagnole. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 70. n. 62. — Naar FABRICIUS 1787. — „In

Gallia Australis prope Marsiliam captus.”

m 1790. Acarus aegyptius. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2925. n. 2. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus hispanus. Idem, ibidem; p. 2926. n. 45. — Dia-

gnose van FABRICIUS 1787.

m 1792. Mitte égyptienne. MANUEL; in: Encycl. méth. ; Hist.

Nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 2. — Acarus egyptius, p. 687. n. 2.

Mitte espagnole. Idem, ibidem; p. 684. n. 12. — Acarus

hispanus, p. 688. n. 12.

m 1794. Acarus aegyptius. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 427. n. 8. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus hispanus. Idem, ibidem; p. 426. n. 5. — Diagnose

van 1787, met verbeterde zetfout.

m 1802. Acarus aegyptius. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

p. 702. — Als 1790.

Acarus hispanus. Idem, ibidem; p. 702. — Als 1790.

m 1804. Cynorhaestes aegyptius, Cynorhaeste egyptien. HER-

MANN, Mém: Apt..; Pp266..n. 2044 9. Lit. Geax los ——

Fic. 47, — Overtrek en iets verkleind.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 197

45. Ixodes aegyptius (L. 1758).

„Fusco nigricans; abdominis postice crenati lateribus punctis

impressis; margine pedumque geniculis albis; antennis apice

crassioribus. — D’un noir brunätre; les cötes de l’abdomen,

crénelé postérieurement, garni de points imprimés; le bord

du corps et les articulations des pieds blancs; les antennes

grossies au sommet.” — Verkort:

„our la tortue grecque. 12 Individus à la peau tendre du

cou et des aines. J’en ai aussi trouvé un attaché par la

bouche à un autre.” [Copulatie, ook beschreven op p. 65,

dezelfde, als door DE GEER beschreven; zie hierboven,

1922].

(P. 64.) Les lames qui couvrent la trompe, sont aussi lon-

gues que la trompe elle-même. — Le 3e article des antennes

m'a paru plus foncée que les autres articles.

Beide figuren vertoonen een &.

m 1804. Ixodes hispanus, Ixode espagnol. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 52. n. 3. — Korte diagnose

naar FABRICIUS 1787. — „En espagne et en Barbarie.”

Ixodes aegyptius, Ixode egyptien. Idem, ibidem; n. 4. —

Korte diagnose naar LINNAEUS 1767. — „En Egypte.”

46.

(Vervole van Deel/1:p89.n: 17a.)

Acarus testudinis Hasselq. 1762.

(Hyalomma.)

O 1757. Acarus testudinis. HASSELQUIST, Iter palaest.;

eem CRIME Mn Weel (Isp 69s verzuimde ik’ erop'te

wijzen, dat door den zin: ,,Reduvio Linn. Faun. Suec. 1192.

similis” onomstooteliyk bewezen is, dat LIN-

NAEUS met veduvius nooit Melophagus ovinus kan

bedoeld hebben, zooals NEUMANN beweert;

vooral wanneer men weet, dat LINNAEUS

Zelivgenoe mid werk redigieerde — De naam

is ongeldig, omdat hij van vóór 1758 dateert.

m 1762. Acarus testudinis. HASSELQUIST, Reise Palaest. ;

W2Mp0472 Als<1757; zie: Deel Tip. 89.

m1/66. Acarus testudinis. HASSELQUIST, Voy. and trav.

198 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

46. Acarus testudinis. Hass. 1762.

Levant; p. 2. p. 229. 237. — Nomen nudum. — „This lives

on the Land Turtle at Smyrna.”

m 1769. Acarus testudinis. HASSELQUIST, Voy. dans le

Levant; v. 2. p. 65. — „J'ai vu cet insecte a Smirne.” —

Nomen nudum.

1771. Acarus testudinis, Myt der schildpad. HASSEL-

QUIST, Reise naar Palaest.; v. 2. p. 273. — Als 1757; zie

Beelil: pP. 89.

47.

(Vervolg van Deel I. p. 90. n. 18.)

Ixodes americanus (L. 1758).

(Amblyomma.)

m 1754. Acarus ovalis planus ruber, macula dorsali alba.

KALM, Berättselse Skogs-loss. — In Deel I. p. 90. verzuimde

ik, erop te wijzen, dat met de woorden: ,,bey einigen ist die-

ser Rand wellenförmig auf und nieder gebogen” bijna zeker

de elf festoens beschreven zijn.

m 1756. Acarus ovalis planus ruber, macula dorsali alba;

Pediculus sylvestris. (Anonymus) in: Comment. lips.; v. 5.

P. 3. p. 386. — Referaat over Karm’s Berättelse 1754.

m 1757. Waldlaus. KALM, Beschr. Reise nordl. Amer.; v.

2. p. 561. — Nomen nudum; verwijst naar 1754.

m 1759. Acarus obovatus rubicundus, scutello geniculisque

pedum albidis. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. n. 4.

— Meer staat er niet.

m 1760. Acarus americanus, Skogsloss. KALM, En resa

Norra Amer. saw B.up: 8. Kleine mededeelingen; niets

nieuws. Hij verwijst naar 1754; zie Deel I. p. 90—94. —

12 April, 24—28 Juni.

m 1760. Acarus americanus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

MES ME fp. 618: ne He = Als 1768 ;nzie, Deel: Is pl 94

1763. Tick. BROOKES, A new and accur. Syst.; p. 312.

— Korte beschrijving van het dier en van zijne gewoonten;

hoogstwaarschijnlijk ontleend aan KALM 1754.

Large dog Tick. Idem, ibidem; p. 319. (van America).

Dezelfde opmerking als hierboven.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 199

47. Ixodes americanus (L. 1758).

m 1767. Acarus americanus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.1. B. 2. p. 1022. mn. St—rAls 1758; maarhier met de

toevoeging: „Bobus, devoratur, a Crotophaga”. — Dat was

van LINNAEUS eene gewaagde mededeeling. Hij wist van

americanus slechts, dat deze voorkwam in eenige kleine

Staten van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, die

door KALM in 1753 bereisd waren. En dáár komt Crotophaga

niet voor! Alle mededeelingen over dezen vogel in ver-

band met /xodidae heb ik daarom opgenomen in de $ over

sanguisugus (n. 57).

m 1769. Acarus americanus, Amerikaansche boschluis,

Skogs-lus, Boschluis, Tik, Seed-tik, Tek, Houtluis, Woudluis.

HOUETUMN jNatuurhy Hist.; v. 1. Stuk tom) 13. p. 115,

— Zes bladzijden vertaling van KALM 1754; zie Deel I. p.

90— 9.

m 1769. Acarus americanus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Base. ele Zen dimid. 125 022en. tony A1541767.

m 1772. Houtluis. KALM, Reis Noord-Amer.; v. 1. p.

save DSD Zi Zien Deel pin:

m 1775. Acarus americanus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

812. n. 9. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

1775. Acarus americanus, Waldmilbe, Skogs Lus, Tik,

Seed-tick, Tek, Houtluis, Woudluis. P. L. S. MÜLLER, Vollst.

Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1046. n. 5. — Naar HOUTTUYN

169%

7767 Matte. DE GEER, Mem. Hist: Ins.;'v.’7:p: 86.

Voorloopige mededeeling.

Acarus nigua, Mitte Pique. Idem, ibidem; p. 153. —

„Acarus ovatus planus ruber, macula dorsali alba, geniculis

pedum albidis. — Mitte ovale applatie rouge avec une tache

blanche sur le dos, et dont les jointures des pattes sont

blancheâtres.— Terecht identificeert hij haar met ameri-

canus van LINNAEUS. Hij citeert verder KALM 1754; wat

goed is. Ook ULLOA, wat fout is, omdat diens „Pique’ of

„Nigua” Tunga penetrans is. — In zijn verhaal ontleent hy

veel aan KALM 1754; zie Deel I. p. 90—94; die gedeelten

herhaal ik dus hier niet.

(P. 154.) „Amerique septentrionale, méridionale, plus

200 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

47. Ixodes americanus (L. 1758).

particulièrement les provinces du midi. Celle que M. Rolan-

der m'a envoyé de Surinam (1).

(P. 155.) „Rouge foncé, luisant, avec une tache arrondie

três-blanche en avant du milieu, du dos, au bout pointu du

corcelet. Pattes et bras roux, ou d’un jaune un peu rous-

sätre; les jointures marquées en dessus d’une tache blanchâtre.

Corps presque circulaire, tres-plat; tout autour garni d’un

al 77

Fic. 48. — 3/2.

rebord en forme de cordon relevé. Tête petite, attachée à

une plaque triangulaire écailleuse, séparée du reste du corps

par une ligne, et garni de chaque côté d’une tache blanche

luisante, un peu relevée, peut-être un oeil, mais qui

auroit la singularité d’être placé sur le corcelet. Trompe

roide, arrondie au bout, baissée en dessous, faisant un angle

obtus avec le corps, et qui sans doute renferme un aiguillon

ou un sucoir, dont la Mitte se sert pour s’introduire dans la

chair et pour sucer le sang (2). Bras cylindriques, arrondies

au bout, divisés en articulations, parallels avec la trompe.”

(P. 156.) „Pattes longues, assez grosses; quelques poils

blancheâtres; cinq articles, sans compter un petit filet très-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 201

47. Ixodes americanus (L. 1758).

délié qui les termine (3), garni de 2 petits crochets très fins.

— Celle qui me fut envoyé de Pensylvanie par M. Acrelius,

. etoit environ de la grandeur d'un pois ordinaire, son

corps tout plat, parce qu’apparemment elle s’étoit déchargée

du sang qu'elle avoit sucé. Couleur”

(P. 157.) „d'un brun obscur en dessus, d’un gris clair en

dessous; les pattes rousseätres a jointures blancheâtres. La

tête et le corcelet triangulaire avoient conservé leur première

grandeur. En dessous, derrière le milieu du ventre, un petit

mammelon entouré d’un cercle brun, et qui paroissoit comme

un stigmate, quoiqu'il y eut apparence que c’étoit l’anus’’ (4).

Opmerkingen. I. Behalve de 3 door KALM 1754

genoemde Staten van N.-America, is deze vindplaats nieuw.

DE GEER spreekt van ,,Amérique septentrionale, méridionale,

provinces du midi’’.; dat is dus Amerika van Aljaska tot

Kaap Hoorn! Dat is ongeoorloofd en onwaar. 2. Hij waagt

eene veronderstelling, maar slaat den bal mis. 3. Praetarsus.

4. Zonderling, dat hij wel bij reduvius en vicinus de Pere

tremata vermeldt, en hier niet.

Suriname, Pensylvanié.

m 1781. Acarus americanus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

486. n. 13 — De citaten zijn goed. Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1783. Acarus nigua. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE) Rive 7) py 63.) neat (== Als 1778)

Amerikanische Pik. GOEZE, ibidem, p. 63. noot e. —

Bij de mededeeling van DE GEER, dat KALM de eieren uit de

witte rugvlek komen zag, zegt GOEZE: „woran wir sehr

zweifeln, weil diese Milben, in den ganzen Bau ihres Kör-

pers nichts ausserordentliches haben, so wenig die Pipa ihre

Eyer und Jungen eigentlich aus dem Rücken gebähret.”

Amerikanische Tiekmilbe. GOEZE, ibidem; p. 268. bij de

Erkl. d. Fig.

Waldmilbe. GOEZE, ibidem; p. 283. (Register).

m 1783. Acarus nigua. RETZIUS, de Geer Gen. Spec. Ins.;

p. 203. n. 1337. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1786. Housluys. HERBST, Referaat over KALM's be-

schrijving. N.B. van 1754! in: Neues Mag. Liebh. Ent. van

PUESSLY, V3 nil pw34:

202 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

47. Ixodes americanus (L. 1758).

m 1787. Acarus americanus. FABRICIUS, Mantissa Ins.;

v. 2. p. 372. n. 16. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus americanus, Waldmilbe. HERBST, Natürl.

Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 142. n. 6. — Vrij uitvoerig

relaas naar KALM 1754; zie Deel I. p. 90.

m 1788. Mite pique. P. A. F. Ray, Zool. Univ.; p. 607.

n. 17. — Naar DE GEER 1778.

@ 1790. Acarus americanus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2926. n. 5. — Diagnose van LINNAEUS 1767; goede citaten.

m 1792. Mitte américaine. MANUEL; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 684. n. 15. — Acarus americanus,

pi60893 ni Sart: 225.00: Aynmaarl HERBSEI 1787.

1794. Acarus americanus. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

4. p. 428. n. 19. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1797. Acarus americanus, Argas americanus. LATR.

(ste!) OLIVIER ; 12: Encyel:iiméth East. matins ver

Planches; Expl. d. Pl.; Pl. 255. f. 4. (naar DE GEER). — N.B.

LATREILLE vermeldt nergens een Argas americanus!

o 1798. Acarus americanus, Amerikanische Waldmilbe.

WILHELM, Unterhalt. Naturg.; p. 316. f. 314.

m 1801. Acarus americanus, Amerikanische Waldmilbe.

JÖRDENS. Entom. und Helminth. mensch. Körp.; p. 195.

n. 61.— Diagnose van LINNAEUS 1767. Citeert ook DE GEER-

GOEZE, FABRICIUS, KALM en MÜLLER. Geeft een excerpt uit

KALM 1754. — Fig. 10—13 zijn reproducties van die van

DE GEER 1778, maar ,,geémbellisseerd’’: alle pooten gespreid;

en gekleurd.

Holzlaus, Pou des bois. Idem, ibidem; p. 196. Hier ver-

wart hij haar met de „bêtes rouges” van SAUVAGE 1763

(zie bij n. 117, batatas).

m 1802. Acarus americanus. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; p. 703. — Als 1790.

1804. Rhynchoprion americanum, Rhyncoprion ameri-

cain. HERMANN. — DE GEER's figuren vertoonen dunne

palpen en dunne pooten. Dat geeft HERMANN aanleiding,

deze soort in zijn genus Rhynchoprion (= Argas) te plaat-

sen, met. de’ s;caracterespecitiques Jat: bouche /temmhe

nale.” Zelf heeft hij de dieren niet gezien.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 203

47. Ixodes americanus (Es, 1758):

m 1804. Acarus americanus, Mite pique, Pou des bois.

LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 360. — Naar

DE GEER 1778.

Ixodes nigua, Ixode nigua. Idem, ibidem; v. 8. p. 52. n. 5.

— Citeert LINNAEUS en DE GEER; verwijst naar zijn v. 7.

p. 360—364.

48.

Acarus aureolatus Pallas 1772.

(Amblyomma.)

m 1772. Acarus aureolatus. PALLAS, Spic. zool.; fasc. 9.

p. 40. — „Americana haec est species perelegans.’’ — „Corpus

durum, glabrum, ovatum, antrorsum

acutius, depresso-planum. Incisurae

duo obsoletissimae ac brevissimae in

dorso pone caput; utrinque autem stria

obsolete marginatum, margine posterius

obsoletissime decemlobato (1). Puncta

subtilissima, impressa, crebrius antror-

sum sparsa. — Subtus umbilicatum

tuberculo in area devexa posita; tuber-

culum obsolestissimum, convexum sub-

tus in pectore, inter pedes secundi paris. — Color oli-

vaceo-fuscus; supra rivuli 2, a capite utrinque descendentes,

flexuosi, et postice litura quadrifido palmata in aureolo nitore

virescentes. — Caput minutum, rostratum, rostro cylin-

drico, obtuso, per series obliquas scabrato, cui utrinque

adsidet palpus (2) subvaginans, brevis, crassus, obtusus,

biarticulatus, rostro paulo longior, interius canaliculatus.

— Pedes 8. utrinque contigua serie marginales, grysei,

internodiorum commissuris albis, glabri; antici posticique

longiores, omnes quinque articulorum, terminati chela minu-

tissima pedunculata, unguiculo instructa.”’

Opmerkin gre ny vil; Lees:i; undecimlobato. 257 Hier

vinden wij voor het eerst in de acarologie den goeden term

»palpus”.

Deze meesterlijke beschrijving verraadt oogenblikkelijk

Ere Asje

204 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

48. Acarus aureolatus Pall. 1772.

Amblyomma auronitens CAN. & BERL. 1888 4, die zoowel

_ door NEUMANN, als door ROBINSON als synoniem met Am-

blyomma ovale C. L. KocH 1844 beschouwd wordt.

De teekening is zeer slecht: geen festoens aan den ach-

terrand; geen verloop der goudgroene kleuren aangegeven.

Het is zeker wel daaraan te wijten, dat Ixodologen zijn

aureolatus (ten onrechte!) tot de „condemned species” ge-

rekend hebben.

m 1775. Acarus iguanae. FABRICIUS, Syst. Ent. ; p. 811.

n. 16. — ,,Acarus ovatus, planus, aureo maculatus, abdo-

mine margine striato, subcrenato. Corpus obscure rufum,

auro vage maculatum. Abdomen imprimis ad latere valde

punctatum, margine striato, obsolete crenato. Adhaesit

mordax sacco gulari Lacerta iguanae, ex America in spiritu

vini missae.”’

Ook deze beschrijving komt overeen met die van Amblyom-

ma auronitens CAN. & BERL. 1888 3g. De soort komt van

Mexico tot Paraguay voor, en is daar geen zeldzaamheid.

Iguana sp.; Amerika.

m 1777. Acarus aureolatus. FABRICIUS, Gen. Ins.; p. 310.

— Citeert PALLAS; geeft diens diagnose.

m 1777. Acarus aureolatus, Goldstreifige amerikanische

Riedlauss, Goldstreifige Riedlauss. PALLAS, Naturg. merkw.

Thiere, fasc. 9. p. 64. — Als 1772; met dezelfde figuur.

m 1781. Acarus iguanae. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

486. n. 9. — Diagnose van 1775.

Acarus aureolatus. Idem, ibidem; n. 11. — Als 1777.

m 1787. Acarus iguanae. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 372. n. 10. — Diagnose van 1775.

Acarus aureolatus. Idem, ibidem; n. 13.

m 1790. Acarus aureolatus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2925. n. 43. — Diagnose van PALLAS 1772.

Acarus iguanae. Idem, ibidem; p. 2925. n. 40. — Diagnose

van FABRICIUS 1775.

m 1792. Mitte de l’Iguane. MANUEL; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 5. — Acarus iguanae, p. 687

Dico:

Mitte auréolée. Idem, ibidem, p. 683. n. 8. — Acarus aureo-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 205

48. Acarus aureolatus Pall. 1772.

latus p. 688. n. 8. t. 255. f. 2., waarboven: Mitte verd doree.

— Naar PALLAS 1772.

m 1794. Acarus iguanae. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

427. n. 12. — Diagnose van 1775.

Acarus aureolatus. Idem, ibidem; p. 428. n. 15. — Ver-

korte diagnose van PALLAS 1772.

m 1795. Acarus ichuanae. MÜLLER, Lex. entom.; p.

256. — Nomen nudum.

m 1796. Acarus aureolarus. FABRICIUS, Nomencl. Entom.;

LLL. — Nomen nudum.

m 1797. Acarus aureolatus. OLIVIER; in: Encycl. meth.;

list, mat); Ins.;;v. 18%, (— Planches) 7 Expl! d. Pl. B1l725>5.

f. 2. — Zie hierboven 1792 MANUEL.

m 1802. Acarus aureolatus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

p. 703. — Als 1790.

_Acarus iguanae. Idem, ibidem; p. 702. — Als 1790.

49,

(Vervolg van Deel I. p. 94. n. 19.)

(Adhuc sine nomine.)

(Amblyomma dissimile C. L. KocH 1844.)

m 1769, Tek. Eloustuyn,,, Natuurl Fist... Stuk

(= tom.) 13. p. 122. — „Op een van mijne doode Westindische

gevlakte Adderslangen, heb ik een dergelyk Insekt vinden

zitten, ’t welk volkomen naar een Blaasje geleek, ter grootte

van een kleine Erwt, en zig niet, dan toen ik het ’er uitge-

sneden had, in zyn waare Gestalte vertoonde. De kleur was

bruin.”

Ik plaats deze „Tek” in deze $ om dezelfde reden als de

„Pediculus’ van SEBA. Zie Deel I. p. 94.

m 1779. \(Sinemomine) PL. 5. MÜLLER, Vollst Natur.

Syst av. 2 P.20. p. 1047% subim. PSE „Herr Houttuym- fand

ein ähnliches Insect von brauner farbe auf eine Westindi-

sche Wasserschlange” (sic!).

mr1708. Ligue. BA, E. Ray, Zool univi ps, 41%, sub

»Pela”. — Nomen nudum. Zie Deel I. p. 94.

206 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

50.

(Adhuc sine nomine.)

(Ixodes elegans GUER. MÉN. 1843.)

(Amblyomma.)

m 1778. Karapate. BEAUVAIS, Sur les causes .... de

l'Isle de Bourbon; in: Obs. s. 1. Phys. Hist. Nat.; Tom. 13;

p. 199. — „Les karapates sont sur-tout tres communs à

Saint-Paul (1); .... C’est une espèce de tique ordinairement

noire; il en est quelques-uns qui ont sur le dos une sorte

d’ecaille nuancée de jaune & de rouge (2); les plus gros

sont comme une lentille: .... des volailles. — Des débris

d’anciens poulaillers couverts de cet insecte, ont macéré

dans l’eau pendant six semaines pour essayer de les détruire;

ils ont, au sortir de-là, pullulé étonnamment.”

Opmerkingen. 1. Hoofdstad van het eiland Ré-

union. 2. De eerstgenoemde zijn volgezogen Nymphae en

29; de tweede 3g. — Gallus domesticus, Meleagris gallopavo;

Réunion.

m 1791. Tigue des volailles, Karapate. VALMONT DE Bo-

MARE, Dict. rais. univ.; v. 4. p. 209. — Het geheele verhaal

van BEAUVAIS; dit deed mij het „Journal de Physique”

ontbieden.

m 1798. Acarus variegatus. FABRICIUS, Suppl. entom.;

p. 572. — ,,Acarus obovatus niger antice macula triloba

albida postice macula biloba ferruginea. — Habitat in

Africa. — Stature et magnitudo A. aegyptu.”

„Antennae breves, extrorsum crassiores. Rostrum por-

rectum, cylindricum, obtusum. Corpus planum, supra ni-

grum antice macula magna, trifida, pallida et postice macula

majori, biloba, ramum utrinque antice emittente ferruginea.

Margo incrassatus, striatus incisivis albis. Pedes brunnei

geniculis albis.”’

De naam Acarus variegatus is gepreoccupeerd: SCHRANK

1781., is dus ongeldig.

HIST!) JOVERZ. SDi ACAROLOGIE ‘II. 207

51.

(Vervolg van Deel I. p. 95. n. 20.)

Acarus elephantinus L. 1758.

(Amblyomma?)

m 1759. Acarus orbicularis depressus macula baseos ovata.

LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. n. 1. — Verder als

11258; zie Deel Traps 95.

m 1760. Acarus elephantinus. LINNAEUS, Syst. Nat.;

PME polo. mel 1501758: zie Deel I, pt.95)

m 1767. Acarus elephantinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12 va P 2 D 10220. 1. AIS 11758. zie Deelll.,p!9o:

m 1769. Acarus elephantinus, Olyphants-Luis. HOUTTUYN,

Natuurl. Hist:; v..1.'Stuk! (= tom.) 13..p. 113. n..l. — Naar

LINNAEUS 1758. — „Deze Myt, die als een Luis zig op de

Olyphanten ophoudt.” — Sedert HOUTTUYN, is dat de

algemeene meening.

1769. Acarus elephantinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

135 Vi GSP. 12m Div. 12. prlO22nn li N Als. 1 767.

m 1775. Acarus elephantinus. FABRICIUS, Syst. ent.; p.

810. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus elephantinus, Elephantenmilbe. P. L. S.

MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1044. n. 1. — Als

HOUTTUYN 1769.

m 1776. Elefantenmilbe. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natur-

syst.; Supplement.; Register; p. 4 en 140.

m 1776. Elefantenmilbe. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.; p.

244. — „So gross wie eine Saubohne.”’

m 1781. Acarus elephantinus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v.

2. p. 484. n. 1. — Verkorte diagnose van LINNAEUS 1767. —

Citeert ten onrechte SCHRANK 1776 (= Rhip. sanguineus)

en zegt verder: „Conf. Acarus grossus Pall., an distinctus?’

— Ja; want, dat is Ambl. sanguisugus L.

m 1787. Acarus elephantinus. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v. 2. p. 371. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1789. Acarus elephantinus, Elephant. DE VILLERS,

Linnaei Ent., p. 44. n. 1. — Gedeeltelijk naar LINNAEUS

1767.

m 1790. Acarus elephantinus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

11208 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

51. Acarus elephantinus L. 1758.

P. 5. p. 2924. — Diagnose van LINNAEUS; citeert ten on-

rechte SCHRANK 1776 en 1781 (= Rhip. sanguineus).

m 1792. Mitte elephantine. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 1. — Acarus elephantinus,

paesz.ın.l. |

m 1794. Acarus elephantinus. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

4. p. 425. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767; ten on-

rechte als synoniem: grossus PALLAS (= Ambl. sangui-

sugus L.).

m 1802. Acarus elephantinus. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; p. 701. — Als 1790.

m 1803. Acarus elephantinus, Elephantenmilbe, Elephan-

tenlaus. (Anonymus) in: KRÜNITZ, Oec. techn. Encycl.;

v. 90. p. 334. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

52.

(Adhuc sine nomine.)

(Amblyomma helvolum C. L. KocH 1844.)

m 1781. Goudachtig gevlakte teek. WURMB; in: Verhand.

Bataviaasch Gen.; v. 3. p. 400. — Verkort:

„Rondachtig, plat, achter iets breeder dan vooren. Breedte

dwars over het midden gemeeten een tiende duim. Zwart-

bruin met een goudverwig ringetje in ’t midden; een vlakje

aan iedere zijde van het ringetje; twee achter hetzelve digt

naast malkander; twee vooren iets van malkander afstaande.

— Beneeden licht-bruin. Snuit veel overeenkomste met

die van Ricinus. Sprieten knotsachtig; langs derzelver zyd-

waarts gekeerde kant getakt of raspächtig met punten

bezet. Iets achterwaerts: rondachtige verdieping met eene

kleine uitpuiling in haar midden; anus? — Op de groote

adder; Java.”

Groote adder: Python?

53.

Acarus indus L. 1767.

(Amblyomma?)

m 1767. Acarus indus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 209

53. Acarus indus L. 1767.

v. 1. P. 2. p. 1022. n. 4. — „Acarus ovalis ferrugineus: ma-

cula baseos ovata atra. Reduvio longior. Habitat in Indiis

frequens.”

m 1769. Acarus indus, Indiaansche Myt. Houttuyn,

Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 115. n. 4. — Als

TINNAEUS 1767. — „van agteren een ovale zwarte

vlak.” (sic!)

m 1769. Acarus indus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

Vane 2idimie. 2:up 2022) neva: Als 1767.

m 1775. Acarus indus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 812. n.

8. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus indus, Indianische Milbe. P. L. S. Mür-

LER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1045. n. 4. — Naar

HOUTTUYN 1769. UN Hk

m 1781. Acarus indus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

486. n. 12. — Als LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus indus. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 372. n. 15. — Als LINNAEUS 1767.

m 1790. Acarus indus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2926. n. 4. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Mitte indienne. MANUEL; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 684. n. 14. Acarus indus, p. 688,

mld |

m 1794. Acarus indus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

428. n. 18. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1802. Acarus indus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat;

p. 703. — Als 1790.

54.

Acarus lineatus Fabr. ‘1775.

(Amblyomma.)

1775. Acarus lineatus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 811.

n. 7. — „Acarus ovatus, ferrugineus: lineis duabus undatis

albis. Corpus punctatum, obscure ferrugineum, lineis duabus

longitudinalibus, valde undatis, albis. Puncta duo parva

supra anum. Pedes geniculis albis. — Habitat in America.

Magnitudo precedentis.”

Die „puncta duo parva supra anum”, vermoedelijk wel

210 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

54. Acarus lineatus Fabr. 1775.

»flava”, zijn inwendige guaninhoopjes, komen bij zeer vele

Ixodidae voor, en zijn dus voor eene identificatie waarde-

loos. Maar verder wijst de beschrijving ontwijfelbaar op

Amblyomma oblongoguttatum C. L. KocH 1844 3. — Die

„precedens’’ is: iguanae: 2.7 x 1.65 mM.; lineatus: 2.6X 1.7

mM. — America.

m 1781. Acarus lineatus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

486. n. 10. — Diagnose van 1775.

m 1787. Acarus lineatus. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. 9812. nu 12.1 Diaghosenvanwlmio:

m 1790. Acarus lineatus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2925. n. 42. — Diagnose van FABRICIUS 1775.

m 1792. Matte rayée. MANUEL; im: Encycl. méth.; Hist.

nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 7. — Acarus lineatus, p. 687.n. 7.

m 1794. Acarus lineatus. FABRICIUS, Ent. Syst.; v. 4. p.

428. n. 4. — Diagnose van 1775.

m 1802. Acarus lineatus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

p. 703. — Als 1790.

55.

Acarus radiatus Scopoli 1763.

(Amblyomma.)

m 1763. Acarus radiatus. SCOPOLI, Ent. Carn.; p.

387. n. 1056. — „Long. lin: 2° (= 4.23 mM.) „Corpus ova-

tum fuscum: margine fulvo, postice striato: striis octonis

(1) unipunctatis (2). Paulo major, aut aequalis Cimici lectu-

lario. Os ferrugineum, trunctatum, bifidum (3). Macula

dorsalis excavata (4), ferruginea. Corpus margine subtusque

fulvum; postice lineis (8) marginalibus (1), in quarum quali-

bet punctum impressum (2). Verrucae duo posticae, punctulo

nigro notatae (5). Pedes fusci, albo annulati. Posticis parti-

bus Testudinis midae infixus est, ut Acarus ricinus in Cani-

bus.”

Opmerkingen. 1. Gewoonlijk zijn er meer ,striae”

of „lineae’”; nl. 10, die 11 festoens afzetten. 2. Zelden begin-

_ nen deze kerven met een „punctum’” of ,impressio”, e. g.

Amblyomma triguttatum KocH, paulopunctatum NEUM., ma-

tiquirense ARAGAO. 3. Blijkbaar was het ,,rostrum” afgebroken

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 211

55. Acarus radiatus Scop. 1763.

en zag hij alleen de palpen (die hij niet vermeldt!)’ Ik

ben deste zekerder daarvan, omdat hij bij n. 1061. (ons n.

41) wel melding maakt van het „rostrum” en de palpen.

Zie ook hierboven, n. 42. 1761! 4. In die „excavatio’ past

de basis capituli; de term is nog in gebruik! 5. De zeer ver

naar achteren gelegen peritremata met stigma.

Oudste waarneming van het voorkomen van eene Ixo-

dide op een zeereptiel. Jammer, dat hij niet vermeldt, waar

die Chelone mydas L. 1758. gevangen werd. Ik vermoed, dat

hij de teek van een opgezet exemplaar in een of ander museum

of cabinet afhaalde. :

me 1769: seks Hovurtuyn, Natuurl! Bist vr 1e0Stuk

(= tom.) 13. sub n. 7. p. 123. — Naar ScopoLI 1763.

B 1775. Acarus ricinus. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natur-

syst.; v. 2. P. 5. p. 1047. sub n. 7. — „Man will die näm-

liche Art” (sic!) „auf den Seeschildkröten gefunden haben.”

— Naar HOUTTUYN 1769.

m 1789. Acarus radiatus, Mite des tortues. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; p. 62. n. 30. — Naar ScopoLI 1763.

56.

(Vervolstvans Deel dp. 96.:n. 215)

Acarus ricinoides (L. 1758).

(Amblyomma.)

m 1758. Pediculus ricinoides. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Ed. 10.; p. 611. n. 3. — Niet „recinoides’’; zie Deel I. p. 96.

m 1759. Pediculus abdomine orbiculato linea alba, scutello

trilobo, rostro albo. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 197. Als

56 MzienDeel I. p9196:

1760. Pediculus ricinoides. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

HAVE Sp MG en" 3h — Alsı 1288 zie Deel lt pn 96:

m 1762. Pediculus ricinoides. AMOREUX, Tentamen de

Noxä Anim.; p. 28. — Als LINNAEUS 1758; zie Deel I. p. 96.

m 1767. Pediculus ricinoides. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

ZEVER Be 220. 10172n°3. Als 758 ze Weel ap. 96s

m 1769. Acarus ricinoides; Tekagtige Luis. HOUTTUYN,

Natuurl. Hist.; v. |. Stuk (= tom.) 13. p. 70. — Latynsche

DID DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

56. Acarus vicinoides (L. 1758).

diagnose van LINNAEUS; vertaling daarvan; verdere mede-

deelingen door LINNAEUS; zie Deel I p. 96.

m 1769. Pediculus ricinoides. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

13.; Vindobonae; v. 1. P. 2. dimid. 2. p. 1017. n. 3. — Als 1767.

m 1775. Pediculus ricinoides. FABRICIUS, Syst. ent.; p.

805. — Diagnose enz. naar LINNAEUS 1767.

m 1775. Pediculus ricinoides. GMELIN, Onomatologia hist.

nat.; v. 6. col. 226. 229. — Zeer kort bericht; naar LIN-

NAEUS 1767.

e 1775. Pediculus ricinoides, Fuszlaus. P. L. S. MÜL-

LER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1029. n. 3. — Als 1769

HOUTTUYN.

m. 1778. Mitte. De ‘GEER, Mém: Hist: Ins: sve Zeep» Lee.

sub Acarus nigua (= americanus): „J'ai eu une autre Mitte

de cette méme espèce, qui avoit beaucoup de blanc sur pres-

que toute sa surface du corcelet, et ces endroits blancs étoient

parsemés d’un grand nombre de points bruns.” — Ricı-

noides 9.

m 1781. Pediculus ricinoidis. FABRICIUS, Spec. Ins.; v.

2. p. 477. — Naar LINNAEUS 1767.

m 1787. Pediculus ricinoides. FABRICIUS, Mantissa Ins.;

v. 2. p. 368. n. 3. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1788. Pou tique. P. A. F. Ray, Zool. univ.; p. 475. —

Kort relaas naar LINNAEUS 1767.

m 1790. Pediculus ricinoides. GMELIN, Syst. Nat. v. 1.

Pars 5. p. 2915. n. 3. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Pediculus ricinoides. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

4. p. 418. n. 3. — Alles uit LINNAEUS 1767 overgenomen.

m 1801. Pediculus ricinoides, Fusslaus. JÖRDENS, Entom.

u. Helminthol. menschl. Körp.; p. 193. — Mededeelingen

van LINNAEUS 1758 in het Latijnsch (zie Deel I. p. 96) en

goed in het Duitsch vertaald; o.a. ook: „einen runden,

von einer weissen Linie umzogenen Hinterleib.”

m 1802. Pediculus ricinoides. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 695. — Als 1790.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 218

57.

(Vervolg van Deel I. p. 97.)

Acarus sanguisugus L. 1758.

(Amblyomma.)

m 1725. Ricinus silvestris, vel Hexapus Insectum minus,

fuscum, abdomine rotundo e flavo & nigro vario. SLOANE,

Voy. to Jamaica; v. 2. p. 192. — Ik vermoed, dat dat Larvae

van sanguisugus geweest zijn, die aldaar zeer algemeen zijn.

Patata Louse. Idem, ibidem; p. 193. — ,,This is a small

Insect very much troubling those who go amongst Patata-

Pieces, or Grounds planted with those Roots; it has a very

small, brown Head and Thorax, with six indifferently long

Legs of a light brown Colour; the other Section, viz. of the

Abdomen, is a little bigger than a Mustard-Seed, almost

round, and of a black and yellow Colour mix’d.” (1).

Opmerkingen. De beschrijving verraadt jonge Ixo-

didae; ik plaats ook deze passage hier, omdat ik weer ver-

moed, dat hy jonge sanguisugus gezien heeft. 1. Evenals

hierboven: die zwarte vlekken zijn doorschemerende met

bloed gevulde gedeelten van darmcoeca. In Guatemala

worden zij, nu nog, mostacilla, = mosterdzaadje, genoemd.

O 1743. Tique. BARRERE, Nouv. relation France équi-

noct. — Zie 1751.

m 1751. Tike. BARRERE, Neue Beschr. v. Guiana; p. 49.

— „Sehr klein; Schaafe und Hunden, auf den Blättern ver-

schiedener Gewächse. Man bekommt deren eine Menge auf

den Leib, wenn man im Vorbeygehen nur den Zweig....

wo dieselben sind, anrühret. Hängen sehr fest an; lassen

ein Gift nach, welches man viele Tage empfindet. —

Remedie: heisses Wasser.”

Alles verraadt jonge Ixodidae. De spatiëering is van mij.

— Canis familiaris, Ovis aries, Homo sapiens; Guiana.

m 1759. Acarus abdomine postice crenato, scutello ovato

subfulvo, rostro tripartito. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p.

198. n. 5. — Verder als LINNAEUS 1758; zie Deel I. p. 98.

m 1760. Acarus sanguisugus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Wp OLS Als 1/58; zienDeel alps, 28)

m 1762. Acarus sangwisugus. AMOREUX, Tentamen de

214 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

57. Acarus sangwisugus L. 1758.

Noxä Anim,; p. 29. — Als LINNAEUS 1758; zie Deel I. p. 98.

m 1763. Sea Tick, Waier Tick. BROOKES, A new and

accur. System; v. 4..p. 319% — „The sea Tick, or rather the

water Tick, ıs so called, for its being common in marshes

near the water side. They are so small, that their bulk is

seldom equal to that of a small pin’s head; but they are very

troublesome to those that travel in the woods, and near the

sides of rivers; for they stick so fast in the skin, that it is

almost impossible to pull them out; but they may be des-

troyed, by bathing the part with a decoction of the leaves

of tobacco. As they generally infest the legs of passengers,

there is little doubt to be made, but it is the same insect,

which in the West-Indies is called a Chegoe; especially as

it is observed to be full of eggs, or young ones, when it is

full grown.”

De vergelijking met Tunga penetrans is aardig gevonden;

maar zijn „tick” is werkelijk een ,,tick”.

m 1765. Moucheron sauteur, Culex, Patatte-Luis. FER-

MIN, Hist. nat. Hollande équinox.; p. 120. — „Cet insecte

est armé d’un long aiguillon, roide, fourchu à son extrémité

(1). Quand on marche sur l’herbe humide de la rosée, cet

insecte s’attache aux bas, & s’introduit insensiblement dans

les pores de la peau, pour piquer, & succer le sang, ce qui

cause des démangeaisons suivies de pustules avec enflure;

mais au contraire si on marche sans bas, on en est exempt,

a cause qu’il ne peut s’attacher si vite a la peau (2). C’etoit

ma méthode lorsque j’allois a la chasse pour m'en garantir;

car les empoules qu'il procure, incommodent beaucoup

pendant plusieurs jours.”

Opmerkingen. Hij verwart hier 3 soorten door

elkander. De namen Moucheron sauteur en Pulex (niet „Cu-

lex’’!) doen aan Tunga penetrans denken, die hij echter op

p. 113 uitvoerig behandelt. Patatte-Luis is natuurlijk batatas.

— 1. De beide zijdwaarts uitgeslagen mandibelspitsen

(scharen). 2. Dat kan alleen op batatas betrekking hebben,

die geen zuignappen aan de pooten heeft. — De beschrijving

is die van jonge Ixodidae.

In grasvelden, Homo sapiens; Suriname.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 215

57. Acarus sanguisugus L. 1758.

m 1766. Acarus ricinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

v. 1. P. 1. p. 154. sub Crotophaga ani. — „victitat imprimis

vero Acaris Ricinis in Bobus copiosissimis, ideoque accenti-

bus hisce Boves se prosternunt, ut Ricinos evellant, qui

alias nimium multiplicarentur.”

Zoowel de genoemde vogel als sangwisugus komen van de

Zuidelijke Vereenigde Staten tot Argentinië voor. Daarom

plaats ik deze passage hier.

m 1767. Acarus ricinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

v. 1. P. 1. p. 154. sub Crotophaga ani — Als 1766.

Acarus sanguisugus. Idem, ibidem; v. 1. P. 2. p. 1022. n.

6. — Als 1758; zie Deel I. p. 98.

m 1768. Carapat, Karapat. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 2. p. 375. — „Voyez Palma Christi;

Ricin.”

Karapat, Carapat. Idem, ibidem; v. 6. — Idem; zie 1769.

m 1769. Worm (Eng.). BANCROFT, An Essay nat. hist.

Guiana; p. 389. — „There is likewise a Worm resembling a

bean, but more slender, and pointed (1), which is bred in

the muddy stagnant waters in the woods (2) and insert itself

into the flesh, chiefly about the ankles, and when extracted

leaves a sinuous callous ulces, which is difficullty cured.”

Opmerkingen. 1. De scherpe snuit, waarmede het

dier zich inboort. 2. Inderdaad, zij worden ook op Hydro-

choerus capybara gevonden. — Homo sapiens, moerassige

gedeelten der bosschen; Guiana.

m 1769. Wurm. BANCROFT, Naturg. Guiana; p. 240. —

Als hierboven.

m 1769. Tique, Ricinus minutissimus. FERMIN, Descr. gen.

Surinam; v. 2. p. 309. — „Sont de petits insectes très-incom-

modes. Ils naissent dans les prairies, mais surtout en temps de

pluie, &c. .... Mais ce qu’il y a de singulier dans cet insecte,

qui habite toujours les herbes et les plantes, &c. ....”

De weggelaten gedeelten vertellen u, met andere woorden,

precies hetzelfde als 1765. — Men ziet, dat hij de 3 foutieve

namen van 1765 vervangen heeft door 2 betere. — Let op:

„temps de pluie”, wat reeds MARCGRAV 1648 opmerkte; zie

Deel Mtn p97.

216 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

57. Acarus sangwisugus L. 1758.

m 1769. Acarus sanguisugus, Bloedzuiger. HOUTTUYN, Na-

tnurl®Blist.; vii Stul SstomwmlSt. pt l2l nike = Naar

LINNAEUS 1767.

m 1769. Acarus sanguisugus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

13.5 v.. 1. P. 2. dimid 2. p: 1022)ns 61: 2 Als 1767.

m 1769. Karapat, Tique. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 8. art. Palme de Christ ou Karapat.

— „Le nom de karapat à cet arbrisseau vient de la ressem-

blance de sa graine avec l’insecte appelé tigue, que l’on

nomme karapat aux Indes.”

m 1770. Teekt, Ricinus minutissimus. FERMIN, Nieuwe

alg. beschrijv. Suriname; v. 2. p. 281. — Als 1769.

m 1771. Carapas. Encycl: Dict: univ. rais.; v. 7. —

» VOYEZ Racine

m 1771. Carapat. Dict. de Trévoux.— Als 1769 VAL-

MONT.

m 1772. Chique. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 12. art.

Crotophage. — „Is mangent .... & surtout les chiques

des boeufs.”

m 1772. Acarus grossus, Carpata-luys. PALLAS, Spic. Zool.;

fasc. 9. p. 43. — „America meridionalis et Suriname; haud

infrequenter mittitur (1); partim amphibiis varia magnitu-

dine adhaerens (2), partim solus. Missus mihi sub nomine

belgico Carpata-luys (3). — Magnitudo nuclei Cerasi

maximi. Forma seminis Ricini ovata,

crassissima, depressiuscula; magis

postice. — Corpus glaberrimum,

turgidissimum, olivaceo-fuscum, ad

lentem striis subvorticosis

ew pi ssimmus nés th mio

humanae, aratum (4). Lineae im-

pressae seu valleculae 2 a scutello, &

posterius tres longitudinales, atque

his interjecta puncta duo impressa.

Subtus valleculae totidem, verum

media posticarum brevior et puncta impressa latiora (5).

— Caput minutissimum: rostrum cylindricum, cui utrin-

que adsident palpi obtusi, longitudine rostri. — Scutel-

Fret 507 3.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. DU

57. Acarus sanguisugus L. 1758.

lum pone caput cordatum, lineis 2 impressis a capite nota-

tum (6) nigricans, basi & apice cupreo-inauratum. — P e d e s

octo exiles (7), subaequidistantes, nisi postici paulo pro-

piores; filiformes (7), quinquearticulati, gryseo-fusci, omnes

unguiculo tenuissimo, pedunculato terminati (8).

Opmerkingen. 1. Het is een zeer gewoon dier. 2.

»Amphibia” had in LINNÉ-PALLAS’ tijd eene collectieve

beteekenis van Amphibia + Reptilia van tegenwoordig, dus

voor America Bufo en Iguanidae. Om uit dat woord te be-

sluiten, dat grossus op Crocodilus gevonden werd (NEUMANN,

3e Mém. p. 282), acht ik verkeerd. 3. De gewone naam voor

sanguisugus. 4. Zijn exemplaar was dus niet tot barstens toe

volgezogen; want, dan verdwijnen die fijne lijnen. Spatiëering

van mij. 5. Anus of porus excretorius. 6. Sulci cervicales. 7.

Hij teekent ze tamelijk kort en dik! Het afgebeelde exem-

plaar had bovendien een callus-prop aan zijn rostrum. af-

komstig van het dier, waarvan het afgetrokken werd. 8.

Mis; er zijn 2 klauwen aan elken poot.

Vrij levend, en op Reptilia; Suriname en Zuid-Amerika.

m 1775. Mube, Tique, Ricinus minutissimus. FERMIN,

Ausführl. Beschreib. Surinam; v. 2. p. 291. — Als 1769.

Acarus sanguisugus, Blutsauger. MARTINI (vertaler), ibi-

dem;ıp. 291. noot.

Opmerking. MARTINI heeft mi goed begrepen,

welke „Tique’ door FERMIN bedoeld werd.

m 1775. Acarus sanguisugus, Blutsauger, Jatebucu. P. L.

S. MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1046. n. 6. —

N.B. „der Schwanz dreispitzig’’ in plaats van „die Schnauze

dreispitzig’’. — Zonder van deze passage iets te weten, deter-

mineerde ik MARCGRAV's Jatebucu als sanguisugus; zie Deel

14:098:

m 1777. Acarus grossus, Grösseste amerikanische Rietlaus,

Karpata-Laus, Grosse amerikanische Rietlaus. PALLAS, Na-

turg. merkw. Thiere; fasc. 9. p. 67. — Als 1772, met dezelfde

figuur.

m 1785. Teekt, Ricinus minutissimus. FERMIN, Nieuwe

alg. hist. Surinaame; 2e druk; v. 2. p. 281. — Is dezelfde

druk als die van 1770, met een nieuw titelblad!

218 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

57. Acarus sanguisugus (L. 1758).

m 1787. Acarus cajennensis. FABRICIUS, Mantissa Ins. ; v.

2. p. 372. n. 11. — „Ouatus planus griseo alboque varius:

margine postice elevato striato. Habitat Cajennae Dom.

von Rohr. — Statura et magnitudo A. aegyptii. Rostrum

porrectum, planum cum antennis griseum, immaculatum.

Corpus rotundatum, planum, griseum linea ante marginem,

duabus dorsalibus abbreviatis atomisque plurimis indistinctis

albis. Margo posticus lineis eleuatis decem obscurioribus

striatus. Pedes octo grisei immaculati.”’

Opmerking. Wanner men van deze be-

schrijving "wepglaat alle’ ged eelten, die

even) goed 'opitanide re! dxodidae itv.am ..tiolep'iars-

sing zijn, fdanmibiliaiiver zoo "so eda ls Anvers

over, dat de soort kenmerkt, behalve de

totaal foutieve “mededeelingen da tide” 10

Strepen aan AdenWiarchiterra nedbiiele vat aver

Zin} «In plaatsvan Yrmipresisiaey En toch

wordt cajennensis niet tot de „condemned species”

gerekend! Welk een willekeur!

Acarus vibrans. Idem, ibidem. n. 17. — „Subrotundus tes-

taceus immaculatus, pedibus anticis longioribus. Habitat

Cajennae Dom. von Rohr. — Minutus. Corpus rotundatum,

planum, testaceum, immaculatum. Pedes concolores anticis

longioribus.”’

Dat zijn de in Cajenne algemeen voorkomende Nymphae

van sanguisugus; zie hierboven 1725 (Patata louse), 1743

1751. 1796. — FABRICIUS heeft blijkbaar zoowel de Adulti

als deze Nymphae van den heer Von RoHR ontvangen, die

hem tevens verteld zal hebben, dat die kleine individuen

aan het einde der bladen van lage planten zitten en met

hunne voorpootjes bewegingen maken, waarom FABRICIUS

ze „vibrans’’ noemde.

m 1788. Acarus ricinus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. p.

362. sub n. 49. Crotophaga ani. — Als 1766.

m 1788. Grosse Tique. P. A. F. Ray, Zool. univ.; p. 608.

n. 15. — Korte beschrijving naar PALLAS 1772.

m 1790. Acarus grossus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2924. n. 37. — Diagnose van PALLAS 1772.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 219

57. Acarus sanguisugus L. 1758.

Acarus cayennensis. Idem, ibidem; p. 2925. n. 41. —

Diagnose van FABRICIUS 1787.

Acarus vibrans. Idem, ibidem; p. 2926. n. 48. — Diagnose

van FABRICIUS 1787.

Acarus sanguisugus. Idem, ibidem; p. 2926. n. 6. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Mitte de cayenne. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 6. — Acarus cayennensis D.

Goa EN MO;

Mitte vibrante. Idem, ibidem; p. 684. n. 16. — Acarus

WibHANS pP. 689. n. 16.

Acarus grossus, Mitte grosse. Idem, ibidem; p. 695. n. 2.

ESS naar ALD ASM 772!

Acarus sanguisugus, Mitte sangsue. Idem, ibidem; p. 695

n. 3. — Naar LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus cajennensis. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 427. n. 3. — Diagnose van 1787.

Acarus vibrans. Idem, ibidem; p. 428. n. 20. — Diagnose

van 1787.

1796. Scrapat-louse. STEDMAN, Narrative.... expedi-

tion.... Surinam; v. 1. p. 19. — „Grass; larger” (than pat-

tats = Acarus batatas), „formed like a crab; adhering closely

to the skin; occasioning an intolerable itching; abound most

during the rainy season; best means of avoiding their at-

tacks.... walking bare-foot; fasten more easily, and conse-

quently in greater numbers, upon the cloaths.”’ — Ook v. 2.

p. 98. Nomen nudum.

Merkwaardig, dat ook MARCGRAV 1648 (zie Deel I. p. 97)

zegt: „Aestivis enim et pluviosis mensibus.’’ — Die „best

means of avoiding their attacks” is door STEDMAN abusive-

lijk hieraan toegevoegd. Die methode is goed tegen Acarus

batatas (zie aldaar!) die geen zuignappen hebben, maar baat

natuurlijk niets tegen Scrapats, die zelfs tegen glas opklim-

men.

m 1797. Acarus grossus. OLIVIER; in: Encycl. méth. ; Hist.

nat: Ins; v. 18 (— blanches); Exp dzPl.Pl255.7 1.

Zie 1792 MANUEL.

m 1799. Acarus cayennensis. RATHKE, Entom. Jagtta-

220 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

57. Acarus sangusugus L. 1758.

gelser; in: Skrivter Naturhist. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 199.

206. t. 5. f. E. 1—5. — „En af de större Arter, Acarus cayen-

BiG. sl 2/1.

nensis.... Dets Skede (vagina), der bestod af 2de Stykker,

indsluttede 3 mod Enden med en dobbelt Rad Gienhager

vaebnede Börster, der vaere saa nöie forenede, at de naesten

syntes udgiöre et enkelt Stykke.” — „Eine der grösseren

Arten, Acarus cayennensis; .... Ihre Scheide (vagina), die

von 2 Stücken bestand, einfasste 3 gegen das Ende mit einer

doppelten Reihe Wiederhaken bewaffneten Borsten, die

so genau vereinigt waren, dass sie beinahe ein einziges Stück

auszumachen schienen.’

Zijn figuurtjes heb ik 2 x laten vergrooten; zij zijn onvol-

doende voor identificatie; en tòch .... vergelijk ze eens

met die van ROBINSON 1926. (The genus Amblyomma)

p. 50.

m 1799. Scrabat. STEDMAN, Reize Surinamen; v. |. p.

25. — Als 1796.

m 1799. Scrapat. STEDMAN, Voy. à Surinam; v. 1. p. 25.

— Als 1796.

m 1800. Sorapat-löss. STEDMAN, Dagbok Fälttäg i Suri-

nam; p. 7. — Als 1796.

m 1801. Acarus sanguisugus, Blutsauger. JÖRDENS, En-

tom. u. Helminth. d. menschl. Körp.; p. 198. n. 62. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

m 1802. Acarus grossus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 701. — Als 1790.

Acarus cayennensis. Idem, ibidem; p. 703. — Als 1790.

Acarus vibrans. Idem, ibidem; p. 703. — Als 1790.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 221

57. Acarus sanguisugus L. 1758.

m 1802. Acarus ambulantium. TURTON; in: GMELIN, A

gen. Syst. of Nat.; v. 3. p. 706. — Dezen naam gaf hij, tegen

de prioriteitswet in, aan deze soort, omdat er eene Noor-

weegsche sanguisugus is (zie bij vicinus 1779. p. 177).

m 1803. Acarus sanguisugus, Amerikanische Blutsauger.

(Anonymus) in: KRUNITZ, Oec. techn. Encyel.; v. 90. p.

330. n. 3. — Diagnose en habitat van LINNAEUS 1767.

m 1804. Jatebuca. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 7. p. 392. — Nomen nudum.

58.

Ixodes sylvaticus (de Geer 1778).

(Amblyomma.)

@ 1778. Acarus sylvaticus, Mitte des buissons. DE GEER,

Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 162. t. 38. f. 7. — „Acarus ovatus

thorace flavo, fasciis punctisque nigris,

abdomine rufo. — Mitte ovale, à corcelet

jaune rayé et ponctué de noir, et à corps

roux. — Verkort:

„Dr. Sparrman; tortue terres-

tre; Cap-de-bonne-espérance. De la à.

grandeur d'un petit pois; sur les

am Dinels et thes! ibiu1ssions.tsuT

Ike icorps “dies ih oim' me's et dies

animaux. — Tête et corcelet d’un

jaune pale, un peu blancheatre; sur la

téte, bien séparée du corcelet, deux points noirs (1), comme

des yeux. — Corcelet presque circulaire, bien distingué du

ventre par une incision; en dessus deux rayes ondées longi-

tudinales noires, et une raye semblable de chaque côté qui

en est bordé; entre ces derniéres rayes et celles du milieu

de chaque côté une petite tache noire, et le fond jaune de

cette partie est parsemé de points noirs. — Ventre entiere-

ment de couleur rousse, tant en dessus qu’en dessous, ayant

plusieurs rides et enfoncemens dans la peau (2). — Pattes

d'un brun obscur. — On trouve encore au Cap d’autres

Mittes ayant a peine la moitié de la grandeur, entierement

d'un brun marron foncé et luisant, mais d’ailleurs de la

FIG 52: == 13/2

222 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

58. Ixodes sylvaticus (de Geer 1778).

même figure. Elles s'attachent de même aux animaux” (3).

Opmerkingen. Spatiëering van mij: merkwaardig,

dat noch NEUMANN (1899. p. 275), noch Dönitz (1909. p.

469), noch ROBINSON (1926. p. 154), de planten, de „ani-

maux’’, en Homo vermelden! 1. Areae porosae. 2. Hij be-

schrijft ze niet; wellicht omdat zij niet symmetrisch waren;

waarschijnlijk waren vele van hen het gevolg van uitdroging.

3. Volgezogen Nymphae. — DE GEER's figuur is allertreurigst :

geen rostrum, geen palp; blijkbaar naar een zeer gemutileerd,

uitgedroogd exemplaar. Maar de beschrijving is goed.

Op heesters en boomen, Testudo, Bubalus caffer (zooals

beneden blijken zal), Homo; Kaapland.

Wanneer men nu zorgvuldig bovenstaande uitvoerige

beschrijving woord voor woord vergelijkt met die, en met

de figuur, van Kocu’s devium (1847. p. 48), en met die van

NEUMANN's sylvaticum (1899. p. 275), dan is er geen twijfel

aan: sylvaticus DE GEER — devium KocH — sylvaticum NEU-

MANN. Maar DÖNITZ zegt:

„Von NEUMANN wird A. devium als synonym zu Acarus

silvaticus DEGEER gezogen. Das ist eine willkürliche Deutung

des Textes und der Abbildung DEGEERS. Der Text lautet:

Acarus sylvaticus, ovatus, thorace flavo, fasciis punctisque

nigris, abdomine rufo. Damit lässt sich natürlich nichts an-

fangen. Was lehrt nun die Abbildung in Tome VII, PI. 38,

Fig. 7 der Ausgabe von 1778 der Mém. Hist. Ins.? Man sieht

hier eine Zecke mit dem Schilde eines weiblichen Amblyomma

und dem Rüssel eines Rhipicephaliden. Beides lässt sich

miteinander nicht vereinigen; ein solches Tier gibt es nicht.”

Waarom negeert DONITZ DE GEER’s zeer goede Fran-

sche beschrijving? Verstaat hij geen Fransch? Waarom

dicht hij een „Rüssel eines Rhipicephaliden” aan de figuur

toe, terwijl deze duidelijk geen „Rüssel’ vertoont? Zie, dat

zijn, zeer zachtiuitgedrukt,..ganz wıll kür-

liche Handlungen!

Men kan er zeker van zijn, dat de nauwgezette NEUMANN

DE GEER’s beschrijving woord voor woord met die

van KocH's devium vergeleken heeft, alvorens zijn besluit

te trekken.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 2283

58. Ixodes sylvaticus (de Geer 1778).

En RoBINsoN? Hij is een bewonderaar van DÖNITz.

m 1783. Acarus sylvaticus. DE GEER, .Abh. (vertaling

door GOEZE): VND 66m. 3. — Als 1778:

Strauchmilbe. GOEZE, ibidem; p. 66. noot A.

m 1783. Acarus sylvaticus. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 203. n. 1339. — Diagnose van DE GEER 1778.

n 1783. (Nomen?). SPARRMAN, Resa til Goda Hopps-

uden. Ik kon het werk niet raadplegen; verwijs dus naar 1785.

m 1785. Louse. SPARRMAN, Voy. Cape of Good Hope; v. 2.

p. 36. — „shot an old, lean, and lousy buffalo, .... The lice

that we found upon this buffalo, were of a new species;

(see the description, together with a drawing of them, in

Mem: sur) les» Imsectes, Tom, MILE

Merkwaardig: de oude, magere buffel wemelde van /xo-

didae. Vergelijk daarmede wat ik (Deel I. p. 49. 50) bij Opus-

seus’ hond ,, Argus” opmerkte. — Tevens blijkt, dat SPARR-

MAN aan DE GEER over deze „louse’ meer mededeelde, dan

hier staat.

Bubalus caffer; Kaapland.

m 1786. Louse. SPARRMANN, A voyage .... &c. — De-

zelfde editie met een nieuw titelblad.

m 1787. Luis. SPARMAN, Reize Kaap de Goede Hoop;

p. 456. — Als 1783.

m 1787. Pou. SPARRMAN, Voyage Cap de Bonne Espe-

rance;:p. 227. — Als 1783.

m 1804. Cynorhaestes sylvaticus, Cynorhaeste des bois.

HERMANN, Mém. Apt. p. 68. n. 6. — „Thorace flavo, fasciis

punctisque nigris; abdomine rufo. — Corselet jaune, bandes

et points noirs, abdomen roux. — Il se trouve sur les tor-

tues d'Afrique. Sparrmann.”

m 1804. Mite des buissons. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 367. — Volgt de beschrijving der Nymphae

van sylvaticus, ontleend aan DE GEER 1778. — Daarvóór

beschrijft hij ook de Adulti naar dezelfde bron, maar zonder

naam.

Ixodes sylvaticus, Ixode des buissons. Idem, ibidem; v.

8. p. 53. n. 7. — Citeert DE GEER 1778; verwijst naar zijn

MEN Dp. 36%:

224 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

59.

Acarus auratus Shaw 1 Jan. 1793.

(Aponomma.)

m 1793 Jan. 1. Acarus auratus, Gold-spotted Acarus.

SHAW; in: SHAW & NODDER, Nat. Misc; .v. 4. t. 128.—

„Acarus orbiculatus planiusculus, aureo maculatus, supra

Fie 53. — Overtrek.

excavato-punctatus, abdomine subcrenato. — Orbicular

flattish Acarus, with gold-coloured spots; the body marked

above by numerous impressed points; the abdomen sub-

crenated.”’

„Maculas tres in corpore superiori, et interdum pl u-

res, colore quodam metallico velut aurato, qui splendor

praecipue notabilis, si immersum fuerit insectum in liquore

qui vulgo dicitur spiritus vini. Color imus fusco virescens,

pallet, punctulis minimis nigris corpori impressis. Abdo-

minis margo levissime crenata serie macularum nigrarum....

Ope nempe rostri, cuius superficies inferior praecipue serrata,

uncis retro spectantibus, animali quod vexare cupit arctis-

sime adhaerens.... Auratus se affigit Colubro Najae Linnaei,

cuius specimina eodem liquore condita remanent.” — „The

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 225

59. Acarus auratus Shaw 1793.

upper part of the body furnished with three and som e-

times with more large spots of a golden tinge, accom-

panied by a metallic lustre. This appearance is however

most conspicuous while the animal is immersed in spirits

of vine. The general colour of this species is a pale greenish

brown, variegated with many minute specks of black, form-

ing so many impressed spots on the surface of the body. The

edge of the abdomen is very slightly notched or indented

by a row of marks of the same colour.... Head.... furnish-

ed.... with a serrated snout, the processes of which lying

on the under surface, and pointed backwards, enable it to

adhere with great firmness to the skin of the creature it

infests.... The present species is found adhering to speci-

mens preserved in spirits of the Coluber Naja or Cobra de

Capello.”

Een bijgeteekend figuurtje leert ons, dat de natuurlijke

grootte 3 mM. is. Wij hebben hier ontwijfelbaar met Apo-

nomma gervaisi (Lucas 1847) te doen, eene algemeen be-

kende soort, waarvan de 2 3, de 4 5 metaalglanzende paarl-

moervlekken hebben, en waarvan het Museum te Hamburg

3 ® en 2 g bezit, eveneens op Naja naja (L. 1758) (tripu-

dians MERR.) gevonden.

De figuur van NODDER deugt niet: zij is te lang geteekend,

en met 16 in plaats van 11 festoens. Bovendien is zij eene

combinatie van g en 2: manlijk zijn: het den geheelen rug

dekkend schild; vrouwlijk zijn: 3 vlekken zooals zij bij het

9 liggen (3 5, die anders liggen) en eene aanduiding der

areae porosae.

Dat mag voor ons geen reden zijn, SHAW’s auratus onder

de „doubtful and condemned species” te rekenen; want,

dergelijke fouten werden zelfs nog door vooraanstaande

acarologen van 1890 gemaakt!

m 1802. Acarus auratus. TURTON; in: GMELIN, A gen.

Syst. of Nat.; v. 3. p. 702. — Diagnose van SHAW.

226 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

60.

Acarus rhombeatus Shaw Mai 1798.

(Aponomma.)

m 1798. Acarus rhombeatus, Lozenge Acarus. SHAW; in:

SHAW & NODDER’s Viv. Nat. or the Nat. Misc.; v. 9. PI.

335. — „Acarus rotundatus fuscus, abdomine subcrenato,

thorace utrinque macula albida rhombeo-diffracta fusco-

-punctata. — Adhaesit cuti magni serpentis in Museo Bri-

tanico. — Nota praecipue distinguitur albida sub-rhombea,

utrinque juxta

thoracem posita,

cujus latera ex-

teriora in medio

interrompuntur,

seu quasi diffran-

gitur. Punctulis

quoque aspergi-

tur impressis

fuscis.”

„Roundish

brown Acarus,

with the abdo-

men subcrena-

ted, and a large

sub-rhomboid la-

terally-diffracted

"2:

Fie 54. — Overtrek whitish mark

speckled with

brown on each side the thorax. — On a large serpent in the

British Museum. — It is principally distinguished by a large

subrhomboid whitish patch or spot situated on each side of

the thorax: this spot is broken or interrupted laterally on its

exterior side: it is also scattered over with several impressed

brown dots or specks.”

De natuurlijke grootte, in een afzonderlijk figuurtje zicht-

baar, is, zonder het rostrum, 24 mM.; de vorm van dat

figuurtje is rond; een en ander doet mij vermoeden, dat wij

hier weer met eene Aponomma te doen hebben. Het exem-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 221

60. Acarus rhombeatus Shaw 1798.

plaar bevindt zich waarschijnlijk nog wel in het Britsch

Museum.

Op slangen, en wel op groote, Boa, Python, Eunectes, zijn

Amblyomma’s gevonden, en daaronder zijn er, waarvan het

2 2 vlekken bezit: moreliae. Uit Mexico is bekend quasi-

cyprium (van deze gelijken de vlekken en de punctuaties wel

wat op die van rhombeatus), en uit Australië albolimbatum;

in welke landen ook Boa en Python voorkomen.

Mogelijk is rhombeatus tòch eene Amblyomma, met platte,

door SHAW niet herkende, oogen.

De teekening is vrij goed; alleen iets te lang; en er zijn

27 in plaats van 11 festoens geteekend. De vlekken zullen

wel niet zóó scherp begrensd geweest zijn.

m 1802. Acarus rhombeatus. TURTON; in: GMELIN, A gen.

Syst. of Nat.; v. 3. p. 703. — Diagnose van SHAW 1798.

61.

Acarus undatus Fabr. 1775.

(Aponomma.)

w 1775. Acarus undatus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 811.

n. 4. — ,Acarus orbiculatus, ater: lateribus undato albis;

puncto nigro. Parvus. Caput obscure ferrugineum, rostro

flavescente. Corpus supra atrum, macula magna in medio

alba. Latera inaequaliter alba, puncto medio nigro. Pedes

rufescentes. — Habitat in nova Hollandia. Mus. Banki-

anum.”’

Hy zag het dier in het Museum van BANKs te Londen.

Dat „punctum nigrum”’ is het aan den rand vóór het le

festoen te voorschijn komend peritrema. — Mij dunkt, dat

was niets anders dan het 4 (uitgedroogd!) van Ixodes deco-

rosus L. KocH 1867. „A peu pres circulaire; brun rougeâtre;

une large bordure blancheâtre, divisée dans sa moitié posté-

rieure en onze festons; 24 millimêtre; base du rostre brun

rougeâtre; une bande mediane blancheâtre.” Men zie NEU-

MANN’S figuur 46; 3e Mém. p. 194! Van de pooten zegt NEU-

MANN niets.

m 1781. Acarus undatus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

485. n. 7. — Korte diagnose van 1775.

228 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

61. Acarus undatus Fabr. 1775.

m 1787. Acarus undatus. FaBRICIUS, Mantissa Ins. werd:

prsr2ans8: — Als 178

m 1790. Acarus undatus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2925. n. 38. — Diagnose van FABRICIUS 1781.

m 1792. Mitte ondée. MANUEL; in: Encycl. méth.; Hist.

nat.; Ins.; v. 7. p. 683. n. 3. — Acarus undatus, p. 687. n. 3.

m 1794. Acarus undatus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 427. n. 9. — Diagnose van 1775.

m 1802. Acarus undatus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 702. — Als 1790.

62.

Pediculus acaroideus Pallas 1784.

(Haemaphysalıs.)

m 1772. Pediculus acaroides. PALLAS, Spic. zool.; fasc. 9.

P228.2n00L:

„Vide descriptionem Pediculi acaroidis in Didelphide bra-

chyura, quam proximo Volumine dabo, observati, quam nemo

non Acarum diceret, nisi senarius pedum numerus vetaret.”

Het volgende deel (fasc. 11—14) bevat echter geene be-

schrijving van Didelphys brachyura!

Nomen nudum; dus ongeldig. — Op Didelphys brevicaudata

ERXLEBEN 1777; Guiana, Brazilië.

Hierbij dien ik de volgende opmerking te maken. PALLAS

schrijft (elders:) araneodes, genitivus araneodis; daarom

fabriceer ik van zijn genetivus acaroidis den nominativus

acaroides, vermoedend, dat hijzelf dat ook zöö geschreven

zoude hebben. (Hij had correct moeten schrijven arachneodes,

gen.: arachneodae; acaroides, gen.: acaroidae. Een mooi

motief voor degenen, die foutief geschre-

vie una men. orthogratis chi; gespe kds

hen zikems,h oev e el hond er d'entna mie n'émoiers-

ten damnjipwel, veranderde worden!!?2):

m 1777. (Sine nomine). PALLAS, Naturg. merkw. Thiere;

p. 37. — „Milbenförmige, sechsfussige Laus.” —

m 1784. Pediculus acaroideus. Parras. Descr. Didel-

phis brachyurae; in: Acta Acad. Sci. Imp. Petropol.; P. 2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 229

62. Pediculus acaroideus Pall. 1784.

p. 247. — „In specimine liquore asseruato, quod pro anatome

inseruiit, copiosissimi per totum corpus, maxime circa collum,

confertisque agminibus circa scrotum et in-

guina, cuti inhaerebant Pediculi acaroidei

(fig. 6). Acaro coleopterorum minores, totaque

corporis forma ad Acaros accedentes, nisi

quod pedibus tantum senis instructi. Singu- pe. ss. — 2/1

laris eorum et constantissimus character erant

pili in posteriore corporis parte utrinque terni, quos figura

optime exprimit.”

Maar de graveur verzuimde de 6 karakteristieke borstels

te snijden. Ook zijn de pooten I te kort geteekend.

Aan de hand van dat figuurtje, met dat buitengewoon

korte gnathosoma, meen ik dat dier als eene Haemaphy-

salis-Larva te moeten determineeren. Zie de foto’s van Larvae

in NUTTALL & WARBURTON, 1915. t. 12. f. 2. — Voor zoover

ik kan nagaan, komt Didelphis brevicaudata niet voor in de

lijsten der gastheeren van /xodidae. Er moet dus naar ge-

zocht worden. — Guiana, Brazilië.

63.

(Vervolg van Deel I. p. 98. n. 23.)

(Adhuc sine nomine.)

(Ixodes leachiv AUD. 1827.)

(Haemaphysalis.)

m 1687. Zecca della tigre, Zecca del tigre. REDI, Esper.

int. gener. Ins.; p. 180. — De figuur is verkleind naar die

van 1668, en even groot als, maar fijner van uitvoering dan

die van 1671.

m 1730. Laus der Tiegerthiere. Friscu, Beschr. Ins.

Teutschl.; v. 9. Voorrede, p. VIII. — Opsomming van

REpr’s ,,luizen”. Nomen nudum.

m 1757. Tique du tigre. REDI, Expér.; in: Collect. acad.;

v. 4. Part. etrang.; p. 463. — Als 1761; geen figuur.

m 1758. Acarus. Hizz, Notes &c.; in: SWAMMERDAM,

The Book of Nature; p. 26. — „Redi found Lice upon the

Tiger. He calls all those on quadrupeds by this name; but

230 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(63. Ixodes leachii Aud. 1827.)

he is in this mistaken; the distinctive characters are to be

found in the structure of the parts, not on the creatures

whereon they feed.”

oO 1760. Luis op den tyger. BAKER, Het micr.; v. 2. c. 21.

p. 182. — Als 1744; zie Deel I. p. 100.

m 1765. Pou sur le tigre. J. D.; in: Encyl. Dict. rais. Sci.

Arts Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Naar BAKER 1743;

zienDeel I. p. 100:

m 1778. Luis op den tyger. BAKER, Het micr.; v. 2. c. 21.

p- 182. — Als 1744; zie Deel I. p. 100.

O 1778. Zecca della tigre, Zecca del tigre. REDI, Esper.

int. Gen. bInstsAlsnli668rzienDeel I. p98:

64.

(Vervolg van Deel I. p. 101. n. 24.)

Ixodes marginata (Sulz. 1776).

(Dermacentor.)

m 1776. Acarus marginata, Gesaumte Milbe. SULZER,

Abgek. Gesch. Ins.; p. 245. t. 29. f. 7. — „Grau, oben weisz-

lich; die Füsse rot. Der Saugrüssel

ist mit zween Zähnen begleitet (1)

ausgestreckt, hinter demselben

zwey undeutliche Augen (2). Das

ganze Insekt ist platt, zähe, der

Hinterleib mit einem breiten Saum

von dreyzehn Läppchen (3).

„zween Reihen Zähnen. 2. Aange-

zien hij de oogen niet op de

figuur aangeeft, zoo geloof ik, dat

hij ook niet de eigenlijke oogen gezien heeft, maar een paar

vlekjes voor oogen aangezien heeft. 3. Lees „eilf’”.

De® beschrijving laat veel te wenschen over; maar de

teekening is, voor zijn tijd, voortreffelijk.

m 1778. Acarus reduvius. FUESSLY (in zijne recensie over

bovenstaand werk), Mag. f. d. Liebh. d. Ent.; v. 1. p. 228.

— Nomen nudum.

Pic eile

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 23]

64. Ixodes marginata (Sulz. 1776).

m 1787. Acarus marginatus, Gesäumte Milbe. HERBST

Natürl. Abb. d. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 141. — Woor-

delijk naarsSULZER 776.5 ——.,.Desafbeelding, tin 792.4. ila. is

maar 6 mM. groot.

Acarus marginata. Idem, ibidem; bij de figuur.

m 1789. Acarus veduvius. ROEMER, Gen. Ins.; p. 33. —

N.B. Diagnose van de echte reduvius van LINNAEUS, maar

de afbeelding is die van SULZER 1776.

ma 1794. Acarus reticulatus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 428. n. 17. — „Ovatus ferrugineus lineis albis subreticu-

latus. Habitat in Gallia. — Statura praecedentis (1) totus

ferrugineus lineis albis hinc inde connexis quasi reticulatus.

Margo parum elevatus, striatus.”

Opmerkingen. Il. Holsatus; zie bij reduvius, p. 186.

— Vergelijk deze beschrijving met SULZER’s figuur.

m 1797. Acarus reduvius, Ixodes ricinus. OLIVIER; in:

Eineyel. meth;; Hist.; nat. ;,Ins.;,v. 18, (= /Planches)*Explidr

Pl. ; Pl. 255. f. 3. — Deze is echter marginata van SULZER 1776.

Hij heeft deze soort terecht als eene /xodes herkend.

a 1802. Acarus reticulatus. TURTON; in: GMELIN, A gen.

syst. of Nat.; v. 3. p. 703. — Diagnose van FABRICIUS 1794,

zonder hem te noemen. — „Inhabits France.”

m 1804. Cynorhaestes reduvius, Cynorhaeste reduve. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 66. 9

n. 3. t. 7. f. 3. — ,, Viola-

ceo-fuscus, postice crena- _

tus, area baseos alba (1);

maculis quinque radian-

tibus punctisque fuscis;

antennis rostroque longi-

tudine thoracis (2). —

D’un brun violet, crénelé

à la partie postérieure;

une aire blanche (1) à

la base du corps; cinq

taches rayonantes et des

points bruns; antennes

et bec de la longueur du corselet” (2).

Fic. 57. — Overtrek.

232 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

64. Ixodes marginata (Sulz. 1776).

Sur les chiens; mais rarement.”

Hij vraagt: „Acarus ricinoides De Geer?” — Neen.

„J'ai trouvé cette espèce, qui est nouvelle si elle n’est

point effectivement l’acarus reduvius de Linné, sur un chien

pyrame (3) et sur d’autres petits chiens qui n’étoient de

leur vie entrés dans aucun bois, et qui ne peuvent par consé-

quent l'en avoir rapportée.

Noot van den Editeur: HAMMER: „L’auteur n'a laissé

de figure de cette espèce.” — Op t. 7 bevindt zich echter

eene afbeelding (f. 3), die in de Expl. d. PI. ook reduvius

genoemd wordt, en die ik hier reproduceer.

Opmerkingen. 1. Het schildje. 2. Lees ,,capitis’,

„de la tête”, = basis capituli. 3. Afkomeling van den Engel-

schen ,,Dancer’’, Canis familiaris extrarius anglicus.

Cynorhaestes pictus, Cynorhaeste peint. Idem, ibidem; p.

67. n. 4. t. 4. f. M. — „Dorso albo, postice cre-

nato; maculis pedibusque fuscis; rostro anten-

nisque vaginantibus, longitudine thoracis (1).

— „Dos blanc, crénelé par derrière; taches et

pieds bruns; bec et antennes en gaîne, de la lon-

gueur du corcelet (1). —

Les antennes sont creuses du côté inférieur,

de manière qu’appliquées contre la trompe, elles la recoivent

et la cachent” (2).

„Il vit sur les cerfs, sur les chevreuils, quoique beaucoup

moins fréquemment que le cynorhaeste réduve (3); aussi

entre les paillettes et les petites coquilles entrassées après

les inondations, entre les mousses, même sur mon corps,

après avoir été couché quelque temps sur l’herbe.”

Opmerkingen. 1. Lees ,capitis”, „de la tete” =

basis capituli. 2. Vreemd, dat hij niet bemerkte, dat deze

antennes” denzelfden vorm hebben als die van zijn redu-

vius. 3. Des te vreemder, omdat hij beide ,,soorten” op één

dier vond, en dan nòg niet begreep, dat het 9 en 4 waren.

Zijne figuur is slecht; alleen de omtrek der palpen is bij

benadering goed; men vergelijke die met de figuur van

NEUMANN, 2e Mém., p. 361.

HERMANN citeert als synoniem terecht: SULZER, Ins. t. 29.

Fie 58. —

Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 233

64. Ixodes marginata (Sulz. 1776).

f. 7.” Daarom is het zonderling, dat NEUMANN geen moeite

deed, SULZER te raadplegen, maar eerst aan het einde van

zijn arbeid (4e Mém. p. 265) mededeelt: „Synonymie: Aca-

rus marginatus Sulzer, Ins. ed. 2. pl. XXIX. fig. 7. (d'aprês

Hermann)”; zonder zich van de waarheid te overtuigen.

m 1804. Ixode reduve. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 8. p. 52. — „On trouve três fréquemment en France un

ixode dont le dessus du corps est mélangé de cendré et de

brun rougeätre, en forme de taches et de lignes; c’est je

pense, l’ixode réduve. Fabricius en a fait une espèce diffé-

rente sous le nom d’acarus reticulatus.”

65.

Acarus histrio Fabricius 1798.

(Dermacentor.)

m 1798. Acarus histrio. FABRICIUS, Suppl. ent.; p. 571.

— „Subrotundus, planus ater albo maculatus maculaque

dorsali cyanea biloba. — Habitat in India orientali. —

Dom. Daldorff.

„Maior A. hispano (1). Antennae breves, crassae, compres-

sae, obtusae, utrique letis (2) duabus (3) elongatis, erectis

basi insertis (4), niveis (5). Caput sub antennis (6) incrassa-

tum, vesiculosum, flavescens (7), rostro brevi, prominulo.

Corpus depressum, planum, subrotundum (8), atrum (9)

antice maculis quinque albis 3. 2. et postice utrinque qua-

tuor marginalibus. In medio dorso macula magna cyanea

postice biloba (10). Pedes octo brunnei albo annulati.”

Ziedaar een ware „puzzle’’!

Opmerkingen. 1. Hispanus — aegyptius. Deze is

„6 à 7 mm. (rostre y compris)”; dan moet histrio minstens

6.5 mM. geweest zijn. FABRICIUS — dat blijkt uit alles —

beschrijft een uitgedroogd exemplaar, dat hij van DALDORFF

ontving. 2. „Letis’’; lees „telis” (sing.: telum); dan kunnen

daarmede bedoeld zijn de achterwaarts gerichte, pijlpunt-

vormige apophysen aan het 2e palplid van (bijvoorbeeld:)

Dermacentor. 3. „Utrinque-duabus” (als FABRICIUS zich

niet verschreven heeft) beteekent dat 4 van die apophy-

sen; iets onbekends bij Ixodidae; en tòch bestaat de moge-

234 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

65. Acarus histrio Fabr. 1798.

lijkheid; vinden wij toch bij Rhipicephalus en Haemaphysalis

eene neiging 4 apophysen te vormen; van eenige soorten

van Haemaphysalis bezitten de palpen ventraal 4 „tela’’.

4. De 4 apophysen zitten aan de ,,basis”, dat is dus aan het

2e lid; iets ongekends bij [xodidae; bovendien zijn zij „erecta’’,

dat is dus naar boven wijzend; dat kàn verklaard worden,

doordat rostrum en palpen naar beneden gericht waren.

5. , Nivea”, alleen Dermacentor marginata niveus NEUMN.

1897 bezit witte vlekken op de palpen. 6. Wat beteekent

„sub antennis’? Ventraal van, of achter de palpen? Stel:

„ventraal van de palpen”, dan is de passage onverklaarbaar.

Stel: „achter de palpen’”’, dan zou „caput vesiculosum”’

wijzen op uitgestulpte en samengevloeide „areae porosae’’.

7. Deze zijn geelachtig; vooral als zij opgedroogd zijn. Een

en ander zoude wijzen op een 9, dat gedood werd na de

poging om eieren te leggen, of na eieren gelegd te hebben.

8. „Subrotundum’” wijst meer op eene Amblyomma, dan op

een Dermacentor; en toch is dat laatste niet onmogelijk,

waar toch D. rhinocerotis DE GEER 1778 een zeer breede

vorm is. 9. „Ater” is, volgens SACCARDO's Chromotaxia,

zwartgrijs. 10. De rugzijde vertoont 3 + 2 +2 x 4, dat is

in het geheel 13 witte vlekken; bovendien is er nog eene

groote mediane (lazuur-?)blauwe vlek aanwezig. En aan-

gezien FABRICIUS niet spreekt van een ,,thorax” (= scu-

tum), zoo moeten wij aannemen, dat zijn exemplaar een g

was. Maar, dat klopt niet met onze suppositie, dat het

„caput vesiculosum flavescens’ op een 2 wijst!

FABRICIUS vermeldt niets van festoens, noch van de

onderzijde.

Kortom, ik geef het op.

66.

Ixodes rhinocerotis (de Geer 1778).

(Dermacentor.)

m 1778. Acarus rhinocerotis, Mitte du Rhinoceros. DE

GEER, Mem. Hist. Ins.; v. 7. p. 160. t. 38. f. 5. 6. — „Sub-

rotundus planus fuscus, maculis testaceis fusco punctatis.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 235

66. Ixodes rhinocerotis (de Geer 1778).

— Mitte arrondie applatie brune, à taches et nuances fauves

avec des points brunes. — Verkort:

„Rare. De la grandeur d'un pois ordinaire; sur le Rhi-

noceros. Couleur brun de marron, orné de plusieurs taches

et nuances, plus ou moins gran-

des, d'un jaune fauve couleur

d'ocre, avec un grand nombre

de points bruns; les plus gran-

des de ces taches au milieu du

dos; le bord postérieur marqué

d'une suite de dix taches rondes,

arrangées en demi-cercle. Pattes

longues, assez grosses, du même

brun obscur que le corps.”

(P...161)..,La tête tient a.une

petite plaque en forme de cor-

celet; trompe longue cylindri-

que arrondie au bout, courbée

en dessous. Bras petits, cylindriques, arrondis au bout, de

même longueur que la trompe (1). Sous le ventre à quelque

distance du derriére, un point élevé, en forme de stigmate,

sans doute l’anus. Entre les pattes III un tubercule, tel que

nous l’avons observé sur d’autres Mittes (2). Elles se tenoient

ordinairement aux environs des parties naturelles de trois

Rhinoceros, parce la peau y est plus mince et plus aisée a

percer que par-tout ailleurs. Quand elles sont bien gorgées

de sang, leur corps devient quatre fois plus grand qu’aupara-

vant, en s’allongeant un peu en même tems.”

Opmierkineents/ 1: N'B::4,,trompe bong me det

bras petits.... de même longueur que la trompe’’:

welk eene contradictio in terminis! 2. Hij vermeldt die ,,tuber-

cule” alleen bij veduvius;zie p. 175. — Rhinoceros bicornis;

Kaapland.

m 1783. Acarus rhinocerotis. DE GEER, Abh. (vertaling

door, Goeze)s y. 2: pi 66: m.,2.:rAls} 1778.

Nashornmilbe. GOEZE, ibidem; p. 66. noot g.

Rhinocerosmilbe. GOEZE, ibidem; p. 268 bij de „Erkl. d.

Figuren.

Fıc. 59. — 3/2.

236 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

66. Ixodes rhinocerotis (de Geer 1778).

m 1783. Acarus rhinocerotis. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 203. n. 1338. — Diagnose van DE GEER.

m 1785. Acarus. SPARRMAN, Voy. Cape of Good Hope;

v. 2. p. 110. — Dec. 1775. On the rhinoceros, on its pubis

and groin.” — Hij verwijst naar DE GEER’s Mémoires.

m 1786. Acarus. SPARRMAN, A voyage &c. — Dezelfde

editie, met nieuw titelblad. — Als 1785.

m 1787. Acarus. SPARRMAN, Voy. Cap de Bonne Espé-

rance; p. 317. — Als 1785. Sur le Rhinoceros bicornis.

m 1788. Mitte du Rhinoceros. P. A. F. Ray, Zool. univ;

p. 608. n. 16. — Zeer korte beschrijving naar DE GEER 1778.

m 1804. Cynorhaestes rhinocerotis, Cynorhaeste du rhino-

céros. HERMANN, Mém. Apt.; p. 68. n. 5. — „Fuscus, maculis

testaceis fusco punctatis. — Brun, des taches rougeâtres

ponctuées de brun. — Sur le rhinocéros à deux cornes. Sparr-

mann.’ — Uit niets blijkt, dat hij haar onder de oogen had.

m 1804. Mite du rhinocéros. LATREILLE, Hist. nat. Crust

Ins.; v. 7. p. 365. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

Ixodes rhinocerotis, Ixode du rhinoceros. Idem, ibidem;

v. 8. p. 53. n. 6. — Korte diagnose; citeert DE GEER 1778.

67.

(vervolg van Deel I. p. 102. n. 26.)

(Adhunc sine nomine.)

(Rhipicephalus armatus Pocock 1900.)

m 1757. Tique du lion. REDI, Exper.; in : Collect. acad.;

v. 4. Part. etrang.; p. 463. — Als 1668; zie Deel I. p. 102.

m 1758. Acarus. HıLı, Notes; in: SWAMMERDAM, The

Book of Nature; p. 26. — „Redi found Lice upon the Lion.

He calls all those on quadrupeds by this name; but he is in

this mistaken; the distinctive characters are to be found in

the structure of the parts, not on the creatures whereon

they feed.”

O 1760. Luis op den leeuw. BAKER, Het micr.; v. 2. p.

21. p. 182. noot. — Als 1744; zie Deel I. p. 103.

m 1765. Pou du lion. J. D.; in: Encycl. Dict. rais. Sci.

Arts Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Naar BAKER 1743;

zie Deel AP 1103:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 237

(67. Rhipicephalus armatus Pocock 1900.)

m 1778. Luis op den Leeuw. BAKER, Het mikr. v. 2. c.

21. p. 182. noot. — Als 1743; zie Deel I. p. 103.

O 1778. Zecca del leone. REDI, Esper. int. Ins. — Als

W668 zie Deel: I. p., 102.

68.

(Vervolg van Deel I. p. 46. n. 13.)

Acarus plumbeus Panzer 1803.

(Rhipicephalus.)

m 1803. Acarus plumbeus, Bleyfarbige Milbe. PANZER,

Faun. Ins. Germ. Initia; Heft 90. n. 22. — Hefte 85—96

verschenen 1802—1805; dat is dus 12 Hefte in 4 jaren, of

3 in het jaar; Hefte 88—90 verschenen dus in 1803.

„Globo ovatus plumbeus laevis, capite pedibusque ferru-

gineis. Habitat in Alauda triviali Linn.”

Vergelijkt men deze figuur met die

van BERLESE in zijne Acar. Myr. Scorp.

Ital.; fasc. 55. n. 8. 1889, dan ziet men

de frappante gelijkenis. Let vooral op

den vorm van het schildje, de twee

lange cervikaalgroeven, en de 2 mandi-

belscheeden. Zijn genus Phaulixodes is

gebleken gebaseerd te zijn op Rhipice-

phalus-Nymphae. Tot welken Adultus

de hierboven en door BERLESE beschre-

vene en afgebeelde Nympha behoort,

is, voor zoover mij bekend, nog niet

uitgemaakt. Maar ,condemned” mag de soort niet

genoemd worden.

Anthus trivialis L.; Noord-Beieren.

N.B. Later werd de soort, merkwaardigerwijze, nog ge-

vonden op Motacilla alba, Anthus trivialis (L.) (,,arboreus’’),

Anthus pratensis (L.), Galerida cristata (L.), Alauda arvensis

L., en Melanocorypha calandra (L.), zeer na aan elkander

verwänte soorten. Er moet een verband bestaan tusschen

de levenswijze van die Rhipicephalus-soort en die der ge-

noemde vogels.

Fic. 60. — 3/2; overtrek.

238 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

69.

(Adhuc sine nomine.)

(Ixodes sanguineus LATR. 1806.)

(Rhipicephalus.)

m 1776. Acarus elephantinus. SCHRANK, Beytr. Naturg.;

p. 4. — In het algemeene gedeelte over Acari: ,,Augen....

Ich habe sie bey der grössten Art dieses Geschlechts (Acarus

elephantinus) nicht gefunden.” — Zijn Acarus elephantinus

is echter niet die van LINNAEUS 1758. — De naam is dus

gepreoccupeerd.

Acarus ovatus, macula baseos nigra triloba ; utrinque (1)

sulcis tribus longitudinalibus. Idem, ibidem; p. 128. n. 29.

t. 6. f. 14. 15. — Hy citeert ten onrechte de Acarus elephan-

tinus van LINNAEUS

1758, die vermoede-

lyk eene op Elephas

et. maximuslevende Am-

: blyomma-soort is. —

Verkort:

„Dalmatien. Testu-

do orbicularis L. —

Rötlich. Die Seiten

des Kopfes (1), die

Füsse, und der eyförmige Fleck nahe am Kopfe schwarz.

Spitzen der Fussgelenke schmutzig weiss. — Etwas länglicht,

nach hinten etwas flach, Rand wieder erhaben. Drey kleine

Falten die Länge hin; die mittlere die längste. Der schwarze

eyförmige Fleck gleichsam in drey Lappen getheilet, die aber

so verbunden sind, dass der Umriss gleichwohl eyförmig

ist. Unten zwo tiefe Falten schier die ganze Länge des Lei-

bes. Afteröffnung ein wenig unter die Mitte des Leibes;

hinter derselben eine Falte bis an den Rand. — Das Leben

ist sehr zähe: eins über drey Wochen an der Stecknadel

gelebet.””

Opmerkingen. 1. Hij meent zoowel dorsaal als

ventraal! 2. De palpen. — Goede beschrijving; goede afbeel-

dingen. Uit het kleine rostrum en uit de beschrijving van

het schildje valt wel op te maken, dat deze soort de gewone

Rhipicephalus sanguineus is.

Panty

STA FEN

Fic. 61. — 2/1.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 239

(69.) Ixodes sanguineus Latr. 1806).

Emys orbicularıs L. (lutaria L.); Dalmatië.

m 1781. Acarus elephantinus, Grösste Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 507. n. 1041. — Citeert zijne Bey-

träge 1776 p. 128, en anderen.

m 1789. Acarus elephantinus, Elephant. DE VILLERS, Lin-

naei Ent. v. 4. p. 44. n. 1. — Gedeeltelijk naar SCHRANK

1776.

Familie Acaridiae Latr. 1802.

(Vervolg van p. 41).

De hieronder volgende genera: Trombidium (n. 70—94),

Cheyletus (n. 95— 99), Bdella (n. 100—106), Trombidium (n.

107—116), Atomus (n. 117—119) en Trombidium (n. 120—

137), behooren tot genoemde Familie.

Genus Trombidium Fabricius 1775.

Type: Acarus holosericeus L. 1758.

m 1775. Trombidium. Fasrictus, Syst. Ent.; Voor-

werk (ongepagineerd): Overzicht der Ordines en Genera:

Ordo V. Unogata. Genus 135. — Diagnose: „Palpi incurvi,

apice acutissimi (1), os tegentes. Labium concavum (2),

maxillas recipiens’’ (3).

„Unogata’” is een mixtum: Odonata, Chilopoda, Myrıo-

poda, Trombidium, Aranea, Scorpio, Phalangium.

Opmerkingen. 1. Zonderling, dat hij den knots-

vormigen, aan de tibia hangenden tarsus niet vermeldt. 2.

Zeer juist. 3. Zijne „maxillae’’ worden tegenwoordig mandi-

bula (ook wel mandibulae) genoemd.

Hij geeft geen type aan.

Trombidium. Idem, ibidem; p. 430. n. 135. — Dezelfde

diagnose. Hij brengt er slechts 3 soorten onder: tinctorium,

holosericeum en aquaticum. Waarom brengt hij er aquaticus

onder? Die heeft toch geen „palpi apice acutissimi’’! Speurde

hij verwantschap? Of was het alleen maar de frappante

gelijkenis in vorm, kleur, plaatsing der coxaalplaten, en „la-

bium maxillas recipiens’’ ?

m 1777. Trombidium. FABRICIUS, Gen. Ins.; p. 151. —

„Os maxillis palpisque. Palpi duo porrecti, incurvi, maxillas

240 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Trombidium Fabr. 1775.

aemulantes (1), filiformes quadriarticulati: articulis cylin-

dricis; secundo gibbo, crassiori, ultimo corneo, acutissimo,

arcuato os obtegentes (2). Mandibula (3) recta, porrecta,

compressa, basi excavata, apice unguiculo corneo, arcuato,

acutissimo armata. Maxilla brevissima, incurva, approxi-

mata (4). Labium porrectum, conicum, membranaceum, con-

cavum, involutum, pilosum, maxillas recipiens (5). Anten-

nae, quantum video, omnino nullae. Metamorphosis com-

pleta (6). Larva octopoda agilis, currens, omnibus partibus

completa; imagini simillima (7). Puppa octopoda, agilis,

currens, imagini simillima (8). Victus et larvae et puppae et

imagines e rapina aliorum insectorum quisquiliis.” |

Opmerkingen. 1. In 1775 gebruikte hij het woord

,maxillae” voor de mandibels; waarom hij nu beweert, dat

de palpen op maxillae gelijken, is onbegrijpelijk. 2. Ook nu

weer maakt hij geen melding van den aan de tibia palpi

hangenden, knotsvormigen tarsus. 3. Thans gebruikt hij het

woord „mandibula’’ voor wat men tegenwoordig met dien

naam aanduidt; en de beschrijving ervan is zelfs zeer goed.

4. Onbegrijpelijk. Slechts ééne maxilla? Wat voor orgaan is

dat? 5. Nu weer maxillae? pluralis? En dat nog wel in

plaats van mandibula! 6. Fantasie van hem! 7. Blijkbaar

bedoelt hij de Nympha; eene Larva schijnt hij niet te kennen.

En is die Nympha ,,agilis’? 8. Eene bewegelijke „pop

bestaat niet; of bedoelt hij weêr eene Nympha? Zijn er dan

twee Nympha-stadia? Hij is blijkbaar heelemaal in de war,

of hij fantaseert er maar op los. Kortom, zijne definitie is

zóó slecht, dat men haar eigenlijk niet mag aannemen. —

Geen enkele soort wordt genoemd.

Op p. 209 begint zijne „Mantissa specierum nuper detec-

tarum’’; op p.249 wordt eveneens geen enkele soort genoemd.

m 1777. Trombidium. Scorori, Introd. ad hist. nat.;

p. 405. — Verkorte diagnose van FABRICIUS; hij brengt dit

genus tot de Crustacea = de Aptera van LINNAEUS, zonder

Acarus, Pediculus en Pulex.

m 1781. Trombidium. J. C. FaABRICIUS, Betracht. ü. d.

Syst. d. Ent.; p. 112. 113. — Hij erkent, dat in de Klasse der

Unogata (zie hierboven, p. 239) de genera drie groepen

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 241

Trombidium Fabr. 1775.

vormen. Hij is echter niet in staat, goede onderscheidings-

kenmerken tusschen de 3 groepen te vinden. Eén van de

groepen wordt door de genera Trombidium, Aranea, Phalan-

gium en Scorpio gevormd.

m 1781. Trombidium. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 1. p. 534.

— Nomen nudum. Bij de 3 soorten van 1775 komen nog:

caudatum en globosum ; zoodat gezegd mag worden: zijn

Trombidium = Trombidium F. + Hydrachna MÜLLER —

Geen type.

m 1787. Trombidium. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 1. p.

XVII. Diagnose als 1775, maar zonder de woorden „os

tegentes”.

Trombidium. Idem, ibidem; p. 342. — Hetzelfde; maar

hier: „Palpi duo incurvi apice acutissimo.” En hij voegt

eraan toe: „Antennae setaceae”. — Waar zijn die „anten-

nae’ dan?

o 1788. Trombidium. ZSCHACH, Mus. Leske.; p. 85.(?)

n. 127. — Nomen nudum.

m 1789. Trombidium. ROEMER, Gen. Ins.; p. 65. — Dia-

gnose van FABRICIUS 1787, p. 342.

m 1789. Trombidium. ZSCHACH; in: KARSTEN, Mus.

Leske.; v. 1. p. 5. — Nomen nudum.

w 1790. Trombidium. BRAHM, Insektenkalender; p. XLII.

— Nomen nudum.

1790. Acarus, Trombidium. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2934. — De drie soorten, die FABRICIUS 1775 onder

Trombidium bracht, worden door GMELIN, l. c. n. 20. 21. 22.

onder Acarus opgenomen, maar boven deze 3 soorten staat:

„Trombidia Fabricii”.

a 1790. Trombidium. OLIVIER, Introduction; i : Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 5. p. 41. n. 191. — Naar FABRI-

cıus 1777, maar zeer verkort.

(P. 168.) „se nourrissent simplement du suc”, &c.;* zie

bij Acarus, p. 29.

(P. 172.) „La plupart des Trombidions .... vivent dans

la mer & les eaux salées’’!!!

m 1790. Trombidium. Rossi, Faun. Etrusc.; v. 2. p. 124.

— Diagnose van FABRICIUS 1775.

242 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Trombidium Fabr. 1775.

m 1792. Trombidium. PETAGNA, Instit. Ent., v. 1. p. 124.

— Diagnose van FABRICIUS 1775, voorwerk.

Trombidium. Idem, ibidem; p. 431. — Diagnose van

FABRICIUS 1777.

m 1793. Trombidium. Rossi, Mantissa Ins. in Etruria;

v. 2. p. 5. — Diagnose van FABRICIUS 1775.

m 1795. Trombidium. LATREILLE, Observations; in : Mag.

Encycl.; v. 4. p. 19. n. 7. — „Deux antennules saillantes,

sétacées, arquées, articulées, terminées par un crochet,

avec un appendice ovale, inférieur, a l’avant der-

nier article. Deux mandibules plates, avec un ongle recourbé,

reçues dans une lèvre inférieure, obtuse, renflee.’

De diagnose is goed. Als „espêce qui aura été l'objet de

mon examen (= type, zie p. 33), geeft hij op: Acarus

holosericeus LINNÉ.

[m 1795. Trombidium cancriformis. MÖLLER, Lex. entom.;

p. 516. — Nomen nudum; is een Cheliferide].

m 1796. Trombidium, Trombidion (Fra.). LATREILLE, Pré-

cis car. gén.; p. 183. — ,,Mandibules plates, munies d'un

ongle recourbé, recues dans une lèvre inférieure, obtuses.

Antennules coniques, articulées, terminées par un crochet

et un corps ovalaire mobile, inferieur. — Caract. habi-

tuels. Corps presque carré, déprimé, un peu soyeux ou

écailleux, mou, ordinairement rouge, sans distinction d’an-

neaux. Deux yeux saillans. Pattes propres pour la course.”

Men ziet wel, dat in dit genus alléén die Acarı passen, die

dat „appendice mobile” bezitten. Eene massa, die door HER-

MANN 1804 Trombidium genoemd worden, passen hier niet in.

Hij geeft geen „type’” aan; dat heeft hij trouwens reeds

1795 gedaan.

m 1798. Trombidium. CEDERHIELM, Fauna Ingricae Prodr. ;

p. 190. n. CI. — Diagnose van FABRICIUS 1787. p. 342; ge-

volgd door: ,,Charact. gen. secund. Corpus parv. ovat. hirt.

capite parvo haud distinct. a thorace, oculis parvis fron-

talib. antennis porrect. (1) supra os insert. thorace obtuso,

scutello nullo. pedib. brevib. colore vario.” (2).

Opmerkingen. 1. Hij spreekt in de diagnose van

»palpi” en ,,antennae”; maar in de „Charact. gen. secund.”’

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 243

Trombidium Fabr. 1775.

alleen van ,,antennae’’, en wel in de plaats van ,,palpi”. Hij

merkt dus zijne twee fouten niet op!

m 1798. Trombidium. ILLIGER, Vers. natürl. Folge; p.

501. — Nomen nudum; brengt het genus, evenals FABRI-

cıus, tot de Unogata.

m 1799. Trombidie (Fra.). SAINT Apams, Philosophia

entom.; p. 143. — „Antennes sétacées.”” — Dat is alles;

en als men dan bedenkt, dat dat genus een „subgenus” is

van ,Acarus”, waarvan de diagnose eigenlijk die van Jxo-

des is, dan is zijn kennis al zeer gering.

m 1801. Trombidion (Fra.). LAMARCK, Syst. Anim. sans

vert.; p. 171. — Behoort tot de „Arachnides Palpistes”.

Trombidium, Trombidion. Idem, ibidem; p. 177. — Ach-

ter den naam staat: ,,Latr.” (sic!) — Verkorte diagnose van

LATREILE 1796.

m 1802. Trombidium. GMELIN, A gen. syst. of Nat.; v.

3. p. 709. — Als 1790.

m 1802. Trombidium, Trombidion (Fra.). LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 3. p. 63. — „Palpes saillans, coniques,

articules, termines par un crochet, avec un corps ovalaire

en dessous. Mandibules plates, larges, avec un ongle recourbé

au bout, reçues dans une lèvre inférieure. Pattes propres

pour la course. Corps presque carré, déprimé, mou. Veux

saillans. Exemple. Trombidium holosericeum. Fab.”

Zie over , Exemple” p. 33. Zie hierboven 1795.

m 1802. Trombidium, Trombidion (Fra.). WALCKENAER,

Faune paris.; Ins.; v. 2. p. IX. — Zeer korte diagnose; be-

hoort tot de Unogata.

Trombidium, Trombidion. Idem, ibidem; p. 183. — Zeer

korte diagnose; iets uitvoeriger beschrijving. De soorten

worden, p. 184, verdeeld in: „Famille Trombidions’ en

„Famille Hydrachnés”. Uit den daarop volgenden tekst

blijkt, dat zijne , familles” gelijkwaardig zijn aan de genera

Trombidium FABR. 1775 en Hydrachna MÜLLER 1776.

1803. Trombidion (Fa.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 5. p. 201. — „Palpes termines par un crochet, avec

une appendice en dessous; mandibules plates, avec un seul

ongle.”

244 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Trombidium Fabr. 1775.

m 1804. Trombidie. DUMERIL, Traité élém. Hist. nat;

p. 119.120. — Behoort tot de „Ins. apteres avec mächoires.”’

— „Elles n'ont que deux yeux.”

m 1804. Trombidium. HENTSCH, Epitome Ent. Syst. sec.

Fabricium ; p. 129. — Verkorte diagnose van FABRICIUS

1793. — Hij leidt het woord af van $pöußos, grumus; wat

juist is; maar hij vergeet: en eïdoc, forma.

m 1804. Trombidium, Trombide. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 12. 14. 17. — Ik combineer de beide diagnosen: „Rostrum

conicum, mandibulas duas unguiculatas includens; palpi

duo, apice subtus saepe appendiculati; oculi duo. —

Bec (ou trompe) conique, renfermant deux mandibules

onguiculées; deux palpes, souvant avec un appendice

au bas du sommet; deux yeux.”

,saepe,” goed gezien; dat appendiculum is dus niet het

nooit falend kenmerk.

(P. 17.) „Ce genre, établi par Fabricius, ne peut l’avoir

été, à ce qu'il me semble, que sur l’examen du trombide

soyeux.” — Dat wil zooveel zeggen als: naar mijne mee-

ning is Acarus holosericeus L. type.” Zijn werk verscheen

12 jaren nadat het bekroond was; anders was hij LATREILLE

een paar jaren vóór geweest.

Zoekend naar de mandibules, door FABRICIUS beschreven,

vindt hij: „deux parties, montées du côté intérieur sur une

espèce de pédicule (1), et munies à la pointe d’un onglet

arqué ou d'un crochet courbé en dehors” (2).

Opmerkingen. 1. Oudste waarneming der tracheeën-

stammen of luchtzakken; maar hij begreep dat niet; zie

onze figuur 135, A. 2. lees: „en haut”; hij had ze namelijk

door een dekglas gedrukt.

Op t. III f. H. vinden wij eene dergelijke afbeelding (fig. 62),

die nergens in het werk vermeld is, en door den samen-

steller van de „Explication des Planches” beschre-

ven wordt als „Les mandibules onguiculées du

Trombidium assimile”; wat eene grove vergissing

is, aangezien dat dier eene der Erythaeidae is, die

naaldvormige mandibels bezitten.

Fic. 62. „Le nombre des articulations des antennules est

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 245

Trombidium Fabr. 1775.

quatre” (zonder appendiculum); „il m'a cependant paru....

que le premier article.... est composé de deux articulati-

ons, .... de façon que.... j'ai pu distinguer six articula-

tions.” — Lees: cinq.

(P. 18.) Over het appendiculum: „un petit corps plus ou

moins ovale, velu, et attaché perpendiculairement au des-

sous de leur pointe, entre le crochet et l’avant-dernier article.

L'usage de cet appendice des palpes m'est inconnu.”

(Noot:) „Il n'y a que mon trombide longipède”, (Acarus

motatorius L.) „quelques espèces semblables, et le trombide

aquatique, dans lesquels je n'ai pu découvrir ces appendices.”’

(DekSt)} Nes yeux "sont três-visiblest 10.5 ilon’y ‘én a

que les plus petites dans lesquelles ils soient difficilement

distingués. L’insertion des yeux differe de deux manieres.

Les uns sont placés sur la partie antérieure du dos, à peu

pres vis-à-vis de la base de la seconde paire des pieds; ils

représentent de petits points plus ou moins écartés, noirs,

rouges ou blancs. Les autres sont insérés à la base latérale

du bec; leur insertion répond à celle de la première paire

des pieds” (zie fig. 113. fuliginosum E), et ce qu'il y a de

particulier, c'est qu’ils sont montés sur un stilet” (zie fig.

idem, G).

(P. 19.) Hij heeft meer dan 30 soorten gevonden; d.w.z.

van Prostigmata excl. Hydrachnellae.

„La couleur.... est en général la rouge; .... aussi m’a-

t-il paru, qu’en général ces insectes ont le corps plus renflé,

plus dodu, plus mollasse.”

Hij onderscheidt 9 , divisions”.

I. Yeux inferieurs; pieds I plus longs que les autres:

tinctorium, holosericeum, fuliginosum, bicolor, assimile, cur-

tipes, trigonum, pusillum.

II. Yeux inférieurs; pieds I et IV plus longs que les autres.

Elles ont la particularité de porter les pieds IV courbés en

dedans: Zrimaculatum, murorum.

III. Yeux supérieurs; pieds I plus longs que les autres.

Elles &c. — : miniatum, papillosum, squamatum, expalpe.

IV. Yeux supérieurs; pieds I três-longs. Elles &c. —

longipes, macropus.

246 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Trombidium Fabr. 1775.

V. Yeux supérieurs; pieds I et IV plus longs que les autres

et egaux. Elles &c. quisquliarum.

VI. Yeux supérieurs; pieds I et IV. plus longs que les

autres et IV plus long que I. Elles &d. — phalangioides.

VII. Yeux supérieurs; pieds I plus courts que les autres:

aquaticum.

VIII. Yeux supérieurs; pieds I—IV presqu’egaux,: parie-

tinum, pyrrholeucum, cornigerum, bipustulatum, telarium,

tiliarium, socium, celer, seminigrum. |

IX. Six pieds. Elles &c. (zie bij IT),: insectorum, latirostre,

cornutum, aphidis, parasiticum, libellulae, culicis.

Opmerkingen. I correspondeert met Trombididae.

— II met Leptus en Belaustium. — III met Belaustium,

Smaris, Calyptostoma. — IV met Eupodidae. — V met Be-

laustium. — VI met Erythraeus. — VII met Linmocharidae.

— VIII met Anystidae, Tetranychidae, Tydidae. — IX zijn

Larvae der Parasitengona.

Zijne indeeling komt dus niet precies overeen met de

tegenwoordige, maar moet niettemin ingenieus genoemd

worden.

Zijne opmerkingen over pooten IV bij de divisions II—VI

en IX gaat niet op; waarschijnlijk is zij het gevolg van het

insluiten der onderzochte dieren tusschen een uitgehold

voorwerpglas en een dekglas. Men vindt de beschrevene

houding der pooten IV ook bij menigen Trombidium, en

meestal niet bij de vrijlevenden der andere groepen.

Van de divisions II—VIII zegt hij in eene „noot nog het

volgende: „La plupart des espèces. ... que le premier article

des pieds I est immobile, plus large que le suivant, et de la

couleur du corps, tandis que le reste des pattes est d'une

couleur beaucoup plus pâle.” — Dat „beaucoup” is eene

Fransche overdrijving!

m 1804. Trombidium, Trombidion (Fra.). LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 396. — Diagnose van FABRICIUS

1787.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 247

70.

(Vervolg van Deel I. p. 103. n. 27.)

Acarus acarorum Goeze 1780.

(Scutacarus.)

m 1754. Ciron. DE LA CHENAYE DES Bors, in : LINNAEUS,

Systeme nat.; p. 236. — Vertaling van LINNAEUS, Fauna

Suecica; Ed. I.; 1746; zie Deel I. p. 104. — Op Pargamasus

crassipes ; Zweden.

m 1759. Ciron. DE LA CHENAYE DES Bois, Dict. rais.

univ. Anim.; p. 646. col. 1. — Als boven.

m 1761. Acarus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.; sub n.

1169. — Als 1746.; zie Deel I. p. 104.

m 1776. Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; im: Beschäft.

Berl. Ges.; v. 2. p. 272. — „An dem einen Fusse des vor-

letzten Paares” (einer Hummelmilbe)

„eine unendlich kleinere Milbe, so

vest, dass sie nicht abzubringen war.

Die vielen Härchen, die sie an sich

hat, beweisen, dass sie zu den Siro-

nen (Acarus siro) gehöre.’

Deze conclusie zullen wij hem ver-

geven; hij dacht zeker aan domesticus.

Junge Hummelmilbe. Idem, ibi-

dem; p. 285, in de „Erkl. d. Figu-

ren” (sic!)

m 1780. Acarus acarorum. GOEZE,

Neu entdeckte Theile an Ins.; p. 97.

— „An dieser Milbe (1), zwischen der

Hüftfuge am Körper des linken Fusses des zweyten (1) Paares,

ein unendlich kleines achtfüssiges.... Insekt... . weissgrün-

lich (3). Der Hintertheil in die Höhe gekehrt.... Als die

grössere gestorben war, fieng an, an dem Kadaver herum-

zukriechen. Keine Fresszangen, aber ein Paar rubinrothe

Augen (4), haarichte Füsse, und einen sehr konvexen Rücken,

wie ein Schildkäfer. Es kehrte bald wieder an seinem vori-

gen Wohnort zurück, sog sich (5) wieder vest. Ich halte es

für einem Acarum acarorurm.

Opmerkingen. 1. Acarus coleoptratorum. 2. Lees:

Fra. 63 — 1/1

248 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

70. Acarus acarorum Goeze 1780.

rechten desd ritten. 3. Vermoedelijk „complementaire kleur’.

Bij het kleuren van eene teekening van bloedlichaampjes

met sterke vergrootingen gezien, kleurden eenige mijner

leerlingen de bloedlichaampjes lichtgroen; zoo zagen zij het;

later zag ik het ook zoo. 4. Sterk lichtbrekende chitinisatie;

waarschijnlijk de door het schild heenschemerende tarsi 1.

De roode kleur is dan waarschijnlijk eveneens de comple-

mentaire kleur van de ,groenwitte”. 5. Zij klemmen zich

met hunne tarsi I vast.

m 1790. Acarus acarorum, Milbenmilbe. BRAEM, Insek-

tenkalender; p. XLII. — Nomen nudum.

m 1792. Acarus acarorum, Mitte des Mittes. MANUEL; în:

Encycl. méth. ; Hist. nat. ; Ins. ; v. 7. p. 698. n. 30. — Hij citeert

alleen LINNÉ in GMELIN 1790 (zie Deel I, p. 104. sub 1746.) en

SCHRANK 1781. Diens acarorum is echter farinae ; zie aldaar.

71.

Acarus deuticulatus Schrank 1781.

(Labidostomma.)

m 1776. Acarus corpore antice dentibus quatuor. SCHRANK,

Beyte#Naturg.; p: 125. n:3250t) 6.72.80 Verkort:

„Ganze Haufen mit Podura

ambulans unter Blumentöpfen.

Grösser als Acarus coleoptrato-

rum, aber doch sehr klein.

Dunkelkastanienbraun; sehr

jung: heller. Hornartig, eyför-

mig. Vorne zu beyden Seiten

zween Zähne klkl (1). Füsse

an Grosse fast einander gleich;

Glieder schwer zu zählen;

scheinen zahlreich zu seyn

(2), an der Spitze sehr dünne,

wie ein Häärchen, dann eine

zweylappige Sohle (3), zwi-

ria schen welcher eine sehr feine

io Klaue (6). Füsse I haarig (4),

unweit der Spitze ein Paar vorziiglich lange Borsten” (5).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 249

71. Acarus denticulatus Schrk. 1781.

Opmerkingen. |]. Eigenlijk zijn er 6 „Zähne: 2

voorrandhoeken en 4 problematische organen tusschen poo-

ten II en III. 2. Poot I heeft 7, pooten II—IV 6 vrije leden.

3. Dat waren de dikke klauwen: 2 aan poot I en 3 aan pooten

II—IV. 4. De behaaring neemt van poot I naar poot IV in

dichtheid af: SCHRANK teekent pooten II—IV onbehaard,

wat niet juist is. 5. Tarsus I heeft zelfs 4 tasthaaren. 6. Dat

moet een haartje geweest zijn.

Onder bloempotten; bij Weenen.

m 1781. Acarus denticulatus, Gezähnelte Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 520. n. 1070. — Hij verwijst naar

zijne Beyträge p. 125. n. 25.

m 1789. Acarus denticulatus, Dentelée. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 76. n. 75. — Naar SCHRANK.

m 1790. Acarus denticulatus. GMELIN, Syst. nat.; v. 1.

P. 5. p. 2933. n. 68. — Diagnose van SCHRANK.

m 1792. Acarus denticulatus, Mitte denticulée. MANUEL;

in Eneycl. meth.;Hist.' nat.; Ins.; vi 72 "p. 698.'n.23. =S

Diagnose van SCHRANK 1776.

m 1802. Acarus denticulatus. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 708. — Als 1790.

72.

(Adhuc sine nomine.)

(Rhagidia gelida THORELL 1871.)

m 1799. Acarus phalangoides. RATHKE, Entom. Jagt-

tagelser; in : Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 198.

„Ved Bergen fandtes en af de större Arter af dette Slaegt,

som jeg siden ei er kommet over, og som jeg troede at vaere

ny, da jeg ei fandt den i Systemet.” — (Hij vergelijkt haar

nu met phalangoides van DE GEER, dus met eene

Se OLOnt es 4 Jo ort Im eu Wange po ot emmy Daan) thay

meent, dat DE GEER de monddeelen verkeerd gezien heeft,

geeft hij er eene betere beschrijving van. De vergelijking gaat

echter mank; want:) — „Da denne Art forekom mig at

udgiöre en Slags naturlig Overgang fra Slaegtet Phalangium

250 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(72. Rhagidia gelida Thorell 1871.)

til Acarus (1) .... Munden er fremragende, kegledannet,

stump of klövet; paa Siderne af den sidde 2de Yderkiaeber

med 2de Leed og en liden Sax i Enden. Foran Öiene og midt

1 Panden findes en liden fremragende Knude eller kiödet

Spidse, bevaxet met fine korte Haar, (2) .... og den ligner

meget den kiödede Fremragning eller Spidse foran i Pander

hos Phal. opilio og morio (3).

„Bei Bergen wurde eine der grösseren Arten dieser Gat-

tung gefunden, die ich nicht später getroffen habe, und

die ich als neu betrachtete, weil ich sie nicht im System

fand, .... Da diese Art mir eine Art natürlichen Ueber-

ganges vom Genus Phalangium zu Acarus zu bilden vor-

kam (1), .... Der Mund ist hervorragend, kegelförmig, stumpf

und gespalten; an den Seiten desselben sitzen 2 Aussenkiefer

mit 2 Gliedern und einer kleinen Scheere im Ende. Vor den

Augen und mitten in der Stirn befindet sich ein kleiner

vorragender Knoten oder fleischige Spitze, mit feinen kur-

zen Haaren bewachsen (2) .... und sie ähnelt sehr der

fleischigen Hervorragung oder Spitze vorn in der Stirn bei

Phal. opilio und morio” (3).

Opmerkingen. 1. De beschrijving verraadt Rhagi-

dia gelida THORELL 1871; beter ware dus: van Galeodes

naar Acarus. 2. Jammer, dat hij niet zegt: „twee fijne korte

haren.” Dat kogelvormige kussentje met die 2 haartjes is

zeker óók een van de redenen geweest om zijne soort met

phalangoides DE GEER 1778 te vergelijken (zie aldaar, n.

221.) en zelfs te meenen, dat DE GEER zijne soort verkeerd

beschreven heeft. 3. De zoogenaamde ,,Augenkugel”.

De naam phalangoides is gepreoccupeerd: DE GEER 1778;

is dus ongeldig.

(Eupodidae.)

Flute nemso esiten. eige nil pkey dvenmaimmmye nism 110m

—116 ingelascht worden, daar die soor-

tie mil te ti die)s,S to mia tostigamantia) "bie horomem:

Overplaatsing naar hier was echter niet meer uit te voeren.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 251

73.

(Vervolg van Deel I. p. 122. n. 41.)

Trombidium celer Hermann 1804.

(Tydeus.)

m 1804. Trombidium celer, Trombide agile. HERMANN,

Mem. Apt.; p. 44. n. 27. t. 2. f. 14. — „Abdomine oblongo,

lateribus postice retusis; ano octopiloso; pedibus postremis

glabris; palpis porrectis. — Abdomen oblong,

côtés rétrécis postérieurement; anus garni de

huit poils; pieds postérieures glabres; palpes

étendus.”

Extrêmement petit; un point brun à peine

perceptible. Très agile, mouvant toujours ses

antennules en courant. Une petite trompe poin-

tue, qu'il fait sortir un peu en la courbant Fic. 65. —

vers en bas. Tête un peu allongée et conique (2). doni

Le corselet semble être bossu, et distinct du ventre par une

incision légère. Le ventre paroît s'élever à la base en deux

fois trois bosses, posées transversalement en deux rangs

(2). L’extremite du corps.... huit soies roides et courbées.

Les pieds sont garnis.... de soies courtes, roides et droites,

a l’exception des IV, qui sont lisses (3). Deux soies pareilles,

écartées, se trouvent de chaque côté de la base du bas-ventre.

Brun rougeâtre, sous le microscope d’un vert rembruni et

transparente. Quelques taches nébuleuses ne sont pas facile

à distinguer. — Avril; sur les fleurs; Strassbourg.”’

O pmerikingien.l.Dei;trompei enwde, „tête! zijn

hetzelfde; het gnathosoma is een weinig naar beneden ge-

bogen. Het diertje heeft geen orgaan, dat het kan uitsteken

(„fait sortir’’). 2. Hij teekent echter slechts ééne dwarsrij

van die „bosses’’. 3. Hij zal de tegen het pootje aangedrukte

haren niet gezien hebben. — De beschrijving laat niets te

wenschen over; alleen heeft hij niet gezien, dat de ,,téte”’

gespleten is, en uit twee naast elkander gelegen mandibula

bestaat. n

252 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

74.

(Vervolg van Deel I. p. 121. n. 40.)

Acarus croceus L. 1758.

(Tydeus.)

m 1754. Ciron de la petite espece de saule. DE LA CHENAYE

DES Bois; in: LINNAEUS, Systeme nat.; p. 239. n. 19. —

Op Salıx ; Zweden.

m 1758. Kleine Weidenrosenlaus. GMELIN, Onomatologia

Mstinat rive col rS8:

Deze soort leeft, volgens LINNAEUS 1746 (zie Deel I.

p. 122) op „Salix minima, monstrosa in rosae formam.”’

GMELIN vertaalt dat goed: „weil man sie besonders auf den

ganz kleinen Weidenbäumen, die nach Rosenart umgestaltet

werden, häufig antrifft.”’ Maar dan had hij beter gedaan, het

diertje ,, Rosenweidenlaus” te noemen. Want ,,Weidenrose”

is een gal, door verschillende Cecidomyia-soorten aan Wilgen

veroorzaakt.

m 1759. Acarus salicinae rosae. DE LA CHENAYE DES

Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 647. col. 2. — Naar

LINNAEUS 1746.; zie Deel I. p. 121. 122. — Dat is een ver-

keerde naam! Want: salicina rosa is de gal!

m 1759. Acarus fulvus, thorace lateribus puncto fulvo.

LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 31. — Voor ,,fulvo”’

lees ,,rufo”.

m 1760. Acarus croceus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11;

pa 6l8genn23S mn instan WAls 1758;.izie Deel Win pml22:

m 1761. Acarus croceus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.;

p. 485. n. 1990. — Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 121. 122.

— Ook hier: „Habitat in Salice minima, monstrosa in rosae

formam.” (Salix herbacea).

w 1763. Acarus of the small willow. Brookes, A new

andaccur Syst ip 426 1nvle;

m 1767. Acarus croceus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

v. 1. P. 2. p: 1026. n. 35. — Als 1758; maar hier met. de

mededeeling: „Habitat in salicis rosa monstrosa.”

Dat is heel wat anders dan hetgeen hij in 1746 zeide; hier

bedoelt hij de Cecidomyia-gal! Al weer een voorbeeld van

zijne slordige manier van werken.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 255

74. Acarus croceus L. 1758.

m 1769. Acarus croceus, Saffraangeele myt. HOUTTUYN,

Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p: 156. n. 3955 Naar

LINNAEUS 1746; zie Deel I. p. 121; en 1767 zie hierboven.

m 1769. Acarus croceus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

vili 2. dimid.: 2.410927: n./85.-—-»Als! 1767.

m 1775. Acarus croceus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 816.

n. 32. — Als Linnaeus 1767.

m 1775. Acarus croceus ; Saffranmilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst. ;v. 2. P.S. p. 1057. n. 35.— Als LINNAEUS1767.

m 1776. Safranmilbe. Idem, ibidem; Suppl.; Register;

Daronen’ 399.

m 1781. Acarus croceus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

492. n. 40. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus croceus. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 374. n. 45. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

a 1787. Acarus croceus. FORSSKÄHL, Hospita Ins. Flora;

in : LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 308. — „Salices variae”.

— Nomen nudum.

m 1789. Acarus croceus, Safranée. DE VILLERS, Linnaei

Ent.; v. 4. p. 62. n. 29. — Naar LINNAEUS 1767.

m 1790. Acarus croceus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2931. n. 35. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1791. Acarus croceus. BREZ, Flore des Insectophiles;

p. 278. — Nomen nudum; op Salix. — Acarus croceus, p.

311. op Rosa.

m 1792. Matte jaune. MANUEL; in: Encycl. méth.; Hist.

nat.; Ins.; v. 7. p. 686. n. 48. — Acarus croceus, p. 695. n. 48.

m 1792. Acarus croceus.: PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2. p.

711. n. 26. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus croceus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

434. n. 49. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1802. Acarus croceus. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

v. 3. p. 706: — Als'1790.

75.

Acarus junci J. G. Hermann 1804.

(Tydeus ?)

m 1804. Acarus junci, Mite du jonc. J. G. HERMANN

254 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

75. Acarus junci J. G. Herm. 1804.

(père); 27: HERMANN, Mém. Apt.; p. 86. — „Flavicans. —

Jaunâtre.”

„Août. Dans les follicules monstrueuses qui proviennent

de l’excroissance des épillets du jonc articulé. En même

temps avec lui de petits oeufs oblong, attachés à des folioles

disposées par rangées dans l’intérieur des follicules.”

Tydeus ? Juncus articulatus D. C. (obtusiflorus EHRH.);

bij Straatsburg.

16.

Acarus padi Schrank 1803.

(Tydeus.)

m 1776. (Sine nomine). SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 15.

— Na de beschrijving van Acarus limacum ; verkort:

„Diese letzte Art ziemlich häufig an der untern Seite eines

Vogelkirschenblattes (Padus).”’

Riccardoella limacum leeft alleen op slakken. De op Prunus

padus levende soort, die door vorm en kleur zoozeer op lima-

cum gelijkt, was stellig eene T'ydeus. — Bij Weenen.

Zij wordt niet in SCHRANK’s Enum. Ins. Austriae genoemd.

m 1803. Acarus padi, Pflanzenstaubmilbe. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 209. n. 2671. — „Länglicht rautenförmig;

die beyden Seytenwinkel und rückwärts stumpf; kurze

Borsten am Hinterende; die Füsse gleich. Ganz wie” (lima-

cum) „aber vier etwas lange Borsten am Hinterende, und

eine zu beyden Seiten des Vorderleibes; die Fühlhörner sehr

dick. — An bestaubten Pflanzen.”

Ik zie er een Tydeus in. — Beieren.

fie:

(Vervolg van Deel pel 23 n-42:)

Acarus limacum Schrank 1781.

(Riccardoella.)

a 1758. Acarus. Hir, Notes; in: SWAMMERDAM, The

Book of Nature; p. 26. — Over de „Louse of the Snail” van

DE REAUMUR: „this creature, which has eight legs, is of the

Acarus kind.” — Frankrijk.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 255

77. Acarus limacum Schrk 1781.

o 1760. Lwisopslakken. BAKER, Het micr.; v. 2. p. 181. —

Als 1744; zie Deel I. p. 127.— Helicidae, Limacidae ; Engeland.

ml 765. Pow ides: limaces\/ |..Di; vn: Encyel. Diet: rais.

Sci. Arts Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Nomen nudum;

naan BAKER 17483.; zie Deel IT. p. 127.

m 1771. Insect on snails. ADAMS, Microgr. ill.; Ed. 4.;

p. 93. — Als 1746.; zie Deel I. p. 128.

w 1771. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Inss;.v.2. PA

p. 86.1187. — „Les Limacons sont tourmentés ....° &c.;

woordelijk naar DE REAUMUR, wat hij ook zegt. Voegt er

aan toe: „Il ne leur donne pas le nom de Mittes, mais leur

figure démontre de reste qu'elles sont de ce genre.”

m 1776. Acarus limacum, [in den tekst:] Acarus pedibus

secundis tertiisgue distantibus. SCHRANK, Beytr, Naturg.; p.

13. t. 1. f. 20. — Citeert DE REAMUUR 1710; en

hij herhaalt een en ander van hegteen deze

schreef.

„Sie gehen zwar wohl auf die Schaale, aber

keine weite Strecke von dem Leibe der Schnecke

weg. Leib weiss, in 6 Ringe abgetheilt; nur hier ®

und dort einige hervorstehende Haare; Füsse „,.. 66. _ 3 1.

haariger, alle von gleicher Länge. Füsse I und

II merklich von III und IV entfernt. — Läuft im Wasser,

wenn auch mit Gummi gemischt, ebenso geschwind als auf

der Schnecke; ja, wenn man sie in einem Tropfen einschlies-

sen will, so läuft sie über denselben heraus, und geht nach

Belieben wieder hinein (1). Reaumür behauptet, das Thier

könne seine Hörner einziehen, wie es die Schnecken können;

mich dünkt, .... lassen sich durch ein blosses Abwärtsbie-

gen der Hörner erklären.

Opmerking. In een werk als de ,,Beytrage’, waarin

bijna alle namen niet binominaal zijn, zijn de

enkele binominale ongeldig. — 1. Dat kan niet waar zijn.

Zij zijn veel lichter dan water; onder water gebracht, trekken

zij alle pooten in, „houden zich dood”, stijgen vanzelf naar

de oppervlakte, en kunnen dan niet meer, zelfs niet met

moeite, zich onder water begeven, al „wilden” zij dat. —

Helicidae ; bij Weenen.

256 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

77. Acarus limacum Schrk. 1781.

m 1778. Luis op slakken. BAKER, Het mikr.; v. 2. p.

181. — Als 1744.; zie Deel I. p. 127.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86.

— „Sur les Limacons des Jardins.” — Bedoeld is Helicidae ;

zie 1771.

m 1781. Acarus limacum, Schneckenmilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 521. n. 1076. — Hij verwijst naar

ziine „Beyträges 776, p:.13.'n.10.

m 1789. Acarus limacum, Mite des limacons. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 77. n. 80. — Naar SCHRANK

1776 en DE REAUMUR 1710.

m 1790. Acarus limacum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

PN 8. P..2938. 1n!478: = Geen’ diagnoses citeert SCHRANK

1776 en 1781 en DE REAUMUR 1710.

m 1792. Acarus limacum, Mitte des limacons. MANUEL;

2102, Eneyel. méth 5: Elist. nat.; Ins; v.77. Pr698:n=25.

m 1802. Acarus limacum. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v.3.P208.'=—- Als 1790.

m 1803. Acarus helicis, Schnecken Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 209. n. 2672. — Citeert SCHRANK 1776 en

1781. — „In und auf der Weinbergschnecke.”’ — Beieren.

(Anystidae.)

m 1749. (Sine nomine). RÖSEL von ROSENHOF, Monatl.

Ins. Belust.; v. 3. p. 151. verdeelt de Spinnen in een aan-

tal ,,Gattungen”. — „Endlich giebt es noch eine Gattung sehr

kleiner schnelllauffender Spinnen. Dieselben sind zum Theil

röthlicht, und kaum so gross als ein Mon-Korn; andere sind

bräuner, und wieder andere fallen mehr weislicht aus.”

Daar hij geen andere kenmerken noemt, en bovendien

geen „habitat’’ aangeeft, is het ondoenlijk het genus, of de

species te bepalen; daarom plaats ik deze passage hier, hoe-

wel het begrip „famille” ten tijde van ROESEL nog niet

bestond. i

m 1804. (Sine nomine). HERMANN, Mém. Apt.; p. 36. —

„La plupart des trombides de cette division’ (div.

VII; zie hierboven, p. 246) „different des autres espèces

assez par leur port et composent une petite fa-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 257

(Anystidae.)

mille très naturelle. Leur corps n'est couvert que

de poils épars et assez longs. Les pieds, qui sont tous places

à égale distance les uns des autres, sont d’égale longueur.

Les poils des pieds et des antennes sont de deux espèces:

les plus longs sont insérés perpendiculairement sur les ar-

ticles; les autres poils, qui occupent la moitié antérieure

des pieds, sont insérés obliquement.”

„Ces mites courrent extrêmement vîte et se trouvent

ordinairement sur le gazon à courte herbe, le long de laquelle

on voit les grimper. J’en ai observé plusieurs qui different

par la grandeur, la forme et la couleur du corps. L'espèce la

plus commune est.... le trombidium parietinum.”

Ce sont les espèces qui m’ont offert le phénomène observé

par Degeer dans le trombide phalangioide (1), et qui con-

siste dans une petite goutte de liqueur qui sort du bout de

la trompe et qui y rentre tout de suite. Rarement j’ai vu

cette liqueur rester au dehors; mais lorsque celà arrive, les

gouttes se suivent si fréquemment qu’a la fin l’insecte paroit

y nager (2).

Op mier kin gen. il. Ziegno.”221, bij 1778. 2. Bene

hoogst merkwaardige mededeeling; alleen leze men voor

„linsecte’’: „le bec”, zie p. 265. — Bovenstaande „petite

famille” is gelijk aan onze Anystidae.

78 (en 79).

(Vervolg van Deel I. p. 104. n. 28 en p. 106. n. 29.)

Trombidium baccarum (L. 1758).

(Anystis.)

m 1754. Acarus arboreus ruber, distentus, lateribus obscu-

rioribus. LINNAEUS, Systeme nat.; Ed. 8a.; v. 2. p. 238. n.

16. — Als 1746; zie Deel I. p. 105. — Ribes grossularia; op

allerlei planten; Zweden.

Ciron d’arbres. DE LA CHENAYE DES Bors, ibidem.

1759. Acarus arboreus ruber distinctus, lateribus obscu-

noribus. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.;

v. 1. p. 647. col. 2. — Nomen nudum.

Acarus salicinus ruber, dorso fusco. Idem, ibidem; v. 1.

258 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

78. Trombidium barn (L. 1758).

p. 647. col. 2. — Naar LINNAEUS 1746. — Op Salix. — Ik

heb $ 78 en 79 vereenigd, omdat de meeste acarologen de

meening toegedaan zijn, dat salicinus synoniem is met bac-

carum. Ik zelf kan er niet over oordeelen, omdat ik op Salix

nog nooit salicinus gevonden heb.

m 1759. Acarus abdomine distento rubro, lateribus obscu-

rioribus. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 20.

Acarus ruber, linea dorsali duplici fusca, antice bifurca.

Idem, ibidem; p. 199. n. 30.

# 1760. Acarus baccarum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

11S) py Ol Zn ZONES 58. ziel deelal. pw 06:

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 618. n. 30. — Als 1758;

ziesDeel Tips l07:

w 1760. Acarus salicinus. RYDBECK, Pandora Ins.; i:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 251. — Nomen nudum.

m 1761. Acarus silicin.(us). LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; voorwerk, ongepagineerd, n. 1989.

Acarus baccarum. Idem, ibidem; p. 483. n. 1980. — Als

lMZoomen 1 758 zie Deel 1971052108

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 484. n. 1989. — Als

IAG 'enı17.98.;\ zie) Deel Wp 0693107:

= 1763. Scarlet tree mite. BROOKES, A new and accur.

Syst.; p. 278. — Naar Hir 1752; zie Deel I. p. 106.; maar

„with short legs”; lapsus calami.

Red tree Acarus with sides of a darker colour. Idem, ibidem;

p. 281. n. 16. — Naar LINNAEUS 1746.; zie Deel I. p. 105.

Red willow Acarus with a fallow coloured back. Idem, ibi-

dem; p. 281. n. 17. — Naar LINNAFUS 1746.

1763. Acarus baccarum. ScopoLI, Ent. Carn.; p. 391.

n. 1074. — Corpus subrotundum, pone obtusum, villis raris

adspersum, rubrum, postice fulvum; Palpi obtusi villosi;

pedes fulvi, villosi. Os nigrum. Cursitat super plantas.”

De kleuren zijn anders dan die, welke tot dusver beschre-

ven zijn. Evenwel, het is bekend, dat de soort in dat opzicht

zeer variëert. — Op planten; Tirol; „os nigrum’’??

m 1767. Acarus baccarum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.;v. 1.P. 2. p. 10254 mr 23 AIS 1758; zie Deelil.P.10%

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 1026. n. 34. — Als

HIST. OVERZ. D.ACAROLOGIE. II. 259

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

1758; maar hier met de toevoeging ,,velox’’, wat wij reeds

sedert 1746 weten; zie Deel I. p. 106.

m 1768. Ciron des arbres. VALMONT DE Bouker) Dict.

rais. univ. hist. nat. — „très commun; il ne court pas moins

Vite. à

Ciron des arbres. Idem, ibidem; Ed. Yverdon; v. 3. p. 186.

— Als hierboven.

m 1769. Acarus baccarum, Bessen- ne HOUTTUYN,

Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 146. n. 23. — Naar

LINNAEUS 1746; zie Deel I. p. 105., doch Reni. ‚op

roode Aalbessen’ = Ribes rubrum L.

Acarus salicinus, Wilgen-myt. Idem, ibidem; p. 156. n.

34. — Naar LINNAEUS 1761, met de onzinnige mededeeling:

„dat zeer veel gelijkt op de roode Aardspinnetjes” (= holo-

sericeus). Sic!

m 1769. Acarus baccarum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Ser] PD dimids\2:¢ pi 10252n28.42=s Als 1767:

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 1027. n. 34. — Als

1767.

m 1769. Myt der boomen. VALMONT DE BOMARE, Alge-

meen Woordenb. nat. hist.; v. 2. — Als 1768.

m 1771. Ciron des arbres. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 9.

— Als 1768.

g 1773. Acarus arboreus ruber distentus ; Red distended

tree-Acarus ; Scarlet-tree Mite. Hir, Hist. of Anim.; p. 24.

Als" 1752. ; zie Deel Tp: 106;

Brown-backed willow acarus. Idem, ibidem; p. 25. n. 9.

— 2 A1s71752.;7zie Deeli\ leap. 107.

m 1775. eats baccarum. FABRICIUS, Syst. ent.; p. 814.

n. 21. — Als LINNAEUS 1767.

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 816. n. 31. — Als

LINNAEUS 1767.

B 1775. Acarus baccarum ; Beerenmilbe. FUESSLIN, Verz.

Schweiz. Ins. ; i

FER, Elem. 1766. t. 14. en Icones 1766. t. 27. f. 1.’’, die beide

Eylais extendens voorstellen! — „Auf Beerentragenden Stau-

den und Bäumen, auch auf andern Pflanzen nicht selten’’.

— Zwitserland.

260 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

m 1775. Acarus baccarum, Baermid. HAMMER, Fauna

Norw.; p. 157. n. 695. — „Findes allevegne paa Traeerne,

fornemmelig paa rod Ribstrae og dens Baer.” — Noorwegen;

Ribes rubrum.

m 1775. Acarus baccarum, Johannesbeermilbe. P. L. S.

MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1054. n. 23. — Vrij

naar LINNAEUS 1767.

Acarus salicis, Weidenmilbe. Idem, ibidem; p. 1057. n.

34. — Naar HOUTTUYN 1769, met denzelfden onzin.

m 1775. Ciron des arbres. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. Hist. nat.; v. 2. p. 193. — Als 1768.

m 1776. Acarus salicinus. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 187. n. 2223. — Diagnose van LINNAEUS 1767. —

Denemarken.

Acarus baccarum. Idem; ibidem; p. 187. n. 2225. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767. — Denemarken.

m 1776. Acarus ovatus ruber setosus, pedibus aequalibus

undique setosis. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 34. n. 13. t. 1

f. 30. — Hij citeert

ne à juist: LINNAEUS’

ah baccarum. — Ver-

kort:

„Ganz glatt;

ausstehende lange

Borsten. Füsse...

fast geradwink-

licht an jedem Ge-

lenke abstehenden

Stacheln. Klebet

sehr fest an den

Körpern; ist aber

desto schneller;

sehr gemein, an

alten Stämmen, in

Stauden, besonders

Johannisbeerstrauche. Sichtbar schwarze Augen.”

Hij geeft de kleur niet aan, maar vergelijkt haar met

Acarus aquaticus en holosericeus.

Bree 32:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 261

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

Op stammen, op struiken, Ribes rubrum; bij Weenen.

m 1778. Baummilbe, Kleines Strauchmilblein. FISCHER,

Vers. Naturg. Livland; p. 166. n. 444. — „Auf Beeren ver-

schiedener Gewächse.’’ — Lijfland.

m 1781. Acarus baccarum. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 490. n. 26. — Diagnose van LINNAEUS 1767.; citeert

abusivelijk ook SCHAEFFER 1766. (= Eylais extendens). —

Blijkbaar naar FUESSLIN 1775.

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 492. n. 39. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

m 1781. Acarus baccarum, Johannisbeermilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 519. n. 1066. — „Acarus ovatus

ruber pedibus aequalibus verticillo-setosis.” — Zeer juist

beschreven. Hij verwijst naar zijne Beyträge p. 34. n. 13.

Acarus vitis, Rebemilbe. Idem, ibidem; p. 519. n. 1067. t.

Fic. 68. — 3/2.

2. f. E. — „Acarus ovatus ruber setosus, pedibus aequalibus

sparsim setosis.(1)

Descr. Corpus ovatum, magnitudo grani mil, color Scar-

latinus, pedibus tamen pallidioribus. Pedes extensi, longi,

ut in araneis. Corpus pedesque pilis rectis longis (2). Differt

insectum praesens a priori solis pedibus. Prior ad basin cujus-

. 262 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

vis. articuli verticillo pilorum cingitur; haec pilos temere

sparsos gerit (1). — Habitat in vite vinifera; currit, ut prae-

cedens, celerrime.’’

Opmerkingen. Uber! sparsimsetosis”,. xHeertihjj

werkelijk dat verschil gezien? Ik twijfel er hard aan. En

toch twijfel ik ook aan de meening van BERLESE, dat er

maar ééne soort van Anystis bestaan zoude. Zorgvuldig

onderzoek is m.i. ook in dit genus geboden. 2-1Ditemetute

letterlijk opvatten.

m 1787. Acarus baccarum. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 373. n. 30. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 374. n. 44. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus. FORSSKAHL, Hospita Ins. Flora; im:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 287. — Nomen nudum;

Ribes grossularia.

m 1787. Acarus baccarum, Johannisbeermilbe. HERBST,

Natürl. Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 141. n. 3. — Korte

beschrijving naar SCHRANK 1776. Maar de figuur stelt Eylars

extendens voor! — Geïnspireerd door FUESSLIN 1775!

m 1788. Acarus salicinus. RYDBECK, Pandora Ins.; in:

LINNAEUS, Amoen acad.; v. 5. p. 251. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus baccarum, Mite des baies. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 57. n. 18. — Naar LINNAEUS 1767,

SCHRANK 1776 en SCOPOLI 1763.

Acarus salicinus, Mite des saules. Idem, ibidem; v. 4. p.

Glen 288 27 In Gallia Australis®

Acarus vitis, Mite de la vigne. Idem, ibidem; v. 4. p. 76.

n. 74. — Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Acarus baccarum, Beeren Milbe. BRAHM, Insek-

tenkalender; p. LXLII (= XCII). — Februari, Maart;

Duitschland. — Nomina nuda.

Ook op p. 21. n: 74. — „Oft in Zimmern zwischen Papie-

LE]

ren, Büchern.’ — Nomina nuda.

m 1790. Acarus baccarum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.5. p.

onrechte SCHAEFFER 1766, die Eylais extendens afbeeldt. Geïn-

spireerd door FUESSLIN 1775, FABRICIUS 1781, ofHERBST 1787.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 263

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 2931. n. 34. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

Acarus vitis. Idem, ibidem; p. 2932. n. 66. — Diagnose

van SCHRANK 1781.

m 1791. Acarus baccarum. BREZ, Flore des Insectophiles;

p. 176. — Nomen nudum; Ribes grossularia, Ribes rubra.

Acarus vitis. Idem, ibidem; p. 177. — Nomen nudum;

Vitis vinifera.

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 278. — Nomen nudum;

Salix.

m 1791. Acarus baccarum, Baummilbe, Kleines Straus-

milbchen. FISCHER, Vers. Naturg. Livland; Ed. 2.; p. 359.

n. 664. — Zeer korte beschrijving. — „Auf verschiedenen

beerentragenden Strauchern.’”’ — Lijfland.

m Mitte des baies. MANUEL; in: Encycl. méth.; Hist. nat. ;

Ins. ; v. 7. p. 685. n. 32. — Acarus baccarum, Mitte des graines,

p. 692. n. 32. — Diagnose naar LINNAEUS 1767. Maar de

figuur, t. 255. f. 11., stelt Eylais extendens voor. — Zie

FUESSLIN 1775, FaBRICIUS 1781, HERBST 1787, GMELIN

1790.

Mitte du Saule. Idem, ibidem; p. 686. n. 47. — Acarus

salicinus, p. 694. n. 47.

Acarus vitis, Mitte de la vigne. Idem, ibidem; p. 696. n.

10. — Onder de dubieuse species.

m 1792. Acarus baccarum. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 709. n. 15. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 711. n. 25. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus baccarum. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 431. n. 33. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus silicinus. Idem, ibidem; p. 434. n. 48. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

m 1798. Acarus baccarum. CEDERHIELM, Faunae Ingri-

cae Prodr.; p. 334. n. 1052. — Diagnose van LINNAEUS

1767. — Prov. Petrograd.

m 1802. Acarus baccarum. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

v. 3. p. 705. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

Acarus salicinus. Idem, ibidem; p. 706. — Als 1790.

264 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

Acarus vitis. Idem, ibidem; p. 708. — Als 1790.

m 1802. Acarus baccarum. [VON SCHRECKENSTEIN], Verz.

d. Halbkäfer; p. 44. — Middel-Beieren.

m 1802. Acarus baccarum, Beeren Milbe. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 206. n. 2661. — Diagnose; citeert SCHRANK

1781, en, abusivelijk, ook SCHAEFFER, Icones, 1766, die Eylars

extendens afbeeldt. — „Auf Ribesstauden; oft in Häusern.’

— Beieren.

Acarus vitis, Reben Milbe. Idem, ibidem; n. 2662. —

Diagnose; citeert SCHRANK 1781. — „An Weinreben, an

staubigen Stellen, in Bibliotheken.” — Beieren.

Acarus croceus, Safrangelbe Milbe. Idem, ibidem; p. 214.

n. 2689. — „Blass oranienroth; der Leib fast linsenförmig;

die Augen entfernet, an den Seiten. Sehr ähnlich der Beeren-

milbe, aber nicht so roth und die Füsse viel kürzer. Augen

rothbraun. Auf Weiden (1) und dem Schwelkenbeerstrauch (2).

Onder voorbehoud plaats ik deze croceus hier; de mogelijk-

heid is groot, dat zij slechts eene Nympha van baccarum

is. Het voorkomen op Salix zoude wijzen op eene jonge sali-

cinus, die ik, eveneens onder voorbehoud, als eene aparte soort

beschouw: ik heb nog nooit op Salices eene Anystis gevonden.

Opmerkingen. 1. Salices. 2. Viburnum lantana.

m 1804. Trombidium cornigerum, Trombide cornigere.

aio Uta ( tt N

PPL rg pat AMAMI

HR bp!

N 4

> Y

4 x a M

ANSE, SIL ta

| PE tre

Fic. 69. — Overtrek.

HERMANN, Mém. Apt: 4pai885 m. 22.11.22. f. 9 Aa be =

„Abdomine depresso, postice latiore, rubro; palpis triun-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 265

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

gulatis, simplicibus; rostri baseos corniculo laterali apice

praemorso, decolore. — Abdomen déprimé, plus large à la

partie postérieure, rouge; palpes à trois onglets, simples;

une petite corne latérale, tronquée au sommet, sans cou-

leur, à la base du bec.”

Il se trouve entre l’herbe basse des pâturages, courant très-

agilement.”

„Le Corps avec deux lignes longitudinales plus foncées

ou noirâtres sur le dos, postérieurement rapprochées, anté-

rieurement distantes et plus larges, luisantes sur le ventre.

L’abdomen garni de soies blanches, à angles postérieurs

arrondis; à l’antérieur il s’avance en une pointe au milieu

(1), avec 2 soies dirigées en avant; derrière la pointe, entre

les pieds II et III, 6 autres soies, dirigées en avant (2), dont

les intermédiaires sont plus courtes. Après celà suivent 2

séries de 4 soies chacune, enfin 2 soies au milieu de l’arrière-

-abdomen. Le bord postérieur porte 6 de ces soies (3). —

Yeux très-petits, noirs, entre les pieds II et III. — Le bec

comme dans les autres trombides. Lorsque l’insecte remuoit

le corps, il rendoit à plusieurs reprises de la pointe du bec

de petites gouttes (4), tellement que tout le bec nageoit

dans la liqueur (5). Les palpes sont formés: d'un article de

la base três-court; d’un 29 très grand, presque de la lon-

gueur du bec; d’un 3¢ encore plus court, qui se termine du

côté antérieur interne par 3 épines tres-fortes, et auquel

est attaché” (l’appendice). „Les palpes sont garnis de poils

entremêlés d’épines ou de soies. — Les pieds, presqu’égaux,

ont un semblable appareil de poils et de soies; leur dernier

article est garni à la pointe de poils plus longs (6); deux

onglets, au milieu desquels un organe en forme d’entonnoir;

en outre au-dessus des ongles deux organes analogues à ceux

qu’on observe dans le trombide fuligineux (7). — Lorsque

je comprimois le bec, il se separoit en deux parties, garnies

au sommet d'un petit crochet que l’insecte plioit souvent

en dedans (8); j'ai de plus observé un autre crochet plus

grand (9). Les petit cornes (10) m’ont aussi paru trois fois

plus longues, un peu arquées en dedans et ciliées au bord

du sommet. Dans un second individu, les yeux m’ont paru

266 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

78. Trombidium baccarum (L. 1758).

être placées plutöt entre les pieds III et IV (11) et le bec

consister en deux parties appliquées ensemble longitudi-

nalement (8). A la base du bec 2 organes inconnus, sans

couleur, plus larges et tronqués au sommet, et immobiles

(12). J'ai aussi vu des organes poussés seulement un peu

hors de la bouche (13).

Opmerkingen. 1. Zonderlinge uitdrukking voor het

halfbolvormig kussentje. 2. Deze staan op het schildje. 3.

Hij telt er 2 meer dan ik. 4. Hij had die „goutte’’ niet moe-

ten teekenen; later heeft men zich afgevraagd, wat die bol

beteekende, zonder den tekst te lezen. 5. Zie hierboven, p.

257, waar hij het heele dier erin laat zwemmen! 6. Hij tee-

kent de tarsen te Erythraeus-achtig, en ieder met 2 lange.

dorsale haartjes, die ik bij baccarum niet zie. 7. Allothrom-

bium aphidis, n. 139. 8. De mandibula. 9. ? 10. ?. 11. Mis-

schien door te grooten dekglasdruk? 12. De vrij uitstekende

peritremata, waarnaar de soort door HERMANN genoemd

werd. 13. „Des organes”? Er is wel één zeer bewegelijke

hypopharynx, dorsaal voorzien van Y-vormige ciliën.

m 1804. Acarus baccarum, Trombidion des baies. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 398. — Zeer korte

beschrijving.

m 1804. Acarus salicinus, Trombidion du saule. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 399. — Diagnose van

LINNAEUS 1767. — Heeft hij haar gezien? Of rekent hy

haar uit intuïtie tot de „trombidions”’?

80.

Trombidium cornutum Herm. 1804.

(Erythracarus.)

1804. Trombidium cornutum, Trombide cornu. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 47. n. 31. t. 2. f. 11. — „Hexapus,

cinnabarinum; pedibus subaequalibus pallidis; rostri basi

apophysi utrinque truncata, setifera. — Six pieds; couleur

de cinabre; pieds presqu’egaux, pâles; une apophyse à la

base du bec, tronquée de deux côtés et garnie de soies.”

„Deux yeux supérieures d'une couleur plus foncée que

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 267

80. Trombidium cornutum Herm. 1804.

le corps. Corps un peu charnu et garni de poils blancs rares.

Pieds grêles. Les palpes etoient étroitement appliqués au

bec. A la base du bec deux or-

ganes roides à demi coniques. \

— Il vit entre les mousses.” 4

Wat is dat? Ik plaats haar

in de buurt van Erythracarus,

omdat de vorm van het lichaam,

de weinige witte haren daarop,

en die cornua mij dat ingeven.

De Larva van Anystis ken ik;

die is het niet; wèl heeft die

zulke palpen, maar niet zulke

Leptus-pooten. De Larva van

Erythracarus ken ik niet; heeft

die zulke zijdelings uitstaande,

breede cornua? Ik geloof niet aan het bestaan van die 2 haren

aan het einde der cornua.

In mos; Frankrijk.

Fic. 70. — Overtrek.

8l.

Trombidium parietinum Herm. 1804.

(Erythracarus.)

oO 1774. (Nomen?) Jor. HERMANN, Mem. s. 1. Ins. qui

rongent les livres. — „Il se nourrit probablement de parti-

cules de poussière ou d’autres insectes plus petit que lui.”

— (Uit HERMANN, Mém. Apt. p. 37).

m 1804. Trombidium parietinum, Trombide des parois.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 37. ni 20. t. 1) £..12.; t. 3. £. FT —

„Ovatum, miniatum; palpis uniunguiculatis, unguiculo sub-

tus mucronato; pedibus concoloribus. — Presqu’ovale;

couleur de vermillon; palpes à un seul onglet, mucroné

inférieurement; pieds d’une seule couleur.”

„Il se trouve vagabond entre les papiers, les mousses, et

assez fréquemment courant très vite sur les parois.” (Op

p. 36 ook:) „dans les herbiers, se cachant sous les tableaux.”

„Les onglets des antennules sont fourchues ou augmentés

268 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

81. Trombidium parietinum Herm. 1804.

en dessous, dans leur milieu, d’un autre petit crochetfobtus,

courbé en sens contraire de l'onglet (fig. I). Deux parties

Fre. 70. — Overtrek.

semblables aux mandibules onguiculées des autres* espéces,

mais qui sont plus gréles et munies d’un onglet transversal

(fieno

„Il court également dans une position renversée, s’accro-

chant à la surface inférieure du papier. Les petits follicules

composés de poussière en forme de la moitié d’une lentille,

dans les vieux herbiers’’, [sont-ils] „ouvrage de cet animal

qui peut-être y dépose ses oeufs, ou bien sont ils dus à un

autre insecte?” [Zie bij no. 95.]

82.

Trombidium pyrrholeucum Herm. 1804.

(Erythracarus.)

m 1804. Trombidium pyrrholeucum, Trombide pyrrho-

leugue. HERMANN, Mem. Apt.; p. 38. n. 21. (geen figuur).

— ,Abdomine elongato, rubro; pedibus albis. — Abdomen

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 269

82. Trombidium pyrrholeucum Herm. 1804.

allongé, rouge; pieds blancs. — Il vit sous l'écorce des

arbres.”

De oppervlakkige beschrijving van deze soort vindt men

in die van de familie Anystidae, zie p. 257. Zij is in alle

geval eene Erythracarus.

83.

(Adhuc sine somine.)

(Trombidium telarium HERMANN 1804.)

(Erythracarus.)

m 1804. Trombidium telarium, Trombide tisserand. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 40. n. 24. t. 2. f. 15. — ,,Abdomine

antrorsum conico producto, flavicante; macula dorsi laterali

utrinque fusca. — Abdomen

avancé antérieurement en cône,

jaunâtre; une tache jaune

foncée des deux côtés du dos.” ~ 7

„Je rapporte cet insecte aux

trombides, d’après l’analogie de

la forme du corps et des palpes.

Le cône, formé par la partie

antérieure du corps allongée,

et qui cache la bouche, ne m’a

pas permis d'observer les parties

dercelle Ci

Opmerkingen. Ofschoon hy niet LINNAEUS ci-

teert, zoo heeft hij toch blijkbaar gemeend, Acarus telarius

gevonden te hebben, die, volgens LINNAEUS 1767 een „abdo-

men utrinque macula fusca’ bezit. Hij heeft dus verkeerd

gedetermineerd. Elie tid werdjienth ere ft) dustrie

geen geldigen naam.

Die „cône” is het gnathosoma; hij heeft de scheidingslijn

tusschen het gnatho- en het propodosoma niet gezien. De

vorm der palpen is T'ydeus-achtig. Maar de pooten doen aan

een Erythracarus (een hardlooper!) denken. Hij zegt wel

met witdrulkkelijk u dat het rdvertjier hra pdpal ive p;

maar, op de volgende bladzijde, verhaalt hij, dat zijn vader

Fic. 72. — Overtrek.

270 - DR. A. Ci OUDEMANS, KRITISCH

(83. Erythracarus spec.)

op een Tilia andere Acari vond: „Quelle fut sa sur-

prise, .... a pattes égales et courant assez lestement.”” —

Daaruit mogen wij wel deduceeren, dat het diertje, waar-

over deze mijne $ handelt, wèl hard liep, en even-

eens op eeme Mila se vo n'd'enwsetridi

Tilia ; bij Straatsburg.

[Vergelijk deze figuur eens met die van Erythracarus

epigeus C. L. KocH, Deu. Cru. Myr. Arachn. 16. 24!

(Genus Tetranychus.)

m 1776. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 35. beschrijft

alceae, zonder de vindplaats te vermelden. Onafhankelijk

van deze, zegt -hij,-p- 35, nog het volgende:

„Aus denen, welche sich von Pflanzen nähren, die schäd-

lichste. Sticht in die Pflanzen; hemmt dadurch ihre Aus-

dünstung, dass sie ihre Oberfläche mit einem zarten Gewebe

überzieht. Ist das Blatt einmal krank, so finden sich bald

andere kleine Insekten dabey ein (1), die dann die Pflanze

gemeinschaftlich gar zu grunde richten. An der unteren

Seite der Blätter jener Pflanzen, die nicht genug freie Luft

haben” (2).

(P. 36.) „Man sieht es gleich aus der Abbildung, wie nahe

dieses Insekt mit der Schneckenmilbe verwandt ist. Die

Füsse sind, wie bey der Schneckenmilbe, so eingesetzt, dass

die hintern zwey Paare von den vorderen einen merklichen

Abstand gewinnen.”

».... diese Insekte in dem Stande, in dem man sie Milben

nennt, sich häuten, wie man aus den Bälgen sieht, die man

in ihren Nestern (3) antrifft.

Opmerkingen: 1.Hij ziet dus, ‘en wellicht tterecht;

Tetranychus als hoofdschuldige aan. 2. Dat heeft hij uit

LINNAEUS 1758.; zie Deel I. p. 109, waar LINNAEUS spreekt

over de Epitetranychus ludeni in plantenkassen. Dat dat

niet betrekking heeft op in de vrije Natuur levende soor-

ten, spreekt van zelf. 3. Bedoeld is hun ,,Gespinnste’’, waar-

onder zij leven.

m 1804. Smaris. LATREILLE. Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8.

p. 94. — „A été fait sur la mite du sureau, acarus sam-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 22]

(Tetranychus.)

buci de Schranck. Cet insect est rouge, parsemé de quelques

poils plus longs” .... &c. — Men ziet wel, hij heeft bemerkt,

dat hij zich in 1796 vergistte. Zie bij Smaris (na no. 223).

En nu wil hij zijne vergissing ongedaan maken. Maar dat

strijdt tegen de tegenwoordige regels der nomenclatuur!

Zie verder p. 283, bij alceae sub 1804.

84.

(Vervolg van Deel I. p. 107. n. 30.)

(Adhuc sine nomine.)

(Tetranychus carpini OupMms. 1915.)

m 1760. Acarus fagi. RYDBECK, Pandora Ins.; im: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 250. — Nomen nudum;

„Fagus’’.

m 1787. Acarus fagi. ForssKAHL, Hospita Ins. Flora;

in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 306. — Nomen nudum.

„Fagus castanea”.

m 1787. Acarus fagi. RYDBECK, Pandora Ins.; n: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 250. — Op Fagus. — Nomen

nudum.

m 1791. Acarus fagi. BREz, Flore des Insectophiles; p.

321. — Op Fagus. — Nomen nudum.

85.

(Vervolg van Deel- I. 'p.' 108. n:'31.)

Trombidium telarius (L. 1758).

(Tetranychus.)

1668. Acarus, mite. CHARLETON, Onom. zoic.; p. 55.

— „Qui in folio arborum generantur.’’ — Nomen nudum.

m 1677. Acarus, mite. CHARLETON, Exercit.; p. 57. —

Als 1668.

1754. Acarus viridi albicans, foliorum Tiliae. LiN-

NAEUS, Systeme Nat.; Ed. 8a.; p. 240. n. 27. — Als 1746;

ACRI cell pd 108:

Ciron de feuille de Tilleul. DE LA CHENAYE DES Bois;

in : ibidem, p. 240. n. 27.

DID DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

85. Trombidium telarius (L. 1758).

m 1759. Acarus viridi albicans foliorum Tiliae. DE LA

CHENAYE DES Bois, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 648.

col. 1. — Nomen nudum.

m 1759. Acarus hyalino fulvis. LINNAEUS, Anim. spec.

disp.; p. 199. n. 14. — De rest als in LINNAEUS, Syst. Nat.

1758.

m 1760. Acarus telarıus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

p. 616. n. 14. — Als 1758; zie Deel I. p. 109.

m 1760. Acarus telarius. RYDBECK, Pandora Ins.; in:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 246. — Als 1758; zie

Deel lp. 110)

m 1761. Acarus telarıus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.;

p. 481. n. 1974. — Als 1746 en 1758 (3 soorten door elkander);

zie Deel 1-P.,.108 109%

m 1762. Tisserand d’automne. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.;

v. 2. p. 621. — „C'est elle qui file ces toiles que le vent emporte

en l'air et que l’on voit si souvent en automne voltiger et

tomber dans les campagnes. Cette espèce travaille ordinaire-

ment vers le mois d’Octobre, et nous l’avons appelée le tisse-

rand d’automne.”’

Deze veronderstelling is gebaseerd op het samenvallen

van het voorkomen van zilveren weefsels op de stammen der

Tilia-soorten en van herfstdraden. Zij is gebleken onjuist

te zijn.

Acarus fuscus, autumnalis textor ; Tisserand ; Tisserand

d’automne. Idem, ibidem; p. 626. 627. n. 13. — „Brune, un

peu jaunätre” (nl. in den herfst).

„Elle a une particularité, c'est qu’elle file de la toile comme

les araignées ce que ne fait aucune autre espèce de ce genre.”

— Merkwaardig, dat hij LINNAEUS’ telarius niet citeert.

„On voit souvent l’écorce des arbres en automne couverte

de haut en bas, principalement du côté du nord, de toiles

fines, qui font paroître le tronc de l’arbre lisse et luisant.

Ces toiles fourmillent de ces petits insectes et sont leur

ouvrage.” — Dat is in het najaar van sommige jaren alleen

waargenomen van Tilia-soorten [en van Ulex europaeus]. —

En nu gaat GEOFFROY fantaseeren: — „Le vent emporte

souvent ces toils en l'air, .... de nos fisserands, dont on

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 273

85. Trombidium telarius (L. 1758).

trouve souvent encore un bon nombre pris dans leurs filets

et que le vent a fait voyager’!!!

m 1763. Greenish white Acarus of the lime tree. BROOKES,

A new and accur. Syst.; p. 281. n. 26. — Naar LINNAEUS 1746.

1764. Tisserand d’automne. GEOFFROY, Hist. abr. Ins. ;

v. 2. p. 621. — Als 1762.

Acarus fuscus, autumnalis textor ; tisserand d’automne ;

tisserand. Idem, ibidem; p. 626. 627. n. 13. — Als 1762.

m 1766. Myt der planten en kruiden. ROESEL VAN ROSEN-

HOF, De nat. hist. Ins.; v. 3. p. 145. — Als 1749; zie Deel I.

PIRLO

m 1767. Acarus telarius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

p. 1023. n. 14. — „Rubicundus hyalinus, abdomine utrinque

macula fusca.” — Dat is eene diagnose, die het best op

alceae past. — Hij citeert ScopoLI 1763, wat niet goed is

(maar dat kon hij niet weten); zie Schmiedleinia, p. 285.

m 1767. Myt der planten en kruiden. ROESEL VAN ROSEN-

HOF, De nat. hist. Ins.; v. 4. P. 2. (Algemeene Bladwijzer)

pas: |

m 1768. Acarus fuscus, autumnalis, textor ; Tisserand

d'automne ; Tique d'automne. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; art. „Tique”, n. 4. — Nomen nudum.

MAGeotfroiprétend, . pills de la. Vierge Zie 1762.

m 1769. Acarus telarius, Spinder, Herfstweever. HOUT-

mun, Natuurl»Hise vor SUR (tom) 13. Pr 127. m.

— Naar LINNAEUS 1767 en GEOFFROY 1762.

1769. Acarus telarius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

VAE 2 dimid.2p. 102314 14. = Als 1767:

a 1769. Acarus fuscus, autumnalis, textor ; Tisserand

d'automne ; Tique d'Automne. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 11. art ,,Tique”. — Als 1768.

a 1773. Greenish white Acarus of the lime tree. HILL.

Elist#oftAnim&!p. 25. n. 17 Als 1752; zie Deel Tp: 109.

m 1775. Acarus fuscus, autumnalis textor ; Tisserand

d'Automne ; Tique d'automne. Encycl. Dict. univ. rais.; v.

40. art. ,,Tique”. Als 1768.

m 1775. Acarus telarius. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 813.

n. 15. — Als LINNAEUS 1767.

274 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

85. Trombidium telarius (L. 1758).

m 1775. Acarus telarvus, Spinnerin. FUESSLIN, Verz.

Schweiz. Ins.; p. 59. n. 1179. — „In Blumentöpfen vor den

Fenstern &c. sehr häufig.” — Die komen dan door den

wind binnenshuis; dat is ook mij overkomen. Maar hij ver-

meldt niet, welke boomen voor zijn huis stonden. — Zwit-

serland.

m 1775. Acarus fuscus, autumnalis, textor ; Tisserand

d'Automne ; Tique d'Automne. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 6. p. 177. art. ,,Tique”. — Als 1768.

m 1776. Acarus telarıus. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.; p.

245. — „Zur Herbstzeit” .... &c. — Citeert ook FUESSLY

AD,

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„Sur les feuilles des arbres et des plantes.”

Acarus telarius ; Mitte fileuse. Idem, ibidem; p. 128. —

„Acarus oblon-

gus albo vires-

cens seu flaves-

cens, pedibus

omnibus aequa-

libus. — Mitte

oblongue d’un

blanc verdätre,

à pattes de gran-

deur égale.” - Hij

citeert LINNAEUS

1746, 1761; 1767

en GEOFFROY

1762.— Verkort:

„Blanc verdâ-

tre, quelquefois

jaunâtre; pattes

blanches, trans-

parentes; en

quantité au mois d’Aoüt et le reste de Automne sur les

feuilles de plusieurs arbres et plantes (1), en particulier sur

celles du Tilleul (2), où je les ai vues en tres grand nombre,

courant en vitesse (3) sur le dessous des feuilles, dont elles

Fie. 73. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACARLOOGIE. II. 275

85. Trombidium telarius (L. 1758).

tirent leur nourriture en les piquant et les sucant (4). On

voit également sur le dessus des feuilles les effets de ces

piquûres, qui y produisent de petits taches d'un couleur

jaunatre.”’

„Elles sont des plus petites et a peine visibles. Oblongue,

plus gros au milieu que vers les deux extrémités; téte comme

confondue avec le corps (5); vers les còtés deux petits bras,

qui y sont tellement collés, qu'il est difficile de voir bien

leur véritable figure; la Mitte les remue de temps en temps.

Sur le devant de la téte deux petits poils. Pattes, garnies

de poils, assez grosses, 4 peu pres de grandeur égale; les

III et IV a une bonne distance des I et II; leur petitesse ne

m’a pas permis de voir, si elles sont terminées par des cro-

chets et des vessies, quoique j’aye cependant crû y observer

une petite vessie flexible (6). Parmis ces Mittes plusieurs

de leurs dépouilles, toutes blanches.”

„Elles savent filer. Elles tapissent la surface des feuilles

d’une toile de soie fort mince, et marchent sur cette toile,

ou bien entre elle et la superficie de la feuille. M. de Linné

croit avec raison, que cette toile suffoque et fait périr les

feuilles (7). La petitesse de l’animal ne m'a pas permis d’ob-

server, de quelle partie du corps sortent les fils.”

Opiuverking ema I Zeer just maar er’zijn zeer vele

soorten. Zonderling, dat hij geen roode zag. 2. Het is daar-

om, dat ik deze beschrijving hier plaats. 3. Ik heb ze nog

nooit hard zien loopen! 4. Juist; hy is de eerste, die dat

zegt, evenals het volgende. 5. Verkeerde waarneming. 6.

Dito. 7. Hij gelooft dus hetzelfde als LINNAEUs, niettegen-

staande hij zelf zegt, dat zij de bladen besteken en uitzuigen.

sm 1781. Acarus telarius. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

488. n. 20. — Als LINNAEUS 1767.

m 1783. Acarus telarius. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE); :v. 7. p. 54! n. 18. —Als 1778.

Spinnmilbe. GOEZE, ibidem; p. 54. noot o.

Baummilbe, Spinnenmilbe. GOEZE, ibidem; p. 277 (Regis-

ten).

m 1783. Acarus telarius. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 205. n. 1352. — Diagnose van DE GEER.

276 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

85. Trombidium telarius (L. 1758).

m 1785. Acarus textor, Tisserand d’automne. FOURCROY,

Ent. paris.; v. 2. p. 930. n. 13. — Diagnose van GEOFFROY

1762. — Frankrijk.

m 1787. Acarus telarius. BAECKNER, Noxa Ins.; ın : LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 352. — Als 1752; zie Deel I.

p. 109. — Maar in de oorspronkelijke editie van 1752 staat:

Acarus tiliae. Dat is eene ongeoorloofde „licentia”’ van SCHRE-

BER!

m 1787. Acarus telarius. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p.- 373. n. 24. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus tiliae. FORSSKÄHL, Hospita Ins. Flora;

in: LINNAEUS, Amoen acad.; v. 3. p. 296. — „Tilia euro-

paea.” — Nomen nudum.

1788. Tisserand d’automne. P. A. F. Ray, Zool. univ.;

p. 607. n. 13. — Naar LINNAEUS 1767, GEOFFROY 1762 en

DE GEER 1778.

m 1788. Acarus telarius. RYDBECK, Pandora Ins.; in:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 246. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus telarius, Tisserand. DE VILLERS, Linnaei

Ent.; p. 50. n. 10. — Naar LINNAEUS 1767, GEOFFROY 1762

en DE GEER 1778.

m 1790. Acarus telarius. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2928. n. 14. — Als LINNAEUS 1767.

m 1791. Acarus telarius. BREZ, Flore des Insectophiles;

p. 312. — Op Tilia. — Nomen nudum.

1791. Acarus fuscus, autumnalıs, textor ; Tisserand d’ Au-

tomne ; Tique d'Automne. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais., UNLV. : .W JA pi 209 sant.) Riquet Als;1768.

m 1792. Mitte tisserand. MANUEL; in: Encycl. méth.;

Hist. nat. ; Ins.; v. 7. p. 684. n. 27. — Acarus telarius, p, 691.

n. 27. — Mitte fileuse bij de figuur 5 op tab. 255; maar die

stelt Acarus farinae voor!

m 1792. Acarus telarius. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2. p.

708. n. 9. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1793. Acarus telarius, Spinnmilbe. DONNDORFF, Handb.

Thierg.; p. 696. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

1794. Acarus telarius. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

430. n. 27. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. QTL

85. Trombidium telarius (L. 1758).

m 1797. Tisserand d’Automne. (DUCHESNE), Manuel du

Naturaliste; art. ,,Tique”. — Weven de „fils de la Vierge”.

— Nomen nudum.

a 1798. Acarus telarıus, Mite tisserand. CUVIER, Tabl.

elem. Hist. nat.; p. 623. n. 5. — Diagnose &c. naarLINNAEUS

17167.

1799. Tisserand d'automne. GEOFFROY, Hist. abr. Ins. ;

v. 2. p. 621. — Als 1762.

Acarus fuscus, autumnalis, textor ; Tisserand d'automne ;

Tisserand. Idem, ibidem; p. 626. 627. n. 13. — Als 1762.

= 1800. Tisserand d'automne. GEOFFROY, Hist. abr. d.

Ins.; v. 2. p. 621. — Als 1762.

Acarus fuscus, autumnalis, textor ; Tisserand d’automne ;

Urisserand Idem,ibidem;'p: 626. 627. n. 132 Als 1762:

m 1802. Acarus telarius. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

v. 3. p. 704. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

oO 1802. Acarus telarius. (VON SCHRECKENSTEIN), Verz.

d. Halbkäfer; p. 44. — Middel-Beieren.

m 1802. Acarus telarius, Mite tisserand. WALCKENAER,

Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 421. — Citaten; „toile de fils”;

,tilleul’; ,,automne”. — Nomen nudum; Frankijk.

sw 1803. Acarus telarius, Spinner, Milbenspinne. (Anony-

mus); in PIKRUNITZ, Oec. techn. Encycl.; v.90.3p 3347 n.

14. Diagnose van LINNAEUS 1767.

1803. Acarus telarius, Spinnende Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 210. n. 2674. — Diagnose; citeert

SCHRANK 1776 en 1781. Habitat naar LINNAEUS 1767. —

Beieren.

m 1804. Mite. HERMANN, Mém. Apt.; p. 41. (N.B.

mre te p:°40 zie hierboven,p. 269).

(Mon père) „a observé de même, au jardin académique,

(1) un jeune tilleul, .... dont les feuilles ont été tellement

maltraitées par cet insecte qu’elles se sont désséchées tout-à-

fait.”

Dat moet aan de echte Acarus telarius L. 1758 toege-

schreven worden. — Verder, op dezelfde pagina:

„Le 8 Mai il y observa une toile aussi forte que si elle avoit

été tissue par la teigne evonymelle ou padelle (2); en même

278 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

85. Trombidium telarius (L. 1758).

temps il vit a l’extrémité de ces jets des tas pulvérulens, ou

comme les masses spongieuses, molles, de couleur d'orange

et de la grandeur d’une bonne noisette, qui enduisirent les

boutons, dont les feuilles commençoient à peine à se déve-

lopper. Croyant que c'étoit une espèce de rouille (3) ou

quelque lycoperdon (4), il en détacha une portion .... il

découvrit que ce n’étoit qu'un amas de mites de couleur

d'orange, a pattes égales et courant assez lentement

Cette espèce semble donc être différente de la mite tisseranne

ordinaire (5).

Opmerkingen. 1. Te Straatsburg. 2. Hyponomeuta

evonymellus en padellus. 3. Uredinaceae en Ustilaginaceae.

4. Lycoperdaceae. 5. Juist wel: dat was de echte Acarus

telarius L. 1758. Zie over een dergelijk geval: OUDEMANS,

in: Tijds. Ent. v. 66. Verslagen, p. XXI.

Trombidium #iliarium, Trombide du tilleul. Jou. HER-

MANN (père), ibidem; p. 41. 42. t. 2. f. 12. — Deze zegt in ©

Fic. 74. — Overtrek. Fic. 75. — Overtrek.

eene ,,Observation”, dat hij haar ook vond op Tilia grandi-

folia in de omstreken van Straatsburg. Hij vond er zelfs 2

soorten op, die, naar zijne meening niet Zelarıus waren,

„n’etant pas rougeâtre, et n'ayant pas de tache brune de

chaque côté du ventre .... Je les fis peindre l’une et l’autre.”

— De eene, die vlekken vertoonde (zie onze figuur 74), „et

.... parce que le tilleul est sa demeure, que je lui ai donné

le nom de trombide du tilleul (trombidium tiliarium).” — Dat

zij niet roodachtig waren en geene bruine zijde-vlekken

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 279

85. Trombidium telarius (L. 1758).

vertoonden, is voor ons geen bewijs, dat zij geen tela-

rius waren. Integendeel; ik zag nooit telarius met bruine

zijde-vlekken, en, in den zomer zijn alle telarius groen. —

Volgen de diagnose en de beschrijving:

„Abdomine elliptico, lateribus inaequalibus, pallide flaves-

cente (1), pellucido, lateribus punctato; capite conico (2).

— Abdomen elliptique, à côtés inégaux, d’un jaune pâle

(1), transparent, ponctué sur les côtés; tête conique (2).”

,Les petites taches sur les flancs ne sont pas de la même

forme et grandeur, ni disposées de la même manière dans

tous (3). Je n'ose pas assurer que les deux petits points à

la partie antérieure du ventre soient les yeux; mais j'aime

à le croire pour pouvoir mettre cet insecte dans la même

famille à la suite du trombide tisserand (4). Sa marche n'est

ni fort lente, ni tres-rapide.” (P. 43.) „Je trouvai .... de

dépouilles .... et de petits corpuscules sphériques transpa-

rens.... ils pourroient bien être les oeufs de ces insectes.”

Opmerkingen. 1. Overgang van de groene naar de

oranje, daarna roode herfsttint. 2. Wanneer het bovenste

deel der palpen een weinig extraad uitwijkt, dan komen

juist de palpeinden (de tarsale klauwen) naar elkander toe

en vormen voor het „rostrum’’ een naar voren gerichte stompe

punt. Alsdan heeft het gnathosoma, van boven gezien, den

vorm, die onze figuur 73 vertoont: omgekeerd hartvormig,

3. Geen wonder; hij schijnt niet te weten, dat die vlekken

inwendig zijn, allerlei vormen aannemen, zich enorm uitbrei-

den, maar ook totaal verdwijnen kunnen. 4. Ook een motief!

(P. 43, vervolg). „Je me persuadai d’abord que les individus

tachetés et non tachetés, qui demeurent pêle-mêle sur les

mémes feuilles, étoient de la même espèce (1); mais ayant

fait ensuite la réflexion que non-seulement ils different

par les taches, mais encore par la forme du corps et de la

tête (2), par la proportion et la position des pattes, ainsi

que des poils (3), j'ai cru devoir regarder les individus non

tachetes comme une espèce particuliere, et la placer à la

suite de l'autre, avec la phrase spécifique suivante.”

zij werd helaas door zijne „réflexion’ verdrongen. 2. Het

280 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

85. Trombidium telarius (L. 1758).

komt mij voor, dat de lange vorm Nymphae, en de meer

ronde 99 zijn. In den regel zijn de palpen, hoewel naar be-

neden gekromd, evenwijdig aan elkander gericht, met eene

kleine ruimte tusschen de palpeinden; alsdan heeft het

gnathosoma een meer vierkanten vorm. 3. De haren zijn bij

de 22 iets langer. Dat men echter den teekenaar op dat

punt niet vertrouwen kan, blijkt ook uit zijne figuur 33

(PERLSS).

Trombidium socium, Trombide social. J. G. HERMANN

(pêre), ibidem; p. 43. t. 2. f. 13. (onze figuur 75). — „Abdo-

mine ovato, toto pallido, pellucido; pedibus setosis (1) ca-

pite emarginato (2). — Abdomen ovale, tout pâle, transpa-

rent; pieds garnis de soies (1); tête échancrée (2).”

„Je Vai appelé social, parce qu’il vit en société avec le

précédant; mais par la considération que celui-ci est le

plus commun que l’autre (3), je préférerois de changer les

noms, et d’appeler celli-ci tiltartwm et l’autre sociwm’’ (4).

Opmerkingen. 1. Men zie de figuur; zulke lange

haren aan de pooten bezit geen enkele Tetranychus ; zie ook

wat ik bij Discopoma cassidea, p. 133 gezegd heb. 2. Zie

de verklaring daarvan hierboven, bij 2. 3. Inderdaad, er zijn

altijd meer 99, dan Nymphae. 4. Die naamsverandering

zoude eene goede geweest zijn.

m 1804. Acarus telarius, Mite fileuse. LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 383. — Naar DE GEER 1778.

Acarus telarius, Trombidion tisserand, Tisserand d’au-

tomne, Mite fileuse. Idem, ibidem; p. 398. — Zeer korte

diagnose.

86.

(Vervoleivan Deel T._p:9110 7m. 825)

Trombidium alceae (L. 1758).

(Epitetranychus.)

m 1754. Acarus alceae. LINNAEUS, Systeme Nat.; Ed. 8a. ;

p. 237. anr ll —AlsWl746; wierDeeli Lp 1.10:

Ciron de l'Alcée. DE LA CHENAYE DES Bors; ibidem.

B 1/59. Acarus alceae. DE LA CHENAYE DES Bots, Dict.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 281

86. Trombidium alceae (L. 1758).

rais. univ. Anim.; v. 1. p. 647. col. 1. — Als LINNAEUS 1746;

zienDeel 1. p: 110.

m 1760. Acarus. RYDBECK, Pandora Ins. ; in : LINNAEUS,

Amoen.acad.;v.: 5.p..247.— Als 17985; zie Deel.T. p. 111:

m 1763. Acarus of vervain mallows. BROOKES, A new and

accur. Syst.; p. 280. n. 11. — Naar LINNAEUS 1746; zie Deel

Pps 10.

m 1/67. Acarus telarius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

v. 1. P. 2. p. 1023. n. 14. — „Acarus rubicundo hyalinus,

abdomine utrinque macula fusca.” — Dat is niet de

diagnose van Zelarius 1758, maar van alceae 1758, waar-

van hij 1746 (Faun. Suec.; zie Deel I. p. 110) zegt: „totus

aquei coloris utroque latere nigro.’; hij citeert óók Fn.

Suec. 1212. — Dat is eene verwarring, waaraan hij zich

reeds 1758 schuldig maakte; zie Deel I. p. 109. — Ook alceae

kan in den herfst fraai rood worden. — Hij eindigt met de

woorden: „in Tiliae foliis aversis autumno frequens.” Dat

slaat op felarius, niet op alceae, die niet op Tilia voor-

komt.

m 1773. Holly-oak acarus. Hir, Hist. of Anim.; p. 25. n.

6. — Zie over dezen zonderlingen naam: Deel I. p. 110.

æ 1775. Acarus telarius. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 813.

n. lo. — Als LINNAEUS 1767.

ta 1775. Acarus telarius, Spinner. P. L. S. MÜLLER Vollst.

Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1049. n. 14. — Als LINNAEUS

1767, met het verhaal van GEOFFROY over de herfstdraden.

m 1776. Acarus ellibtordeus, pedibus secundis tertiisque,

distantibus. SCHRANK. Beytr. Naturg.; |

PASS ns Ant) 1182281: Merkort:

„Fig. 32. Blass; wenige kurze Härchen,

durchsichtig; Farbe nach der Beschaffen-

heit des Futters anders (1); daher LINNE”’

[&c., zie, wat ik in Deel I. bij deze soort

en bij telarius over de kleuren zeide] „aa ey

die kleinen schwarzen Augen; bb, sind

zween braune Flecken; c ist eine dun-

kele Mackel, die mag vielleicht das durch-

scheinende Herz, oder der Magen sein (2). — Weil ausser-

Bic. 768% 19/2:

282 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

86. Trombidium alceae (L. 1758).

ordentlich klein, und sich nur langsam beweget, schwer an-

sichtig zu werden.”

Opmerkingen. 1. Onjuist; hangt van het jaarge-

tijde, maar ook van andere oorzaken af; want, men vindt

op dezelfde plant, ja zelfs op hetzelfde blad, grijze, grijs-

groene, groene, oranje en roode. 2. Juist. — Merkwaardig

is, dat hij de borstels „kurz’’ noemt, terwijl ik aan de soort

alceae, op Althaea rosea gevonden, de borstels lang noem

(even lang als trochanter + femur I). Zijn er meer soorten

met die 2 bruine of zwarte vlekken?

(P. 36.) „An eben denen Orten, trifft man ein anderes;

Fig. 31.; weder die dunkle Mackel, noch die zween Seiten-

flecken; Füsse, wie bey der vorigen, .... die

hinteren zwey Paare von den vorderen einen

merklichen Abstand gewinnen. Bald blass, bald

roth; Leib und Füsse mit langen Haaren besetzt.

Sonst in allen mit der vorigen überein; scheint

eine blosse Spielart zu seyn.’

Eerder denk ik, dat hij het 4 zag; zie het naar

achteren dunner wordend hysterosoma. Merk-

waardig, dat hij nu van „lange” haren spreekt,

maar er geen aan den achterrand teekent.

Noch gastplant, noch vindplaats worden genoemd. Bij

Weenen (Oostenrijk).

m 1781. Acarus telarius ; Spinnende Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 521. n. 1077. — Deze namen geeft

hij aan de bovenstaande, in zijne Beyträge beschrevene

soort.

Acarus sambuci ; Hollundermilbe. Idem, ibidem; p. 524.

n. 1085. — [niet sambucii SHERBORN, Index Anim. 1902!]

„Diagnos. Acarus ruber, pedibus palpisque pallidioribus,

corpore pedibusque setis longiusculis conspersis. — Oculi

duo nigri. — Motus non festinus. — Habitat in foliis Sambuci

nigrae, rarus. — Lectus 4. April. coelo adhuc frigido, ac

thermometro Reaumuriano nonnisi 84 lin. supra zerum

elevato. Lynceo mihi inspicere hoc insectum non licuit.”

Er is geen twijfel aan: hij zag een „Tetranychus’’ vóór zich.

Ik plaats deze passage hier, omdat Dr. ZACHER im: Mitt. a.

Bren 77483122

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 283

86. Trombidium alceae (L. 1758).

d. Biol. Reichsanstalt, Hft. 18. April 1921. p. 127. beweert,

dat de door hem op Sambucus nigra gevonden soort Epi-

tetranychus alceae is.

m 1787. Acarus alceae. FORSKÄHL, Hospita Ins. Flora;

in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 299. — „Malva syl-

vestris.” — Nomen nudum.

m 1/88. Acarus. RYDBECK, Pandora ins.; in : LINNAEUS,

Amoensacadx; Vi O29.) 247. Nomen nudum.

m 1789. Acarus sambuci, Mite du sureau. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 78. n. 85. — Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Acarus telarius. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2928. n. 41. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus sambuci. Idem, ibidem; p. 2934. n. 79. — Dia-

gnose van SCHRANK 1781.

m 1791. Acarus sambuci. BREZ, Flore des Insectophiles;

p. 185. — Nomen nudum; op Sambucus nigra.

m 1792. Acarus sambuci ; Mitte du sureau. MANUEL; in :

iBneycl methe:Hist.nat.; Ins.; VW MD 698: nu. 28.

m 1802. Acarus sambuci. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 709. — Als 1790.

a 1804. Trombidium tiliarium, Trombide du tilleul,

Tyombide tisserand. JOH. HERMANN (pere); in: HERMANN,

Mém. Apt.; p. 43. — „Juillet 1794, le même ainsi que les

corpuscules ronds, en tres-grande quantite, sur les feuilles

de la rose tremière (alcea rosea), et celà seulement sur la page

inférieure .... Il y en eut plusieurs où la tache latérale me

sembloit être bien grande et forte.”

Althaea rosea ; Juli; Frankrijk.

m 1804. Acarus sambuci. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 8. p. 54. — LATREILLE schiep 1796 een genus Smaris.

Type (,,espéce qui aura l’objet de mon examen”) was: ,,l Aca-

rus sambuci SCHRANCK” (een Tetranychus). Maar de be-

schrijving, die hij van zijn type gaf, is die van Trombidium

squamatum HERM. 1804. Hij heeft dat later blijkbaar inge-

ziens. zie hierboven, p. 271; ‘en geeft nu eene let.

Benläjke, tv ert alin g:) van Wd evdaagmn ose)'wan

SCHRANK 1781. Waaruit geconcludeerd mag worden, dat

Lure hietydaenwmiet kenide: och durite ha

284 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

86. Trombidium alceae (L. 1758).

te beweren: „Je l’ai observé dans le midi de la France.”

Ik hecht aan die bewering geen waarde.

87.

(Vervolg van®Deel eps 115339)

(Adhuc sine nomine.)

(Tetranychus ludeni ZAcHER 1916.)

(Epitetranychus.)

m 1778. Acarus telarıus, Mitte fileuse. DE GEER, Mém.

Hist. Ins.; v. 7. p. 129. — ,,M. de Linné à observé, que ces

Mittes se trouvent encore en nombre prodigieux sur les

feuilles des plantes exotiques de plusieurs espèces, qu’on

cultive dans les serres et qu’elles font souvent périr.”’

ZieWDeel Ts p.. 111.

= 1804. HERMANN, Mém. Apt.; p. 40. diagnotiseert

Trombidium telarium ; zie p. 269. — En gaat nu verder: „Il

se trouve suivant le rapport de Linné, sur les plantes ..

qui sont enfermées dans les serres.”

Hij zelf zag ze daar nooit, „mais je connais quelqu’un

auquel il fait beaucoup de tort en étouffant les oeillets (1)

qu'il cultive devant ses fenêtres donnant sur une petite

cour. Les feuilles sont retenues dans une position roulée

par les fils dont elles sont enduites. Mon père cependant a

observé la même chose sur une tige de dracocephalum virgi-

nianum (2), plantée dans un pot: elle avoit jauni et étoit

languisante.”’

Opmerking. 1. Dianthus. 2. Eene Labiaat. — Ik

plaats deze passage hier, hoewel ik niet weet, welke soorten

van Tetranychus op genoemde planten leven.

88.

(Adhuc sine nomine.)

(Tetranychus salicis C. L. KocH 1838.)

(Schizotetranychus.)

m 1804. HERMANN, Mém. Apt.; p. 40. diagnostiseert

Trombidium telarium ; zie hierboven, p. 269. — P. 41. zegt

hij: (Mon père) „a observé de même au jardin académique

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 285

88. (Tetranychus salicis C. L. Koch 1838.)

(1) .... un saule des sables (2) .... dont les feuilles ont été

tellement maltraitées par cet insecte qu’elles se sont des-

séchées tout-à-fait.”

Opmerkingen. 1. Straatsburg. 2. Salix arenaria.

89.

(Adhuc sine nomine.)

(Schmiedleinia tiliae OUDMS. 1928.)

m 1763. Acarus telarius. SCOPOLI, Ent. Carn.; p. 391. n

1075. — ,,Ovatus, nitidus; pedibus anterioribus longiori-

bus. In folio Tiliae.”

Acarus telarius. L. 1758 heeft pooten I niet opvallend

langer dan de andere. Mijne gedachte was: dat zal eene

Bryobia zijn. Dus verzocht ik Dr. ZACHER, mij Bryobia van

Tilia op zicht te zenden. Ik beschreef deze nieuwe soort in

defini Berywir7 smi loos janil9Z8: py 291

90.

Trombidium latens (O. F. Miller 1776).

(Petrobia.)

m 1762. Acarus petrarum ruber, pedibus anticis longitu-

dine corporis ; Tique rouge des pierres à pattes antérieures fort

longues. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 625. 626. n.

10. — ,,Arrondie, un peu ovale, corps gros, figuré en boule

(1). Pattes courtes, a l'exception de celles de devant qui

égalent la longueur de tout le corps. Rouge foncé; pattes

plus claires et plus vives.— Sur les pierres; il ne marche

pas fort vite.

Opmerking. 1. Van boven gezien, vrij wel rond;

toch is het dier min of meer plat.

Op steenen; Frankrijk.

m 1764. Acarus petrarum ruber, pedibus anticis longitu-

dine corporis; Tique rouge des pierres a pattes anterieures

fort longues. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 625. 626. n.

10. — Als 1762.

m 1776. Acarus latens. O. F. MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.;

p. 187. n. 2233. — „Ovatus, abdomine lutescente; pedibus

albis: primoribus duplo longioribus.’

286 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

90. Trombidium latens (0. F. Müll. 1776).

De kleuren variëeren evenals bij Tetranychus. — Latens

= verborgen; vermoedelijk onder steenen. — Denemarken.

m 1781. Acarus praegnans, Dammermilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 520. n. 1074. t. 3. f. 12.—

„Acarus ruber globosus (1) glaber-

rimus, pedibus pallidioribus: anticis

longioribus.”’

„Descr. Minimus, invisibilis futurus,

nisi laete coccineus esset; totus laevis,

nullis pilis nec in pedibus conspicuis,

nec in antennis, nec in reliquo corpore

(2). Color pedum antennarum dilutior

quam in reliquo corpore. — Habitat in

humo praegnanti primo vere.”

Opmerkingen. 1. Niet te let-

terlijk opvatten; vermoedelijk ook neergeschreven naar zijne

teekening. 2. Ik geloof er niets van.

Ik meen goed gedetermineerd te hebben, dat deze soort

dezelfde is als die van GEOFFROY. Dat deze haar op steenen,

SCHRANK in humus vond, kan geen verschil maken.

In humus; Maart; Oostenrijk.

m 1785. Acarus petrarum; Tique rouge des pierres a

pattes anterieures fort longues. Fourcroy, Ent. paris.; v. 2.

p. 529. n. 10. — „Long. + lig. Acarus petrarum ruber, pedibus

anticis longitudine corporis. — Habitat superficiem lapi-

dum.”

Op steenen; Frankrijk.

m 1788. Tique rouge des pierres. P. A. F. Ray, Zool.

univ.; p. 607. n. 10. — Zeer korte diagnose naar GEOFFROY.

m 1789. Acarus praegnans, Printanniere. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 76. n. 78. — Naar SCHRANK; maar in

plaats van ,,glaberrimus’’: ,,aterrimus”.

m 1790. Acarus praegnans. GMELIN, ‚Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2933. n. 71. — Diagnose van SCHRANK 1781.

m 1792. Acarus praegnans, Mitte feconde. MANUEL; in:

Eneyel. méth.; Elst) Nat. Ins.; ve zop: 6975. 202) Naar

SCHRANK 1781.

m 1799. Acarus petrarum ruber, pedibus anticis longitu-

Fic. 78. — 3/2

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 287

90. Trombidium latens (0. F. Müll. 1776.)

dine corporis ; Tique rouge des pierres a pattes anterieures fort

longues. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 625. 626. n. 10.

— Als 1762.

m 1800. Acarus petrarum ruber, pedibus anticis longitu-

dine corporis ; Tique rouge des pierres a pattes antérieures fort

longues. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 625. 626. n. 10.

— Als 1762.

m 1802. Acarus praegnans. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

v. 3. p. 708. — Als 1790.

m 1803. Acarus latens, Verborgene Milbe. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 208. n. 2669. — „Gelblicht, fast kugelförmig;

Füsse I vorwärts gestreckt, mehr als zweimal so lang als die

übrigen. — Unter den Rinden faulender Fichtenstämme

nicht selten.’’ — September. — Citeert MÜLLER 1776. —

Picea abies L. — Beieren.

m 1804. Trombidium lapidum ; Trombide des pierres.

HAMMER; in. HERMANN, Mém. Apt.; p. 49. n. 36. t. 7. f.

Fic. 79. — Overtrek.

7. 8. KR. S. — „Hexapus, subovatum vel subrhombeum,

rubrum; pedibus anticis longioribus; oculis utrinque tribus

288 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

90. Trombidium latens (0. F. Müll. 1776.)

superis. — Six pieds; presqu’ovale ou rhomboidal, rouge;

pieds antérieurs plus longs que les autres; trois yeux supé-

rieurs de chaque côté.

Boven deze § staat: „Addition de l'Editeur” (= HAMMER).

— Vreemd is het, dat beide diagnosen die van eene Larva

zijn, terwijl in dezelfde $ ook de Adultus beschreven wordt.

—Werkort:

„our les pierres en grand nombre.”

Larva. „Rouge vif, pointu à la partie antérieure, arrondi

à la postérieure; des angles saillans au milieu. Une rainure

passant d'un de ces angles à l'autre. Les yeux au nombre

de trois (1) de chaque côté, placés en triangle dans les angles

inférieurs du corselet. Celui ci avec 4 poils ou soies blanches;

abdomen en a six: le bord est garni de plusieurs de ces soies

et les pieds en sont tous hérissés. Les pieds I sont les plus

longs, les pieds II les plus courts; six articles, presque tous

d'égale grandeur. Deux palpes. L’insecte.... de la grandeur

dun port: 7

Opmerking. 1. Twee corneae en de pigmentvlek.

Eieren. „Strasbourg; des petits corps ou points blancs”,

(zie de figuur) „disséminés ou en groupes sur des pierres cal-

caires dans les fossés de la grande route, principalement dans

les petites cavités de ces pierres. Arrondis en bas, à la ma-

niere d'une petite marmite, garnis d’un couvercle rayonné,

élevé en cöne obtus au centre, dépassant un peu la circonfé-

rence de la partie inférieure. En essayant d’enlever le cou-

vercle.... il s'en répendit une liqueur rouge, ou on y remar-

qua une substance caséeuse rouge. — Au mois de Messidor

(1) ces mémes oeufs en quantité innombrable (au même

endroit); accompagnés et entourés d’une aussi grande quan-

tité de petits insectes rouges, nichés principalement dans les

petits creux ou sillons de ces pierres, courant tres-vite en

les quittant. — Déjà l'oeil nu .... deux espèces .... Les

uns tres-petits (fig. 7)” (&c. zie hierboven).

Aan het einde van de S deelt hij nog mede, dat hij de

eieren te groot voor eieren schenen; hij vermoedt dat het

eerder „des espèces de chrysalides’ zijn, „qui renferment

les insectes sous l’état de nymphes.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 289

90. Trombidium latens (0. F. Müll. 1776.)

Adultus. „Les autres deux ou trois fois aussi grands,

plus ovale, & huit pieds, d’une couleur brune, offrant diver-

ses nuances du clair au foncé. Les pieds I les plus longs, les

autres presqu’egaux. Trois yeux places de la même manière

de chaque côté; sillon transversal au tiers antérieur du corps,

le” (même) „nombre et la couleur des soies du corselet, de

l’abdomen, du bord et des pieds. Mais on n’observe pas les

longues soies qui se trouvent aux tarses des pieds I et II”

(des jeunes) (2).

Hij deelt nog mede, dat zij in de omgeving van Straats-

burg overal gevonden worden: „dans la plaine et dans les

montagnes, toujours sur des pierres, les deux espèces” (larvae

en adulti) „constamment ensemble, et le plus ordinairement

le long des routes.”

Opmerkingen. 119 juni tot .18%Juli.20 En toch

zijn zij aanwezig!

91.

Acarus graminum Schrank 1781.

(Bryobia.)

a 1776. Acarus rufus, pedibus primi paris longissimus,

abdomine postice crenato.SCHRANK,

Beytr. Nature: p.46: med. tt.

1. f. 8. 9. — Verkort:

„Sommer; Grasblätter, gelbe

Flecken oder schmale Streifen;

Milben unten an dem Fleckchen ;

sie fressen also von oben herab

(1). Farbe von gestocktem Blute,

Vordertheil gelblicht. Fühlhörner

aa nadelförmig (2) und an einer

sehr feinen Spitze ein rundes

Kölbchen d b (3). Zwischen diesen,

gerade über dem Rüssel zwei

Glieder dd, sehr spitzig, von

der Länge der Fühlhörner (4). Augen cc ziemlich weit zurück,

auseinander, schwarz. Leib eyförmig, rückwärts wie ausge-

Fic. 80. — 3/2.

290 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

91. Acarus graminum Schrk. 1781.

zähnt ff (5). Füsse I gg besonders lang; sie bleiben beim Gehen

immer in der Richtung, in der das erste Glied abgezeichnet

ist; dabei werden nur die zwei äussersten Glieder beweget.

Farbe durch das Vergrösserungsglas: Füsse, Fühlhörner,

das Fleckchen e und der Leibestheil über den Augen ins

Gelbe. Füsse mit kurzen Haaren besetzt.”

„Läuft überhaupts nicht schnell; man kann sogar einen

Grashalm abpflücken, ohne dass es derowegen seinen Ort

verlasse.’

Opmerkingen. 1. Men vergeve hem deze verkeerde

interpretatie. 2. Dat zijn de mandibels. 3. Dat zijn de bijna

bolvormige palptarsi. 4. Dat zijn de klauwen der palptibiae.

die even ver naar voren reikten als de spitsen der mandibels,

vandaar dat hij ze „von der Länge der Fühlhörner beschrijft.

De palpen zijn zóó aangedrukt, dat hij ze niet als zoodanig

herkende. 5. Dat zijn de bij alle Bryobia’s voorbij den achter-

rand voor de helft uitstekende paletvormige haren. — Gra-

mineae ; bij Weenen (Oostenrijk).

Vergelijk SCHRANK’s figuur met die van KocH, Deu. Cru.

Myr. Ara.; Heft 1. n. 9.: Bryobia gloriosa, die eveneens „in

Feldern’’ gevonden werd.

m 1781. Acarus graminum ; Grasmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 515. n. 1061. — Zoo noemt hij zijne Acarus

Gek Beytr. p. 8. n.4.

m 1789. Acarus graminum, Mite des graminees. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 75. n. 72. — Naar SCHRANK.

m 1790. Acarus graminum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2932. n. 65. — Diagnose van SCHRANK 1776.

1792. Acarus graminum, Mitte du gramen. MANUEL;

in. EnceyelamethrHist. Nat.; Ins.;"v.7:p# 696. ml

Diagnose van SCHRANK 1776.

m 1802. Acarus graminum. GMELIN, A gen. syst. of

Nat.;;y. 3#P2#2707.,- Als 1790.

m 1803. Acarus graminum, Gras Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 211. n. 2679. — Diagnose; citeert SCHRANK

1781. — „An den Grasblättern.’’ — Beieren.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 291

92:

Acarus anidens Schrank 1803.

(Storchia.)

m 1803. Acarus anidens, Zahnafterıge Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 205. n. 2658. — „Roth, stumpf rauten-

förmig, rückwärts abgestutzt dreyzähnig; die Füsse III

kürzer. Für das freye Auge unsichtbar. Gewissermassen der

Schneckenmilbe” (Jimacum) „ähnlich. — Auf abgestorbenen

Ulmenzweigen.”

Storchia robustus komt mij voor aan bovenstaande diagnose

vrij wel te beantwoorden.

93.

Acarus rubens Schrank 1871.

(Podaia.)

m 1776. Acarus ruber, ovato oblongus, pedibus subaequali-

bus. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 40. n. 19. t. 2. f. 3. — Ver-

kort:

„Unter dem Moose. Besonders klein, noch nicht die Grösse

einer Käsemilbe. Roth. Füsse beynahe von

gleicher Grösse, und von keiner besonderen

Gestalt. Die Fühlhörner streckt sie unterm

Gehen vor sich her. Die Gegend zwischen

den Fühlhörnern und den Füssen II schei-

net etwas blasser. Leib, Fühlhörner, Füsse, #

mit kurzen Häärchen.”

Poot II rechts is onder het lichaam

gebogen; men ziet nog even gedeelten van

2 leden. — Is, mijns inziens, — Caligonus x

piger CE: Kocn"1838. Zie Ent. Ber. v: 9 Fie. 3i) 2213/2)

6. n. 130. p. 153. — Onder mos; bij Weenen (Oostenrijk).

m 1781. Acarus rubens, Röthliche Milbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 520. n. 1073. — Zoo noemt hij bovenbeschre-

ven soort.

m 1789. Acarus rubens, Rougeätre. DE VILLERS, Linnaei

Ent.; v. 4. p. 76. n. 77. — Naar SCHRANK 1776.

m 1790. Acarus rubens. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2933. n. 70. — Diagnose van SCHRANK 1776.

292 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

93. Acarus rubens Schrk. 1781.

m 1792. Acarus rubens, Mitte rouge. MANUEL; in : Encycl.

meth-@Hist: nat.; Ins.; v476937697.n. 2%

m 1802. Acarus rubens. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 708. — Als 1790.

m 1803. Acarus rubens, Röthliche Milbe. SCHRANK, Fauna

Boca Sp. 210. n. 2876. Diagnose van 1776. — „Im

Moose.” — Beieren.

94.

(Celaeno rhodomela C. L. Koch 1841).

(Ledermiilleria.)

m 1803. Acarus maculatus, Gefleckte Milbe. SCHRANK,

BaunamBoiea: v. 3. p. 211. n2 2677. _ Verkort:

„Sehr klein, ohne Suchglas kaum zu finden. Linsenförmig,

rundum an der Linsenschneide mit starken, nicht sehr lan-

gen, nicht dicht stehenden Borsten besetzt. Roth mit ver-

schiedenen kleinen sattschwarzen Flecken. — Im Moose.”

De naam is gepreoccupeerd: DE GEER 1778 (ons no. 192).

Dat is Celaeno rhodomela C. L. KocH 1841. 32. 2. = Ra-

phignathus patrius BERL. 1885. 22. 4. Zie Ent. Ber. v. 7.

n. 161. Mei 1928. p. 324.

Genus Cheyletus Latreille 1796.

Type Acarus eruditus SCHRK. 1781.

m 1796. Cheyletus, Cheyléte. LATREILLE, Précis. car.

gen. Uns.; ip 79 ,Bec gros, avancé, conique, de trois

pièces. Antennules très-grosses, un peu plus longues que le

bec, brachi-formes, de trois articles; le dernier terminé par

un crochet extérieur, en faucille, cilié (1). — Caract.

habituels. Corps ovalaire, mou, renflé. Organes de la

nutrition formant une pièce antérieure, grosse, distincte.

Yeux apparens (2), Pattes antérieures longues, à poils ou

soies fort alongés.”

Als „espèce qui aura été l’objet de mon examen” = type

noemt hij Acarus eruditus SCHRK.

Opmerkingen. 1. Niet de externe klauw, maar de

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 293

Cheyletus Latr. 1796.

(op den tarsus ingeplante) interne is geciliëerd. Blijkbaar

was deze tegen den externen klauw aangedrukt. Of wel,

men leze: „en faucille, et un autre plus mince et interne cilié.

2. Daar vergist hij zich!

m 1802. Cheyletus, Cheylete. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 3. p. 67. — „Organes de la mandication formant un

bec gros, avancé, conique. Palpes courts, tres-gros, en

forme de bras, et dont le dernier article est terminé par un

crochet en faucille. Huit pattes. Corps ové, mou, renflé.

Exemple. Acarus eruditus SCHRANK.”

Over „Exemple” zZierp #33.

m 1803. Cheylèle. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 5.

p. 202. — „Bec gros, avancé, conique; palpes gros, en forme

de bras, dont le dernier article en faucille.”’

m 1804. Cheyletus, Cheylète. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 8. p. 54. — „acarus eruditus l’insecte qui est le type

du genre Cheyletus.”

95.

(Vervolg van Deel I. p. 111. n. 34.)

Cheyletus eruditus (Schrank 1781).

Type van het genus Cheyletus LATR. 1796.

O 1760. Myt. BAKER, Het mikr.; v. 2. .c 23. p. 186. —

Als 1744; zie Deel I. p. 113.

m 1769. Myt op vygen. Houttuyn, Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk (= tom.) 13. p. 131. — Citeert PowEr’s mededeeling;

mee Dees pine

S778" My) BAKER) Het milk, v. 2ite 239 p 1186. =>

Als 1744; ize Deel I. p. 113.

m 1781. Acarus eruditus, Büchermilbe. SCHRANK, Enum.

iniseAustriae? (p)'S132mn. 1058) t! 2 1 Ko == Acarus pedi-

bus primi paris crassissimis chelatis (2), secundis longissi-

mis: apice bisetis. — Descr. Abdomen ovatum, pallidum,

hyalinum, ut in acaro Sirone (2), saepe transparente costae

figura. Hinc inde pili quidam minuti (3), & ad utrumque

294 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

95. Cheyletus eruditis (Schrk. 1781).

Fic. 82. — 3/2.

latus inter par pedum alterum tertiumque seta brevicula

curva fere ad angulos rectos corpori insidens. Pedes hinc

inde setis longioribus subtilissimis armantur, sed earum

numerus magnus non est; fere cuivis articulo una obtingit.

Pedes quatuor posteriores mediocres, hyalini, graciles; primi

paris (1) vix posticorum longitudine, sed mirum in modum

crassi, ac structurae peculiaris; non pectori affixi, sed lateri

thoracis antice inserti videntur; hoc enim insectum contra

morem generis peculiari thorace instruitur. Pedes ipsi

genicula non habent; quod si illos insectum moveat; id

tantum in basi sit; sed inflecti non vidi; non prorsus sunt

teretes, sed circa medium cubito quodam instruuntur, post

quem nonnihil angustiores evadunt, ac denique in acumen

inflexum desinunt, cui latere interiori pollex mobilis obser-

vitur. Intra acumen pollicemque duo tresve pili suis singuli

apophysibus ac bulbulis insidentes, digitosque non inepte

mentientes (4). Pedes hi cursui non inserviunt, sed ab insecto

HIST (OVERZ)’ DA ACAROLOGIE. II. 295

95. Cheyletus eruditis (Schrk. 1781).

antrorsum protenduntur, dum currit; alius a cursu illorum

finis est.’

„Pedes secundi paris, uti coeteri, abdomini inserti, exiles,

graciles, longissimi, diaphani, apice setis duobus armati, &

per totam longitudinem pilis nonnullis sparsis.”

„Thorax abdomini insertus, in illudque nonnihil retractilis,

subrhomboidalis; ad latera, ubi in angulum solidum desi-

nunt corpus utrinque minitum, rotundum, hyalinum, fors

oculus (5); antrorsum in proboscidem desinit bifidam, acumi-

natam (6). Per medium thoracis lineae tres longitudinales

tenues mobiles decurrunt, intestinum fortasse quod-

dam (6).

„Invenitur hoc insectum in libris humido loco adservatis;

insidiatur cum duabus aliis speciebus glutini bibliopegorum;

praesens species praesertim adest ad oras chartae librorum

integumento adglutinatae, ore pedibusque suis cheliformi-

bus glutini immersis, illudque removentibus (7). Non facile

(8) per libri superficiem discurrit, nisi inquietata; tum vero

currit celeriter.”

„Coeterum insectum ita parvum, ut modo oculo cerni

prorsus nequeat; nisi forte in vitro, quod lumini obvertas,

aut cui corpus atrum supponas.”’

„Juniores recens ex ovo exclusi per omnia, etiam pedum

numero, ac vix non magnitudine matribus similes, contigit

enim mihi ex ovis a matre me inspectante positis, sub meis

prope oculis ut soboles prodierit propagatur hanc spe-

eiem.s..(9).

Opmerkingen. 1. Merkwaardig, dat hij deze palpen

pooten noemt, en het dier ook met 6, niet met 8 pooten

afbeeldt. 2. Acarus farinae. 3. Merkwaardig, dat hij bij deze

Acarus wèl eenige rugharen zag, en bij destructor niet. 4. De

zin is niet duidelijk, maar ik vermoed, dat hij toch de 2

knobbels aan den klauw zag, al beeldt hij die niet af. Ook

de kammen ontgingen hem. 5. Merkwaardig, dat hij daar

weer oogen meent te zien! Bezien wij zijne figuur goed, dan

teekent hij aan de basis der palpen twee oogen; in het geheel

dus 4 oogen! 6. Dat zijn de 2 naaldvormige mandibels ge-

weest, die ook ik eens waarnam; en kan ze ook doorscheme-

296 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

95. Cheyletus eruditus (Schrk. 1781).

rend herkennen. 7. Hij heeft er geen flauw idee van, dat dit

dier eene roofmijt is, die op de twee andere soorten jacht

maakte. 8. Wanneer men het voorwerp, waarop het dier

zit, beweegt, houdt het dier zich doodstil; vandaar zijn „non

facile”. 9. Indien het waar is, dat hij het © eieren zag leggen,

dan is het zeer zonderling, dat hij haar niet 10 pooten toe-

schrijft. Het is ongeloofelijk, dat hij spoedig, nadat het ei

gelegd was, daaruit eene Larva te voorschijn zag komen.

Want, Cheyleti leggen eene massa eieren, die zij inspinnen,

soms ,,bebroeden’’; na ettelijke dagen (in den winter soms

maanden) komen dan de Larvae te voorschijn. Wat moeten

wij nu van deze zijne mededeeling denken?

Op p. 546., Expl. fig., noemt hij de palpen: „Brachia, seu

pedes antici, ad incessum inepti, semper porrecti, ad prehen-

dum facti.’ — De overlangsche strepen van het gnatho-

soma noemt hij hier: „Vasa tria longitudinalia trans thora-

cem transparentia.”

Op oude boeken; Weenen (Oostenrijk).

m 1788. Acarus eruditus, Büchermilbe, SCHRANK, Anm.

zu d. ersten 20 stücken des Naturforschers; in : Der Natur-

forscher; St. 23. p. 142. — „Dass die Regel: die jungen

Milben .... ihre Ausnahmen habe, beweiset meine Bücher-

milbe (Acarus eruditus), die schon mit 8 Füssen aus dem

Eye kömmt.” — Zie hierboven, sub 1781.

w 1789. Acarus eruditus, Bibliomane. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 73. n. 70. — Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Acarus eruditus, Bücher Milbe. BRAHM, Insekten-

kalender; p. LXLII (= XCII). — Nomina nuda; Mei;

Duitschland.

Acarus eruditus, Büchermilbe. Idem, ibidem; p. 117. n. 403.

— Hy vertelt, dat zijne insektenverzameling er door aangetast

werd. Ik vermoed, dat hij toen één exemplaar der tallooze

Acari onderzocht, en dat dat toevallig een Cheyletus was.

m 1790. Acarus eruditus. GMELIN, Syst. Nat.; p. 2932.

n. 62. — Diagnose van SCHRANK 1781.

1792. Acarus eruditus, Mitte des livres. MANUEL; un :

Encycl: meth: ; Hist) nat“; Ins; wv. 7.p..696.n. 13" Naar

SCHRANK 1781.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 297

95. Cheyletus eruditus (Schrk. 1781).

m 1796. Cheyletus eruditus. LATREILLE, Précis. car. gen.

Ins.; p. 179. — Type van het genus.

m 1799. Acarus eruditus. SAINT-AMANS, Philos. entom.;

p. 25. — Nomen nudum. — „Dévore les livres” (sic!).

m 1802. Acarus eruditus. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 707. — Als 1790.

m 1803. Acarus eruditus, Bücher Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 200. n. 2646. — Diagnose van 1781. — „An

Büchern; an Steinflechten.” — Beieren.

m 1804. (Sine nomine), HERMANN, Mém. Apt.; p. 37.

(sub Tromb. parietinum). „Les petits follicules composés de

poussière en forme de la moitié d’une lentille, dans les vieux

herbiers, [sont-ils] l’ouvrage de cet animal, qui peut-être y

dépose ses oeufs, ou bien sont ils dus à un autre insecte?”

Ik denk, dat dat eiernesten van Cheyletus eruditus waren,

die dikwijls in herbaria aangetroffen wordt.

96.

Acarus squamosus de Geer 1778.

(Cheyletia.)

m 1778. Acarus squamosus, Mitte à écailles. DE GEER,

Mem. Hist. Ins.; v. 7. p. 115. 116. — „Rubicundus, corpore

pedibusque squamis albidis tectis.

— Rougeâtre, à écailles blanches

sur le corps et sur les pattes.” —

Verkort:

„Juin; un grand nombre sous le

corps de la Punaire très applatie

(Tom. 3. PI. 15. f. 16—19) (1). —

Extremement petites; rouge très-

pâle, ovale, un peu applati. Tête

três bien distinguée du corps par

un étrangement; en devant et vers Fig. 83. — 3/2.

les côtés 4 petites parties pointues courbées en dedans,

qui ressemblent à des dents, et que la Mite remue.

J'ai cru voir que ces espèces de crochets sont placés sur de

petits bras appliqués contre les côtés de la tête, et qui ne

298 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

96. Acarus squamosus de Geer 1778.

semblent faire qu'un même corps avec elle, dont la grosseur

est augmentée par ces mêmes bras.”

„Ce que j'ai mieu vü, .... parties applaties blanches,

dont le corps et les pattes sont hérissés, .... écailles ...

comme ornement à la Mitte; la pluspart applaties, d’autres

déliées, plus semblables à des poils (2); quelques unes sont

attachées au corps et aux pattes par une espèce de pédicule

delié; six sur le corps plus grandes que les autres; deux

proche de la téte,

(P. 117). Deux autres, une à chaque còté, entre les pattes

II et III; deux autres au derrière. Les pattes à peu près de

longueur et de groseur égales.”

Opmerkingen. 1. Aradus betulae (L.); het is een.

louter toeval, dat deze roofmijten in zoo’n groot aantal bij

elkander waren, toen daar een Aradus overheen liep, waar-

aan zij zich oogenblikkelijk vasthechtten, om zich te laten

transporteeren. 2. Eenige waaiervormige haren zijn werkelijk

zeer smal; andere lijken smal, op hun kant gezien.

Op Aradus betulae ; Zweden.

m 1783. Acarus squamosus. DE GEER, Abh. (vertaling

van GOEZE): v. 7. p. 49. n. IS Als 1778:

Geschuppte Milbe. GOEZE, ibidem; p. 49. noot f.

m 1783. Acarus squamosus. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 204. n. 1345. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1789. Acarus squamosus, Ecailleuse. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 66. n. 46. — Naar DE GEER 1778. — „In

Gallia Australis.”

m 1804. Mite à écailles. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 377. — Naar DE GEER 1778.

97:

Acarus lepidopterorum Shaw 1794.

(Chelotomorpha.)

m 1794. Acarus lepidopterorum, Lepidopterine Mite.

SHAW; in : SHAW & NODDER; Viv. Nat. or the Misc.; v. 6. t.

187. „Acarus ovatus subferrugineus, antice acuminatus,

abdomine femoribusque setis sparsis incrassatis (1), tarsis

adactylis (2) longissimis setaceis. — Cum multis ejusmodi

HIST. OVERZ. D. ACARLOOGIE. II. 299

97. Acarus lepidopterorum Shaw 1794.

parti inferiori alarum phalaenae arcte adeo adhaerentibus.

Fic. 84. — Overtrek.

— Magnitudo vix acarum sironem seu vulgarem (3) superat.

Corpus ovatum, depressum, parte antica acuminata. Crura

gracillima; primo et secundo articulo setis crassis obsito,

quae gradatim dilatantur versus extremitates, auctaeque

admodum microscopio per totam longitudinem serratae

videntur more aristarum hordeacearum. Caeteri articuli

setis longissimis acuminatis vestiuntur; ultimi autem seu

tarsi non muniuntur uncis ungulis (2), quod plerisque acaris

commune est, sed in tres longissimos, rectos et acutos pilos

desinunt, ut in tabula exprimitur. Corpus aspergitur variis

pilis crassis, quales sunt ii in articulis crurum primoribus.

Palpi, seu partes cheliformes juxta caput crassissimae et

validae terminantur singulae ungue longo, curvo, acuto, et

setigero. Crura anteriora caeteris longiora.”

„Ovate sharp-fronted subferruginous Acarus, with incras-

300 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

97. Acarus lepidopterorum Shaw 1794.

sated bristles (1) on the body and thigs, and extremely long

setiform feet. — Together with several others of the same

species on the lower surface of the wings of a moth. — Their

colour was a reddish brown and their surface somewhat

lucid. — In size it scarce exceeds the acarus siro or common

mite (3). The body is oval, depressed, and accuminated

forward. The legs are remarkably slender, and are beset on

the first and second joints with strong bristles, gradually

thickening towards their extremities, and which, when very

much magnified, appear serrated throughout their whole

length in the manner of the awns of barley, while the remain-

ing joints are furnished with very long sharp pointed ones;

and the tarsi or ultimate joints, instead of being terminated

by hooked claws, as in most other species, run out into

three very long, strait, and sharp bristles, as represented in

the figure. On the body are placed several bristles of the

same form with those on the upper joints of the legs. The

palpi or cheliform parts near the head are very thick and

strong, each being terminated by a sharp, long, incurved

claw or process, accompanied by several bristles. The fore

legs exceed the others in length.”

Opmerkingen. 1. Het zijn lange, smalle, platte

waaiers, geen knodsen. 2. Pooten II—IV bezitten klauwen,

maar deze zijn zeer klein. 3. T'yroglyphus farinae. — Uit

de zeer korte beschrijving, die de auteurs van deze „pha-

laena’’ geven, valt niet meer op te maken, dan dat het eene

„Noctuide’ was. — Het dier was ontwijfelbaar de latere

Cheletomorpha venustissima (C. L. KocH 1839).

Op eene Noctuide; Engeland.

m 1802. Acarus lepidopterorum. TURTON; in: GMELIN, A

gen. Syst. of Nat.; v. 3. p. 703. — Engeland.

98.

(Vervolesivan Deel. I. p.:113.m. 35.)

(Adhuc sine nomine.)

(Cheyletus doctus BERL. 1886.)

(Acaropsıs.)

o 1764. Animalcule (Eng.), Insect (Eng.). BAKER, Em-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 301

98. (Cheyletus doctus Berl. 1886.)

ploym. micr.; 2d Ed.; v. 2. p. 87, 23734 ALS 753: AZIE

Deel I, p. 114. — Fraxinus excelsior.

m 1765. Mite de figues. MENURET; im: Encycl. Dict. rais.

Sci. Arts Metiers; v. 10. p. 579. „ressemblent a des escar-

gots” (sic! — Naar VAN LEEUWENHOEK 1696; zie Deel I.

DENISE

m 1770. Diertje, Insect (Ned.). BAKER, Nuttig gebruik

mikr.; v. 2. p. 381—383. — Als 1753;.zie Deel I. p. 114.

m 1774. Mitte de figues. Encycl. Dict. univ. rais. Con-

noiss. hum.; v. 29. — Woordelijk hetzelfde als 1765!

99:

Pediculus musculi Schrank 1781.

(Myobia.)

m 1781. Pediculus musculi, Mäuselaus. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 501.n. 1024. — „Pediculus Muris musculi” (1)

Pos.

Fic. 85. — 1/1.

Descr. Minimus, ac quem lente destitutus vix reperias, albus,

lentissimus. Corpus ovatum lobatum. Thorax magnus, postice

in lobos duos magnos uberiformes divisus. Reliqua abdominis

segmenta, quae mox leves in lateribus sinus, mox magnosanum

302 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

99. Pediculus musculi Schrk. 1781.

versus curvatos dentes efformant, thorace angustiora, pos-

tremo fere rhomboide, in ejusque apice setae duae divergentes,

longitudine corporis totius. Antice in loco capitis, in medio

corpusculum lanceolatum, acutum; in cujus utroque latere

corpus forcipiforme (2); corpus hoc basi angustius, apice

nonnihil latius, latere interiori pollice fixo brevi, latere vero

exteriori unco mobili instructum; si uncus iste apertus sit,

potest enim insectum ejus apicem pro lubitu pollici fixo

admovere, non inepte cultros hortulanorum purgandis noxiis

surculis inservientium refert. Hoc maxime instrumento sese

insectum istud Muris pilis adfigit (3). Pilis corpus fere desti-

tuitur (4); in unco mox dicto breves sunt. Totum insectum

adprime diaphanum, intestinis nullis visibilibus, corde ex-

cepto, quod in medio thorace conspicitur palpitare (5),

maculamque obscuriusculum constituit. Antennae nullae.

Nec oculos vidi.”

„Observavit C. GOEZE post Ill. DE GEER, acaros nondum

adultos pedibus tantum sex instrui; an ergo praesens animal

acarus? Sed cum pedes acarorum miris modis varient, varias-

que in variis speciebus figuras repraesentent, quid, si putemus

uncos illos falcatos pedes esse? (6). Quidquid sit, rostrum

Acari est, corpus papillosum, thoraxque Pediculi.”’

„Lectus in Muris Musculi varietate alba. Bulbis pilorum

sese adfigit fortissime, ore in bulbum inserto.”

Opmerkingen. I. Dat is zijne diagnose, geen naam.

2. Dat zijn de gemetamorphoseerde pooten I, die hij niet

voor pooten aanzag, vandaar dat hij het zespootige dier

Pediculus noemde. 3. Zeer juist. 4. De rugharen zijn plat en

uiterst moeilijk zichtbaar. 5. Zijne verbeeldingskracht speelde

hem parten. In zijne Explicatio figurarum, p. 544, zegt hij

echter: „c forte stomachus.” Fig. 6 stelt de buikzijde van een

Q voor. 6. Hier heeft hij het bij het rechte eind; tòch twijfelt

hij nog. — Fig. 5 komt mij voor een g te zijn.

Mus musculus ; Oostenrijk.

m 1789. Pediculus musculi, Pou des souris. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 39. n. 62. — Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Pediculus musculi. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2921. n. 36. — „Albus, thorace magno posterius bilobo,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 303

99. Pediculus musculi Schrk. 1781.

abdomine sinuato dentatoque.’’ — Citeert SCHRANK 1781.

m 1802. Pediculus musculi. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 699. — Als 1790.

m 1803. Pediculus musculi, Mäuse Laus. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 187. n. 2605. — „Der Brustrücken gross,

rückwärts zweylappig; nahe am Rüssel beyderseits eine

Schere mit einem sichelförmigen Hacken.”

„An der Hausmaus.’’ — Beieren.

(Acarus folliculorum SIMON 1842.)

(Vervolg van Deel I. p. 115.)

[De zucht, de „comedones” tot de „wormen’ te rekenen,

bleef in die tijden bestaan. Maar PATUNA weet het beter!

Hij schrijft in het Italiaansch: Memoria sopra i Crinoni;

Gorizia; 1785. Hij komt tot het besluit, dat het Acar: zijn,

en hij noemt ze: Acarus crino infantum pedibus longissimis

setaceis, anticis duobus brevioribus, cauda item longissima,

dispersa, setacea”’ — Van binomenclatuur heeft hy nog

nooit gehoord. |

[m 1786. Een uitgebreid referaat ervan vindt men in:

Giorn. p. serv. all. Stor. region. dell. Med. di questo secolo;

v. 3. p. 190—195.]

[m 1790. Een minder uitgebreid in: Comment. Lips.; v.

82. P. 4) pi 982]

Genus Bdella Latr. 1795.

Type Acarus longicornis L. 1758.

m 1795. Bdella, Bdelle (Fra.). LATREILLE, Observations;

in : Mag. Encycl.; v. 4. p. 18. — „Deux antennules filiformes,

longues, coudées, de quatre articles, dont le premier et le

dernier fort longs: celui ci terminé par deux poils.”

Ik spatiëer, om erop te wijzen, dat zijne type niet is

de vulgaris van HERMANN, waarvan het laatste palplid niet

is „fort long”. — LATREILLE vergist zich: het eerste palplid

zag hij over het hoofd. — Als „espèce qui aura été l'objet

de mon examen” = „type” (zie hierboven, p. 33) geeft hij

op: „La pince rouge de Géoffroy’ = Acarus longicornis

L. 1758.

304 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Bdella Latr. 1795.

m 1796. Bdella, Bdelle (Fra.). LATREILLE, Précis car. gen.

Ins.; p. 180. — „Antennules filiformes, longues, coudées,

terminées par deux soies. Bec avancé, alongé et conique, de

trois valvules égales. — Cara ct. habituels. Corps

ové, mou, renflé, rouge, terminé en pointe antérieurement.

Deux yeux de chaque côté. Pattes propres pour la course,

les postérieures plus longues.”

Als „espèce qui aura été l’object de mon examen” =

type”, noemt hij, thans met name,: Acarus longicornis

1791798.

m 1801. Bdelle (Fra.). LAMARCK, Syst. Anim. sans vert.;-

p. 171. — Behoort tot de „Arachnides Antennistes”.

Bdella, Bdelle (Fra.). Idem, ibidem; p. 179. — „Deux

antennules filiformes, longues, coudées, terminées chacune

par deux soies. Un sugoir nu, en bec avancé, composé de

trois lames. — Corps en pointe antérieurement. Huit pattes,

Deze diagnose is die van LATREILLE 1796, maar iets ge-

wijzigd.

m 1802. Bdella, Bdelle (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 3. p. 66. — „Organes de la manducation formant un

bec avancé, alongé, conique, de trois valvules égales. Palpes

longs, filiformes, coudes, terminés par deux soies. Huit

pattes. Corps ové, mou. Exemple. Acarus longicornis. Lin.”

Over sexemple zie hierboven, p. 33:

m 1803. Baele (Fra). LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 5. p: 202. — „Bec avancé, alongé, conique; palpes fili-

formes, longs, coudés, terminés par deux soies.

m 1804. Scirus, Ciron. HERMANN, Mém. Apt.; p. 12. 15.

— Ik combineer de twee diagnosen. — „Rostrum conicum

vagina bivalvi; antennae fractae, inserti rostri basi laterali;

oculi quatuor. — Trompe (ou bec) conique, à gaîne bivalve;

antennes brisées, insérées à la base latérale du bec; quatre

yeux.”

Scirus, Ciron. Idem, ibidem; p. 60. — ,, Je comprends sous

le nom de Ciron les mites dont Linné et Geoffroy n’ont connu

qu’une seule espèce, appelée par le premier acarus longicornis,

et rapportée par le dernier .... à son genre de la pince.”

Dat wil zeggen: alle soorten, die aan die longicornis ver-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 305

Bdella Latr. 1795.

want zijn, vereenig ik in een genus Scirus, of, m.a.w., die

longicornis is, wat wij tegenwoordig zouden zeggen „type

van het genus Scirus. Derhalve is Scirus HERMANN

1804 synoniem met Bdella LATREILLE 1795. Men

bedenke daarbij tevens, dat HERMANN, wiens werk reeds

in 1792 gereed was (hij overleed 1794), de werken van LA-

DREIELE niet keinde:

„Corps divise en deux parties, dont l’anterieure, plus

petite, le corselet.” — (En op p. 61:) „Le corps garni de

poils de differente longueur; les plus longs sont sur le cor-

selet, et se montrent &tendus horizontalement lorsque l’in-

secte est comprimé.” — (Nu weer p. 59:) „Les yeux au nombre

de quatre, deux de chaque côté, et posés l’un derrière l’autre

sur la partie postérieure du corselet, pres du bord. Quoiqu’ils

représentent des points sphériques assez grands, on ne les

observe cependant que difficilement, étant de couleur rouge

comme le corps, mais plus foncée.”

„Le bec monté sur une espèce de tête, rétrécie en arrière

et mobile de part à l'autre. Etendu tout droit en avant et

de la même couleur rouge que le corps dans sa partie posté-

rieure, mais blanc dans l’antérieure, est assez long dans la

plupart des espèces et en général de figure triangulaire,

étant assez large à la base, arrondi et aminci vers la pointe.

Il paroît aplati en dessus, et observé latéralement il offre

une épaisseur considérable, qui diminue vers la pointe dans

la même proportion que la largeur. Suffisamment comprimé,

il se sépare en trois parties” (zie fig. 87, p. 312, 89, p. 313 en

92, p. 320) „dont l'intermédiaire conserve la forme que le

bec avoit auparavant, ainsi que les poils latéraux que l’on

y observoit. Les deux parties latérales .... sont aussi lon-

gues que la partie du milieu, très-effilées vers la pointe,

arrondies à la base extérieure.”

„Antennes attachées à un article basilaire de chaque côté

à la base latérale du bec, coudées, terminées par deux lon-

gues soies roides et immobiles, dont l’intérieure est plus

courte environ d’un tiers. Elles sont garnies de poils épars.”

(P. 59.) „Les cirons courent en reculons, et celà avec une

Vitesse extreme quand on les touche.”

306 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Bdella Latr. 1795.

m 1804. Bdella, Bdelle (Fra.). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 8. p. 53. — „Son espece la plus commune est

l’acarus longicornis de LINNAEUS, la pince rouge de Geoffroi.”

Zie over deze uitdrukking hierboven, p. 33.

100.

(Vervolg van Deel I. p: 118% n.872.)

Acarus citri Hasselquist 1762.

(Bdella.)

m 1762. Acarus citri. HASSELQUIST, Reise nach Palaest. ;

VENZ ap AA NAS (17575 zievDeel I. p.118;

m 1766. Acarus citri. HASSELQUIST, Voy. and trav. Le-

vant; v. 2. p. 229. 237. — „I have seen this insect in a rotten

lemon.” — Nomen nudum.

m 1769. Acarus citri. HASSELQUIST, Voy. dans le Levant;

v. 2. p. 65. — „J'ai vu cet insecte dans un citron pourri”

— Nomen nudum.

m 1771. Acarus citri, Myt van den citroenboom. HASSEL-

QUIST, Reise naar Palaest.; v. 2. p. 273. — Als 1757.; zie Deel

I. 2.2118:

101.

(Vervole van Deel; I. p...116..n. :36.)

Bdella longicornis (L. 1758).

Type van het genus Bdella LATR. 1795.

m 1759. Acarus petrarum ruber, antennis rostro longiori-

bus. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1.

p. 647. col. 2. — Naar LINNAEUS 1746. — Op steenen;

Zweden.

m 1759. Acarus ruber, antennis rostro longioribus. LIN-

NAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 26.

m 1760. Acarus longicornis. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

115 p. 618: gen. 235. n126. — Als 1758; zie Deel Ispra 17:

m 1761. Acarus longicornis. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; voorwerk, ongepagineerd.

Acarus rupestris. Idem, ibidem; p. 484. n. 1985 (non 1984).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 307

101. Bdella longicornis (L. 1758).

— Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 116. 117. — Maar hier

met de toevoeging: „raro in capite humano ubi multum

irritat.”

Stel het geval, dat een of meer exemplaren van deze soort

tusschen de haren van een mensch verzeild raakten, dan

zouden zij geen irritatie kunnen veroorzaken, omdat zij de

daartoe noodige organen missen. — Ik geloof dus, dat LiN-

NAEUS van iemand vernomen heeft, dat hij eens op zijn hoofd

talrijke, sterk irriteerende, bloedroode diertjes had, en dat

LINNAEUS uit dat verhaal de verkeerde conclusie trok, dat

die diertjes longicornis zijn moesten. LINNAEUS kende Der-

manyssus gallinae niet. Zie Deel I. p. 29. 30.

m 1762. Chelifer totus ruber, antennis extremo bisetis ;

Pince rouge. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 618. 619.

20.08.77. —<,,3-Ligne” (= 0.85

mM.). „Forme allongée, en poire;

tête pointue en-devant; antennes

plus longues que la tête; la pince

formée par deux longs filets, dont

Fun est un peu plus court que

l’autre; Ventre entierement rouge

foncée; Pattes assez longues et

d'un rouge un peu plus pâle. Sous

les pierres, sous les écorces d’ar-

bres.”

Opmerkingen. De figuur

is slecht: geen enkele Bdella is

peervormig; zelfs niet een praeg- LONEN neede

nant 9; de scheidingslijn en de oogen zijn op verkeerde

plaats aangebracht; de palpen zijn 3-ledig; het laatste lid

is links korter dan rechts, en beide zijn iets korter dan het

2e lid. De eindharen der palpen zijn te lang geteekend; en

links is de interne langer dan de externe. Behalve deze 4

haren zijn nergens haren afgebeeld. En tòch toont ons de

figuur eene echte longicornis, niet eene vulgaris.

Pince. Idem, ibidem; p. 689. Expl. d. Pl. XX. fig. 5.

m 1762. Acarus petrarum ruber, antennis rostro longiori-

bus. STROM, Phys. og oecon. Beskrivelse over Sondmer; p.

308 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

101. Bdella longicornis (L. 1758).

196. — Citeert LINNAEUS 1746.; beschrijft haar kort. — Op

rotsen; Noorwegen.

m 1763. Stone mite. BROOKES, A new and accur. Syst.;

p. 278. — Naar Hirr 1752; zie Deel I. p. 116; maar: „with

a small pointed head’: lapsus calami.

Red vock Acarus with feelers longer than the snout. Idem,

ibidem; p. 281. n. 19. — Naar LINNAEUS 1746; zie Deel

pe Wie:

m 1764. Chelifer totus ruber, antennis extremo bises ;

Pince rouge. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 618. 619. t.

20. f. 7. — Als 1762.

Pence. Idem, ibidem; p. 689. Expl. d. PI. 20. f. 5.

Ed. 2 is dezelfde als ed. 1., maar met nieuwen voorhand-

schen titel, titelblad en p. 1. 2. 687—690.

m 1767. Acarus longicornis. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.; v. 1. P. 2. p. 1026. n. 29. — Als 1758; maar hier: „an-

tennis bifidis rostro longioribus” en: „in Europa rupibus,

in capite humano valde irritans.’’ — Zie mijne opmerking

m 1768. Acarus longicorms, Pince rouge. VALMONT DE

BOMARE, Dict. rais. univ. hist. nat.; art. , Pince.” — „Leurs

antennes sont grosses” (sic!) ,& articulées, ou à noeuds

arrondis.”

m 1769. Acarus longicornis, Gehoornde myt. HOUTTUYN,

Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 154. n. 29. — Naar

LINNAEUS 1746 en GEOFFROY 1762. — Hij is het niet met

GEOFFROY eens, die haar onder Chelifer plaatst.

m 1769. Acarus longicornis. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Stevie ds Ziprdimiden2. <p. 1026.1129 FAI 1767-

m 1769. Acarus longicornis, Pince rouge. VALMONT DE

BOMARE, Dict. rais. univ. hist. nat.; v. 8. art. ,,Pince.” —

Nomina nuda.

m 1770. Acarus longicornis, Roode Chelifer. VALMONT DE

BOMARE, Aanhangsel v. h. Algem. &c. Woordenboek; art.

„Chelifer’’. — Nomina nuda.

O 1771. Spindel. GLAHN, Anmärkn. o. d. 3 förste Böger

av D. Crantzes Hist. om Grönl.; p. 94. — „De store sorte

med den longitudinaire hvide Streg paa Ryggen er den al-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 309

101. Bdella longicornis (L. 1758).

mindeligste.’’ — „Die grosse Art, mit dem weissen Längs-

striche auf dem Rücken, ist die allgemeinste.”’

Ik neem, daar van Groenland steeds 2 Bdella-soorten

beschreven worden, stilzwijgend aan, dat hij Bdella longi-

cornis meende. Ik zelf zag nooit eene Bdella met witten rug-

Streep; maar EC. Ls Kocmbeeldt haar af, Hit.) 23. mise

Groenland.

m 1772. Acarus. OLAFSEN; in: OLAFSEN & POVELSEN,

Reise igiennem Island; p. 608. — „En anden lysergd Acarus

findes her ogsaa paa mange steder naer ved Havet; dog

noget laenger fra Stranden, end den rede. Den opholder

sig 1 Klippen-Risterne.” — „Een andere lichtroode Acarus

is hier op vele plaatsen nabij de zee; doch een weinig verder

van het strand dan de roode. Zij houdt zich op in de rots-

spleten.”

Vlak bij de zee komt littoralis, iets verder, in de rotssple-

ten, longicornis voor; deze is inderdaad lichter rood dan

littoralis.

m 1774. Acarus. OLAFSEN; in: OLAFSEN & POVELSEN,

Reise durch Island; p. 323. — Als 1772.

m 1773. Acarus petrarum vuber antennis longioribus ; Red

stone Acarus with long antennae ; Stone-Mite. Hırı, Hist.

of Anim.; p. 24. — Als 1752; zie Deel I. p. 116.

m 1773. Acarus longicornis. YEATS, Instit. of Ent.; p.

245. 246. — Zij heeft lange antennae. — Dat is alles.

m 1774. Acarus longicornis, Pince rouge. Encycl. Dict.

univ. rais. Connoissance hum.; v. 33. — Nomen nudum.

m 1775. Acarus longicornis. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

815. n. 27. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus rupestris, Klippemid. HAMMER, Fauna

Norv.; p. 157. n. 700. — „Er paa Klipperne i Norge og Is-

land. OLAFSEN.” — Zie hierboven 1761. — Noorwegen, I Js-

land; op rotsen.

m 1775. Acarus Dee Langhorn. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1056. n. 29. — Naar Hour-

TUYN 1769.

m 1775. Acarus longicornis, Pince rouge. VALMONT DE

BOMARE, Dict. rais. univ. Hist. nat.; v. 5. p. 29. — Als 1768.

310 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

101. Bdella longicornis (L. 1758).

m 1776. Acarus longicornis, Steina-Luus. (IJsl). O. F.

MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 187. n. 2221. — Diagnose

van LINNAEUS 1767; Denemarken, IJsland.

e 1781. Acarus longicornis, Tique a grandes antennes.

BARBUT, Gen. Ins.; p. 333. — Naar GEOFFROY 1762.

m 1781. Acarus longicornis. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 492. n. 34. — Diagnose van LINNAEUS 1767. — Goede

citaten.

gp 1785. Acarus longicornis. SCHRANK, Verz. Ins. Berch-

tesgaden; in : FurssLy, Neues Mag. Liebh. Ent.; v. 2. n. 4.

p. 345. — „Noch hoch oben auf den höchsten Gebirgen auf-

hält, und warscheinlich von Lichen confluens weidet.’’ —

Beieren.

m 1786. Acarus longicornis. Morr, Forsgg Islandsk Na-

turh.; p. 104. n. 226. — Nomen nudum. — IJsland.

m 1787. Acarus longicornis. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

Zeep. 1374. n.:39. — Korte diagnose.

m 1788. Pince rouge. P. A. F. Ray, Zool. univ.; p. 456.

— Zeer kort; naar GEOFFROY 1762.

m 1789. Acarus longicornis, Longicorne. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 60. n. 23. — Naar GEOFFROY 1762

en SCHRANK 1785.

m 1790. Acarus longicornis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2930. n. 29. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Mitte longicorne. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 685. n. 41. — Acarus longicornis,

p. 694. n. 14. — Mitte a longues antennes, t. 255. f. 13. naar

GEOFFROY 1762.

1792. Acarus longicornis. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 710. n. 21. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus longicornis. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 433. n. 43. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1795. Pince rouge. LATREILLE, Observations; in: Mag.

encycl.; v. 4. p. 18. n. 5. — Nomen nudum; type van het

genus Bdella LATR. 1795; zie hierboven, p. 33; en p. 303.

m 1796. Bdella longicornis. LATREILLE, Précis car. gén.

Ins.; p. 180. — Nomen nudum; type van het genus Bdella

LATR. 1795.; zie hierboven, p. 33 en 303.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 311

101. Bdella longicornis (L. 1758).

m 1797. Pince rouge, (DUCHESNE), Man. du Nat.; art.

, Pince”. — Nomen nudum.

m 1797. Acarus longicornis, Bdella longicornis. OLIVIER,

Bxplod. Pl iin: Encyel. méth Hist. nat., Ins.; v.\18. t. 255.

f. 13. — Naar GEOFFROY 1762.

m 1798. Acarus longicornis. ADAMS, Essay micr.; Ed. 2.;

p. 703. — Nomen nudum.

m 1799. Chelifer totus ruber, antennis extremo bisetis ;

Pince rouge. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 618. 619. t.

20. f. 7. — Als 1762.

m 1800. Chelifer totus ruber, antennis extremo bisetis ;

Pince rouge. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 618. 619. t.

DOREN Ze er Als 1762:

m 1801. Bdella rubra. LAMARCK, Syst. Anim. sans vert;

p. 179. — Achter den naam staat: „n. Acarus longicornis

Lin. Chelifer Geoffr.” — ,,n.” = nobis; dus is zijn naam

synoniem met dien van LINNAEUS. Eene beschrijving geeft

hij niet.

m 1802. Acarus longicornis. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

v. 3. p. 706. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

m 1802. Tique des pierres, Steina-lus (IJsl.). OLAFSEN;

în: OLAFSEN & POVELSEN, Voy. en Islande; v. 3. p. 372. —

ENS 1712.

m 1802. Acarus longicornis, Mite longicorne. WALCKE-

NAER, Faune paris., Ins.; v. 2. p. 424. — Citaten; „sous les

pierres.” „Latreille en a fait un genre (bdella).” — Waarom

volgt hij hem daarin niet na? — Nomen nudum; Frank-

rijk.

m 1803. Acarus longicornis, Langhorn. (Anonymus) in:

IRRUNITZ, Oee. techn. Eneyel.; v. 90. p. 384. mn ls, —— Dia-

gnose en habitat van LINNAEUS 1767.

m 1804. Scirus longirostris, Ciron long-bec. HERMANN,

Mem Apts B62.m2 2.1. 3.1.1189: Ot 12. „Miniatus;

rostro thorace longiore; antennis quadriarticulatis; articulo

primo ultimoque longioribus, subaequalibus. — Couleur de

vermillon; bec plus long que le corselet; antennes a quatre

articles; le premier et le dernier les plus longs, presqu'égaux.”

„Il vit entre les mousses. Il n’est pas commun.”

312 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

101. Bdella longicornis (L. 1758).

Op p. 61 nog van

de palpen: „Les arti-

culations intermédiai-

res sont très courts.’

Scirus longicornis

HAMMER, in de Expl.

di. da pls IE Tee:

(p. 140).

Deze soort was dus

— 1790 in de omstre-

ken van Straatsburg

niet gewoon.

m 1804. Bdella longi-

cornis, Pince rouge.

LATREILLE, Hist. nat.

Crust. ns Eve RS D:

54. — Korte beschrij-

ving; „espèce la plus

connue’’, nl. in Frank-

rijk(behalve bij Straats-

burg; zie hierboven);

„sous les pierres dans

toute l’Europe”; dat

moet nog bewezen

worden !

Bdelle longicorne, op

t. 67 contra p. 22., fi-

guur van GEOFFROY

Fic. 87. — Overtrek. 1762.

102.

Acarus velox O. F. Miiller 1776.

(Bdella.)

m 1776. Acarus velox. O. F. MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.;

p. 187. n. 2228. — ,,Ruber, abdomine ablongo; maculis

nigris; pedibus luridis.”” — Kocu’s Bdella vestita beant-

woordt aan deze diagnose; is bovendien „velox”.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 313

102. Acarus velox O. F. Müll. 1776.

Evenmin als LINNAEUS bij longicornis en littoralis, Has-

SELQUIST bij ciéri, GEOFFROY bij zijne Pince rouge, SCHRANK

bij Cyta latirostris, maakt MÜLLER melding van het geknikt

zijn der palpen. — Denemarken.

103.

Scirus vulgaris Hermann 1804.

(Bdellidium.)

m 1804. Scirus vulgaris, Ciron commun. HERMANN,

Na FA perg ps Ol. te 32159. 10.: TN OUPS =" Coccineuss

Fic. 88. — Overtrek. Fic. 89. — Overtrekken.

rostro thorace longiore; antennis quadriarticulatis, articulo

extremo breviore. — Couleur d’écarlate; bec plus long que

le corselet; antennes à quatre articles, l'article extrême

plus court.’

„Il vit en grand nombre entre les mousses. Il varie par la

couleur plus foncée.”

Op dezelfde pagina, meer naar boven: „Les deux parties

latérales” (du bec) „tronquées obliquement au sommet; les

314 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

103. Scirus vulgaris Herm. 1804.

onglets semblables a ceux des mandibules des trombides,

qui sortoient de la pointe du bec et qui y rentroient. Anten-

nes: les deux articulations intermédiaires très-courtes.”

Fig. S (t. 9) en fig. 10 (t. 3) zijn beide van deze soort. Men

ziet de verschillen; zij zijn dus onnauwkeurig. Ook komt mij

de hoofdfiguur niet vrij van fouten voor; o.a. zijn de poo-

ten IV te kort, en het laatste palplid te lang geteekend. Het

is echter mogelijk, dat de bij Straatsburg levende soort eene

andere is, dan degeene, die later vulgaris genoemd werd.

— Frankrijk.

104.

Scirus latirostris Herm. 1804.

(Cyta.)

m 1776. Acarus antennis longis, apice bisetis. SCHRANK,

Beytr. Naturg.; p. 9. t. 1. f. 11. — Hij citeert abusivelijk

longicornis van LINNAEUS, Syst. Nat., 1767 en rupestris

Faun. Suec. 1761. n. 1985. (zie bij longicornis, p. 306). —

Verkort: :

„Unter Blumentöpfen. Sehr klein, meistentheils zinnober-

farbig, schön carmesin, blassbraun,

oder castanienbraun. Kopf a zuge-

spitzt, hat ein oder zwei Gelenke

(1). Ein wenig vor dem Orte der

Fühlhörner zwei sehr kleine rothe

Tüpfelchen (Augen?) (2). Die Füsse

und der eyförmige Körper mit kur-

zen Haaren. Fühlhörner cc ziemlich

lang, drey Gelenken, das mittlere

das kürzeste (3): die Spitze, wie

abgestumpft, hat zwo lange Bor-

sten dede. — Lauf ziemlich schnell.”

Opmerkingen. 1. Vermoe-

delijk bedoelt hij de beide mandibels. 2. Neen; vermoedelijk

de 2 stigmata. 3. Hij heeft dus den trochanter niet gezien,

en de zeer korte genu en tibia voor één „Gelenk” aangezien.

— Zijne figuur is genomen naar een door dekglas platgedrukt

exemplaar. En hy teekent maar zes pooten!

Fic. 90 — 3/2

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 815

104. Scirus latirostris Herm. 1804.

Onder bloempotten; Oostenrijk.

m 1781. Acarus longicornis, Langhornigte Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 515. n. 1062. — (non: Acarus longi-

cornis L. 1758!). — Hij verwijst naar zijne Beyträge 1776.

m 1789. Acarus longicornis, Mitte longicorne. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 60. n. 23. — Naar SCHRANK 1776 (en

GEOFFROY 1762!).

m 1799. Acarus longicornis. RATHKE, Entom. Jagttagel-

ser; in: Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 199. —

„Den samme Bevaegelse (1) iagttages ogsaa hos den ved

sit korte, brede og kegledannede Suerör kiendelige Acarus

longicornis.’ — Dieselbe Bewegung (1) wird auch bei dem

durch einen kurzen, breiten und kegelförmi-

gen Saugeröhre (2) kennbaren Acarus longicornis

beobachtet.”

Opmerkingen. 1. De bewegingen der mandibula;

zie bij Acarus littoralis 1799. 2. Spatiëering van mij; zij ty-

peert eene Cyta. — Noorwegen.

m 1803. Acarus longicornis, Langhörnige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 211. n. 2680. — Het merkwaardige is,

dat hij de palpi als pooten beschrijft: „das erste Paar

Füsse am langspizigen Rüssel, vorwärts gestreckt, am

Ende zweyborstig’’, en daaroplaat

volgen de goede diagnose

van zijne in de „Beyträge” be-

Schrevene Cyie. an tien nis | )

longis, apice bisetis” — „An \ 4

und unter Baumrinden, unter x NW az #

Blumentöpfen, auf Felsen, wo sie ’ ae, ADE VA

munter läuft, und das erste E; jen

Paar ihrer Füsse wirklich > +

wie Fühlhörner gebraucht”(!). Zr ) N RN

— Beieren. ff A iù N

m 1804. Scirus latirostris, i

Ciron large-bec. HERMANN, Mém.

Aptierp 62.003: fol 1,Coc-

cineus; rostro thorace breviore; Fie 91. — Overtrek.

antennis triarticulatis, ultimo articulo breviore. — Couleur

316 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

104. Scirus latirostris Herm. 1804.

d'écarlate; bec plus court que le corselet; antennes à trois

articles, le dernier le plus court.”

„Il se trouve entre les mousses.”

Ook op p. 61: „une seule articulation intermédiaire.” —

Eene vergefelijke fout. — Het laatste palplid is minstens

tweemaal breeder dan zijne teekening aangeeft.

105.

(Vervolg vantDeel MP p M7 En 87)

Acarus littoralis L. 1758.

(Molgus.)

m 1678. Lister, Historia anim. Angliae; p. 100. — Aan

het einde van de beschrijving van Acarus holosericeus zegt

hij: „mense Julio plurimos ad oram maritinum circa Scar-

borough observavi.” — Ik vermoed, dat hij Uittoralis in aan-

tal zag rondloopen en ze voor holosericeus aanzag. Had hij er

eenige opgeraapt en onderzocht, hij zoude waarschijnlijk die

woorden niet neergeschreven hebben.

m 1746. Acarus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 1. — Deze

naam is uit zijne Oeländska Resa. — Zweden.

m 1759. Acarus petrarum obscure vufus, pedibus sangui-

neis. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.;

v. 1. p. 647. col. 2. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1759. Acarus fusco-rufus, pedibus sanguineis. LIN-

NAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 27.

m 1760. Acarus litoralis. LANG; in: LINNAEUS, Syst.

Nat.; Ed. 11.; cura Langii; p. 618. gen. 235. n. 27. — Als

258,1 13e, Deelnlenp. 118:

m 1761. Acarus littoralis. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; p. 484. n. 1986. —Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 118.

m 1762. Acarus petrarum obscure rufus, pedibus sangui-

neis. STRÖM, Phys. oec. Beskriv. Sondmor; p. 196. — Citeert

LINNAEUS 1746; beschrijft haar kort. — „Opholder sig paa

Biergene ved Sgen og findes ofte liggende dgd paa Sge-

Pytterne.”” — Biergene = rotsen, klippen; Sge-Pytterne —

plasjes op het strand, door den vloed achtergelaten. —

Noorwegen.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. SLA

105. Acarus littoralis L. 1758.

m 1763. Dark red Acarus with blood-coloured feet. BROO-

KES, A new and accur. Syst.; p. 281. n. 20. — Naar LINNAEUS

1746.

a 1764. Acarus litoralis. LINNAEUS, Reisen d. Oel. u.

Gothl., p. 108. — Als 1745; zie Deel I. p. 117.

m 1767. Acarus littoralis. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

VENZ D 11026. 150. — “Als 41756 »ziesDeellpa11E:

m 1769. Acarus littoralis, Oevermyt. HouTTUYN, Natuurl.

Hist.; v. 1. stuk (= tom.) 13. p. 155. n. 30. — Naar LIN-

NAEUS 1745, 1746 en 1767; zie Deel I. p. 117 en hierboven.

m 1769. Acarus littoralis. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

MAP 2 dirid 2,p. 1026, n: 80: Als 1767.

m 1770. Acarus litoralis, Oevermyt. LINNAEUS, Reizen

door Oel. Gothl.; v. 1. p. 150. — „9 Juni.” — Als 1745. Zie

EEE 1.7“

Acarus littoralis, Idem, ibidem; Index.

O 1771. Spindel. GLAHN, Anmärkn. o. d. 3. förste Böger

av D. Crantzes Hist. om Grönland; p. 94. — „De smaa

blodrgde som sees paa Steenerne, ere ikke heller rare. Man

faar disse best at see, naar man lägger sig ved store Steene.

Paa hgye, när ved Landet liggende Ger have vi fundet de

fleeste av denne Art.” — Die kleine blutrote, welche (man)

auf Steinen siehet, ist nicht sehr selten. Man bekommt diese

am besten zu sehen, wenn man sich bei grossen Steinen setzt.

Auf höheren, näher dem Lande liegenden Inseln, haben wir

gefunden die meisten dieser Art. — Groenland; aan het strand.

m 1772. Acarus petrarum ruber, Steina-Lus. OLAFSEN;

in: OLAFSEN & POVELSEN, Reise igiennem Island, v. 1. p.

608. — „Findes snart allevegne paa strandbreddens Klipper

og Steene.” — Wordt bijna allerwege op rotsen en steenen

aan het strand gevonden.” — Zij citeeren „Fn. Sv. 1205 en

1206.” N.B. ed. 1746!, dat zijn longicornis en littoralis. Het

spreekt van zelf, dat longicornis uitgesloten is.

Aan het strand; IJsland.

Steinaluus ; p. 712; nomen nudum.

m 1773. Brown stone acarus, with scarlet legs. HILL,

Efistifoî Anim:;p.i25 n. 104 Als 1752;’zie Deel IN pi INS.

m 1774. Acarus petrarum vuber, Steina Luus. OLAFSEN;

318 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

105. Acarus littoralis L. 1758.

in : OLAFSEN & POVELSEN, Reise durch Isl.; v. 1. p. 323. —

Als #l772:

m 1775. Acarus littoralis. FABRICIUS, Syst. ent.; p. 815.

n. 28. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus littoralis, Strandmid. HAMMER, Faun.

Norv.; p. 157. n. 701. — Citeert ook OLAFSEN 1772. —

Noorwegen, IJsland.

m 1775. Acarus littoralis, Ufermilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1056. n. 30. — Naar LIN-

NAEUS 1767.

m 1776. Acarus littoralis, Sirksabkoma (Groenl.). O. F.

MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 187. n. 2222. — Diagnose

van LINNAEUS 1767. — Denemarken, Groenland.

m 1779. Acarus littoralis. FABRICIUS, Reise nach Norw.;

p. 264. — Oerland, niet ver van Drondheim; 25 Juli. —

„Ouatus, niber (1), rostro porrecto subulato.’”’ — Citeert

LINNAEUS, Syst. Nat. 2. 1026. 30. en Fn. Suec. 1986. en zijn

eigen Syst. Ent. 815. 28. — „Descr. Corpus medium, ouatum,

glabrum. Antennae filiformes, quadriarticulatae rufae. Ros-

trum porrectum fere longitudine antennarum (2), subulatum

acutum. Caput & thorax sanguinea. Abdomen valde obtu-

sum magis obscurum utrinque punctis aliquot impressum.”

Opmerkingen. 1. Lees „ruber. 2. Het rostrum is.

bijna tweemaal korter dan de antennae. Zeer waarschijnlijk

zag hij dus eene andere soort. Kan het vulgaris geweestzijn ?

Op het strand; Juli; Middel-Noorwegen.

m 1780. Acarus littoralis, Sirksab-koma (Groenl.). O. FA-

BRICIUS, Faun. Groenl.; p. 225. — Diagnose van LINNAEUS.

— „Habitat in littoribus.”

m 1781. Acarus littoralis. J. C. FaBRIcIUS, Reize naar

Noorw.; p. 227. — Als 1779.

Strandmijt. In het Register.

m 1781. Acarus littoralis. FaBRICIUS, Spec. Ins.; v. 2

p. 492. n. 35. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1782. Acarus littoralis, Ufermilbe. LENz, Anfangsgr.

Thierg.; p. 412. — Uiterst korte diagnose.

m 1786. Acarus littoralis. Morr, Forsgg Islandsk Naturh.

p. 104. n. 227. — Nomen nudum; IJsland.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 319

105. Acarus littoralis L. 1758.

m 1787. Acarus littoralis. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 374. n. 40. — Diagnose van 1779.

m 1789. Acarus littoralis, Mite des rivages. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 61. n. 24. — Naar FABRICIUS 1781.

m 1790. Acarus littoralis. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

p. 227. — Als 1779.

m 1790. Acarus littoralis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2930. n. 30. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Mite des rivages. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 685. n. 42. — Acarus littoralis, p.

694. n. 42.

m 1792. Acarus littoralis. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 710. n. 22. — Diagnose van FABRICIUS 1781.

m 1794. Acarus littoralis. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

433. n. 44. — Diagnosen van LINNAEUS 1767 en FABRICIUS

1749:

m 1799. Acarus littoralis. RATHKE, Entom. Jagttagelser;

in : Skriv. Naturh. Selsk.; v. 5. n. 1. p. 199. — „Hos Acarus

littoralis ere disse Börster (l) mere spidse, og naar Insectet

tvinges til at ligge stille under Mikroskopét, sees det frem-

stöde dem vexelviis (2), saa at de ved en Bevaegelse, lig

Stemplerne i et Pompevaerk, synes bibringe sig Naeringen,

der hos denne Art bestaaer af Safterne, isaer af smaa Polyper,

f. Ex. Beboerne i Slaegtet Flustra of de mindre Arter af

Tubularierne.” — „Bei Acarus littoralis sind diese Borsten

(1) mehr spitz, und wenn das Insekt unter dem Mikroskop

zum Stilliegen gezwungen wird, sieht man, dass es sie ab-

wechselnd hervorstösst, sodass sie wie dem Stempeln in

einem Pumpenwerk, sich die Nahrung beizubringen scheint,

die bei dieser Art von Säften besteht, besonders kleiner

Polypen, z. B. der Bewohner der Gattung Flustra und der

kleinen Arten der Tubularien.

Ospmverikimigien., 1. De 3 monddeelen. "2. Thans

meent hij blijkbaar alléén de beide mandibels. — Hij heeft

blijkbaar het opnemen van voedsel bij littoralis niet ge-

zien; want, om de Flustra-diertjes te grijpen (deze trekken

zich, uit het water, in hunne cellen terug!), zoude de Bdella

zich onder water moeten begeven; wat zij beslist niet

320 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

105. Acarus littoralis L. 1758.

doet. Hij vermoedt het; en heeft het mis. — Noor-

wegen.

m 1802. Acarus littoralis, Acarus littoral. FABRICIUS, Voy.

en NOW Ip: 2521 ENS 1779.

m 1802. Acarus littoralis. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 706. — Als 1790. — Engeland (Turton).

106.

Scirus setirostris Hermann 1804.

(Cunaxa.)

m 1804. Scirus setirostris, Ciron bec-à-soie. HERMANN,

Mém. Apt.;p. 6220. 3, £:12.; 14.9: . TL „Eoceineus;rostro

Fic. 92. — Overtrek.

subulato; antennis biar-

ticulatis, apice unisetis.

— Couleur d’ecarlate;

bec en alène; antennes à

deux articles, avec une

sole au sommet.”

„Il vit entre les mous-

ses.”

Ook nog op p. 61, over

de antennen: „je n'ai pas

vu d’articulations inter-

médiaires.”’

Ook ziet men in de

figuur geene oogen en

geene scheidingslijn, zoo-

mede het lichaam te

breed. In eene noot geeft

hij de reden daarvan op:

„compression trop forte

dans un temps où

je ne savois encore trai-

ter convenablement ces très petites espèces de mites.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 321

Genus Trombidium Fabr. 1775.

Type Acarus holosericeus L. 1758.

(Vervolg van p. 247—292.)

(Hiertoe behooren de hieronder volgende n. 107—118.)

4 Januari 1929, Heden deed ik de ontdek-

king, dat alle Eupodidae tot de Stomatostigmata

behooren. Daar ik reeds een groot gedeelte van het

P. Onomatologie), zoo was eene verplaatsing der $$ 107—116

naar voren, tusschen 72 en 73, niet meer uitvoerbaar.

(Eupodidae.)

m 1804. (Sine nomine). HERMANN, Mém. Apt.; p. 32.

sub n. 16. (Deze is òf eene Eupodes, òf eene Linopodes.) —

„Ces espèces, dont il existe sans doute encore beaucoup

d'autres, qui se distinguent par la longueur des pieds anté-

rieures, paroissent avoir été indiquées par Linné sous le

nom d’acarus motatorius. On trouve entre les mousses plu-

sieurs trombides analogues a celui-ci par la petitesse et la

forme du corps, mais dont les pieds antérieures n’ont point

cette longueur démesurée.”’

107.

(Adhuc sine nomine.)

(Eupodes.)

m 1804. Trombide. HERMANN, Mém. Apt.; p. 32. —

Onder n. 16., die zeer waarschijnlijk eene Eupodes is. —

„Jen ai observé un de couleur bleuâtre, avec une raie longi-

tudinale rouge sur le dos.”

Frankrijk. — KocH beschrijft 27 soorten; geen enkele is

blauwachtig; wel heeft de zwarte signatus (1. 19) eene roode

rugstreep.

108.

(Adhuc sine nomine.)

(Eupodes ?)

m 1780. Acarus longicornis, Ujarkab-koma (Groenl.). OTHO

322 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(108. Eupodes ?)

FABRICIUS, Fauna Groenlandica; p. 224. — Diagnose van

LINNAEUS 1767. — Zijne citaten van LINNAEUS 1767, MÜLLER

1776, STRÖM 1764, OLAFSEN 1772, zijn alle foutief. — De be-

schrijving, die hij geeft, past in geenen deele op eene Bdella.

„Descr. Est minimus, longitudine + et latitudine + lin.

vix superans (1), teretiusculus, oblongus, antice posticeque

acuminatus, supra inaequalis impressuris obscurioribus (2).

Antennae rostro longiores, notabiles satis (3), pedibus tertiis

sublongiores (4), articulatae, apice, ut videbatur bifidae (5).

Pedes 8, quorum antici longissimi (6), postici subbreviores

(7); tunc secundi et dein tertii brevitate sequuntur (8); inter-

medii reliquis crassiores obtusioresque (9), omnes sub abdo-

mine approximati (10). Totus glaber, licet tomentis raris

albis (11), rubicundus (12); rostro, pedibus, antennisque

albidis (13). In dorso etiam duo puncta obscura observavi,

altero antice, altero postice (14). Anus parum nutat (15). —

Habitat in rupibus.”

Opmerkingen. 1. De maten zijn veel te klein voor

eene Bdella. 2. Bij zulk een klein dier ,,impressurae’’? het is

mogelijk; maar dan moet hij een bijzonder goed mikroskoop

gehad hebben, en het dier niet als praeparaat onderzocht

hebben; of wèl, het diertje was dood en eenigszins uitge-

droogd. 3. Van het rostrum zelf zegt hij niets; dat was dus

niet opvallend lang. Palpen, langer dan het rostrum, zijn

zeer gewoon bij Land-Acari. Toch waren de palpen opval-

lend lang: „notabiles satis”, 4. een weinig langer dan pooten

III; Eupodes hiemalis KocH en celerrimus KocH hebben op-

vallend lange palpen, maar toch aanzienlijk korter dan

pooten III. 5. „Ut videbatur”; hij twijfelt dus. Eupodes

heeft werkelijk aan het eind der palpen twee typische dikke

haartjes. 6. Bij alle Bdellidae nemen de pooten van I tot

IV in lengte toe; Bdella is dus uitgesloten. De beschrijving

past beter op Eupodes. 7. Idem. 8. Idem. 9. Dat is minder

op Eupodes toepasselijk; want, daarbij zijn steeds pooten

IV het dikst; wèl zijn II en III steeds dikker dan I. 10. Hier

zoude men aan Raphignathus denken. 11. „Tomentum’” is

„vlok van wol”, „opvulsel van een matras”. Heeft hij witte

haartjes bedoeld? 12. Rood. Mij komt het voor, dat deze

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 323

(108. Eupodes ?)

roode kleur, de betrekkelijk lange palpen, en het voorkomen

op ,rupes”, klippen, rotsen, hem verleid heeft, dat diertje

met Acarus longicornis L. te identificeeren. 13. Zulk een

kleurverschil is bij Eupodes heel gewoon. 14. Twee achter

elkander liggende vlekken komen bij Eupodes eveneens

voor. 15. De anus hangt een weinig voorover ?

Ik weet niet recht, wat ik ervan denken moet; maar ge-

loof toch, dat mijne determinatie: Eupodes, de waarheid

nabij komt. Men zoeke op Groenland!

Op steenige plaatsen; Groenland.

109.

(Adhuc sine nomine.)

(Eupodes cerinus C. L. KocH 1838.)

m 1803. Acarus motatorius, Zitternde Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 208. n. 2667. — „Blass weisslichtwachs-

farben; die Füsse behaart: die vier mittleren kürzer, die

vordern vorwärts gestreckt, zitternd. — Auf faulenden

Pflanzen; in feuchter Erde.’

Hij identificeert haar m.i. ten onrechte met motatorius L.;

indien hij die soort gezien had, zoude hij de pooten I „ausser-

ordentlich lang” genoemd hebben. Ook de bijvoeging „auf

Pilzen’, die ik hierboven niet herhaalde, heeft hij m.i.

aan LINNAEUS ontleend.

Ook KocH vond cerinus „In Gärten’, d.i. niet op plan-

ten, maar op humus. — SCHRANK citeert abusivelijk lichenis

SCHRANK 1781 (zie p. 73. n. 6)!

110.

(Vervolg van Deel I. p. 119. n. 38.)

(sub nomine: Eupodes striola C. L. KocH 1836.)

Acarus cornifer O. F. Müller 1776.

(Eupodes.)

m 1776. Acarus cornifer. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 188. n. 2240. — ,,Oblongus niger, linea dorsi pal-

lida; FG roseis, posticorum femoribus clavatis.”

324 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

110. Acarus cornifer O. F. Müll. 1776.

Eupodes heeft opvallende „cornua’’, palpen. Ik acht Eupo-

des striola C. L. KocH 1836. synoniem met MULLER’s cornifer.

111.

(Adhuc sine nomine.)

(Eupodes fusifer CAN. 1886.)

m 1776. Acarus saltatorius ano bicaudato. SCHRANK, Beytr.

Naturg.; p. 37. n. 18.1t..1.2%6,83334,, — Tenkonrechte'eiteert

hij LiNNÉ’s aphidiordes (zie p.

en 230.) "==" Verkort:

„Häufig auf einem faulenden

Blatte der Fünfwundenblume (S7-

lene 5. vulnera LIN.) (1). Länglicht

walzenförmig; gegen den Steisz

etwas schmäler. Farbe ein so dun-

keles roth, dass es fast ins Schwarze

blickt. Am Steisse zween kurze

Meo N a Körper, wie Hörner (2), weiss.

Springt, aber nicht so stark als die Pflanzenflöhe (Podura).

Füsse und Fühlhörner a wässerich roth; I ausserordentlich

lang (3); läuft damit, streckt es aber allezeit, auch im Lau-

fen, gerade vor sich hin (4). Am ganzen Leibe kurze röth-

liche Haarchen.’”’

(P. 37.) Bij de verklaring der figuur: „Füsse I: vier Glie-

der; das erste das längste. Füsse II: vier Glieder; das erste

etwas länger; das zweyte etwas dicker. Füsse II und III

kürzer als I und IV. Füsse IV: Schenkel dicke; die übrigen

Glieder einander gleich. — f. Die Körperchen. — Fig. 34.

Ein Fuss IV noch mehr vergrüssert.”

Opmerkingen. 1. De soort zal ook wel ergens

anders gevonden worden, dan op genoemde bladeren. 2.

Die gaven hem aanleiding, haar met aphrdioides L. (,,abdo-

mine pone bicorni’’) te identificeeren. Ik vermoed, dat die

,hoorntjes” twee toefjes van lancetvormige haren zijn; zie

CANESTRINI, Prosp. Acar. Ital.; v. 2. t. 16. f. 2. 3. Hei! wat

overdreven! 4. Dezelfde waarneming die BONANNUS 1691

deed! ‘zie: Deel, T., p.1.1119.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 325

(111. Ewpodes fusifer Can. 1886.)

Op rotte bladen; Oostenrijk.

m 1781. Acarus aphidiodes. SCHRANK, Enum. Ins. Au-

striae; p. 501., noot bij Pediculus. porcelli.

Acarus aphidioides, Springmilbe. Idem, ibidem; p. 522.

n. 1081. — (non aphidioides L. 1758!). — Hij verwijst naar

ajne Beyträge, pi 38: n: 15.

112.

Trombidium macropus Hermann 1804.

(Eupodes.)

m 1804. Trombidium macropus, Trombide macropède.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 32. n. 16. (geen figuur.) — ,, Abdo-

mine supra subtusque viridi; lateribus pedibusque pallidis,

anterioribus longissimis, motatoriis. — Abdomen vert infé-

rieurement et supérieurement; les côtés et les pieds pâles;

les pieds antérieurs très-longs et mouvans.”

„Il se trouve entre les mousses.”’

» Très-longs” is geen maatstaf. Ik plaats haar provisorisch

onder Eupodes ; alléén omdat zij groen is.

113.

(Venvolepvan: Deel 1 p: 120.n. 396)

Trombidium motatorius (L. 1758).

(Linopodes.)

m 1759. Acarus pedibus primi paris longissimis. DE LA

CHENAYE, DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 646.

col. 1. — Als LINNAEUS 1746; zie Deel I. p. 121. — In Fungi ;

Zweden.

m 1759. Acarus pedibus primis longissimis motatoriis.

LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 198. n. 11.

m 1760. Acarus motatorius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

BP ROIS sn. ll AS 17585 zien Dee pin

m 1761. Acarus motatorius. LINNAEUS, Faun. Suec. ; Ed. 2.; n.

1971. — Als 1746. en 1758; zie Deel I. p. 120. 121. — Zweden.

m 1763. Acarus with the fore feet very long. BROOKES, A

new and accur. Syst.; p. 280. n. 3. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1764. Acarus motatorius. O. F. MÜLLER, Faun. Frid.;

p. 91. n. 817. — „In fungis”. — Denemarken.

326 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

113. Trombidium motatorius (L. 1758).

m 1767. Acarus motatorius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

125 val Padiept 1028202 11. —SAIS \1'758 zie Deep

m 1768. Acarus motatorius. STROM, Beskriv. Norske Ins.;

II.; in: Det kong. Norske Vidensk. Selsk. Skrift.; v. 4. p.

359. n. 84. — Diagnose van LINNAEUS 1767. Daarna:

„Er ei storre end en Gnid, og aflang af Skabning. Paa

hver Side af det lille Hoved sidder to fine Fglehorne (1). Af

dens otte Par (2) Fgdder ere de to forreste ulige laengere

end de andre, og samme bevaeges idelig op og ned, ligesom

for at sgle sig for dermed. Farven er bleg-guul, og dens Til-

holds-sted alle Slags Jord-Svampe (fungi) paa Marken.’

Zie de Duitsche vertaling hierbeneden, 1770.

Opmerkingen. 1. Eerste vermelding der palpen.

2:1S1c!

Op Fungi ; Noorwegen.

m 1769. Acarus motatorius, Beweegpoot. HOUTTUYN, Na-

tuurl: Est Stuk (—=tom:) 13! p.l263n.H1: = Naar

LINNAEUS 1746.

m 1769. Acarus motatorius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

13°; Vandobonaesv. 1. P. 2. dimid. 2: p: 1023 mt SAS

1767.

m 1770. Acarus motatorius. STROM, Beschreib. norw. Ins.

II; in: Königl. Norw. Ges. Wiss. Schrift.; v. 4. p. 301. —

Latijnsche diagnose van LINNAEUS 1767. Daarna (zie 1768):

„Ist nicht grösser als das kleinste Körnchen, und von Gestalt

länglich. Auf jeder Seite des kleinen Kopfes sitzen zwey

kleine Fühlhörner (1). Von den acht paar Füssen (2) des-

selben sind die zwey vordersten ungleich länger als die

andern, und diese bewegen sich beständig auf und nieder,

als wenn sie sich damit vorfühlen wollten. Die Farbe ist

bleichgelb. Es hält sich auf allerley Arten Erdschwämmen

auf dem Felde auf.”

Zie de opmerkingen hierboven 1768.

m 1773. Mushroom yellow Acarus. Hir, Hist. of Anim.;

DZ norte Als ddZo2isszie Deel Tip: 121,

m 1775. Acarus motatorius. FABRICIUS, Syst. Entom.;

p- 812. n. 13. — „Acarus flavus, pedibus primi paris longis-

simis motatoriis.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 327.

113. Trombidium motatorius (L. 1758).

m 1775. Acarus motatorius, Hastig bevaegende mid. HAM-

MER, Faun. Norv.; p. 155. n. 689. — Diagnose van LINNAEUS

1767. — „Findes paa alle slags Jordsopper paa Marken.”

— Noorwegen.

m 1775. Acarus motatorius, Fühlerfuss. P. L. S. MÜLLER,

Molist. Natursyst:3 v. 2) P. 5. p. 1048. n. 11) — Naar Line

NAEUS 1767.

m 1776. Acarus motatorius. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 186. n. 2213. — Diagnose van LINNAEUS 1767. —

Citeert ook STRÖM 1768. — Denemarken.

m 1781. Acarus motatorius. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 487 n. 17. — Diagnose van 1775. — Citeert abusivelijk

SCHRANK 1776 (= Bryobia graminis).

m 1787. Acarus motatorius. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2Mp-1578/%n} 21 — Diagnose van ‘1/75:

m 1789. Acarus motatorius, Mobile. DE VILLERS, Linnaei

Ent.; v. 4. p. 48. n. 7. — Citeert FABRICIUS 1781, MÜLLER

1764, LINNAEUS 1761.; maar ook (naar FaBRICIUS 1781)

SCHRANK 1776!

m 1790. Acarus motatorius. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2927. n. 11. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Mitte mourante. MANUEL; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; v. 7. p. 684. n. 21. — Acarus motatorius, Mitte

mouvante, p. 690. n. 21.

m 1792. Acarus motatorius. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 708. n. 6. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus motatorius. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 429. n. 24. — Diagnose van 1775.

m 1798. Acarus motatorius. CEDERHIELM, Faunae Ingri-

cae Prodr.; p. 334. n. 1050. — Prov. Petrograd.

m 1802. Acarus motatorius. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 704. — Als 1790.

a 1804. Trombidium longipes, Trombide longipède. HER-

MANN Mem. Apt: (pn Sis mn. lor telef. Sen A,

„Abdomine rubicundo, subtus lateribusque pallidis; pedi-

bus anterioribus longissimis, motatoriis. — Abdomen rou-

geâtre, pale inférieurement et sur les côtés; pieds antérieurs

très-longs, mouvans.”

328 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

113. Trombidium motatorius (L. 1758).

„Il vit entre les

mousses. Ses yeux

consistent en deux

points blancs.”

Ook ik vond

eens een exem-

plaar, waarvan de

kleur tusschen

„miniatus’” en „in

carnatus’’ van SAC-

CARDO’s tabel was;

maar dat had een

witte Y over het

midden van den

rug. Kleurvariatie

is bij deze van ver-

schillend voedsel

levende diertjes

zeer goed mogelijk

en zelfs waarschijn-

lijk; maar, of alle

Fic. 94. — Overtrek. „motatorius” wel

tot ééne soort behooren, is even onwaarschijnlijk als dat

alle Bryobia’s ,,ribis” zijn! Jongere Acarologen moeten

dat uitmaken. KocH beschrijft 12 m.i. goede soorten.

Opmerking verdient, dat de „dessinateur” het dier met

10 pooten afgebeeld heeft, en dat nòch HERMANN, nòch

J. G. HERMANN (père) noch HAMMER (,,l’éditeur’’) er een

woord over zeggen!

In mos; Frankrijk.

m 1804. Trombidion mouvant, Acarus motatorius. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 398. — Zeer korte

beschrijving.

114.

Trombidium bipustulatum Herm. 1804.

(Penthaleus.)

m 1804. Trombidium bipustulatum, Trombide bipustule.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 329

114. Trombidium bipustulatum Herm. 1804.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 40. n. 23. t. 2. f. 10. — „Abdomine

TU» re

sy È

8 3

Fic. 95. — Overtrek.

nigricante; macula antica et postica rubicunda; oculis albis;

pedibus rubris. — Abdomen noirâtre; une grande tache

rougeàtre à la partie antérieure et postérieure du dos; pieds

rouges; yeux blancs.”

Geen beschrijving; geen vermelding van het milieu, noch

van de vindplaats. De laatste is stellig: in de omgeving van

Straatsburg.

Dat is mi. een Penthaleus. De meeste soorten van dit

genus zijn dofglanzend, fluweelachtig, zwartachtig, met

roode „kopje’’, palpen en pooten, en roode vlekken op den

rug. Dat „fluweelachtige” heeft den teekenaar blijkbaar

verleid, eene massa uitstekende haartjes aan het lichaam

te teekenen, die niet bestaan. Wel zijn aan de schouders en

aan den achterrand steeds eenige korte, staafvormige, be-

trekkelijk dikke haartjes aanwezig. Ook zijn de pooten van

eene massa haartjes voorzien; maar die zijn alle fijn; niet

zoo: dik als geteekend zijn. De oogen zijn opvallend wit of

grauw. Het „kopje” is spits; maar, als het naar beneden

gebogen is, kan het den schijn aannemen, alsof het van

voren afgestompt is, zooals de teekening vertoont; waarbij

toch de beide rondingen der mandibelruggen zichtbaar zijn.

330 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

114. Trombidium bipustulatum Herm. 1804.

De palpen zijn goed geteekend, maar de geledingen ont-

breken.

Hij zegt niets omtrent de lengte der pooten; maar uit de

beschrijving der volgende soort kan men opmaken, dat zij

bij bipustulatum ongeveer even lang zijn.

Bekend is, dat de roode rugvlekken in uitgebreidheid

variëeren. KocH heeft m.i. volkomen juist zijne Penthaleus

bipustulatus met HERMANN's Trombidium bipustulatum ge-

identificeerd.

115.

_(Adhuc sine nomine.)

Trombidium spec. Hermann 7804.

(Penthaleus.)

m 1804. Trombidium spec. HERMANN, Mém. Apt.; p. 40.

— Na de behandeling van Trombidium bipustulatum (f. 95)

zegt hij: |

„J'ai un autre individu beaucoup plus petit, avec une

tache pareille sur le dos, mais ayant les pieds antérieurs et

posterieurs plus longs que les autres: c'est sans doute une

espèce distincte d'une autre division.”

Wij kennen de Fransche overdrijving: „beaucoup plus

petit” beteekent: een weinig kleiner. En dan is de onge-

noemde soort: Penthaleus erythrocephalus C. L. KocH 18. 8.

1838. (= minor R. CAN. 1886).

116.

Acarus nemoralis O. F. Müller 1776.

(Penthaleus.)

m 1776. Acarus nemoralis. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 187. n. 2231. — „Nigricans, maculis pedibusque

coccineis.” — Penthaleus amictus C. L. KocH 1838. 18. 12.

beantwoordt aan de diagnose.

In een bosch; Denemarken.

(De nu volgende 2 Halacaridae plaats ik hier, en niet vóór of

na de Hydrachnellae, omdat, naar mijne meening, eerstgenoemden

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. Sol

116. Acarus nemoralis O. F. Müll. 1776.

niet aan Hydrachnellae verwant zijn, maar van Cunaxidae afge-

stamd zijn.)

117.

(Adhuc sine nomine.)

(Halacarus spec.)

m 1788. Acarus capite elongato, abdomine ovato durius-

culo punctis duobus atris. STRÖM, Beskriv. Norske Ins., femte

[lege: sidste] Stykke; in: Nye Saml. Kongl. Dansk. Vi-

denskey Selsk,/Skriytet Vars p:1290:

„Hovedet er langt og tilspidset foran. I Spidsen sidder

Munden med en Famlestang, der sees at oplette sig om en

Sax eller Tang. Kroppen er oval og bedaekket med en haard

of bruun Skal, der har en lys Fure i Midten, og foran 2 sorte

Punkter som @ine. Fodderne ere 8, af hvilke 2 Par vende

hen til Hovedet, men de andre 2 Par til Stierten. Naar Ryg-

gens brune Farve undtages, er den ellers lys eller blank. Den

er mindre end en Bogmid, finder paa Östers, og hgrer altsaa

Havet til.” |

(Vertaling :) De kop is lang en toegespitst vooraan. Aan de

spits zit de mond met een Tastertang, die zich (ongeveer)

als een schaar (of tang) opent (1). Het lichaam is ovaal en

bedekt met eene harde en bruine schaal, die heeft een lichte

streep in het midden, en vooraan twee zwarte punten als

oogen. De pooten zijn 8, van welke 2 paar gewend naar den

kop, maar de andere 2 paar naar den staart. Behalve de

bruine kleur van den rug, is de rest licht of blank. Zij is

kleiner dan de boekmijt (2) en bevindt zich bij oesters (3),

en behoort derhalve tot de zee.

Opmerkingen. 1. Dat uit-elkander-wijken der man-

dibels geschiedt gemakkelijk bij dekglasdruk. 2. Cheyletus

eruditus. 3. Ostrea (edulis ?).

Dat is eene Halacaride, en vermoedelijk eene Nympha.

Ik vind nergens iets vermeld over bij oesters parasiteerende

Halacariden. Aan de Noorsche kusten moet dus naar deze

Halacaride bij en in oesters gezocht worden; jammer, dat

STRÖM niet de maand aangeeft. |

In Ostrea (edulis ?) ; Noordzee, Noorsche kusten.

382 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

118.

(Vervolg van Deel I. p. 162. n. 63.)

Acarus zosterae Fabricius 1779.

(Halacarus.)

m 1773. Sea acarus. Hir, Hist. of Anim.; p. 25. n. 12. —

Alswlzs2%zie Deel I. p. 162.

m 1779. Acarus zosterae. FABRICIUS, Reise nach Norw.;

p. 302. — Christiansund, WZW van Drondheim; 29 Juli. —

»Subrotundus albidus. Abdomine rufo. — Corpus paruum

subrotundum. Caput et Thorax albida immaculata. Abdomen

rubrum itidem immaculatum. Pedes octo albi. — Habitat

in Fucis Oceani Norwagici.”

Opmerking verdient, dat FABRICIUS niets zegt over de

lengte van het rostrum en van de pooten. Deze waren dus

niet opvallend lang. ,,Parvum’’, dus niet ,,vix conspicuum”.

Dat „rood” is de doorschemerende levermaag. „Subrotun-

dus”, dat is dus breed-elliptisch. — Mij dunkt, deze soort is

licht terug te vinden.

Te midden van Zostera marina; Juli; Middel-Noorsche kust.

m 1781. Acarus zosterae. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

p. 256. — Als 1779.

Mijt der Zostera. In het Register.

m 1781. Acarus zosterae. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

491. n. 27. — Korte diagnose, als 1779.

m 1787. Acarus zosterae. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 373. n. 31. — Diagnose van 1779.

m 1789. Acarus zosterae, Mite de l’algue marine. De

VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 70. n. 60. — Naar FABRICIUS

127.9.

m 1790. Acarus zosterae. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

p. 256.— Als 1779.

m 1790. Acarus zosterae. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2929. n. 51. — Diagnose van FABRICIUS 1779.

m 1792. Mitte de Zottera. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 685. n. 33. — Mitte du Zostera, Aca-

tus zostera, p.692 Un. 83.

m 1794. Acarus zosterae. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

432. n. 34. — Diagnose van 1779.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 333

118. Acarus zosterae Fabr. 1779.

m 1802. Acarus zosterae, Acarus de la Zostera. FABRICIUS,

Voy. Norw.; p. 291. — Als 1779.

m 1802. Acarus zosterae. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 705. — Als 1790.

Genus Atomus Latr. 1795.

Type: Acarus parasiticus DE GEER 1778.

Onder dit genus breng ik alle „Trombidium’-Larvae, waarvan

de Adulti onbekend zijn.

m 1795. Atomus, Atome (Fra.). LATREILLE, Observa-

tions; in : Mag. Encycl.; v. 4. p. 18. — „Bouche inférieure

sans avancement ni antennules sensibles.”

Als „espèce qui aura été l’objet de mon examen” = type,

(zie p. 33) geeft hij op: Acarus phalangii DE GEER. — Hier

moet eene vergissing plaats gehad hebben, daar deze pha-

langii een zeer zichtbare ,,bouche” en ,,antennules’’ (palpi)

heeft.

m 1796. Atomus, Atome (Fra.). LATREILLE, Précis car.

gen. Ins.; p. 177. — „Bouche inferieure, peu sensible, remar-

quable par une simple cavité et deux antennules tres-petites.

— Caract. habituels: Corps renflé (1), ellipsoide,

mou, rouge, sans distinction d’anneaux. Pattes tres-menues

et tres-courtes (1) — Rem. J'ai rapporté, par méprise,

dans le Magas. Encyclop. Tom. 4. le Synonyme du G. précé-

dent a celui-ci.” — Acarus parasiticus, Gée.

Opmerkingen. Zie, daar verbetert hijzelf zijne fout

van 1795! Hij geeft als ,,espèce qui aura l'objet de mon exa-

men” = type (zie p. 33). op: Acarus parasiticus DE GEER

1778. Hij plaatst het genus onder de Hexapodes; het is ook

op eene Larva gebaseerd. — 1. Als het dier volgezogen is.

m 1802. Atomus, Atome (Fra.). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 3. p. 68. — „Une simple cavité inférieure pour

la bouche. Palpes trés-petits. Six pattes. Corps ellipsoide,

mou. Exemple. Acarus parasiticus. De Geer.”

Over exemple! zie p. 33:

m 1804. Atomus, Atome (Fra.). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 8. p. 55. — „La mite parasite” (de DE GEER),

qui est le sujet du genre atomus.’’ — Nomen nudum.

334 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Atomus Latr. 1795.

Zie over die uitdrukking p. 33.

Astoma, Astome (Fra.). (Noot). „Nous avons converti ce

nom en celui d'astome, astoma. — Hij zegt er niet bij, waar-

om hij die naamsverandering wenscht. Het zoude toch niet

baten: zij is ongeldig.

119.

(Vervolg van Deel Ip. 129. n043,)

Acarus batatas L. 1758.

(genus?)

m 1718. Patattes-luis. HERLEIN, Beschrijving Volks-plan-

tage Zuriname; p. 179. — „In het gras. Beklimmen de beenen

der menschen. Gaan of kruipen tusschen vel en vlees” (sic!);

„groote jeukte; men kan ze schier door de kleinte niet zien.”

In gras; Homo sapiens ; Suriname.

m 1724. Bête rouge. LABAT, Voy. isles d’Amer.; p. 52. —

Martinique. „Ces petits animaux qu’on appelle bêtes rouges,

se trouvent ordinairement dans les savannes (savanne et

prairie sont de la même chose) qui sont un peu seches. Elles

sont communément de la grandeur du pointe d’une épingle,

toutes rouges, & on peut dire toutes de feu, puisque dès qu’el-

les sont passées aux travers des bas, & qu’elles se sont atta-

chées à la peau, elles y causent une demangeaison épouven-

table. Les chevaux & les autres animaux qui sont à la pâture

en ont quelquefois le museau & la tête tout couverts & tout

rouges, & se frottent contre les pierres & contre les arbres,

comme s'ils vouloient se déchirer.”

Als remedie: de beenen wrijven met een afkooksel van

„feuilles d’oranges et des herbes odoriférantes.”

In droge grasvelden, Equus caballus, Homo sapiens ; Mar-

tinique.

m 1725. Rood beestje. LABAT, Nieuwe reizen; v. 1. p. 22.

— Als 1724.

m 1725. Patata Louse. SLOANE, Voy. to Jamaica; v. 2.

p. 193. — Na de beschrijving van jonge Ixodidae (zie hier-

boven, bij sangwisugus, p. 213) volgt een gedeelte, dat m.i.

op batatas betrekking heeft:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 335

119. Acarus batatas L. 1758.

„Ihey stick to the Legs of Men and Women, and raise

Knobs, or small uneasy Lumps of them, and are in most

Patata-Pieces. — They cleave to the Inhabitants like Ticks

in the Marshes. For remedy the part is anointed with Oil,

and scraped or burnt.”

P. 391. Bete rouge ; nomen nudum; citeert LABAT 1724.

o 1743. Pou d’Aguti. BARRERE, Nouv. rel. France equi-

noct.; p. ... — Nomen nudum,

Pou d’Aguthy, Bête rouge. Idem, ibidem; p. ...

Dasyprocta aguti, Homo sapiens; Martinique.

m 1751. Agutische Laus. BARRERE, Neue Beschreib. Guia-

na; p. 47. — Nomen nudum.

Aguthysche Laus, Béte rouge. Idem, ibidem; p. 50. — Mar-

tinique, und auf andern Inseln; roth; starkes Jucken; krat-

zen; sich in warmem Wasser waschen und mit Citronen-

Safte reiben. Zuweilen der ganze Leib (damit) bedeckt.

Homo sapiens ; Martinique.

m 1759. Acarus sanguineis scabriusculus, pedibus anteriori-

bus longitudine corporis. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p.

WON 22:

m 1760. Acarus batatas. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.5;

p. 617. n. 22. — Als 1758; zie Deel I. p. 130. — In plantages

van Ipomoea batatas.

m 1760. Acarus batatas. RYDBECK, Pandora Ins.; in:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 3. — Als 1758; zie Deel

Ep: 130:

m 1763. Insect. BROOKES, A new and accur. Syst.; p.

278. — Bijna letterlijke vertaling van LABAT 1724.

m 1763. Patattes-luis. PISTORIUS, Korte beschr. Zuriname;

p. 77. — Als HERLEIN 1718.

m 1763. Béte rouge des Savanes. SAUVAGE, Nosologia

meth.; v. 5. (= Tom. 3. P. 2.). p. 424. — „Malis pratensis.

Vulgo Betes rouges des Savanes apud Martinicanos, sunt

insecta riccinis prioribus similia, sed in pratis savanes dictis

reperiunda, & capite (1) rubro insignia; illa tibiis hominum,

rostro brutorum adhaerent, & intolerabilem pruritum exci-

tant. — Occiduntur decocto foliorum vitis, aurantiorum,

herbarum odoriferarum, praecipue Mombain arboris.”

336 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

119. Acarus batatus L. 1758.

Opmerking. 1. Lees: corpore.

In grasvelden, Homo sapiens ; Martinique.

m 1767. Acarus batatas. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.5;

VPK 2 pr 1026.) 1.1125. ASS Br zie Dee pH so:

m 1769. Batattes-luis. HouTTUYN, Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk(— tom.) 13. p. ZIS, Komen onder’ detMyten.=

Patattes-luis. Idem, ibidem; p. 121. — Nomen nudum.

Acarus batatas, Patattes-luis. Idem, ibidem; p. 148. n. 25.

— Naar LINNAEUS 1758 [en FERMIN 1765 en 1769, zonder

hem te noemen (zie p. 214, 215 bij sanguisugus).]

m 1769. Acarus batatas. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

EP 2. dimid. 2: p.) 1026-4251 Als 1767.

m 1770. Patatte-luis, Courimme. HARTSINCK, Beschrijv.

Guiana; v. 1. p. 105. — Als HERLEIN 1718.

m 1775. Acarus batatas, Patattesmilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1055. n. 25. — Naar LIN-

NAEUS 1767.

m 1776. Patates milbe. Idem, ibidem; Supplement. p. 38.

m 1776. Insectum. SAGAR, Systema morborum; p. 180.

— „Malis pratensis. Malis Martinicani ex insecto ricinis simili

et capite rubro candente contrahunt hanc speciem.’’ — Naar

SAUVAGE 1763! met dezelfde drukfout!

m 1777. Acarus. Lorry, Tract. de'Morb. .cut.; Pars 2.

sect. 1. c. 3. art. 2. p. 568. — ,,Certé alia acarorum rubicun-

dorum species versts pratensia domicilia noscitur quae

sanguine pariter vivant.”

m 1779. Acarus. Lorry, Abh. Krankh. d. Haut; 2. Theil.

1. Abschn. 3. Kap. 2. Art. p. 321. — Als 1777.

m 1786. Patatte luis. BLom, Verh. Landbouw Suriname;

p. 435. — „Kleine roode insecten, welken zig veel in ’t gras

ophouden, en wanneer men er doorgaat aan de beenen gaan

zitten; zy veroorzaaken eene groote jeuking; het beste mid-

del is de beenen met water en sap van zuure orangeappelen

te wasschen.”’

Grasvelden, Homo sapiens ; Suriname.

m 1787. Acarus batatas. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 373. n. 33. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1788. Acarus batatas. RYDBECK, Pandora Ins.; n:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 337

119. Acarus batatas L. 1758.

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 243. — Nomen nudum.

m 1790. Acarus batatas. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2929. n. 25. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1791. Acarus batatas. BREZ, Flore des Insectophiles;

p. 304. — Op Concolvulus. — Nomen nudum.

m 1792. Acarus batatas. MANUEL; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 692. n. 35. — Mitte des Batates, p.

685. Nl. (35.

m 1794. Acarus batatas. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

432. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1796. Pattat. STEDMAN, Narrative .... exped.

Surinam; v. 1. p. 19. — „Grass; small, scarcely visible;

adhering closely to the skin; occasioning intolerable itching;

during rainy season; walking bare-foot; are believed to

fasten more easily and consequently in greater numbers,

upon the cloaths; washed with the juice of limes or lemons.”’

Pattat. Idem, ibidem; v. 2. p. 98. — Nomen nudum.

m 1797. Betes rouges des Savanes. DE SAUVAGES, Noso-

logia; v. 5. p. 204. — Als 1763.

m 1799. Pattat. STEDMAN, Reize naar Surinamen; v. 1.

p. 25. — Als 1796.

m 1799. Pou pattat. STEDMAN, Voy. a Surinam; v. 1. p.

25. — Als 1796.

m 1800. Patat-löss. STEDMAN, Dagbok Fälttäg Surinam;

p- Z. — Als 1796.

m 1801. Rothes Thier, Béte rouge. JÖRDENS, Entom. u.

Helminth. d. menschl. Körpers; p. 196. — Verwart haar

met Acarus americanus ; zie aldaar, p. 202.

m 1802. Acarus batatas. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

va 3. pt 705: — Als: 1790.

120.

(Vervolg van Deel I. p. 135. n. 49.)

Atomus parasiticus (de Geer 1778).

Type van het genus Atomus LATR. 1795.

In 1746 beschreef LINNAEUS (zie Deel I. p. 150) eene Hy-

dryphantes-Larva, door hem op Culices gevonden. Hij zet

338 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

120. Atomus parasiticus (de Geer 1778).

er echter bij: „et al iis insectis”, in de meening, dat de roode

Acari op andere insekten van dezelfde soort waren.

m 1758. Acarus gymnopterorum. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Ed. 10.; p. 618. n. 23. — Boven aangeduide Larva wordt

hier gemeld als levende: „in Apibus aliisque”. — Die op

Apis levende roode Larva was in geen geval gymnopterorum.

Ik plaats deze passage onder groote reserve in dezen $.

Zie beneden 1776. RIEM.

m 1760. Roode luis. BAKER, Het micr.; v. 2. p. 181. —

Als POWER 1664; zieDeel=1:,P:713>.

m 1762. Mitte rouge des mouches. GEOFFROY, Hist. abr.

Ins.; v. 2. p. 624. — Hij zegt, dat Acarus gymnopterorum

ook op „mouches’ voorkomt. Dat is eene verkeerde determi-

natie; hij zal Atomus parasiticus (DE GEER 1778) gezien

hebben.

Musca domestica ; Frankrijk.

m 1764. Mitte vouge des mouches. GEOFFROY, Hist. abr.

Ins.; v. 2. p. 624. — Als 1762.

m 1765. Pou rouge. J. DES at EncyelX Dietz rais miser

Arts Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Naar BAKER 1743 =

POWER 1664; zie Deel I. p. 135.

m 1769. Roode myt. Houtruyn, Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk (= tom.) 13. p. 148. — „Op Spinnekoppen.” — Dat is

ontleend aan BAKER 1743 = POWER 1664; maar hi zegt

het niet.

m 1771. Red louse. Microgr. ill.; Ed. 4.; p. 93. — Als

1748. pezie Weel i. 71136.

Red mite. Idem, ibidem; p. 121. — Idem.

O 1771. Spindel. GLAHN, Anmärkn. 3 förste Böger av

Crantz; p. 94. — „Et Slags smaa morkergde, som bares av

en Art Fluer, som kaldes Annariak, have vi fundet mange

av. Vi talte eengang 12 av disse paa slig en Flue, som derved

var saa belegrdet, at den neppe kunde gaae.”’

(Vertaling:) Eine Art kleine dunkelrote, welche (sich)

heftet an eine Art Fliege, welche heisst Annariak, davon

haben wir viele gefunden. Wir zählten einmal 12 von dieser

(Art) an eine solche Fliege, welche davon so bedecket war,

dass sie kaum gehen konnte.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 339

120. Atomus parasiticus (de Geer 1778).

Op een Annariak (Muscide); Groenland.

m 1774. Rothe kleine Milbe. GOEZE in zijne vertaling van

DE GEER’s Mem.; v. 1. P. 2. Discours 1.; ın : Naturforscher;

n. 3. p. 281. 282. — (Noot:)

„Ich habe die Erfahrungen, dass die rothen kleinen Milben

an den Fliegen mit sechs Fiissen geboren werden, und zween

nachbekommen.” |

Heeft hij werkelijk gezien, dat zulk eene Larva in

eene Nympha veranderde? Ik geloof er niets van.

Musca domestica ; Duitschland.

m 1776. Rôthliche Mube. GOEZE, Ins. an Thieren; in:

Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 259. — „An Fliegen”.

Acarus muscarum, Fliegenmilbe, Rothe Milbe. Idem, ibi-

dem; p. 271. — „An Fliegen’’.

Non Acarus muscarum, L. 1758!

Musca domestica ; Duitschland.

m 1776. Laus. RIEM, Phys. oekon. Bienenbibliothek; v.

1. p. 88. — Verkort:

„Ein Ohrenhüller das mit lauter Läusen besetzt ward; in

der Grösse wie Hirsekörner oder mit lauter rund polierten

dunklen Rubinen oder Agatsteinen; .... alle Diamanten

und Steine liefen schnell (1) wie Läuse nach und nach von

dem Körper des Thiers.

Hij schijnt diezelfde „Läuse’’ ook op bijen gezien te heb-

ben. Verder:

„Herr Pastor Herold hat in diesem Herbst einen Weissel

gehabt der mit lauter solchen glänzenden Läusen um und

um besetzt ward (2).

Opmerkingen. 1. Zulke tot berstens volgezogen

Acari kunnen niet snel loopen! 2. Die bij heeft die Trom-

bidium-Larvae vermoedelijk op den grond, tusschen gras,

of op een boomstam opgedaan.

Ik zag nooit op een oorworm, of op eene bij, zulke roode

Acari. Ik plaats deze passages daarom provisorisch hier.

Forficula auricularia, Apis mellifera ; September; Duitsch-

land.

m 1778. Roode luis. BAKER, Het mikr.; v. 2. p. 181. Als

POWER 1664; zie Deel I. p. 135.

340 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

120. Atomus parasiticus (de Geer 1778).

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 87. —

„Des oeufs d’un rouge de sang sur les Mouches.”’

Acarus parasiticus, Mitte parasite. Idem, ibidem; p. 118.

— „Oblongus ruber, rostro brevissimo sub capite, pedibus-

que brevioribus. — Oblongue rouge, à trompe courte en

dessous de la tête, et les pattes courtes.” — Verkort:

„our le corps et les pattes de plu-

sieurs espèces de Mouches et d’autres

Insectes (1) „rde petites boules

allongées, pas plus grandes qu’une

graine de pavot (2), rouge de sang

A très vif. Ovales ou oblongues; la par-

tie antérieure presque aussi grosse

que la postérieure, l’une et l'autre

arrondie; environ au milieu, le corps

se rétrécit un peu; au reste confondu

avec la téte (3). Par-ci par-là quel-

ques poils courts. Elle donna à sa

peau un mouvement d'ondulation,

qu’elle en renfloit et contractoit

alternativement quelques portions,

ce qui la rendoit alors froncée et

inégale, mais qu'un moment après

elle redevint lisse et très tendue.” '

(P. 119.) „Trompe très courte, en dessous du devant du

corps, qu'il faut regarder comme la tête. En dessous de l’autre

extrémité, ou au derrière, une petite tache ronde et jaunâtre,

qui apparemment est l’anus (4). — Trois paires de pattes

d'un rouge plus clair; articulations garnies de poils, et si

courtes, que la Mitte posée sur le dos, ne pouvoit que diffi-

cilement se relever, parce qu’elles ne pouvoient atteindre

alors au plan de position. Dans un âge plus avancé elles en

reçoivent encore une pair (5).

Opmerkingen. 1. Jammer, dat hij de gastheeren

niet noemt. 2. Papaver somniferum. 3. Waarmede hij het

voorste gedeelte met de pooten I en II bedoelt. 4. Inwendig

excretieorgaan, met guanine gevuld. 5. Hij begreep dus, dat

het larven zijn.

Fic. 96. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 341

120. Atomus parasiticus (de Geer 1778).

Musca domestica ; Zweden.

m 1780. Acarus gymnopterorum, Anarirsab-koma (Groenl.).

OTHO FABRICIUS, Faun. Groenl.; p. 223. — Diagnose van

LINNAEUS 1767. — De determinatie is foutief, aangezien

gymnopterorum alleen op Culex en Caenia voorkomt, die òf

in het water geboren worden, òf wel eens bij het water ver-

toeven. Ook is het citaat „Müll. Prodr. 2219” m.i. fout. —

„Habitat in musca scybalaria.”’

Scatophaga scybalaria L. (squalida MEIGEN); Groenland.

m 1781. Röthliche Milbe. Fürsry, Neues Mag. Liebh.

Entom.; v. 1. P. 1. p. 100. — In zijne recensie van GOEZE

1216.

m 1783. Acarus parasiticus. DE GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE) ;! vi 7.) p.r90:) n.13. —"Als.1778.

Schmarotzermilbe. GOEZE, ibidem; p. 50. noot .

m 1783. Acarus parasiticus. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins; p. 204. n. 1347. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1785. Acarus gymnopterorum, Mitte rouge des mouches.

Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p. 528. — Diagnose van LIN-

NAEUS 1767. — Zie mijne opmerking hierboven sub 1780.

— „Habitat annulos muscae”.

Musca domestica ; Frankrijk.

m 1788. Mitte rouge des mouches. P. A. F. Ray, Zool.

univ.; p. 607. n. 5. — Zeer kort; naar DE GEER 1778.

m 1789. Acarus parasitus, Parasite. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 67. n. 49. — Naar DE GEER 1778. — „In

Gallia Australis.”’

m 1796. Atomus parasiticus. LATREILLE, Précis car.

gen. Ins.; p. 177. — Zie hierboven bij Atomus, p. 333, waar

duidelijk wordt, dat parasiticus DE GEER 1778 type is van

het genus Atomus LATR. 1795.

m 1798. Acarus gymnopterorum. CEDERHIELM, Faunae

Ingricae Prodr.; p. 335. n. 1053. — Wel geeft hij de diagnose

van LINNAEUS (eene Hydryphantes-Larve), maar hij zegt: „In

Vespis, Apibus”. — Dan was de bloedroode Acarus, die hij

op Apis zag, geen gymnopterorum, maar zeer waarschijnlijk

een parasiticus. — Voor „in Vespis” zie no. 123 ,,rostratus”.

—— Prov. Petrograd.

342 DR., A. C. OUDEMANS, KRITISCH :

120. Atomus parasiticus (de Geer 1778).

m 1802. Acarus gymnoptera, Mite gymnoptère. WALCKE-

NAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 423. — Citaten; „Sur les

abeilles.” — Ik neem aan, dat hy dat gezien heeft. Dan

was zijn bloedroode Acarus ook geen gymnopterorum, maar

zeer waarschijnlijk een parasiticus. — Frankrijk.

m 1803. Acarus gymnopterorum, Fliegen Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p, 200. n. 2647. — „Scharlachroth; vier-

äugig; Augen roth, sechsfüssig.”’ — Citeert ten onrechte

LINNAEUS (= Hydryphantes-Larva) en libellulae DE GEER

(= Arrenurus-Larva). — „An Mücken und Borstenfliegen.’’

„Mücke” is bij SCHRANK! Tipula ; ,,Borstenflieg” is bij

hem: Musca. — Beieren.

m 1804. Trombidium parasiticum, Trombide parasite. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 48. n. 33 (geen figuur.) —

„Hexapus; oblongum, rubrum; rostro brevissimo sub

capite, pedibus brevioribus. — Six pieds; oblong, rouge; bec

tres-court sous la tête; pieds courts. — Il vit sur differens

insectes.”

Uit niets blijkt, dat hij haar zelf kende.

m 1804. Mitte. LATREILLE, Hist. nat. gen. part. Crust.

. Ins. ; v. 7. p. 379. — Beschrijving, ontleend aan DE GEER 1778.

121.

(Adhuc sine nomine.)

(Microtrombidium russicum OUDMS. 1908.)

m 1776. Röthliche Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; in:

Beschäft Berlines Es iv. 12459:2258. 259%

(P. 256:) „An einer Fledermaus von der grössten Art” ....

(P. 258:) „fand ich .... röthlichen Milben, von recht hoher

Karmesinfarbe, länglich rund, .... sehr geschwind im Lau-

fen, .... als rothe Pünktchen .... Kopf kurz, kaum bemerk-

bar, die Füsse gleichfalls kurz und dicht am Vordertheile

des Körpers. Wenn die Milbe ansaugt, stämmt sie sich auf

die Füsse, und stellt den Hinterleib, wie eine Walze, ...

in die Höhe. Sie fassen der Fledermaus hinter den Ohren,

weggeschoben, liefen sie geschwind und ängstlich

herum.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 343

(121. Microtrombidium russicum Oudms. 1908.)

Myotis myotis BECHST. (murinus SCHREB.); Duitschland.

m 1781. Flügelmilbe. FUESLY, Neues Mag. Liebh. Entom.;

van p. 102! In zijne recensie'vanııGOEZE 1776.

Genus Trombidium Fabr. 1775.

Type Acarus holosericeus L. 1758.

(Vervolg van p. 321—333.)

Hiertoe behooren de hieronder volgende n. 122—139.

122.

(Vervolg van Deel I. p. 131. n. 44. partim.)

Acarus autumnalis Shaw 1790.

(Trombicula.)

Naar aanleiding van Hirst’s ontdekking, moet ik $ 44 van Deel

I in twee $$ splitsen. Men zie daarover OUDEMANS in: Ent. Ber.

vs. ns 158) p: 265. 1 Nov. 1927:

m 1753. Harvest-bug. BAKER. — Zie Deel I. p. 131. n. 44.

fig. 29. — In graanvelden, op Homo sapiens; Engeland;

Augustus.

m 1754. Harvest-bug, Cimex messorum. (Anonymus); ın :

Comment. Lips.; v. 3. P. 2. p. 229. — Referaat van BAKER's

Employment, 1753.

m 1754. Ernde Wanze. BAKER. — Zie Deel I. p. 133.

m 1756. Oogst-Weegluis. BAKER. — Zie Deel I. p. 133.

O 1764. Harvest-bug. BAKER, Employm. micr.; Ed. 2.;

Miep. 39385 = Alen 53; zie Deelu lap: s13il—=182:

m 1769. Oogst-Weegluis. Houttuyn, Natuurl. Hist. ; v. 1.

Stuk (= tom.) 13. p. 145. — Hij vraagt, of niet deze, in plaats

van holosericeus, het vee doen sterven; immers, zij zijn

beiden rood, beiden fluweelachtig, dus gemakkelijk te ver-

wisselen; „doch dan moest die Autheur” (BAKER) „er twee

pooten te weinig aan gegeven hebben.” — Hij herhaalt,

in het kort, wat BAKER ervan zegt (zie Deel I. p. 131).

Anecdote. Den zin „a Lady taking this out of her

Neck” vertaalt HouTTUYN in: „lastig .... inzonderheid

voor de Dames, als in derzelver Boezem gaande zitten”!

m 1770. Oogst-Weegluis. BAKER, Nuttig gebruik Mikr.;

v. 2. p. 404406. — Als 1753; zie Deel I. p. 131.

344 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

122. Acarus autumnalis Shaw 1790.

o 1789. Harvest-bug. WHITE, Nat. hist. Selborne; Letter

35. — Verkort:

„Especially on chalky districts (1); very troublesome;

the latter end of the summer; especially women and children;

very minute, scarce discernible to the naked eye, of a bright

scarlet colour; in gardens on kidneybeans (2), or any legu-

mens (3); these insects swarm sometimes to so infinite a

degree as to discolour the warreners nets, and to give them

a reddish cast, while the men are so bitten as to be thrown

into fevers” (4). —

Opmerkingen. 1. Ik plaats deze passage hier, of-

schoon ik vermoed, dat deze op kalkrijken grond voorkomende

soort wel eene andere zijn kan dan die, welke meer in het

binnenland voorkomt. 2. Phaseolus vulgaris. 3. Merkwaar-

dige overeenkomst met wat WoTTon 1552 en MAUDUYT

1789 van inopinatum mededeelen; zie p. 346 en 348. 4. Kan

dus koortsen verwekken, wat ook van andere soorten in

andere landen bekend is.

Phaseolus vulgaris en andere Leguminosae, Homo sapiens ;

Augustus; Engeland.

m 1790. Sept. Acarus autumnalis, Autumnal Acarus,

Harvest bug. SHAW; in : SHAW & NODDER, Viv. Nat. or The

Nat. Misc.; v. 2. p. 42. — „Acarus globoso-ovatus ruber.

Acaro vulgari multo minus est; visu difficillimum est. Ten-

tacula duo breves. Color viride ruber; pars corporis posterior

setis rigidis albisque vestiri videtur. Rostrum, quod

interdum visibile est; saepiussintrart ke-

cam reconditum, tubulatum est (1). Asummo

capite prodeunt parvula duo spicula, utrinque extrorsum

spectantia (2).

„Red globose ovate Acarus. It is much smaller than a

common mite, and cannot but just be perceived. Two short

arms. The colour is a bright red; the lower part of the body

appears to be coated with stiff white bristles. It seems to

be provided with a tubular snout, which is generally concealed

or sheathed (1), but which may sometimes be distinctly

seen. On the top of the head are two little processes or sharp

implements which turn outwards each way’ (2).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 345

122. Acarus autumnalis Shaw 1790.

Opmerkingen. 1. Spatiëering van mij. Zie ook

Deel I. p. 131! 2. De digiti mobili der mandibels; deze wijzen

Fic. 97. — Overtrek. 9/11.

echter naar boven; alleen bij druk wijzen zij naar buiten.

— Verder nog de volgende bijzonderheden.

„Est molestissimum hoc animalculum, mensibus prae-

cipue Augusti et Septembris. Cuti affixum unguibus (3),

praesertim tentaculis (3); nec sine laceratione avelli potest.

Quamvis celeriter currat, tardior tamen est multis ejusdem

generis. Cuicunque corporis parti se affixerit, exoritur ibi

tumor magnitudine pist (4), cum summa prurigine. Discur-

runt haec insecta super vegetabilia, praecipue sentiuntur ab

illis qui inter gramine et segetes ambulaverint.”’

»lhis troublesome insect .... during the months of

August and September .... it adheres to the skin by its

claws (3), and particularly by the tentacula (3). It can scar-

cely be separated from the skin without violence (5). Its

motion is considerably quick, though by no means equal to

346 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

122. Acarus autumnalis Shaw 1790.

that of some other species of acari. On the part where it

fixes, it causes a tumor, generally about the size of a pea,

sometimes much larger (4), accompanied with a severe itching.

These insects abound on vegetables, and are generally con-

tracted by walking in gardens, amongst long grass, or corn

fields.”

Opmerkingen. 3 Dat is niet tegen te spreken,

maar volgens de nieuwste onderzoekingen geschiedt de

vasthechting voornamelijk door de digiti mobili der mandi-

bels. 4. Stellig alleen bij zeer gevoelige huiden.

Gras- en korenvelden; Homo sapiens; Engeland.

o 1792. WHITE, Beitr. Naturg. England. — Als 1789.

no 1795. WHITE, A Natur. calendar. — Als 1789.

m 1802. Harvest bug. WHITE, The works, in nat. hist.;

v. 1. p. 153. — Als 1789.

m 1804. Acarus autumnalis, Mite d'automne. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 393. — Nomen nudum; citeert

SHAW 1790.

123.

(Vervolg van Deel I. p. 131. n. 44. partim.)

(Adhuc sine nomine.)

(Thrombidium inopinatum Oups. 1909.)

(Trombicula.)

m 1552. (Sine nomine’) Wotton, De differentiis anima-

lium Libri X.; p. 186. verso, sub F. — „Inveniuntur messis

tempore (1) in leguminibus (2) cum manibus colliguntur,

phalangia quadam parva, specie cantharidi similia, colore

flammeo (3). Ab huius morsu excitantur pustulae, quas

Graeci phvxratvag vocant.” (4).

Opmerkingen. 1. Julien Augustus. 2. Voornamelijk

Phaseolus, maar ook Pisum en Vicia. 3. Dat zullen wel

Acarus holosericeus geweest zijn, of eene nauwverwante

soort. 4. Die beten waren stellig niet door die fluweelmijten

aangebracht, maar door de bijna onzichtbare „aoûtats” of

„rougets’’. Hier is dus de oudste vermelding van de door

die diertjes veroorzaakte papels.

HISTI OVERZ!\D! ACAROLOGIE. “II. 347

(123. Thrombidium inopinatum Oudms. 1909.)

In akkers met Phaseolus, Pisum? Vicia?; Homo sapiens ;

Juli, Augustus; Frankrijk.

m 1704. Mute, Midas. Dict. de Trévoux. — „C'est le plus

petits des insectes qui naît dans les fêves.”

Over ,,midas” zie boven, p. 7. sub Acarus. — Fêves =

Vicia faba. — Dat is de oudste vermelding van de ,aoûtats”

of „rougets”’ zelf.

m 1720. Mite, Midas. Dict. de Trévoux; Ed. 2. — Als

1704.

m 1732. Mite, Midas. Dict. de Trevoux; Ed. 3. — Als

1704.

m 1733. Mite a pinces. DE GARSAULT, Zie Deel I. p. 131

en fig. 28. — Zie ook OUDEMANS, in : Ent. Ber. v. 7. n. 158.

pe 2669 Nov. 1927.

m 1777. Pediculus. Lorry, Tract. de Morb. cut.; Pars 2.

Sect. 1. c. 3. Art. 3. p. 571. — ,,Datur & in meridionalibus

oris Galliae nostrae insectulum a vindemiarum quo saevit

tempore (1) nomen (2) accipiens, pediculus levis et rubens,

qui saepe sub (3) ipsa cute fodit cubilia (4), imo & altiùs

penetrans phlegmonem concitat & cum suppuratione exit

de corpore; hanc praevertit Chirurgus, si forfice levi (5), aut

aciculâ radens (6) insectum sustulerit.”’

Opmerkingen. 1. „Een insect, dat ten tijde van den

wijnoogst (de menschen) geeselt.” 2. Hij zegt niet, welken

naam de wijnoogsters aan het insect geven; het is natuur-

lijk: vendangeron, welke naam ook nu nog gebezigd wordt.

3 Niet sin,» maar op. die huid. 4. Leger, nest, of hol.

5. Een fijne schaar. 6. Schrappen; uit dat woord kan men

reeds opmaken, dat de vendangerons zich op de huid

bevinden; met schrappen zoude men ze niet uit hunne „sub

cute cubilia” verdrijven kunnen!

Vitis vinifera, Homo sapiens ; herfst; Frankrijk. — Het

zoude mij niet verwonderen, wanneer, bij minutieus onder-

zoek, bleek, dat deze vendangeron tot eene andere soort

behoort dan die, welke gedurende het plukken der boonen

(Phaseolus) zich voordoet.

m 1779. Vindemia. LoRRY, Abh. Krankh. Haut.; 2.

Theil; 1. Abschn., 3 kap., 3. Art., p. 326. — De vertaler is

348 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(123. Thrombidium inopinatum Oudms. 1909.)

niet op de hoogte der Acarologie, anders zoude hij niet ver-

taald hebben: „und daher vindemia genennt worden”!

m 1789. Acarus. MAUDUYT, Discours prélimin.; in : En-

cycl. méth. v. 4. Insectes; p. CCLXII. — Verkort:

„Il y a sur les feuilles de haricot (1), à la fin de l’été, une

multitude d'une espece de très-petit Acarus, .... Une

dame .... Montreuil .... a travers des sentiers et des

champs récoltés .... de vives démangeaisons .... les jam-

bes couvertes de petits boutons .... j’examinai ses jambes,

& les petites pustules .... dans chaque pustule un petit

insecte, .... jen tirai plusieurs avec la pointe d'une

aiguille „nr dbes) aemculteurs .)). . neiseniyplaignent pas:

Mais ces hommes .... beaucoup moins sensibles qu’une

femme .... M. OLIVIER qui avoit remarqué cet Acarus en

Provence.”

Opmerking. 1. Phaseolus vulgaris. Zie ook hierboven,

1552 en bij autumnalıs, p. 344 sub 1789. — ÖLIVIER’S „re-

marque” heb ik nergens kunnen vinden; vermoedelijk was

dat eene mondelinge mededeeling.

m 1804. Mate. LATREILLE, ‘Hist. nat. Crust! ns:

p. 392. — „Une mite extrème-

ment petite, rouge, qui n’a que six

pattes.” — Korte beschrijving van

° de last, die het diertje veroorzaakt.

Hij heeft er zelf mede kennis ge-

maakt: „et j'en ai été quelquefois

aussi tourmenté que si j’avois eu

la gale.”

124.

Trombidium bicolor Hermann

1804.

(Podothrombium.)

m 1804. Trombidium bicolor,

Fic. 98. — Overtrek. Trombide bicolor. HERMANN, Mem.

Apt.; p. 25. t. 2. f. 2. — „Abdomine oblongo, nigro coe-

rulescente, pilis albis longioribus confertis; pedibus rubris.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 349

124. Trombidium bicolor Herm. 1804.

— Abdomen oblong, noir bleuâtre, à poils blancs, longs et

serrés; pieds rouges.”

»Dans les jardins, mais rarement. Corselet palpes ap-

pendiculés et pieds rouges. L’abdomen a quelques rides ou

fovéoles. Tous les poils blancs. Figure de la précédente (1),

mais six fois plus petite. Pieds I plus longs que dans les

espèces voisines. Veux noirs et pédonculés au-dessus du

premier article des pieds I.

Opmerking. 1. Allothrombium aphidis.

125.

(Vervole van Dee pr Is ZnS)

Sub nomine Trombidium trigonum HERM. 1804.

Trombidium rostratus (Scopoli 1763).

(Eutrombidium.)

m 1503. Vermiculus. GAZA in zijne vertaling van ARISTO-

TELES, De anim. hist.; lib. 5. c. 23. — Als 350 v. Chr.; zie

Deel lpr 137.

m 1763. Pediculus (1) rostratus. ScopoLI, Ent. Carn.;

p. 385. n. 1052. — „Abdomen et thorax haemisphaerici (2)

rubri; pedes albi (3). Rostrum nigrum (4), inflexum. — Cor-

pus (2) cinnabarinum. Rostrum non videtur nisi in obverso

corpore (5), quod utrinque cavernosum (6) est. Pedes postici

a reliquis remoti sunt. — In Gryllo-gryllotalpa.”

Opmerkingen. 1. Het diertje heeft 6 pooten. 2. Hij

onderscheidt ,,thorax” en ,,abdomen”, maar een paar regels

verder spreekt hij van „corpus’’; inderdaad vertoont deze

volgezogen Larva 1 of 2 zijdelingsche insnoeringen. 3. Dat

wijst erop, dat de Nympha zich reeds in de Larva ontwikkeld

had, en haar pootjes I—III uit die der Larva teruggetrok-

ken had. 4. Dat wijst erop, dat reeds lucht in het rostrum

(= capitulum, gnathosoma) gedrongen was; de Nympha had

haar gnathosoma reeds teruggetrokken. 5. Inderdaad, het

gnathosoma is bij deze volgezogen Larvae van boven onzicht-

baar; zie p. 350, fig. 99. 6. Dat wijst erop, dat reeds lucht

onder de huid der Larva gedrongen was. 7. Inderdaad, dat is

het geval.

350 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

125. Trombidium rostratus (Scop. 1763.)

Gryllotalpa gryllotalpa ; Karniolië.

m 1769. Snuitige luis. HOUTTUYN. Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk«(— tom.).l3} p. 935 NaansCOPOEIMIGS:

m 1776. Röthliche Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; in:

Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 259. — „An Grillen.”

Rothe Milbe. Idem, ibidem; p. 277. An den Heupferden

oder „Gryllus Locusta’, habe ich auch rothe Milben ge-

funden.”

Locusta viridissima ; Duitschland.

m 1777. Pediculus gryllotalpae. FABRICIUS, Gen. Ins.; p.

310. — Citeert SCOPOLI 1763; neemt ook diens diagnose

verkort over.

m 1778. Rothe Milbe. GOEZE; in: DE GEER, Abh. Gesch.

Ins.; v. 2. P. 1. p. 64. noot. — „An den Gräsehüpfern (Gril-

lus locusta).

Locusta viridissima ; Duitschland.

- m m 1781. Acarus dipte-

F7 È Q i rorum, Mückenmilbe.

SCHRANK, Enum. Ins.

Austriae; p. 523. n. 1083.

22: f Gio u,Acanus

coccineus, corpore papil-

steken = X loso, postice setis ali-

mv e = ey quot, pedibus sex.”’

5 ; Ten onrechte identifi-

ceert hij haar met „La

mitte rouge des mouches”

van Geoffroy 1762 (=

Acarus parasiticus) en met

A. gymnopterorum L. (=

Hydryphantes-Larva).

Descr. Corpus oblongo

ovatum, illud privum ha-

bet, quod latera varie sinuare possit, unde, cum hoc

facit, circumferentiam lobatam nancissitur. Hine inde ad

latera corporis veruccae nitentes minutissimae (1). Pili fere

nulli, vix lobus abdominis seu corporis quivis pilo unico in-

struitur; postice pili tres quatuorve longiores (2). Pedes mo-

Fic. 99. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. OD

125. Trombidium rostratus (Scop. 1763).

niliformes, utcunque pilosuli. Velox an tardum sit animal,

non definio, nec enim nisi in quiete vidi.”

Verder vermoedt hij ten onrechte, dat zijne dipterorum de

Larva is van de achtpootige door DE LA HIRE 1730 beschre-

vene en afgebeelde mijt ; zie Deel I. p. 232—235.

Opmer kingen. 1. Uitpuilende oliedruppels, door

dekglasdruk ontstaan: op p. 545. Expl. fig. leest men, dat

zij ,rubrae” zijn. 2. Deze 3 of 4 langere haren zijn typisch

voor de Larva van trigonum ; zie Zool. Jahrb., Suppl. 14.

fessi 1912%p. 108

„Nostrum in Tipulis habitat.” — Oostenrijk.

m 1789. Pediculus rostratus, Pou du taupe-grillon. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 38. n. 58. — Naar SCOPOLI 1763.

m 1794. Pediculus gryllotalpae. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

4. p. 424. n. 49. — Diagnose naar SCOPOLI’s rostratus.

m 1796. Acarus tenthredinum, Blattwespenmilbe. SCHRANK,

Samml. nat. hist. Aufsätze; p. 177. — (P. 136) „Um Neu-

burg.” — (P. 178): „Carmosinroth, völlig glatt; hinten zwey

oder vier sehr kurze Borsten; Eyförmig; Füsse sehr kurz,

sehr dünn, gleich. Kaum ist sie im Stande, sich von der

Stelle zu bewegen. — An der Brust der Blattwespen.”

Zie fig. 97, waar de achterrandborstels veel te groot afge-

beeld zijn. — Tenthredo; Beieren.

m 1798. Acarus gymnopterorum. CEDERHIELM, Faunae In-

gricae Prodr.; p. 335. n. 1053. — Wel geeft hij de diagnose

van LINNAEUS (Hydryphantes-Larva), maar hij zegt: „In

Vespis, Apibus”. — Dan was zijn bloedroode Acarus van

Vespa geen gymnopterorum maar zeer waarschijnlijk een

rostratus. — Voor „in Apibus” zie no. 118 parastticus. —

Prov. Petrograd.

m 1802. Pediculus gryllotalpae. TURTON; in: GMELIN, A

gen. syst. of nat.; v. 3. p. 699. — Naar FABRICIUS 1777.

m 1802. Acarus gymnoptera, Mite gymnoptère. WALCKE-

NAER. Faune paris., Ins.; v. 2. p. 423. — Citaten; „sur les

guépes, les asiles.’” — Ik neem aan, dat hij dat gezien

heeft. Dan was zijn bloedroode Acarus ook geen gymnopte-

rum, maar zeer waarschijnlijk een rostratus. — Frankrijk.

m 1803. Acarus dipterorum, Mücken Milbe. SCHRANK,

332 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

125. Trombidium rostratus (Scop. 1763).

Fauna Boica; v. 3. p. 212. n. 2683. — Diagnose van SCHRANK

1781. — Beieren.

Acarus tenthredinum, Blattwespen Milbe. Idem, ibidem; p.

212. n. 2682. — Diagnose van SCHRANK 1796. — Beieren.

m 1804. Trombidium trigonum, trombide trigone. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 26.

ne Marte MIG BUSTES NE

xX. —

„Abdomine coccineo,

sericeo, trigono, postice

acuminato, sulcis trans-

versis fossaque termina-

li; pilis corporis simplici-

bus, inberbis. — Abdo-

men couleur d’écarlate,

soyeux, trigone, pointu

postérieurement, à sillons

transversaux et une fos-

sette terminale; poils du

corps simples, sans

Frc. 100. — Overtrek. barbe.”

»Habitat et grandeur presque du trombide soyeux (1).

Abdomen de couleur écarlate plus belle, plus luisant que dans

le trombide soyeux; presque tronqué antérieurement, à

angles arrondis. Fossette presque carrée (2), tronquée d’abord

et ensuite acuminée ou lanceolée.”

Opmerkingen. 1. Rostratus (trigonum) is 24 mM.

lang, terwijl zijn „soyeux” iets meer dan 1 mM. lang is; hoe

rijmt zich dat? Het is m.i. een bewijs, dat hij verschillende

soorten van ,,soyeux” zag. 2. Deze uitdrukking wordt niet

bewaarheid door de daaropvolgende beschrijving, nòch door

de. figuur. — Op humus, in velden.

Op p. 28 (sub murorum) zegt hij nog: ,,l’onglet terminal

des palpes n'est point simple, mais double, et l’onglet inté-

rieur plus petit. Je l’ai aussi vu tel dansle trombide trigone.”’

m 1804. (Sine nomine). JOH. HERMANN (père); in : HER-

MANN, Mém. Apt., p. 47. noot. — Verkort:

„En 1795 un gryllus apricarius L. .... à la base de ses

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 353

125. Trombidium rostratus (Scop. 1763).

ailes quatre corpuscules d’un beau rouge, ... fixes. Gran-

deur très différente: l’un à peine sensible; l’autre trois fois

plus grand, deux six fois plus grand .... ovalaire, ni pattes,

ni membres. Seroient-ce les oeufs de ces insectes.... En les

écrasant ils teignent le papier d'une belle couleur rouge.”

Dat waren stellig rostratus; op Stenobothrus (Stauroderus)

apricarius (L.). — Straatsburg.

126.

(Deela bols tn 0%)

(Adhuc sine nomine.)

(Trombidium sericeum SAY 1821.)

(Eutrombidium.)

Niets bijgekomen.

127.

Trombidium pusillum Hermann 1804.

(Microtrombidium.)

m 1804. Trombidium pusillum, Trombide petit. HERMANN,

Men. Apt; :p1?27.m418!.t. 2. f. 4.

„Abdomine lateribus postice

retuso, sulcis transversis; pedum

anteriorum articulo extremo in-

crassato. — Abdomen rabattu

latéralement ala partie postérieure,

a sillons transversaux; dernier

article des pieds antérieurs gros-

si. (Nobis. Edit.).”

„L’abdomen de couleur d’écar-

late plus foncée, à trois sillons

transversaux sur le dos.”

„La figure de cette espèce s’est

trouvée dans le portefeuille sans Fic. 101. — Overtrek.

description, et sans autres éclaircissemens.

Zoowel de diagnose als de beschrijving zijn dus van HAM-

MER. Maar het komt mij voor, dat de naam door

HERMANN gegeven is. Een en ander verklaart, waarom

354 .DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

127. Trombidium pusillum Herm. 1804.

op tab. 2 de pooten wit gelaten zijn: de teeke-

ning was niet gereed, toen HERMANN in 1794

door den dood verrast werd.

128.

Acarus sulcatus O. F. Miiller 1776.

(Enemothrombium ?)

m 1776. Acarus sulcatus. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 187. n. 2235. — „Ruber, abdomine ovato rugoso;

pedibus mediis brevioribus.”

„Ruber” is de fraai roode kleur der Trombidiums ; „rugo-

sus’ is hetzelfde als ,,sulcatus’’. — Holosericeus kan het niet

zijn, omdat die in hetzelfde werk genoemd wordt. In Dene-

marken moet deze soort wedergevonden worden.

129.

Trombidium curtipes Hermann 1804.

(Enemothrombium.)

m 1804. Trombidium curtipes, Trombide courtipède. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 26.

nl AANB ION

RS!

„Abdomine miniato,

pilis cylindricis, inberbi-

bus (1), apice globoso;

pedibus (exceptis anteri-

oribus) corpore triplo

brevioribus (2). — Abdo-

men couleur de vermillon,

à poils cylindriques, non barbus (1), globuleux au sommet;

pieds (les antérieurs exceptés) trois fois plus courts que le

corps % (2).

„Forme du trombide soyeux (3), de grandeur moyenne.

Abdomen presque carré, arrondi antérieurement et posté-

rieurement; dos ridé de quelques fossettes. Pieds I plus

longs que II, III, IV. Pieds IV n’atteignent pas la pointe

du corps. Les poils des pieds (fig. S.) sont barbus latérale-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 335

129. Trombidium curtipes Herm. 1804.

ment, mais les barbes sont plus courtes que celles des espe-

ces nommés (4).

Opmerkingen. 1. Dat geloof ik niet; want, als de

haren der pooten wèl geciliëerd zijn, dan zijn ook de

dorsale geciliëerd, en vindt men lateraal alle overgangen

tusschen deze twee vormen. 2. Lees: ,,duplo’’; zie o.a. de

figuur. 3. Holosericeum van HERMANN, niet van LINNAEUS;

zie no. 136. 4. Holosericeum (n. 136) en fuliginosum (n. 139).

— De papillen zijn vermoedelijk distaal niet kogelrond,

maar min of meer stekelig, als sommige vruchten.

Op dezelfde vindplaats als zijn holosericeum ; zie n. 136.

— Frankrijk.

130.

(Adhuc sine nomine.)

(Ottonia sheppardii GEORGE 1913.)

(Enemothrombium.)

m 1779. Acarus holosericeus, Braafroe. WILSE, Physisk

Beskrivelse over Spydeberg; p. 80.

„Er en halv Linie naesten 1 fürkant, af Hud som det füneste

rgde Floyl, er overalt 1 god Muld; den skal foraarsage hos

Kreature, i saer Heste en hastig Sygdom kaldet Braae;

ovenmeldte Hud saae ieg ved Forstorrelsesglas taet besat

med taggede skarpe Spidse; som i Faeets Indvolde ved at

rive, torde vaere Aarsag nok til Sygdom og Dod.”

„Is eene halve lijn ongeveer in het vierkant, aan de huid

als het fijnst rood fluweel; overal in goede aarde; zijn huid

veroorzaakt bij dieren, vooral bij paarden, eene snelle ziekte,

„Braae’ genoemd; bovengemelde huid zag ik met het ver-

grootglas dicht bezet met vertakte scherpe spitsen, die in

de ingewanden der beesten verwonden, en genoeg oorzaak

zijn voor de ziekte en den dood.”

De vorm van dit dier is dus min of meer vierkant, zooals

de echte Trombidiums (n. 136—138). Ook de uitdrukking

„als het fijnst rood fluweel’ doet aan de echte Trombidium’s

denken. Maar zijne beschrijving der haren, die hij „spitsen

noemt, past niet op die van de echte Trombidium’s; wel

356 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(130 Ottonia sheppard George 1913.)

op die van sheppard GEORGE. — Opmerking verdient, dat

hij niet over runderen, maar over paarden spreekt.

131.

(Adhuc sine nomine.)

(Dinothrombium ?)

m 1763. Coyba. BROOKES, A new and accur. Syst.; p. 277.

— „There is an insect in the valleys of the province of Po-

payan (1) in South-America, which though not particularly

described, is proper to be taken notice of, on account of its

dangerous effects. It is called Coyba, and is of a fiery red

colour; its size does not exceed that of a middling Bug (2),

and it is commonly found under stones, and among the grass.

When this insect is crushed, or burst upon the skin of any

animal, its venomous juices enter the pores, mix with the

blood, and immediately produce a very dangerous swelling,

the consequence of which, if no proper remedy be applied,

is certain death .... The Mules sometimes happen to eat

them, the consequence of which is always a swelling (3),

and immediate death.”

Opmerkingen. 1. Provincie van Columbia. 2. Met

, Bug” wordt vermoedelijk Cimex lectularius bedoeld, en dan

is de lengte + 44 mM. 3. Merkwaardig! Hier vinden wij

hetzelfde bijgeloof als in Noorwegen en in Engeland. — Ik

ben ervan overtuigd, dat die Coyba een Trombidium is; maar

welke? tinctorius kan het niet zijn; die is veel groo-

tert

132.

(Deel I. p. 134. n. 48.)

(Trombidium gigas TRT. 1894.)

(Dinothrombium.)

Niets bijgekomen.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 357

133.

(Vervolg van Deel I. p. 134. n. 47.)

Trombidium tinctorius (L. 1767).

(Dinothrombium.)

m 1737. Araneus, Spinnekop. SWAMMERDAM, Biblia Na-

turae, Bybel der Natuure; v. 1. p. 45.

„Tum & Araneum spectatu perquam dignam, quem ex

Promontorio bonae spei mihi transmisit D. Padbrugge. Est

is colore similis holoserico miniato, praestantissimo, lanugine

tenui, cui color hic inest, dense obsitus. Magnitudine nono-

rem aequat Phaseolum, corpore donatus paulum oblongo,

thorace lato, pedibus non admodum longis, quorum tamen

par anterius longissimum est, cui longitudine succedit par

alterum; tertium par valde breve est; postre-

mum vero rursus paulo longius: omnibus interim holo-

sericum illud atque ruber pilus confertissime insidet. Thorax

cum ventre tam arcte & firmiter unitus est, ut a se mutuo

discriminari nequeant: unde hac dote Astacum aemulatur

hic Araneus. Bina ei sunt brachia curta, totidemque spicula

‘ rubicunda, transparentia; oculi autem ob pilorum densi-

tatum dignosci nequeunt.”

„En dan een seer curieusen Spinnekop, die my van de Caap

de Goede Hoop, door den Heer Padbrugge is toegesonden.

Dese is van couleur als een hoogh root en schoon fulp of

flueel, synde beset met een dight fyn hayr, dat deese verruw

heeft. Van grootte is hy een kleene turxsche boon gelyk,

synde een weinig langwerpig van lichaam, en breet van borst,

de voeten syn niet heel lang, echter syn de voorste de langste,

en daar naa het tweede paar; het derde paar beenen” (is

zeer kort; het laatste paar echter) ,,is weer wat langer, synde

alle met dit flueel en root hayr dight beset. De borst is met

de buyk soo dight en vast vereenigt, dat daar geen onder-

scheyt tusschen beyden te maaken is, soo dat het wel een

Kreeft gelykt. Hy heeft twee korte armen, en dan twee

doorlughtige roode pyltjes, maar de oogen kan men van

weegen het hayr niet bekennen.”

De in den Latijnschen tekst door mij gespatiéerde woor-

den zijn in den Nederlandschen tekst abusivelijk wegge-

358 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

133. Trombidium tinctorius (L. 1767).

vallen; ik heb ze tusschen ( ) ingelascht. — Kaapland.

m 1752. Spinne. SWAMMERDAM, Bibel der Natur; p. 20.

col. 2. — Als 1737. — De vertaling is naar den Nederlandschen

tekst geschied; zoodat men ook hier de onwaarheid vindt:

„Alsdann ist das dritte Paar wieder etwas länger als das

zweyte”.

m 1758. Spider. SWAMMERDAM. The Book of Nature; p.

20. col. 1 & 2. — Als 1737. — De vertaling geschiedde uit

het Latijnsch, zoodat de hierboven genoteerde fout niet

voorkomt: „the third is very short; but the fourth or last

is somewhat longer.”

m 1764. Aranea hirsutissima coccinea ; abdomine ovato :

pedibus brevibus. GRONOVIUS, Zoophyl.; p. 218. n. 934. —

„Caput minimum sub thorace ferme reconditum, pilis dense

tectum. Oculi nec Dentes (1) conspicui. Thorax (2) latus,

convexus undique pilis dense obtectus. Abdomen (2) ovatum,

longitudinem & latitudinem thoracis aequans (2), ecaudatum,

pilosum. Palpi satis longi, thorace paulo breviores, pilosi.

Pedes octo, totum corpus ferme adaequantes, pilosi; horum

anteriores et posteriores sunt longissimi (3); secundum par

brevissimum, & tertium secundo parum longius. Pili erecti,

aequales, laevissimi (4) ac molles, confertissimi, coccinei, in

toto animalis corpore. Habitat in Curassavia.”’

Opmerkingen. 1. Men vergete niet, dat hij bij andere

»Araneae” de „dentes” beschrijft. 2. Wanneer tinctorius uit-

droogt, komt er meestal eene ringvormige insnoering midden

om het lichaam. 3. Dat „longissimi’’ klinkt vreemd, waar hij

in de diagnose van „pedes breves” spreekt; men leze daarom

»longiores”. 4. Hierin vergist hij zich!

m 1767. Acarus tinctorius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.; v. 1. P. 2. p. 1025. n. 20. — „Acarus abdomine rubro

depressiusculo hirsuto: postice obtuso, tibiis anterioribus

pallidioribus. Corpus magnitudine A. ricini (1) statura et

colore holosericei, undique perfecte hirsutissimus. Os ungui-

bus 2 rubris. Pedes anteriores quatuor, antrorsum versi, tibiis

paulo pallidioribus. Habitat in Guinea (2). FABRICIUS' (3).

Pro arte tinctoria adduci nuper incepit (4).

Opmerkingen. 1. Namelijk de volgezogen reduvius.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 359

133. Trombidium tinctorius (L. 1767).

2. Guinea is eene nieuwe vindplaats: wij zagen reeds West-

Indië (1744; zie Deel I. p. 134) en Kaapland (1764). In

navolging van BERLESE plaats ik bovenstaande passages in

deze $. Ik zeg dat uitdrukkelijk, omdat ikzelf aan de saam-

hoorigheid «twijfel. 3. Aangezien FABRICIUS eerst in 1775

zijn eerste entomologisch werk publiceerde, zoo beteekent

dat, dat deze een en ander hem mondeling, of schriftelijk

mededeelde. 4. Oudste mededeeling omtrent het gebruik

van dit dier als verfstof.

Vreemd is het, dat LINNAEUS de roode spin van GRONO-

vıus nòch onder zijn genus Aranea, nòch hier vermeldt.

m 1769. Acarus tinctorius, Verw-myt. HOUTTUYN, Na-

tuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 142. n. 20. — Naar

LINNAEUS 1767.

m 1769. Acarus tinctorius. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

SV. lh Ps) 22 dimid 2% p:.10252n320. Als 1767.

m 1769. Aranea colorifera, Verwdraagende spin. SLABBER,

Natuurk. Verlust.; n. 2. p. 13—16. — (Verkort:)

„Delmina. Cylinder-rond (1), van voren eenigszins puntig;

a a twee kokers (2), waaraan twee zeer scherpe tengels (3) ;’’

(de koker) „verdeelt zich in 3 Leden (4);” (de tengel) „zeer

fraai doorzichtig karminkleur. By a aan het achterste van

dit lid een Pluis; in de midden een vast lichaam (5). (fig. 2)

b b Twee voelers, zes leden, waaraan het uiterste zeer plat

en stomp is (6). Zes pooten; 5 leden (7); uiterste lid redelyk

puntig, daar de voelers stomp waren (8). Fluweelachtig

dons; byzondere fyne hairtjes, allerschoonst karmin-kleurig,

en een glans van satyn.”

Opmerkingen. 1. Blijkbaar een opgedroogd exem-

plaar. 2. Palpen. 3. Klauwen. 4. Trochanterofemur, genu,

tibia. 5. Tarsus. 6. De tarsus is niet „zeer plat”. 7. Er zijn 6

leden. 8. Hij wijst goed op het verschil tusschen tarsi I en

de overige tarsi.

Hij nam proeven over de oplosbaarheid der kleurstof, en

vond: gemakkelijk in terpentijn: „daar bleef niets van de

kleur in de Spin over, en ze veranderde in een vuilachtig geel.”

— Een ander individu in brandewijn: „na 2 dagen kwamen

aan de oppervlakte eenige olyachtige roode droppelen, zeer

360 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

133. Trombidium tinctorius (L. 1767).

veel.” — Werd zoo’n droppel op papier gebracht, en ver-

Fic. 103. — 23/20.

breidde zij zich daarover, dan werd de kleur hoog geel. Toch

„verloor de spin voor het oog niets van zijn kleur. Wanneer

men eene meenigte van’ (deze) „spinnen had, of men daar

niet eene schoone Verw van zoude konnen trekken. My scheen

de naam van Verwdraagende Spin niet oneigen.” — Hij kon

geen oogen vinden.

In eene noot: zij zijn (in Delmina) „en in West-Indien

om haar Vergift zeer gevreest, dewyl het door haar gebeeten

deel sterk aansteekt, en pyn geeft, echter zo niet dat het

doet sterven.” — „Een ander zeevarend Man zeide my, dat

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 361

133. Trombidium tinctorius (L. 1767).

men ze op de boomen vond zitten.” — „Een ander, dat hy

ze in ’t water had gevonden.’’(? ?)

Aan zijne fig. 2 zien wij de bij uitdroging zoo dikwijls

optredende ringvormige insnoering (zie ook 1764). — De

tarsus palpi is in fig. 3, sub a, totaal misteekend.

m 1772. Acarus araneodes. PALLAS, Spic. Zool.; fasc. 9.

p. 41. — Verkort:

„Suriname. Hoc nomine ob palparum maxime structuram

appellatum.”’

Moles seminis Ricini. Corpus ovatum, crassum, dorso

versus anteriora gibbum & retu-

sum, totum lanugine densissima,

molli holosericeum, punctis im-

pressis & convallibus inaequale.

— Caput brevissimum; rostrum

perbreve, acutum,incurvum. Palpi

ut in Araneis, insigniores bini,

incurvi, quadriarticulati, arti-

culo primo majore, penultimo

antice falcula subulata, incurva

producto, sub qua articulus ter-

minalis muticus.”

„Pedes in medio ventre, utrinque per paria remoti, crassius-

culi, corpore minus villosi, quinquearticulati; antici paulo

longiores, gracilioresque reliquis; omnes apice obtusi, ungui-

culis 2 minutissimis & spinula plantari armati.”

„Color pulcherrime cinnabarinus, (in liquore spirituoso

evanidus, albus corpori, pedibusque griseis). At primorum

pedum articuli duo ultimi, reliquiorumque penultimus, cum

proximis ultimi & antepenultimi portionibus extus sangui-

neo-fusci, isque color etiam in Spiritu persistit.”

In den Index: Acarus araneoides.

m 1775. Trombidium tinctorium. FABRICIUS, Syst. Ent.;

p. 430. n. 1. — „Abdomine rubro, hirsuto, postice obtuso,

tibiis anterioribus pallidioribus. — Corpus undique hirsu-

tissimum, rubrum. — Habitat in Guinea.” — Citeert LIN-

NAEUS 1767.

m 1775. Acarus tinctorius, Färbermilbe. P. L. S. MÜLLER,

Fic. 104. — 3/1.

362 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

133. Trombidium tinctorius. (L. 1767).

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1053. n. 20. — Naar: LIN-

NAEUS 1767.

m 1775. Aranea colorifera ; Farbenspinne. SLABBER, Phy-

sik. Belust.; p. 4. t. 2. — Op den titel 1781, maar p. 4 en t.

2 zijn van 1775. — Als 1769, met dezelfde plaat.

m 1776. Acarus tinctorius. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.;

p. 245. — Citeert FABRICIUS 1775.

m 1777. Acarus araneodes, Hochrothe ui Erd-

milbe. PALLAS, Naturg. merkw. Thiere; fasc. 9. 6. 65. — Als

1772, met dezelfde figuur.

m 1778. Aranea coccinea, Roode spin van Slabber. GRONO-

virus, Mus. Gronov.; p. 82. p. 779. — Nomen nudum.

m 1778. Acarus araneodis. GOEZE; in: LISTER, Naturg.

Spinnen; p. 217. 305. — „Surinamensis, multimodis similis

nimiumque affinis A. holosericeo, quo tamen longe major.”

— Dezen zin heeft hij uit PALLAS 1772 overgenomen.

Aranea colorifera, Farbenspinne. Idem, ibidem, p. 285. —

„Klein und mikroskopisch” (sic!); verder eene korte dia-

gnose, aan SLABBER 1769 ontleend; waarbij de juiste opmer-

king: „Sechs Füsse, und doch eine Spinne?”

m 1781. Trombidium tinctorium. FABRICIUS, Spec. N:

v. 1. p. 534. n. 1. — Diagnose van 1775. — Identificeert haar

terecht met Acarus araneoides PALLAS.

m 1787. Trombidium tinctorium. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v..1.p. 342. nl. — Als.1775.

m 1790. Acarus tinctorius. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2934. n. 20. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

. a 1792. Trombidion aranoide. Pl. 255. carton f. 1. —

In: Encycl. méth.; Hist. nat.; Ins.; iv. 7. — De figuur is

die van PALLAS 1772.

m 1793. Trombidium tinctorium. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 2.

p. 398. n. 1. — Als 1775. — Citeert bovendien GRONOVIUS 1764.

m 1797. Trombidium tinctorium, Acarus araneoides. OLI-

VIER; in: Encycl. méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 18.; Pl. 255.

fig. 1. — Zie hierboven, 1792.

m 1801. Trombidium tinctorium. LAMARCK, Syst. Anim.

sans vert.; p. 178. — Citeert FABRICIUS 1775 en PALLAS 1772.

— Nomen nudum.

HISEWOVERZ. "DI AGAROLOGIE. II. 363

133. Trombidium tinctorius (L. 1767).

m 1802. Acarus tinctorius. GMELIN, A gen. syst. of Nat.;

Wa oa p.709. — Als, 1790.

m 1804. Trombidie. DUMÉRIL, Traité élém. Hist. Nat.; p.

120. — „Surinam; qu’on emploie en teinture comme la

cochenille.”” — Nomen nudum.

1804. Trombidium tinctorium, Trombide

teinturier. HERMANN, Mém. Apt.; p. 20. t.

Wets 30 fo ME

„Abdomine rubro, postice obtuso, hirsu-

tissimo; tibiis anterioribus pallidioribus; cor-

poris pili barbatis. — Abdomen rouge, posté-

rieurement obtus, très-velu; les jambes des ©

pieds antérieurs pàles; les poils du corps

5 Fra. 105. —

barbus. Overtrek.

„Je ne trouve pas les pieds antérieurs plus pâles que les

autres; j'ai pourtant cru devoir laisser subsister ce caractère,

sur la»foi de Linné et de Fabricius.” — Dat had hij niet

moeten doen!

Haar vergelijkend met holosericeus : „grandeur gigantes-

que; couleur plus pâle; l'abdomen arrondi à l'extrémité

postérieure.” — Hij vermeldt geen herkomst.

m 1804. Acarus tinctorius, Trombidium tinctorium, Aca-

rus avaneoides, Trombidion colorant. LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 7. p. 397. — Zeer korte beschrijving. — ,,On

s'en sert pour teindre en rouge.” — De figuur op t. 66 is een

verkleind spiegelbeeld van de hoofdfiguur van SLABBER

1769:

134.

(Deeley p 134. 'n. 468)

(Adhuc sine nomine.)

(Trombidium purpureum C. L. KocH 1837.)

(Dinothrombium ?)

Niets bijgekomen.

364 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

135.

(Vervolg van Deel I. p. 133. n. 45.)

(Adhuc sine nomine.)

(Trombidium sylvaticum C. L. KocH 1836.)

(Dinothrombium 2)

oO 1760. Kleine roode spin. BAKER, Het micr.; v. 2. c.

25. p. 198. — Als 1744; zie Deel I. p. 133.

136.

(Adhuc sine nomine.)

Trombidium spec.

m 1804. Trombidium holosericeum, Trombide soyeux. HER-

MANNS Mem Apt:; p. 21.,t. 1.8 21,28 15202370 22207

Fic. 106. — Overtrek.

O. Y. — „Abdomine subquadrato, sanguineo, postice retuso-

-emarginato; dorsi papillis apice globoso, basi pilosis. —

Abdomen presque carré, couleur de sang, rétréci postérieure-

ment et échancré; les papilles du dos globuleuses au sommet,

velues à la base.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 365

(136. Trombidium spec.)

„Il demeure sur terre, plus fréquemment dans les champs

qu ailleurs.”

(P. 22) „Sur le dos de l’abdomen” (&c.; zie de diagnose) ;

,sur le ventre, sur la partie antérieure du corps et sur les

pieds, ce sont de vrais poils un peu larges et barbus, sans

globule terminal, et plus menus que ceux du dos. Yeux deux

petits points noirs dans la partie antérieure du corps, au

dessus de l’insertion des premiers pieds. Les palpes

me paroissent .... avoir été donnés à ces insectes .... pour

leur aider à retenir leur proie. La figure qui les représente

n’est aucunement exacte ni vraie; les articulations se laissent

à peine distinguer et compter. — L'insecte varie en

grandeur et en couleur. La couleur est tantôt

plus foncée, tantôt plus claire (1). — Ma figure la

représente deux fois aussi grand quen

nature (2). — Je l'ai trouvé, le 2 juin 1791, sur une tau-

piniere (3), où j'ai rencontré plusieurs individus de ce genre

(4). — Les sinuosités qui se trouvent dans la sculpture du

dos varient de même (5). — Les yeux sont proportionnelle-

ment un peu plus petits et moins noirs que ma figure les

représente, et se trouvent places sur un stilet tres-court,

rougeâtre (6).

(P. 23.) „La partie antérieure terminée par une ligne

transversale droite et comme tronquée

(P. 24). „Ces petits cylindres sont terminées sur le dos

par un petit globule plus ou moins arrondis (7), et qui manque

à ceux des côtés du corps (8). Les onglets des pattes peu-

vent être replies et cachés (9). — (Il) „se trouve .... de pré-

férence à la campagne, surtout sur les talus graveleux des

fortifications et de leurs fossés .... en grande société (4).

Opmerkingen. Spatieëering van mi. I.

Zie OUDEMANS; in : Tijds. Ent. v. 53. Verslagen. p. X— XII.

en BRUYANT in: Arch. Parasitologie; v. 15. p. 596—598. 2.

Zijne figuur is op t. 1. 24 mM., en op t. 2. 2 mM.; dan was

het afgebeelde exemplaar (soort) hoogstens iets grooter dan

1 mM.; dat is zeer klein; de vergroote afbeeldingen

wijzen beslist op Adulti. Holosericeus is 3—4 mM. en meer,

en geelrood; rimosum is 24—3 mM. en donkerbloedrood;

366 | DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(136. Trombidium spec.)

latum is 3 mM. en karmijn; de holosericeum van HERMANN

van hoogstens iets meer dan 1 mM. ken ik niet. 3. Naar haar

moet dus op molshoopen en in de vestingwerken bij Straats-

burg gezocht worden. 4. Veel bij elkander; zie ook aan het

einde van zijn verhaal; dat is eene bijzonderheid, die de

andere soorten niet hebben. Zie ook Lucas

in: Ann. Soc. Ent. Fra.; s. 2. v. 6. Bull. Ent. 2e trim. Jul.

1848. p. XXVIII. 5. Tengevolge van de werking der adem-

halingsspieren, òf wel, hij zag verschillende soorten; zie

sub 1. 6. Bij de mij bekende soorten is de steel lang en geel.

7. „Plus ou moins.’’! Hij teekent de knoppen nog al rond!

8. Dat is eene groote bijzonderheid, die niet bij de mij bekende

soorten voorkomt. En tòch bestaat de mogelijkheid, dat hij

die 2 vormen van papillen op 2 verschillende soorten waar-

nam, zonder te weten, dat zij dat waren. 9. Reeds door

SCHRANK 1776 en DE GEER 1778 waargenomen.

137.

(Vervolg van Deel I. p. 139. n. 52.)

Trombidium holosericeus (L. 1758).

Type van het genus Trombidium FABR. 1775.

In deze $ heb ik, op eene enkele uitzondering na, alle ,,Acarus

holosericeus’’ vereenigd, hoewel ik ervan overtuigd ben, dat door

vele schrijvers met bovenstaanden naam andere soorten aange-

duid zijn. Voor mij staat het vast, dat de soort, die op zonnige

zandige streken tusschen gras gevonden wordt, eene andere is dan

die, welke in onze tuinen op en in humus leeft, en dan die, welke

op stammen van pere- en pruimeboomen klautert. — De Acaro-

logie is een zeer jonge tak der Entomologie, en op het bovenstaan-

de werd nog in het geheel niet gelet.

m 1552. Phalangium. Wotton, De diff. anim. Libri X;

c. 211. p. 186 verso, sub F. — „Inveniuntur messis tempore

in leguminibus cum manibus colliguntur, phalangia quaedam

parva, specie cantharidi similia, colore flammeo.”

Ik ben ervan overtuigd, dat hier eene Trombidium-soort

bedoeld wordt. Voorloopig plaats ik deze passage hier; Fran-

sche Acarologen kunnen uitmaken, welke soort gedurende

het plukken van Phaseolus vulgaris ter plaatse voorkomen.

‘

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 367

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

Wotton deelt verder mede, dat het landvolk, bij het

plukken der peulen, blaasjes of bleintjes aan de handen

krijgt; zie hierboven, n. 121. p. 346.

m 1634. Blaine-worme, troing. MOUFET, Ins. Thatr.; lib.

lc. 19. p. 141. — Sprekend over den ,,Buprestis’ :

' „Diecitur alijs, item Hesychio, Bouddxn, wat Boußowcıs. Sed haec

rectius pro araneola illa ruberrima boves mordende sumitur,

in pascuis oberrantes. (Angli Blaine-worme. Troings vocant)

quae devorata à pecude eadem parit symptomata.”

Bovddxn vind ik in geen enkel woordenboek. Voor het tweede

woord leze men ßobßpwors. Het is merkwaardig, dat WOTTON

1552 mededeelt, dat het landvolk. bij het plukken van peul-

vruchten, bleintjes aan de handen krijgt, en dat

MOoUFET: 1634 de fluweelmijten blaine-worme noemt.

Idem; lib. 2. c. 11. p. 234. Sprekend over Spinnen:

„Aliud genus valde minutum, Reduvio ovili minus, intense

(veluti ex Cocco) rubens. Sex tantum pedes habet, ut mon-

strum Aranei referat: caput illi araneis simile, sed parvum

valde. Intra terram habitat, rudissimum telam operans et

indigestam; quandoque foris oberrat, et in praeda captanda

magnam agilitatem monstrat.”

Het is duidelijk, dat hij hier holosericeus bedoelt, al ver-

gist hij zich in het aantal pooten. — Hij vergelijkt het gnatho-

soma met de monddeelen der Spinnen; hij heeft dus de twee

krachtige klauwen aan de palpen gezien. — „Intra terram

habitat” is juist; men ziet haar dikwijls te voorschijn komen

indien men de bovenste laag van kruimeligen humus om-

werkt; en de vragen zijn dikwijls bij mij gerezen: hoe komt

zij onder die laag ?, hoe leeft zij daar?, in een hol? — ,,Quan-

doque foris oberrat’’: „ofschoon zij buiten ronddwaalt” Dat

weet iedereen. — „Rudissimum et indigestam telam operans”:

„een ruw en verward net makend’; dat is, voor zoover mij

bekend, niet door anderen, na hem, waargenomen ; vermoede-

lijk vond hij een of meer individuen in den koker van Atypus

piceus ; onmogelijk is het niet, want ook Cheyletus en Tetra-

nychus spinnen draden. — „In praeda captanda’’; dat is

merkwaardig! Tusschen 1634 en 1781 is er bijna anderhalve

eeuw verloopen, zonder dat iemand in dat tijdsverloop erop

368 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

gewezen heeft, dat holosericeus van prooi leeft! — Holosericeus

is een traag diertje, zoodat „magnam agilitatem monstrat’’

overdreven is; mogelijk is ook hier een drukfout ingeslopen

en moet er „habilitatem” gelezen worden.

Een andere drukfout is de naam: troing, waarvoor men

leze twing — ting; zie 1667. (To tinge = verven, kleuren).

In humus; Britannië.

o 1654? Tainct. BROWNE. Pseudodoxia epidemica; 3d.

Ed.; Tom. 1. lib. 3. c. 25. $ 11. — Het is mij gebleken, dat de

Se editie niet van 1664 zijn kan (zie Deel I. p. 139), daar de

4e van 1658 is. Of de 3e van 1654 is, is mij onbekend.

m 1658. Tainct. Brown, Pseudodoxia epidemica; 4th.

Ed.; Tom. 1. lib. 3. c. 25. $ 11. p. 222. — Het is mij gelukt,

deze 4e editie machtig te worden. Hier spelt hij zich: BROWN.

Het bleek mij, dat de titel dezelfde is als die van de le, 1646,

en niet luidt, zooals in Deel I. p. 139. staat.

O 1667. CHARLETON. Zie Deel I. p. 139. — Deze editie

bestaat niet. Wat hier staat, moet dus geschrapt worden.

æ 1667. Araneola ruberrima, Blain-worm, twing, ting. MER-

RETT, Pinax rer. nat. Brit.; p. 203. — Nomina nuda. — „In

„Borealibus Tings.” Wie zijn die „Boreales’’?, Schotten,

Groenlanders, of Noren? — Britannië.

m 1668. Buprestis. CHARLETON, Onom. zoic.; p. 47. —

(Een kever.) „Idem nomen competit quoque Araneolae cui-

dam ruberrimae, quae à bove devorata, eadem cum Bupresti

hac Coleoptera inferat Symptomata.”

Dat is, hoewel met andere woorden, uit MOUFET 1634 over-

genomen. Had hij BROWNE 1646 gelezen, hij zoude het waar-

schijnlijk niet gedaan hebben.

m 1677. Buprestis. CHARLETON. Exercit.; zie Deel I. p.

140. — Met eene kleine wijziging hetzelfde als 1668.

m 1678. LISTER (zie Deel I. p. 140) eindigt met de woor-

den: „mense Julio plurimos ad oram maritimam circa Scar-

borough observavi.” — Ik geloof, dat hij, daar wandelende,

Bdella littoralis zag, en, zonder nader onderzoek, deze waar-

neming van roode diertjes toevoegde aan zijne beschrijving

van holosericeus.

Eerst thans ontdek ik, dat ook LISTER eene figuur heeft,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 369

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

welke ik hier, 4 x vergroot, reproduceer. Mijne sententie,

dat LINNAEUS met „f. 38” bedoeld heeft „tit.

38” (zie Deel I. p. 144) was dus voorbarig.

n 1681. Lister. Als 1678.

m 1704. Araneola ruberrima, Blain-worm, ae

ting, twing. MERRETT, Brit. rer. nat. pinax; 5

p. 203. — Als 1667. Ê i

n 1733. Araignée rouge. BROWN, Essai Fic. 107. — 4/1.

erreurs pop.; vi 1. lib. 3. €. 27. $. 11. — Als 1646.

m 1736. Spider. ALBIN, Nat. hist. Spiders; p. 1. n. 1. —

„Of a scarlet colour, much resembling that

of velvet, its feelers (1) were something

longer than is usually found in Spiders of

this bigness. It was found in Cain-Wood

at the beginning of June. These Spiders _

are accounted venomous.”’

Open kan gen. hl. Pooten 1. —

Zijne buitengewoon slechte figuur doet Fic. 108. — 4/1.

meer aan eene Clothilla, of een Atropos denken!

m 1737. Araneus exiguus et coccineus ; Kleine en rood-

verwige spin. SWAMMERDAM, Biblia Naturae, Bybel der Na-

tuure, Val Ul paid:

„Servo etiam Araneum exiguum et coccineum Listeri; in

‘quo, cum pariter siccatus sit, haud licet detegere, quanam

ratione brachiorum apices sese habeant, nisi quod videam,

esse paulo crassiores proportione, quam pedes.”

„Ik bewaar ook de kleine en roodverwige Spin van Lister,

dan alsoo die meede gedroogt is, soo kan ik daar in niet ont-

dekken, hoe syne armen vooraan gestelt syn, als alleen dat

ze wat dikker naa proportie, als de voeten syn.”

Ik neem aan, dat het exemplaar in Nederland gevonden

werd.

m 1741. Araignee rouge. BROWN, Essai erreurs pop.; v.

1. lib. 3. c. 27. § 11. — Als 1646.

m 1746. Araneus terrestris scharlatinus ; Araneus exiguus

coccineus vulgo anglice a Tant dictus ; Araneus anglicus cocci-

neus minimus ; Acarus coccineus tervestris. LINNAEUS, Faun.

Suec.; p. 348. n. 1200. — De eerste naam is de Latijnsche

370 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

vertaling van BLANKAART’s naam 1688. De tweede zijn de

beginwoorden van LISTER’s beschrijving 1678. De derde is

ontleend aan PETIVER 1701. De vierde is die, welke hijzelf in

zijne Oeländska Resa gaf, met de toevoeging: ,,terrestris’’.

1749. Araneus coccineus. P. C. FABRICIUS, Comment.

hist. phys. med. de Anim.; p. 52. — Nomen nudum.

m 1752. Kleine vothfärbige Spinne. SWAMMERDAM, Bibel

der Natur; p. 22. col. 1. — Als 1737.

m 1753. Insect. PONTOPPIDAN, Det förste Forsög paa

Norges nat. hist.; v. 2. p. 69. noot. — Hr.... beretter mig

noget saerdeles om et Saare lidet, af Navn ubekiendt, Insect,

knap storreend et Sands-Korn, dog paa alle Sider besat med

Fodder, of rgdt at Farve. Dette er saa forgiftigt, at hviket

Fräe, som uforvarende faaer det i sig, strax maa dee.”

„Herr .. berichtet mir etwas besonders von einem klei-

nen, dem Namen nach unbekannten, Insekt, welches kaum

grösser als ein Sandkorn, doch auf allen Seiten mit Füssen

versehen, und rother Farbe ist. Dieses ist so giftig, dass das

Stücke Vieh, welches es unvermerkt verschluckt, sogleich

sterben muss.”

Daar schijnen de zandkorrels groot te zijn! Al weder dat

bijgeloof! Hij heeft BROWN 1646 niet gelezen!

m 1754. Araneus terrestris scharlatinus ; Araneus anglicus

coccineus minimus ; Acarus coccineus terrestris; Araneus

exiguus coccineus ; Tant. LINNAEUS, Systéme nat.; Ed. 8a;

p. 238. n. 15. — „En Ostrogothie Braofroe” ; waar haalt

DE LA CHENAYE DES Bots deze wijsheid vandaan?

1754. Insekt. PONTOPPIDAN, Vers. nat. Hist. Norw.;

v. 2. p. 80. Fussnote. — Als 1753; zie hierboven.

m 1755. Insect. PONTOPPIDAN, Nat. hist. Norway; v. 2.

p. 42, footnote. — Als 1753.

m 1758. Acarus terrestris ruber. GMELIN, Onomatol. hist.

nat.; v. 1. col. 33. — Zie Deel I. p. 144.

m 1758. Small crimson spider. SWAMMERDAM, The Book

of Nat.; p. 21. vol. 2. — Als 1737.

m 1758. Petite araignée rouge. SWAMMERDAM, Hist. nat.

Ins.; in : Collect. acad.; v. 5. Hist. Nat. sép.; p. 26. — Als

1737; vertaling van de Biblia Naturae.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. SVL

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

m 1759. Bupreste. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais.

univ. Anim.; v. 1. p. 358. — Nomen nudum; het bekende

fabeltje.

(P. 647. col. 1.) ,,Acarus terrestris ruber, abdomine depresso;

Tant; Araneus exiguus coccineus ; Araneus anglicus cocci-

neus minimus. Idem, ibidem; v. 1. p. 647. col. 1. — Naar

LINNAEUS, Faun. Suec. 1746.

m 1759. Acarus abdomine depresso tomentoso postice retuso,

terrestris. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 19.

m 1760. Acarus holosericeus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

11.; p. 617. gen. 235. n. 19. — Als 1758; zie Deel I. p. 144.

m 1761. Acarus holosericeus. LINNAEUS, Faun. Suec.;

Ed. 2.; p. 482. n. 1979. — Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 143.

144. Maar hier is toegevoegd: „Ostrogothis Brâfrö.” Zie

‘ mijne vraag, hierboven, sub 1754.

m 1761. Acarus holosericeus. Popa, Ins. Mus. Graec.; p.

121. — Diagnose van LINNAEUS 1761. Hij citeert ook ROESEL

3. 157. (1749). — „In agris et campis.” — Stiermarken.

m 1762. Smaae Aederkoppe. Bove, Sikkre Erfar.

Svanske Landmand; c. 45. $ 12. p. 330—333. — „Paa Mar-

ken findes en Art smaae Aederkoppe, som da de ere meget

smaae, ikke vel sees i Graesset, men naar Ageren ployes

eller man arbeyder Jorden i Haverne om Foraaret, pleyer

man med den sorte Jord, at se dem, som smaae krybende

Froe, af en hoyrod Farve, ligesom de vare overstrggne med

Cinober.”

„Op het land is een soort kleine Spin, die daar zij zeer

klein is, niet licht in het gras gezien wordt, maar wanneer

de akkers geploegd worden, of men in het voorjaar den grond

in den tuin bearbeidt, den zwarten grond bewerkt, dan ziet

men hem, als een klein kruipend zaadje, van eene hoogroode

kleur, als het ware overstrooid met Cinnaber.”’

En dan volgt het gewone fabeltje van Schapen en ander

vee, dat vergiftigd wordt en met hocus pocus genezen wor-

den kan.

In grasvelden en akkers; Zweden.

m 1/62. Tique. GEOFFROY. Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 620:

„sous les pierres humides. Parmi ces dernières, il y en a

SIR DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

une dont le corps est éclatant par sa belle couleur d’un rouge

vif et couleur de feu.”

Acarus terrestris ruber abdomine depresso ; Tique rouge

satinée terrestre. Idem, ibidem; p. 624. n. 7. — Longueur

prets Oona lanceur: lignee ME Tele

corps .... est ovale” (sic!). — De rest is goed. — „A terre,

dans les pres et les gasons un peu sec. Il marche moins vite

que beaucoup d’espèces de ce genre.” — Frankrijk.

m 1762. Rod-Luus, Buste-Luus. STRÖM, Phys. Oecon. Be-

skriv. Sgndmgr; p. 196. — Hij zegt, dat Buste-Luus betee-

kent Bgrste-Luus [ = (kleeder-)Borstel-Luis]; beschrijft haar

vrij goed; citeert LINNAEUS 1761. — Op den grond en op

akkers; Noorwegen.

m 1763. Small scarlet spider. BROOKES, A new and accur.

syst.; p. 256. — „England; gardens, orchards, on the bodies

of trees.” — „It has three legs on each side.” (sic!).

Little scarlet spider. Idem, ibidem; p. 279.— Naar HILL

I 752eezien Deel tp. 144.

Red earth Acarus with a depressed belly. Idem, ibidem; p.

281. n. 15. — Naar LINNAEUS 1746; zie Deel I. p. 143.

m 1763. Acarus holosericeus. PONTOPPIDAN, Danske Atlas;

v. 1. p. 699. n. 17. — Nomen nudum; Denemarken.

m 1764. Tique. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 620.

— Als 1762.

Acarus terrestris ruber abdomine depresso ; Tique rouge sati-

née terrestre. Idem, ibidem; p. 624. n. 7. — Als 1762.

m 1764. Acarus holosericeus. LINNAEUS, Reisen durch Oel.

uwsGothlse pr 95. Als 1745; zie: Deel Tp! 142:

m 1764. Acarus holosericeus. O. F. MÜLLER, Faun. Fridr.;

p. 92. n. 819. — Diagnose van LINNAEUS 1761. — „In terra.”

— Denemarken.

m 1765. Acarus holosericeus. PONTOPPIDAN, Kurzgef.

Nachr. Naturh. Dännemark; p. 231. n. 7. — Nomen nudum;

Denemarken.

m 1766. Hoogroode Aard-Myt, Akkermannetje, Kleine flu-

weelroode Aard-Spin. ROESEL VAN ROSENHOF, De nat. hist.

d. Ins.; v. 3. p. 145. — Als 1749; zie Deel I. p. 143.

m 1766. Acarus (tertius), (dritte) (Milbe). SCHAEFFER,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 378

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

Icones Insectorum:; cv. 1. P. 1. t. 27. f. 3. — Nomina ‘nuda.

— De gekleurde figuren

ziin gebrekkig; toch her-

kent men aan den vorm,

het korte propodosoma, het

achter ingedeukte hystero-

soma: holosericeus.

m 1767. Acarus holose-

Meeus LINNABUS, Syst. Nat.; Ed.-12.;v. 1! Pie2t p. 1025:

ty N) |

Fic. 109. — 2/1. — Overtrek.

n. 22. — ,Acarus abdomine sanguineo tomentoso postice re-

tuso, terrestris.”” — Dat is als 1758 met de toevoeging „san-

guineo”. — Hij citeert ten onrechte „Scop. carn. 1068’; zie

beneden, bij aphidis 1763; maar dat vergeven wij hem

gaarne.

m 1767. Aardmyt. ROESEL VAN ROSENHOF, De nat. hist.

d. Ins.; v. 4. P. 2. Algemeene Bladwijzer.

m 1767. Buprestis, Roode spin. VALMONT-DE BOMARE,

Algem. Woordenboek Nat. Hist.; v. 1. — Bekend fabeltje;

gienDeel:E p. 139.

m 1768. Acarus holosericus, Red-Luus, Buste-Luus.

STROM, Beskriv. Norske Ins.; 72: Det Kongl. Norske Vid.

Selsk. Skrift.; v. 4. p. 360. n. 85. — „Er et lidet loddent og

hgi-rodt Insect’’: Het is een klein, ruig, hoogrood insect. —

Verder, dat het als giftig aangezien wordt; welk tegengif

men kent, en, evenals BROWNE 1646 (zie Deel I. p. 139):

„men derimod har jeg nogle gange givet Hunde, samt Faar

og smaa Lam, dette Insect at aede, indaeltet i Dei, uden at

forenemme hos nogen at dem ringeste Virkning deraf.” —

Dieses aber kann ich hingegen melden, dass ich einige mal

Hunde, Schaafe und junge Lämmer, dieses Insekt mit Teig

vermischt, fressen lassen, und gar keine Wirkung davon

wahrgenommen habe.”

Noorwegen.

m 1768. Bupreste, Araignee rouge. VALMONT DE BOMARE,

Dict. rais. hist. nat.; v. 2. p. 221. — Het bekende fabeltje

van 1646. A

m 1769. Acarus holosericeus, Rood aard-spinnetje, Tant,

Taint, Bräfró, Qualster. HouTTUYN, Natuurl. Hist.; v. 1.

374 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

Stuk (= tom.) 13. p. 144. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

— Schrijft het verhaal van giftig zijn toe aan Ray (sic!),

en vraagt, p. 145, of niet Acarus autwmnalis de schuldige is;

want beiden zijn rood en als fluweelachtig ruig, en van

„volmaakt van eenerley gestalte’ (sic!).

m 1769. Acarus holosericeus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

SES VRP 2. dimid. 2. pi 1025. ny 22. 2a ssh767:

m 1770. Acarus holosericeus, Fluweelachtige Myt. LIN-

NAEUS, Reizen d. Oel., Gothl.; v. 1. p. 131. — Als 1745; zie

Deel I. p. 78. — 7 Juni; Zweden.

Acarus holosericus. Idem, ibidem; Index.

m 1770. Acarus holosericus, Rotlaus. STRÖM, Beschreib.

norw. Ins.; III; in: Kön. norw. Ges. Wiss. Schrift.; v. 4.

p. 301. — Als 1768.

m 1771. Bupreste. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 6. — Als

1768.

m 1772. Acarus holosericeus. LINNAEUS, Syst. Nat.; red.

BECKMANN; v. 1. p. 182. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1772. Acarus holosericeus. PALLAS, Spicil. Zool.; fasc.

9. p. 41. — Bij de beschrijving van avaneodes : „e nostrati-

bus”. — Nomen nudum; Nederland.

m 1773. Acarus terrestris ruber abdomine depresso ; Red

land Acarus, with a depressed body; Little scarlet spider ;

Tant. Hir, Hist. of Anim.; p. 25. Als 1752; zie Deel I.

p. 144.

m 1775. Trombidium holosericeum. FABRICIUS, Syst.

ent.; p. 430. n. 2. — Diagnose van LINNAEUS .1767. — Citeert

verder BLANKAART 1688, GEOFFROY 1762, LISTER 1678; en

„Roes. Ins. 4. tab. 38” (lees: Roes. Ins. v. 3. p: 157).

m 1775. Acarus holosericeus, Erdmilbe. FUESSLIN, Verz.

Schweiz. Ins.; p. 60. n. 1182. — „In trockener Erde, nicht

selten.” — Zwitserland.

m 1775. Acarus holosericus, Rothe Erdmilbe. P. L. S.

MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1054. n. 22. — Vrij

naar LINNAEUS 1767.

Acarus holosericeus. Idem, ibidem; Register.

‘m 1775. Hochrothe Erdmilbe ; Akkermännchen. PLUCHE,

Neuer Schauplatz d. Nat.; v. 1. p. 85.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 315

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

m 1775. Bupreste, Araignée rouge. VALMONT DE BOMARE,

Dieteirais. univ: ist Nat Env 1. p..572: — Als 1768.

m 1776. Acarus holosericeus, Buste-luus (Dee.), Röd-luus

(Dee.). ©. F. MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 186. n. 216. —

„Ruber, abdomine cordiformi, tomentoso; pedibus primis

longioribus.

„Cordiformi’’, zonderlinge, onnoodige wijziging van LIN-

NÉ's ,,retuso”. Hij kan niet Trombidium cordiforme KocH

gemeend hebben, daar die niet „ruber” is.

In de Schrift. Berl: Ges. naturf. Freunde v.23. 1782.p. 89.

noot, zegt hij, dat hij daarmede de echte holosericeus bedoeld

heeft. Daarmede is deze quaestie uitgemaakt.

m 1776. Acarus holosericus. P. L. S. MÜLLER, Vollst.

Natursyst.; Suppl. Algemeen Register over Zoologie; p. 144.

m 1776. Acarus holosericeus, Sammetartige Milbe. SCHRANK

Beytr. Naturg.; p. 35. sub n. 13. — Nomen nudum.

1777. Acarus holosericeus. PALLAS, Naturg. merkw.

Thiere; fasc. 9. p. 65. — Als 1772.

m 1778. Kleine scharlachfarbige Spinne, Tant, Araneus

exiguus coccineus. LISTER, Naturg. Spinnen; p. 216. — Als

1678. De figuur is nieuw, maar zeer nauwkeurig gerepro-

duceerd. — GOEZE voegt er vele citaten aan toe. — „In einem

guten März an der Borke alter Birn- und Pflaumenbäume

in unsern Gärten.” — Duitschland.

Braefroe, Rod-Luus. GOEZE; ibidem; p. 216.

Acarus holosericus. Idem, ibidem; p. 305.

m 1780. Acarus holosericeus. OTHO FABRICIUS, Faun.

Groenl.; p. 222. — Diagnose van MULLER 1776. — Hij citeert

ook „Acarus coccineus It. Oel. 84.” Dat is een abuis; want,

in de Oeländska Resa wordt zij alleen Acarus genoemd; zie

Deel I. p. 142. — ,,Raro occurrit in terra ambulans.” —

Groenland.

m 1781. Zrombidium holosericeum. FABRICIUS, Spec. Ins. ;

v. 1. p. 534. n. 2. — Als 1775; citeert abusivelijk ook DE

GEER; maar dat kon hij niet weten; zie hierbeneden, n. 138.

m 1781. Acarus holosericeus, Rothe Erdmilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 516. n. 1064. t. 2. f. A—D. — Eerst

eenige citaten. Dan laakt hij LINNAEUS en SCOPOLI, die geen

376 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

verschil zagen tusschen holosericeus en aquaticus. Hijzelf

ziet vele verschillen, geeft die zelfs, in twee kolommen

naast elkander, aan; maar maakt zelf eene grove fout: zijn

aquaticus is Eylais extendens ! Dat dient men te weten, vóór

men zijne beschrijving leest.

„Major praecedentibus (1), ac fere magnitudine Acari

Ricini (2); corpus rotundatum (3) antice latius, subtruncatum,

Fic. 110. — 3/2.

postice emarginatum c, lateribus leviter sinuatum 0; totum

lamellis (4) rubris minutis pilorum loco, iisque erectis vesti-

tum, hinc insecto byssi rubri facies. Pedes utcunque longi,

dense pilis seu lamellis rubris tecti, articulis sex constant;

extimo articulo unguis duplex (5) infixus est. Novit insectum

hunc unguem retrahere, uti felis suum (6), apicesque pedum

crassiores reddere (7). — Antennae seu potius tubi (8) Suctorii

articulis quinque (9) constant; ab insecto deorsum inflec-

tuntur. Illud in illis singulare, quod articulo eorum tubulorum

tertio (10) subtus corpus ovatum rubrum affixum sit. —

Habitat in terra, plerumque solitarius (11); primo vere, si

terram vertas (12), passim, sed fere semper solitarius occur-

rit. Clarissimus D. ScoPOLI unica vice gregarium deprehendit

(13). — Color coccineus; incessus lentus; victus cadavera

minuta putrescentia (14).

Opmerkingen. 1. Longicornis en aquaticus (exten-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. SA

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

dens !). 2. Niet volgezogen! 3. Sic! zie zijne figuur! 4. Eene

verkeerde uitdrukking voor die staaf- of knotsvormige

haren! 5. Juist! 6. Zeer juist! 7. Sterke verbeeldingskracht!

8. Geen tubi! 9. Hij rekent den klauw als een lid. 10. Lees

„quarto’’. 11. Juist; zelden ziet men meer dan één vlak bij

elkander. 12. Zie hierboven 1634! 13. ScoPoLI zag aphidis

(fuliginosum) (zie hierbeneden, p. 382) die, zooals SCHRANK

zelf later opmerkt (zie hierbeneden, p. 385), wèl veel bijeen

gevonden wordt. 14. Ook levende dieren; zie hierboven 1634.

m 1782. Busteluus, Börsteluus (Dec., Noo.), Burncow,

Buert-cow (Eng.). O. F. MÜLLER, Von der rothen Wasser-

milbe; im: Schrift. Berl. Ges. naturf. Freunde; v. 3. p. 88.

— Nomina nuda.

m 1783. GOEZE; in: DE GEER, Abhandl.; v. 7. p. 57 (al-

waar hij rimosum behandelt; zie beneden, p. 381); noot s.

— „In unsern Gegenden an der Rinde der Birn- und Pflau-

menbäume, im ersten Frühjahre, wenn die Bäume noch

kahl sind.”

m 1784. Acavus aquaticus holvsericeus, Jordluus, Rod-

luus. STRÖM, Phys. oekon. Beskriv. over Eger Praestegiaeld;

p. 148. — „Man staaer her, ligesom Nordenfields, i den

Tanke, at den er en Laegedom for Creaturerne, til hvilken

Ende den indgives dem i Dey.”

Voor „aquaticus” leze men ,,terrestris’’. Dus ook hier nog

steeds het bijgeloof! — Noorwegen.

m 1785. Acarus holsericeus, Tique rouge satinee terrestre.

Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p. 528. n. 7. — „Long. 34 lig.”

Lees ,,13 lig.” — „Habitat prata & gramina sicca.” —

Frankrijk.

m 1785. Acarus holosericeus, Sammetmilbe, Himmelkuel

[spr.: ku-el]. Morr, Beytr. nat. hist. Provinzial-Nomenkla-

tur; in: SCHRANK & Morr, Naturhist. Briefe; v. 2. p. 349.

— ,,Himmelkuel. Unter diesen Namen ist in Pinzgau’ (Salz-

burg) „die Sammetmilbe bekannt.” — Oostenrijk.

m 1785. Trombidium holosericeum. SCHRANK, Verz. Ins.

Berchtesgaden; in: FuEssLy, Neues Mag. Liebh. Ent.; v.

2. p. 331. — Nomen nudum; Beieren.

m 1786. Acarus holosericeus. LESKE (lijst van overwinte-

378 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

137. Trombidium holosericeus (L. I758).

rende Insekten) im: FÜESLI, Neues Mag. Liebh. Ent.; v. 3.

n. 1. p. 28. — „Unter rund erhabenen Steinen in der Erde.”

m 1787. Trombidium holosericeum. FABRICIUS, Mantissa

Ins.; v. 1. p. 342. n. 2. — Als 1775.

m 1788. Tique rouge satinée terrestre. P. A. F. RAY, Zool.

univ.; p. 607. n. 7. — Zeer kort, naar GEOFFROY 1762.

o 1788. Tvombidium holosericeum. ZSCHACH, Mus. Leske.;

p. 85(?). n. 24. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus holosericeus. BRANZELL, Mus. natur. Acad.

Ups.; Pars 7a. p. 93. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus holosericeus, Tique rouge satinée terrestre.

RAZOUMOWSKY, Hist. Nat. du Joret; v. 1. p. 240. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767. — „Sur les feuilles d’épinards.”

— (Pays-de-Vaud) Zwitserland.

m 1789. Acarus holosericeus, Satinée. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 54. n. 17. — Naar LINNAEUS, GEOFFROY

en anderen; een echt mixtum.

m 1789. Trombidium holosericeum. ZSCHACH; in: KAR-

STEN, Mus. Lesk.; v. 1. p. 85. n. 24. — Nomen nudum.

m 1790. Trombidium holosericeum, Hochrothe Milbe.

BRAHM, Insekten-kalender; p. LXXXV. — Febr. März.

Acarus holosericeus, Hochrothe Milbe. Idem, ibidem; p. 1.

— „Häufig, aber ungesellig, auf Gartenbeten, an Baumstäm-

men und Zäunen. Zu der Zeit, wo die Räupchen der Phal.

Dispar (und Phal. Chrysorrhea) aus dem Ei kriechen, sah ich

diese Milbe oft unter ihnen und sie haufenweise verzehren.’

m 1790. Acarus. holosericeus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5..p. 2934. n. 22. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1790. Trombidium holosericeum. Rossi, Fauna Etrusca;

v. 2. p. 124. n. 957. — „In terra, sed passim, occurrit.’’ —

Dat riekt naar SCHRANK 1781. — Italië.

m 1791. Acarus holosericeus, Rothe Sammetmilbe. FISCHER,

Vers. Naturg. Livl.; p. 359. n. 667. — Korte, goede beschrij-

ving; „in Gärten in und über der Erde, oft auf dem Johannis-

beerlaube’’(??), „welches seine Nahrung zu seyn scheint”(!!)

m 1791. Bupreste, Araignee rouge. VALMONT DE BOMARE,

Dict. rais. univ.; v. 2. — Nomina nuda; „qui, dévorée par

les boeufs”, &c.; de oude fabel.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 379

137. Trombidium holosericeus (L. 1758).

m 1792. Trombidium holosericeum. PETAGNA, Instit. Ent.;

v. 1. p. 431. n. 1. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1793. Trombidium holosericeum. FABRICIUS, Ent. syst.;

M Ds SIB me 2. —— Als 178.

m 1795. Trombidium holosericeum. LATREILLE, Observ.;

in: Mag. Encycl.; v. 4. p. 19. — Nomen nudum; type van

het genus Zrombidtum FABR. 1775; zie hierboven, p. 242.

mg 1798. Acarus holosericeus ; Scarlet spider. ADAMS, Es-

says micr.; p. 703. — „On the ground and on plants.” —

Nomina nuda.

m 1798. Trombidium holosericeum. CEDERHIELM, Faunae

Ingricae Prodr.; p. 190. n. 579. — Diagnose van LINNAEUS

1767. — „In terra, primo vere imprimis copiose.” — Prov.

Petrograd.

m 1799. Tique. GEOFFROY, Elise abr. Ins’: v222P9.620:

— Acarus terrestris ruber abdomine depresso, Tique rouge

satinée terrestre. p. 624. n. 7. — Als 1762.

m 1800. 7:que. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 620.

— Acarus terrestris ruber abdomine depresso, Tique rouge sati-

née terrestre. p. 624. n. 7. — Als 1762.

m 1802. Acarus holosericeus. GMELIN, A gen. syst. of

Nat.; v. 3: p. 709. — Als 1790.

m 1802. Trombidium holosericeum, Trombidion soyeux.

WALCKENAER, Faune paris.; Insectes; v. 2. p. 184. — Zeer

korte diagnose; citaten; ,,terre humide, mousses, arbres frui-

tiers.” — Frankrijk.

m 1803. Acarus holosericeus, Sammetrothe Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v.3. p.205. n. 2659. — Slechte diagnose; citaten.

m 1804. Trombidıum holosericeum, Scharlachrothsammtene

Erdmilbe, Tique rouge satinée terrestre. PANZER, System. No-

mencl. Schäffers Abbild. (ook: Schaefferi Icon. Ins. Ins.

Enum.); p. 39. n. 243. — Nomina nuda.

138.

(Adhuc sine nomine.)

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837.)

m 1736. Spider. ALBIN, Nat. hist. Spiders; p. 1. n. 1. —

380 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(138. Trombidium rimosum C. L. Koch 1837.)

Na de vermelding van holosericeus: — „They are likewise

found in gardens on the bodies of trees: these last are some-

thing smaller than those found in the woods.” — Vermoede-

lyk rimosum. — Engeland.

m 1778. Acarus holsericeus, Mitte satinée terrestre, Bra-

fro. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 136. — „Terrestris

ruber ovatus depressus rugoso tomentosus, pedibus posticis

remotis. — Terrestre rouge ovale applatie ridée et veloutée,

à pattes postérieures distantes des antérieures.” — Zijne

citaten gelden alle de echte holosericeus. M.i. is de zijne eene

andere soort. — Verkort:

AE Il th

N i N

a mM

IM Mp 7 Wy

My YW

Fic. 111. — 3/2.

(P. 137.) „Dans la campagne, les jardins et les prés; sur

la terre, sur l’herbe. — Un peu plus petits que les graines

de chénévis (1), rouge d’écarlate, la surface velours couleur

de feu, éclat et lustre changeant. Corps ovale (2) plus long

que large, applati en dessus, néanmoins assez gros, de même

largeur par devant que par derrière, les deux côtés un peu

enfoncés au milieu; le derrière arrondi (3). Des plis, des rides

et des enfoncements, tant longitudinaux que transversaux,

rendent la peau raboteuse, inégale, chifonnée.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 381

(138. Trombidium rimosum Koch 1837).

(P. 138). „Tête conique, très petite, difficile à distinguer,

pas séparée du corps, garnie vers les côtés (4) de deux petits

points noirs, comme deux petits corps cylindriques, un petit

bouton noir au bout, apparément les yeux, placés sur une

espece de support ou de pied, comme ceux des Ecrevisses.

Deux bras assez longs; elle peut les remuer; courbés en

dessous, divisés en articulations, garnis au bout d’une partie

écailleuse noiràtre (5) en forme d’ongle ou de crochet; à

quelque distance de leur extrémité en dessous, une appendice

allongée, arrondie au bout.”

„Pattes; les I un peu plus longues que les IV., six articles

garnis de poils, terminés par deux crochets fins, mobiles;

elle peut les retirer dans le pied, comme les chats leurs ongles

‘ (6). Les I et II attachées au corps tout près de la tête; les

III et IV au milieu du corps, proche les unes des autres; une

longue distance entre II et III. En dessous du milieu du

corps, entre les pattes IV, une petite partie ovale relevée (7),

qui paroit avoir une fente longitudinale au milieu.”

(P. 139.) „Poils courts, serrés, partout de grosseur égale et

arrondis à leur extrémités, comme de petits cylindres, garnis

de poils d'une finesse extrême. Les bras et les pattes ont des

poils, qui ont un grand nombre de barbes ou de piquants

des deux côtés (8), qui les font ressembler à de petites plumes.”

Opmerkingen. 1. Cannabis sativa. 2. Sic! zie zijne

figuur. 3. Sic! lees: enfoncé; zie zijne figuur! 4. Mis! niet op

de ,,téte’’ maar op het ,corcelet”, welke uitdrukking hij,

vreemd genoeg, in deze S niet gebruikt. 5. Lees: rougeâtre.

6. Zie SCHRANK 1781. 7. Waarschijnlijk waren de genitaal-

kleppen wijd geopend; ook dàn ziet men nog eene mediane

streep. 8. Lees: ide ‘tous côtés.

De grootte, de kleur, de cylindervormige, aan het eind

afgeronde papillen wijzen op rimosum.

In velden, in tuinen, in weilanden; op den grond, op

gras; Zweden.

m 1783. Acarus holosericus. DE GEER, Abhandl. (verta-

ling door GOEZE), v. 7. p. 57. n. 22. — Als 1778.

Sammtartige Erdmilbe. GOEZE, ibidem; p. 57. noot s.

Samtartige Erdmilbe. Idem, ibidem; p. 244. Erkl. d. Fig.

382 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(138. Trombidium rimosum Koch 1837).

m 1783. Acarus holosericeus. RETZIUS, De Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 205. n. 1356. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1804. Mite. LATREILLE, Hist. nat. gen. part. Crust.

Ins.; v. 7. p. 388. — Uitvoerige beschrijving, ontleend aan

DE GEER 1778.

139.

Trombidium aphidis (de Geer 1778).

(Allothrombium.)

1763. Acarus holosericeus. ScoPoLI, Entomologia Car-

niolica; p. 390. n. 1068. — ,,Ovatus, ruber, postice obtusus.

(1); totum corpus dense lucido (2) villosus, tanquam holo-

serico, tomentosum; abdomen potius convexum, quam de-

pressum (3). Palpi apice subtus appendiculum brevem ha-

bent (4). Pedes duo postici ab aliis remoti, intermedii bre-

viores (5). Ab A. aquatico differt lateribus pectoris cinereo

veluti colore tinctis (6). — In hortis non raro; plures simul

vidi in cadavere Falconis cujusdam (7).

Opmerkingen. Dat is niet Acarus holosericeus

L. 1758! 1. Dus niet ,,retusus”. 2. Die glans heeft holoseri-

ceus alleen ventraal. 3. LINNAEUS zegt van holosericeus „ab-

domine depresso’; ScoPOLI, in de meening, holosericeus ge-

vonden te hebben, zegt: „potius convexum, quam depres-

sum’; inderdaad is dat bij aphidis (fuliginosum) het geval.

4. Oudste vermelding van het appendiculum bij Zrombi-

diidae. 5. Inderdaad zijn bij aphidis pooten II en III korter

dan IV. 6. LINNAEUS zegt van holoserieus „aquatico quam

ovum ovo similior’’; daar komt ScopoLI tegen op! 7. Dat

moeten wij noteeren! Ten eerste staat hier ,plures”; wat

nooit met holosericeus het geval is. En ten tweede is het

afgaan van aphidis op lijkenlucht iets zeer bijzonders, al is

het mogelijk, dat zij dat deden, om op klein wild jacht te

maken.

In tuinen; op kadavers; Karniolië (Tirol).

m 1764. Acarus tomentosus ruber, abdomine globoso depres-

siusculo : pedibus cursoriis. GRONOVIUS, Zoophyl.; p. 216. n.

933. — Ofschoon hij hierbij de diagnosen van LINNAEUS

HIST! OVERZ.IDY ACAROLOGIE. I. 383

139. Trombidium aphidis (de Geer 1778).

1746 en 1758 herhaalt, is zijne eigene diagnose niet op

holosericeus, maar op een praegnant 2 van aphidis toepasse-

lijk. — Nederland.

m 1769. Roode Aardspinnetje. HOUTTUYN, Natuurl. Hist. ;

v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 145. — „Dr. ScopoLI heeft reeds

waargenomen, dat de roode Aardspinnetjes, door een Asch-

graauwe Kleur van de zijden van het Lyf te hebben, ver-

schillend zyn.”

m 1773. Mute rouge. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 3. p.

27. — „Mite rouge, qui s'attache

au Pucerons.” —

(PaRpolotexplatd Pls: Rie 2925)

„Puceron noir d'une espèce de Cam-

panule.”” — (Fig. 30:) „Mite rouge.

Ballerina seine ore que Sax

piattitie:s;sipia reen qiwelle sesit

jeune.” — Spatiéering van mij. *

De zwarte bladluis van Campa-

nula draagt den naam van Aphis

fabae Scop. Het was HENKING 1882,

die ons leerde, dat de op bladluizen parasiteerende Larva,

die van ,,fuliginosum” is. — Zweden.

m 1774. Rothe kleine Milbe. GOEZE in zijne vertaling van

DE GEER, Mém.; v. 1. P. 2. Discours 1.; in: Der Naturfor-

scher; St. 3. p. 281. 282. noot. — „Ich habe Erfahrungen,

dass die rothen kleinen Milben an den Blattläusen mit sechs

Füssen geboren worden, und zween nachbekommen.” —

Heeft hij werkelijk waargenomen, dat zij met zes pootjes

uit het ei kwamen (geboren worden)?? En dat zulk

eene Larva in eene achtpootige, totaal anders uitziende Nym-

pha veranderde??? Waarom zegt hij dat dan niet? Dat zou

toch eene ontdekking zijn, die furore maken zoude! — Op

Siphonophora rosae; zie 1776; Duitschland.

m 1776. Röthliche Milbe. GOEZE, Ins. .an Thieren; ın :

Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 259. — „Milben an Blatt-

läusen.’’ — Nomen nudum. — Duitschland.

Rothe Milbe, Acarus aphidioides. Pflanzenmilbe. Idem, ibi-

dem, p. 271. — „Oft an den Blattläusen gefunden.” De

eneen

384 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

139. Trombidium aphidis (de Geer 1778).

naam aphidioides is gepreoccupeerd: LINNAEUS 1758; zie

Deel I.:p. 39.

Rothe Milbe. Idem, ibidem; p. 277. — ,,Sie halten sich an

. besonders unter den griinen Blattlausen auf den Rosen-

stökken.”

Siphonophora rosae L.; Duitschland.

m 1778. Rothe Milbe. Gosse: in : DE GEER, Abhandlun-

gen; v. 2. P. 1. p. 64. — „Sogar an den Blattläusen habe ich

diese rothen Milben häufig gefunden.” — Duitschland.

m 1778. Acarus aphidis, Mitte des Pucerons. DE GEER,

Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 121. 122. t. 7. f. 14. — „Ovatus

ruber, oculis nigris, pedibus anticis extremo clavatis. —

Ovale rouge, à yeux noirs, dont les pattes antérieures sont

arrondies au bout.” — Verkort:

„Pucerons, sur le dos, sur le ventre, souvent a leurs côtés.

Juillet; pucerons noirs de la Campanule. — Rouge très-vif,

ou rouge de sang. Tres-petites. Corps en forme de boule

allongée; le devant ou la tête un peu distinguée du reste par

un enfoncement (1); garnie de chaque côté de deux petits

tubercules noiràtres, l’un tout près de l’autre: des yeux.

En devant une petite trompe (2) toujours baissée. Six pattes

longues, divisées en articulations, garnies de beaucoup de

poils, particulièrement à leur extrémité, de grosseur égale

d'un bout à l’autre. Sur le corps des poils de la même figure

(3). Pattes I plus grosses à leur extrémités, et un peu plus

longues que les autres, qui finissent en pointe déliée (4).

La mitte marche assez vite.”

Opmer kimgen. 1.Hij vergist zich: deytéete: het

gnathosoma, is van boven onzichtbaar, tenzij de Larva

nog zeer jong is. 2. Dat is de eigenlijke „tete’’. 3. Niet juist;

de haren op het idiosoma zijn dikker. 4. Goed waargenomen;

maar hij zegt niets van de klauwen, die hij wel teekent; zie

fig. 112, p. 383. — Zijne figuur is dezelfde als die van 1773.

Aphis fabae ; Zweden.

m 1780. Kleine rothe Milbe. GÖTZE; in: DE GEER, Ab-

handl.;v.3. p. 17. — Als vijand van Aphidae. — Duitschland.

Rothe Milbe. Idem, ibidem; p. 402. Expl. tab. — Dezelfde

figuur als 1773.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 385

139. Trombidium aphidis (de Geer 1778).

m 1781. Acarus holosericeus var. SCHRANK, Enum. Ins.

Austriae; p. 518. — Hij zegt van holosericeus : „plerumque

solitarius” .... „sed fere semper solitarius occurrit. Claris-

simus D. SCOPOLI unice vice gregarium deprehendit.”

— Zooals wij hierboven, p. 382, reeds opmerkten, was de

holosericeus van SCOPOLI: aphidis DE GEER. En nu is het wel

merkwaardig, dat SCHRANK dat zelf niet bemerkte. Zijne

beschrijving van de „varietas’ luidt:

»Varietas : pedibus longioribus, colore fuliginose rubro.

Visa haec varietas Viennae ad radices arborum verno tem-

pore inter folia congesta; celeriter currit, cum prior (1)

lente gradiatur; vivit gregaria, cum prior (1) soli-

taria. An vere varietas tantum.”

Opmerking. Spatiéeringen van mij. — 1. holosericeus.

— Tusschen rotte bladen; Maart; Oostenrijk.

m 1783. Acarus aphidis. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE); v. 7. p. 52. n. 16. — Als 1778, met dezelfde figuur.

Blattlausmilbe. GOEZE, ibidem; p. 52. noot m.

Acarus aphidum. Idem, ibidem; p. 278. Register.

m 1783. Acarus aphidis. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 205. n. 1030. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1789. Acarus aphidum, Mite des pucerons. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 67. n. 50. — Naar DE GEER 1778.

— ‚In Gallia Australis’’.

a 1804. Trombidium fuliginosum, Trombide fuligineux.

ERMAN Nee MERE SADE PIZARRO:

„Abdomine oblongo, fuliginoso rubro, postice rotundato;

corporis pilis barbatis. — Abdomen oblong, d’un rouge

enfumé arrondi à la partie postérieure; les poils du corps

barbus.”

„our terre; le plus fréquemment dans les jardins.”

„Le dos voûté, le corps allongé; les deux extrémités arron-

dis et entieres. Les rides du corps moins marquées que dans

l’espece précédente (1). Sa couleur n’est jamais si belle ni

aussi vive. Les poils du corps et des pieds sont partout les

mêmes, et tels qu'ils se trouvent sur le ventre du trombide

soyeux (fig. O). Au dessous des onglets des pieds deux orga-

nes blanchâtres, ovales, qui suivent les mouvemens des pre-

386 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

139. Trombidium aphidis (de Geer 1778).

miers; ils sont striés obliquement, et m’ont paru dentelés

à leur bord extérieur (2).

Fic. 113. — Overtrek.

„On trouve cette espèce très-copieusement et en so-

ciété, surtout au printemps, dans les jardins, .... prin-

cipalement au bas des murs exposés au midi, .... ou grim-

pant sur le bas des troncs d’arbres et des vignes appliquées

contre les murailles .... j'en ai trouvé rarement grimpant

sur les plantes. Dans les campagnes et dans les forêts je n’ai

observé cette espèce que rarement et solitaire, courant le

long des arbres, ou cachée entre la mousse.”

Opmerkingen. 1. Zijn Trombidium holosericeum ;

zie hierboven n. 136. 2. Zijn mikroskoop was toch niet zóó

goed, dat hij de ware natuur dezer pulvilli onderscheiden

kon. Toch is de beschrijving vrij goed, men zie de afbeelding,

die KRAMER van een pulvillum geeft in Arch. Naturg. v. 92.

1926. A. 4 (publ. Jan. 1928) p. 100 onderaan links. — In

fig. E ziet men de gesteelde oogen boven het eerste lid der

pooten I.

Trombidium aphidis, Trombide des pucerons. Idem, ibi-

dem; p. 48. n. 32. (geen figuur). — „Hexapus, ovatum,

rubrum, pedibus anticis extremo clavatis. — Six pieds;

ovale, rouge; pieds antérieurs en massue à l’extrémité.”

HIST. OVERZ. D. ACARLOOGIE. II. 387

139. Trombidium aphidis (de Geer 1778).

„ll vit sur les pucerons.”

Wel zijn de tarsi I iets dikker dan de andere pootleden,

maar niet, om er melding van te maken. — Ik geloof, dat

HERMANN zelf de Larvae niet zag, maar de diagnose op-

maakte uit gegevens van DE GEER 1778.

m 1804. Mute. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p.

380. — Hij beschrijft hier de Larva naar DE GEER 1778.

Fam. Hydrachnellae Latreille 1802.

(Vervolg van Deel I. p. 144.)

Tot de geschiedenis der kennis omtrent Hydrachnellae

behoort ook het volgende.

m 1688. BLANKAART, Schou-Burg der Rupsen, &c.;

Hoofdstuk XXXIII, Van de Spinnen &c, p. 125. — „In ’t

Fic. 114. — 3/2.

midden van Lente maand, 1686, in myn Wynkelder zynde,

vond ik boven aan de soldering een klein soort van spinnen,

bruin en blinkende van koleur, sonder vlekken, maar had

een ligt bruine streep over het lyf.” .. „Ik deed hem in een

îles met een stop toegestopt...” (P. 126.) „maar den negen

en twintigsten van Weidemaand leide hij eenige Eijeren in

een wit netjes.... Den sestienden van Hoeymaand was hy

wederom vry dik, en leide voor de tweedemaal een rond

bolletjes vol Eijeren.... Den sestienden van Herfstmaand

heeft hy wederom eenige Eijeren geleid in een bolletjes als

voren... Siet de gedaante in de dertiende Tafel, by de let-

ter A. en B zyn de Eyeren.”

. BLANKAART heeft dus een Stearodea bipunctata (L.) afge-

388 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachnellae Latr. 1802.

beeld, benevens het „rond bolletjes vol Eijeren” „in een wit

netjes” van spinragdraden. Zie de figuur. Ik wijs erop, dat

bij het eiernetje („cocon” is een te mooi woord voor dat

slordig spinsel) geen B staat: eene fout van den „plaetsnyder”’.

Op p. 149 spreekt BLANKAART „Van de Waterluis in de

Regenbakken”, en op p. 151 zegt hij: „Siet in de XIII. Tafel

by de letter B. de afbeelding.

O. F. MULLER, Von der rothen Wassermilbe; in : Schrift.

Berlin. Ges. naturf. Freunde, v. 3. 1782. p. 88. zegt: „nach-

dem uns BLANKAART die Abbildung einer Wasserspinne mit

ihren Eyern an den Zweigen des Ceratophylli hinterlassen

(Schauplatz der Raupen, t. 13. f. A.).” — Wij zien daaruit,

dat. ©. E. MULLER Zach, niet de ’moeitenzer

troost heeft, te lezen, wat BEANKAART Tov er

deze afbeelding geschreven" heeft dat

hay de duidely kevaibeeldame van een kel:

derspinnetyjesnier (van een ¢e Hyarachnıda on.

derscherden kon. en de fine isi pane arend

den voer de dikke biadslippen wan Cea-

tophyllum aanzag.”!!l

PIERSIG, Deutschlands Hydrachniden (,,Zoologica” Hft.

22. 1897—1900) p. 1 zegt: „Die erste Kunde über Hydrach-

niden verdanken wir, wenn wir von einer diirftigen, bild-

lichen Darstellung des Hollanders Stephan Blankaart....

absehen,, &cA— Hoe het mogeliapk is, dat ook

deze moderne Hy drachna'd en-k'e nine

dezmelide fout verviel'als'z yn voo Te-am eer

monderd'jaren'voor. hem) is Mete nl ria tandiskenl

Viets, Hydracarinologische Beiträge, III, in: Abh. Nat.

Ver. Bremen, v. 20. Hft. 1. 1910. p. 184. bovenstaande be-

wering van PIERSIG besprekend, meent: — „Piersig liess sich

verleiten, aus der Beschreibung einer „Wasser-Lauss” (S.

115, Taf. XIII. B) auf eine Hydrachnide zu schliessen.’

Deze meening is mij nog onbegrijpelijker dan die van MÜL-

LER, of van PIERSIG; 1°. omdat PIERSIG niet over fig. B,

maar over fig. A spreekt, en 2°. omdat zoowel BLANKAART's

beschrijving van de Copepode als de afbeelding van dat diertje,

zelfs voor een beginneling meer dan voldoende

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 389

Hydrachnellae Latr. 1802.

zijn, om als die van eene Copepode, niet van eene Hydrach-

mide, herkend te worden.]

m 1749. Wasser-Spinnen, ROESEL VON ROSENHOF, Ins.

Belust.; v. 3. p. 151. — Nomen nudum.

o 1760. Water-Spinnen. BAKER, Het mikr.; v. 2. c. 50.

p. 269. — Als 1744; zie Deel I. p. 146.

m 1762. Tiques. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 621.

— ,,L’eau sert aussi de domicile à quelques Tiques qui savent

très bien nager dans cet élément, et qui peut-être s’attachent

aux poissons ou à d’autres animaux aquatiques.”

Hij schijnt eene menigte soorten gekend te hebben; jam-

mer, dat hij er slechts ééne beschrijft en afbeeldt, hoewel ten

eenen male onvoldoende. Zijne veronderstelling, dat zij zich

zouden voeden van lichaamsvocht en bloed van grootere

dieren, is gebaseerd op zijn geloof, dat zij parasiteeren.

m 1766. Water-Spinnen. ROESEL VAN ROSENHOF, De nat.

hist d'unis:v:3. p. 139. — Als 1749:

e 1768. Vatten-Acari. DE GEER, Djur som med en sträng

Senn. Kongl. Vet.Acad!»Handl.; vi 29.4p: LOM 82

Nomen nudum.

Na de beschrijving van de Larvae van Hydrachna globosus,

zegt hij: LINNAEUS noemde ze (de Adulti) Acarus aquaticus,

en voegt er aan toe: „Men jag har funnit, at ibland desse

sma Vatten-Acari finnas flere än et slag, som vid nägot

annat tilfälle torde kunna visas.’’ — „Maar ik heb gevon-

den, dat onder deze kleine Water-Acari zich meer dan ééne

soort bevindt, wat bij eene andere gelegenheid getoond kan

worden.’

m 1769. Vandspindeler. O. F. MÜLLER, publiceert zoowel

in de Kjobenhavnske Efterretninger, als in het Kritiske

Journal eene lijst van 40 soorten van „Vandspindeler.”

Het komt mij voor, dat hij deze twee lijsten reeds in 1768

ingezonden heeft, tegelijk met zijne „Mémoire sur un nou-

veau genre” aan de Parijsche Akademie van Wetenschap-

pen (zie hierbeneden 1780). In de inleiding van bovenge-

noemde in het Deensch geschreven lijsten, vermeldt hij,

dat hij die ,,Vandspindeler” in den vorigen zomer

(dat is dus 1767) gevonden heeft, en in eene noot, dat hij ze

390 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachnellae Latr. 1802.

alle bij Fridrichsdal vond. — De lijsten zijn gelijkluidend.

De definitie luidt:

„Vand-Spindel, Et vinge-lost Insekt; Hoved, Overliv (tho-

rax) og Byg 1 eet. VIII Svomme Been. II Leddede Lede-

Spidser (palpi). II, IV, VI Oyne.’’ — Waterspin, een vleugel-

loos Insekt; kop, thorax en abdomen in één. 8 zwempooten.

2-ledige palpi. 2, 4, 6 oogen.

Hij verdeelt ze in:

a) II Oyne

+) Med Hale. (10 soorten)

tt) Med Fork paa Ryggen

(9 soorten)

TTT) Bag til Borstet; uden

forrige Maerker (5

soorten)

tttt) Glatte; uden forrige

Maerker (11 soorten)

b) IV Oyne. (4 soorten)

c) VI Oyne. (1 soort.)

a) 2 Oogen.

| Met staart.

tr) Met vork (-teekening)

op den rug.

ft) Abdomen achter met

borstels; zonder de vo-

rige kenmerken.

tft) Gladde; zonder de vo-

rige kenmerken.

b) 4 Oogen.

c) 6 Oogen.

De soorten zullen hieronder op hunne plaats behandeld

worden.

Na LiINNÉ's Fauna Suecica 1746, waarin 25 in Zweden

voorkomende Acari bijeengebracht worden, en LINNE’s

Systema Naturae, Ed. 10., 1758., dat 32 Acari beschrijft, is

het werk van MULLER het derde wetenschappelijke en syste-

matische werk van belang. Merkwaardig is, dat hij die 40

soorten in eenen zomer vond, beschreef en

afbeeldde; later voegde hij er nog 9 aan toe. — Linmo-

chaves aquaticus is voor hem geen ,,Waterspinnet]e”, maar

een „watermijt”; hij beschrijft haar later apart, in een ander

werk. Merkwaardig is ook, dat hij met weinig woorden de

soorten herkenbaar typeert.

1769. Water-Spinnen. SLABBER, Natuurk. Verlust.; 2e

stukje, p. 13—14. Nomen nudum.

m 1771. Mittes d'eau. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; p. 103.

— „Les Insectes qui habitent toujours dans l’eau, naissent

ordinairement avec la figure qu’ils conservent pendant toute

leur vie; je veux dire, qu’ils n’ont point à passer par des

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 391

Hydrachnellae Latr. 1802.

transformations. Melstisont tr: plusiewrs especies

de Mittes d’eau.” — Spatiéering van mij.

m 1771. Wasser-Insecten. DE GEER, Thiere die mit einem

Strange &c.; in: Kön. Schwed. Akad. Wiss. Abh.; v. 30. p.

196. — Als 1768; maar hier wordt „Vatten-Acari’”’ abusive-

lijk door „Wasserinsekten’ vertaald.

m 1775. Wasser-Spinnen. EICHHORN, Wasserthiere; p.

60. — Na de beschrijving van twee Arrenurus-33 geeft hij

het volgende fantastisch verhaal over de vermenigvuldiging.

Daar hij begint met „Sie legen’’, zoo geloof ik, dat hij spreekt

over ,,Wasser-Spinnen” in het algemeen.

„Sie legen ihre Eyer in einen Klumpen an einem Staud-

chen von Wasser-Kraut; Dieser Klumpen ist mit einer harten

Rinde umbgeben, und fällt ins Gelbe, er hat die Gestalt

einer kleinen Nuss, hernach zerspringt diese Nuss, und die

ganz kleine Spinnen, die aber schon alle Gliedmassen haben,

kommen in grosser Menge heraus.’

Ik vind het niet de moeite waard, hierover kritiek uit

te oefenen.

Verder: „Es sind keine Raub-Thiere, die von andern

leben, sondern sie suchen ihre Nahrung an dem Kraut und

an dem Glase, wenn sie sich gleich an einem Ort zur Ruhe

setzen, so bewegen sie doch beständig die zwey Forder-

Füsse.”

Ik denk, dat hij wel eens „Wasser-Spinnen’ in rust

zag, en nu meende, dat zij hun voedsel aan de oppervlakte

van waterplanten en van het glas vonden. Dit nu is niet

onmogelijk, daar zich aldaar vele Protozoén (Ciliata en derge-

lijke) bevinden. De beweging der voor pooten, schrijf ik

toe aan verkeerde waarneming.

Verder: „Es sind aber aussen diesen 3 Arten von Spinnen

noch viele andere, die sich auch in Ansehung der

Coleur unterscheiden.”

Opmerking. Spatiëering van mij. Zijn derde ,, Art”

is eene Larva.

Deze beschrijft hij onder den naam van Gepanzerte Spinne.

— „Die dritte Art M wird die gepanzerte Spinne genandt,

sie hat gleichsam ein Schild über sich, darin viele Striche

392 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachnellae Latr. 1802.

übereinander ganz parallel herunter laufen, die von beiden

Seiten genau aneinander treffen,

und nach oben zu ein Dreyeck

machen (1), ihr Hals und Kopf sind

wie bey einer Schild-Kröte, ihre 6

Füsse haben nicht wie bey den vo-

rigen (2) Zäferchen, sondern sind

nur am Ende mit 2 Borsten (3)

besetzt, die sie im Schwimmen

gebrauchen; Diese Art ist seltener

als die obige.”

Opmerkingen. 1. Mi. is het driehoekje een schild

en zijn de schuine lijnen weeke huid. Ook de Larva van

Hydryphantes gymnopterorum (L. 1758) heeft een driehoekig

schildje (maar dat staat met de punt naar voren!) omringd

van fijne streepjes. 2. twee Arrenurus-35. 3. M.i. zijn die

twee borstels de klauwen; er zijn er echter 3. — Ronde lar-

ven vindt men, behalve bij genoemde Hydryphantes, o.a. bij

Frontipoda musculus (Mürr.), Brachypoda versicolor (MÜLL.)

en andere soorten. Larven met een langen hals heeft o.a.

Piona nodata (Mürr.); maar daarvan is het lichaam lang.

m 1776. Wasserspinnen. O. F. MÜLLER, Synonymen; 1 :

Der Naturforscher; 9. St., p. 206. — Behandelt JoBLoT’s

figuur (1718); zie Deel I. p. 145. — „Ist eine junge Wasser-

spinne mit 6 Füssen, und das Gesicht nichts als der gefleckte

Rücken.’ Hij noemt deze Larva, spottend: Menschenge-

sicht, Menschenlarve.

m 1778. Mittes aquatiques. DE GEER, Mém. Hist. Ins.;

v. 7. p. 87. — „D’autres sont aquatiques, vivans dans les

eaux des lacs et des marais; ces derniers sont tres-remarqua-

bles, en ce qu’elles attachent leurs oeufs (1) au corps ou aux pat-

tes de differens autres Insectes aquatiques plus grands, comme

les Ditiques, les Punaises-d’eau et autres, et que ces oeufs

grandissent de jour en jour sur ces mémes Insectes, ce qui

est une marque certaine qu'ils en tirent de la nourriture jus-

qu’au moment que les petits en éclosent. On trouve encore

des oeufs à peu pres semblables et qui ordinairement sont

d’un rouge de sang, sur le corps de plusieurs Insectes terres-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 393

Hydrachnellae Latr. 1802.

tres, comme les Demoiselles, les Cousins, et d’où sortent

ensuite de petites Mittes (2), qui continuent a sucer ces

mêmes Insectes” (3).

Opmerkingen. 1. Hij weet dus niet, dat het Larvae

zijn. 2. Heeft hij dat werkelijk gezien?? 3. Fantasie!

m 1780. Tiques aquatiques. O. F. MÜLLER, Mém. nouv.

genre Ins. aquat.; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris. v. 8. p. 616.

Zijne mémoire presenteerde hij reeds in 1768 aan de Aca-

demie te Parijs. Wat de reden was, dat de Academie dat

resultaat van moeizamen arbeid eerst in 1780 publiceerde, is

onbekend. Hetgeen MÜLLER in die Mémoire behandelt,

plaats ik hier, niet in de $ over het genus Hydrachna, omdat

zijne mededeelingen algemeene zijn. Zij bevatten een groot aan-

aantal onjuistheden, gevolg van zijne geringe kennis om-

trent Acari in het algemeen, en zelfs van Hydrachnellae;

ook liet het mikroskoop hem in den steek. Ik zal mij daarom

in mijne „opmerkingen” tot het hoog noodige beperken.

Wie rico. ti:

(P. 617) „Leur ressemblance aux araignées et aux

Tiques nous indique leur place dans le Systême de la

Nature. — Elle a le nombre des pieds, les barbillons et le

port communs avec ces deux groupes. L'endroit où sont

insérées les pieds, et la manière dont ils le sont, de même

que leur anus papillaire, la rapprochent des araignées, mais

le nombre des yeux, le défaut de pincette à la bouche l'en

éloignent. — Le nombre des yeux et les barbillons la ramme-

nent aux Tiques; l’insertion des pieds, le défaut de trompes

au bec aigu, la tête moins marquée l'en distinguent. Plusieurs

ont quelque ressemblance au faucheur par rapport au

nombre des yeux; mais le défaut d’antennes, les tarses d’une

seule piece suffisent pour les en séparer. — L’insecte ne

paroît être composé que du ventre et des pieds. L’accouple-

ment singulier acheve enfin d'en faire un genre à part (1). —

Quoique j'en ai trouvé plus que trente espèces dans les eaux

de Fridrichsdal, je trouvai à peine trois marquées par les

Entomologistes (2).

(P. 618.) [Kritiek op de werken van SULZER en LINNAEUS.

Beschrijving van Arrenurus globator ; zie aldaar]

394 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachnellae Latr. 1802.

(P. 622.) [Kritiek op de ,,accouplement”, die RoESEL bij

H. geographica zag.]. i

(P. 623.) (Globator) „est la plus petite de ma collection;

les autres sont d’un grandeur différente; elles se distinguent

par une structure infiniment diversifiée, et par des couleurs

nuancées de tant de façons.”

Opmerkingen. 1. Hy heeft maar ééne paring ge-

zien; het is gevaarlijk, op dat ééne geval te generaliseeren.

2. Vóór 1768 waren reeds 17 soorten in de literatuur vermeld.

@ 1781. Wasser-Spinnen. EICHHORN, Beitr. Naturg. Was-

serthiere; p. 60. — Als 1775.

Gepanzerte Spinne. Idem, ibidem; p. 60. — Als 1775.

m 1781. Hydrachnae. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae. —

Dat werk kan, zelfs nu nog, een standaardwerk genoemd

worden. — In een voorwoord geeft hij eerst een kort histo-

risch overzicht. Verder:

(P. VI.) Slechts GOEZE en LESKE namen notitie van zijne

in 1769 gepubliceerde lijst; anderen negeerden haar. — LIN-

NAEUS verwarde met zijne aquaticus andere Hydrachnae. —

(P. VIII). BLANKAART (&c. Zie hierboven, p. 388). — (P. IX

en X). Hij geeft het onderscheid op tusschen Araneae en Hy-

drachnae. — (P. X). Hij zag, dat Hydrachnae ook larven van

Tipulae (= Culices) aanvielen en uitzogen, alsmede Cope-

poda en Infusoria. — (P. XI). Zij zijn bedrijviger bij warmte

dan bij koude. De sexen verschillen, hoewel niet altijd ge-

makkelijk te onderscheiden. — (P. XII). Hij meent de genitalia

gevonden te hebben in het appendiculum aan het staart-

einde der mares en in de papillen in het midden der buikzijde

der feminae. — (P. XII—X XVI). Herdruk van zijne Mémoire

1780; zie hierboven.

M.i. moeten wij den naam van Hydrachnae meer als een

pluralis van MULLER’s genus Hydrachna, dan als familie-

naam beschouwen.

B 1782. J. C. Fürsry geeft in zijn Neues Mag. Liebh.

Entom. v. 1. P. 2. p. 415. een referaat over MULLER’s werk.

Hij weet niet waar hij de Hydrachnae onderbrengen moet,

tenzij bij Trombidium. — FABRICIUS was hem echter daarin

vóór: Tr. aquaticum 1775!

HIST OVERZ-\DWACAROLEOGIE. IM. 395

Hydrachnellae Latr. 1802.

m 1782. Wassermilben, Tiques aquatiques. O. F. MÜLLER,

Kleine Schriften; p. 114. — Wassermilben, p. 115. 119. 120.

— De uitgever GOEZE verklaart, dat alle in dat werkje opge-

nomen stukken „von dem Verfasser übersetzt’ zijn. Des te

merkwaardiger is het, dat in deze vertaling van de Fransche

„Memoire’” niet het woord „Wasser-spinnen’ voorkoint.

Zou MÜLLER van meening veranderd zijn?

m 1783. Hydrachnae, Wassermilben. GOEZE; in : DE GEER,

Abh.; v. 7. p. 280. Register.

m 1784. Wasserspinnen. GOETZE, Beob. ii. erzeugte Frö-

sche; in: Naturforscher; n. 20. p. 115. — In een wijdmond-

sche flesch „Froschlaich’”. „Im Mukus der sich oben auf

dem Wasser, oder am Rande der Porzellanschaale ansetzt

.... Wasserspinnen.’’ — Daar aasden zij wel op de „Räder-

thiere, Vorticellen und Fadenpolypen.”’

m 1791. Hydrachnae, Tiques aquatiques. VALMONT DE

BOMARE, Dict. rais. univ.; v. 14. p. 209. — Nomina nuda.

m 1792. Hydrachna, Hydrachne. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 102. — Onder dezen genus-

naam geeft hij een uitgebreid artikel over hetgeen toen van

Hydrachnellae bekend was, voornamelijk ontleend aan DE

GEER 1787 en MÜLLER 1780.

m 1796. Mites aquatiques. LATREILLE, Précis car. gén. Ins. ;

p. 182. — „Je n’avois fait qu’un seul genre des Mittes aqua-

tiques, dans un mémoire que j’inserai dans le Mag. Encyc.

Tom. 4. (1). Mais de nouvelles observations m’ont appris

que quoique ces insectes soient très-rapprochés par leur

manière de vivre, ils diffèrent cependant les uns des autres

par leur organisation (2).

Opmerkingen. 1. Hydrachna MÜLLER 1776. 2. Hij

splitst het genus hier in Limnochares, Eylais en Hydrachna.

w 1797. Vandspindler, Trombidium. RATHKE, Om Dam-

Muslingen; in: Skrivt. Naturh. Selskab.; v. 4. n. 1. (p.

139) p. 167: — Nomina nuda; hij vindt ze, bij zijne onder-

zoekingen van Glochidium parasiticum (= jonge Anodonta),

in water.

1798. Hydracnés. Cuvier, Tabl. élem. hist. nat.; p.

470. — Zeer korte beschrijving, aan MÜLLER 1780 ontleend.

396 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachnellae Latr. 1802.

m 1802. Famille Hydracnellae, Hydracnelles. LATREILLE,

Hist. matmOruste bas); v..34pN es:

Eerst geeft hij de diagnose der Solenostoma : „Point de

mandibules. Organes de la manducation formant un tube,

un sucoir. Corps formant une masse sans distinction de

corcelet et d’anneaux. Deux à quatre yeux.” — Dan volgt:

„Famille premiere’ (met naam): „Pattes propres pour

nager.” — Hieronder brengt hij Hydrachna en Limnochares.

N.B. niet Eylais (zie hierboven, p. 395), dat alle overige

Hydrachnellae bevat.

P. 68 stelt hij eene nieuwe indeeling der „Solenosto-

mes” voor: „une seconde famille” (zonder naam): „vagabon-

des et nageurs: Eylais, Hydrachna, Limnochares.” Hier

helene Plsitezuajıne: tout thier steld:

m 1802. Mites aquatiques. WALCKENAER, Faune paris.

Ins.; v. 2. p. 186. — „Il me parait évident que lorsque ces

insectes auront été suffisamment étudiés, on trouvera qu'une

partie appartient au genre frombidium ou à des genres voi-

sins, .... et que l’autre appartient aux mites ou à des genres

voisins.’ — Dat heeft FaBRIcIUS 1775 al gedaan; zie by

Limnochares aquaticus.

m 1803. Hydrachnelles. LATREILLE, Hist. nat. Crust: ns’;

v. 5. p. 201. — Als 1802. v. 3. p. 65. Jammer! Want zijn

voorstel op p. 68 was beter. Zie hierboven.

æ 1803. Hydrachna, Wassermiete. SCHRANK, Fauna Boica;

v. 3. p. 178. — „Füsse: acht, klauenlos (1), zum Schwimmen.

Kopf, Brust, Hinterleib in Einem. Augen: zwey, oder vier,

oder sechs.”’

Opmerking. 1. Dat is een misgreep.

m 1804. Mites aquatiques. HERMANN, Mém. Apt.; p. 52.

— Hij beweert in de omgeving van Straatsburg 24 soorten

gevonden te hebben. In zijn werk vind ik er echter slechts

16 vermeld, waaronder 4, die in 1804 nog niet beschreven

waren.

m 1804. Hydrachnes (Fra.), Mites aquatiques. LATREILLE,

Hist.‘ nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 399. — Nomina nuda.

Hydrachnellae, Hydrachnelles (Fra.). Idem, ibidem; v. 8.

p. 5. — 13 Pagina’s vullen eene vrije vertaling van MULLER

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 397

Hydrachnellae Latr. 1802.

1781. Het artikel begint: „Les hydrachnes avoient été con-

fondues, jusqu’à Othon Muller, avec les mites.” — In dien zin

is het woord „hydrachnes” synoniem met Hydrachnellae.

Merkwaardigerwijze noemt hij hier alleen: „Aydrachne et

Limnochare” ; zie 1802. Het genus Eylais wordt

haienıweer niet ge noe md:

Op p. 18 begint eene vrije vertaling van alle beschrijvingen

van MULLER 1781., waaruit wij besluiten kunnen, dat hy

thans wel alle watermijten, dus ook zijn genus Eylais tot de

Hydrachnellae rekent. Dat blijkt ook op p. 34, waar hij, sub

n. 31: Hydrachna extendens zegt: „c'est le type de mon genre

eylais.”’

P. 18. de brutale bewering: „Toutes les espèces

ue mows > colit'e rom smse “trouvent a uxenwis

rons de Paris.” — Ik zal zoo vrij zijn, van deze be

wering geen nota te nemen!

Genus Linnochares Latreille 1796.

Type Acarus aquaticus L. 1758.

a 1796. Linnochares, Limnochare (Fra.). LATREILLE,

Précis car. gén. Ins.; p. 181. — ,,Bouche inférieure. Mandi-

bules nulles (1). Antennules courbées, articulées, terminées

en pointe. Lèvre inférieure obtuse, de deux pièces conni-

ventes (2). Pattes ciliées, propres pour nager (3). — Ca-

ract. habituels. Corps ovale (4), mou, déprimé, sans

distinction d’anneaux, rouge. Deux yeux. Pattes assez

courtes.”

Opmerkingen. 1. Mandibels zijn aanwezig, maar

zeer klein. 2. Dat is onjuist: de maxillicoxae zijn, met epi-

en hypostoom, tot een koker samengegroeid. 3. Dat is even-

min waar. 4. Ja, als het dier buitengewoon gezwollen is; zie

bijv. de figuur van ROESEL (Deel I. p. 147) en die van DE GEER

1778 (zie hierbeneden, p. 403). — Wat blijft er nu van zijne

diagnose over ? Niet veel! : „Bouche inférieure; corps mo u,

déprimé, rouge.” Genoeg, om met hem mede te gaan. Als

„espèce qui aura été l'objet de mon examen” = type, zie

hierboven, p. 33, noemt hij: „Acarus aquaticus LINNÉ (Trom-

bidium Fabr.)

398 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Linnochares Latr. 1796.

m 1803. Limnochare. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 5. p. 201. — „Palpes simplement pointus au bout; point

de bec.”

m 1804. Limnochare. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

V. 7. p. 399. — Nomen nudum.

140.

(Deel I. p. 146. n. 53, omgewerkt.)

(Zie Voorwoord, p. 2 en 3.)

Limnochares aquaticus (L. 1758).

Type van het genus Limnochares LATR. 1796.

m 1745. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso. LIN-

NAEUS, Oel. Gothl. resa; p. 84. — „En Acarus fants har’

(Trombidium holosericeus) „han war sà lik Owalster, som fins

i watn eller Acarus Aquaticus ruber abdomine depresso, at

man knapt kunde skilja honom.” — Die watermijt, die zóó

op Trombidium holosericeus gelijkt, „dat men ze nauwlijks

van elkander onderscheiden kon’, kan niet anders dan Lim-

nochares aquaticus geweest zijn.

m 1746. Acarus aquaticus ruber, abdomine depresso. LIN-

NAEUS, Faun. Suec.; p. 348. n. 1199. — De diagnose is de-

zelfde als die van 1745; waaruit wij kunnen besluiten: hier

is weer Linmochares aquaticus bedoeld. — Hij zegt erbij:

„Habitat in lacubus sub aqua, ubi cito currit. Corpus ovatum,

parum in dorso depressum, coccineum.” — Hier is maar

ééne fout: het woord ,,cito’’. LINNAEUS maakte meer fou-

ten; hij was zeer slordig; en het oordeel van VAN CAMPEN

over LINNE’s werken is niet malsch! Er had „tarde”’ of „lente”’

moeten staan. En daarom was mijne kritiek op dezen zin

(zie Deel I. p. 147.) te hard. — Dat hij daarbij FRISCH 1730

citeert, die Hydrachna globosus beschrijft, en CHARLETON

1677, die het over Trombidium holosericeus heeft, is een fout;

dergelijke fouten maakten Acarologen van 1880 en later

ook! Maar dat doet geen afbreuk aan de diagnose!

m 1749. Schöne, hochrothe Wasser-Milbe. ROESEL VON

ROSENHOF, Ins. Belust.; v. 3. p. 158. 159. t. 25. — Zie daar-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 399

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

over Deel I. p. 147. 148, alwaar zijne zeer goed geslaagde

afbeeldingen gereproduceerd zijn.

Ik wijs hier op de volgende passage: „so sahe ich im sel-

bigen” (Glase) „einige dieser Milben hin und her sch wim-

men.” — Dat is nog erger dan LINNAEUS; want, deze zegt

„currit”. Is daarom de verdere beschrijving van ROESEL

waardeloos geworden ?

m 1752. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso ; Red

water Acarus, with a depressed body ; Scarlet water mite. HILL,

Hist. of Anim., p. 24. — In Deel I. p. 148 zeide ik: „Verta-

ling van LINNAEUS 1746”. Dat is minder juist. Van hetgeen

hij mededeelt, is slechts een gedeelte uit LINNAEUS

overgenomen. Hij heeft de aguaticus zelf waargenomen.

Zijne beschrijving luidt als volgt: „The head is small; the legs

are moderately long and firm, and are of a paler red than

the body. It is common in shallow waters, where

inns very swittlyi.alomgythe bottom!”

— Daar is al weer dezelfde fout: „it runs very swiftly”!

Goed is: „along the bottom.”

m 1753. Wasserspinne. HANow, Seltenh. der Natur; p.

645. — Zie zijne zeer goede beschrijving in Deel I. p. 148 en

149. Maar, is het niet opmerkelijk, dat ook hij schrijft: „sehr

geschwinde herum lief’? Mag men daaruit besluiten,

dat zijne beschrijving niet die van Limnochares aqua-

ticus 18?

m 1754. Acarus aquaticus ruber, abdomine depresso. LIN-

NAEUS, Systeme naturel; v. 2. p. 238. n. 14.

Ciron aquatique, Qualster. DE LA CHENAYE DES Bors,

ibidem. — „On le voie dans les lacs courir sous les eaux.”

Dus ook hier: snel loopen!

m 1758. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 10.5;

p- 617. gen. 235. n. 18. — Zie Deel I. p. 149. — Zweden.

m 1758. Acarus aquaticus ruber, abdomine depresso. GME-

LIN, Onomatol. Hist. nat.; v. 1. col. 32. — Duitsche vertaling

van LINNAEUS 1746; zoodat hier ook abusivelijk de namen

voorkomen: Buprestis araneolae (van CHARLETON) en Araneus

aquaticus vuber parvus, Kleine rothe Wasserspinne (van

FRISCH).

400 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

m 1759. Acarus aquaticus ruber, abdomine depresso ; Bu-

prestis araneolae. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ.

Anim.; v. 1. p. 647. col. 1. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1759. Acarus abdomine depresso tomentoso, postice ob-

tuso, aquaticus. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n.

18.

m 1760. Acarus aquaticus. KRAMER, Insectol. Dan.; p.

30. n. 18. — Nomen nudum; Denemarken.

m 1760. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

p, 617. n. 18. — Als 1758; zie Deel I. p. 149.

m 1761. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.;

p- 482. n. 1978. — Als 1758; zie Deel I. p. 149.

m 1761. Acarus aquaticus. Popa, Ins. Mus. Graec.; p.

121. — „A sanguineus, oculis nigris, abdomine de-

presso tomentoso, postice obtuso. Habitat in stagnis.”

— Hij heeft dus de oogen gezien! Citeert goed: ROESEL

1749. 3. 157. — Stiermarken.

m 1762. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso ; Tique

rouge satinée aquatique. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p.

625. n. 8. — Woordelijk wat LINNAEUS zegt; maar: „qui

nage fort vite.” Dat heeft LINNAEUS niet beweerd!

Daarbij: „Dans les eaux dormantes.” — Frankrijk.

m 1762. Acarus aquaticus ruber, abdomine depresso.

STROM, Phys. Oecon. Beskr. Sgndmgr; p. 196. — Citeert

LINNAEUS 1761 en is het met hem eens, dat er geen verschil

is tusschen deze en holosericeus. — Noorwegen.

m 1763. Scarlet water Mite. BROOKES, A new and acc.

Syst.; p. 278. — Naar HILL 1752; maar: „the legs are pretty

long’; lapsus calami?

Red water Acarus with a depressed belly. Idem, ibidem; p.

281. n. 14. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1763. Acarus aquaticus. PONTOPPIDAN, Danske Atlas;

v. 1. p. 699. n. 6. — Nomen nudum. — Denemarken.

a 1764. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso ; Tique

rouge satinée aquatique. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p.

625. n. 8. — Als 1762.

m 1764. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Reisen Oel. Gothl.;

p. 95. — Als 1745.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 401

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

m 1764. Acarus aquaticus. O. F. MÜLLER, Faun. Fridr.;

p. 91. n. 818. — „In lacubus.’’ — Denemarken.

m 1765. Acarus aquaticus. PONTOPPIDAN, Kurzgef. Nachr.

Naturh. Dännemark; p. 231. n. 6. — Nomen nudum; Dene-

marken.

m 1766. Schoone hoogroode Water-myt, of Maai, of Made.

ROESEL VAN ROSENHOF, De nat. hist. d. Ins.; v. 3. p. 144—

146. t. 25. — Als 1746; zie Deel I. p. 147.

Watermade ; in de Voorrede.

m 1767. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.; v. 1. P. 2. p. 1025. n. 21. — „Acarus abdomine sanguineo

depresso tomentoso postice obtuso; aquaticus.” — Dat is

ongeveer gelijk aan de diagnose van 1758.; maar hier is

„sanguineo’’ eraan toegevoegd. — Hij citeert weêr ten on-

rechte FRISCH; ja zelfs zegt hij: „ova rubra in Nepis ponens”!

Nog onbegrijpelijker is zijn citaat van „SULZER t. 22. f. 147”

(Lege: t. 21), die een groen Ayrenurus 2 voorstelt!! —

Het is bekend, dat LINNAEUS zeer slordig werkte.

m 1767. Acarus aquaticus, Roode watermyt. ROESEL VAN

ROSENHOF, De nat. hist. d. Ins.; v. 4. Verklaring der Plaat

MVS, 28.

Schoone hoog-roode watermyt of -maai. Idem, ibidem; v. 4.

P. 2. Algemeene Bladwyzer.

m 1769. Acarus aquaticus, Rood waterspinnetje. HOUTTUYN,

NatuurlenBisteje ve leStuk(—= tom.) 13. p. 142. mer 2l =

Merkwaardig, dat HOUTTUYN, die wel verschil ontdekt tus-

schen Pediculus vespertilionis van LINNÉ en Acarus vespertilio-

nis van BAKER, FRISCH en SCOPOLI, ook tusschen Acarus siro

en Acarus farinae, zich niet verwondert over het bijeenvoegen

van Acarus aquaticus en Acarus globosus van FRISCH en ROE-

SEL door LINNAEUS.

m 1769. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

vane B rZedimide 2: P.41025:n.:21. Als 1767.

m 1770. Acarus aguaticus, Watermyt. LINNAEUS, Reizen

door Oel., Gothl.; v. 1. p. 131. — Als 1745; zie Deel I. p. 146.

m 1772. Acarus aquaticus. LINNAEUS, Syst. Nat.; red.

BECKMANN; v. 1. p. 182. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1773. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso ; Red

402 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

water Acarus, with a depressed body ; Scarlet water mite. HILL,

Hist. of Anim.; p. 24. — Als 1752; zie Deel I. p. 148. —

Engeland.

m 1774. Zecca acquatica. GINANNI, Istoria Pinete Raven-

nati; p. 435. n. 126. — „Abita negli stagni d’acqua dolce;

e ne ho avuto da quelli della Viacerba.’”’ — Stilstaand water;

Italie.

m 1775. Trombidium aquaticum. FABRICIUS, Syst. Ent.;

p. 430. n. 3. — Naar LINNAEUS 1767; herhaalt dus óók

diens fouten!

1775. Acarus aquaticus, Wassermilbe. FUESSLIN, Verz.

Schweiz. Ins.; p. 60. n. 1181. — Citeert LINNAEUS en FRISCH;

merkt dus niet, dat zij 2 verschillende dieren beschrijven.

— „In Seen, Teichen, Sumpfen; nicht selten.’’ — Zwitserland.

m 1775. Acarus aquaticus, Vand-Rodluus, Rod Vandmid.

HAMMER, Faun. Norv.; p. 157. n. 699. — „Er rgd, og findes

i Vandet.” — Citeert LINNAEUS 1761. — Noorwegen.

m 1775. Acarus aquaticus, Rothe Wassermilbe. P. L. S.

MULLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1053. n. 21. — Hij

verwart 2 soorten door elkander. Op aguaticus is van toepas-

sing: „im Wasser; blutroth, rauhhaarig”, (sic!) „von hinten

stumpf.’ De rest slaat op globosus ; zie aldaar.

m 1776. Acarus aquaticus, Imabkoma (Groenl.). O. F.

MULLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 186. n. 2215. — Diagnose

van LINNAEUS 1767. — Denemarken, Groenland.

m 1776. Acarus aquaticus, Wassermilbe. SCHRANK, Beytr.

Naturg.; p. 35. sub n. 13. Nomen nudum.

m 1778. Acarus aquaticus, Kleine rothe Wassermilbe. F1-

SCHER, Vers. Naturg. Livl.; p. 166. n. 443. — Lijfland.

m 1778. Acarus (aquaticus) holosericeus, Mitte satinee

aquatique. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 149. — ,Aqua-

ticus ruber ovatus depressus rugosus, capite conico producto,

pedibus posticis remotis. — Aquatique rouge, à corps ovale

applati et ridé, à tête en museau et à pattes postérieures

distantes des antérieures.” — Juist geciteerd zijn ROESEL

1749 en GEOFFROY 1762 (1). — Non Acarus holosericeus L.

1758. — Verkort:

„Dans les eaux des marais. Mouvement fort lent; elles ne

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 403

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

sauroient même nager, leurs pattes n’ayant point ces longs

filets mobiles (2). Leur propre poids les retenant toujours

au fond de l’eau, elles y marchent avec pesanteur et y trai-

nent leur gros corps sur les plantes aquatiques (3). — Les

plus grandes égalent le volume d'une petite lentille (4).

Ce gn near rh -

nd) orale | 7

Ws ÙI |

Fic. 116. — 5/4.

Couleur d’un beau rouge d’écarlate ou de sang, avec de

petits points noirätres sur la peau, qui ne sont visibles qu'à

la loupe. — Corps ovale, un peu applati tant en dessous

qu'en dessus. Peau si molle, et si souple, que la Mitte ôtée

de l’eau, ne semble avoir plus de consistance qu'un morceau

de gelée, en sorte qu’on craint alors a tout moment de la

blesser et de l’écraser par le simple attouchement. A cause

de la souplesse de cette peau, qui n'a pas seulement des plis

et des rides qui prennent différentes formes par les différens

mouvements de la Mitte, mais sur laquelle on voit encore des

enfoncemens considérables et variées, son corps change

continuellement de figure, l’insecte l’allonge et le raccourcit

à son gré, et souvent il lui donne une figure irrégulière, enflant

une certaine portion de la peau et contrahant une autre

portion. Enfin je ne connois guêres d’Insecte plus molasse,

404 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

ni plus flasque que cette Mitte, qui même paroit avoir moins

de consistance qu’une Limace.”’

„Tête molle, flexible; la Mitte l’allonge et la raccourcit

à volonté, la courbant souvent en dessous; conique. Une

trompe allongée, cylindrique, arrondie au bout; deux petits

bras ou barbillons mobiles, de même longueur qu’elle, divisés

en articulations, garni de poils; la Mitte les remue beaucoup;

dans leur état de repos placés parallélement avec la trompe.

Sur le devant de la tête deux petites taches noirâtres, peut

être. des yeux. |

„Pattes pas fort longues, en cinq articles, garnies de poils

de couleur blanche. Une grande distance entre pattes II

au 1037

„Juillet; deux Mittes dans un poudrier rempli d’eau;

par la suite un grand nombre de très-petites Mittes rouges

pas plus grandes que des points; les petits des deux gran-

des Mittes. Corps ovale; tête avancée en museau; six pattes

beaucoup plus longues à proportion que celles de leur mère.

Mais proche de leur tête deux autres pattes (5) considérable-

ment plus courtes; toutes ces pattes garnies de poils et divi-

sées en articulations. Elles avoient beaucoup plus de viva-

cité que les vieilles, courant avec assez d’agilité tantôt au

fond de l’eau, mais plus souvent encore sur la superficie, et,

Otées de l’eau, également vite sur le sec (6). (zie de figuur).

Au fond du même poudrier une masse applatie en forme

de croute blanchâtre mêlée de rouge, toute remplie de grains

rouges arrondis tres-petits, places en quelque manière comme

les oeufs de Grenouilles. Indubitablement le frais des Mittes,

et les grains rouges les oeufs. J'ai vu distinctement dans plus

d'un endroit de la masse les jeunes Mittes écloses, mais néan-

moins encore renfermées dans cette matière blanche. J'ai

encore trouvé sur une feuille de gramen, que j’avois jettée

dans l’eau du poudrier, une masse semblable, mais où il

n'y avoit plus de grains rouges ou d’oeufs, parce que les Mit-

tes en étoient sorties; c’étoient celles que je vis marchant

dans l’eau.”

Opmerkingen. 1. DE GEER zelf zegt, p. 137. van

(Trombidium) holosericeus : „Quoiqu’elles ayent beaucoup

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. 405

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

de ressemblance avec de certaines Mittes aquatiques rouges”.

Dat heeft LINNAEUS óók al gezegd! In 1745: „An Acarus

(holosericeus) har war sà lik Qwalster, som fins 1 watn eller

Acarus Aquaticus ruber abdomine depresso, at man knapt

kunde skilja honom.” En 1746 van holosericeus : ,,Praece-

denti” (d. i. aquaticus) „quam ovum ovo similior”’. En 1758,

eveneens van holosericeus, „simillimus praecedenti” (d. i.

aquaticus). En daarom moet men er verbaasd over staan,

dat DE GEER de Acarus aquaticus van LINNÉ niet identifi-

ceert met zijn Acarus aquaticus holosericeus, maar wèl met

zijn Acarus aquaticus ruber !! 2. Dat is geen reden. Want,

de larven zwemmen voortreffelijk, zonder zwemborstels.

3. DE GEER is dus de eerste, die zegt, dat zij zoo traag zijn.

4. Ervum lens. 5. Jammer; hij wist toch, dat Acari ook

„bras” hebben. 6. Hij is de eerste, die Hydrach-

nidenlarven uit het water zag. komen,

emo het idrogeno. piem: Eli urs sdienie erste,

elise ivi aint) gene biepaakdensoort,ndenkamvien

breisieihir. ij ft:

m 1779. Acarus aquaticus. BLUMENBACH, Handb. Na-

turg.; p. 394. n. 3. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1779. Acarus aquaticus. WILSE, Phys. Beskriv. Spyde-

berg; p. 83. — „Gaar langsom paa Bladene (1) men hastig

1 Vandet (2), er hgyrod.”

Opmerkingen. 1. Vermoedelijk: over de rotte bla-

den op den bodem van stilstaand water. 2. Maar hier heeft

hij natuurlijk eene andere soort gezien, die eveneens fraai

rood is.

m 1781. Tvombidium aquaticum. FABRICIUS, Spec. Ins.;

v. l. p. 535. n. 3. — Citeert te recht LINNÉ, GEOFFROY, DE

GEER, ten onrechte FRISCH (globosus), SULZER (stellaris) en

zegt LINNE na: „velociter natans, ova rubra in nepis ponens.”

m 1782. Acarus aquaticus. BLUMENBACH, Handb. Na-

turg.; Ed. 2.; p. 393: n. 3. — Als 1779.

m 1782. Acarus aquaticus, Rothe Wassermilbe. O. F. MÜL-

LER, Von der rothen Wassermilbe; in : Schrift. Berlin. Ges.

naturf. Freunde; v. 3. p. 84. sqq. t. 1. f. 1—3. — Verkort:

„Die wahre Wassermilbe .... sitzen nur die vier vorde-

406 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

ren Füsse an der Brust oder an dem Vordertheil des Bauchs

die vier hinteren

hingegen am Rande

des Bauchs und

von den andern

entfernt (1). Auch

sind sie nicht

einem solchen

Fic. 117. — Overtrek. Grundstück, wie die

Erd- und Wasserspinnen angewachsen, sondern bewegen

sich an einer kleinen Kugel (2). Die ihnen ansitzende Haare

sind sehr kurz und nicht wie an den Wasserspinnen lange

Schwimmhaare (3).

In zijne beschrijving niets nieuws. Maar verder:

„Ettliche Tage flossen sie immer auf der Wasserfläche,

ohne sich hinunter zu begeben, und, wenn ich sie hinein-

druckte, huben sie sich gleich wider empor; die Füsse be-

wegten sie wenig; dennoch schien das Wasser ihr Element

zu seyn; denn als ich sie aufs trockene hinlegte, konnten sie

nicht aus der Stelle kommen, und schienen zu zerfliessen.

Ich gab es ihrem schwammigten Wesen schuld, dass sie nicht

sinken konnten, und dass sie hinabgedrückt alsbald wieder

empor kamen. Anders konnte ich in drey Tagen nicht denken,

allein nachher zeichten sie mir, dass es nur von ihren Wille

(4) abhinge, auf der Waserfläche zu fliessen oder auf den

Boden zu gehen; denn, da sie ihren Leib ausdehnen und ver-

engeren können, sinken sie durch das erstere, und stiegen

empor durch das letztere (5), und in einem mittleren Zu-

stand bleiben sie in der Mitte oder auf dem Boden des Was-

sers .... So oft ich sie herauszog und auf die Wasserfläche

hinsetzte, liessen sie sich wiederum hinab, weil sie jetzt

einen andern Willen und andere Absichten hatten” (4).

Hij definieert verder het dier als volgt (p. 92) „Acarus

ruber, flaccidus capite triangulari, pedibus subaequalibus

remotis.’’ — Men kan er zeker van zijn, dat MULLER deze

soort in Denemarken waargenomen heeft.

Trombedium aquaticum. Idem, ibidem, p. 85. noot. —

Nomen nudum.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 407

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

Opmerkingen. 1. Onder de in 1769 door hem be-

schreven Hydrachnae zijn er verscheidene, die datzelfde

kenmerk hebben. Merkwaardig, dat hij dat zelf niet zag!

2. Die „Grundstücke” (coxae) zijn ook niet gemakkelijk

zichtbaar. 3. Eenige van zijne in 1769 beschrevene Hydrach-

nae hebben evenmin zwemborstels. 4. Sit venia verbo. 5.

Het zal wel net andersom zijn!

m 1783. Acarus aquaticus holosericeus. DE GEER, Abh.

(vertaling door: GOEZE), v. 7. p. 62: n.-27. — Als 1778:

Sammtartige Wassermilbe. GOEZE, ibidem, p. 62. noot c.

Sammtwassermilbe. Idem, ibidem; p. 245, Expl. d. Fig.

m 1783. Acarus aquaticus holosericeus. RETZIUS, de Geer

Gen. Spec. Ins. ; p. 206. n. 1361.— Diagnose van DE GEER 1778.

m 1786. Acarus aquaticus. LESKE geeft in FUESLI, Neues

Mag. Liebh. Entom.; v. 3. n. 1. p. 25. eene lijst van overwin-

terende Insekten. — P. 30: „Im Wasser.” — Hy heeft gelijk.

m 1787. Acarus aguaticus. MOHR, Forsgg Islandsk Natur-

hist.; p. 104. n. 229. — „En rod of traeffes i stillstaaende

Vande.” — IJsland.

m 1787. Trombidium aquaticum. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v. 1. p. 342. n. 3. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1787. Acarus aquaticus, Rothe Wassermilbe. HERBST,

Natürl. Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 142. n. 5. — Korte

beschrijving naar O. F. MÜLLER 1782.; figuur naar ROESEL

1749; zie Deel I. p. 147.

Acarus aquaticum, bij de figuur.

m 1788. Tique rouge satinée aquatique. P. A. F. Ray,

Zool. Univ.; p. 607. n. 8. — Zeer kort, naar GEOFFROY 1762.

o 1788. Trombidium aquaticum. ZSCHACH, Mus. Leske.;

p. 85(?). n. 127. 25. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus aquaticus. BRANZELL, Mus. naturl. Acad.

Ups.; Pars 7. p. 93. — Nomen nudum. — Zweden.

m 1789. Trombidium aquaticum. ROEMER, Gen. Ins.; p.

65. — Diagnose van LINNAEUS 1767; figuur van ROESEL

WAO zie Deel I. p. 147.

m 1789. Acarus aquaticus, Aquatique. De VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 53. n. 16. — Naar LINNAEUS, GEOFFROY,

DE GEER en anderen.

408 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

m 1789. Trombidium aquaticum. ZSCHACH; in: KARSTEN,

Mus. Leske.; v. 1. p. 85. n. 25. — Nomen nudum. — Duitsch-

land.

m 1790. Acarus aquaticus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. n. 2934. n. 21. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1790. Trombidium aquaticum. Risso, Fauna Etrusca;

v. 2. p. 125. — „In aquis puris.”’ — Italië.

m 1792. Trombidium aquaticum. PETAGNA, Instit. Ent.;

v. l. p. 431. n. 2. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Trombidion aquatique. In: Encycl. meth.; Hist.

nat., Ins.; iv Ze Pl 255 carton. '£.:2. == Naar-RoEser!

m 1793. Trombidium aquaticum. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 399. n. 3. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1795. Hydrachna aquaticus. LATREILLE, Observ.; im :

Mag. Encycl.; v. 4. p. 19. n. 6. — Nomen nudum.

m 1796. Linnochares aquaticus. LATREILLE, Précis car.

gén. Ins.; p. 181. — Nomen nudum; type van het genus

Limnochares LATR. 1796.

m 1797. Trombidium aquaticum. OLIVIER, Expl. d. PL;

in” Eneycl:/mêéth: ; ve 180 4Pl 1255. carton!»fig: 2. (Naar

ROESEL 17495 zie Deelily pos 47:

m 1798. Acarus aquaticus. ADAMS, Essays micr.; Ed. 2.;

p. 703. — Nomen nudum; ,,in stagnant water; swimms

quick” (sic!).

m 1798. Trombidium aquaticum. CEDERHIELM, Faunae

Ingricae Prodr.; p. 190. n. 580. — Diagnose van LINNAEUS

1767. — Prov. Petrograd.

n 1798. Acarus aquaticus, Wassermilbe. WILHELM, Unter-

halt. Naturg. ;p. 317.17. Sis.

m 1799. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso ; Tique

rouge satinée aquatique. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p.

624. n. 8. — Als 1762.

m 1800. Acarus aquaticus ruber abdomine depresso, Tique

rouge satinée aquatique. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p.

625. n. 8. — Als 1762.

m 1801. Hydracna aquatica. LAMARCK, Syst. Anim. sans

vert.; p. 178. — Citeert ROESEL 1749 en DE GEER 1778. —

Nomen nudum.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 409

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

m 1802. Acarus aruaticus. TURTON; in: GMELIN, A gen.

Syst. of Nat.; v. 3: p./709. — Engeland.

m 1802. Trombidium aquaticum, Trombidion aquatique.

WALCKENAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 184. — Zeer korte

diagnose; citaten; „nage trés vite, dépose ses oeufs sur les

nepes.’’ sic!! — Frankrijk.

m 1804. Trombidvum aquaticum, Trombide aquatique. HER-

MANN, Mém.: Apt.; p. 35. n.

ROR es ARE ts OO Es Be

„Abdomine sanguineo, flac-

cido-mutabili; oculis approxi-

matis; palpis setaceis. — Ab-

domen d’un rouge de sang,

flasque, variable; les yeuxrap-

prochés; les palpes sétacés.”’

„Il vit dans les eaux. —

Consistance singulièrement

mollasse. Des crochets termi-

nent les pieds. Il n’est pas

très fréquant chez nous. Si sa

peau est couvert de poils,

ce qu'il ne ma pas paru. ...”

Les figures de Degeer, ainsi

que les miennes feront facilement connoître la grande différence

qu'il ya entre eux .... Je ne l’ai trouvé que deux fois .,..

Il a vécu chez moi du mois de Novembre jusqu’au milieu

d’Aoüt, et il n’a point pris d’accroissement. Un autre, pris

en Septembre, a vécu jusqu’au 22 Mai.”

Opmerkingen. Zijisdusin deomgeving van Straats-

burg zeldzaam. Er zijn echter ook jaren, waarin zij plotseling

in grooten getale optreedt; zoo kwam zij in 1900 in Sonsbeek

(Arnhem) veel voor; daarvóór en daarna heb ik haar niet

gezien. — Inderdaad, de figuren van ROESEL 1749, DE GEER

1778 en MÜLLER 1782 eenerzijds en HERMANN anderzijds

verschillen enorm. Ik denk, dat hij bij beide gelegenheden

eene jonge Nympha vond: zie de buitengewoon lange pooten.

Beide Nymphae overwinterden bij hem, zonder te groeien(??);

gaf hij hen wel het hen toekomende voedsel?

Fic. 118 — Overtrek.

410 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

140. Limnochares aquaticus (L. 1758).

m 1804. Mate aquatique, Trombidion aquatique. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; p. 45. — „Cette espèce est le type

de notre genre limnochare.’’ — Nomina nuda. — Ten on-

rechte identificeert hij haar met „la Mitte aquatique rouge’’

van DE GEER (= gymnopterorum).

Op t. 67 contra p. 22. zijn 2 der figuren van DE GEER 1778

(2 dors. en eieren) gereproduceerd, onder den naam van

Hydrachne enfoncee (sic!).

Genus Eylais Latreille 1796.

Type Hydrachna extendens O. F. MULL. 1776.

m 1796. Eylais. LATREILLE, Precis car. gen. Ins.; p.

152. — „Mandibules plates, munies d'un ongle à la pointe,

regues dans une lèvre inférieure. Antennules à cöne alongé,

articulées, arquées, pointues. Pattes propres pour nager. —

Caract. habituels. Corps presque globuleux, d'une

peau assez ferme, sans distinction d’anneaux. Deux à quatre

yeux. Couleur brune ou panachée.”

Men ziet wel, dat het zijne bedoeling is, in dit genus alle

Hydrachnidae, samen te brengen, met uitsluiting van die,

welke in Limnochares en Hydrachna komen.

Als espèce qui aura été l’objet de mon examen” (zie p.

33) noemt hij Hydrachna extendens MÜLLER.

m 1801. Elais (Fra.). LAMARCK, Syst. Anim. sans vert;

p. 171. — Behoort tot de „Arachnides Palpistes’’.

__Elais, Elais (Fra). Idem, ibidem; p. 177. — Diagnose

van LATREILLE, maar met andere woorden.

m 1802. Eylais, Eylais (Fra). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 3. p. 63 (et 64). — „Palpes saillans, coniques,

articulés, arqués, pointus au bout. Mandibules plates, avec

un ongle à la pointe, reçues dans la lèvre inférieure. Pattes

propres pour nager. Corps presque globuleux. Exemple.

Hydrachne extendens Mull.”

(P. 468). „P. 76. ligne dern. hydrachne, lisez hydrachna.’’

Waarbij ik noteer: „lisez p. 64.”’ — Over den omvang van het

genus, zie hierboven. — Over ,,exemple” zie p. 33.

m 1803. Eylais (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 411

Eylais Latr. 1796.

v. 5. p. 200. — „Pattes natatoires; palpes pointus a leur

extrémité.”

m 1804. Eylaîs (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 7. p. 399. — Nomen nudum.

141.

(Vervolg van Deel I. p. 149. n. 54.)

Eylais extendens (O. F. Müller 1776).

Type van het genus Eylais LATR. 1796.

m 1766. Acarus, Milbe. SCHAEFFER, Elementa ent. (onge-

pagineerd), n. 110. — Als

voorbeeld van het genus Aca-

rus geeft hy op tab. 14. f. 2.

de vrij goede afbeelding van

Eylais extendens. Maar de els- +

vormige snuit is fantasie van

hem.

m 1766. Acarus (primus),

(Erste) Milbe. SCHAEFFER,

ieonesrinsts vil lola At 27:

f. 1. — Nomen nudum; dezelfde

afbeelding als hierboven, maar met slechts 3

pooten aan de linkerzijde.

m 1776. Hydrachna ex-

tendens. O. F. MÜLLER,

Zool Dan: Prodr: ; p:!l90;n.

2272. — ,,Oculis binis; sine

cauda; sine furca; glabra;

rubra, rotundata, pedibus

posticis strietis.” — Dene-

marken.

N.B. 4 Oogen, zooals hij

later zelf verbetert.

m 1776. Acarus holoseri-

ceus, sybglobosus, aquaticus.

SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. Bel,

Fic. 119. — Overtrek.

412 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

141. Eylais extendens (0. F. Müll. 1776).

12. t. 1. £. 7. — Ten onrechte citeert hij LINNAEUS, ROESEL,

FRISCH: — Verkort:

„Gross; in allen Teichen gemein. Schön zinnoberroth;

Augen schwarz mittelmässig gross. Füsse I und IV ein wenig

haarig; Füsse II und III zottig. Füsse IV etwas dünner als

die andere. — Wenn noch nicht ausgewachsen, sind die Füsse

verhältnissmässig viel länger, wohl 2 mal so lange wie die

Länge des Rumpfes.”’

De beschrijving der pooten is zeer goed. — In vijvers;

Oostenrijk. — Hij heeft dus ook Nymphae gezien.

m 1780. Acarus aquaticus, Imak-boma (Groenl.). OTHO

FABRICIUS, Faun. Groenl.; p. 222. — Diagnose van LINNAEUS

1767. Citeert dezen, MÜLLER 1764 en 1776, STRÖM; verm.

1762. — Maar zijne beschrijving past niet op aquaticus,

maar op extendens :

„Descr. Vix 1. lin. longus et 3 latus. Corpus habet semior-

biculare antice parum angustatum et utraque extremitate

obtusum, supra depressum, 4 lineis punctorum impressorum,

mediis antice concurrentibus, (quod optime in macris, qui

in rivulis exsiccatis occurrunt, observatur;) margine laterali

supra pedes etiam punctatum, infra versus anum magis

convexum. Frons utrinque impressuram habet, rostrum

medium nutans formantem. Oculi 2 obscuriores pone impres-

suras distantes (1). Antennae breves articulatae sub rostro.

Pedes 8, quorum 2 postici longissimi retroversi, (hos incedens

plerumque post se trahit;) (2) 4 medii breviores, fere aequa-

les, antici omnium brevissimi, et omnes obtusi sine ungue

notabili. Color totius sanguineus, pedibus antennisque palli-

dioribus. Tomenta rara in corpore (3) pedibusque. Habitat

in aquis, rivulis, etiam in mari ad ostia fluviorum (4).

Opmerkingen. 1. Dat pleit tegen de determinatie,

of zou hy zich met „distantibus’’ verschreven hebben.?

2. Dat pleit voor de determinatie. 3. de setae frontales. 4.

Deze waarneming is merkwaardig.

m 1781. Hydrachna extendens. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 25. — Als 1776; dus ook: „oculis binis.” — Ook

p. 62. n. 31. t. 9. f. 4. — „Primo visu refert A. cruentam &

umbratam, at valde diversa est. — Corpus obscure rubrum,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 413

141. Eylais extendens (0. F. Müll. 1776).

convexum, nitidum, rotundatum, glabrum absque setis,

postice quam antice parum latius. Nullae distinctae macu-

lae, umbra tantum intestinorum perlucet. Subtus concolor.

— Oculi quatuor, aegre conspicui, sunt enim puncta

elevata rubra, duo paria ita

invicem approximata, ut

certo tantum situ ope lentis

videantur distincta; haec

quoque hoc singulare ha-

bent, ut non ad latus remota,

uti in congeneribus, sed in

medio antico sita sunt, id

est triplo-longius a margine

laterali abdominis, quam

inter se distantia. — Palpi

minimi, antica corporis parte

tecti, trium articulorum; Fic. 121. —2/1; overtrek.

hi simul sumti unum pedis aequant. — Pedes cum palpis

corpori concolores quinque articulorum, vix corporis longi-

tudine. Articuli aequales subpilosi. Pedes quarti paris, reli-

quis longiores, pilis omnino destituuntur (1) hinc nec nata-

torii. Hanc ob causam animalculo natante, recta extendun-

tur absque omni motu: quod huic proprium. — In fovea

aquosa iuxta aggeres Viconienses Falstriae maiores & mino-

res pilis pedum posticorum brevioribus, latereque exteriore

rarioribus reperi posticis tamen recta extensis & immotis

circumnatantes (2). In fossis aquaticis.

Opmerkingen. 1. Pooten IV zijn wel degelijk met

korte haartjes bezet. 2. Merkwaardig, dat van deze variëteit,

die hij op het eiland Falster, aan de Oostzee, vond, nergens

in de literatuur melding gemaakt wordt. — Hij verbetert

hier zijne fout: „Oculi quatuor”. — De figuur is fout: ver-

toont aan pooten I zwemborstels en aan pooten IV geen

haartjes. — Denemarken.

m 1781. Acarus aquaticus, Rothe Wassermilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 516. n. 1063. — Hij verwijst naar

SCHRANK 1776.

m 1787. Acarus baccarum, Johannisbeermilbe (sic!!).

414 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH.

141. Eylais extendens (0. F. Müll. 1776).

HERBST, Natürl. Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. — Bij de

figuur van Eylais extendens, uit SCHAEFFER 1766 Icones

ontleend: met) Sap ooten)links!

m 1/90. Hydrachna extendens. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2939. n. 31. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna extendens. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; p. 116. n. 31. — Hydrachne étendue,

p. 107. n. 31. — Naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium extendens. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 2. p. 406. n. 34. — „Globosum rubrum fusco maculatum

pedibus posticis laevissimis. — Distinctum pedibus posticis

haud motatoriis absque pilis.”

m 1796. Eylais extendens. LATREILLE, Précis car. gen.

Ins.; p. 182. — Nomen nudum; type van het genus Eylais

ATR 76!

m 1797. Acarus baccarum, Gamasus baccarum. LATR. (sic!).

OLIVIER; in: En-

eyclieméthanEhist:

nat.;Ins:; :voerl(8:

(Expl de Pl) Bl

255 afaoiderd(naar

HERBST 1787).

Opmerking.

In geen der wer-

ken van LATREIL-

LE komt die tweede

naam voor!

mil 799 ay Sept

Hydrachna cocci-

nea, Scarlet Hy-

drachna, Red Water

Fic. 122. — Overtrek. Spider. SHAW; in:

SHAW & NODDER, Viv. Nat. or The Natur. Misc. ; v. 11. t. 400. —

„Hydrachna coccinea, subglobosa, supra punctis distanti-

bus impressis. — Minime rara haec species aestivo tempore

in aquis purioribus, omnium forte quae in Britannia generan-

tur notatu dignissima est. Magnitudo quintam circiter unciae

partem attingit.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 415

141. Eylais extendens (0. F. Müll. 1776).

„Subglobose scarlet Hydrachna, marked above with dis-

tant impressed points. — Is perhaps the most remarkable of

the British species, and is not uncommon in clear stagnant

waters in the summer months. It growth to the length of

about the fifth part of an inch.”

Ten onrechte vraagt hi ,, impressa”? — De stand der

oogen wijst op extendens „ook hebben de pooten IV geen zwem-

borstels; in de figuur zien wij de beide chitinekapsels aange-

duid. Maar pooten III zijn te lang, en pooten I zijn van

enkele zwemharen voorzien.

m 1801. Elais extendens. LAMARCK, Syst. Anim. sans vert;

p. 177. — Citeert MÜLLER en OLIVIER; te korte diagnose.

Achter den naam staat: „n” (= ,nobis”; sic!).

m 1802. Hydrachna extendens. GMELIN, A gen. Syst. of

Nativi Spazi. Als, 1790:

m 1802. Trombidium extendens, Trombidion etendu. WAL-

CKENAER, Faune paris., Ins.; v. 2. p. 184. — Zeer korte

diagnose; citaten; „eaux stagnantes”. — Frankrijk.

m 1803. Hydrachna extendens, Streckfüssige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 226. n. 2716. — In de overi-

gens goede diagnose: „die Augen roth.” — In de daarop

volgende korte beschrijving: „Die 4 schwarzen Augen

äusserst klein, ganz in der Mitte des Vorderendes, und bil-

Gem Zs am mene n lan elı ches Viereck»Die

dunklern Flecke sind eigentlich Vertiefungen.”

Ziedaar eene aanduiding van den „oogbril”.

(P. 223.) Na de beschrijving van impressa (= gymnoptero-

rum) zegt hij nog: „Nur die sechs vorderen Füsse haben

Schwimmhaare, die zween hintersten haben blos kurze Här-

chen.” — Dat kan alleen op Eylais betrekking hebben, en

zelfs dan nog is deze beschrijving niet geheel juist; alleen

pooten II en III zijn van zwemborstels voorzien. — Die zin

was dus misplaatst.

Hydrachna coccinea ; Karmosinrothe Wassermiete. Idem,

ibidem; p. 224. n. 2709. — „Kugelförmig; durchaus einfärbig

karminroth, umpunktirt; die Augen schwarz.’ — Citeert

SCHRANK 1776 en 1781. — „In Wassergräben; August;

Beieren.

416 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

141. Eylais extendens (0. F. Müll. 1776).

Hij heeft dus bemerkt, dat zijn naam aquaticus (1781)

eene verkeerde was.

m 1804. Hydrarachna extendens. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 54. noot. — Hij zag de eiergroepjes, die er uitzien als die

van Linmochares aquaticus. — Frankrijk.

Hydrarachna extendens. Idem, ibidem; p. 59. — Hij maakt

hier dezelfde opmerking over de „2 oogen” van MULLER

1781. p. 25, als ik hierboven deed van 1776.

Opitab 6rsfverziet men de eieren, diecmnede Expl! dpi

aan deze soort toegeschreven worden. Op p. 59 staat echter,

dat de herkomst dezer eieren dubieus is; daarom reproduceer

ik deze figuur niet.

m 1804. Hydrachna extendens, Hydrachne étendue. LA-

TREIPLE, dist. fmat.Crust. Ins.; sv. :8:°p.=342n., 3:0 15

Olivier 1792. — „C'est le type de mon genre eylais.”’

m 1804. Acarus baccarum, Johannisbeer-Milbe. PANZER,

Syst. Nomencl. Schäffers Abbild. (ook: Schaefferi Icones Ins.

Enum.); p. 39. en 260. — Zie 1787.

In bijna alle nu volgende beschrijvingen der Hydrachnellae

wordt het aantal leden der palpen (2—4) en pooten (4—7) zelden

juist aangegeven. Op deze foutieve opgaven zal ik niet reageeren.

Wel zouden zij voor sommige acarologen eene heerlijke gelegenheid

zijn, om ze te plaatsen op de lijst der „condemned species”, der

„species negligendae”.

Genus Hydrachna O. F. Müller 1776.

Type: Hydrachna cruenta O. F. MÜLLER 1776.

= 1776. Hydrachna. O. F. MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.;

p. 26. — „Oculi 2, 4, 6; Antennae nullae.’’ — Die diagnose

staat tegenover die, welke hij aan Acarus geeft; zie p. 17;

en dan is zij juist; behalve, dat 6-oogige Hydrachniden on-

bekend zijn. — Geen type. — Aantal soorten 49, dus 9 meer

dan in 1769; zie hierboven, p. 389, en hierbeneden 1780.

m 1780. Hydrachna. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre

Ins. aquat.; p. 624. — „Insectum apterum, capite, thorace,

abdomineque unitis; pedis octo; palpi duo, articulati; oculi

duo, quatuor, sex.” — Geen type. Aantal soorten 40. Deze

mémoire werd in 1768 aangeboden, bleef 12 jaar liggen. —

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 417

Hydrachna O. F. Müller 1776.

Behalve de laatste 2 woorden is deze diagnese dezelfde als

die van LINNÉ's Acarus 1758.

m 1781. Hydrachna. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae; p. 5—

12. 23. — Diagnose van 1780. — 49 Soorten; geen type. —

De tekst is door mij hierboven p. 394 in extenso besproken.

m 1784. Hydrachna, Wasserspinne. LESKE, Anfangsgr.

Naturg.; p. 533. — Verkorte diagnose van MÜLLER 1780;

zeer korte mededeeling; niets nieuws.

m 1788. Hydrachna, Wasserspinne, Wassermilbe. BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 3.; p. 436. n. 80. — Verkorte

diagnose van MÜLLER 1780.

1290. H'ydvachına. “GMELIN, Syst, Nats; iv. il. Pi Sup.

2935. — Diagnose van MÜLLER 1780.

m 1791. Hydrachna, Wasserspinne. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed. 4.; p. 396. — Diagnose van MÜLLER 1780.

m 1791. Hydrachna, Wasserspinne. ERXLEBEN, Anfangsgr.

Naturg.; p. 333. — Nomina nuda.

m 1792. Hydrachna. OLIVIER; in: Encycl. méth.; Hist.

nat.; Ins.; v. 7. p. 109. — Diagnose van MÜLLER 1780. —

Hydrachne (Fra.), p. 105. 109. — Bij alle soorten wordt eene

volledige vertaling gegeven van MULLER’s beschrijving enz;

zoodat iemand, die geen Latijnsch verstaat, OLIVIER naslaan

kan. — Zie ook 1804 LATREILLE.

1793. Hydrachna, Wasserspinne, Wassermilbe. BLUMEN-

BACH, Haandbog i Naturh.; p. 344. n. 80. — Diagnose van

MÜLLER 1780.

m 1793. Hydrachna, Wasserspinne, Wassermilbe. DONN-

DORFF, Handb. Thierg.; p. 696. — Diagnose van MÜLLER

1780.

m 1795. Hydrachna, Hydrachne (Fra). LATREILLE, Ob-

serv.; in: Mag. Encycl.; v. 4. p. 19. — „Deux antennules

courtes, setacées, arquées, articulées, terminées par un cro-

chet. Deux mandibules en forme de valvules longues, coni-

ques, un peu concaves, emboîtées dans la lèvre inférieure

avancée, conique, creuse.”

De diagnose is niet geheel juist. Als ,espèce qui aura été

l’objet de mon examen’ (= type; zie p. 33) geeft hij op:

Acarus aquaticus Linné. Maar 1° is zijne diagnose in geen

418 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachna O. F. Müll. 1776.

geval een uitvloeisel van zijn „examen” van de echte Acarus

aquaticus LINNAEUS 1758; hij moet dus eene andere soort

onderzocht hebben; want, aquaticus heeft geen „antennules

terminées par un crochet” en geen „mandibules longues’’.

En 2° mag hij geen soort als type aangeven, die niet tot

de 40 door MÜLLER 1776 in zijn genus Hydrachna opgeno-

men soort behoort. Hydrachna heeft dus nog geen type.

m 1796. Hydrachna, Hydrachne. LATREILLE, Précis car.

gen. Ins.; p. 182. — „Antennules arquées, articulées, d’abord

cylindriques, coniques ensuite, et terminees par un ongle

et un pouce mobile. Bec avance, conique, consistant en

deux soies longues, reçues dans une lèvre inferieure.

Pattes ciliées, propres pour nager. — Caract. habi-

tuels. Corps globuleux, sans distinction d’anneaux, rouge

foncé; peau assez ferme. Deux à quatre yeux.”

Deze diagnose is goed, en past uitsluitend op soorten, die

in den tegenwoordigen tijd samengebracht worden in het

genus Hydrachna.

Alssesipece qui aura été Tobi det, deaämon

examen (=S type; (zie hierboven, p.-)33))) noemteehn

Hydrachna cruenta MÜLLER.

m 1797. Hydrachna, Wasserspinne, Wassermilbe. BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 5.; p. 388. — Zeer verkorte

diagnose van MÜLLER 1780.

m 1798. Hydrachna, Trombidium. Cuvier, Tabl. élém.

hist. nat.; p. 470. — Zie bij Hydrachnellae, p. 395.

m 1799. Hydrachna, Wasserspinne, Wassermilbe. BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 6; p. 388. — Zeer verkorte dia-

gnose van MÜLLER 1780.

m 1799. Hydrachna, Hydrachné. SAINT AMANS, Philos.

ent.; p. 143. — Diagnose van MÜLLER 1780.

m 1800. Hydracna, Hydrachnées. Cuvier, Lec. Anat.

comp.; in: Tableau VIII.

m 1801. Hydracne (Fra.). LAMARCK, Syst. Anim. sans

vert.; p. 171. — Behoort tot de „Arachnides Palpistes’’; dat

zijn de hedendaagsche Arachnoidea + Pantopoda.

Hydracna, Hydracne. Idem, ibidem; p. 178. — Achter den

naam staat: ,,Latr.” (sic!). — Diagnose van LATREILLE 1796.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 419

Hydrachna O. F. Müll. 1776.

m 1802. Hydrachna, Waterspin, Wasserspinne, Wasser-

milbe. BLUMENBACH, Hand-Boek Nat. Hist.; p. 557. — Als

u 1802. Hydrachna. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.; v. 3.

AOC 2315217290.

m 1802. Hydrachna, Hydrachne (Fra.). LATREILLE, Hist

nat. Crust. Ins.; v. 3. p. 65. — „Palpes terminés par un

ongle et un corps mobile en dessous. Bec avancé, conique,

de deux soies reçues dans une lèvre inférieure. Corps globu-

leux; peau assez ferme. Pattes allongées. Exemple. Hydrachna

cruenta Mull.

Wel staat hier tweemaal Hydrachne, maar op p. 468 staat:

„P. 76. hydrachne, lisez: hydrachna. — Voor 76. leze men

65! Over ;,Exemple” zie hierboven, p. 33.

m 1802. Famille Hydrachnés. WALCKENAER, Faune paris. ;

Ins.; v. 2. p. 184. — Hij meent ,,genre’’. — „Mandibules et

machoires peu ou point visibles; pattes postérieures revêtues

de poils, propres à la nage.”

m 1803. Hydrachna, Wasserspinne, Wassermilbe. BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 7.; p. 78. — Diagnose van

MÜLLER 1780.

m 1803. Hydrachne (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 5. p. 201. — „Palpes terminés par un crochet et

un corps mobile au dessous; bec avancé.”

m 1804. Hydrarachna, Hydrarachne. HERMANN, Mém.

Apt.; p. 12 et 15. — Ik combineer de twee diagnosen. —

„Rostrum cylindricum, laminaeque duae lineares, vaginantes

integerrimae; palpi duo; oculi duo, quatuor vel sex; pedes

natatorii. — Trompe (ou bec) cylindrique, et deux lames

lineaires en forme de gaine, très-entières; deux, quatre ou

six yeux; pieds natatoires.”’

Op p. 12 staat „lineares’’, d.i. naaldvormig; en op p. 15:

»Vaginantes”, d.i. scheedevormig, en dan kan men nog

vragen: hebben zij beiden den vorm van eene scheede, of

pijp? dan wel: zijn zij gootvormig en vormen zij te zamen

eene scheede? — Dat „oculi duo, quatuor vel sex’ heeft hy

van MÜLLER! — In alle geval past de diagnose op Hydrachna

emend. LATR.

420 DR. A.. C. OUDEMANS, KRITISCH

Hydrachna O. F. Müll. 1776.

Wat de naamsverandering betreft, deze is zeker het uit-

vloeisel geweest van de waanwijsheid van een jongen man,

die pas het gymnasium verlaten heeft. Ook ik heb mij, te

mijner tijd, door mijne jeugd-pedanterie laten medeslepen.

Dergelijke haplographiën (— eenvoudige schrijfwijzen) zijn

volstrekt niet onklassiek al zijn zij niet mooi:

éupopebs uit dupipopebc; depunorng uit depparhorns; Seo-

wontepov uit depuatémtepov; xehaivephc uit xekauvovephg,

@Aéxpavoy uit dhevóxpavov, Terpayuov uit tetoddpayuov, lapi-

cida uit lapidicida, latrocinium uit latronicinium, malo

uit ma volo of magis volo, nolo uit ne volo of non volo, vene-

ficus uit veneneficus.

Wilde men genus-namen veranderen, omdat men meent,

dat zij door de voorstellers verkeerd geschreven zijn, dan

komen daarvoor zeer vele in aanmerking: Sarcoptes (Sarco-

coptes), Pentremites (Pentatremites) en eenige duizen-

den anderen, zelfs van den nieuwsten tijd (BERLESE!),

niettegenstaande de „Raadgevingen’ der Commissies voor

Nomenclatuur.

Bovendien beteekent Hydrarachna : Waterspin, di. Ar-

gyroneta aquatica L.

Hydrarachna, Hydrarachne. Idem, ibidem; p. 52. — Hij

keurt MULLER’s diagnose af.

(P. 54). De soort, die hem tot het opstellen van zijne dia-

gnose diende, is geographica, „la plus grande des espèces con-

nues.” — Hij onderzocht daarvan de monddeelen; zie de

figuur 128, p. 435. — Verkort:

»Trois parties: celle du milieu, qui vraisemblablement

est le suçoir même, est couverte par deux lames lineaires

(1), plus courtes, couchées tout près l’une de l’autre, et appli-

quées si fortement au suçoir que l’on ne peut ni les séparer,

ni les écarter l’une de l’autre qu’à l'aide de la pointe d’une

épingle, et cela encore assez difficilement.” — „Les pieds

sont terminés par deux onglets.

Opmerking. 1. Onjuist; de mandibels liggen in

den snuit. 2. De beide mandibels. — Hij zegt het wel

niet, maar de indruk, dien men bij de lezing krijgt, is, dat hij

meent, dat alle Hydrachnidae dezelfde monddeelen bezitten.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 421

Hydrachna O. F. Müll. 1776.

Op t. 3. f. 5. vindt men eene figuur, die 3 leden van poot

IV van eene ongenoemde soort voorstelt. Daar de teekening

niet te identificeeren is (o.a. deugt de proportie der leden

niet), zoo reproduceer ik haar niet.

m 1804. Hydrachne (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 399. — Nomen nudum.

m 1804. Hydrachnes (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 8. p. 5—55. — Dit hoofdstuk is, wel niet woor-

delijk, maar toch uit OLIVIER 1792 overgeschreven.

142.

(Vervole’ van Deel I. p. 153. n57.)

(sub nomine Acarus globosus DE GEER 1778.)

Hydrachna cruenta O. F. Müller 1776.

Type van het genus Hydrachna O. F. MULL. 1776.

m 1732. Wasser-Wanzen-Laus (Larva), Rothe Wasserspinne

(Adultus). FrIscH, Beschr. Ins. Teutschl.; v. 10. p. 27. 28.

29. — Register over Deel VI—X.

m 1737. Animalculum, Animal (Larva). SWAMMERDAM,

Biblia Naturae, Bybel der Natuure; v. 1. p. 230. — Zie

vender Deel: pit 155156:

m 1740. Pediculus in cimicibus aquaticis (Larva), Aranea

aquatica rubicunda (Adultus). FRISCH, Index hist. suae Ins.;

in: Misc. Berolin.; v. 6. p. 130. — sub n. XXXII et XL.

— Nomina nuda.

m 1752. Thiergen, Thier (Larva). SWAMMERDAM, Bibel

der Natur; p. 97. col. 2. — Als 1737. De platen zijn nieuw;

de figuren meestal meesterlijk nagebootst.

m 1758. Kleine Rothe Wasserspinne. GMELIN, Onomatol.

aus nat, v. 1. col. 30. — Nomen nudum.

m 1758. Insecte, Animalcule (Larva). SWAMMERDAM, Hist.

mar. da.) Ins. ; in : Collect. acad.; v. os Hist. „Nat. sep. sip. 146:

147. — Vertaling van Biblia Naturae. De platen zijn nieuw;

de figuren meestal zeer nauwkeurig nagebootst. — Als

WZS 7:

m 1758. Creature, Insect (Larva). SWAMMERDAM, The

422 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

Book of Nature; p. 101. col. 2. — Als 1737. De figuren zijn

zeer getrouw nagebootst.

Water-anvmalcule (Larva). Idem, ibidem; Expl. plates: t.

Seen:

m 1759. Araneus aquaticus ruber parvus. DE LA CHENAYE

DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 647. col. 1. —

Nomen nudum.

1766. Luis, Lwisje (Larva), Kleine roode waterspin

(Adultus). ROESEL VAN ROSENHOF, De nat. hist. der Ins.;

v. 3. p. 138. 139. t. 24. f. 1—4. a—f. — Als 1749; zie Deel

Ip» 157:

m 1768. Aegg. DE GEER, Djur som med en sträng; in :

Kongl. Vet. Acad. Handl.; v. 29. p. 181. 182. — Na de be-

handeling van 2 soorten van „Acarus vegetans”: Hvad som

mäst liknar detta, äro smä röda aflänga ägg (Fig. 6), af et

slags vatten-Acari, som sinnas fasthängande med en liten

stjelke (1) vid benen och kroppen at ätskilliga större Vatten-

Insecter,' sasom Vattenbaggar (Dytisci), Vatten-Scorpioner

(Nepae) och flere sädane. Desse ägg växa och tiltaga i storlek,

hvilket är tecken, at de draga föda utur Insectets kropp, vid

hvilken de fast sitta; men ändteligen kläckas de ut och fram-

bringa smä röda Acari (Fig. 7), som snält simma i vattnet.”

„Wat het meest op hen gelijkt, zijn kleine roode langwer-

pige eieren (fig. 6), van eene soort Water-Acari, die met eenen

kleinen steel vast hangende zijn aan de pooten en het lichaam

van verscheidene groote Waterinsekten, als [Waterrammen

Dytisci),] Waterschorpioenen (Nepae) en meer zoodanige.

Deze eieren wassen en nemen toe in grootte, hetwelk een

teeken is, dat zij voedsel trekken uit het Insekten-lichaam,

waaraan zij vastzitten; maar eindelijk broeden zij uit en

brengen voort kleine roode Acarı (fig. 7), die snel zwemmen

in het water.”

Ik reproduceer de figuur niet, omdat zij slechter is dan

die van 1778. Zie aldaar.

DE GEER ziet dus niet in, dat deze roode lichamen Larvae

zijn. FrIscH 1728 was gelukkiger; hij noemt ze ,,Lause”'

en heeft „an dem Halse dieser Läuse eine Spur von Füsse

gefunden.” Zie Deel I. p. 153.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 423

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

Verder zegt DE GEER, dat LINNAEUS deze diertjes Acarus

aquaticus &c. noemt. Daarin vergist hij zich; zoodat ik dien

naam niet beschouw als aan de diertjes gegeven.

Nepa cinerea ; Zweden.

m 1769. Acarus aquaticus, Roode waterspinnetje. HOUT-

TUYN, Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 142—144.

n. 21. — Lees mijne opmerking bij Acarus aquaticus, hier-

boven sub 1769. — Hij vertaalt het door FRISCH 1728 mede-

gedeelde.

m 1769. Vandspindel. O. F. MÜLLER, Om Vandspinde-

ler; in: Kjob. Efferretninger; p. 220. n. 26. en in: Kritiske

Journal; p. 120. n. 26. — „2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen; glatt; blodrgd; Bugen lasket; rode Beene.”

— Zie de vertaling sub 1776. — Denemarken.

m 1769. Waterspin. SLABBER, Natuurk. Verlust.; p. 13.

— „Men ziet veele van de Water-Spinnen, die zeer schoon

karminkleurig zijn.” — Ik vermoed, dat hij cruenta zag. —

Nederland.

BRU tt, Motie DE GEER, Mém. Hast, Ins.;. vw. 2./P. lp:

86. — „Les Notonectes, les Scorpions d'eau et autres, sont

attaqués par des Mittes ordinairement rouges, qui sont

aquatiques comme eux; elles s’attachent à leurs pattes et

dans d’autres endroits du corps.”

Wonderlijk, dat hij nu niet, als in 1768, van eieren

spreekt, maar van de Adulti. „elles s’attachent’’ &c. —

Dezelfde figuur als 1768; zie hierbeneden 1778. — Notonecta,

Nepa ; Zweden.

m 1771. Ei. DE GEER, Thiere die mit einem Strange

in: Kön. Schwed. Akad. Wiss. Abh.; v. 30. p. 196. — Als

1768. — De vertaler spreekt van „weisse länglichte

Eier .... die mit einem langen Stengel &c.” — Wij

leeren hieruit, dat wij altijd de origineele bronnen

bestudeeren moeten.

m 1773. Mitte aquatique rouge. DE GEER, Mém. Hist.

Ins.; v. 3. p. 369. — Hier weêr, als 1768; de aan Nepa han-

gende Larvae: „des oeufs, d'où sortent des Mittes aquati-

ques rouges.”

(P. 654) „Expl. d. PI.: „sortie de l’oeuf & qui nage avec

424 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

agilité.’’ — Dezelfde figuren van 1771, maar grooter en beter,

maar nog niet zoo goed als die van 1778. Zie aldaar.

m 177“. Louse. GOLDSMITH, An hist. of the earth; v. 7.

p. 360. — „Water-Scorpions .... are .... greatly overrun

with a little kind of louse.” — Nepa cinerea ; Engeland.

m 1775. Wasser-Spinne, Rothe Spinne. EICHHORN, Was-

serthiere; p. 60. — „So findet sich nicht selten eine Art

rother Spinnen die das schönste Carmoisin haben; Das Wasser

ist ihr Element, und sie können nicht, wie die Erd-Spinnen

in der Luft leben; Diese Thiere finden sich mehrentheils

im Kraut, doch aber auch im Most; Sie sind mit blossen Augen

zu sehen, und gehören weiter nicht für das Microscopium,

als wenn man ihre besondere Theile betrachten will.”

1775. Acarus aquaticus, Wassermilbe. FUESSLIN, Verz.

Schweiz. Ins.; p. 60. n. 1181. — Citeert FriscH 1728. — „In

Seen, Teichen, Sümpfen, nicht selten.” — Zwitserland.

m 1775. Acarus aquaticus, Rothe Wassermilbe. P. L. S.

MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1053. n. 21. — Eén

zin heeft betrekking op aquaticus ; zie p. 402; de rest op

cruenta, ontleend aan FRISCH 1728. Maar hij vertelt ook op

eigen gezag onzin: „In feuchter Erde, und sogar im Was-

ser’; „indem sie auch in süssen Wassern sehr schnell über

die Oberfläche hinlaufen”; „ihre Bruth zeiget sich schon im

Merz, in einem von Moos verwickelten Netz.”

m 1775. Wasserspinne. SLABBER, Phys. Belust.; p. 4.

— Als 1769.

1776. Milbe (Larva). GOEZE, Insekten an Thieren; im :

Berlin. Ges. naturf. Freunde; v. 2. p. 268. — „an Nepa und

Notonecta.’’ — Duitschland.

1776. Acarus aquaticus, Rothe Wassermilbe. GOEZE, Verz.

Rösel Ins. ; in : Naturforscher, 9. Stück; p. 70. — Nomina nuda.

& 1776. Hvdrachna cruenta. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 190. n. 2273. — ,,Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; rubra, distenta, pedibus aequalibus.”’

Zie 1769. „Rode Beene”; hier ,,aequalibus” (ik vermoed:

evenals het lichaam: rood; maar men kan er ook uit lezen:

alle aan elkander gelijk!)

B 17/8 (Mete DE GEER 'Mém.-Hist Ins!; vi. 7.2782, —

HIST. OVERZ. D: ACAROLOGIE. II. 425

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

„Elles attachent leurs oeufs au corps ou aux pattes de .

Punaises-d’eau.”

(P. 128.) „Certains oeufs rouges, attachés par un petit

pédicule au corps et aux pattes de .... Punaises d'eau.”

(P. 144). Acarus aquaticus ruber, Mitte aquatique rouge. —

Eren 23h ali

Dat is Hydryphantes gymnopterorum ; maar onder diezelfde

namen wordt ook cruenta behandeld! — Verkort:

„Sur le corps et les pattes des Punaises d’eau, de petits

corps en forme de grains ovales d’un rouge très vifs, forte-

ment attachées, implanté dans la peau par un petit pedicule.

Particulièrement au printemps. Ces grains remplis d’une

liqueur rouge, étoient de véritables oeufs. Il en sortent de

petites Mittes rouges à corps sphérique et à longues pattes,

qui me paroissent être ou de l’espèce dont il a été question

dans ect article (1), ou bien de celle du suivant” (2).

„Les Mittes aquatiques rouges à corps sphérique pondent

et attachent leurs oeufs au corps et aux pattes des autres

Insectes aquatiques plus grands. Puisqu’on trouve de ces

oeufs de grandeurs différentes, il est certain qu’ils crois-

sent et augmentent en volume, sans doute par un cer-

tain suc nourricier, qui passe du corps de l’Insecte dans

l’oeuf (3). C’est pourquoi les Punaises d’eau, très-chargées

de ces oeufs étoient faibles et languisantes. Ces oeufs parois-

sent encore leur causer une espèce de démangeaison, puis-

qu'elles frottent avec leur pattes les endroits du corps où

ils se trouvent placés” (4).

426 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

Opmerkingen. 1. Acarus ruber (= gymnopterorum).

2. Acarus globosus (= cruenta). De afbeelding stelt natuurlijk

eene Nympha voor, die uit zoo’n „ei’’ gekomen is. De af-

beelding (onze fig. 123) is dezelfde als die van 1768 en 1773,

maar veel beter, weshalve ik haar hier wel produceer. 3. Als

die „eieren”’ tegelijk gelegd waren, dan zouden zij alle even

groot zijn; daarover heeft DE GEER blijkbaar niet nagedacht.

4. Vermoedelijk wel door de telkens herhaalde boringen in

verschillende richtingen van de hypopharynx.

Op p. 880. (Expl. d. PI.) staat, dat de afgebeelde poot

met „2 oeufs ovales rouges” is die van eene Notonecta, en de

„eieren” „donnent naissance à des Mittes aquatiques rouges’

(sic!). Ook fig. 10. „représente la petite Mitte aquatique

rouge” (sic!)

(P. 146. n. 25.) Acarus (aquaticus) globosus, Mitte aquatique

vonde. — „Aquaticus rubro-fuscus,

. corpore globoso, tentaculis breviori-

bus, pedibus rubris approximatis.

— Aquatique d’un brun rougeâtre,

à corps arrondi et à bras courts, à

\ pattes rouges placées à distance

égale.” — Verkort:

„Il y en a du volume d’une petite

lentille (1). Corps plus arrondi, pres-

ff} que tout à fait sphérique, un peu

ha | FE applati en dessous. Peau lisse et

: tendue, sans aucun poil. Couleur

f d'un brun rougeâtre obscur; bras

et pattes rouges couleur de sang.

D'autres, beaucoup plus petites (2), quoique de la même

espèce, la grandeur des graines de navet (3), couleur plus

rouge ou moins brune, avec une grande tache bien marquée

couleur de feu en dessous dans la plûpart des individus.

Bras beaucoup plus courts, mais plus gros que ceux de l'autre

espèce (4), formant en devant une pointe avancée parce

que la Mitte les tient appliqués l’un contre l’autre (5), divisés

en articulations, finissent en pointe un peu courbée. Entre

ces bras la trompe, plus longue que celle de l’espèce précé-

Fic. 124. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 427

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

. dente (4), de la longueur des bras. Pattes de la même figure

que celles de cette derniere Mitte (4) ayant des poils et de

longs filets; sont cependant un peu plus courtes, quoiqu’elles

ayent un article de plus (six), attachées tout pres les unes

des autres; les I sont beaucoup plus courtes que les autres’’ (6).

„Deux tubercules hemisphériques assez grands d’un rouge

vif, a quelque distance l’un de l’autre; sans doute les yeux.”

„Nagent avec beaucoup d’agilité; le poids de leur gros

corps ne les incommode pas; elles vont au fond par leur

propre poids quand elles tiennent leurs pattes en repos.

Opmerkingen. 1. Ervum lens. 2. Dat waren Nym-

phae. 3. Brassica napus. 4. Acarus ruber (= gymnopterorum).

5. Hij is de eenige, die deze zonderlinge houding beschrijft.

6. Dat is waar; hij beschrijft de Nympha; de lengte der poo-

ten III en IV in zijne afbeelding (123) is dus goed; fig. 124,

een adultus: geen der pooten is langer dan het lichaam.

— Aan zijne figuur is niet de noodige zorg besteed: zwem-

borstels ontbreken! — Dat zoude voor sommige acarologen

een reden zijn, deze soort tot de „condemned species’ te

rekenen! — Zweden.

m 1778. Laus. GOEZE, Entom. Beyträge; v. 2. p. 172,

sub Nepa. — Nomen nudum.

Acarus (aquaticus) Neparum. Idem, ibidem; p. 174, sub

Nepa cinerea. — „Acht Füsse, gehören also zu den Acaris;

eine eigene Art, die man Acarus aquaticus Neparum nennen

könnte.” Hij citeert FRISCH 1728 en SWAMMERDAM 1737. —

Evenals men bij DE GEER doet, laat men ook hier het woord

„aquaticus’’ weg.

m 1778. Hydrachna cruenta, Blutwasserspinne. GOEZE,

in zijne vertaling van LISTER’s Spinnenboek; p. 280. n. 192.

— Diagnose van MÜrrER 1776.

[m 1778. Acarus globosus, Witte Aal-Spin. GRONOVIUS,

Mus. Gronov.; p. 44. n. 441. — Nomen nudum. — „Witte

aal” is een mediane witte streep over den rug; vermoede-

lijk moet hier Araneus globosus gelezen worden. ]

m 1780. Rothe Wassermilbe. GÖTZE; in: DE GEER, Abh.

v. 3. p. 243. — Als 1771. — Idem, p. 424. Expl. tab. — Met

dezelfde figuur als die van 1778.

428 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

m 1780. Hydrachna cruenta, abdomine distenta, pedibus

rubris. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre. Ins. aq.; in : Mém.

Acad. Roy. Sci pRarsyiv.'6.)p: 624. n.026 — Wet wel hier

staat weer „pedibus rubris”. niet: aequalibus; zie 1776.

m 1781. Wasser Spinne, Rothe Spinne. EICHHORN, Beytr.

Naturg. Wasserthiere; p. 60. — Als 1775.

m 1781. Trombidium globosum. FABRICIUS, Spec. Ins.; v.

1. p. 535. n. 5. — Korte diagnose naar DE GEER 1778. — Hij

zegt erbij: „Conf. Acarus aquaticus maculatus DE GEER,

7. N46r t 290 fl 18T

Dat is het © van Arre-

nurus buccinator MULL.

m 1781. Hydrachna

cruenta. O. F. Mür-

LER, Hydr. Daniae; p.

25. — Als 1776. — Ook

P. HOSTS MEO:

f. 1. — Ik wijk hier

af van mijne gewone

wijze van behandeling,

en wel om voor de identiteit van cruenta en globosus te

pleiten.

Fic. 125 — 2/3. Overtrek.

cruenta. | globosus.

Corpus supra et subtus pla-

niusculum,

valde distentum & laxum

else tel elves ee ele tere ie eee ee see ©

ec 0 ee 0 ee ee e ew e 0

® 0 0 0 © © 0 © 0 0 0 è

oe ee ee ee.

Oculi aegre deteguntur; an-

tice puncta duo elevata ru-

bra distantia

. 0 0 0 eee ee ee ew

eee € eee see jee! eee ojee (ents eee ee

Corps un peu applati en

dessous,

Presque tout-à-fait sphéri-

que,

Les petits couleur plus rou-

ge, ou moins brune.

Les grands couleur d’un

brun rougeâtre obscur.

(Noch DE GEER, noch PIER-

SIG zeggen iets over vlekken).

Deux tubercules hémisphé-

riques d’un rouge vif, à quel-

que distance l’un de l’autre,

sans doute les yeux.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

429

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

Palpi breves extrorsum cur-

Mat acuti». .

trium articulorum rubri..

pubescentes. (Hij teekent

den linker palp met 3, den

rechter met 2 haartjes). ....

Pedes longitudine corporis,

(dat is een gezichtsbedrog en

komt bij geen enkele Hydrach

na voor).

articulorum quinque ruber-

rimi (oude schrij vers zijn daar-

in onnauwkeurig).

Primi pubescentes vel pilis

undique minimis obsitis.

Reliqui articulis quarto &

quinto ac apice tertii pilis in-

terno latere articulo duplo

longioribus vestiuntur.

ee ee ee © © 0 e ee ee ee ee +

Bras courts, finissent en

pointe.

Divisés en articulations;

rouges, couleur de sang

PIERSIG teekent de palpen

met een weinig meer haartjes.

Pooten (I—IV nemen in

lengte toe; PIERSIG: selbst

der letzte Fuss bleibt immer

noch beträchtlich hinter der

Körperlänge zurück).

Six articles; Pattes rouges

couleur de sang (als hier-

naast).

(PIERSIG: Die Borstenbe-

waffnung ist, mit Ausnahme

des ersten Paares reich.)

(PIERSIG: Bei den drei letz-

ten Paaren an der Beugeseite

der mittleren Glieder, zahl-

reiche, halblange Borsten.

Schwimmhaare am vorletz-

ten Gliede des 2. und am 4.

und 5. Gliede des 3. und 4.

Beinpaares.

Habitat: „In pascuis inundatis’.

Men kan mij voorhouden, dat MÜLLER in zijne figuur geen

„rostrum’’ teekent, en er in den tekst ook over zwijgt. Ik

antwoord, dat DE GEER in zijn tweede hoofdfiguur (zie

mijne fig. 124) eveneens geen rostrum teekent, en dat KocH

bij zijne punicea (14. 17) evenzoo geen rostrum teekent, even-

min daarvan in den tekst spreekt, terwijl punicea toch eene

echte Hydrachna is.

MULLER’s figuur is te elliptisch geteekend; maar eene

der figuren van DE GEER’s ruber (= gymnopterorum) (onze

fig. 129) is eveneens te lang uitgevallen; daarop heeft nooit

iemand eene aanmerking gemaakt!

430 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

MÜLLER teekent op zijne figuur (zie onze fig. 125) 3 licht-

roode, of, zoo men wil, 2 donkerroode banden, waarvan

hij in den tekst niet gewaagt. MÜLLER zelf

zegt niets van een rostrum, noch beeldt hij er een af, en töch

identificeert hij zijne cruenta met Acarus globosus DE GEER,

waarbij deze auteur wel van een ,, trompe” melding maakt,

en haar ook in zijne détailfiguur (onze fig. 124) afbeeldt.

Summa summarum, ik beschouw globosus als synoniem

met cruenta ; ik deins niet voor eene naamsverandering

terug.

m 1783. Acarus aquaticus globosus. DE GEER, Abh. (ver-

taling van iGoEZE);;iv.. 7. p. 61. n.. 25. — Als. 1778.

Runde Wassermilbe. GOEZE, ibidem; p. 61. noot a. — Hij

volgt MÜLLER: globosus = cruenta.

m 1783. Acarus aquaticus globosus. RETZIUS, de Geer

Gen. & Spec. Ins.; p. 206. n. 1359. — Diagnose van DE GEER.

m 1787. Trombidium globosum. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v. 1. p. 342. n. 5. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1789. Acarus aquaticus globosus, Aquatique ronde. DE

VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 68. n. 54. — Naar DE GEER.

m 1790. Hydrachna cruenta. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2939. n. 32. — Diagnose van MÜLLER, met globosus als

synoniem.

m 1791. Acarus aquaticus, Kleine rothe Wassermilbe, Was-

serspinne. FISCHER, Vers. Naturg. Livl.; p. 358..n. 663. —

„Sie sieht einer kleinen Spinne ziemlich gleich, und ist blut-

roth.” — Lijfland.

m 1792. Hydrachna cruenta. OLIVIER; in : Encycl. méth.;

Hist. nat; Ins.; v. 7. p. 116. n. 32. — Hydrachne ensanglantée,

p. 107. n. 32.; p. 116. n. 32. — Met globosus als synoniem. —

Vertaling van MÜLLER’s beschrijving.

m 1792. Trombidium globosum. PETAGNA, Instit. ent.; v.

1. p. 432. n. 4. — Diagnosen van FABRICIUS 1781 en DE

GEER 1778.

a 1793. Trombidium globator. FABRICIUS, Ent. syst; v.

2. p. 403. n. 23. — „Globosum fuscum pedibus rubris.” —

Citeert cruenta Mürr. en globosus DE GEER. — Hij heeft

zich dus in den naam verschreven.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 431

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

m 1796. Hydrachna cruenta. LATREILLE, Précis car. gén.

Ins.; p. 181. — Nomen nudum; type van het genus Hy-

drachna MÜLLER, emend. LATR. 1796; zie p. 418.

Hierbij maak ik de volgende opmerking. MÜLLER werd in

zijne identificeering van cruenta en globosus zestig jaren lang

door alle onderzoekers gevolgd. De eerste, die cruenta en

globosus scheidde, is KocH, maar als men zijne figuur van

cruenta ziet, dan past die op de beschrijving, die Hydrach-

nologen van globosus geven.

m 1801. Hydracna cruenta. LAMARCK, Syst. Anim. sans

vert.; p. 178. — Citeert MÜLLER 1781 en DE GEER 1778. —

Nomen nudum.

m 1802. Hydrachna cruenta. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat av 3..P.-718. == Als. 1790:

m 1803. Hydrachna cruenta, Schwarzrothe Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 222. n. 2706. — Diagnose

en citaat van MULLER 1776 en 1781. — „In hellen Wiesen-

bächern.’’” — De bijvoeging: „Sie schwimmt wenig, sondern

geht mehr auf dem Bodensaze” geeft te denken!

m 1804. Hydrarachna globulus, Hydrarachne globule. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 56. n. 3.

LO 0:

„Oculis binis; sphaerica, gla-

bra, rubra, immaculata; pedi-

bus rubris subaequalibus. —

Deux yeux; sphérique, lisse,

rouge, sans taches; pieds rou-

ges, presqu’égaux.”’

„Rarement d’une couleur fon-

cée. Yeux noirs (1), écartés. Palpes étroits et grêles. Bec de

la longueur des palpes. Pieds I peu velus, extremement

courts. Les pieds I—III à cinq, les IV à 6 articles. Dans

tous le 2d article le plus court.”

Opmerking. 1. DE GEER 1778 en MÜLLER 1781

schilderen de oogen als rood; HERMANN noemt ze zwart.

Alle drie hebben gelijk: de corneae zijn rood, waartusschen

de zwarte pigmentvlek. — Vreemd, dat hij noch MÜLLER,

noch DE GEER citeert, en een eigen naam aan dit algemeen

Fic. 126. Overtrek.

432 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

142. Hydrachna cruenta O. F. Müll. 1776.

voorkomend dier geeft; hij heeft meer Nymphae dan Adulti

gezien.

1804. Hydrachna cruenta, Hydrachne ensanglantée. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins: 5 vi. 8. op. 85Mn% 82/4 Als

OLIVIER 1792. — Citeert ook FABRICIUS 1793. — „Cette

espèce est le sujet de notre genre hy-

drachne.’ — Zie hierboven, p. 33.

Tegenover p. 22 is op tab. 67. de larve van cruenta naar

DE GEER 1778 t. 9. f. 9. (onze fig. 123), in spiegelbeeld afge-

beeld en wel onder den naam van „oeuf d’une Hydrachne

{maculée?)”’

143.

(Vervolg van Deel I. p. 151. n. 56.)

Hydrachna geographica O. F. Miiller 1776.

m 1755. Aranea aquatica minor rubra, nigris lineis notata.

(Anonymus) in : Comment. Lips.; v. 4. P. 2. p. 220. — Refe-

raat van ROESEL’s Ins. Belust., 1er Nachtr., 1747. — „quam

excipiunt varii demum cimices’’; hij meent daarmede Nepa

cinerea en Ranatra linearis. — Lees: 1749.

m 1766. Kleine roode Water-Spin met zwarte cieraden.

ROESEL VAN ROSENHOF, De nat. hist. d. Ins.; v. 3. p. 138—

144. t. 24. f. 6. — Als 1749; zie Deel I. p. 151. — Duitschland.

m 1768. Aegg. DE GEER, Djur som med en sträng; i :

Kongl. Vet. Acad. Handl., v. 29. p. 182. — Hij heeft „röda

aflanga agg’ (roode langwerpige eieren) „fasthängande”

gezien „med en liten stjelke vid benen och kroppen af ....

Vatten-Baggar (Dytisci). — Dytiscus ; Zweden.

1776. Hydrachna geographica. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 190. n. 2270. — „Oculis binis; sine cauda;

sine furca; glabra; nigra, sphaerica, maculis quatuor punc-

tisque coccineis.” — Denemarken.

u 1778.) Mitte, DEIGEER, Mém: Hist. Insy;ivi 7a py 82% —

„Elles attachent des oeufs au corps ou aux pattes des Ditis-

ques.” — Dytiscus ; Zweden.

(P. 128.) „Certains oeufs rouges, attachés par un petit

pédicule au corps et aux pattes de .... Ditisques.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 433

143. Hydrachna geographica O. F. Müll. 1776.

(P. 144.) „Sur le corps et les pattes de .... Ditisques .

de petits corps en forme de grains ovales d'un rouge três vif,

fortement attachés, implantés dans la peau par un petit

pédicule. J'ai été convaincu par l'expérience que ces grains

étoient de veritables oeufs de Mittes aquatiques.

m 1778. Hydrachna geographica, Landkarten-Wasserspin-

ne. GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 280. n. 190. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1781. Hydrachna geographica. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 25. — Als 1776. — Ook p. 59. n. 29. t. 8. f. 3. 4. 5.

„Maxima & congenerum splendidissima. — Oculi punctula

duo coccinea, pro mole corporis minima, armato quoque

oculo aegre conspicua. — Corpus globosum atrum, nitidum,

Fic. 127. — 2/1. Overtrek.

armato oculo subtomentosum, maculis & punctis pulchre

coccineis; antice utrinque macula maior dilatata, dein puncta

bina eadem serie longitudinali, in quorum centro punctulum

nigrum, infra haec punctum aliud; tum macula rotundata

antice & postice sinuata, area media nigra, denique versus

anum puncta duo maiora conspiciuntur; hinc puncta octo

maculaeque quatuor coccineae, at puncta medii dorsi qua-

tuor, caeteris splendidiora sunt. Subtus in medio macula

obsolete rubra. Inter puncta oculorum remota, animalculo

tranquillo, tria alia minora serie continua disposita dete-

guntur; an haec quoque visui inserviunt? — Palpi rubri,

acuminati, quatuor articulorum; apice unguiculati, longi-

tudine trium articulorum pedum; hi tegunt rostrum acutum

rubrum, longitudine palporum (1) hoc in congeneribus aegre

434 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

143. Hydrachna geographica O. F. Müll. 1776.

detegitur. — Pedes nigri corpore breviores, articulis sex,

pilosis, summo apice rubris seu extremo articulo toto rubro.”’

, Haec quodammodo refert figuram 6. t. 24. vol. 2. ROE-

SEL. insect. Bel. at maior colore principali nigro palpis rubris,

cum palpi in ROESELII nigri; nec acutissimus auctor rostrum

unquam vidit.”

„Tacta se mortuam momentis quibusdam simulat. Velo-

cissime natat, at consedere amat eodem in loco quasi dor-

miens tribus pedum paribus introrsum curvatis, ac rostro

longius inter palpos porrecto; hoc situ immota ultra 12

horas persistit, pedibus posticis saepe vibrans.”

„In scaturigine paludosa rarissime.” — Denemarken.

Opmerkingen. 1. Maar hij teekent het rostrum

bijna 2 x korter! — ROESEL zegt niets over de kleur der

palpen en pooten, en zijne figuur (natuurlijke grootte) is

veel te klein om daaraan de kleuren aan palpen en pooten aan

te geven. Het rood aan het einde der pootleden is verschil-

lend in uitbreiding. Ook de roode vlekken aan rug en buik

variëeren. — Ook RoESEL (zie Deel I. p. 152) nam waar,

dat ze lang in rust verkeeren kan.

m 1790. Acarus limphaticus, Wasser Milbe. BRAHM, In-

sektenkalender; p. LXLII (= XCII), en p. 19. n. 65. — No-

men nudum; Februari, Maart; Duitschland.

Uit den naam limphaticus zoude men willen afleiden, dat

hij aquaticus met haar waterachtig, slap lichaam bedoelt;

maar le citeert hij „Ronser III. B. tab. 24.” en 2e zegt hij:

„Es ist wunderbar, dass weder Linne noch Fabricius diese

Milbe in ihr system aufgenommen haben.” — Aquaticus

was hun beiden bekend.

m 1790. Hydrachna geographica. GMELIN, Syst. Nat.; v.

1. P. 5. p. 2939. n. 29. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna geographica. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 115. n. 29. — Hydrachne

géographique, p. 107. n. 29.; p. 115. n. 29. — Naar MÜLLER

1781.

ua 1793. Trombidium geographicum. FABRICIUS, Ent. Syst;

v. 2. p. 405. n. 32. — „Globosum nigrum rubro maculatum.

— Reliquis major.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 435

143. Hydrachna geographica O. F. Müll. 1776.

m 1802. Hydrachna geographica. GMELIN, A gen. Syst.

of Nat.; v. 3. p. 713. — Als 1790.

m 1804. Hydrarachna geographica. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 54. noot. — Hij onderzocht de mond-

deelen. Daar zij karakteristiek voor het genus

zijn, zoo heb ik de beschrijving ervan op p.

419. geplaatst. — Van het dier zelf geen be-

schrijving. geen figuur. — Frankrijk.

m 1804. Hydrachna geographica, Hydrachne #

géographique. LATREILLE, Hist. nat. Crust. pre. 128.

IAS RvS pr oo. Mm. 29, tE 67 contra p. 220 Overtrek

f. 2. 3. — Als OLIVIER 1792. — De laatste naam ook onder de

figuren, die copién in spiegelbeeld van MULLER’s figuren

zijn; de rugzijde een weinig gewijzigd.

144.

Hydrachna hexapoda Schrank 1803.

m 1803. Hydrachna hexapoda, Sechsfüssige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 226. n. 2717. — Die vorder-

sten Füsse (1) sehr kurz, fühlhornförmig; rückwärts (2)

einige Borsten. Mit dem viereckigen Asthorn (3) um Ingoll-

stadt, wo sie an den Wasserinsekten säugt (4). Sie ändert

ab mit rothen und meergrünem Korper.” (5).

Opmerkingen. 1. Hy is gewoon, in dit werk, de

palpen dikwijls „Füsse” te noemen, en dan is het zeer zonder-

ling, dat hij deze Larvae „hexapoda’ noemt! 2. Aan den

achterrand. 3. Daphnia quadrangula. 4. Het is jammer, dat

hij de namen dezer „Wasserinsekte” niet noemt. 5. Dat

moeten 2 soorten van Larvae geweest zijn. In alle geval

heeft hij larven gezien, die nog niet veel gezogen hadden!

Onderzoek ter plaatse is gewenscht.

145.

(Adhuc sine nomine.)

(Hydrachna perniformis Koenike 1895.)

m 1799. Oeuf. SONNINI, Voyage d. L haute et basse

436 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(145. Hydrachna perniformis Koen. 1895.)

Egypte; v. 1. p. 414. — „Des petits oeufs allongés, pointus

et d'un rouge clair étoient attachés par un de leur bout au

ventre de cet individu” (Nepa, geel met zwarte vleugels).

— Bij Rossette, Egypte.

Welke Nepa is dat? Het is mij niet gelukt, dat te weten

te komen.

Genus Eylais Latr. 1796.

Type Hydrachna extendens O. F. MULL. 1776.

(Vervolg van p. 411).

Zooals blijkt uit hetgeen p. 410. over Eylais medegedeeld

is, behooren alle volgende Hydrachnidae (n. 146—210) tot

genoemd genus.

146.

(Vervolg van Deel I. p. 150. n. 55.)

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758).

(Hydryphantes.)

m 1759. Acarus gymnopterorum vuber, punctorum cocci-

neorum utrinque pari. DE LA CHENAYE DES Bots, Dict. rais.

univ. d’Anim.; v. 1. p. 647. col. 2. — Nomen nudum.

m 1759. Acarus abdomine rubro, lateribus punctis binis

coccineis. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 23.

m 1760. Acarus gymnopterorum. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Ed. ls MD AIS En 25. AIS 1758, zie Deep alst

m 1761. Acarus gymnopterorum. LINNAEUS, Faun. Suec.;

Ed. 2.; p. 483. n. 1982. — Als 1746 en 1758; zie Deel I. p.

150. Maar hier in plaats van: „uti alter acarus in coleop-

tratis” .... „uti sequens acarus in coleoptratis.” — Die

,Sequens” is coleoptratorum . — Culicidae ; Zweden.

m 1762. Acarus gymnopterorum ruber, punctorum cocci-

neorum utrinque pari; Mitte rouge des mouches. GEOFFROY,

Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 623. 624. — De zeer korte beschrij-

ving is aan LINNAEUS ontleend. — „attachée aux mouches

et aux moucherons.”’ Voor die op ,,mouches” zie hierboven,

p. 338. — Culicidae ; Frankrijk.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 437

146. Hydrachna gymnopterorum (L. 1758).

m 1763. Red Acarus with naked wings, and an equal

number of scarlet points on each side. BROOKES, A new and

aceun Syst.; p. 281..n. 23. |

With naked wings! Sic! Is dat niet eene prachtige

vertaling van gymnopterorum ?

m 1764. Acarus gymnopterorum ruber, punctorum cocci-

neorum utrinque pari ; Mitte rouge des mouches. GEOFFROY,

Efisteta bro Ins: Ed. 2.:(is dezelfde als Ed. 1.l); v. 2. p.628.

624. — Als 1762.

a 1764. Acarus gymnopterorum. O. F. MÜLLER, Faun.

Fridr.; p. 92. n. 820. — „In culicibus.”’ — Denemarken.

m 1766. Acarus gymnopterorum. O. F. MÜLLER, Manip.

Ins. Taurin.; in. Misc. Taurin.; v. 3. p. 198. — Nomen

nudum; Italië.

m 1767. Acarus gymnopterorum. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Bar 22: ive 25 pi 1026. mn’ 26.:— Als '17585;nzie Deel

TDI]

m 1769. Acarus gymnopterorum, Byén-myt. HOUTTUYN,

Natur bust.) va 1. Stuk (— tom.) 13.) op. 149) n..26,

»Byén-myt”, omdat LINNAEUS abusivelijk „uti et Apibus’’

aan den habitat toevoegde.

m 1769. Acarus gymnopterorum. LINNAEUS, Syst. Nat;

BS v. 1. PND dimid 2. pal 0262260 KAS 1767.

1775. Acarus gymnopterorum. FABRICIUS, Syst. Ent.;

p. 814. n. 23. — Als LINNAERS 1767.

m 1775. Acarus gymnopterorum, Bienenmilbe. P. L. S.

MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1055. n. 26. — Naar

HOUTTUYN 1769.

m 1776. Acarus gymnopterorum, Egytsabkoma (Groenl.).

O. F. MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 186. n. 2219. — Dia-

gnose van LINNAEUS. — Denemarken, Groenland.

Ik plaats deze passage hier, hoewel de mogelijkheid be-

staat, dat de in Groenland op een ,,gymnopteron” (Dipte-

ron?) gevonden soort eene andere was.

Acarus aquarius. Idem, ibidem; p. 188. n. 2238. — „Cocci-

neus, abdomine globoso, nitido, setoso.’”’ — Er staat een

+ bij, dat beteekent, dat hijzelf het dier in Denemarken

vond. — Dat kan geen volwassen (of Nympha van eene)

438 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

146. Hydrachna gymnopterorum (L. 1758).

Hydrachnide geweest zijn; want, dan had hij haar wel daar-

onder geplaatst: Ik vermoed dus, dat het eene Larva was, al

zegt hij niet, dat zij slechts 3 paar pooten had (dat zegt hij

evenmin van zijne gymnopterorwm!) en daarom plaats ik

deze passage, onder reserve, hier. De diagnose past op deze

Larva; het is jammer, dat hij den gastheer niet noemt.

m 1776. Milbe. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 10. (sub

Acarus coleoptratorum). — „Denn auch die Mücken haben

ihre Milben.” — Zijn „-Mücke” is Culex. — Oostenrijk.

m 1778. Acarus (aquaticus) vuber, Mitte aquatique rouge.

DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 141. t. 9. f. 3—6. —

„Aquaticus ruber, corpore subgloboso, tentaculis longis,

pedibus approximatis. — Aquatique rouge, à corps pres-

qu’arrondi, à longs bras, et à pattes placées à distance égale.”

— Hij identificeert haar zeer ten onrechte met Acarus aqua-

ticus (Limnochares), met FrıscH 1730 (Hydrachna) en met

ROESEL 1749 (een mixtum van Hydrachna en Piona).

Fic. 129. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 439

N 146. Hydrachna gymnopterorum (L. 1758).

Het is gebleken, dat deze ruber de Adultus van gymnop-

terorum is. — Verkort:

„Eaux dormantes, marais; toute l'été. — Nagent avec

plus ou moins de vitesse. De differente grandeur, comme de

petites lentilles (1), comme de grains de moutarde (2) et

encore plus petites (3). Très beau rouge d’écarlate ou de

cinnabre, ou bien couleur de sang, avec des nuances irré-

guliaires noires sur le dos, qui varient en figure. Presqu’ar-

rondi, un peu applati en dessus, un peu moins large par

devant que par derrière; peau lisse. Pattes rouges, longues,

déliées, très flexibles; cinq articulations sans la pièce immo-

bile (4); attachées en dessous du corps avec les côtés, placées

tout près les unes des autres, a distance égale, situées au ventre;

I et II un peu plus courtes que III et IV. Les pattes IV les

plus longues. Pour repousser l'eau les pattes sont pourvues

tout le long de leur côté intérieur d’un grand nombre de long

poils, comme une frange. Pattes III et IV sont le plus four-

nies de ces filets, qui manquent au dernier article; II n'en

ont que fort peu; aucun sur les I. Les pieds sont terminés

par 2 crochets blancs extrèmement petits, et outre les filets

garnis de plusieurs poils courts en forme de piquants.”

„Tout près du bord antérieur deux petites taches noires,

plus ou moins éloignées l’une de l’autre, composées chacune

de deux petits tubercules hémisphériques; sans douteles yeux.”

,Deux bras assez longs, ou presque de la longueur de la

moitié des pattes I, auquelles ils ressemblent même en

figure, étant très mobiles, divisés en articulations. Entre

eux un petit cône, qui est la trompe.”

„En dessous du milieu du ventre une fente longitudinale,

située à l’origine des pattes”.

„A travers de la peau transparente de gros grains rouges,

placés sur des lignes assez régulières, peut-être des oeufs. La

peau, particulièrement celle du dos avoit des cavités, des

enfoncements, des inégalités; dans d’autres individus elle

est lisse et très-tendue.”

Opmerkingen. 1. Ervum lens. 2. Sinapis arvensis ;

dat waren oudere Nymphae. 3. Dat waren jongere Nymphae.

4. Coxa.

440 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

146. Hydrachna gymnopterorum (L. 1758).

m 1781. Acarus gymnopterorum. FABRICIUS, Spec. Ins.;

v. 2. p. 491. n. 29. — Diagnose van LINNAEUS 1767. Identifi-

ceert haar ten onrechte met libellulae DE GEER (Arrenurus)

en met „Reaum. Ins. t. 38. f. 1—3. (Braula coeca.)

m 1781. Hydrachna impressa (partim). O. F. MÜLLER,

Hydr. Daniae; p. 64.

t. 9. f. 3. „palpis lon-

gis’. — Zie ook Hy-

drachna papillator. —

Hij identificeert haar

met Acarus aquaticus

ruber DE GEER 1778,

wat m.i. juist is. —

De beschrijving slaat

op papillator-Nym-

pha. Slechts deze zin:

„Macula obscura

livida inter oculos in

Fic. 130. — ‘2/1. — Overtrek. omnibus” (N.B. het

schildje!). past meer op gymnopterorum (ruber). Hij vraagt:

„a & b an sexu diversae?” Neen; 2 soorten.

„Vulgaris in uliginosis & alibi.”

m 1782. Gedruckte Wasserspinne. O. F. MÜLLER, Von der

rothen Wassermilbe; 7m : Schrift. Berl. Ges. naturf. Freunde;

v. 3. p. 86. — Nomen nudum.

m 1783. Acarus aquaticus ruber. De GEER, Abh. (verta-

ling door GOEZE); v. 7. p. 59. n. 24. — Als 1778.

Rothe Wassermilbe. GOEZE, ibidem; p. 59. noot x. — Hij

voegt eraan toe: „Ist Müller's Hydrachna impressa.”

Bienenmilbe, ibidem; p. 277. Register.

m 1783. Acarus aquaticus ruber. RETZIUS, de Geer Gen.

Spec. Ins.; p. 206. n. 1358. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1785. Acarus gymnopterorum. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v. 2. p. 373. n. 34. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1790. Acarus gymnopterorum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2929. n. 26. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Acarus gymnopterorum. MANUEL; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 693. n. 36. — -Mitte des gym-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 44]

146. Hydrachna gymmopterorum (L. 1758).

noptères, p. 685. n. 36; p. 693. n. 36. — Naar LINNAEUS.

m 1792. Hydrachna impressa (partim). OLIVIER; im:

Encycl. Méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. 116. n. 33. — Hydrachne

enfoncée (partim), p. 107. n. 33; p. 116. n. 33. — Vertaling

van MÜLLER’s beschrijving.

m 1792. Acarus gymnopterorum. PETAGNA, Instit. Ent.;

v. 2. p. 710. n. 17. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1793. Trombidium impressum (partim). FABRICIUS, Ent.

syst.; v. 2. p. 406. n. 35. — „Globosum sanguineum: punctis

dorsalibus impressis. — Puncta dorsalia impressa per lineas

quatuor disposita.”’

m 1794. Acarus gymnopterorum. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 4. p. 432. n. 37. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1799. Acarus gymnopterorum ruber, punctorum cocct-

neorum utrinque pari; Mitte rouge des mouches. GEOFFROY,

Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 623. 624. n. 5. — Als 1762.

m 1800. Acarus gymnopterorum ruber, punctorum cocci-

neorum utrinque pari; Mitte rouge des mouches. GEOFFROY

Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 623. 624. n. 5..— Als 1762.

m 1802. Acarus gymnopterorum. GMELIN, A gen. Syst.

of Nat.; v. 3. p. 705. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

n 1802. Acarus gymnopterorum. [VON SCHRECKENSTEIN],

Verz. Halbkäfer; p. 44. — Middel-Beieren.

m 1803. Acarus gymnopterorum, Bienenmilbe. (Anony-

mus); in : KRÜNITZ, Oec. techn. Encycl.; v. 90. p. 333. n. 11.

— Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1803. Hydrachna impressa, Punktierte Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 222. n. 2707. — Citeert MÜL-

LER 1781 (partim!) en DE GEER 1778. — Goede diagnose.

„In Pferdeschwemmen, in Gräben mit dem Hanenfusse”

(Batrachium). „Ob sie gleich vielleicht vieräugig ist; man sieht

nämlich zwey kleine länglichte Fleckchen am Vorderende

des Körpers (am Kopfe), die etwas anders roth als der übrige

Körper sind: von diesen hat jedes an seinen beyden Enden

einen schwarzen Punkt. — Sie hat zuweilen ein sammet-

artiges Ansehen.” — Beieren.

m 1804. Hydrarachna impressa. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 54. noot. — Nomen nudum; Frankrijk.

442 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

146. Hydrachna gymnopterorum (L. 1758).

Idem, p. 59. — Geen van zijne individuën had zwarte

pooten, zooals MÜLLER 1781. p. 25. zegt. — Hij hield ze een

jaar lang levend, zonder dat zij groeiden.

1804. Hydrachna impressa, Hydrachne enfoncée (par-

tim). LATREITEE, Bist. nat. Crust. Insg 8.087 piso. ml iss

— Als OLIVIER 1792. — Ten onrechte identificeert hij haar

met de „Mite satinée aquatique’” van DE GEER; nog sterker:

„Elle appartient à notre genre limnochare’’!! en op t. 67.

contra p. 22. is aguaticus afgebeeld onder den naam van Hy-

drachne enfoncee !

147.

Hydrachna despiciens O. F. Müller 1776.

(Diplodontus.)

m 1769. Vandspindel : 2 Oyne ; uden Hale ; uden Fork paa

Ryggen ; glatt; rod ; Bugen kugelrund, mange-plettet ; nedre

Oyne. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in: Kjob. Efter-

retninger, p. 220. n. 25, en in: Kritiske Journal, p. 120. n

25. — Denemarken.

Let wel: Hij zag de 2 dorsale oogen niet.

Vandspindel: 6 Syne; morkrod; Bugen rund, mange-plettet;

tuende nedre Gyne. — Idem, ibidem; n. 40. — Denemarken.

Weer eene vergissing: geen enkele Hydrachnide heeft 6

oogen. Aangezien ook deze „2 oogen beneden” heeft, zoo

moet zij dezelfde soort zijn.

m 1776. Hydrachna despiciens. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 190. n. 2269. — „Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; rubra, rotundata, maculis pluribus: oculis

inferis.”

Zie mijne opmerking hierboven.

Hydrachna umbrata. Idem, ibidem; p. 191. n. 2290. —

„Oculis sex; rubra, rotundata, maculis pluribus.” — Ver-

geten: „oculis duabus inferis.”

Zie mijne opmerking hierboven.

m 1778. Hydrachna despiciens, Unterauge. GOEZE; 1n :

Lister, Naturg. Spinnen; p. 280. n. 189. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 443

147. Hydrachna despiciens O. F. Müll. 1776.

Hydrachna umbrata, Schattige Wasserspinne. Idem, ibi-

dem; p. 283. n. 209. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna rubra, abdomine rotundato, maculis

pluribus, oculis inferis. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre

Ins. aq.; in : Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 25.

Hydrachna rubra, abdomine rotundato, maculis pluribus,

oculis sex. Nimis refert Hydr. 25. Idem, ibidem,

p. 624. n. 40. — „Boven mate gelijkt zij op Hydr. n. 25.”

Hier belsen thay: het: zie l f.

m 1781. Hydrachna despiciens. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 25. — Als 1776.

Hydrachna umbrata. Idem, ibidem; p. 26. — Als 1776.

Hydrachna despiciens. Idem, ibidem; p. 58. n. 28. t. 6. f.

8. — Hij identificeert haar ten onrechte met Aranea aquatica

FRISCH 1730; zie Deel I. p. 154 (= cruenta).

„Adeo refert H. maculatam (1), ut nisi numerum & situm

oculorum inquireres, eandem diceres, at

haec quatuor oculos in area dorsi solita;

illa eo in loco nullis, sed in antica cor-

poris infera parte duobus tamen instrui-

tur. — Corpus supra & subtus subde-

pressum rugosum, in peripheria toro-

sum, ruberrimum, maculis novem obs-

curis;. binis nempe in antica parte, tri- Fie. 181. — 2/1. —

: : : Overtrek.

bus ad utrumque latus, ac solitaria in

medio dorsi. Antica corporis pars ultra pectus valde promi-

net; atque in hac prominentia oculi querendi sunt. —

Oculi puncta duo antice in pagina infera. — Palpi breves,

biarticulati, rarissime ultra corpus porrecti. — Pedes lutes-

centes, angustiores & minus pilosi, quam in H. maculata,

corporis longitudine. — In fossis aquaticis.”’

Opmerking. 1. Limnesia maculata, ons n. 154.

Hydrachna umbrata. Idem, ibidem; p. 82. n. 49. t. 11. f. 6.

— „Multum refert Hydrachnam despicientem. — Corpus ru-

brum, subdepressum, glabrum nitidum, in ipso margine

torosum, supra maculis decem a centro versus peripheriam

oblongis; subtus itidem rubrum maculis nigricantibus iuxta

pectus. — Oculi sex: punta nempe quatuor minora nigra

444 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

147. Hydrachna despiciens O.F. Müll. 1776.

duplici serie, postica remotiora, superne loco oculorum

solito, & duo maiora in aversa parte certo situ rubentia. —

Palpi minimi apice flavicantes

saepe antica corporis parte te-

guntur. — Pedes flavi corpore

paullo longiores quinque articu-

lorum, pilis brevissimis obtecti;

versus apicem tamen tertius &

quartus pedum tertii & quarti

paris articulus pilis longioribus

duplici serie instructus est. —

Fic. 132. — 2/1. — Overtrek 5 È .

Huius unicumspecimen,

H. despicientis vero plurima, reperi. — In paludosis syl-

vaticis.”

Opmerking. Spatiëering van mij. Men ziet wel, hoe

wijfelachtig hij zich over de oogen uitlaat: de 4 aan de rug-

zijde zijn „vier kleine zwarte punten op de plaats der oogen”

(der andere Hydrachna’s), terwijl de echte, goed zicthbare

oogen ventraal zijn.

Hij vond slechts één exemplaar van deze umbrata. Ik

denk, dat dit eene Nympha was, waarin reeds de donkere

vlekken van den Adultus ontwikkeld waren. Beide figuren

zijn iets misteekend; de typische vorm is iets anders.

m 1788. Hydrachna despiciens. BLUMENBACH, Handb. Na-

turg.; Ed. 3.; p. 436. n. 1. — Ten onrechte identificeert hij

haar met Acarus aquaticus L. 1758. — Diagnose van Mür-

LER 1780.

m 1790. Hydrachna despiciens. GMELIN, Syst. Nat.; v.

1. P. 5. p. 2939. n. 28. — Diagnose van MÜLLER 1780.

Hydrachna umbrata. Idem, ibidem; p. 2941. n. 49. —

Diagnose van MÜLLER 1780.

m 1791. Hydrachna despiciens. BLUMENBACH, Handb. d.

Naturg.; Ed. 4. p. 396. — Als 1788.

m 1792. Hydrachna despiciens. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 115. n. 28. — Hydrachne sur-

noise, p. 107. n. 28.; p. 115. n. 28. — Vertaling van MÜLLER

1781.

Hydrachna umbrata. Idem, ibidem; p. 119. n. 49. — Hy-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II, 445

147. Hydrachna despiciens O. F. Müll. 1776.

drachne ombree, p. 108. n. 49.; p. 119. n. 49. — Vertaling van

MÜLLER 1781.

m 1793. Hydrachna despiciens. BLUMENBACH, Haandbog

ı Naturh.; p. 344. — Als 1788.

m 1793. Hydrachna despiciens, Rothe Wasserspinne. Don-

DORFF, Handb. Thierg.; p. 697. — Diagnose van MÜLLER

1780.

m 1797. Hydrachna despiciens. BLUMENBACH, Handb. Na-

turg.; Ed. 5. p. 388. — Als 1788.

o 1798. Hydrachna despiciens, Kleine rothe Wasserspinne.

WIEBEEM,. Unterh:Naturg:; pu318. f 316:

m 1802. Hydrachna despiciens, Rood waterspinnetje. BLU-.

MENBACH, Hand-Boek Nat. Hist.; p. 558. — Als 1788.

m 1802. Hydrachna despiciens. GMELIN, A gen. DE of

Nati: v. 3. p.:712. — Als 1790.

Hydrachna umbrata. Idem, ibidem; p. 715. — Als 1790.

= 1803. Hydrachna despiciens. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed, 6:; p. 78. — Als 1788:

m 1804. Hydrachna decipiens, Hydrachne surnoise. La-

PRPIFLE, Mist naty (Crust. Ins. ;'v..8..p. 334101 280 rAls

OLIVIER 1792.

Hydrachna umbrata, Hydrachne ombrée. Idem, ididem;

p. 45. n. 49. Als OLIVIER 1792.

148.

Acarus culicis de Geer 1778.

(a)

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins., v. 7. p. 87. —

„On trouve des oeufs .... d’un rouge sang, sur le corps de

. Cousins.” — Culex ; Zweden.

Acarus culicis. Mitte des cousins. DE GEER, Idem, ibidem,

p. 120. — [Niet cuculis, SHERBORN, Index Animalium 1902.]

„Globosus ruber, capite porrecto lateribus inflato, pedi-

bus longioribus. — Ronde rouge, à tête avancée renflée

aux côtés et à longues pattes.”

„Juin; sur le ventre d’un cousin de la plus commune es-

446 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

148. Acarus culicis de Geer 1778.

très-vif, arrondie. — Le devant du corps tronqué; tête (1) de cha-

que côté renflée (2); en devant une petite

trompe, au moyen de laquelle elle se

tient fortement attachée au corps du

Cousin, y étant en partie enfoncée (3),

tirant de lui la nourriture (4). Elle

donne divers mouvements à cette tête

de côté et d'autre, en l’allongeant et la

raccourcissant (5); de chaque côté un

poil. Sur le devant du corps deux

petites taches arrondies noires, peut-être les yeux. Pattes à

la partie antérieure du corps, assez longues, transparentes,

legerement rouges, divisées en articulations, garnies de

poils.”

Opmerkingen. 1. Gnathosoma. 2. Palpen. 3. Juist;

die „petite trompe” bestaat uit 2 kromme digiti mobili

mandilorum. 4. Juist. 5. Ik vermoed, dat deze zich op en :

neer bewoog. — Merkwaardig, dat hij p. 87 van „oeufs”

spreekt, p. 120 van „Mitte”.

Welke Larva dat geweest is, is nog niet uitgemaakt. WE-

SENBERG-LUND, de bekende vorscher van Larvae van Hy-

drachnellae, zoude der wetenschap goede diensten bewijzen,

dat eens na te gaan. De Larva onderscheidt zich door 2 hori-

zontaal uitstaande borstels aan de palpen, iets heel gewoons

bij Larvae van Teutonia, Lebertia, Frontipada, Hygrobates,

Cochleophorus, Piona, Pionopsis, Wettina, Hydrochoreutes,

Acercus, Brachypoda, maar geene dezer Larvae heeft een

vóór recht afgesneden idiosoma, waarop DE GEER uitdruk-

kelijk de aandacht vestigt. Ook hebben de meeste der ge-

noemde Larvae zulke lange achterrandharen, dat DE GEER

die stellig zoude genoemd en afgebeeld hebben, als zijne Larva

die gehad had. Korte haren zag hij dikwijls over het

hoofd. :

m 1783. Acarus culicis. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE) ;\v.; 72 p. ol: ni lo: Als 1778.

Schnakenmilbe. GOEZE, ibidem; p. 51. noot J.

w 1783. Acarus culicis. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 204. n. 1349. — Diagnose van DE GEER 1778.

FIG. 133) 9/2:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 447

148. Acarus culicis de Geer 1778.

m 1789. Acarus culicis, Mite des cousins. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 67. n. 48. — Naar DE GEER.

m 1804. Trombidium culicis, Trombide des cousins. HER-

MANN, Mem. Apt.; p. 49. n. 35. (geen figuur). — „Hexapus

globosum, rubrum; capite porrecto, lateribus inflato; pedi-

bus longioribus. — Six pieds, globuleux, rouge; tête avancée,

enflée sur les côtés; pieds longs. — Il vit sur les cousins.”

— Dat is DE GEER’s diagnose, een weinig gewijzigd. Zelf

ime t hijede Larva miet gezien.,

= 1804. Mite. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7.

p. 380. — De beschrijving is aan DE GEER 1778 ontleend.

149.

Hydrachna ovalis O. F. Miller 1776.

(Oxus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Fork paa Ryggen ;

gronladen ; Bugen sammentrykt, oven lidt plat, neden kiol-

dannet (carinatus), Forken guul; nedre Ledespidser. O. F.

MULLER, Om Vandspindeler; im: Kjob. Efterretninger, p.

220. n. 19. en in: Kritiske Journal, p. 120. n: 19. — Dene-

marken.

m 1776. Hydrachna ovalis. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 190. n. 2264. — ,,Oculis binis, dorso furca notata;

virens, ovata compressa, supra planiuscula, subtus carinata,

furca lutea; palpis inferis.” — Denemarken.

m 1778. Eyförmige Wasserspinne, Hydrachna ovalis. GOE-

ZE; in: Lister, Naturg. Spinnen; p. 279. n. 184. — Dia-

gnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna virens, abdomine ovato, compresso,

supra planiuscula, subtus carinato ; furca lutea ; palpis inferis

O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre Ins. aq.; in : Mém. Acad.

Roy: Sci. Paris. v. 8. p. 624. n. 19.

1781. Hydrachna ovalis. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae;

p. 24. — Als 1776. — Ook p. 53. n. 23. t. 10. f. 3. 4. — Dia-

gnose van 1776; maar: „carinata furco, lutea” (lapus trans-

scriptionis).

„Media inter H. Musculum & strigatam, satis tamen di-

448 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

149. Hydrachna ovalis O. F. Müll. 1776.

versa. — Corpus ovatum supra convexum, non depressum

uti in H. strigata, nec acutiusculum uti in H. Musculo, lateri-

Fic. 134. — 2/1. — Overtrek.

bus compressum, subtus in carinam planiusculam produc-

tum. Dorsum luteum strigis duabus longitudinalibus, macula

pone oculos & margine setoso viridibus. Venter planiusculus

in carinam tamen efformatus videtur; cum insectum, quo-

ties defectu aquae nare nequit, in latus volvatur, nec ullo

modo in pagina corporis inferiore quiescere valeat. — Oculi

puncta duo nigra remota. — Palpi breves biarticulati infra

pedes positi. — Pedes nigricantes quinque articulis, pilosi,

corpore breviores, ac contra morem congenerum in inci-

sura antica inter oculos & palpos positi, & a latera uti Vi-

bressae porrecti. Numerus quidem pedum uti in congeneri-

bus octonarius est, situs tamen aggregatus unum & alterum

momento inconspicuum praestat. — In inundatis.”

m 1790. Hydrachna ovalis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 23. — Diagnose. van. MÜLLER 1776.

w 1790. Hydrachna ovalis. OLIVIER; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 114. n. 23. — Hydrackne ovale, p.

106..n.,23.; .p..114%n..23: — Als MÜLLER, 1781.

m 1793. Trombidiwm ovale. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 2.

p. 401. n. 13. — „Subovatum virens albo striatum pedibus

fasciculato approximatis. — ,Distinctum pedibus inter

oculos et palpis aggregatis.”” — Lees: „flavo striatum.”

m 1802. Hydrachna ovalis, GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 712. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna ovalis, Hydrachne ovale. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 30. n. 23. — Als OLIVIER 1792.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 449

150.

Hydrachna strigata O. F. Müller 1776.

(Oxus.) |

m 1769. Vandspindel; 2 Oyne,; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; glatte ; guulgron ; Bugen aflang, for til nedtryckt

med morke, bag til foreenede, Side-Striber. O. F. MÜLLER, .

Om Vandspindeler; in: Kjob. Efterretninger, p. 220. n. 31.

en in. Kritiske Journal; p. 120. n. 31. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna strigata. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2279. — „Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; luteo-virens, oblonga, antice depressa, strigis

duabus nigricantibus, apice coalitis.”’ — Vergeten: (strigis)

„marginalibus.”” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna strigata, Gestrichelte Wasserspinne.

GORZE; un: LISTER, Naturg. Spinnen; p..281. n.198. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna lutescens, abdomine oblongo, antice

depresso, strigis duabus nigricantibus apice coalitis. O. F.

MÜLLER, Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci.

Paris; v. 8. p.:624. n. 31.

m 1781. Hydrachna strigata. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

Mae; p: 25. — Als 1776. — Ook p. 71. n. 38. t. 10. f. 1. 2.

„Corpus ovato-oblongum supra convexum, antice depressi.

Fie. 135. — 2/1. Overtrek

usculum, pallide viride, inter oculos macula, dorso striga

duplici longitudinali, versus postica coalita, saturate-viridi,

notatum. Subtus planiusculum concolor; pectus bases pedum

_ non in hac, uti in pluribus, tegunt, sed iuxta marginem anti-

cum oriuntur. Porus genitalis loco solito. — Oculi puncta

minora nigra duo in parte antica depressa. — Palpi albi

450 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

150. Hydrachna strigata O. F. Müll. 1776.

pellucidi, bi-articulati, longitudine unius pedum articuli.

— Pedes palpis concolores, pilosi, corpore breviores, non pec-

tori affixi, sed iuxta marginem anticum & quidem ante

oculos; situs hic pedum huic speciei & Hydrachnis ovali &

musculo proprius est. — In ripis amnium.”’

De teekeningen, vooral fig. 2, laten te wenschen over;

o.a. geen „porus genitalis” geteekend.

m 1790. Hydrachna strigata. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2940. n. 38. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna strigata. OLIVIER; in : Encycl. méth.;

Hist-nat> Ins Ave pel 17. n.38. — Hydrachnetrayee, p:

1070, 38, eps liven Ss Naar Murrer Ier

m 1793. Trombidium strigatum. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 402. n. 15. — „Oblongum virens vittis duabus nigri-

cantibus, pedibus fasciculato approximatis. — Affinis T.

ovali pedibus antice aggregatis.”

m 1802. Hydrachna strigata. GMELIN, A gen. syst. of

Nat. vate p. 2182 Als 1790.

m 1804. Hydrachna strigata, Hydrachne rayée. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 39. n. 38. — Als OLIVIER 1792.

151.

Hydrachna musculus O. F. Müller 1776.

(Frontipoda.)

m 1769. Vandspindel ; 2 Oyne ; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen; glatt; gron; Bugen oval, sammentrykt, oven

furet, neden kioldannet i nedre Lede-Spidser. O. F. MÜLLER,

Om Vandspindeler; 77: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 34

en n: Kritiske Journal; p. 120. n. 34. i

[Varietas:] „Der gives en anden, som i alle Maader

ligner denne, undtagen i Farven, som er bestandigen tegel-

-r6d.’ — Denemarken. |

m 1776. Hydrachna musculus. O. F. MULLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 191. n. 2283. — „Oculis binis; sine cauda;

sine furca; glabra; viridis, ovalis, compressa, supra sulcata,

subtus carinata; palpis inferis.” — Denemarken.

— Hier is de varietas niet genoemd.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 451

151. Hydrachna musculus O. F. Müll. 1776.

m 1778. Hydrachna musculus, Mäuschen. GOEZE; in:

Lister, Naturg. Spinnen; p. 282. — Diagnose van MULLER

1776.

m 1780. Hydrachna viridis, abdomine ovato, compresso,

supra sulcato, subtus carinato ; palpis inferis. O. F. MÜLLER,

Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; p.

624. n. 34.

[Varietas:] ,Aliam huic simillimam rufam inveni,

colore tamen utrique constante.”

„Limites inter 19, 31 et 34 difficiles, etiamsi diversi vide-

antur.”’

NOx ús ovalis OMEN Mürren 776han oi) — Oxrus

strigata (O. F. MULL. 1776).

1781. Hydrachna musculus. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 26. — Als 1776. — Ook p. 75. n. 42. t. 10. f. 5. 6.

„Prima facie adeo refert Lynceos Monoculorum, ut conditis

pedibus eius generis esse diceres. — Corpus ovale compres-

sum, supra in quadrantem circuli convexum, angustum,

sulco notatum, lateribus compressis in carınam linearem

Fic. 136. — 2/1. — Overtrek.

interam; huic nec dorso, nec ventre incumbere potest, sed

aqua deficiente semper in latus revolvitur, cum aliae Hy-

drachnae dorso impositae, omni opera sese in ventrem revol-

vere non raro frustra tendunt. — Oculi puncta duo maiora

nigra approximata quodvis in margine sulci. Infra oculos

incisura profunda, ex qua porriguntur palpi & pedes. —

Palpi pellucidi albi, biarticulati breves infra pedes penduli.

— Pedes corpore breviores, inaequales; pilis brevibus & lon-

452 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

151. Hydrachna musculus O. F. Müll. 1776.

gioribus obsiti: primum par reliquis aliquantum brevius,

palpis proxime incumbit, quartum aliquantum longius

oculis vicinius est. — In palustribus.”

„Quis crederit, dari quoque animalia, quibus pedes inter

oculos & instrumenta oris siti essent!’

„Colore variat; saturate viridem enim pedibus concoloribus,

pallide-viridem pedibus albis, utrumque sulco lutescente ; &

pulchre rufam pedibus nigricantibus sulco albido reperi.”

m 1790. Hydrachna musculus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2941. n. 42. — Diagnose van MULLER 1776.

m 1792. Hvdrachna musculus. OLIVIER; in: Encycl.

meth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 118. n. 42. — Hydrachne

souris, p. 107. n. 42.; p. 118. n. 42. — Naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium musculus. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 402. n. 16. — „Oblongum viridi compressum dorso

sulcato, pedibus fasciculato approximatis.”

m 1802. Hydrachna musculus. GMELIN, A gen. Syst. of

Nati; verS. p. 714. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna musculus, Hydrachne souris. LA-

TREWPESSkUSeHmat. Crust. Ins.; v.:8 pr 212 n2 42 Ze

OLIVIER 1792.

152.

Hydrachna calcarea O. F. Müller 1776.

(Limnesia.)

m 1776. Hydrachna calcarea. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2286. — ,,Oculis quatuor; fusca, rotundata,

medio candidissimo.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna calcarea, Sporn-Wasserspinne. GOEZE;

in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 282. n. 205. — Diagnose

van MÜLLER 1776.

Anecdote. Calcareus — kalkachtig, duidend op de

enorme witte rugvlek. GOEZE begreep dat niet, en leidde het

af van „calcar’’ = spoor (aan den hak); sic!

m 1781. Hydrachna calcarea. O. F. MULLER, Hydr. Da-

niae; p. 26. — Als 1776. — ‘Ook p. 78..n. 45. 1. 11.48.15.

„Macula dorsi dilatata candida facile noscitur.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 453

152. Hydrachna calcarea O. F. Müll. 1776.

„Corpus rotundatum, nigro-fuscum, antice aliquantum

angustius. Area oculorum alba est, dein macula lata calcarei

coloris altero margine

crenulata, altero valde

sinuata medium dorsi ad

oram posticam usque

occupat. — Oculi puncta

quatuor nigra aequalia,

serieque duplici aequali-

ter remota. — Palpi acu-

minati, trium articulo-

rum: articulus ba-

; : 4 Fic. 137. — 2/1. — Overtrek.

seos reliquis si-

mul sumtibus longior. — Pedes fere aequales,

pellucidi, pallidi & pilosi, uti in congeneribus. — In uligino-

sis raro.”

Spatiéering van mij. Hij voegt er aan toe: „Corpuscula

sphaerica, hyalina pedibus & palpis adhaerentia, num ovula,

an animalcula, haud inquisivi.’” — Vijf van die lichaampjes

zijn in zijne figuur te zien. Dat waren geen Vorticellae ; want,

die kende hij. Het is goed, dat zoo’n waarneming gepubli-

ceerd wordt.

Opmerking. Deze soort is zeer kenbaar. In Sneek

(Friesland) herkende ik haar, terwijl ik mij voorover bukte,

en het dier zwemmend zag, aan de enorme witte rugvlek.

Naderbij beschouwd, vond ik de grondkleur bruinviolet.

Zij werd noch in Denemarken, noch elders teruggevonden.

m 1790. Hydrachna calcarea. GMELIN, Syst. Nat.; Ed.

13.; v. 1. P. 5. p. 2941. n. 45. — Diagnose van MÜLLER 1776.

81792. Hydrachna calcarea. OLIVIER; in: Encycl. meth. ;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 119. n. 45. — Hydrachne crétacée, p.

108. n. 45; p. 119. n. 45. — Naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium calcareum. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 406. n. 36. — „Globosum fuscum: dorso candido,

oculis quaternis. Pedes pallidi.’

1802. Hydrachna calcarea. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 714. — Als 1790.

1804. Hydrachna calcarea, Hydrachne crétacée. La-

454 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

152. Hydrachna calcarea O. F. Müll. 1776.

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8.-p: 48.!n. 45. — Als

OLIVIER 1792.

153.

(Vervolg van Deel I. p. 160. n. 60.)

Hydrachna fuscata O. F. Miiller 1776.

(Limnesia.)

1766. Water-myt. ROESEL VAN ROSENHOF, De nat.

Histyd. In y. 3. pus. — Als, 1749; zenDeel Tap ten}

m 1769. Vandspindel: 4 Oyne; rodguul; Bugen oval,

midt paa mork met lige farvet Fork. O. F. MÜLLER, Om Vand-

spindeler; in : Kjgb. Efterretninger; p. 220. n. 36. en in:

Kritiske Journal; p. 120. n. 36. Denemarken.

m 1776. Hydrachna fuscata. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2287. — ,,Oculis quatuor; rufo fusca, ovata,

disco obscuro, furca rufescente.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna furcata, Rothgabel. GOEZE; in: Lis-

TER, Naturg. Spinnen; p. 282. n. 206. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna rufo-fusca, abdomine ovato, disco ab-

sacro [lege: obscuro], furca rufescente : oculis quatuor. O. F.

MÜLLER, Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci.

Paris; v. 8. p. 624. n. 36.

m 1781. Hydrachna fuscata. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae;

p. 26. — Als 1776. — Ook p. 79. n.

46. t. 11. f. 2. — „Corpus convexum

antice & postice obtusum, postice

tamen latius. Color rufo-fuscus;

in dorso maculae tres obscurae

cinerascentes, una scilicet pone

oculos subovata, secunda & tertia

oblonga magna in ipso disco; in-

terstitia macularum furcam rufo-

fuscam, aegre conspicuam, cuius rami ad oculos pertingunt,

efficiunt. — Pectus & venter rufo-fusca; macula alba loco

genitalium. — Oculi puncta quatuor nigra duplici serie. —

Palpi pellucidi, longi, apice incurvati. — Pedes longitudine

Fic. 138. — 2/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 455

153. Hydrachna fuscata O. F. Müll. 1776.

corporis pellucidi, albi & pilosi; postici corpore longiores. —

In limosis riguis.”

Opmerking. Deze Limnesia wordt niet in PIERSIG’s

Hydrachnidae 1901, noch in LUNDBLAD's Süsswasseracarinen

1920 genoemd. Men kan haar vermoedelijk in Friesland

terugvinden. — Bij MULLER’s afbeelding zijn de 4 oogen

duidelijk te zien; bij mijne figuur 138 niet.

m 1790. Hydrachna fuscata. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2941. n. 46. — Diagnose van MULLER 1776.

m 1792. Hydrachna fuscata. OLIVIER; in : Encycl. méth. ;

ÉnSiMnat ns: ev. Za poll 9s my 46% Hydrachne obscure,

p. 108. n. 46; p. 119. n. 46. — Naar MULLER 1781.

m 1802. Hydrachna fuscata. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 714. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna fuscata, Hydrachne brunätre. La-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 43. n. 46. — Als

OmyTERN1 792. 4

154.

Hydrachna maculata O. F. Müller 1776.

(Non maculata auct. hucusque.)

(Limnesia.)

m 1769. Vandspindel : 4 Oyne ; rod ; Bugen oval, femplettet ;

korte Lede-Spidser. O. F. MULLER, Om Vandspindeler; in :

Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 38. en in : Kritiske Journal,

p. 120. n. 38. — Denemarken.

Let wel: Korte Lede-Spidser. — Reeds nu

maak ik er opmerkzaam op, dat de volgende soort, n. 39,

ongeveer dezelfde diagnose heeft; het verschil zit in: fire-

pillebtet; lamge Ledespidser: Zie 'p.n458.

m 1776. Hydrachna maculata. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2289. — „Oculis quatuor; rubra; ovalis,

maculis dorsi nigris. Variat diverso macularum numero,

palpis brevibus [et longis].” — Denemarken.

Men ziet, dat hij hier no. 38 en 39 vereenigd heeft. In plaats

van ,,quinquemaculata” en ,quadrumaculata” zegt hij:

„maculis dorsi nigris; variat diverso macularum numero.”

456 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

154. Hydrachna maculata O. F. Müll. 1776.

En van deypalpenczegt ) hije „brevibus.et longis“; Elebris

jammer, dat hij die twee soorten vereenigd heeft; want, het

zijn „goede soorten’’.

Liestsmzelsvo:ok :hirezrawoir.d ti %,/b rev nblusttahtert

elerst+genoemd. Niet alleen volgens de

losse an sm aar , ojokeivgo le ns Wd leh Kee Jeliswern

Nomenclatuur, komt de naam maculata toe aan de

soort ,,femplettet” en met „korte Lede-Spidser”, „palpis

brevibus’, en daarom zette ik de woorden „et longis”

tusschen [ ].

m 1778. Hvdrachna maculata (partim), Gefleckte Wasser-

spinne (partim). GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p.

283. n. 208. — Diagnose van MULLER 1776.

m 1780. Hydrachna rubra, abdomine ovali, maculis dorsi

quinque nigris ; oculis quatuor. O. F. MÜLLER, Mém. nouv.

genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 38.

m 1781. Hydrachna maculata (partim). O. F. MÜLLER,

Hydr. Daniae, p. 26. — ,, Rubra ovalis, maculis dorsi nigris.

— Ook (partim) p. 81.

Reedsrdia.de:lijfkvalt.0.p;.dat hy maar zine

„lab: XI. f 32.7 vem wast: da tris ide sitcoms eminent

“lor te Ledespardster., pralines Dekens

de figuur, die de andere soort voorstelt, wordt hier

met were nioje mud:

Daarna volgt de korte diagnose, die men op zijne p. 26.

vindt; zie hierboven; niet die van zijne „Zool. Dan. prodrom.

2289”, zooals achter de diagnose te lezen staat; want, daar

is de diagnose langer; zie hierboven sub 1776.

Daarop beschrijft hij 3 soorten: „a. Palpis elongatis”, b.

„Palpis brevibus” en, in eene noot, nog eene: „pedibus pal-

pisque nigris’. — De volgorde deugt niet; hij had 5 het

eerst moeten noemen, zijnde degene, die de oudste rechten

heeft. — De beschrijving van 0 is als volgt:

„Corpus ovato-globosum, nitidum, coccineum, supra utrin-

que striga interrupta (nigra) & quodvis oculorum par aeque

remotum videatur. Oculi puncta quatuor minora nigra serie

duplici, postica remotiora. Palpi breves absque pilis in motu

animalis approximati & porrecti; articuli quatuor inferiores

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 457

154. Hydrachna maculata O. F. Müll. 1776.

pedibus duplo crassiores, exteriores angustiores & curvati

sunt; luteum colorem uti pedes

habent, nigroque acumine termi-

nantur. Pedes lutei, pellucidi, pilis

passim obsiti, maxime postici, omnes

articulis quinque aequalibus in-

structi. — In fossis aquaticis.”

De beschrijving der palpen deugt

niet; zii had moeten luiden: „ar- Fic. 139. — 2/1. — Overtrek.

ticuli quatuor; duo inferiores’; want, de palpen hebben

niet 8, maar slechts 4 leden (eigenlijk 5).

De soort met lange palpen wordt in de Explic. tabularum

„maculata var.” genoemd; wel een bewijs, dat

Muprerdtzie Lf dies otort met korte palpen als

de eigenlijke maculata beschouwt.

1790. Hydrachna maculata (partim). GMELIN, Syst.

Nat.; v. 1. P. 5. p. 2941. n. 48. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna maculata (partim). OLIVIER; in:

Encycl. méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 119. n. 48. — Hy-

drachne maculee (partim), p. 108. n. 48.; p. 119. n. 48. — Ver-

taling van MÜLLER’s beschrijving. De soort wordt hier ,,va-

riété” genoemd, terwijl MÜLLER zelf juist de andere soort

„varietas’’ noemt.

a 1793. Trombidium maculatum (partim). FABRICIUS, Ent.

syst.; v. 2. p. 400. n. 7. — „Ovatum rubrum maculis dorsa-

libus nigris, oculis quaternis.’’ — Geen woord over de palpen!

m 1802. Hydrachna maculata (partim). GMELIN, A gen.

Syst. of Nat.; v. 3. p. 715. — Als 1790.

m 1803. Hydrachna maculata, Gefleckte Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 226. n. 2715. — Te korte

diagnose; citeert MÜLLER 1781. „Wassergräben, den ganzen

Sommer hindurch. Die dunklern Flecke sind oft kaum zu

sehen. Die zwey vordern Augen stehen weiter auseinander

als die hinteren.” [sic!] — Beieren.

8 1804. Hydrarachna maculata. HERMANN, Mém. Apt.; p.

94. noot. — Nomen nudum. — Ook eene varietas do r-

so miniaceo. — Frankrijk. — Spatiëering van mij.

Hydrarachna maculata. Idem, ibidem; p. 59. t. 6. f. 8. —

458 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

154. Hydrachna maculata O. F. Müll. 1776.

„La mienne, si c'est bien celle de Muller, a les pieds bleuâtres,

et les taches du dos, au nom-

bre de six, arrangées d’une

autre manière, comme le fait

voir la figure que j'en donne.

On ne peut donc presque

point regarder la mienne

comme une simple variete.

J'en ai trouvé encore une

varıete, dont le dos est

d’un beau rouge, presque

vermillon.”’

Spatiëering van mij. —

Zijne maculata is mi. de echte van MULLER, met „Korte

Lede-Spidser”. De vlekken variéeren, zijn soms moeilijk

zichtbaar; zie 1803.

m 1804. Hydrachna maculata var. LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 8. p. 45. — „Muller fait mention d’une variété

qui a les antennules courtes....” — Dat is niet waar:

MÜLLER noemt, integendeel, de soort met „lange Lede-

Spidser”’, „maculata varietas”’.

Fic. 140. — Overtrek.

155.

Hydrachna bipunctata Schrank 1787.

(Maculata auct. hucusque.)

(Limnesia).

1769. Vandspindel: 4 Oyne ; rod; Bugen oval, fire-

plettet ; lange Lede-Spidser. O. F. MÜLLER, Om Vandspin-

deler; in : Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 39. en in : Kritiske

Journal, pr 12092759277 Denemarken:

m 1776. Hydrachna maculata (partim). MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 191. n. 2289. — Hier vereenigt hij no. 39

van 1769 met no. 38 van 1769, die „korte Lede-Spidser’’

heeft; dat had hij niet moeten doen. Zie hierboven, p. 485.

— Daar de naam maculata gepreoccupeerd

1 s.i(zie hierbovensaps 455)s/zZ01011s. zy. vomsgse Iding:

m 1778. Hydrachna maculata (partim), Gefleckte Wasser-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 459

155. Hydrachna bipunctata Schrk. 1787.

spinne (partim). GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 283.

n. 208. — Als MÜLLER 1776. |

m 1780. Hydrachna rubra, abdomine ovali, maculis dorsi

tribus nigris : palpis longissimus ; oculis quatuor. O. F. MÜL-

LER, Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris;

v. 8. p. 624. n. 39. — En hij voegt er aan toe: „An mas pre-

cedentis?’” (nl. van de soort „palpis brevibus’’). — Neen.

Bovendien is hier eene fout ingeslopen: in plaats van „tri-

bus” leze men ,,quatuor’; want ,,fireplettet’’ beteekent:

„quatuor maculis”.

m 1781. Hydrachna maculata (partim). O. F. MÜLLER,

Hydr. Daniae; p. 26. — Als N 2

1776. — Ook p. 81. —Zie ~77 > Wy Zl

over deze soort, wat ik hier- SG > /

boven, p. 455, mededeelde.

De diagnose luidt als volgt:

Corpus ovato-globosum,

nitidum, coccineum, supra

utrinque striga sinuata, ab

oculis versus postica excur-

rente, ac medio dorsi macu-

lis duabus remotis nigris.

— Oculi puncta quatuor

minora nigra serie duplici, postica remotiora. — Palpi

longi absque pilis in motu animalis approximati & por-

recti; articuli quatuor inferiores pedibus duplo crassiores,

exteriores angustiores & curvati sunt; luteum colorem uti

pedes habent, nigroque acumine terminantur. — Pedes lutei,

pellucidi, pilis passim obsiti, maxime postici; omnes arti-

culis quinque aequalibus instructi. — In fossis aquaticis.”

Men leze: „Palpi .... articuli quatuor; duo inferiores. . . .

„Aliam reperi pedibus palpisque nigris, uti in ROESELII

III. t. 24. at oculis quatuor instructum.” — De vergelijking

met ROESEL’s figuur (cruenta ; zie Deel I. p. 158) gaat niet

op. Voor „nigri” leze men ,,coeruleo-nigri’, of ,,virido-nigri’’

of ‚‚fere nigri”.

Hydrachna maculata varietas. Idem, ibidem; p. 88.

Expl. tab. t. 11. f. 4. (Spatiéering van mij.)

Fic. 141. — 2/1. — Overtrek.

460 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

155. Hydrachna bipunctata Schrk. 1787.

m 1787. Hydrachna bipunctata. SCHRANK, Micr. Unterh.

in: Von Morr, Oberdeutsche Beytr.; p. 140. t. 2. f. D. E.

— Verkort:

„Ingolstadt; mit Potamogeton setaceum. Fast vollkommen

halbkugelförmig, karminroth; Fühler

und Füsse ganz farbenlos, durch-

scheinend (1). Fünf ungleich grosse,

schwarze Flecke. Hintere Hälfte: zween

gelbe Punkte (a, a) (2). Unterseite; in

einer gewissen Richtung zween röth-

liche, etwas glänzende Punkte, die ge-

rade den Augen gegenüber stehen.

Fühler ziemlich lang, fast noch einmal

so dick als die Füsse (3), bestehen, ihr

Grundstück (4) ungerechnet, aus 4 Ge-

Fic. 142, — 1/1. lenken, und haben, wie die Füsse, an

den Abgliederungen feine Borsten.”

Opmerkingen. 1. MÜLLER zegt: „lutei, pellucidi’ ;

dat verschilt niet veel van „farbenlos, durchscheinend” ;

beiden zullen der waarheid nabij zijn. PIERSIG schrijft „bey

der mehrzahl hellbräunlich”. 2. Daarnaar is het dier genoemd.

3. Alleen de proximale helft; zie hierboven bij MÜLLER, p.

459. 4. De maxillicoxae. — SCHRANK zag slechts het voorste

oogenpaar; omdat de andere juist in de twee zwarte vlek-

ken liggen. Zie ook bij de hieronder te noemen ,,soorten”’

van KocH. — Vergelijk SCHRANK's afbeelding met die van

KocH's cyanipes en affinis, die beide de 2 „gelbe Punkte”

vertoonen en zeer lichtgekleurde pooten hebben. De 5

vlekken komen eveneens met de hare overeen, óók met die

van KocH’s modesta. Er is geen twijfel aan: SCHRANK’s bi-

punctata is identiek met „maculata var.” (nom. praeocc.)

van MÜLLER.

m 1792. Hydrachna maculata (partim). OLIVIER; n:

Enneyel.#meths;Ahlıst.Inat. ns ve 7. D MIO nete ye

drachne maculee (partim), p. 108. n. 48; p. 119. n. 48. —

Naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium maculatum (partim). FABRICIUS, Ent.

syst.; v. 2. p. 400. n. 7. — „Ovatum rubrum maculis dorsa-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 461

155. Hydrachna bipunctata Schrk. 1787.

libus nigris, oculis quaternis.”” — Geen woord over de palpen.

m 1802. Hydrachna maculata (partim). GMELIN, A gen.

Set Kor: Nativi Si. pW2le.. Als 1790.

m 1803. Hydrachna bipunctata, zweypunktige Wasser-

miete. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 223. n. 2708. — Dia-

gnose; citeert SCHRANK 1787. — „In den Gräben um Ingol-

stadt, mit der gekräuselten Tellerschnecke.” (Planorbis

spirorbis).

m 1804. Hydrachna maculata, Hydrachne maculee. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 44. n. 48. — Als

OLIVIER 1792. — „Les antennules sont longues.”

156.

Hydrachna undulata O. F. Müller 1776.

(Limnesia.)

m 1769. Vandspindel; A Oyne ; guul; Bugen oval ; sex-

plettet ; lange Lede-Spidser. O. F. MÜLLER, Om Vandspinde-

ler; in : Kjgb. Efterretninger, p. 220. n. 37. en im: Kritiske

Journal; p. 120. n. 37. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna strigata. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2288. — ,,Oculis quatuor; lutea, ovalis,

strigis flexuosis nigris.’ — Vergeten: „maculis sex; palpis

longis.” — Denemarken.

Opmerking. Deze naam is ongeldig, aangezien Mür-

LER zelf sub n. 2279 reeds eene Hydrachna strigata beschrijft;

zie hierboven, p. 449. Gelukkig heeft hijzelf de fout ingezien,

en stelt hij, p. 280, den naam undulata ervoor in de plaats.

1778. Hydrachna undulata, Gewellte Wasserspinne. GOE-

ZE; in : LISTER Naturg. Spinnen; p. 283. n. 207. — Diagnose

van MÜLLER 1776. |

m 1780. Hydrachna lutea, abdomine ovali, maculis dorsi

sex migris : oculis quatuor. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

ins Mem. Acad. Roy! Sci. Paris; vr 8.'P.'624.'n. 37.

m 1781. Hydrachna undulata. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 26. — Als 1776. — Ook p. 80. n. 47. t. 11. f. 1. —

„Corpus subglobosum, convexum nitidum, pellucidum, lutes-

cens absque pilis, dorso maculis varlis nigris; antice nempe

462 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

156. Hydrachna undulata O. F. Müll. 1776.

pone oculos maculae tres oblongae serie transversa, media

‘Magis versus discum retracta, dein maculae duae laterales

flexuosae, postice una sub-

rotunda; haec in quibus-

dam iungitur lateralibus. —

Pectus lutescens. Maculae ab-

dominis in ventre pellucent.

— Oculi puncta quatuor

nigra serie duplici antica

posticis remotiora. — Palpi

longi pellucidi crassi lutes-

centes, trium articulorum:

primus & secundus seu in-

feriores pedibus quadruplo

crassiores, cylindrici glabri,

tertius longitudine duorum

acuminatus, terminatur apice

adunco. Genicula dupliciter

annulata. Tertiusarticulusita

reliquis subflecti potest, ut

unum corpus videatur; com-

muniter vero extensus est.

— Pedes pellucidi longi con-

stant sex articulis pilis bre-

vibus ac longis instructis, longi non modo geniculis, verum

quoque ipsis, imprimis pedum posticorum articulis adhaerent.

— In aquosis.”

Ook hier de mededeeling, dat de naam strigata door hem

in undulata veranderd is.

Daar is eene fout, zoowel in de beschrijving als

in de figuur: de voorste oogen staan verder van elkander

dan de achterste. Dat kan niet.

m 1790. Hydrachna undulata. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2941. n. 47. — Diagnose van MÜLLER 1776; maar

voor: „H. oculis lutea” leze men: „H. ovalis lutea.”

1792. Hydrachna undulata. OLIVIER; in : Encycl. méth. ;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 119. n. 47. — Hydrachne ondulee,

p. 108: n: 47:; ps 119. n. 47. — Naar MÜLLER 1781.

Fic. 143. — 2/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 463

156. Hydrachna undulata O. F. Müll. 1776.

m 1793. Trombidium undulatum. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 400. n. 6. — „Ovatum luteum nigro maculatum oculis

quaternis. — Oculi quatuor nigri serie duplici, antici

remotiores.”

Spatiéering van mij; zie mijne opmerking hierboven sub

1781.

m1802. Hydrachna undulata. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 714. — Als 1790.

m 1803. Acarus lemnae, Aentengrünmilbe. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 209. n. 2673. — „Eyförmig, blassgrün; die

Füsse des zweyten Paares von denen des dritten entfernter:

alle fast gleichlang. — Sehr klein, sehr schnell, ein guter

Schwimmer. Die Füsse etwas lang. — Auf und unter dem

Aentengrün. ’’ — Beieren.

„Auf’? Eene Hydrachnide, die het water verlaat? Dan

zal dat wel eene Larva geweest zijn, al zegt hij niet, dat het

diertje slechts zes pooten had. En dan pleit de beschrijving

zoowel van de pooten als van de kleur voor mijne determi-

natie: Larva van undulata.

Hydrachna glomerata, Gehäuftäugige Wassermiete. Idem,

ibidem; p. 227. n. 2718.

‚‚Blass, langfüssig, kugelförmig; ein kleiner Fleck zwi-

schen den Augen, zween ausgeschwungene nach der Länge;

die Augen in zween Haufen.’ — [Hij vergelijkt haar met

undulata] „aber anders bemalt. Auf dem Körper zwischen

den Augen, aber weiter zurück, ein kleiner und zween lange

Flecke mit verschiedenen Ausschweifungen längs der Seiten,

von Farbe sattgrün. Die beyden Augen jedesmal aus dreyen

im Dreyecke stehenden zusammengesetzt. — In Bachwäs-

sern um Ingolstadt.” — Beieren.

Bekend is, dat zoowel de grondkleur, als de vlekken, bij

deze soort variëeren. — Twee cornea en een groote pigment-

vlek = drie in een driehoek.

m 1804. Hydrarachna undulata. HERMANN, Mém. Apt.; p.

54. noot. — Nomen nudum. — Frankrijk.

(P. 59.) „Les yeux postérieures sont plus écartés, et non

les antérieurs, comme le dit Muller.” — Goed opgemerkt!

m 1804. Hydrachna undulata, Hydrachne ondulée. La-

464 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

156. Hydrachna undulata O. F. Müll. 1776.

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 44. n. 47. — Als

OLIVIER 1792.

157.

Hydrarachna erythrophthalma Hermann 1804.

(Limnesia.)

m 1804. Hydrarachna erythrophthalma, Hydrarachne

erythrophthalme. HERMANN, Mém. Apt.; p. 57. t. 3. f. 3. —

„Oculis quatuor rubris; ovata,

flava, maculis dorsi quinque

nigris sinuatis. — Quatre

yeux rouges; ovale, jaune;

cinq taches noires sinuées sur

le dos.”

„Dans les fosses maréca-

Ribe

Dat is in geen geval undu-

lata, zooals PIERSIG, Deu.

Hydrachn. p. 209 en in „Das

Tierreich’’, p. 174. beweert. Ik maak de opmerking, dat HER-

MANN de undulata met lange palpen en lange pooten (zie

MULLER’s figuur, hierboven, p. 462) goed kende; zijn ery-

throphthalma is een geheel ander dier met korte pooten en

korte palpen (zie de figuur hierboven). — Eerder lijkt dit

dier op de echte maculata; zie fig. 139 en 140; maar

die is nooit geel. — De figuur is niet afgewerkt: alle zwem-

borstels ontbreken.

Fia. 144. — Overtrek.

158.

Acarus fluviatilis Ström 1768.

(Hygrobates.)

m 1768. Acarus fluviatilis. STRÖM, Beskriv. Norske Ins.,

II; im: Det Kongl. Norske Vidensk. Selsk. Skrift.; v. 4. p.

Selen. 186:

„Acarus rotundus, albo-fuscoque maculatus, pedibus pos-

ticis longioribus.”’ „Er omtrent af Storrelse som et Kaal-

Frge, og ganske rund. I Steden for Hoved har den en lille

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 465

158. Acarus fluviatilis Ström 1768.

Kant omkring Kroppens forreste Deel, hvorpaa sidder to

krumme Fgle-Spidser, hvis bageste Deel er tyk, med en liden

Tand paa underste Side, men den forreste smal og spids.

Dens fire Par Fodder sidde alle hen ved Kroppens forreste

Deel, og af dem ere de bageste de laengste. Farven er hvid

of brunplettet med temmelig store Pletter, af hvilke tre

paa Kroppens forreste Deel, of to paa Bagdelen, ere de

kiendeligste. Den er altsaa i Henseende til Farve meget

anseelig, og kiendelig endog for blotte Oine. Opholder sig

paa Bunden af Elvene.”

„Ist ungefähr von der Grösse wie ein Kohlsamen, und ganz .

rund. Anstatt des Kopfes hat es eine kleine Kante um den

vordersten Teil des Körpers, vor welcher zwei krumme

Fühlspitsen sitzen, deren hinterer Teil dick ist, mit einem

kleinen Zahne an der unteren Seite, aber der forderer Teil

schmal und spitz. Seine vier Paar Füsse sitzen alle am vor-

derem Teile des Körpers, und von ihren sind die hintersten

die längsten. Die Farbe ist weiss und braungescheckt mit

ziemlich grossen Flecken, wovon drei am vorderen Teile

des Körpers und zwei am hinteren Teile die meist ins Auge

fallenden sind. Darum ist es in Ansehung der Farbe sehr

ansehnlich, und selbst für den blossen Auge sehr kenntlich.

Es hällt sich am Boden der Flüsse auf.”

Ik had deze soort reeds geïdentificeerd met Hygrobates

rufifrons C. L. KocH 1837. 10. 8. en NEUMAN in: Göteborgs

Vet. Handl. v. 20. p. 11. 1885, ook omdat NEUMAN

haar in Noorwegen gevonden had, toen ik

van Dr. Sic THOR het artikel ontving (in: Zool. Anz. v. 75.

Hft. 11—12. Maart 1928), waarin hij STRÖM’s Acarus flu-

viatilis als identiek beschouwt met Hydrachna naica JOHN-

STON 1848.

m 1770. Acarus fluviatilis. STRÖM, Beschreib. norw. Ins.,

II; in : Kön. norw. Ges. Wiss. Schrift.; v. 4. p. 302. n. 85.

Hier vindt men een wel wat al te vrije vertaling in het

Duitsch.

m 1775. Acarus fluviatilis, Elvemid. HAMMER, Faun.

Norv.; p. 157. n. 697. — Citeert STRÖM 1768.

m 1790. Acarus fluviatilis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

466 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

158. Acarus fluviatilis Strom 1768.

5. p. 2935. n. 6. — Identificeert haar ten onrechte met alba-

tor Mürr.

159.

Hydrarachna longipalpis Hermann 1804.

(Hygrobates.)

m 1804. Hydrarachnalongipalpis, Hydrarachne longipalpe.

HERMANN, Mém Ab mp: So. n. 22.1.3. bnl tete

Fic. 145. — Overtrek.

„Oculis binis; ovalis; pallide flavescens; dorsi maculis

septem ovalibus nigris; palporum articulo tertio elongato.

— Deux yeux; ovale; d’un jaune päle; sept taches ovales

et noires sur le dos; le troisième article des palpes allongé.”

„Elle vit dans les fosses remplis de plantes aquatiques. —

Corps translucide au bord; le bord antérieur m'a paru être

inégalement crénelé, à crénelures très-petites entre les palpes;

de ce bord crénelé partent de lignes opaques vers le milieu

antérieur et rougeâtre du corps. Yeux noirs. Palpes tres-

longs, de 4 articles; le ler très-court, presque cylindrique;

le 24 2 fois aussi long, conique; le 3e presque du double

plus long que le précédent, aminci vers la partie antérieure

et épaissi encore au sommet; le 4e le plus court et en forme

d’ongle.”’

Blijkbaar heeft HERMANN een exemplaar levend (nog door-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 467

159. Hydrarachna longipalpis Herm. 1804.

schijnend) onderzocht en den voorrand der coxale chitine-

platen van het gnathosoma en pedes I kunnen zien, als-

mede de apodemata (lignes opaques) dier platen, die „par-

tent vers le milieu antérieur du corps.” De 7 donkere vlek-

ken, en de ronde voorrand van het door hem afgebeelde

exemplaar correspondeeren met die eener Nympha, niet

met die van eenen Adultus. Ook de geringe bewapening,

der pooten stemt overeen met de afbeelding van PIERSIG.

Misteekend is de vorm van het lichaam; dit is ronder. De

palpen zijn ventraal afgebeeld; het 2e lid (hij noemt dat

het le) is slechts voor de helft afgebeeld, en naar die afbeel-

ding is zijne beschrijving opgesteld: „le 24 deux fois aussi

long’ (que le premier). Duidelijk is aan dat 2e lid de distale

doorn te zien.

In de omgeving van Straatburg.

160.

Trombidium vittatum Rathke 1797.

(Pentatax.)

m 1783. Acarus ypsilophorus. Bonz, Ac. yps.; in: Nov.

ich Acad. Caes.leop. Nat: Cur; v.74.p: 53:

Nadat RATHKE deze soort beschreven heeft, zegt hij:

„Eundem Acarum, sed unicum saltem, in Mya pictorum

Linn. reperi, frustra deinde quaesitum in multis huius speciei

individuis: igitur Myae quoque incolam dicere, nondum

audeo.”

Dat hij de in Unio pictorwm levende soort voor dezelfde

aanzag als die, welke in Anodonta leeft, is begrijpelijk. Toch

is zij, zooals CLAPAREDE 1869 aantoonde, eene andere.

Unio pictorum; Duitschland.

m 1797. Trombidium vittatum. RATHKE, Om Dam-Mus-

lingen; in: Skrivt. Naturh. Selsk. Kigb.; v. 4. n. 1. p. 179.

(P. 174—175.) „Ved at undersgge en Flodmusling (Myt.

cygneus), blev jeg opmaerksom paa nogle brune of hvide

Plaetter paa dens Geller, jeg tog Lupen, og saae det var en

Hob Vandspindler, unge og gamle om hinanden, nogle havde

endog kroget sig saa fast, at der var vanskeligt at faae dem

los. Jeg saae ogsaa Underlivet og Kappen af samme Musling

468 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

160. Trombidium vittatum Rathke 1797.

fuldsprengt med en Mängde sorteblaa runde Plaetter, som

Fic. 146. — 1/1.

midt i vare morkere end mod Randen. Ved forstigtig at aabne

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 469

160. Trombidium vittatwm Rathke 1797.

dem, fik jeg, til min Forundring, af nogle et lidet brun-

farvet AEg, af andre et langagtigt Insekt, lig en Pupe, som

var ukiendelig, indtil jeg endelig fik fat paa en, hvor Fgdder

of Ædetaenger stak frem; .... jeg saae flere, og tillige den

forladte Ham eller Svob, som formedelst dens smukke Sam-

menvaev (1) medfolger aftegnet (Tab. 10. f. 14.).... Uagtet

den ngieste Eftersogning, har jeg ikke kunnet opdage dette

(2), derimod saae jeg 2de smaae Kioeber, med mgrkebrune

Spidser (3), neppe synlige uden naar Insektet aabnede dem

(4), i det dens 2de Ædetaenger, som ere toledede (palpi

biarticulati), fremstraktes .... Paa Glasskiven under Mi-

kroskopet, igientager dette Insekt ofte den Bevaegelse som

man seer hos Landspindlerne, nemlig, at de bgie A detaen-

gerne ind mod Kioeberne for at indbringe Faden (5), som her

synes vaere for det meste blot Mikroskop-Dyr. Dens Spinde-

vorter (6) ligne dem hos Landspindlerne noget, men hvorledes

den anbringer sit Spind er endnu ikke bekiendt. Dens 8

Fodder synes, formedelst den Maengde Haar (7) hvormed

de ere bevoxne, at vaere mere skiddede til at svomme, end

gaae med: De ere forsynede med en tvegrenet Kloe (8) som

Vandspindlen traekker ind, naar den ikke gier Brug af

dem under Gangen (9). Til Vandspindlerne passer det ogsaa,

hvad den ngiagtige Jagttager Lister .... allerede har an-

maerket om Landspindlerne, at de nemlig ikke undergaae .

nogen Larvestand (10); men vanskeligt er den at forstaae,

hvorledes Insektet faaer indbragt sit Æg i Huden af Mus-

lingen (11). Da jeg ikke finder den her anfgrte og afbildte

Art (Tab. 10. f. 6. 7. 8.) blant de hidtil bekiendte, saa vil

jeg kalde den Trombidium notatum, corpore brunneo sub-

globoso, dorsi fascia longitudinali nivea”

Voor notatwm leze men vittatum. RATHKE was in 1797 in

Noorwegen op reis, en de drukkerij brandde af. Hij heeft

vermoedelijk de drukproeven niet zelf kunnen corrigeeren.

In de „Forklaring over Kobberne” staat: „Fig. 6. En Vand-

spinde (Trombidium vittatum’) en na de Voorrede komt de

„Indhold” en dan: „Kobbere.” Taf. 8. 9. 10. Dammuslingens

Anatomie med .... Trombidium vittatum.

„Beim Untersuchen eines Flussmuschels (Myt. cygneus)

470 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

160. Trombidium vittatum Rathke 1797.

wurde ich aufmerksam auf einige braune und weisse Flecken

an den Kiemen; ich nahm eine Lupe, und sah eine Haufe

Wasserspinnen, junge und alte durcheinander; einige hatten

sich so fest gesetzt, dass es schwer war sie los zu machen.

Ich sah auch den Unterleib und Kappe desselben Muschels

vollgesprengt von einer Menge schwazrblauen runden Flec-

ken, in der Mitte dunkler als am Rande. Indem ich sie vor-

sichtig öffnete, erhielt ich, zu meinem Erstaunen, aus ein-

zelnen ein kleines braungefärbtes Ei, aus andern ein lang-

gestrecktes Insekt, eine Puppe ähnlich, unerkennbar, bevor

ich zuletzt eins erhielt, wo Füsse und Fresszangen hervor-

guckten; .... ich sah mehrere, und dazu noch den verlas-

senen balg, oder Hülle, der wegen des zusammen-Gewebes

(1) abgebildet mitfolgt (Tab. 10. f. 14) .... Ungeachtet

genauester Nachforschung konnte ich dieses” [MULLER’s

rostellum] „nicht auffinden (2); dagegen sah ich zwei kleine

Kiefer, mit dunkelbraunen Spitsen (3), kaum sichtbar, wenn

nicht das Insekt sie eröffnete (4), indem ihre zwei Fress-

zangen (palpi biarticulati) hervorgestreckt wurden .... Auf

einer Glasscheibe unter dem Mikroskop, wiederholt dies

Insekt häufig die Bewegung, die man bei Landspinnen sieht,

nämlich, dass sie die Fresszangen gegen die Kiefer hinein-

beugen, um die Nahrung hinzubringen (5), die meistens nur

Mikroskop-Tiere zu sein scheint. Ihre Spinnwarzen (6)

ähneln denselben der Landspinnen etwas, aber wie sie ihr

Gespinst anbringt, ist noch nicht bekannt. Ihre 8 Füsse

scheinen, wegen der Menge Haare (7), womit die bewachsen

sind, zum Schwimmen mehr als zum Gehen geeichnet. Sie

sind versehen mit einer zweiästigen Klaue (8), die die Was-

serspinne einzieht, wenn sie sie nicht beim Gehen anwendet (9).

Auf die Wasserspinnen passt auch, was der sorgfältige Beobach-

ter Lister .... von Landspinnen schon bemerkt hat, dass sie

nämlich keinen Larvenzustand durchlaufen (10) ;schwer ist aber

zu verstehen, wie das Insekt ihre Eier in die Haut des Muschels

eingebracht erreicht (11). Da ich nicht die hier erwähnte und

abgebildete Art (Tab. 10. f. 6. 7. 8.) unter den bisher bekannten

finde, so will ich sie nennen Trombidium notatum, corpore

brunneo subgloboso, dorsi fascia longitudinali nivea.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 471

160. Trombidium vittatum Rathke 1797.

Opmerkingen. Zie ook de opmerking hierboven,

p. 467. 1. Streping in twee richtingen; zie de 2 figuurtjes,

die het apoderma voorstellen na het verlaten ervan door de

Nympha. 2. Geen wonder, Pentatax bonzı bezit geen „rostel-

lum” 3. Inderdaad; zie CLAPAREDE, Studien an Acariden,

t. XXXII. f. 13. 4.: naar voren bracht, uitstak, waarbij

ook de palpen (Fresszangen) uiteenwijken. 5. De palpen

brengen natuurlijk niet het voedsel naar den mond, maar

betasten het. 6. Genitaalzuignappen. 7. Ook CLAPAREDE

gebruikt deze uitdrukking. 8. Hieruit blijkt, dat hij slechts

2 onvertakte klauwen zag, niet twee tweetakkige (ypsilo-

phora, intermedius). 9. Zeer juist: gedurende het zwemmen

zijn de klauwen in de aan het distale eind der tarsen dorsaal

aanwezige scheede teruggetrokken. 10. Hier vergist hij zich

ten deele: hij heeft geene Larvae gezien; wèl 8-pootige

Nymphae. Töch bestaat de 6-pootige Larva; zie CLAPA-

REDE, l. c. t. XXXI. f. 6. 11. Door middel van een legbuis,

legboor of ovipositor.

Zijne figuren zijn niet slecht: de Nymphae ovaal, de

Adulti rond. De gelijkenis van fig. 7 met CLAPARÈDE's Taf.

32. f. 4. is frappant.

Pentatax vittatum (bonzi CLAP) komt dus ook in Anodonta

cygnea voor. — Denemarken.

161.

Hydrachna crassipes O. F. Müller 1776.

(Umionicola.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; med Fork paa Ryggen ;

hvid ; Bugen aeg-agtig, midt paa sort, Forken bruunrod ; Gat-

ten vortet ; tykke Forbeen. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler;

in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 11., en in: Kritiske

Journal; cp. +120= ns El: Denemarken.

m 1776. Hydrachna crassipes. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2254. — „Oculis binis; dorso furca

notata; alba; obovata, disco nigro, furca rubescente; ano

papilloso, pedibus anticis crassis.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna crassipes, Dickfuss. GOEZE; in : Lis-

472 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

161. Hydrachna crassipes O. F. Müll. 1776.

TER Naturg. Spinnen; p. 277. n. 174. — Diagnose van Mür-

LER 1776.

m 1780. Hydrachna alba, abdomine obovato, disco nigro,

furca vufescente ; ano papilloso ; pedibus anticis crassis. O. F.

MÜLLER, Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci.

Panis; vii 1P.624:!n. 11.

m 1781. Hydrachna crassipes. O. F. MULLER, Hydr.

Daniae; p. 24. — Als 1776. — Ook p. 41. n. 13. t. 4. f. 1. 2.

— ,,Haec nudis oculis a caeteris pedibus longissimis facile

distinguitur.”

„Corpus obovatum pellucidum, planiusculum, antice obtu-

Fic. 147. — 2/1 Overtrek,

sum latius quam postice, hinc subtruncatum denticulo

utrinque prominulo. Color principalis albidus disco macula

nigra, ad latera lunata, medio linea angusta intersecta,

rufescente, versus oculos in duo crura divisa; vel si mavis,

pone oculos macula dilatata nigra, ac ad latera disci macula

lunata nigra, cornubus latus spectantibus. His signis multum

refert H. grossipedem, at satis diversa est. Extremitas cor-

poris notatur papillis minimis protuberantibus quatuor,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. Il. ar

161. Hydrachna crassipes O. F. Müll. 1776.

denticuloque laterali. Papillae nigricantes alternatim pro-

truduntur & retrahuntur. — Oculi duo nigri quadrangu-

lares remoti. — Pectus albidum nigro maculatum: maculae

dorsales pellucentes. — Oculi subtus quoque conspicui, ac

Fig. 147. — 3/2 Overtrek.

medio infra palpos punctum nigrum, quod forte os. Infra

pectus versus postica macula triangularis alba. — Palpi

ob elongatos pedum articulos breves dici possunt; caeterum

palpis congenerum longiores; constant articulis quatuor

pellucidis cylindricis: articulus secundus & tertius extror-

sum seta brevi instruuntur, quartus attenuatus atque adun-

cus est. — Pedes corpore triplo vel quadruplo longiores, albi

pellucidi, constant articulis elongatis quinque, praeter basin;

anteriores pedes breviores, duplo vel triplo crassiores reli-

quis, setis raris, potius spinulis, cum ex papilla notabili pro-

veniant, ornantur. Reliqui undique pilis obsiti sunt.”

„Multa huius individua perquisivi, unicum inveni quod

pone angulum furcae dorsalis duo puncta albissima gestabat.”’

„Libere incedens pedes posticos non retro extendit, sed

474 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

161. Hydrachma crassipes O. F. Müll. 1776.

versus anticam corporis partem dirigit more sibi proprio.”

„Cum caeterae Hydrachnae, quoties in aqua libere natant,

tractum quendam absolvunt, haec post paucos incessus

longos suos pedes horizontaliter extendit, ac sic immota

& quasi mortua in fundo lente fertur, ubi paullulum quieverit,

eundem incessum reiterat; vero & sursum & deorsum motu

celeri pedum natatoriorum provehuntur.” ~

„In piscinis & fossis aquaticis passim.”

Opmerking. In vergelijking met de nauwkeurige be-

schrijving, laten de afbeeldingen veel te wenschen over.

m 1790. Hydrachna crassipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2937. n. 13. — Diagnose van MÜLLER, met uitvoerige

beschrijving.

m 1792. Mydrachna crassipes. OLIVIER; in : Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 111. n. 13. — Hydrachne crassipede,

p. 106. n. 13; p. 111. n. 13. — Vertaling van MULLER’s be-

schrijving.

m 1793. Trombidium crassipes. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 400. n. 5. — „Ovatum albidum: dorso nigricante, ano

tridentato, pedibus elongatis. — Pedibus elongatis primo

intuitu distinguitur.”

m 1802. Hydrachna crassipes. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; ve Spe Zlk — Als;.1790.

m 1803. Hydrachna crassipes, Langfüssige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 217. n. 2695. — Goede dia-

gnose en beschrijving. Hij weet ook, dat de zwarte vlekken

„dunkle Eingeweide” zijn. — „Mit dem vielwürzeligen Aen-

tengriin” (Spirodela polyrrhiza). — Augustus; Beieren.

1804. Hydrachna crassipes, Hydrachne crassipede. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 24. n. 13. — Als

OLIVIER 1792.

162.

Hydrachma grossipes O. F. Miiller 1776.

(Unionicola.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; med Fork paa Ryggen ;

hvid ; Bugen fürkantet, oven paa tre-plettet, Forken bruunrod ;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 475

162. Hydrachna grossipes O. F. Müll. 1776.

tykke Forbeen. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob.

Efterretninger; p. 220. n. 12.; en in: Kritiske Journal; p.

120% nao 12: Denemarken.

m 1776. Hydrachna grossipes. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 189. n. 2255. — ,,Oculis binis; dorso furca notata;

alba, subquadrata, maculis tribus, furca rufa; pedibus anti-

cis crassis.’” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna grossipes, Klumpfuss. GOEZE; in:

LisTER, Naturg. Spinnen; p. 277. n. 175. — Diagnose van

MULLER 1776.

m 1780. Hydrachna alba, abdomine quadrato, maculis tri-

bus : furca rufa : pedibus anticis crassis. O. F. MÜLLER, Mém.

nouv. genre; 11: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624.

ne 12.

m 1781. Hydrachna grossipes. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 24. — Als 1776. — Ook p. 43. n! 14. t.14. f. Sr

Hij identificeert haar ten onrechte met GEOFFROY’s f. 7.

= stagnalis;.zie n. 182.).

„Corpus pallide lutescens, pellucidum, glabrum, pone

Fic. 148. — 2/1. — Overtrek.

oculos macula triangulari, medio dorsi binis lunatis nigris

notatum; inter maculas dorsales linea rufa versus triangu-

larem in bina crura excurrens, subtus punctis sex nigris

476 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

162. Hydrachna grossipes O. F. Müll. 1776.

notatur. — Oculi puncta duo maiora nigra. — Palpi breves,

deflexi, triarticulati, albi & pellucidi, uti pedes. — Pedes

corpore duplo longiores quinque articulis (postici vero sex)

compositi, pilis diversae longitudinis, longioribus, in geni-

culis, instruuntur. Articuli in anticis pedibus reliquis cras-

siores sunt.”

„In piscinis cum praecedente.”

„Praecedens’’ = crassipes. De figuur laat te wenschen

over: pooten I even dik als de andere; &c.

m 1790. Hydrachna grossipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2937. n. 14. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna grossipes. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 112. n. 14. — Hydrachne grossipède,

p. 106. n. 14.; p. 112. n. 14. — Naar MÜLLER 1781.

m 1802. Hydrachna grossipes. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 711. — Als 1790.

m 1803. Hydrachna grossipes, Dreymakelige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 217. n. 2696. — Beschrijving

naar MÜLLER 1781. — Bovendien: „der Leib rückwärts

sehr stumpf. Die Vorderfüssen sollen dickere Glieder haben,

sagt Müller, als die übrigen. Dass kann ich nicht sehen,

und er liess sie auch nicht dicker zeichnen. — Zwischen

Wasserlinsen.” (Lemna). — Beieren.

Dan was zijn grossipes vermoedelijk niet die van MÜLLER

en had hij haar beter moeten beschrijven!

m 1804. Hydrachna grossipes, Hydrachne grossipede. LA-

TREILLE, ‘Hust. nat, Crust. Ins.; v. 8. p. 25. n. 14. Als

OLIVIER 1792.

163.

(Vervoleäyan Deel I. p. 159%n. 57. a.)

Acarus ypsilophorus Bonz 1783.

(Unionicola.)

m 1781. Acarus variegatus. SCHRANK, Enum. Ins. Aus-

triae; p. 509. n. 1046. — Nadat SCHRANK deze soort behan-

deld heeft (zie ons no. 184), zegt hij: „Intra conchas illum

non raro reperi.’ — Indien hij daarmede zeggen wil, dat

hij haar in levende Anodonta’s of Unio’s vond, dan was

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 477

163. Acarus ypsilophorus Bonz 1783.

deze zeker niet synoniem met de vrijlevende variegatus.

maar eene andere soort.

m 1783. Acarus ypsilophorus. Bonz, Ac. yps.; in: Nov.

Act. Acad. Caes. Nat. Cur.; v. 7. p. 52—53. t. 1. f. 14. —

„In fossis Esslingae in Mytulus cygneus ; inter labia ; autum-

no elapsi.”

„Insectum fusco nigrum est, continuum, ovatum, dorso

convexo, notato parte anteriore lineis duabus, pallide flavis,

at latus utrumque exortis, quae descendunt tractu obliquo,

paullumque tortuoso,

ac coëunt in medio

ejus regionis, qua tho-

rax insecti terminari

videtur. Inde per re-

liquum tergum decur-

rit linea una, longi-

tudinalis, parum tor-

tuosa, pallide flava,

cum lineis jam de-

scriptis literam grae-

cam Y. efformans,

terminata ad anum in maculum ejusdem coloris, Fig. III.

a. quae ad abdomen producitur, ibique formam ovatam

induit. Fig. IV. Ceterum abdomen planius dorso est. Pedes

octo, filiformes sunt, ac postici longissimi. Animalculum in

aqua detentum promte infra illam discurrit. Nare haud

valet, nec in arido insistere pedibus debilissimis. — Micro-

scopio subjectum monstrat Fig. III. IV. duos oculos, sitos

ad latera capitis, duas antennas pediformes, tribus obscurio-

ribus articulis instructas, os, absque rostro, inter radices

antennarum, pedes numerosis setis ornatos, sexies articula-

Fıc. 149. — 2/1.

tos. — Insectum ‘Acaris adscribendum esse, ex dictis patet.

Anodonta cygnea ; November; Würtemberg.

164.

Hydrachna spinipes O. F. Müller 1776.

(Neumanmia.)

m 1769. Vandspindel : 2 Oyne; med Fork paa Ryggen ;

478 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

164. Hydrachna spinipes O. F. Müll. 1776.

guulgron ; Bugen oval, okte-prikket ; Forken rodbruun ; tor-

nede Forbeen. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob.

Efterretninger; p. 220. n. 13.; en n: Kritiske Journal; p.

120. n. 13. — Denemarken.

a 1776. Hydrachna spinipes. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 189. n. 2257. — ,,Oculis binis; dorso furca notata;

flavo-virens, ovalis, octo punctata, furca rufa; pedibus

spinosis.’’ — [Lees: pedibus anticis spinosis]. Denemarken.

m 1778. Hydrachna spinipes, Dornfuss. GOEZE; in: Lis-

TER, Naturg. Spinnen; p. 278. n. 177. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

Hydrachna sinipes. Idem, ibidem; p. 312. Register.

1780. Hydrachna flavo-virens, abdomine ovali, octo-

punctato : furca rufa: pedibus anticis spinosis. O. F.

MÜLLER, Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci.

Paris; v. 8. p. 624. n. 13. — Spatiéering van mij. Dat is

eene verbetering der diagnose van 1776.

m 1781. Hydrachna spinipes. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 24. — Als 1776. — Ook p. 45. n. 16. t. 4. f. 5. 6.

„Corpus subrotundum glabrum nitidum, convexum absque

pilis aut incisura; macula dorsi obscura, lineaque media

longitudinali flava, in furcam cruribus binis versus oculos

Fic. 150. — 2/1. Overtrek.

exeunte; nota huic propria sunt puncta octo minora, nigra

in margine dorsi aequalibus intervallis disposita. — Pectus

nigrum in tres areas divisum, furca flava intermedia: area

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 479

164. Hydrachna spinipes O. F. Müll. 1776.

nempe antica continet bases palporum ac pedum quatuor

anticorum, laterales vero bases pedum posticorum. — Ven-

ter flavo-virens macula laterali obscura, in qua punctum

maius nigrum. Regio inter maculas & pectus flavicans nota-

tur lunula pone pectus & pfincto nigro inter maculas. In

summo margine pellucent puncta dorsi octo, apprime dis-

posita. — Oculi puncta duo nigra, ratione animalculi parva.

— Palpi brevissimi trium articulorum apice acuti, curvati;

saepius antica corporis parte occultantur. — Pedes nigri

quinque articulorum pilosi; pili in geniculis, uti in congene-

ribus, longiores. Pedes primi paris paulo crassiores apparent

numerusque articulorum ob pilos solitarios e papilla minima

prodeuntes spinulasque mentientes, aegre computatur; arti-

culis tamen quinque tantum constare, ex eorum flexura

patet. — Furca variat vel flava del rubicunda, latiore vel

angustiore.”’

„Nudis oculis corpus virescens, pedes ac furca rufa facile

conspiciuntur, reliqua vitro inquisitorio & oculo adsueto

indaganda sunt.”

„Huius species plurima saepe individua reperi obiterque

eam inspiciens, diu, an H. vernalis esset, haesitavi, ac in

opportuniora tempora seposui; iterum atque iterum eandem

aggressus, nec mihi ipse, nec pictor satis fecit: ultimo detexi

notas satis diversas, nec me laboris poenituit, detegendo

pulcherrimam distinctissimamque Hydrachnarum speciem.

Patet dehinc qua cura, quanta oculorum acie, animique

constantia inquri debeant. Pulli & parentes in omu.ous

conveniunt.”’

„In herbosis aquaticis.”

Opmerkingen. Hy had in zijne beschrijving kunnen

zeggen: „Pectus nigrum in quinque areas divisum, &c.’’. —

De figuren zijn vrij goed, zelfs die, welke de buikzijde voor-

stelt. Jammer, dat hij niet van alle Hydrachna’s de ventrale

zijde zoo duidelijk afgebeeld heeft.

m 1790. Hydrachna spinipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2937. n. 16. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna spinipes. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 112. n. 16. — Hydrachne spinipede,

480 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

164. Hydrachna spinipes O. F. Müll. 1776.

p. 106. n. 16.; p. 112. n. 16. — Beschrijving naar MÜLLER

1781.

m 1793. Trombidium spinipes. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 404. n. 25. — „Globosum viride margine nigro punc-

tato. — Distinctum corpore Viridi basi fusco linea antice

bifurca rubra margineque punctis octo nigris.”

m 1802. Hydrachna spinipes. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat vw. 3!) ps Zilles 11790.

m 1804. Hydrarachna spinipes. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 54. noot. — Nomen nudum. — Frankrijk.

m 1804. Hydrachna spinipes, Hydrachne spinipéde, La-

TREILLE, Hist) mat. Crust: Ins.;.v. 8: p) 26: n.l6 np rAls

OLIVIER 1792.

165.

Hydrachna vernalis O. F. Müller 1776.

(Neumania.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Fork paa Ryggen ;

vandgron ; Bugen oval, midt paa morkre ; Forken rodbruun.

O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob. Efterretnin-

ger; ps 220 ni loren wi: Kritiske Journalssp.7 120) novo:

— Denemarken.

m 1776. Hydrachna vernalis. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 189. n. 2259. — „Oculis binis; dorso furca notata;

virescens; ovalis, disco saturato, furca rufa.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna vernalis, Frühlings-Wasserspinne.

GOEZE » vs MsSrer Nature. Spinnen; pi 2765 melon

Diagnose van MÜLLER 1776. |

m 1780. Hydrachna virescens, abdomine ovali, disco satu-

rato, furca rufa. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre; in : Mém.

Acad'"RoyISci.MPariS p.624 n. 12.

m 1781. Hydrachna vernalis. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 24. — Als 1776. — Ook p. 48. n. 18. t. 5. f. 1.

,Oculo nudo punctum griseum pedibus protensis. —

Corpus ovatum, supra aliquantum convexum, viride, medio

furca laete rufa notatum, postice setis raris porrectis. —

Oculi puncta duo minora nigra. — Palpi biarticulati, pellu-

HIST. OVERZ. D: ACAROLOGIE. II. 481

165. Hydrachna vernalis O. F. Müll. 1776.

cidi, albi, vix primo pedum

articulo longiores. — Pedes

palpis concolores, pilosi,

corpore parum longiores.

In pascius inundatis.”

De beschrijving is wel wat

kort; de figuur tamelijk goed.

m 1790. Hydrachna ver-

nalis. GMELIN, Syst. Nat.;

we leeds Seip 2937 1mMI8;: IC ily ply Overtrek:

— Diagnose van MULLER 1776.

a 1792. Hydrachna vernalis. OLIVIER; in : Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 113. n.18. — Hydrachne printanière

D'ALO6 nil 8: Hydrachne printanniere, p. 113. n. 18. —

Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium vernale. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 404. n. 26. — „Globosum virens dorso fusco furca rufa.

— Affine T. spinipes at margo absque punctis nigris.”

m 1802. Hydrachna vernalis. GMELIN, A gen. Syst. of

Nats. Sp. All, See Alsi b790)

m 1804. Hydrachna vernalis, Hydrachne printanniere. LA-

FREILER List. nat. Crust) Ins; .v.8.P: 27202182 2 Als

OLIVIER 1792.

166.

(Vervolg van: Deel T. p. 160) n. 59.)

(Adhuc sine nomine.)

(Nesaea carnea C. L. KocH 1836.)

(Piona.)

Niets bijgekomen.

167.

Hydrachna clavicornis O. F. Müller 1776.

(Piona.)

1776. Hydrachna clavicornis. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2256. — ,,Oculis binis; dorso fusca

482 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

167. Hydrachna clavicornis O. F. Müll. 1776.

notata; rufa, obovata, furca flava; palpis clavatis; pedibus

pallidis. — Denemarken.

m 1778. Hydrachna clavicornis. Keulenhorn. GOEZE; in:

Lister, Naturg. Spinnen; p. 277. n. 176. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

m 1781. Hydrachna clavicornis. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 24. — Als 1776.

77 Wan A — Ook p. 44. n. 15. t. 6.

7 GA = f. 7. — „Corpus obovatum,

IN 7 fi Il we ‘ saturate rufum, furca tri-

fi m Ai rf INS À plicata lutescente notatum

i hi INN crus nempe utrumque pri-

| qi IN mariae furcae rursus in

N furcam breviorem dividi-

À tur; huius alterum crus

| pone oculos productum

versus marginem anticum

cum collaterali coalescit.

Subtus aeque rufum, circa pectus maculatum, striga ani pel-

lucente. — Oculi puncta duo minora nigra. — Palpi clavati,

crassissimi, pedibus enim triplo crassiores sunt; oblique trun-

cati, setis brevissimis, ungue terminali & denticulo late-

rali instructi. — Pedes palpis concolores, albi pilosi, cor-

poris longitudine. — In lacustribus.

In de teekening zijn de pooten IV langer dan het lichaam.

1790. Hydrachna clavicornis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2937. n. 15. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna clavicornis. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins‘; v.. 7. p. 112. n. 15: — Hydrachne

clavicorne, p. 106. n. 15.; p. 112. n. 15. — Beschrijving naar

MÜLLER 1781.

m 1802. Hydrachna clavicornis. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 711. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna clavicornis, Hydrachne clavicorne. LA-

TREILLE, Hist: nat. Crust> Ins.; v. 8. p. Zo. .n3lo. AIS

OLIVIER 1792.

Fie. 152. — 2/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 483

168.

Hydrachna cruciata Schrank 1803.

(Piona.)

m 1803. Hydrachna cruciata, Bekreuzte Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3, p. 218. n. 2698. — „Roth; ein

gelbes Kreuz mit gabligen Armen über dem Rücken; die

Füsse und die Fressspizen weiss; diese etwas dicker als die

Füsse, lang und spizig. Hintergegend durchsichtig. — Gra-

benwasser; August.” — Beieren.

Mij dunkt, deze soort is niet identiek, maar zeer na ver-

want aan clavicornis.

169.

(Adhuc sine nomine.)

(Hydrarachna fuscata HERMANN 1804.)

(Piona fuscescens nov. nom.)

æ 1804. Hydrarachna fuscata ; Hydrarachne enfumee. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 58. n. 6. ya

Eu 6.11. 9, Oculis binis: ob- = rn .Æ

longo ovata, maculis dorsalibus 2-75

fuscis pluribus. — Deux yeux; =>

oblongue-ovale, plusieurs taches Ai i

d’un brun foncé sur le dos.”

„Cette espece paroît convenir |

pour la couleur avec /’hydra-

rachna fuscata de Muller; mais

celli-ci a une autre forme et

quatre yeux, tandis que la mienne,

nen a que deux: la mienne a encore plus de trois

taches et les pieds ne sont pas blancs. Il faut donc donner

un autre nom a -cettedernieren

„Cette dernière”, dat is dus „la mienne’’; maar hij doet

het niet! Dat is tegen de regels der tegenwoordige nomen-

klatuur. En aangezien, tot mijne verwondering, geen enkele

hydrachnoloog deze soort herdoopt heeft, wat toch noodig

was, stel ik hier den naam fuscescens voor.

„Le corps, convexe, est obtus anterieurement et posté-

Fic. 153. — Overtrek.

484 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(169. Hydrarachna fuscata Herm. 1804).

rieurement, plus large dans la partie postérieure. — Les

taches dorsales observent l'ordre suivant: la première, au

milieu entre les yeux, est plus large par devant; suivent alors

deux latérales, qui sont d’abord obliques, s’allongent après

vers le derrière en lignes longitudinales jusqu’a la dernière

extrémité, et sont séparées par une ligne longitudinale plus

large vers le devant et de la couleur du reste du corps. Deux

autres taches, plus petites et arrondies, se trouvent à côté

des dernières. — Les pieds et les palpes sont d'un jaune

sâle, et bleuätres à leur insertion. — Les deux yeux sont

noirs.”

„Elle vit dans les fossés marécageux.”

De figuur is lang, en de oogen staan niet aan den rand.

. Zijn dat fouten? — Frankrijk (bij Straatsburg).

170.

Hydrarachna histrionica Hermann 1804.

(Piona.)

m 1804. Hydrarachna histrionica, Hydrarachne arlequin.

HERMANN Men» Apt.; D 155: n. 1.1.3.1.

„Oculis binis; ovata, rubra;

fasciis dorsi duabus longitu-

dinaliter sinuatis, maculaque

laterali nigra; area intermedia

coccinea. — Deux yeux;

ovale, rouge; deux bandes

dorsales noires, longitudinale-

ment sinuées, et une tache

laterale noire; l’espace inter-

médiaire rouge d’écarlate.”

Fic. 154. — Overtrek. — Verkort:

„Lisse, luisant, d’un rouge foncé pale en dessus et en des-

sous; la portion avant les yeux plus päle. Derriere les yeux

une tache noire carrée qui occupe le milieu du commence-

ment des deux stries longitudinales et qui en est séparée

par une ligne rouge trestine.... La poitriner est

margquecerde cing Caches mores, \donumune

HISDWOVERZE DI ACAROLOGIE. I. 485

170. Hydrarachna histrionica Herm. 1804.

antérieure au milieu, à laquelle sont inserés les palpes; et

deux de chaque côté, à chacune desquelles sont inserés deux

pieds. Les yeux sont écartés et noirs; les pieds et les palpes

d'une seule couleur, d'un noir verdâtre, et à six articles;

les onglets qui arment le dernier article des pieds, ne sont

visibles que sous le microscope composé et par une lentille

bien grossissante.”

_ „Cette espèce vit dans les fossés limoneux.”

Bij Straatsburg (Frankrijk).

Orpmerkingen. “Spatiëering van mij: Datiseieen

Limnesia met 4 oogen. Het is onbegrijpelijk, dat de

hydrachnologen dat dier met 2 oogen, korte palpen en vijf

duidelijk gescheiden zwarte platen (gronddeel van het gna-

thosoma en 4 epimerenplaten) geïdentificeerd hebben met

eene Limnesia-soort met 4 oogen, lange palpen, en waarvan

het gronddeel van het gnathosoma en de 4 epimerenplaten

zóó dicht bij elkander staan, dat HERMANN, met zijn betrek-

kelijk slecht mikroskoop, ze zeker niet als afzonderlijke dee-

len zoude onderscheiden hebben. Bovendien zoude hij zeer

zeker vermeld hebben, dat de achterste twee der „5 taches

noires” veel grooter waren dan de 3 andere. — Hij heeft

blijkbaar slechts één exemplaar van deze soort gevonden:

„J ai bien marqué dans mon dessin deux taches rouges

latérales, quoique je n’en aie réellement observé qu’une sur

la côté gauche; j'ignore si elle s'y trouve par accident, ou

si l’autre manque.”

Let wel: hier zegt hij ,rouges”, terwijl in de diagnose

,noire” te lezen is. — Ik plaats deze soort, onder voor-

behoud, in het genus Piona.

171.

Hydrachna lunipes O. F. Müller 1776.

(Piona.)

m 1776. Hvdrachna lunipes. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 189. n. 2260. — „Oculis binis, dorso furca notata;

alba, ovalis, maculata, furca candida; pedum posticorum

articulo quarto lunato.” — Denemarken.

486 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

171. Hydrachna lunipes O. F. Müll. 1776.

m 1778. Hydrachna lunipes, Mondfuss. GOEZE; in: Lis-

TER, Naturg. Spinnen; p. 278. n. 180. — Diagnose van

MULLER 1776.

m 1781. Hydrachna lunipes. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae;

p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook p. 49. n. 19. t. 5. f. 5.

Fie. 155. — 2/1. — Overtrek.

6. — „Corpus ovale, album, pellucidum, supra maculis quin-

que fuscis, duabus nempe lateralibus, superiore minore &

quinta a spatio intermedio oculorum excurrente, sub hac

alia rufescens pellucet; seu, si mavis, corpus obscure fuscum

marginibus pallidis, cruce media alba; subtus obscurum,

puncto magno nigro loco rostelli inter palpos. — Oculi

magni: puncta duo nigra, solito triplo maiora. — Pedes

pallidi: posteriores corpore duplo longiores; tria paria antica

aequalia; posticum per articulo quarto splendidum; hic

nempe lunatus est, seu introrsum arcuatus; tres priores arti-

culi breves aequales, pilis pro more gentis obsiti. — Palpi

pedibus concolores, elongati. — Distinctissima oculis magnis

et articulo pedum lunato. — Variat pedibus posticis aequali-

bus non lunatis. — In fossis palustribus.”

Opmerking. Deze typische soort is nog niet terug-

gevonden, hoewel en de beschrijving én de teekening den

indruk maken goed te zijn. Zijn „var.” is vermoedelijk het

9. De kromming van het vierde lid der pooten IV is beslist

veelste overdreven voorgesteld. Zie ook; hier

beneden, nodata, p. 489. Ook zijn de in de concaviteit voor-

komende borstels in het geheel niet aangegeven.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 487

171. Hydrachna lunipes O. F. Müll. 1776.

„Ist wohl sicher ein Piona-.3; nach der Farbe kommt

wohl am ehesten rotunda KRAM. in Frage. Fig. 5 kann das

m 1790. Hydrachna lunipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

B. 5. p. 2937. in. 19. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna lumpes. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hust. nat.; Ins.; v. 7. p. 113. n. 19. — Hydrachne lunipede,

p..106. n. .19.; p. 113. n. 19. — Beschrijving. naar MÜLLER

1781.

1802. Hydrachna lunipes. GMELIN, A gen. Syst. of

Nate Vv. 3. pi 711. — Als lZ90;

1803. Hydrachna lunipes, Mondfüssige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 219. n. 2700. — Beschrijving

goed; citeert ook MÜLLER 1781. f. 6. — „In Wassergräben;

Julius.” — Beieren.

Hydrachna equestris, Ritter Wassermiete. Idem, ibidem;

p. 220. n. 2701. — De beschrijving is die van lumipes „var.”

van MÜLLER 1781., waarmede hij haar ook identificeert.

„Die braunen Flecken sah ich an einem Stücke roth. In Wäs-

sern mit der Seerose” (Nymphaea alba). „Soll sie wirklich

nur eine Spielart der Mondfüssigen seyn? Wass für eine

Ursache soll die regelmässige Biegung des 4. Gliedes der

Hinterfüsse bewirken? Eher wollte ich diese für eine Ver-

schiedenheit des Geschlechtes gelten lassen.”

In dat geval was de naamgeving totaal overbodig.

m 1804. Hydrarachna lunipes. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 54. noot. — Nomen nudum; Frankrijk.

Hydrarachna lunipes. Idem, ibidem; p. 58.: „Variété à

pieds non lunulés. Les taches de la mienne ne sont pas comme

la fig. 6” [de Müller] „mais comme la figure 5 les présente;

il n'y en a pas non plus cing, mais trois seulement dans la

mienne, de manière que les deux latérales fig. 5, la plus grande

inférieure et la plus petite supérieure, se réunissent: elles

conviennent au reste ensemble pour la couleur et la dispo-

sition des yeux et des taches.”

Opmerkingen. De „variété à pieds non lunulés”

is MULLER’s fig. 5 (onze fig. 155 links). Waarvoor dan die

bijvoeging? Of is hier eene verwisseling van cijfers in het

488 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

171. Hydrachna lunipes O. F. Müll. 1776.

spel? — In Denemarken heeft men tevergeefs naar deze

soort gezocht. Een onderzoek in de omgeving van Straats-

burg is gewenscht.

Hydrarachna lunipes. Idem, ibidem; p. 59. — Hij hield

ze een jaar lang levend, zonder dat zij groeiden.

m 1804. Hydrachna lunipes, Hydrachne lunipede. La-

EREILEE, Elise. nat! Crust! Ins; v.'&. D.127 an) 190 AS

OLIVIER 1792.

172.

(Wervolg van Deel I. p: 160. n 615)

(Sub nomine Nesaea rufa C. L. KocH 1835.)

Hydrachna mutabilis Schrank 1803.

(Piona.)

m 1766. Kleine roode Waterspin. ROESEL VAN ROSEN-

HOF, De nat. hist. d. Ins.; v. 3. p. 142. t. 24. f. 5. — Als 1749;

zie Deel I. p. 160. — Duitschland.

m 1803. Hydrachna mutabilis, Veränderliche Wasser-

Miete. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. py 224.9m) 24101 ME

„Kugelförmig, sattroth, mit schwarzen Augen; ein helleres

Kreuz oder schwarze Zeichnungen. Die vorderen Füsse sind

immer kürzer als die darauf folgenden, so dass das letzte

Paar das längste ist.”

Hij leest in MÜLLER 1781. p. 81., dat RöseL, Ins. III. p.

129. t. 24. het dier zwarte pooten toeschrijft; „aber Rösel

sagt nichts von schwarzen Füssen, auch sind in meinem

Exemplare die Füsse rot ausgemalt, ausgenommen, wo

sich die schwarze Farbe des Stiches nicht übermahlen liess. ’’

— Dat wil zooveel zeggen als, dat zijne mutabilis in geen ge-

val zwarte pooten heeft. Mutabilis heeft inderdaad

geelbruine pooten.

„Gewiss verschieden von allen Müllerschen Arten ist die-

ses Insekt, doch ähnelt es sehr der schwarzrothen Wasser-

miete” [cruenta].

Hydrachna boops, Grossaugige Wassermiete. Idem, ibidem;

v. 3. p. 220. n. 2702. — „Kugelförmig, oben und unten flach-

gedrückt; roth: am Vorderende grünlicht weiss. Sehr klein;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 489

172. Hydrachna mutabilis Schrk. 1803.

die Füsse und die etwas dicklichten Fressspitzen weisslicht

wasserfarben. Durchaus bleich roth: der vorderste Theil

weisslicht, mit zwey grossen schwarzen Augen. — Mit dem

gemeinen Aentengriin.” [Lemna]. — ,, August.” — Beieren.

Blijkbaar eene jonge Nympha van mutabilis.

173.

Hydrachna nodata O. F. Müller 1776.

(Piona).

m 1776. Hydrachna nodata. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2280. — „Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; rubra, antice truncata, utrinque maculata;

pedibus posticis nodosis.”’ — Denemarken.

m 1778. Hydrachna nodata; Knotenfuss. GOEZE; in:

Lister, Naturg. Spinnen; p. 281. n. 199. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

m 1781. Hydrachna nodata. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae;

p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook p. 72. n. 39. t. 8. f. 6.

„Corpus ovato-oblongum

pallide rubrum nitidum, an-

tice pellucidum, latius quam

postice, serie transversa ex

maculis tribus, & duabus

solitariis versus marginem

curvatis; omnes nigricant seu

saturate sanguineae appa-

rent. — Oculi duo nigri,

subtus aeque ac supra ob

pelluciditatem corporis antici

conspicui. — Palpi medio- Fic. 156. — 2/1. — Overtrek.

cres, teretes, acuminati, annulati, annulis saltim sex decressen-

tibus, lutescentes. — Pedes lutescentes, corpore longiores,

sex priores aequales; postici singulari structura: tres nempe

primi articuli breves, aequales, crassi, subquadrati nodulos

simulant; quartus lunatus apicibus pilosis, quintus longior,

rectus apice crasso setisque pendulis terminatur; sextus

linearis angustus. — Huic proprium est pedes tertii paris

490 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

173. Hydrachna nodata O. F. Müll. 1776.

sub pectus inflexos gestare, primos vero, secundos et ultimos

tantum nando movere; tertii rarissime moventur. — In

fossis inundatis.”

Opmerkingen. Zoowel de beschrijving als de tee-

kening van den omtrek van het „corpus” zijn verkeerd: het

dier is vooraan smaller dan achteraan. Ook hier is het 4e

lid der pooten IV veel te krom geteekend en zonder borstels

in de concaviteit. Hij zegt niets van de zonderlinge haak

aan het einde der pooten III.

m 1790. Hydrachna nodata. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2940. n. 39. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna nodata. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 117. n. 39. — Hydrachne noduleuse,

p. 107. n. 39.; p.117. n.39. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium nodatum. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 401. n. 12. — „Ovatum rubrum fusco maculatum pedum

posticorum articulo quarto lunato. — Pedes tertii paris

sub pectore inflexi, quiescentes.”

m 1802. Hydrachna nodata. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. p. 714. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna nodata, Hydrachne noduleuse. La-

TREILLE, Hist, nat» Crust. Ins. ; v.: 8. pl 139 Mn SS Als

OLIVIER 1792.

174.

Hydrachna obsoleta O. F. Müller 1776.

(Piona ?)

1769. Vandspindel : 2 Oyne ; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; glatt ; coffeebruun ; Bugen rund, for til tuende

afkortede lyse Striber. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler;

in: Kjeb. Efterretninger; p. 220. n. 32. en in: Kritiske

Journal; p..120.0n.32. Denemarken.

1776. Hydrachna obsoleta. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2281. — „Oculi binis; sine cauda; sine

furca;. glabra; rufo-fusca, rotundata; striga pone oculos

duplici obsoleta.” — Denemarken. Niet in PIERSIG

(aten rete h) ops enorme n.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 49]

174. Hydrachna obsoleta O. F. Müll. 1776.

m 1778. Hydrachna obsoleta, Verbleichte Wasserspinne.

GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 281. n. 200. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna fusca, abdomine rotundato; striga

pone oculos duplici obsoleta. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 32.

m 1781. Hydrachna obsoleta. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook p. 73. n. 40. t. 6

f. 5. — „Corpus utrinque convexum rufo-fuscum, glabrum,

setis omnino nullis; ab

interiore parte oculi utrius-

que ducitur lineola reliquo

corpore lucidior, ac ante

quam medium dorsi attin-

git, versus latus curvatur.

— Pectus sive basis pedum

ac venter dorso concolor,

in medio ventris lineola

albida inter palpos ac

pedum bases conspicitur Fic. 157. — 2/1. Overtrek.

punctum nigrum, os animalculi indicans. — Oculi puncta

duo nigra distantia. — Palpi breves pellucidi trium articu-

lorum absque dente aut setis. — Pedes quinque articulo-

rum aequalium pilis raris obsiti pallide fuscessentes. —

Frequens in fossis aquosis sylvarum.”’

Opmerking. Deze soort is nog niet teruggevonden;

waarschijnlijk omdat beschrijving en teekening veel te

wenschen overlaten.

m 1790. Hydrachna obsoleta. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2940. n. 40. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna obsoleta. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 118. n. 40. — Hydrachne effacée, p.

107. n. 40.; p. 118. n. 40. — Beschrijving naar MÙLLER 1781.

B 1802. Hydrachna obsoleta. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 714. — Als 1790.

1804. Hydrachna obsoleta, Hydrachne effacée. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 40. n. 10. — Als OLIVIER 1792.

492 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

175.

Hydrachna ovata O. F. Müller 1776.

(Piona.)

m 1776. Hydrachna ovata. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 190. n. 2276. — ,,Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; fusco-cinerea, obovata, macula triangulari

fulva; pedibus pallide nigris.’” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna ovata, Eyförmige Wasserspinne. GOE-

ZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 281. n. 195. — Diagnose

van MÜLLER 1776.

m 1781. Hydrachna ovata. O. F. MULLER, Hydr. Daniae;

p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook p. 68. n. 36. t. 8. f. 7.

„Corpus ovatum

N 3

EN cinereo-fuscum gla-

SI Le

<< brum immaculatum,

SN À DAT MET

SR NE, € K i

- i 4 | € A EE =

diformi fulvo splen-

didum; ope lentis

3 wi lhi

/ a“ | N N in quibusdam viden-

Tk IN ne E A | \ tur duae lineae a

| N N triangulo ad oculos

N \ / exurrentes fulvae;

AN A‘ margo anticus his

A\ À | concolor est. — Oculi

À GA puncta duo nigra.

à | | — Palpi acuminati

! articulati, pallide

Fic. 158. — 2/1. — Overtrek. nigri, longitudine

trium articulorum anticorum pedum; loco rostri mucro mini-

mus. — Pedes corpore longiores, sex articulorum, palpis

concolores, pilosi; pili apice quarti & quinti articuli posti-

corum longitudine articuli.”’

(Varietas) ,,Variat absque dorsi triangulo fulvo. —

Plura exempla reperi.

(Varietas) „Alia splendior varietas occurrit: cruce

dorsi fulva, pedibus nigris. Linea medio dorsi transversalis

& longitudinalis angustissima, lucida, fulva, ac pedes satu-

rate nigri hanc distinguunt, caetera eadem; subtus lineola

HIST. OVERZ: D. ACAROLOGIE. II. 493

175. Hydrachna ovata O. F. Müll. 1776.

media longitudinalis inter pedes albida, in ventre ignita.

— Huius unicum reperi.”

„In fossis riguis.”

Opmerkingen. Vóór breeder dan achteren? Zie

mijne opmerking bij nodata, p. 490. De soort is nog niet

teruggevonden. Is zijne 2e „varietas” niet eene andere

soort ?

m 1790. Hydrachna ovata. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2940. n. 36. — Diagnose van MÜLLER 1776.

a 1792. Hydrachna ovata. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 117. n. 36. — Hydrachne ovalaire,

py 107. n.:36.; p. 117. n. 36. — Beschrijving naar MULLER

1781.

m 1802. Hydrachna ovata. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. 3. n. 713. — Naar 1790.

m 1804. Hydrachna ovata, Hydrachne ovalaire. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 37. n. 36. — Als OLIVIER 1792.

176.

Hydrachna trifurcalis O. F. Müller 1776.

(Piona.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Fork paa Ryggen ;

hvidladen ; Bugen oval, oven paa bruun ; tredobbelt Solv-

Fork ; lange Lede-Spidser. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler;

in: Kjgb. Efterretninger; p. 220. n. 17. en in: Kritiske

Journal; p. 120. n. 17. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna trifurcalis. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 189. n. 2261. — ,,Oculis binis; dorso furca notata;

albida, ovalis, dorsi fusco, furca triplicata argentea.”

Vergeten: „palpis longis.” — Denemarken.

a 1778. Hydrachna trifurcalis, Dreygabel. GOEZE; in:

Lister, Naturg. Spinnen; p. 278. n. 181. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

m 1780. Avdrachna albida, abdomine ovali, dorso fusco ;

furca triplicata argentea. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

ie) Mem) Acad: Roy. Sci; Paris;\v. 8. p. 6244 ns 17.

m 1781. Hydrachna trifurcalis. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

494 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

176. Hydrachna trifurcalis O. F. Müll. 1776.

niae; p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook p. 50. n. 20. t. 5.

1.22.

„Figura corporis & signatura dorsi H. clavicornem maxime

refert, palpis vero satis

diversa est. — Corpus

album, subgelatinum,

supra & subtus ali-

quantum convexum,

disco saturate fusco;

huic inscribitur furca

triplicata uti in H.

clavicorni hac tamen

differentia, ut furca

primaria in quibusdam

Fic. 159, ==) 2/1. — Overtrek. argentea splendentis

coloris sit, binae e cruribus primariae enatae albae; harum

crus intrinsecum per oculos ad marginem excurrit, vel, si

mavis, maculae quinque fuscae, quarum interstitia alba

furcam triplicatam efformant. Subtus macula magna nigra

utrinque & versus anum incisa. — Oculi puncta duo nigra

remota, subtus quoque pellucentia. — Palfi dimidia pedum

longitudine quatuor articulis constare videntur, ac ungue

terminantur; infimis reliquis simul sumtis longior & crassior.

— Pedes uti palpi albidi, subvirentes pellucidi, pilosi; ante-

riores quinque, postici sex articulis constantes; extimi tres

articuli reliquis fere duplo longiores; fasciculi pilorum lon-

giorum binis exterioribus articulis adhaerent.”

(Varietas) ,Varietatem reperi ventre fusco, linea

alba versus anum notato.”

„In pascius riguis.”

Opmerking. Ook deze soort is nog niet terugge-

vonden. Men zoeke in Groningen en Friesland ernaar. —

„Ist wohl eine Piona ; Identifizierung nicht möglich” (Dr.

Karr VIETS in literis). Ook ik had reeds Piona gedetermi-

neerd.

m 1790. Hydrachna trifurcalis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 20. — Diagnose van MULLER 1776.

1792. Hydrachna trifurcalis. OLIVIER; in: Encycl.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 495

176. Hydrachna trifurcalis O. F. Müll. 1776.

meth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. n. 113. n. 20. — Hydrachne tri-

fourchue, p. 106. n. 20.; p. 113. n. 20. — Beschrijving naar

MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium trifurcale. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 2. p. 404. n. 27. — „Globosum albidum dorso fusco: cruce

argentea, palpis elongatis.”’

m 1802. Hydrachna trifurcalis. GMELIN, A gen. Syst. of

Nabe aver Snip: 712.0. Als) 1790.

æ 1804. Hydrachna trifurcalis, Hydrachne trifourchue. La-

BREIPLE,| Hist: nat: Crust. ns’; vi 8.:p.\ 282m. 20; —— Als

OLIVIER 1792.

177.

Hydrachna T. flavum Schrank 1802.

(Hydrochoreutes.)

m 1761. Kleine braune Wasserspinne. LEDERMÜLLER, Micr.

Ergötz.; p. 164. t. 83. f. a. b. — De ,, Kupfer” 51—100, p.

97—206, begonnen „l Jenner 1760”, waren 10 Mei 1761

afgesloten. — Verkort:

„Sehr lange Füsse, .... nicht so gross wie ein Hanfkorn

Fra. 160. — 23/20. — Overtrek.

(1). Sechs Flecken auf dem Rücken, welche in der That

nichts anders als durchsichtige Theile ihres Eingeweides

496 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

177. Hydrachna T. flavum Schrk. 1802.

sind. Sie hat ein Paar weisse Augen, zwei Fühlhörner und

acht Füsse, welche so durchscheinend, wie Glas sehen, und

mit feinen Härgen an jedem Gelenke, besetzt sind. Ihre Be-

wegung ist ungemein geschwind, und sie kann sowohl auf

dem Grunde, als der Fläche und Mitte, oder Tiefe des Was-

sers, wie ein Pfeil rudernd fortlaufen.”’

Opmerking. 1. Hier moet eene fout ingeslopen zijn:

voor „Hanf’ (Cannabis) leze men „Senf (Sinapis).

Hydrochoreutes zijn kleine diertjes.

Ik identificeer deze met Spio unguiculatus C. L. KocH

1836. — Duitschland.

m 1766. Araignee d'eau brune. LEDERMÜLLER, Amuse-

ment mike; 2e cinqu.; p. 86. t. 83. 8. 4-10 Als WE lmet

dezelfde figuur.

1776. Bruin waterspinnetje. LEDERMÜLLER, Mikr. Ver-

maaklykh.; vs 2. p. 53. t. 83. f. a. b. — Als 1761. met de

zelfde figuur.

m 1802. Hydrachna T. flavum, Wassermilbe mit dem

gelben T.. SCHRANK, Briefe naturh. Inh.; p. 364.

„Fuscescenti cinerea, antice flavescens, ovato-globosa;

furca sulphurea; pedibus longissimis hyalinis.”

„Der Leib eyförmig-kugelähnlich, sehr blass, bräunlich-

grau, oder von der Farbe trockener magerer Modererde,

mit einem Blicke in Nussfarbe; vorne sehr blassgelb; aus

dieser Gegend ziehen sich zwo sehr kurze Linien auf den

Ouerbalken der schwelgelben T. Fühler ziemlich lang, etwas

dicker (1) als die Füsse, mit sparsamen kurzen Borsten be-

setzt, mit 4 Gliedern. Füsse glashell, sehr lang, fünfgliedrig,

(sechsgliedrig der Wurzelknoten dazu gerechnet), mit län-

geren und kürzeren Haaren: am hintersten Fusspaare unweit

der Füssspitze vier längere (2). Von der Grösse des kleinsten

Punktes. — In einem fast stehenden Wasser, Festungs-

graben; Ingolstadt; August.”

Opmerkingen. 1. Lees: het eerste lid. 2. Aan het

distale eind van het voorlaatste lid. — Mij dunkt, dat was

eene Nympha van dezelfde soort.

# 1803. Hydrachna T. flavum, Gelbgekreuzte Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 225. n. 2712. — Diagnose;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 497

177. Hydrachna T. flavum Schrk. 1802.

citeert SCHRANK 1802. — „In Wasserteichen mit Fross-

biss.”’ (Hydrocharis morsus ranae). — Beieren.

178 (en 179).

Hydrachna latipes O. F. Müller 1776.

(Laminipes.)

m 1776. Hydrachna latipes. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2284. — „Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; lutescens, ovata, utrinque maculata; articulo

pedum posticorum quarto dilatato.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna latipes, Breitfuss. GOEZE; in: Lis-

TER, Naturg. Spinnen; p. 282. n. 203. — Diagnose van Mür-

ERE 76.

m 1781. Hydrachna latipes. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae,

p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook p. 76. n. 43. t. 8. f.1. —Valde

refert Hydrachnam Torrem,

cuius an mera varietas, igno-

ro; differentias indicare libet.

— Pedes pallidi, vel coerules-

centes, apice fusci. Quartus

articulus pedum ultima paris

lamella pendula non instrui-

tur, sed ipse in lamellam

dilatatur, ac fusco-rufus est.

Macula dorsi media non ignita,

sed flava, ad anum in lineolam

excurrens. Facile in dorsum

seu in supinum situm devolvitur. Subtus fusca est, anusque

papilla duplici instruitur. — Caetera uti in Hydr. Torre. —

In paludosis.”’

Hydrachna latipes var. O. F. MULLER, Hydr. Daniae;

p. 87.; Expl. tab. VIII. f. 2. — In den tekst wordt met geen

enkel woord over dezen vorm gerept. Maar op p. 87, bij de

Expl. Tab. lezen wij: Tab. VIII. f. 2. „eiusdem varietatem’’.

Hoe komt Müller daaraan? Ik geloof, omdat hij haar

steeds bij den anderen vorm, lafipes, vond en in hunne ge-

dragingen veel overeenkomst zag. Ik had eerst no. 178 en

Fic. 161. — 2/1; overtrek.

498 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

178. 179. Hydrachna latipes O. F. Müll. 1776.

179 gescheiden, ben er van overtuigd geworden, dat zij bij

elkander behooren en & en

2 voorstellen. Vergelijk deze

figuur eerst zorgvuldig met

fig. 161 en daarna met die,

welke door PIERSIG in zijn

klassiek werk Tab. 17. fig. 42a

gepubliceerd is, dan moet men

toch bekennen, dat de vlekken-

verdeeling en den vorm der

pooten, vooral wat de beharing

van poot IV rechts betreft,

veel voor mijne suppositie

pleit.

m 1790. Hydrachna latipes. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2941. n. 43. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna latipes. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 118. n. 43. — Hydrachne latipede,

p. 108. n. 43.; p. 118. n. 43. — Beschrijving naar MÜLLER

1781.

m 1802. Hydrachna latipes. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

voo. pi MAN Als 1790.

m 1803. Hydrachna sternomelaena, Schwartbrüstige Was-

sermiete. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 224. n. 2710. —

Kugelförmig, dunkelroth; Augen schwarz. Brust von der

Farbe des gestockten Blutes. — Wassergräben; August.” —

Ingolstadt (Beieren).

Latipes-?? Zij kan rood zijn, met zwartroode coxae (,,epi-

merenplaten’’).

m 1804. Hydrachna latipes, Hydrachne latipede. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 42. n. 43. — Als OLIVIER 1792.

Fic. 162. — 2/1. — Overtrek.

180.

Hydrachna liliacea O. F. Miller 1776.

(Acercus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; glatt; hvidladen, Bugen aeggagtig, midt paa

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 499

180. Hydrachna lliacea O. F. Müll. 1776.

sort, 1 Pletten sneehvid Lilie ; tykke Bag-been. O. F. MÜLLER,

Om Vandspindeler; in : Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 28.

en in: Kritiske Journal; p. 120. n. 28. — Denemarken.

a 1776. Hydrachna liliacea. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 190. n. 2275. — ,,Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; albida, obovata, disco lilio candido, macula

utrinque nigra.” — Vergeten: pedibus posticis crassis. —

Denemarken.

Opmerking. Abusivelijk is ook het woord albida

cursief gedrukt, en leest men: Hydrachna liliacea albida. Dat

woord ,,albida” is echter de vertaling van het Deensche

woord „hvidladen’ in de diagnose van 1769; behoort dus

niet bij den binomenclatorischen naam: Hydrachna liliacea.

m 1778. Hydrachna liliacea, Lilienwasserspinne. GOEZE;

in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 280. n. 194. — Diagnose

van MÜLLER 1776.

æ 1780. Hydrachna albida obovata, disco lilio candido, ma-

cula utringue migra. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre; in:

Mem.} Acad: Roy. Sci. ‚Paris; p..624. n. 28:

m 1781. Hydrachna liliacea, O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook p. 66. n. 35. t.

OS 9.16.

„Corpus obovatum glabrum absque setis postice aliquan-

tum coarctatum, supra & infra convexiusculum pellucidum,

Fic. 163. — 2/1. — Overtrek.

albidum, varie maculatum; oculorum nempe area albida,

500 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

180. Hydrachna liliacea O. F. Müll. 1776.

inter oculos macula ovalis nigricans, medio dorsi macula

cretacea corollam Lili referens; petala sive lobi tres antror-

sum versi; versus utrumque marginem macula migricans

longitudinalis; apex corporis candidus pellucidus. — Pectus

pallidum macula nigra cinctum. — Venter coarctatus pellu-

cidus, medio macula rotunda alba, centro nigro; hic condun-

tur genitalia. — Palpi pallidi pellucidi, subpilosi; longi,

apice curvati, tribus constant articulis; baseos & apicis

elongatis, intermedio brevi. — Pedes pallidi pilosi corpore

longiores, quinque articulorum aequales; postici crassiores,

apiceque articulorum latiores; latere interiore apicis quinti

articuli pili longi dependen, medio iungitur articulus sextus

tenuior, utrinque ciliatus; basi eius prostat corpusculum

aliud penicilliforme brevissimum. — Fronte prostant setae

duae simplices distantes.”

(Varietas) ,Aliam huic simillimam inveni, quam

varietatem vel differentem sexum credo: loco petalorum

dorsi tria puncta candida videbantur, ac pedicellus versus

puncta attenuatus; abdomen postice, quam antice, latius.

— Palpi duobus primis pedum articulis longiores; articulus-

que intermedius tribus annulis compositus. — Pedes postici

longiores, caeterum aequales, id est articuli apice vix latio-

res, quam basi; articulus sextus a latere interiori tantum

ciliatus, nec corpus penicilliforme adfuit.”

„In aquosis.”

Opmerkingen. De buikzijde is in de 2e figuur

slecht voorgesteld. — De achteraan iets ingeknepen vorm is

goed weergegeven. — Die varietas is het 9; maar de

beschrijving der palpen deugt niet. PIERSIG, Deu. Hydr. p.

171—173 maakt van deze „var. geen melding.

m 1790. Hydrachna liliacea. GMELIN, Syst. Nat.; v. I.

P. 5. p. 2940. n. 35. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna liliacea. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat. ; Ins.; v. 7. p. 116. n. 35. — Hydrachne lihacée, p.

107. n. 35.; p. 116. n. 35. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium liliaceum. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 2. p. 401. n. 10. — „Ovatum albidum macula cordata dorsi

nivea. — Area oculorum anique nivea.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 501

180. Hydrachna liliacea O. F. Müll. 1776.

m 1802. Hydrachna liliacea. GMELIN, A gen. Syst. of

NBE vp. 213. —- Als 1790.

m 1804. Hydrarachna liliacea. HERMANN, Mém. Apt.; p.

54. noot. — Nomen nudum; Frankrijk.

m 1804. Hydrachna liliacea, Hydrachne liliacée, LATREIL-

LE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 37. n. 35. — Als OLIVIER

1792.

181.

Hydrachna longicornis O. F. Miiller 1776.

(Acercus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Fork paa Ryggen ;

hvidagtig ; Bugen lidt fürkantet, oven paa femplettet ; Forken

rodbruun ; lange Lede-Spidser. O. F. MÜLLER, Om Vand-

spindeler; in. Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 14. en in:

Kritiske Journal; p. 120. n. 14. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna longicornis. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2258. — „Oculis binis; dorso furca

notata; alba, subquadrata, maculis quinque obscuris, furca

rufa; palpis longis. — Denemarken.

m 1778. Hydrachna longicornis, Langhorn. GOEZE; in:

Lister, Naturg. Spinnen; p. 278. n. 178. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna alba, abdomine subquadrato, maculis

quinque obscuris : furca rufa: palpis longis. O. F. MÜLLER,

Mém. nouv. genre; in: Mém. Acad. «Roy. Sci. Paris; v. 8.

p. 624. n. 14. i

m 1781. Hydrachna longicornis. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook p. 47. n. 17. t. 4.

f. 4.

„Corpus album, pellucidum convexiusculum antice &

postice obtusum; in area antica strigis tribus, lateralibus

obliquis, intermedia recta, in postica vero maculis binis

reniformibus nigricantibus notatum; inter maculas ducitur

linea longitudinalis laete rufa furcata, cruribus furcae in

strigas obliquas excurrentibus. — Pectus pallide luteum:

venter albus pellucidus, macula media nigra, linea rufa pel-

502 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

181. Hydrachna longicornis O. F. Müll. 1776.

lucente divisa. — Ocul duo puncta nigra distantia renifor-

mia, sinu dorsum spec-

= TTT tante. — Palpi longi

AZ ET Di ticul ;

SR PASS quatuor articulorum

M LS e [SY pellucidi; duplo cras-

siores pedibus, apice

curvati, ultra tertium

pedum articulum exten-

duntur. Seta minima ad

latus exterius secundi

articuli; dens nullus. —

Pedes albi quinque arti-

culorum; postici corpore

longiores. Pili sparsi,

Fic. 164. — 2/1. — Overtrek.

uti in congeneribus. — In rivis.”

Men heeft deze Hydrachnide nog niet in Denemarken

teruggevonden. Van de mij bekende dikpootige Europeesche

Hydrachnellae : Acercus cassıdıformis HALLER, Curvipes ob-

turbans PIERSIG, Aturus scaber KRAMER, Eupatra scapularis

(DucÈs) en Feltria muscicola PIERSIG, vallen de laatste 2

weg, omdat zij geen zwemborstels bezitten en bovendien rood

zijn. Aturus scaber heeft geen zwemborstels aan tibia IV en

geen dikke palpen; valt dus af. Curvipes obturbans heeft

langere pooten I en II; komt dus niet in aanmerking. Niet-

tegenstaande tibiae II en III in MÜLLER’s afbeelding geen

zwemborstels dragen, kan ik geen enkel bezwaar erin vinden,

MULLER’s longicorms te identificeeren met Acercus cassidi-

formis HALLER 9, die wel nog niet in Denemarken, maar

dan toch in Holstein teruggevonden is.

m 1790. Hydrachna longicornis. GMELIN, Syst. Nat.; v.

IPs Sep) 29675 n: 17. — Diagnose van MÜLLER 1776:

m 1792. Hydrachna longicornis. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 112. n. 17. — Hydrachne

longicorne, p. 106. n. 17.; p. 112. n. 17. — Beschrijving naar

MÜLLER 1781.

m 1802. Hydrachna longicornis. GMELIN, A gen. Syst. of

Nati: Spa Als" 1790:

m 1804. Hydrachna longicornis, Hydrachne longicorne.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 503

181. Hydrachna longicornis O. F. Müll. 1776.

LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 26. n. 17. — Als

OLIVIER 1792.

182.

Acarus stagnalis Fourcroy 1785.

(Acercus.)

m 1762. Acarus aquaticus niger, abdomine medio lateri-

busque flavis ; Tique aquatique panachée. GEOFFROY, Hist.

Abrams v2:-p+ 625, Den 20 rf. d.

„Longueur + ligne” (= 0.5 m. M.). — „Ar-

rondie, noirâtre, sur le milieu une bande

longitudinale jaune qui se partage en deux

vers la tête, et s’elargit vers le bas. Les deux

bords du corps de l’insecte ont pareillement

des bandes jaunes qui se joignent en haut

et en bas avec celle du milieu. Pattes longues, Fre. 165. — 2/1.

fines, hérissées de poils.”

Vermoedelijk noemde GEOFFROY de pooten ,longues” in

vergelijking met het lichaam en omdat zij zoo dun zijn.

Uit den vorm der vlekken, de kleur, de lengte der pooten,

determineer ik haar als Nesaea brevipes NEUMAN 1880. (Om

Syersblyde-; pe 490 tl 2. f. 3). — Frankrijk.

m 1764. Acarus aquaticus niger, abdominis medio lateri-

busque flavis ; Tique aquatique panachée. GEOFFROY, Hist.

albrstinsipVa 20 P:1625 Ant. 2001: 7

m 1769. Waterspinnetje. HouTTUYN, Natuurl. Hist.; v.

1. Stuk (= tom.) 13. p. 145. — Citeert GEOFFROY en zijne

figuur.

m 1781. Acarus aquaticus, Tique d'eau. BARBUT, Gen.

Ins.; p. 334. — Beschrijving naar GEOFFROY 1762. — Nomen

praeoccupatum.

m 1782. Tique panachée, Gescheckte Milbe. O. F. MÜLLER,

Kleine Schriften; p. 115. — Nomen nudum.

m 1785. Acarus stagnalis, Tique aquatique panachée.

Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p. 529. — Citaat en diagnose

van GEOFFROY, 1762. — Frankrijk.

m 1788. Tique aquatique panachée. P. A. F. Ray, Zool.

504 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

182. Acarus stagnalis Fourcr. 1785.

univ.; p. 607. n. 9. — Zeer kort, naar GEOFFROY 1762.

m 1799. Acarus aquaticus niger, abdominis medio lateri-

busque flavis ; Tique aquatique panachée. GEOFFROY, Hist.

abr. Ins.; vl2 Wp 62595 9 Als 1762.

m 1800. Acarus aquaticus niger, abdominis medio lateri-

busque flavis ; Tique aquatique panachée. GEOFFROY, Hist.

abr. Ins.; v.22p9625.n.9. — Als 1762:

183.

Hydrachna torris O. F. Müller 1776.

(Acercus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; glatt ; guulladen ; Bugen oval, midt paa 1ld-

- vod med sorte Side-Striber ; bladede Bag-Been. O. F. MÜLLER,

Om Vandspindeler; in : Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 30.

en in. Kritiske Journal; p. 120. n. 30. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna torris. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 191. n. 2278. — „Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; lutescens, ovalis, maculis lateralibus nigris:

media ignita; tibiis posticis lamellatis.”” — Denemarken.

w 1778. Hydrachna torris, Feuerfleck. GOEZE; in : LISTER,

Naturg. Spinnen; p. 281. n. 197. — Diagnose van MÜLLER

1776.

m 1780. Hydrachna lutescens, abdomine ovali, maculis late-

ralibus nigris, media ignita; tibiis posticis lamellatis. O. F.

MÜLLER, Mém. nouv. genre; m:

Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8.

p. 624. n. 30.

m 1781. Hydrachna torris. O. F.

MÜLLER, Hydr. Daniae; p. 25. —

Diagnose van 1776. — Ook p. 69.

n. 37. t. 6. f. 4.—

„Oculis nudis punctum, in cuius

medio rubor lucidus, pedibus cinc-

tum, animadvertit. — Corpus

ovatum subluteum, pellucidum; pone oculos macula nigra, ver-

sus marginem striga utrinque longitudinali, quasi ex tribus ma-

Fic. 166. — 2/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 505

183. Hydrachna torris O. F. Müll. 1776.

culis composita notatur; medio dorsi inter strigas macula ruber-

rima, splendida. — Oculi puncta duo nigra. — Palpi quatuor

articulis pilis minimis obsitis constant. — Pedes albi pellu-

cidi, pilosi corporis longitudine, sex articulis compositi;

postici splendide distincti: articuli tres anteriores fere absque

pilis, simul sumti, parum longiores sunt unico sequentium;

quartus tegitur lamella quadriangulari pilosa geniculis tertii

& quarti articuli affixa, apiceque fasciculum pilorum elon-

gatum praefert. Quintus utrinque pilis brevibus obsitus,

petiolo minimo margini apicis quarti annexus. — Diversa

pedum posticorum structura & extensio prima facie speciem

hanc singularem praestant. — Paginam corporis inferiorem

nondum videre licuit, in supinum enim situm nullo modo

cogi potuit. — In fossa palustri foliorum putrescentium

limosa.”

m 1790. Hydrachna torris. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2940. n. 37. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna torris. OLIVIER; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; p. 117. n. 37. — Hydrachne torris ; p. 107.

n. 37. — p. 117. n. 37. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium torris. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 2.

p. 401. n. 11. — „Ovatum dorso nigro: macula media rufa,

_ tibiis posticis lamellatis. — Distinctum tibiis posticis lamina

majori tectis.”

m 1802. Hydrachna torris. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 713. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna torris, Hydrachne torris. eene

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 38. n. 37. — Als OLIVIER 1792.

184.

Acarus variegatus Schrank 1781.

(Acercus.)

melon Milbe. SCHRANK, Beytr. Nature:; p.04. to er.

10. — Na de behandeling van het ® van Arrenurus albator

(zie hierbeneden n. 191) gaat hij verder.

„Ich habe eine andere Milbe dieser Art gefunden, die in

einigen Stücken von der eben beschriebenen abgeht: denn

‘506 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

184. Acarus variegatus Schrk. I781.

ihre Füsse sind nach dem Verhältnisse des Körpers viel

. länger, und alle haarig (1); die Finnen (2) an den

Fig 10 Hinterfüssen sind nicht so stark, als die Fig.

7. (3) ausweiset; die, Farbe ist gleichförmiger;

is) die Flecken h h (Fig. 6) (3) fliessen zusammen,

Fic. 167. — und machen eine gemeinschaftliche grosse Mackel

3/2. aus; der Leib ist viel durchscheinender, gleich-

förmiger, und sieht keiner Hayenhaut (4) gleich. Es ist auch

diese Spielart viel kleiner als die eben beschriebene. Sollte

dies der Unterschied des Geschlechtes seyn? Bei dieser

Spielart nahm ich die Bildung der Fühlhörner auf, die ich

bey der vorigen nicht deutlich genug sah, ob sie schon grös-

ser waren. Ich habe sie in der 10. Figur abgezeichnet. Sie

bestehen aus dreiern Gliedern, davon das äusserste in eine

Scharfe Spitze sich endiget.”’

Opmerkingen. 1. Hy bedoelt alleen de zwembor-

stels. 2. Hier bedoelt hij de ,,Biischel” van zwemborstels.

3. Zie fig. 200. 4. Segrijnig, zooals bij Arrenurus normaal is.

— Zijne beschrijving past het best op Acercus triangularıs

PIERSIG 1896.; zelfs de afbeelding van den palp, hoe slecht

ook, kan niet daartegen pleiten. Hij vermeldt geen vind-

plaats; wij mogen wel aannemen, dat die dezelfde is als die

van Arrenurus tubulator.

„Lachen auf dem Kapuzinerfelde, bey Linz.” (Oostenrijk.)

m 1781. Acarus variegatus, Sckeckigte Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 509. n. 1046. — Deze namen geeft

hij aan zijn hierboven beschrevene Acarus. — Ten onrechte

identificeert hij haar met GEOFFROY’s Tique panachée, die

korte pooten heeft en anders gevlekt is. —

„Habitat in aquis stagnantibus, ubi lemna abundat;

intra conchas illum non raro reperi.”

Wat de laatste zes woorden betreft: zie p. 476, n. 163.

185.

Hydrarachna lutescens Hermann 1804.

(Pionopsis.)

m 1804. Hydrarachna lutescens, Hydrarachne jaunâtre.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 57. t. 6. f. 7.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 507

185. Hydrarachna lutescens Herm. 1804.

„Oculis binis; lutescens, ovata, maculis dorsalibus fuscis

quinque, pedibus coerulescen-

tibus. — Deux yeux; d'un

jaune pâle, ovale, cinq taches

brunes sur le dos, pieds bleu-

ALTES

„Convexe en dessus, plane

en dessous; yeux noirs laté-

raux, distans. Pieds IV les plus

longs, velus, à six articles; M

pieds I—III cinq. Palpes d'une Fic. 168. — Overtrek.

belle couleur bleuâtre.” — „Elle se trouve avec l’hydrarachne

arlequin.” — (: dans les fosses limoneux). — Omgeving

van Straatsburg.

186.

Hydrachna orbiculata O. F. Müller 1776.

(Midea.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; Bag til Borstet ; uden

Hale; uden Fork paa Ryggen; morkblaa ; Bugen flad og

cirkelrund, med hvid Plet og Kreds. O. F. MÜLLER, Om Vand-

spindeler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 22. en ın:

Kritiske Journal; p. 120. n. 22. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna orbiculata. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 190. n. 2266. — ,,Oculis binis; sine cauda;

sine furca; postice pilosa; violacea, depressa orbiculari,

macula circuloque albis.”” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna orbiculata, Zirkelrunde Wasserspinne.

GOEZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 279. n. 186. — Dia-

gnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna nigro-coerulea, abdomine orbiculari,

macula circuloque albo. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624, n. 22. — Dene-

marken.

m 1781. Hydrachna orbiculata. O. F. MùLLER, Hydr. Da-

niae; p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook: p. 55. n. 25.

CEE Sin As

508 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

186. Hydrachna orbiculata O. F. Müll. 1776.

„Concinna structura nulla secunda. — Corpus circinnatum,

superne planum, subtus convexiusculum; in peripheria? in-

Fic. 169. — 2/1. — Overtrek.

cisio sircularis alba, prominente margine externo, sive ora

plani inferioris. Huic planum superius sive dorsum animalculi

operculi thecae superiniacet nigro coeruleum. Macula*haec

circularis postice parumper emarginata, antice habet inci-

sionem fere ad medium usque albam; ex hac descendunt

ad posticam incisuram lineolae duae obscurae, albidae. Pone

oculos macula fulva, inter eosdem ac a latere externo punc-

tum album. Margo posticus setis prostantibus raris cingitur.

— Pectus, idest basis pedum fulva, apex baseos viret. —

Medio ventris corpusculum oblongum prominulum rima

notatum; infra hoc punctum elevatum nigrum; an hoc anus,

illud vulva? Postica pars subviridis maculis tribus pallide

luteis. — Oculi puncta duo minima nigra, in ora plani infe-

rioris elevata. — Palpi breves albidi. — Pedes octo albidi

pilosi longitudine corporis. — In fossis limosis aquaticis.”’

m 1790. Hydrachna orbiculata. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 25. — Diagnose van MÜLLER 1776. — Het

nummer in MÜLLER’s Prodromus, en de titel ,,Hydrachnae”

ontbreken hier.

m 1792. Hvdrachna orbiculata. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 114. n. 25. — Hydrachne

orbiculée, p. 106. n. 25.; p. 114. n. 25. — Beschrijving naar

MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium orbiculatum. FABRICIUS, Ent. syst. ; v.

2. p. 405. n. 30. — „Globosum coeruleum macula dorsali margi-

neque albis. — Inter oculos macula flava puncto antico albo.”

HIST. OVERZ. D: .ACAROLOGIE. II. 509

186. Hydrachna orbiculata O. F. Müll. 1776.

m 1802. Hydrachna orbiculata. GMELIN, A gen. Syst. of

Nati VAS Up. 712. — Als 1790.

m 1803. Hydrachna ustulata, Brandige Wassermiete,

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 221. n. 2704.

„Linsenförmig; grün, mit einem rothbräunlichen Flecke

auf dem Rücken, und farbelosen Rande. Augen schwarz;

Füsse, Fühlhörner weisslicht, durchsichtig; der Rand des

Leibes rundum farbelos, durchscheinig. Die obere Schale in

die untere, deren Rand aufwärts anliegt, eingepasst.”’

Niettegenstaande de rugklier niet genoemd is, meen ik

goed gedetermineerd te hebben.

m 1804 Hoydrachna, orbiculata, Hydrachne orbiculée. LA-

IRBIPLE;, ‘Hist, nat. Crust: Ins. ;v.. 8... p. 31: ns 257 — Als

OLIVIER 1792.

187.

Hydrachna orbicularis O. F. Müller 1776.

(Mideopsis.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; med Fork paa Ryggen ;

lysguul ; Bugen flad og cirkelrund, oven paa sortplettet ; Forken

rodbruun. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob. Efter-

retninger; p. 220. n. 16. en în: Kritiske Journal; p. 120. n.

16. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna orbicularis. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; n. 190. n. 2262. — ,,Oculis binis; dorso furca

notata; lutea, depressa, orbicularis, maculis disci nigris,

furca rufa.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna orbicularis, Tellerrunde Wasserspinne.

GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 278. n. 182. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna lutea, abdomine orbiculari, maculis

dorso nigris : furca rufa. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

Mem. Acad. Roy) Sci. Paris; v. 8. p...624\ n. 16.

m 1781. Hydrachna orbicularis. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook p. 51. n. 21.

BD.

„Figura orbiculari satis splendidum animal. — Corpus

510 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

187. Hydrachna orbicularis O. F. Müll. 1776.

orbiculare supra & subtus planum, luteum; disco pone

oculos macula ovata, medio utrinque macula hamata nigra;

Fic. 170. — 2/1. — Overtrek.

maculae hae intestino pellucenti debentur; regio inter macu-

las rubicunda lunulaque rufa pone maculam ovatam crura

furcae simulans. Maiori amplificatione setae e peripheria

prostantes in conspectum subeunt. — Subtus supra bases

pedum punctum rubrum, ubi os ; venter maculis nigris nota-

tus. — Oculi puncta duo nigra remota in ipso margine antico;

dehinc supra & subtus conspicui. — Palpi brevissimi triarti-

culati, uno pedum articulo aliquantum longiores. — Pedes

albi longitudine fere aequales, corpore tamen breviores,

introrsum pilis brevibus, geniculis rubicundis vero pilis

fasciculatis instructi. Bina paria anteriora pedum adeo

approximata, ut ex area inter oculos prosilire videantur.

— In vadis amnicis.”

m 1790. Hydrachna orbicularıs. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 21. — Diagnose van MÜLLER 1781.

m 1792. Hydrachna orbicularis. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 113. n. 21. — Hydrachne

orbiculaire ; p. 106. n. 21.; p. 113. n. 21. — Beschrijving

naar MÜLLER 1781.

m 1802. Hydrachna orbicularis. GMELIN, A gen. Syst. of

Nats) vais p72; == Alsi 1790.

m 1803. Hydrachna orbicularis, Linsenförmige Wasser-

miete. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 220. n. 2703. — „Lin-

senförmig, bräunlicht mit drey gelben Flecken: einem an

jeder Schulter, einem am vordern Ende des Körpers. Bei

stärkerer Vergrösserung: gelblicht, mit einer längsgetheilten,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. ST

187. Hydrachna orbicularis O. F. Müll. 1776.

brauenn Makel, und einem mehr oder weniger sichtbaren

rothen Bogen, vor der Mitte.”

,Schulter sind die beyden vordersten Seitenenden des

Körpers rückwärts der Augen.”

Citeert Müller 1781. — In Wassergraben um Ingolstadt

mit der blasigen Wasserseite” (Conferva). ,,Marz.’’ — Beieren.

m 1804. Hydrachna orbicularis, Hydrachne orbiculaıre.

Pneus NN Hlist nat. Crust. Ins.; v. 8.,p, 26 n. 21. — Als,

OLIVIER 1792.

188.

Hydrachna complanata O. F. Müller 1776.

(Axonopsis.)

m 1769. Vandspindel; 2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen; glatt; gron; Bugen oval, flad, for til udkantet,

midt paa hvid Bredde (fascia). O. F. MùLLER, Om Vand-

spindeler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 33. en m:

Kritiske Journal; p. 120. n. 33. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna complanata. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 191. n. 2282. — „Oculis binis; sine cauda;

sine furca; glabra; viridis, depressa, antice emarginata,

fascia media alba.’ — Denemarken.

m 1778. Hydrachna complanata, Ganz flache Wasserspinne.

GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 282. n. 201. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna viridis, abdomine depresso, antice

emarginata, fascia media alba. O. F. MÜLLER, Mém. nouv.

genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 33.

m 1781. Hydrachna complanata. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook p. 74. n. 4l. t.

10. f. 7. 8. — „Inter minimas (nudo enim oculo punctum aegre

conspicuum exhibet), at tamen pulcherrimas, consenda est;

structura quoque a congeneribus longe diversa, soli H. orb1-

culatae aliquantum accedit.” i

„Corpus ellipticum, planum, quasi ex duabus laminis sibi

impositis concinnatum; superior margine inferioris elevato

cingitur fere uti valvulae Terebratularum ; inter utriusque

512 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

188. Hydrachna complanata O. F. Müll. 1776.

laminae margines canaliculus angustus. Dorsum seu lamina

superior plana, laevis, in tres areas divisa est: area antica

Fic. 171. — 2/1. — Overtrek.

antice valde incisa est, medio macula saturate viridi, latere

puncto oculorum nigro, ac pone hoc lunula nigricante insig-

nitur; media tota alba angulo lutescente notata: postica

saturate viridis. — Venter seu lamina inferior antice & pos-

tice viridis, medio vero pallide lutea. — Oculi puncta duo

maiora nigra supra & subtus aeque conspicua. — Palpi

albi pellucidi, triarticulati ex incisura antica prodeuntes.

— Pedes aequales pellucidi, albi, pilosi, corpore breviores;

ab omnibus Hydrachnis in eo recedunt, quod pedes quatuor

tantum articulis & quidem aequalibus compositi sunt, ac

immediate e corpore oriantur absque basi seu pedamento in

Hydrachnis & Cancris solito. Acarıs dehinc & Hydrachms

intermedia. — In paludosis.”

Opmerking. Beide figuren laten veel te wenschen

over; vooral fig. 8 (buikzijde). Hij heeft den eigenaardigen

bouw der saamgegroeide epimerenplaten ook niet goed

gezien, of niet goed begrepen; vandaar zijne abusive be-

schouwingen over de aanhechting der pooten. Ook het aantal

pootleden is verkeerd geteld.

m 1790. Hydrachna complanata. GMELIN, Syst. Nat.; v.

1. P. 5. p. 2941. n. 41. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna complanata. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 118. n. 41. — Hydrachne

plane, p. 107.'n. Al.5'p.! Bn. A1. — Beschrijving naar

MULLER 1781.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 513

188. Hydrachna complanata O. F. Müll. 1776.

m 1793. Trombidium complanatum. FABRICIUS, Ent. syst.;

eRe Ep 400! mr Ovaa viride fascia media lata alba.

— Minimum in hoc genere.’

m 1802. Hydrachna complanata. (GMELIN, A gen. Syst.

of Nat.; v. 3. p. 714. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna complanata, Hydrachne plane. LATREIL-

LE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 40. n. 41. — Als OLIVIER

702

189.

Hydrachna versicolor O. F. Müller 1776.

(Brachypoda).

m 1769. Vandspindel : 2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; glatt ; spraglet ; Bugen fürkantet, hvid-blaa- og

bruun-plettet. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob.

Efterretninger; p. 220. n. 35. en in: Kritiske Journal; p.

120. n. 35.

m 1776. Hydrachna versicolor. O. F. MULLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 191. n. 2285. — ,,Oculis binis; sine cauda;

sine furca; glabra; subquadrata, maculis albidis, caeruleis,

fuscisque.”’ — Vergeten: versicolor. — Denemarken.

m 1778. Hydrachna versicolor, Buntschekke. GOEZE; in:

Lister, Naturg. Spinnen; p. 282. n. 204. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna variegata, abdomine subquadrato ma-

culis albidis, caeruleis, fuscisque. O. F. MÜLLER, Mém. nouv.

genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. n. 624. n. 35.

m 1781. Hydrachna versicolor. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 26. — Diagnose van 1776.

mr Doknp. 77.0. 44st.e: fo 6:1

„Corpus quadrangulare, angulis ob-

tusatis, album, variegatum; pone

oculos nempe macula transversalis

fusca; ab oculis excurrit striga coeru-

lescens versus postica in duos lobos

concolores dilatata; coetera albida.

Subtus fuscum margine lutescente maculisque binis rufo-

Fıc. 172. — 2/1. Overtrek.

514 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

189. Hydrachna versicolor O. F. Müll. 1776.

fuscis curvis. — Ocul duo puncta nigra minora. — Palpi

triarticulati, albi, pellucidi. Pedes albi, pellucidi, pilosi, cor-

poris longitudine. — In inundatis.”

Opmerking. Zijne beschrijving is wel wat kort;

zijne teekening herkenbaar.

m 1790. Hydrachna versicolor. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2941. n. 44. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna versicolor. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 118. n. 44. — Hydrachne versicolor.

p. 108. n. 44.; p. 118. n. 44. — Beschrijving naar MÙLLER

1781.

m 1793. Trombidium versicolor. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 400. n. 9. — „Ovatum albo coeruleo fuscoque varium.”’

m 1802. Hydrachna versicolor. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 714. — Als 1790.

m 1803. Hydrachna versicolor, Buntfärbige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 225. n. 2713. — Citeert MÜL-

LER 1776 en 1781. — „Breitlicht-eyförmig, rückwärts ausge-

randet; mit weissen, braunen, und einer grünen rückwärts

zweylappigen, Makeln bemalt. — Fast linsenförmig kugel-

ähnlich, jedoch vorwärts etwas schmäler; am Hinterende

etwas ausgerandet. Eine grüne Makel mitten längs des Leibes,

die sich hinter in zween Lappen theilt: in den drey Buchten

dieser Makel ein weisses Flecklein, das übrige bräunlichtgelb;

die Augen schwarz, entfernt. Die Füsse und Fühlhörner

weisslicht glasfärbig, das erste (1) Glied der Fühlhörner aus-

wärts mit einem Zähne, das letzte am Rücken gezähnt (2).

— Um Ingolstadt in Gräben mit dem schwimmenden Saa-

menkraut (3); Junius bis August.”

Opmerkingen. 1. Das zweite. 2. Met stijve borstel-

tjes. 3. Potamogeton natans. — Beieren.

Hydrachna vetusa, Abgestossene Wassermiete. Idem, ibidem;

p. 219. n. 2699. — „Rundlicht; vorne geradlinig abgestutzt;

die Schale bläulicht, durchscheinig, mit röthlichten Einge-

weiden, und einer gelben Gabel. Die Augen sind Verhältniss-

mässig gross; die Füsse und Fressspizen fast farblos. — In

den Gräben um Ingolstadt; Julius.” |

Mas, tevens kleurvariatie van versicolor ?

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 515

189. Hydrachna versicolor O. F. Müll. 1776.

m 1804. Hydrarachna versicolor. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 54. noot. — Nomen nudum; Frankrijk.

Idem, p. 58. Zijne individuen hebben eene langsvlek zooals

MÜLLER die afbeeldt, maar deze is groen, niet blauwach-

tig. Hij stelt daarom de volgende diagnose voor:

„Subquadrata, albida; macula pone oculos transversali

fusca, longitudinali viridi postice biloba. — Presque carrée

blanchâtre, avec une tache transversale brune derrière les

yeux, et une longitudinale verte, bilobée postérieurement.”

Idem, p. 59. — Hij hield ze een jaar lang levend, zonder

dat zij groeiden.

m 1804. Hydrachna versicolor, Hydrachne versicolor. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 42. n. 44. — Als

OLIVIER 1792.

190.

Hydrachna rostrata Schrank 1803.

(Arrenurus ? Krendowskia ?)

w 1803. Hydrachna rostrata, Gerüsselte Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v.03) p.222. n./2705..— Fast: ger

drückt kugelförmig; die zween Vorderfüsse sehr kurz, keulen-

förmig an die gestreckte Schnauze angedrückt. Vorne und am

Rüssel grünblaulicht oder blau; der Lein rothgelb; die Füsse

farbenlos. Sie kömmt auch vor mit ganz blauem oder ganz

rothem Körper. In ältern Stücken sind die Vorderfüsse

weniger angedrückt. — In Wassergräben um Ingolstadt.

Sehr selten. Julius, August.”

Opmerking. SCHRANK gebruikt in zijne Fauna Boica

herhaaldelijk het woord ,,Vorderfiisse’ waar hij palpen be-

doelt. Soms doet hij dat bij de beschrijving van Larvae maar

ook wel eens van Adulti, zonder zelf te bemerken, dat het

dier in dat geval 10 pooten heeft! (Bdella !)

Bovenstaande beschrijving kan dus op eene Larva,

maar ook op een Adultus betrekking hebben. Eenige Hydrachn.

— Larvae hebben inderdaad eene „gestreckte Schnauze”,

e. g. Piona, Arrenurus, Torrenticola (deze laatste komt wel

niet in aanmerking). Maar de mogelijkheid, dat een volwas-

516 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

190. Hydrachna rostrata Schrk. 1803.

sen Krendowskia bij Ingolstadt voorkomt, is niet uitgeslo-

ten. De kleuren spreken dat niet tegen. Opmerking verdient,

dat hij Larvae steeds met Acarus betitelt!

191.

Hydrachna albator O. F. Müll. 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale ; graa ; Bugen

rund, i Midden hvid ; Halen plat og tre-tandet. O. F. MÙLLER,

Om Vandspindeler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 5.

en in: Kritiske Journal; p. 120. n. 5. — Denemarken.

Vandspindel : 2 Oyne ; uden Hale ; uden Fork paa Ryggen ;

glatt ; graa ; Bugen rund, midt paa hvid med sorte Pletter.

Idem, ibidem; n. 29.

m 1776. Hydrachna albator. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 189. n. 2247. — „Oculis binis; caudata; grisea;

rotundata, disco albo; cauda depressa tridentata.”

Hydrachna obscura. Idem, ibidem; p. 190. n. 2277. —

„Oculis binis; sine cauda; sine furca; glabra; grisea, rotun-

data, maculis obscuris disco albo.” — Hij identificeert haar

abusivelijk met Acarus fluviatilis STRÖM 1768 (zie hier-

boven, p. 464. n. 158).

m 1776. Acarus globosus corneus, pedibus posticis natato-

rijs. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 6. t. 1. f. 5. 7. — Verkort:

„Grösse und Farbe wie die eines Hirsekorns (1), nur mit

Flecken. Leib kugelförmig, hornartig, wie die Haut eines

Seehundes (2). Drei dunkele Flecken; 4 h scheinen aber aus

mehreren zusammengesetzt, und nehmen nicht immer die-

selbe Stelle ein. 2 Augen an den Seiten, schwarz. Unten viel

dunkeler. Die Verhältnisse der Glieder gegeneinander sind

genau gezeichnet (Fig. 5.). Weiter rückwärts ein kreisförmi-

ges Glied (c), der Länge nach gespalten; kein Zweifel der

Ort, durch den das Insekt den Unflat ausführet (3); unter

diesem eine braune Makel (d) (4), welche den Unflat vorstel-

len dürfte. An den Seiten dieses Gliedes sind zwo Cirkelför-

men (b b) (5), die ganz mit der übrigen Haut (6) übereinstim-

men; Bedeutung mir unbekannt. — Fühlhörner von oben

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. DIL

191. Hydrachna albator O. F. Müll. 1776.

nicht leicht, von unten desto leichter sichtbar, weil unten

befindlich; werden

nicht leicht gestreckt.

Fiisse ganz blass; wie

bey der vorigen Art

(7) [gestaltet]; „einer

von dem hintersten

Paare: Fig. 7; daran

die Glieder c, d und e

haarig.”

„Schwimmt eben so

bequem auf dem

Rücken als in der ge-

wöhnlichen Stellung.

— Eine Milbe dieser

Art legte Eier an die

Seite des Glases. Nach

etwelchen Tagen ka-

men die Jungen heraus,

die sehr schnell im

Wasser herumschwam-

men, und alle der Mut-

ter ähnlich waren (8).”

Opmerkingen. 1. Setaria italica ; vuilgeel tot bruin.

2. Lees: eines Haifisches; zoo typisch voor Arrenurus-soor-

ten. 3. Genitaalopening. 4. Anus of Uroporus. 5. Zuignap-

platen. 6. Niet geheel juist; de zuignappen zijn grooter dan

de putjes der huid. 7. © van Arrenurus tubulator. 8. Mogelijk,

dat de Larvae dezelfde kleur hadden; maar dan blijft

het vreemd, dat hij niet zegt, dat zij naar de opper-

vlakte stegen. Hij moet zich vergist hebben. — Oosten-

rijk.

m 1778. Hydrachna albator ; Gebleichte Wasserspinne. GOE-

ZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 276. n. 167. — Diagnose

van MÜLLER 1776.

Hydrachna obscura, Düstere Wasserspinne. Idem, ibidem;

p. 281. n. 196. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna grisea, abdomine rotundato, disco albo,

Fic. 173. — 3/2.

518 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

191. Hydrachna albator O. F. Müll. 1776.

cauda plana tridentata. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 5.

Hydrachna grisea, abdomine rotundato, maculis obscuris,

disco albo. Idem, ibidem; n. 19. — En hij voegt eraan toe:

„Foeminam Hydr. quintae suspicor.” — Wat juist is.

w 1781. Hydrachna albator. O. F. MÜLLER, Hydr. Daniae;

p: 23 Diagnose van 1776. — Ook: p. 332m ort. 21.1. di

2. 9. — Ten onrechte identificeert hij deze soort met Acarus

Fic. 174. — 2/1. — Overtrek.

fluviatilis STROEM 1768 (zie hierboven p. 464. n. 158.), met

SCHRANK’S p. 6. t. 1. f. 5. 6. 7. (Arrenurus tubulator © n. 210)

en diens f. 10 (Pionopsis variegatus; zie hierboven p. 505. n

184).

„Corpus pallide griseum, globosum, postice aliquantum

latius, dorso albidum, macula inter oculos subquadrangulari,

utrinque ‘vero versus latera alba curvata obscura; maiori

amplificatione corpus supra & subtus reticulo quasi inductum

videtur, incisurague dorsi circularis, in pluribus obvia, con-

spicitur. — Cauda depresso-dilatata, setoso margine dupli-

citer sinuata, sinubus dentes tres, angulares & intermedium,

firmantibus. Appendicula infra medium dentem affixa,

petiolo quasi instructa videtur. — Palpi divergentes, triar-

ticulatis pedibus concolores, vix longitudinem duorum arti-

culorum pedum aequant. — Pedes longitudine corporis

| quinque articulis aequalibus, solite pilosis, constant. —

Oculi, a margine & inter se aequaliter remoti, subfusci.”’

„Femina mare maior, caudaque excepta, facie eadem; in

Zool. dan. prodromo nomine Hydrachnae obscurae. Margo

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 519

191. Hydrachna albator O. F. Miill. 1776.

corporis in hac subviridis; pectus flavicans, maculis octo

nigris, infra pectus duae maiores, inter quas macula in regione

vulvae alba.” — In piscinis.”

Opmerking. Beschrijving en teekeningen zijn goed;

de laatste herkenbaar. — Denemarken.

m 1781. Acarus natator, Sumfpmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 509. n. 1045. — Die namen geeft hij aan

zijn Acarus &c. Beyträge, p. 6. 1776. — „Habitat Lincii

in aquis stagnantibus.”” — Linz (Oostenrijk).

m 1789. Acarus natator, Tique nageur. De VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 70. n. 64. — Naar SCHRANK 1776.

m 1790. Hydrachna albator en Hydrachna obscura. GMELIN,

Syst, Nat. 1.1, P. 5. pa 2935. 1.56. — Diagnose; vanı MUL-

LER 1767.

m 1792. Hydrachna albator. OLIVIER; in. Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 110. 6. — Hydrachne blanchätre,

p. 105. n. 6.; p. 110. n. 6. — Beschrijving naar MÜLLER

78).

m 1793. Trombidium albator. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 2.

p. 403. n. 20. — „Rotundatum album fusco maculatum

abdomine maris producto tridentato. — Foemina mari

major, simillima at absque abdomine producto.” — Citeert

MULLER 1781 en 1776. — Identificeert haar ten onrechte

met Acarus fluviatilis STRÖM 1768, maar terecht met SCHRANKS

natator 1781.

m 1802. Hydrachna albator. GMELIN, A gen. Syst. of Nat.;

v. Sp. 710: — Als, 1790.

m 1803. Hydrachna albatrix, Weisslichtgefleckte Wasser-

miete. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 216. n. 2693. — Dia-

gnosen van MÜLLER 1776. — Identificeert haar terecht met

zijn eigen Acarus 1776 en 1781. — „In stehenden Wässern

häufig, seltner in vertrocknenden Lachen.” — Beieren.

m 1804. Hydrachna albator, Hydrachne blanchätre. LA-

DREIETEB,, Hist. nat.,Crust. ins; v. 8..px21.n,6° Als OLIE

VIER 1792.

520 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

192.

Hydrachna buccinator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

& 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale ; rod ; Bugen

aegg-agtig, bag til sort ; guul ; cylindrisk Hale, indkneben ved

Grunden. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob. Efter-

retninger; pi 220: m. 3: en in: Kritiske Journal:1p:4120.°n:

3. — Denemarken.

Vandspindel : 2 Oyne ; Bag til Borstet ; uden Hale ; uden

Fork paa Ryggen ; staalgraa ; Bugen oval-rund, for til rodguul

Plet. ; bag paa blakket stribe. Idem, ibidem; p. 21. — 9.

1776. Hydrachna buccinator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 188. n. 2244. — „Oculis binis; caudata; rubra;

obovata, postice nigra; cauda cylindrica, basi coarctata,

flava.”

Hydrachna elliptica. Idem, ibidem; p. 190. n. 2265. —

„Oculis binis; sine cauda; sine furca; postice pilosa; caeru-

lea rotundata, maculisque punctisque fulvis.”

m 1778. Acarus caudatus, Mitte à queue. DE GEER, Mém.

Hist Ins; vati pi 13959234

t. 9. f. 1. 2. — „Acarus aqua-

ticus subrotundus fuscus rufo

maculatus, abdomine caudato

cylindrico. — Mitte aquatique

arrondie brune tachetée de

roux, à corps terminé en queue

cylindrique.” — Verkort:

„Pas plus grandes que la tête

d'un petit épingle; dans les ma-

rais et toutes eaux dormantes.

Corps en boule un peu allongé,

au derrière une grosse queue,

de longueur presqu’égale à celle

du corps arrondi. Au milieu du

dessus du corps, dont la peau

Fic. 175, — 3/2. est chagrinee, une ligne en

relief ovale; en dessous le corps est divisé en quelques an-

neaux (1), ayant de chaque côté, vis-a-vis de l’attache des

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 521

192. Hydrachna buccinator O. F. Müll. 1776.

pattes quatre especes de points (2). La queue en forme de

col de bouteille un peu renflé au milieu, garnie de deux

tubercules arrondis à son extremite. Pres du devant du

corps deux points obscurs et relevés, apparemment les yeux.”

(P. 140). „Pattes, attachées en dessous du corps, longues,

très flexibles, six ou sept articles, garnies de beaucoup de

poils fins, qui sur les pattes IV sont plus longues et en plus

grand nombre; ces pattes IV plus grosses et plus longues;

toutes servent pour nager; les poils aident à repousser l'eau.

Deux petits bras courts, gros, mobiles, en forme de rouleaux;

4 articles; le dernier terminé par un petit bouton allongé;

cylindriques, attachés à une autre partie cylindrique, cou-

chée sur le dessous du corps (3); ils ont des poils.”

„Couleur d’un brun foncé, presque noir; en dessous en

grande partie d'un jaune roux foncé tirant sur l'orange;

c'est aussi la couleur du milieu de la queue; pattes d'un

gris verdâtre.”

„Nagent, ou plutôt marchent sur le fond des eaux avec

beaucoup d’agilité, remuant les pattes avec vitesse et pres-

que continuellement. Quand en repos, elles tiennent les pat-

tes IV elevées en-haut.”

„Pour les dessiner je versais dans l'eau quelques goutes

d’esprit de vin, qui les tuoient en moins d’une minute” (4).

Opmerkingen. 1. De 4 dwarsrijen van coxae. Erg

overdreven en bovendien onjuist, om deze dwarsrijen „an-

neaux’ te noemen. 2. Vrij uitstekende hoekpunten der coxae.

3. De maxillicoxae; deze zijn echter plat. 4. Goede methode.

Nog beter is dit: in een buisje met + 3 cM?. water één drup-

pel alcohol 80 %. Na eenige minuten houden alle bewegin-

gen op, zijn de pooten gestreckt, en worden

de kleuren niet aangetast. — Vergelijk zijne

beschrijving en teekening eens met die van NEUMAN (in:

Syaevier Nk: Handl. „vor 17: n 3..p. 85=-86..t.212..7.. 221188

1880.).

In moerassen en stilstaande wateren; Zweden.

Mitte aquatique à tache, Acarus aquaticus maculatus. Idem,

ibidem; p. 147. n. 26. t. 9. f. 23. — „Acarus aquaticus fuscus

macula rubra, corpore globoso, tentaculis brevioribus cras-

522 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

192. Hydrachna buccinator O. F. Müll. 1776.

sus," pedibus viridi griseis approximatis. — Mitte aquatique

brune à tache rouge, à corps arrondi et a bras courts et gros,

à pattes grises verdâtres

placées a distance égale.”

— Verkort:

„De la grandeur d’une

graine de choux-fleurs (1).

Dans les eaux des marais.

Nagent avec vitesse. —

Corps arrondi, presque en

forme de boule, de couleur

brune obscure, mélangée

ou nuancée de rouge; une

grande tache rouge très

bien marquée sur le dos, du

côté de la tête; un grand

a espace ovale, marqué par

De TITRES une ligne, sans relief, la

peau composée d’une infinité de petits grains, comme cha-

grinée; ces grains paroissent tout plats. Dans quelques en-

droits de longs poils très-fins. Sur le devant deux points rou-

geätres en forme de tubercules, assez éloignés l’un de l’autre,

sans doute les yeux. Pattes I les plus courtes; toutes d’un gris

verdâtre, cinq articles, attachées tout pres les unes des autres

sur le devant du corps en dessous, unies à une plaque un

peu relevée, garnies de pointes (2) aux bords. A quelque

distance des pattes IV et plus proche du derrière, une partie

ovale rouge un peu élevée, qui paroit avoir au milieu une

fente longitudinale, l’anus, ou la partie du sexe.”

„Deux petits bras, fort gros, peu longs; leur grosseur est

égale par-tout, 3 parties arrondies; celle de l’extrémité

terminée par un crochet assez grand. Ces bras diver-

gent.”

Opmerkingen. 1. Brassica oleracea botrytis. 2. Lees:

poils. — Het is vreemd, dat DE GEER niet inzag, dat dit het

9 van caudatus is: de kleuren en de huid zijn dezelfde.

In stilstaande wateren; Zweden.

m 1778. Hydrachna buccinator, Trompeter. GOEZE: im:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 528

192. Hydrachna buccinator O. F. Müll. 1776.

LISTER, Naturg. Spinnen; p. 275. n. 164. — Diagnose van

MÜLLER 1776.

Hydrachna elliptica, Länglichtrunde Wasserspinne. Idem,

ibidem; p. 279. n. 185. — Diagnose van MÜLLER 1776.

Hydrachna ellyptica. Idem, ibidem; p. 312. Register. —

Nomen nudum.

m 1780. Hydrachna rubra abdomine obovata, postice nigro ;

cauda flava cylindrica, basi coarctata. O. F. MÜLLER, Mém.

nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; p. 624. n. 3.

Hydrachna coerulea, abdomine rotundato, macula punctis-

que fucuis. Idem, ibidem; n. 21. — Lege: fuluis.

m 1781. Trombidium caudatum. FABRICIUS, Spec. Ins.;

v. 1. p. 535. n. 4. — „Abdomine fusco, rufo maculato, postice

porrecto cylindrico.”’

m 1781. Hydrachna buccinator. O. F. MULLER, Hydr.

Daniae; p. 23. — Diagnose van 1776.

Hydrachna elliptica. Idem, ibidem; p. 25. — Diagnose

van 1776.

Hydrachna buccinator. Idem, ibidem; p. 30. n. 3. t. 3. f. 1.

— Hy identificeert deze

m.i. terecht met caudatus

DE GEER 1778.

Ik maak mijne lezers

uitdrukkelijk opmerkzaam

op het feit, dat MÜLLER,

die DE GEER goed gelezen

heeft, niet vermeldt,

dat de staart van cauda-

tus van DE GEER er toch

anders uitziet „en forme

de col de bouteille”, dan Fic. 177. — 2/1. — Overtrek.

die van zijn eigen buccinator, hetgeen m. i. insluit, dat

de staart van de laatstvermelde er evenzoo uitziet, en dat

de teekenaar den staart misteekend heeft.

„Corpus obovatum caudatum, supra convexum rubrum,

postice et subtus nigrum (1); dorso rudimentum incisurae

circularis. Cauda cylindrica flavicans, basi coarctata nigra,

apice patulo crenulato; papillae binae superne versus apicem,

ei poss

TE,

ED: Inn

524 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

192. Hydrachna buccinator O. F. Müll. 1776.

setaeque prostantes rariores. — Ocul duo distantes sub-

rubentes. — Palpi brevissimi trium articulorum minimo-

rum pellucidi albi, antica corporis parte fere obtecti. —

Pedes breves nigri, quinque articulorum, pilosi: ipsi articuli,

non genicula, introrsum pilis longioribus, extrorsum brevis-

simis obsiti sunt. Pedes quarti paris distinguuntur articulis

sex: baseos crasso, quadrato, reliquisque breviores, duplici

serie pilorum longiorum instructis. — In ripis.”

Opmerking. 1. Men leze: coeruleo-nigrum. — MÜL-

LER’s meening, dat zijn buccinator dezelfde soort is als cau-

datus DE GEER 1778, wordt door het terugvinden van beide

geslachten van „caudatus in de Deensche wateren beves-

tigd. Men kan gerust aannemen, dat zijne meening de juiste

is, al valt niet te ontkennen, dat zoowel de teekening van de

„cauda’’, als de beschrijving hier en daar onjuist zijn. Zoo is

de ,,patulus crenulatus” eene eigenschap van securiformis

PIERSIG en de „papillae binae’ eene van cylindratus PIER-

sic. Evenals LINNAEUS bij andere Acarı, zoo verwarde Mür-

LER drie Arrenurus-soorten; maar de groote massa der door

hem beschrevene eigenschappen past op „caudatus. Cylin-

dratus en securiformis zijn in Denemarken inderdaad ge-

vonden.

Hydrachna elliptica. Idem, ibidem; p. 54. n. 24. t. 7. f.

1. 2. — „Inter pulchriores haec locum merito obtinet.”

Fic. 178. — 2/1. Overtrek.

„Corpus subsphaericum violaceum dorso incisura ellip-

tica, ac macula inter oculos fulva, versus medium dorsi

HIST. OVERZ. D: ACAROLOGIE: II. 525

192. Hydrachna buccinator O. F. Müll. 1776.

in angularem producta. Punctum album iuxta oculos, ac

series transversa ex maculis quatuor albidis versus postica;

medio dorsi tria puncta pallida transversim posita aegre

visibilia: margo posticus setis raris prostantibus. Pectus,

anus & margo posticus lutescunt. — Ocul: puncta dua maiora

nigra. — Palpi breves, albi, pellucidi, articulis duobus,

extremo inflexo. — Pedes coerulescentes articulis quinque

aequalibus; pili longiores, solito plures. — Variat abs-

que serie macularum & punctorum dorsi; f. 2. — Haec

eadem ac Acarus maculatus aquaticus DE GEER mémoir.

vol. 7. p. 147. t. 9. f. 13. esse videtur (1). — In rivis raro.”

Opmerking. 1. Hetgeen door LUNDBLAD 1920. p.

138 bevestigd wordt.

m 1783. Acarus caudatus. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE); v. 7. p. 58. n. 23. — Als 1778.

Schwanzmilbe. GOEZE, ibidem, p. 58. noot #. Hij voegt

er aan toe: „Sie gehört zu den Hydrachnen” en identificeert

haar terecht met buccinator MULL. 1776.

Acarus aquaticus maculatus. DE GEER, ibidem; p. 61. n.

Me Als 1778.

Wassermilbe mit dem Fleck. GOEZE, ibidem; p. 61. noot b.

Geschwänzte Wassermilbe. GOEZE, ibidem; p. 244. bij de

Erkl. d. Figuren.

m 1/83. Acarus caudatus. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 206. n. 1357. — Diagnose van DE GEER 1778.

Acarus aquaticus maculatus. Idem, ibidem; n. 1360. —

Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Trombidium caudatum. FABRICIUS, Mantissa Ins. ;

v. 1. p. 342. n. 4. — Als 1781.

m 1789. Acarus caudatus, Prolongee. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 68. n. 53. — Naar DE GEER 1778.

Acarus maculatus, Aquatique tachetée. Idem, ibidem; p.

OMO Naar DE GEER 1778, = In Gallia Australis.

Obs. Species certe propria.”

m 1790. Hydrachna buccinator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. n. 2935. n. 3. — Diagnose van MÜLLER 1776. — Syno-

niem: Trombidium caudatum FABR., Acarus caudatus DE

GEER.

526 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

192. Hydrachna buccinator O. F. Müll. 1776.

Hydrachna elliptica. Idem, ibidem; p. 2938. n. 24. —

Diagnose van MÜLLER 1776. |

m 1792. Hydrachna buccinator. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 109. n. 3. — Hydrachne trom-

pette, p. 105. n. 3.; p. 109. n. 3. — Beschrijving naar MÙLLER

1781. — Synoniem: caudatus DE GEER.

Hydrachna elliptica, Idem, ibidem; p. 114. n. 24. — Hy-

drachne elliptique, p. 106. n. 24.; p. 114. n. 24. — Beschrij-

ving naar MÜLLER 1781.

m 1792. Trombidium caudatum. PETAGNA, Instit. Ent.;

v. l. p. 432. n. 3. — Diagnosen van DE GEER 1778. en FA-

BRICIUS 1781.

m 1793. Trombidium caudatum. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 399. n. 4. — „Ovatum fuscum rufo maculatum pos-

tice porrectum cylindricum.”’

Trombidium ellipticum. Idem, ibidem; p. 405. n. 29. —

„Globosum coeruleum fulvo maculatum.”

m 1798. Trombidium caudatum. CEDERHIELM, Faunae In-

gricae Prodr.; p. 191. n. 581. — Diagnose van FABRICIUS

1781. — Prov. Petrograd.

m 1802. Hydrachna buccinator. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 710. — Als 1790.

Hydrachna elliptica. Idem, ibidem; p. 712. Als 1790.

m 1802. Trombidium caudatum, Trombidion porte-queue.

WALCKENAER. Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 185. — Korte

diagnose; citaten. — Frankrijk.

m 1804. Hydrachna buccinator, Hydrachne trompette. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 19. n. 3. — Als OLI-

VIER 1792:

Hydrachna elliptica, Hydrachne elliptique. Idem, ibidem;

p. 30. n. 24. — Als OLIVIER 1792.

193.

Hydrachna clavipalpis Schrank 1803.

(Arrenurus.)

m 1803. Hydrachnaclavipalpis, Keulenhörnige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 218. n. 2697. — „Geschwänzt;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 527

193. Hydrachna clavipalpis Schrk. 1803.

bräunlicht mit etwas sattern unordentlichen Flecken; die

Fühlhörner farbenlos; sehr dick, an der Spize mit einem

Hacken; die Füsse farbenlos, von der Länge des Leibes,

mit zwo Klauen. — Die Fressspizen haben ausser dem Grund-

gliede nur drey Glieder, und sind wohl dreimal so dick als

die Füsse. — In Graben; Junius.” — Beieren.

Hij identificeert haar (met een?) met clavicornis MÜLLER

1776. (ons n. 167), wat begrijpelijk is, daar de palpen zoo dik

zijn. De ,, cauda” moet zeer eenvoudig zijn; anders had hij

er wel iets meer over medegedeeld.

194.

(Adhuc sine nomine.)

(Arrenurus conicus PIERSIG 1894.)

m 1775. Wasser-Spinne. EICHHORN, Wasserthiere; p. 60.

t. 6. f. G. — ,,G.” (und (J.) „sind sehr gewöhnlich, ihr Leib

ist fast Ey-förmig, auf dem

Pekoue ken (sehr. “erho-

ben, ihre Füsse mit Zä-

serchen besetzet, womit sie

sich ungemein schnell durch

das Wasser bewegen; G. ist

darin unterschieden, dass es

nach hinten einen dicken

abgekürzten Schwanz

hat.” — Danzig. €

Spatiëering van mij. Zulk ENTER >

een afgekorten, aan het eind min of meer afgeronden staart

vindt men alleen bij conicus PIERSIG. — De teekening is

zeer slecht; alleen de afstand tusschen de twee oogen en

de korte staart zijn betrekkelijk goed; de rest deugt niet.

Of de gele rugklier wel goed geteekend is?

Na de beschrijving van deze en twee andere soorten,

deelt hij mede, dat er ook nog roode ,,Wasser-Spinnen”

zijn; waaruit wij besluiten, dat deze „mit abgekürzten

Schwanze” niet rood is.

m 1781. Wasser-Spinne. EICHHORN, Beitr. Naturg. Was-

ser Dhiere; P..60.:t.1.6. ÍN G. — Als. 1775.

528 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

195.

Hydrachna cuspidator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; med Hale; bruun ; een

Tagge bag paa Ryggen ; plat og to-tandet Hale. O. F. MÜLLER,

Om Vandspindeler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 4.

en in: Kritiske Journal; p. 120. n. 4. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna cuspidator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 188. n. 2245. — „Oculis binis; caudata; fusca;

apice truncata; postice mucronata; cauda depressa biden-

tata.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna cuspidator, Zugespitzte Wasserspinne.

GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 275. n. 165. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna fuscescens, abdomine postice gibbo ;

cauda plana tridentata. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

ins Mem, Acad. Roy. Sci. Paris; IV 8#p1624%n. 14

ja m 1781. Hydrachna cuspidator. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 23. — Diagnose van 1776. — Ook p. 31. n. 4. t.

ZN |

È „Corpus undique cinereo-fuscum, antice latiusculum de-

pressum, recte truncatum,

medio latius ac convexum,

postice coarctatum & in

caudam dilatatam produc-

tum; in summo margine

antico mucrones utrinque

bini minuti, in postica vero

corporis parte murex trian-

gularis erectus conspicitur

— Oculi nigri, maxime dis-

tantes. — Palpi curvati ‘

articulis tribus. — Pedes

pellucidi, pallidi, pilosi. — Cauda depressa, utrinque in angu-

lum acutum excurrens, margine postico sinuato & setoso; in

huius medio prominet appendicula papillaris. — In vivariis.”

Opmerkingen. Typisch voor deze soort zijn de 4

in de figuur zwart geteekende ,,mucrones” aan de hoeken

Fic. 180. — 2/1. Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 529

195. Hydrachna cuspidator O. F. Müll. 1776.

van den rechten voorrand van het idiosoma, alsmede de

zoog. ,,spoor” aan het genu IV, die zoo groot en breed is

als de tibia IV, zoodat deze als het ware verdubbeld is. —

LUNDBLAD beschrijft in Mém. Acad. Roy. Sci. Lett. Dane-

mark; Sect. Sci.; s. 8. v. 6. n. 2. p. 215. wel eene cuspidator,

maar vermeldt van deze bijzonderheden niets. Het genu

IV van zijne neumani (Tab. 12. f. 68) en van zijne bicuspi-

dator (Tab. 12. f. 69) gelijkt nog het meest op die van Mür-

LER’s cuspidator, maar ook hier worden de 4 „mucrones”

niet genoemd. Deze zijn vermoedelijk zeer sterk naar

voren springende vóórhoeken der coxae I en II.

m 1790. Hydrachna cuspidator. GMELIN, Syst. Nat.; v.

1. P. 5. p. 2935. n. 4. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna cuspidator. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 109. n. 4. — Hydrachne poin-

tue, p. 105. n. 4.; p. 109. n. 4. — Beschrijving naar MÜLLER

1781.

m 1802. Hydrachna cuspidator. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.;\v. 3. p. 710. — Als 1790.

m 1803. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 215. n. 2692. —

Hij beschrijft hier globator-3 en © goed. Maar dan volgt:

„Das Männchen hat vorne in der Gegend der zwey vordern

Fusspaare vier kurze Stacheln.”

Dat moet eene misplaatsing zijn: die eigenschap heeft

alleen MULLER’s cuspidator. — Beieren.

m 1804. Hydrachna cuspidator, Hydrachne pointue. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 20. n. 4. — Als OLI-

VIER 1792.

196.

Hydrachna emarginator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale ; rod ; pukklet

Ryg ; plat og udkantet (emarginata) Hale. O. F. MÜLLER, Om

Vandspindeler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 8. en

in: Kritiske Journal; p. 120. n. 8. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna emarginator. O. F. MULLER, Zool.

530 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

196. Hydrachna emarginator O. F. Müll. 1776.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2250. — „Oculis binis; caudata;

rubra; dorso gibbo; cauda depressa emarginata.’’ — Dene-

marken.

m 1778. Hydrachna emarginator, Ausgerändelte Wasser-

spinne. GOEZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 276. n. 170

— Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna rubra, abdomine gibbo ; cauda plana

emarginata. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre; in: Mém.

Acad. Roy. Sci. Paris;\v. 8. p. 624. n.8.

m 1781. Hydrachna emarginator. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 23. — Diagnose van 1776. — Ook p. 36. n. 9. t.

3. f. 4. — „Proxime accedit pustu-

latori, at diversa colore pedum &

corporis, gibbere decuplo minore

SK dentibusque caudalibus.”

„Corpus colore mimi, postice in

medio pustula minima cincta, in-

cisione circulari, sub microscopio

tantum conspicua insignitum. —

Cauda depressiusucla lutescens, mar-

Fic. 181. — 2/1. Overtrek. gine postico in medio adeo inciso,

ut in dentes duos maiores obtusos efformata videatur. Infra

pustulam supra medium caudae mucro minimus obscurus.

Setae infra dentes porrectae. — Oculi duo nigri in area pal-

lida. — Pedes simplices, pallide virentes. — Palpi pedibus

concolores, breves, mucrone latere interiore uti in pluribus

congenerum prominente. — In palustribus.”

Opmerking. Deze soort behoort nog steeds tot de

twijfelachtige. Zoowel de beschrijving, als de veel te kleine

teekening laten niet toe, haar met juistheid te identificeeren.

— De figuur vertoont geen oogen.

m 1790. Hydrachna emarginator. GMELIN, Syst. Nat.; v.

l. P. 5. p: 2986. n. 9. — Diagnose van MÜLLER 1776!

m 1792. Hydrachna emarginator. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat. ; Ins. ; v. 7. p.110.n.9.— Hydrachne echancree,

p. 106. n.9.; p. 110. n. 9. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1802. Hydrachna emarginator. GMELIN, A gen. Syst.

ofsNatsswv SY pi, 710.,==4Alsy1790:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 531

196. Hydrachna emarginator O. F. Müll. 1776.

m 1804. Hydrachna emarginator, Hydrachne echancree.

LATREILLE, Hist. nat. Crust .Ins.; v. 8. p. 23. n. 9. — Als

OLIVIER 1792. ©

197.

Hydrachna globator O. F. Miller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale ; gron ; Bugen

rund, oven paa plettet ; rode Oyne ; cylindrisk Hale, indkneben

ved Grunden. O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; in : Kjob.

Efterretninger; p. 220. n. 1. en in: Kritiske Journal; p.

120. n. 1. — Denemarken.

Vandspindel : 2 Oyne ; Bag til Borstet ; uden Hale ; uden

Fork paa Ryggen ; blaagron ; Bugen kugelrund, unplettet ; rode

Oyne. Idem, ibidem; no. 20.

m 1776. Hydrachna globator. O. F. MÜLLER, Zool. Dan

Prodr.; p. 188. n. 2242. — ,,Oculis binis, caudata; virescens;

globosa; oculis rubris; cauda cylindrica, basi coarctata. —

Foemina triplo major absque cauda; Laerde Efterr. 1769.

920% Kritisk Journ.\n..20. kam omnes cau.datae

imiosnes'isinbsadie:s docebi t.”

Spatiéering van mij. En de Tijd heeft het ons geleerd,

dat MULLER’s vermoeden juist is gebleken. — Denemarken.

m 1778. Hydrachna globator, Kugler. GOEZE; in: LISTER,

Naturg. Spinnen; p. 275. n. 162. — Diagnose van MULLER

10:

m 1780. Mite aquatique. MÜLLER, Mém. nouv. genre; in:

Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 618. — Hij geeft eene

beschrijving van een g en van een © eener Hydrachnide;

Zij zijn die der onderhavige soort. — Verkort:

„Male deux à trois fois plus petit que sa femelle, pourvu

d'une longue queue, couleur principalement verte.”

(P. 619): „Corps presque sphérique, un peu applati en-

dessous; dos convexe; deux yeux noirâtres (dans une cer-

taine situation rougeâtres) près du bord antérieur, à quelque

distance l’un de l’autre; cinq taches obscures: celle d’entre

les yeux allongée, deux suivantes arrondies; les deux autres

532 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

197. Hydrachna globator O. F. Müll. 1776.

angulaires; les lignes, qui font ces angles, s'étendent, l’une

vers le côté, l'autre vers la queue; la tache allongée est entre-

coupée par un sillon courbée en demi-cercle; bord postérieur

Fic. 182. — 2/1.

hérissé de poils. Le dessous tire sur le verd-jaunâtre; la partie

du devant ressemble à la poitrine des crabes à courte queue.

— Barbillons tres-courts, un peu tournés vers les côtés, deux

articulations blanchâtres, celle du bout plus grosse; sortent

de devant par dessous; au côté extérieur, pres des barbillons,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 383

197. Hvdrachna globator O. F. Müll. 1776.

une tres-petite épine. — Pattes verdâtres, moins longues

que l’insecte; I. II. III. se ressemblent, cinq articulations

égales; au côté antérieur garnies de poils recourbés, très

minces; du côté postérieur les jointures pourvues de poils, à

peine de la longueur de l'articulation. IV à six articulations,

la 5e plus longüe, hérissée, le long du côté intérieur, de poils,

de la longueur de 2 articulations. Chaque patte est attachée

à une base oblique et applatie (1). — La queue a environ

la longueur et la moitié de la largeur du corps; cylindrique,

lisse, transparente, creuse en dedans, un peu resserrée à la

base (2) ouverte au bout (3), qui est hérissée.”

(P. 620.) , Femelle. Corps sphérique, lisse, un peu applati

au-dessous; couleur verdâtre tirante sur le bleu clair; yeux

d'un beau rouge. — Barbillons, extrêmement petits, ne se

voient pas du côté du dos (4). Le dessous comme chez le 4.

Pattes plus hérissées. — A l’endroit des parties génitales une

tache blanche, au milieu un petit trou on fente (5).

Opmerkingen. 1. De coxae. Zijne figuren zijn onge-

kleurd, dezelfde als die van 1781, deels beter, deels slechter.

In fig. 3 vertoonen pooten I. II. III. zes leden, poot IV

zeven leden. In fig. 4 hebben de linker poot I en de rech-

req pooe III vijf leden, de andere I. If en III zie sleden,

en het laatste lid is langer dan de voorgaande leden. Ook de

coxae zijn verkeerd geteekend; alle zijn, zelfs met de maxilli-

coxae, contigu, vormen een hoefijzerfiguur. — 2. De ver-

nauwing van den staart is in fig. 3 tweemaal dunner dan

in fig. 4. 3. Sic! 4. Toch teekent hij het laatste lid! 5. Iets te

ver naar achteren geteekend, en zonder de twee zuignap-

platen.

(P. 621. 622.) „Accouplement. Le mäle nage dans sa situa-

tion ordinaire; la femelle s’approche de lui, par derriere,

s'élève obliquement, le joint de manière que la fente de la

tache blanche de son ventre, touche à l'ouverture du canal

de la queue du mâle; & les voilà en action. Le mâle nage;

la femelle remue de temps en temps ses pattes postérieures,

et tient les antérieures étendues en l'air toutes roides: quand

le mâle semble fatigué de la course, et s’arréte, la femelle

secoue, d'un côté à l'autre, la queue du mâle; après quoi,

534 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

197. Hydrachna globator O. F. Müll. 1776.

il recommence sa course. Cet accouplement se fait au mois

d’Aoüt, et dure quelques jours de suite. — Au mois de Sep-

tembre plusieurs mäles; aucune femelle; peut-être elles

pondent, dans le limon, leurs oeufs, ou faire leurs petits.

Je soupçonne qu’elles sont ovipares.”

Fic. 183. — 2/1. — Overtrek.

Opmerking. De beschrijving van dezen coitus is

juist; maar de teekening ervan deugt niet. Hier ziet men

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 595

197. Hydrachna globator O. F. Müll. 1776.

van het © de linker helft van den rug met de 2 oogen en de

linker helft van hare buikzijde, met 5 pooten. En de punt

van de staart van het 4 rust tusschen de aanhechtingsplaat-

sen van den 4den en sen poot!

Hydrachna viridis, abdomine globoso, dorso maculato, oculis

yubris ; cauda cylindrica, basi coarctata. Idem, ibidem, p.

624. n. 1.

Hydrachna caeruleo-virens, abdomine globoso, immaculato,

oculis vubris. Foemina primae. Idem, ibidem; n. 20.

Zie, dat is zeer merkwaardig. In de Kjob. Efterretninger

en in het Kritiske Journal van 1769 heeft hij & en 2 ge-

scheiden. En in het artikel, dat hij in hetzelfde jaar aan de

Académie Francaise zond (eerst in 1780 verschenen), ver-

klaart hij Foemina primae.

m 1781. Hydrachna globator. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 23. — Diagnose van 1776. — Ook p. 27. n. 1. t. 1.

f. 1—5. — Mas virescens maculis obscuris cauda cylindrica

basi coarctata: — Corpus globosum, caudatum appendice

cylindrica pellucida nitida, basi angustata, apice pilis raris

rigidis instructa. Notatur pagina superior linea inter oculos

longitudinali, maculis duabus lateralibus & angulis duobus

obscuris, quorum crus brevius latus, longius caudam, spectat.

Pagina corporis inferior, ex luteo viridis, antice pectus,

pedibus suffultum, postice ventrem in caudam continuatam,

offert; basi caudae puncta duo minima nigra. Margo corpo-

ris pilosus, antice infra oculos utrinque spina brevissima

armatur. — Oculi duo nigricantes, certo situ rubent. — Palpı

breves ad latus, aliquantum reflexi, articulis duobus, antice

crassiore, constant. — Pedes corporis fere longitudine vires-

centes; tres anteriores quinque articulis compositi ac aucta

magnitudine pilis minimis recurvis obsiti; posteriores sex

articulis, quorum quartus, longior reliquis, in latere inte-

riore pilis longitudine duorum articulorum undique instruc-

tus est.”

„Pedes huius, uti quoque H. Jiliaceae (1), globulis sphae-

ricis albidis sessilibus passim onerati; hi an Vorticellae, an

ova alterius animalculi, ob motus defectum determinare

nequeo.”

536 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

197. Hydrachna globator O. F. Müll. 1776.

„FEMINA mare duplo maior, pallide coerulea immaculata,

absque cauda. — Corpus sphaericum laeve unicolor absque

omni macula, postice setis raris instructum, subtus planius-

culum, medio ventris macula pallida, centro foramine notato.

— Palpi brevissimi, superne margine prostante corporis

fere omnino tegentur. — Pedes uti in mare, virescentes.”

„Nisi utramque in copula offendissem, nec diversi sexus

esse, nec unius speciei unquam sciverim; membrum genitale

maris in extremo caudae situm esse, feminae vero in rima

ventris deprehensio in ipso actu docuit. Haec illi, passim in

aqua natanti, pedibus porrectis quiete inhaeret.”

„Mares saepenumero, feminae raro in fossis aquaticis

obvii.”

Opmerkingen. 1. Lees calcarea, ons no. 152. —

De teekeningen zijn vrij wat beter dan die van 1769 (1780),

maar toch nog veel te onnauwkeurig. De twee ,,caudae”’

der sg verschillen in lengte en in vorm; de buikzijden van

3 en 2 zijn totaal misteekend. Maar de soort is met zeker-

heid in de Deensche wateren teruggevonden.

m 1782. Hydrachna globator. O. F. MÜLLER, Kleine

Schriften; p. 112. — Kugelwasserspinne, p. V en 121. —

Kugelhydrachne, p. 121. — Duitsche vertaling van 1780.

— De plaat is dezelfde als die van 1781, maar de vlekteeke-.

ning (door kleuren met de hand aangebracht) is iets anders.

m 1790. Hydrachna globator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1

P. 5. p. 2935. n. 1. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna globator. OLIVIER; in : Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 109. n. 1. — Hydrachne globuleuse,

p. 105. n. 1.; p. 109. n. 1. — Beschrijving naar MÜLLER

1781.

m 1793. Trombidium variator. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 403. n. 22. — ,,Globosum viride aut coerulescens abdo-

mine maris porrecto cylindrico. — Mas virescens maculis

obscuris abdomineque porrecto, faemina globosa, coerulea,

immaculata. — Citeert „Müll. Hydr. p. 27. t. 1. £ 17.”

(lege 1—5), zonder diens naam globator ! Waartoe die naams-

andering? Hij geeft dien naam wel aan cruenta MÜLL., zie

aldaar, p. 430.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. Dou

197. Hydrachna globator O. F. Müll. 1776.

m 1798. 7rombidium globator. CEDERHIELM, Faunae In-

gricae Prodr.; p. 191. n. 583. — Diagnose van MULLER 1776.

= ero Petrograd.

m 1802. Hydrachna globator. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat: ve Stops 71001 Als:11790:

m 1802. Trombidium globator, Trombidion globuleux.

WALCKENAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 185. — Korte

diagnose; citaten; „eaux stagnantes.’’ — Frankrijk.

m 1803. Hydrachna globatrix, Kugelförmige Wassermiete.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 215. n. 2692. — Diagnose

gen 9; citeert MÜLLER 1781. — „In stillen Wässern mit dem

Wechselknöterich” (Polygonum amphibium). — N.B. Zie

ook bij cuspidator, p. 529. — Beieren.

m 1804. Hydrachna globator, Hydrachne globuleuse. La-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 18. n: 1. — Als OLE

VIER 1792.

198.

Hydrachna intesrator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale ; gron ; Bugen

uplettet ; Halen plat og heel. O. F. MÜLLER, Om Vandspin-

deler; in: Kjgb. Efterretninger, p. 220. n. 10. en in: Kri-

tiske Journal; p. 120. n. 10. — Denemarken. — Met „heel”

wordt bedoeld: zonder bijzonderheden.

m 1775. Wasser-Spinne. EICHHORN, Wasserthiere; p. 60.

pon mee al —ofG? and}.

sind sehr gewöhnlich, ihr

Leib ist fast Ey-formig, auf

diem rack ein!’ iste he

erhoben, ihre Füsse mit

Zäserchen besetzet, womit

sie sich ungemein schnell

durch dasWasser bewegen.’ —

Spatiëering van mij. — Na

de beschrijving van deze en

nog twee andere soorten, zegt hij, dat erook nog roode ,, Was-

ser Spinnen” zijn ; waaruit wij besluiten, dat de soort ,,J.”

Fic 1844 2

538 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

198. Hydrachna integrator O. F. Müll. 1776.

in geen geval rood is. — De vorm komt met die

van integrator overeen. — Bij Danzig.

1776. Hydrachna integrator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2252. — „Oculis binis; caudata; viridis;

immaculata, cauda depressa integra’ — Denemarken.

m 1778. Hydrachna integrator, Wasserspinne mit ganz

ungezeichnetem Schwanze. GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spin-

nen; p. 277. n. 172. — Diagnose van MÜLLER 1776. — Let

op de verkeerde vertaling, van „cauda integra”!

m 1780. Hydrachna viridis, abdomine immaculato, cauda

plana integra. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre; in: Mém.

Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 10.

m 1781. Hydrachna integrator. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook p. 38. n. 11. t.

3. f. 7. —

„Corpus rotundato-ovatum,

postice depressum coarctatum,

saturate virens; area oculorum,

ac cauda lucidior est. Incisura

elliptica ab oculis ad postica

corporis extensa. Subtus regio

pectoris flavida, ventris saturate

virens, caudae pallida. Cauda

depressa margine integro ro-

Fic. 185. — 2/1. — Overtrek. tundato, setae plures prostan-

tes. — Palpi breves ad latera deflexi, articulis duobus crassis ;

inferior introrsum denticulo notatur. — Pedes hyalini, cor-

poris longitudine, articulis aequalibus pilosis. — Oculi puncta

duo distantia nigra. — In fossis aquaticis.”

Opmerking. Hoewel de beschrijving voor den tegen-

woordigen tijd veel te oppervlakkig is, is de teekening vol-

doende, om de soort te herkennen. — Denemarken.

æ 1790. Hydrachna integrator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2936. n. 11. — Diagnose van MÜLLER 1776.

1792. Hydrachna integrator. OLIVIER; in: Encycl.

meth.; Hist. nat.: Ins.; v. 7. p. 111. n. 11..— Hydrachne

entière, p. 106. n. 11.; p. 111. n. 11. — Beschrijving naar

MUÙLLER 1781.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 539

198. Hydrachna integrator O. F. Müll. 1776.

: m 1793. Trombidium integrator. FABRICIUS, Ent. syst;

v. 2. p. 402. n. 17. — „Subrotundum viridi corpore postice

producto integro. — Corpus obscure viride pedibus hya-

linis.”

m 1798. Trombidium integrator. CEDERHIELM, Faunae In-

gricae Prodr.; p. 191. n. 582. — Diagnose van MÜLLER 1776.

— Prov. Petrograd.

m 1802. Hydrachna integrator. GMELIN, A gen. Syst. of

Nat.; v. 3. p. 711. — Als 1790.

m 1803. Hydrachna integratrix, Rundschwänzige Wasser-

miete. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 216. n. 2694. — Dia-

gnose; citeert MÜLLER 1781; verder:

„Farbe unbeständig, doch allemal grün; zuweilen über

dem Rücken ein eingabelige Y-förmige Zeichnung. Halb

kugelförmig, rückwärts in einen niedrigen, excentrischen

Rand verlängert, der von heller Farbe, und mit einigen feinen

Borsten besetzt ist, darunter vier grösseren sind. Augen

schwarz, nicht allemal von einem hellgrünen Kreise um-

geben.” — Beieren.

m 1804. Hydrachna integrator, Hydrachne entière. LA-

PREILLE,;Hist. nat. Crust.) Inst; vo 8. p.. 23. n. 11. — Als

OLIVIER 1792.

199.

Acarus libellulae de Geer 1778.

(Arrenurus-Larva.)

m 1745. Gryn. LINNAEUS, Oel. Gothl. Resa; p. 246. —

(Gothland, Juli 7) „Troll slendor eller Libellulae af aldra-

minsta slaget och kopper-färgade .... Bäde Han och Hom

hade sma mörkröda gryn hästade under bröstet.’’” — Die

donkerroode korreltjes aan de onderzijde van den thorax.

(N.B. niet aan de vleugels) waren zeer waar-

schijnlijk parasiteerende Arrenurus-Larvae. — Lestes sponsa

(dryas zoude ook kunnen, maar LINNÉ zegt zelf: „af aldra-

minsta slaget”’, en sponsa is nòg kleiner dan dryas). Gothland.

m 1764. Körnchen. LINNAEUS, Reisen durch Oel. Gothl.;

p. 264. — Als 1745.

540 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

199. Acarus libellulae de Geer 1778.

m 1770. Korreltje. LINNAEUS, Reizen door Oel. Gothl.;

vil. pi 373; — Alsı1748:

m 1778. Oeuf. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 87. —

„Des oeufs sur le corps des Demoiselles.”’

Acarus libellulae, Mitte des demoiselles. Idem, ibidem; p.

119. — Zie! Op p. 87 waren het „des oeufs” en nu zijn het

,mittes”! — „Acarus globosus ruber, pedibus brevissimis,

stigmate dorsali concavo. — Mitte ronde rouge, a pattes très

courtes, avec une marque en forme de stigmate sur le dos.”

— Ten onrechte identificeert hij haar met gymnopterorum

LINNÉ, die op Culex parasiteert, en met la mitte rouge des

mouches GEOFFROY, die eene Tvombidium-Larva is (rostra-

tus). Verkort:

„17 Juillet; Demoiselle; en dessous du corcelet (1) neuf

petits grains rouges, plus petit que des graines de pavot

(2), fortement attachées; tiroient sans

doute leur nourriture (3). Presque parfai-

. tement sphériques (Fig. 10. 11) (4), rouge

très vif (5), peau tendue, lisse, três luisante.

Sur le dos une élévation avec une petite

fente au milieu (Fig. 11.), et placée dans

un enfoncement de la peau (6). La trompe

(7) courte, en forme d'une petite pointe

avancée, ayant deux renflemens, ou deux

especes de vessies vers les côtés (8). Je

° ne leur ai vû que 4 pattes (9), divsisées

en articulations, garnies de quelques poils;

mais dans la suite j'en ai trouvé de plus grandes sur d’au-

tres Demoiselles qui avoient six pattes distinctes (10).

Dans parfait repos; à peine on leur voit quelquefois donner

un peu de mouvement à la trompe et aux pattes; elles

restent toujours dans la m&me position, soit qu’on les mette

sur le dos ou sur le côté (11). Elles meurent avec la Demoi-

selle.”

Opmerkingen. 1. Dus precies op dezelfde plaats,

waar Linné 1745 ze vond. 2. Papaver somniferum. 3. Goed

begrepen. 4. Volgezogen. 5. LINNÉ sprak van donkerrood;

vermoedelijk was die van DE GEER eene andere soort; hier-

Fie. 186. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 541

199. Acarus libellulae de Geer 1778.

op dient gelet te worden, wanneer eenmaal uitgemaakt is,

of de soort, die op Lestes sponsa parasiteert, al of niet aan de

beschrijving van DE GEER beantwoordt. 6. Vermoedelijk

het schildje; ik ken geen Arrenurus-Larvae bij eigen aan-

schouwing. 7. Het gnathosoma. 8. De palpen. 9. Het 3e paar

is verder naar achteren geplaatst, vooral bij zulke volgezogen

individuën, en zal hem ontgaan zijn. 10. Deze waren grooter,

hadden dus ook zeer waarschijnlijk langere pooten, en waren

wel van eene andere soort. 11. Van zulk een kogelvormig

dier, met zulke korte pootjes, was ook niet anders te ver-

wachten.

Aan deze Larva zag hij slechts 4 pooten; aan die van een

andere ,,Demoiselle’’ 6. „En sorte que les pattes de ces Mit-

tes se développent à mesure qu’elles grandissent et avancent

en âge.” — Ook op p. 876 (Expl. d. Pl.): „A cause de la

jeunesse elle n’a encore que quatre pattes.” — En dàt zegt

iemand, die zelf herhaalde malen gezien heeft, dat

jonge Acarı met 6 pooten het ei verlaten.

m 1783. Acarus libellulae. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE); v. 7. p. 51. n. 14. — Als 1778.

Libellenmilbe. GOEZE, ibidem, p. 51. noot 2.

m 1783. Acarus libellulae. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 204. n. 1348. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1790. Acarus libellulae, Acarus gymnopterorum. ROSSI,

Fauna Etrusca; v. 2. p. 117. — „Et in hac specie (Libellula

rubra) facile videtur est sub Julii finem corpuscula quaedam

oviformia subtus concava & alis plerumque inhaerentia,

quae contusa humorum effundunt sanguinem tingentem.”

Ik plaats deze passage hier onder groote reserve; want,

het is meer dan waarschijnlijk, dat deze op eeneandere

libel parasiteerende, en ook aan de vleugels

vastgehechte Larvae tot eene andere soort behooren, dan die,

welke door LINNÉ en DE GEER aan de onderzijde van den

thorax van Lestes sponsa gevonden werden.

Acarus gymnopterorum. Idem, ibidem; v. 2. p. 340. n. 1599.

— Wel geeft hij hier de diagnose van LINNAEUS 1758 (Larva

van Hydryph. ruber op Culex) en van DE GEER 1778 (Arre-

nurus-Larva op „Libelulla”’) en citeert hij REAUMUR Ins. 5.

542 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

199. Acarus libellulae de Geer 1778.

t. 38. f. 1-3 (Braula coeca), en GEOFFROY 1762, „la mitte

rouge des mouches”, maar wij weten van p. 117, dat hij het

over eene Arrenurus-Larva op „Libellula rubra” heeft.

Aan de onderzijde van den thorax en aan de vleugels van

Crocothemis erythraea ; Noord-Italië.

m 1804. Trombidium libellulae ; Trombide des libellules.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 48. n. 34. (geen figuur.) — „Hexa-

pus; globosum, rubrum; pedibus brevissimis; stigmate dor-

sali concavo. — Six pieds; globuleux, rouge; pieds tres-

courts; une marque concave sur le dos. — Il se trouve sur

les libellules.”’

Hij citeert DE GEER 1778. Op p. 45 spreekt hij over de

„Irombidia hexapoda”, die verschillende auteurs, evenals

hijzelf, waargenomen hebben. Uit niets blijkt, dat hij deze

Trombidium libellulae zelf gezien heeft.

m 1804. Mite. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p.

379. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

200.

(Adhuc sine nomine.)

(Arrenurus ?-Larva.)

m 1776. Laus, Läuschen. GOEZE, Ins. an Thieren; im >

Beschäft“Berlin.:Ges,; ve 2:|p. 275) 276. sdasllie —

„An den kleinen blauen Wassernymphen (RÖSEL. v. 2.

p. 49—58. t. 10. f. 3. 5.) (3) unzählige Läuse, er-

Fg. Zi staunlich klein, doch etwas grösser, als die der

= Fensterfliegen (1), mit 6 Füssen. Ein Paar solcher

à Libellen. Die eine hatte recht oben auf

‘ dem Rückenschild, unmittelbar über

Fic. 187. — 1/1. den Flügeln einen hellbraunen Flek.

Der Flek bestand aus lauter kleinen ovalrunden, bra u-

nen, glänzenden Kügelchen. Nadel .... erstaunte, da

sich diese Kügelchen regten, sich auseinander gaben, aber

bald wieder nach dem vorigen Ort hinbewegten.

Unter dem Komposito .... dass es einige hundert

Läuschen waren. Ich sahe nicht allein ihre Füsse; sondern

sie auch zwischen dem Glasschieber selbst hurtig herumlau-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 543

(200. _ Arrenurus-larva?)

fen. Fig. 11. Körper glänzend braun, und schuppigt (2);

Fiisse kurz und sehr haricht. Sie sitzen recht an dem Orte,

wo sich das Thier ihrer weder mit den Fliigeln, noch mit

den Fiissen erwehren kann. Ausser denen, die beim Abneh-

men verloren gingen, haben ich etliche vierzig zwischen zwei

Gläschen von anderthalb Linien im Durchmesser gebracht.’

Opmerkingen. Spatiëering van mij. — 1. Anoetus

muscarum L. 1758. 2. Waarschijnlijk = „crustaceus’’, = hard,

niet week. — Deze ovale, lichtbruine of bruine, glanzende

„Läuschen’ waren al weder hoogstwaarschijnlijk Arrenurus-

Larvae. Zij bevonden zich op den thorax en vóór

de vleugels der libel: „die schwarzblauen Streifen

gingen unter ihm” (de bruine vlek van luisjes) „weg. 3.

Enallagma cyathigerum CHARP.

„Bei einigen Libellen habe ich sie auch unter der

Brust, recht an dem Orte wo die Füsse eingegliedert sind,

gefunden.” — Ook deze waren bruin; want, hy zegt

uitdrukkelijk: „Linné hat sie n 1 che etek annie In

seiner Reise durch Oeland und Gothland .... sagt er.....

dunkelrothe Körperchen unter der Brust. Ganz ge-

wiss sind das dergleichen Läuse gewesen, als ich vorher

beschrieben habe” (1).

Opmerkingen. Spatiëering van mij. — 1. Zie hier-

boven, no. 125, 1774, 1776. — Hier zijn het bruine Lar-

vae, die zich onder den thorax vasthechtten.

Mogelijk dezelfde soort; waarschijnlijk echter eene andere

soort; want, iedere soort heeft hare eigenaardige gewoon-

ten. — Duitschland.

201.

Hydrachna lugubris O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; Bag til Borstet ; morkgraa ; Bugen Rugelrund,

sortstrimet ; gronne Been. O. F. MÜLLER, Om Vandspinde-

ler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 23. en in: Kritiske

Journal; p. 120. n. 23. — Denemarken.

544 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

201. Hydrachna lugubris O. F. Müll. 1776.

m 1776. Hydrachna lugubris. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 190. n. 2267. — „Oculis binis; sine cauda,

sine furca, postice pilosa; subfusca, globosa, strigis nigris;

pedibus viridibus.”’ — Denemarken.

m 1778. Hydrachna lugubris, Trauer-Wasserspinne. GOE-

ZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 279. n. 187. — Diagnose

van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna subfusca, abdomine globoso, strigis

nigris : pedibus viridibus. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre;

ms Mem: Acad. ;Roy:.Sci.. Paris ; 'v. 81 pir624) n.128.

m 1781. Hydrachna lugubris. O. F. MULLER, Hydr. Da-

niae; p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook p. 56. n. 26. t.

7. fm

„Corpus fere sphaericum, supra

convexum, subtus planiusculum

glabrum, nigro fuscum strigis

undulatis inscriptum. Margo setis

raris porrectis armatur. — Ocub,

uti in congeneribus, puncto duo

À nigra. — Palpr breves, virides,

Fie. 188. — 2/1. — Overtrek. articulis duobus constare viden-

tur; extimus ovalis pedunculo brevi, exil, an nexus. —

Pedes virides, subaequales, pilosi, articulis quinque. — In

palustribus.

Varietas? „Aliam subovatam obscure viridem, pedi-

bus subrubris, ceterum huic simillimam, reperi.

Opmerking. Deze vorm (soort?) en hare varieteit(?)

zijn nog niet met zekerheid in de Deensche wateren terug-

gevonden. Zij bevindt zich natuurlijk ook in Noord-Duitsch-

land, Groningen en Friesland, waar de omstandigheden de-

zelfde zijn.

m 1790. Hydrachna lugubris. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 26. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna lugubris. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. Nat.; Ins.; v. 7. p. 114. n. 26. — Hydrachne lugubre ;

p. 107. n. 26.; p. 114. n. 26. — Beschrijving naar MÜLLER

148%

m 1793. Trombidium lugubre. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

BIST." OVERZ: Dir ACAROLOGIE. IT. 545

201. Hydrachna lugubris O. F. Müll. 1776.

2. p. 405. n. 31. — „Globosum fuscum: lineis nigris, pedibus

viridibus.”’

m 1802. Hydrachna lugubris. GMELIN, A gen. Syst. of

Natssv.-S. p. 712. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna lugubris, Hydrachne lugubre. La-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 32. n. 26. — Als

OLIVIER 1792.

202.

Hydrachna lunaris O. F. Miiller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; uden Hale; uden Fork

paa Ryggen ; glat ; vodguul ; Bugen oval, midt paa een for til

maanedannet sort Plet. O. F. MULLER, Om Vandspindeler;

in: Kjeb. Efterretninger; p. 220. n. 27. en in: Kritiske

Journal; p. 120. n. 27. — Denemarken.

m 1776. Hydrachna lunaris. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 190. n. 2274. — ,,Oculis binis; sine cauda; sine

furca; glabra; rufa, ovalis, dorso macula lunata nigra.” —

Denemarken.

m 1778. Hydrachna lunaris, Mondwasserspinne. GOEZE;

in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 280. n. 193. — Diagnose

van MULLER 1776.

m 1780. Hydrachna rufa, abdomine ovali, dorso macula

lunata nigra. O. F. MULLER, Mém. nouv. genre; in: Mém.

Acad. Roy. Sci. Paris; :v. 8. p. 624. n. 27.

m 1781. Hydrachna lunarıs. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

Fic. 189. — 2/1. — Overtrek.

niae; p. 25. — Diagnose als 1776. — Ook p. 65. n. 34. t.

ONE ARTE

546 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

202. Hydrachna lunaris O. F. Müll. 1776.

„Corpus ovale, supra convexum, subtus planiusculum,

luteo-rufum, macula dorsi nigra, antice incisura lunari,

postice in bina crura divisa. Subtus concolor, medio ventris

macula alba impressa pro ano & genitalibus, versus postica

maculae duae ovatae nigrae. — Oculi puncta duo minora

nigra. — Palpi brevissimi articulis, duobus; extimo cylin-

drico, albo obtuso, non, ut in reliquis, acuto, aut ungue

terminato. — Pedes grisei subaequales corporis longitu-

dine. — In piscinis.”

Opmerkingen. Waarom is de buikzijde ovaler ge-

teekend dan de rugzijde? — Deze soort is nog niet in Dene-

marken teruggevonden.

„Nach dem Palpenmerkmal wohl Arrhenurus, nach der

Farbe, besonders der Unterseite, nicht. Unter Berücksichti-

gung der damaligen Optik sind die Epimeren auffallend gut

erkannt. Danach möchte eine Piona in Frage kommen”

(Dr. VIETS in literis).

De zeer korte palpen, de lengte en de bewapening der

pooten, doen mij besluiten, haar als een Avrenurus-@ te

beschouwen. MÜLLER zag ook bij andere Arrenurus-soorten

de „epimeren’’ goed; e. g. fig. 182. p. 582. — Ik geef toe,

dat de onderzijde veel op die van Piona gelijkt, maar verge-

lijk haar eens met Prersic, Hydr.; t. 28. f. 72; t. 36. f. 95b.;

bont Wer E89. 51055 6. 4Qurf. an!

m 1790. Hydrachna lunaris. GMELIN, Syst. Nat.; v. I.

P. 5. p. 2940. n. 34. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna lunaris. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 46. n. 34. — Hydrachne lunmre, p.

107. n. 34.; p. 116. n. 34. — Beschrijving naar MÙLLER 1781.

m 1802. Hydrachna lunaris. GMELIN, Syst. of Nat.; v.

3. p. #13. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna lunaris, Hydrachne lunaire. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 36. n. 34. — Als OLIVIER 1792.

203.

Hydrachna maculator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne; med Hale; askefarvet ;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 547

203. Hydrachna maculator O. F. Müll. 1776.

Bugen plettet, bag paa en Tagge ; plat og tre-tandet Hale. O. F.

MÜLLER, Om Vandspindeler; in: Kjob. Efterretninger, p.

220. n. 6. en in: Kritiske Journal; p. 120. n. 6. — Dene-

marken. |

m 1776. Hydrachna maculator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2248. — „Oculis binis; caudata;

cinerea, rotundata, maculata, postice mucronata; cauda

depressa, tridentata.” — Denemarken.

m 1778. Hydrachna maculator, Gefleckte Wasserspinne.

GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 276. n. 168. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna cinerea, abdomine maculato, postice

gibbo, cauda plana tridentata. O. F. Mürrer, Mém. nouv.

genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; p. 624. n. 6.

m 1781. Hydrachna maculator. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 23. — Diagnose van 1776. — Ook p. 34. n. 7. t. 2. f. 3.

„Corpus subrotundum, caudatum,

antice subemarginatum, reticulo un-

dique tectum, cinereum, dorso lineo-

lis obscuris septem ac incisura circu-

lari, easdem percurrente, distinctum.

Lineae nigricantes (non in omnibus

aeque visibiles) hoc situ: una inter

oculos, utroque latere tres, postice,

qua dorsum spectant, coalitae; in

medio dorsi fovea conspicitur; postice exsurgit corniculum

basi lata apice acuto anticam versus curvatum. — Cauda

plana, dilatata, basi parumper coarctata, apice latiuscula,

dentibus tribus ac appendiculo intermedio setisque raris

terminatur; dens intermedius erectus, hinc in figura incon-

spicuus. — Pectus planum albidum; antice eminent papillae

quatuor acutae, sub quovis anticorum pedum una supra

& subtus spectabilis; e medio cuiusvis paris prostat seta

brevis rigida. Basi caudae puncta duo nigricantia, margo

caudae virens. — Palpi breves clavati, pedicellati, duorum

articulorum rotundorum, apice acutus versus latus reflexi.

— Pedes virides corporis longitudine quinque articulorum

pilosi; postici articulorum sex, baseos brevi crasso subqua-

Fic. 190. — 2/1. — Overtrek.

548 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

203. Hydrachna maculator O. F. Müll. 1776.

drato; pili longi apice articulorum dependent. — Quatuor

exemplaria examini subieci, in quovis eadem reperi. — In

paludosis.”’

Opmerking. Beschrijving en teekening waren vol-

doende, om deze soort met zekerheid in de Deensche wate-

ren terug te vinden. — Denemarken.

m 1790. Hydrachna maculator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2936. n. 7. — Diagnose van MULLER 1776.

m 1792. Hydrachna maculator. OLIVIER; im: Encycl.

meth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 110. n. 7. — Hydrachne ma-

culee ; p. 105. n. 7; p. 110. n. 7. — Beschrijving naar MUL-

LER 1781.

m 1802. Hydrachna maculator. GMELIN, Syst. of Nat.;

Vi Spazi HAS 1/790:

m 1804. Hydrarachna maculator. HERMANN, Mém. Apt.;

p. 94. noot. — Nomen nudum; Frankrijk. — Ook p. 59. —

Hij hield ze een jaar lang levend, zonder dat zij groeiden.

m 1804. Hydrachna maculator, Hydrachne maculée. La-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 22. n. 7. — Als OLI-

VIER 1792.

204.

Hydrachna papillator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1776. Hydrachna papillator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr., p. 189. n. 2253. — ,,Oculis binis; caudata;

purpurea rotundata, papilla utrinque caudali; pedibus

nigris.’ — Denemarken. — &.

Hydrachna vmpressa. Idem, ibidem; p. 190. n. 2271. —

„Oculis binis; sine cauda; sine furca; glabra; miniata, glo-

bosa, immaculata, pedibus nigris.’ — Denemarken.

— Nympha.

m 1778. Hydrachna papillator, Wasserspinne mit der

Schwanzwarze. GOEZE; in: LISTER, Naturg. Spinnen; p.

277. n. 173. — Diagnose van MÜLLER 1776.

Hydrachna impressa, Eingedrückte Wasser-spinne. Idem,

ibidem; p. 280. n. 191. — Diagnose van MÜLLER 1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 549

204. Hydrachna papillator O. F. Müll. 1776.

m 1781. Hydrachna papillator. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 24. — Diagnose van 1776.

Hydrachna impressa. Idem, ibidem; p. 25. — Diagnose

van 1776.

Hydrachna papillator. Idem, ibidem; p. 39. n. 12. t. 3.

f. 6. (et 5?). — Diagnose van 1776; dus met de woorden

pedivbus'nigris. =

„Corpus rotundatum, saturate nigro-rubrum, antice punctis

duobus remotis pallidis, in his ocul? nigri aeque conspicui.

Fic. 191. — 2/1. — Overtrek.

Disco sulcr bini longitudinales, cum serie punctorum nigri

coloris; antice incisura lunaris; postice loco caudae margo

serrulatus, tuberculo utrinque prominente. Subtus maximam

partem occupat regio pectoris seu basis pedum, parte abdo-

minali sat parva. Intra marginem crenulatum in medio

prominet corpusculum minimum apice bifidum, an mem-

brum genitale ? — Palpi breves crassiusculi, extrorsum cur-

vati, pedicellati, trium annulorum, pellucidi. — Pedes longi-

tudine abdominis, nigricantes, articulss aequalibus

basi summa pallidis, pilosi; articuli posticorum 3. 4. 5. setis

pendulis longioribus instruuntur. — Seta unica brevis in

papilla caudali, duae in margine crenulato porrectae.”

Opmerking. Zijne afbeelding is zeer slecht. — Na

deze beschrijving van het 4 van papillator, de volgende

regels, die ik niet wil overslaan, omdat zij een kijkje geven

in de psyche van eenige Hydrachnellae, en omdat de daarop

volgende regels op de eerstgenoemde betrekking hebben.

„Haec me spectante partes genitales caudae H. macula-

torıs, pedibus postice prehensi, obtulit ac sic natando con-

550 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

204. Hydrachna papillator O. F. Müll. 1776.

tinuo insequebatur donec immissio membri virilis facta

fuerit. Mas effugere frustra tentabat. Copulatas prehendi,

ac in guttula aquae supra manam posui; quid, quod aqua

aliquantulum privatae nec solvebantur; aquae rursus im-

missae iunctae, adhuc alacriter natabant. Hinc patet

hanc, speciem femellam esse

Opmerking. Spatiëering van mij. Neen, dat niet;

maar (omdat wij MÜLLER gelooven moeten), wij he b-

ben hem age mdo em ‚mietje ema tiems zelde

z Va mupevalıvanhomosexuwaliteittusschen

twee gg en dan nog wel van twee verschillen-

de soorten! — Van het 4 zegt hij nog:

»Pedes posticos supra dorsum saepius inflectit’’ (zie de

figuur). En thans volgt de beschrijving van het 9, en drukt

hij, tengevolge van wat hij hierboven beschreef, zijn twijfel

uit over hare saamhoorigheid bij het &:

(Femina). „Variat maior sulcis dorsalibus aliquantum

divergentibus, ac punctis binis maioribus nigris ultra medium

dorsi, huic nullae papillae caudales. Hanc feminam, illam

maremsgdieerem, „n:lsi.,a ct u:s:}s/U pela n'ai

adversaretur, an haec dehinc specie differat, an

mas illius legitimus, illamque extra olera vagari, postera

dies docebit.” — „In pratis inundatis primo vere.”

Opmerking. Spatiëering van mij. — Wat mij be-

treft, ik ben er zeker van, dat hij het © zag, al is zij te rond

geteekend (zie de figuur). PIERSIG, Hydr. p. 331, schijnt

van een ander gevoelen te zijn; want, hij noemt fig. 5 niet.

Hydrachna abstergens. Idem, ibidem; p. 61. n. 30 (zonder

afbeelding). — Eerst deze diagnose: „H. miniata globosa

immaculata, pedibus nigris. Zool. Dan. prodrom.

2271.” Dat is de diagnose van impressa 1776!

Ik vraag mij af: waartoe die naamsverandering? Hij

antwoordt er zelf op (door mij hier beneden gespatiëerd);

maar het is toch tegen de tegenwoordige regels der nomen-

clatuur !

„Aranea aquatica ROESELII 3. t. 24. hanc maxime refert.”’

— Deze vergelijking gaat mank: ROESEL beeldt globosus,

geographica en rufa af.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. Sal

204. Hydrachna. papillator O. F. Müll. 1776.

„Corpus sphaericum, miniatum, supra absque omni

macula, puncto aut impressione; subtus versus

anum lineolis duabus nigris. Pectus notatur macula triplici

nigra, una scilicet, cui insident pedes quatuor antici, duabus

lateralibus, quibus inserti pedes postici. — Oculi duo dis-

tantes nigri. — Palpı brèves crassiusculi, extrorsum cur-

vati, nigri. — Pedes nigri, articulis aequalibus, sum-

ma basi pallidis, abdomine parum longiores. Pedes omnes

articulo 3, 4, 5. setis articulo longioribus pendulis instructi

sunt.”

PDO sumiMpilns pe dum quarti paris. a b-

Sale mese re Continu oWt4m at; vel dum momento

temporis consedit, vel quoque, dum reliquis pedibus inna-

tat. Hic actus hoc modo perficitur: pedes posticos recta

antrorsum extendit, ante oculos colligit & tandem lente

supra dorsum reducit.”

„In stagnis.”

(Dr. KARL VIETS in literis) „Die angegebene Bewegung

macht so namentlich Arrhenurus, gelegentlich auch Lim-

nesia. Das Palpenmerkmal, die dunkle Farbe, die besondere

Farbe der Beinglieder sprechen für ein Arrhenurus- 9”.

Deze ,,miniata” is mi. eene Nympha van papil-

lator met kleine afwijkingen. Zij is nog niet teruggevonden.

Hydrachna impressa (partim). (Non Hydrachna impressa

MULL. 1776). Idem, ibidem; p. 64. n. 33. t. 9. f. 2 (non f.

3. = gymnopterorum ; zie p. 440). — Diagnose:

„Hydrachna rubra distenta punctis impressa; a. palpis

brevibus.’’ — Merkwaardig, dat MULLER: hier onder den-

zelfden naam van ,,impressa’’ een ander dier ten tooneele

brengt, dan in 1776. Ook dat druischt in tegen de tegenwoor-

dige regels der nomenclatuur. — Hij zegt niets over de kleur

der pooten, die zwart is.

„Vltimo Aprilis 1769 quasdam inveni frequentes in palus-

tribus praecedenti simillimas (1), distinctas tamen punctis

impressis dorsalibus; haec an in illa minus conspicua? quod

nova experientia docebit; caetera prorsus conveniunt, hinc

eandem speciem esse suspicor. — Puncta sive impressiones

punctorum hunc servant ordinem: in medio dorsi series

352 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

204. Hydrachna papillator O. F. Müll. 1776.

duae longitudinales, qua-

tuor in qualibet, versus

utrumque marginem duo,

raro quatuor; hinc nu-

mero duodecim, vel

qpu'a teu o ride comm.

Oculi nigricant. Sub pal-

pis rostellum brevius

aegre conspicuum.”

Opmerkingen!

1. H. cruenta, ons no.

142. — Zie, er zijn dus

exemplaren met 12, maar

ook met 16 putjes. Abusivelijk zegt hij: 14; zijne figuur

telt goed: 16 putjes. Maar er is nog meer:

„Alias triplo minores, in quibus impressiones ope lenti-

culae difficulter visibles, quoque reperi.”’

Opmerking. Aannemende, dat deze kleinere pas

het nymphophaan-stadium achter zich hebben, dan is het

begrijpelijk, dat de ,impressiones” zoo moeilijk zichtbaar

zijn. Echter is de Nympha van papillator reeds klein, nl. 1

mM.; de exemplaren, die MÜLLER zag, waren dus + 0.33

mM. Het is dus waarschijnlijker, dat zy tot

eene andere soort behoorden. — Verder:

„Variat punctis quinque in qualibet serie, ac atomis nigri-

cantinus sparsis.”’

Opmerking. Er zijn dus ook exemplaren met 20

„impressiones’’. Die variabiliteit in het aantal ,,impressio-

nes’, ja zelfs het moeilijk zichtbaar zijn ervan in kleinere

exemplaren, is een steun voor mijne suppositie, dat de hier-

boven beschrevene abstergens tot dezelfde soort: papillator

behoort. — Verder:

„a & b an sexu diversae?’’ — Neen; twee diverse soorten;

zie p. 440 sub gymnopterorum.

„Vulgaris in uliginosis & alibi.”

Opmerking. Ook in de beschrijving geen woord over

de zwarte pooten. Zijne gekleurde teekening (t. 9.

f. 2) laat abusivelijk roode pooten zien! Vergelijkt men deze

Fie. 192. — 2/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 558

204. Hydrachna papillator O. F. Müll. 1776.

met die van NEUMANN in: Kongl. Sv. Vet. Akad. Hand].

v. 17. n. 3. 1880. t. 14. f. 3a—e, en met diens beschrijving,

p. 95, dan zien wij in MULLER’s impressa a. palpis brevibus

de Nympha van papillator.

m 1790. Hydrachna papillator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2936. n. 12. — Diagnose van MÜLLER 1776.

Hydrachna abstergens. Idem, ibidem; p. 2939. n. 30. —

Diagnose van MÜLLER s vmpressa 1776; waarin hij dus MÜL-

LER 1781 volgt; zie boven.

Hydrachna impressa. Idem, ibidem; p. 2939. n. 33. —

Diagnose van MÜLLER 1781., niet van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna papillator. OLIVIER; in: Encycl.

meh, Hist: nat.; Ins.; v. 7. p. 111. n. 12. — Hydrachne

mamelonnee, p. 106. n. 12.; p. 111. n. 12. — Beschrijving

naar MÜLLER 1781.

Hydrachna abstergens. Idem, ibidem; v. 7. p. 115. n. 30.

— Hydrachne essuyeuse, p. 107. n. 30; p. 115. n. 30. — Be-

schrijving naar MÜLLER 1781.

Hydrachna impressa (partim). Idem, ibidem; p. 116. n.

33. — Hydrachne enfoncée (partim), p. 107. n. 33.; p. 116.

n. 33. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium papillator. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 2. p. 404. n. 24. — „Globosum rufum corpore postice

utrinque tuberculo obtuso, pedibus nigris. — Distinctum

corpore obscure rufo, pedibus nigris.”

Trombidium abstergens. Idem, ibidem; v. 2. p. 406. n. 33.

— „Globosum sanguineum pedibus nigris. — Pectus macula

triplici nigra.”

Trombidium impressum (partim). Idem, ibidem; v. 2. p.

406. n. 35. — „Globosum sanguineum: punctis dorsalibus

impressis. — Puncta dorsalia impressa per lineas quatuor

disposita.

O 1798. Hydrachna abstergens, Schwarzgezeichnete Was-

serspinne. WILHELM, Unterh. Naturg.; p. 318. f. 317. — Wat

voor figuur zou dat zijn? MÜLLER geeft er geen afbeelding

van.

m 1802. Hydrachna papillator. GMELIN, Syst. of Nat;

v. 3. p. 711. — Als 1790.

554 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

204. Hydrachna papillator O. F. Müll. 1776.

Hydrachna abstergens. Idem, ibidem; p. 713. — Als 1790.

Hydrachna impressa. Idem, ibidem; p. 713. — Als 1790.

m 1802. Trombidium abstergens, Trombidion nétoyé. WALC-

KENAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 186. — Zeer korte

diagnose; citaten. — Frankrijk.

1804. Hydrachna papillator, Hydrachne mamelonnee.

LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 24. n. 12. — Als

OLIVIER 1792.

Hydrachna abstergens, Hydrachne essuyeuse. idem, ibidem;

v. 8. p. 34. n. 30. — Als OLIVIER 1792.

Hydrachna impressa (partim); Hydrachne enfoncée (partim).

Idem, ‘ibidem; v. 8. p. 36. n. 33. — Als OLIVIER 1792.

205.

Hydrachna pustulator O. F. Müller. 1776.

(Arrenurus.)

m 1776. Hydrachna pustulator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 188. n. 2246. — ,,Oculis binis; caudata;

rubra pustulata; cauda depressa angulis obtusis.’’ — Dene-

marken.

m 1778. Hydrachna pustulator, Geblatterte Wasserspinne.

GOEZE: in: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 276. n. 166. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1781. Hydrachna pustulator. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 23. — Diagnose van 1776. —

Ook p. 32. n. 5. t. 3. f. 3. — Corpus ruber-

rimum laeve nitidum tribus areis facile

distinguitur: antica convexa oculis atris

ac maculis nigricantibus notatur; media

in pustulam magnam ventricosam & im-

maculatam elata est, postica vero de-

pressa caudam constituit. Subtus planius-

cula, pectore nigricante. — Cauda dilata-

Fic. 193. — 2/1. — ta angulis obtusis & margine setoso termi-

Wa. natur. Appendicula e medio margine pro-

minens, flavicans & pellucida. — Pedes longitudine cor-

poris rubentes articulis aequalibus pilosis: postici augmento

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 555

205. Hydrachna pustulator O. F. Müll. 1776.

unius articuli reliquis longiores sunt; hic caeteris articulis

angustior, aliquantumque longior est. — Palfi minuti,

acuti. — Oculo nudo gibbus corporis conspicuum est. —

In vadis gramineis.”

„Vorticellae sessiles minutae pedibus huius Hydrachnae

saepe adhaerent.”’

Opmerking. Zoowel het 4 als het niet door MULLER

beschreven 2 zijn met zekerheid in de Deensche wateren

terug gevonden.

m 1790. Hydrachna pustulator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2935. n. 5. — Diagnose van MULLER 1776.

m 1792. Hydrachna pustulator. OLIVIER; im: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 110. n. 5. — Hydrachne pus-

tulée, p. 105. n. 5.; p. 110. n. 5. — Beschrijving naar Mür-

LER 1781.

m 1793. Trombidium pustulator. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 2. p. 403. n. 21. — „Globosum rubrum nigro maculatum

abdomine porrecto depresso. — Abdomen postice productum

terminatur cauda parva obtusa.”

m 1802. Hydrachna pustulator. GMELIN, Syst. of Nat.;

Nes piZ10. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna pustulator, Hydrachne pustulée. La-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 21. n. 5. — Als OLI-

VIER 1792.

206.

Hydrachna sinuator O. F. Miiller. 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale; graa ; Bugen

for til guulagtig, bag til trepunktet ; Halen plat og bugtet. O. F.

MULLER, Om Vandspindeler; in: Kjgb. Efterretninger; p.

220. n. 9. en in: Kritiske Journal; p. 120. n. 9. — Dene-

marken.

m 1776. Hydrachna sinuator. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Erode mr189.,n. 2251, „‚Oenulis binis; caudata; grisea,

antice flavescente, postice tripunctato; cauda depressa,

sinuata.” — Denemarken.

556 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

206. Hydrachna sinuator O. F. Müll. 1776.

m 1778. Hydrachna sinuator, Ausgewinkelte Wasserspinne.

GOEZE; în: LISTER, Naturg. Spinnen; p. 277. n. 171. — Dia-

gnose van MÜLLER 1776.

m 1779. Acarus aquaticus obscure luteus, linea circulari

depressa maculis 6 obscure luteis cırcumdata. WILSE, Phys.

Beskr. Spydeberg; p. 83. — Noorwegen.

Hier moet eene fout ingeslopen zijn; want, „maculae obs-

cure luteae” zijn natuurlijk op een grond, die „obscure lu-

teus” is, onzichtbaar. Onder reserve plaats ik deze passage

hier. De „linea circulari depressa’ wijst wel op een Arren-

urus. Vermoedelijk sinuator- 9.

m 1780. Hydrachna grisea, abdomine antice flavicante,

postice tripunctato ; cauda plana sinuata. O. F. MÜLLER, Mém.

nouv. genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624.

Ne) —

m 1781. Hydrachna sinuator. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 24. — Diagnose van

1776. — Ook: p. 37. n. 10.

t. 2. f. 5. —

„Corpus rotundatum, gri-

seum, subtili reticulo quasi

obductum; area antica &

postrema seu ipsa cauda pal-

lide lutescit ; margines latera-

les coeruleo virentes. Inci-

4 sura lunaris in medio dorsi

Fic. 194. — 2/1. — Overtrek. ac puncta duo nigra, tria vero

in sutura caudae. — Cauda depresso-dilatata margine flexuo-

so; infra hunc setae prominentes. — Palpi albi, pellucidi,

biarticulati, reflexi; articulus inferior introrsum denticulo

notatur. — Pedes albi pilosi, pellucidi, longitudine cor-

poris; quilibet quinque articulis compositus. — In stagnan-

tibus.”

Opmerking. Deze soort is herhaaldelijk terugge-

vonden.

m 1790. Hydrachna sinuator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2936. n. 10. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna sinuator. OLIVIER; in : Encycl. méth.;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 557

206. Hydrachna sinuator O. F. Müll. 1776.

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 111. n. 10. — Hydrachne sinuée, p.

106. n. 10.; p. 111. n. 10. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium sinuator. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 402. n. 18. — „Subrotundum fuscum antice abdomine-

que postice producto sinuato flavis. — Distinctum corpore

fusco antice posticeque flavo.”

m 1802. Hydrachne sinuator. GMELIN, Syst. of Nat.; v.

3. p. 710. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna sinuator,H ydrachne sinuée. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 23. n. 10. — Als OLIVIER 1792.

207.

Hydrachna stellaris O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1761. Acarus aquaticus, Milbe. SULZER, Kennz. Ins.;

Expl. Tab. XXI. — „Wollichter, gedrückter Hinterleib,

hinten stumpf.” — Dat is zijne vertaling van: LINN&’s

„tomentosus, abdomine depresso, postice obtuso.” — En

dat is weer een gedeelte van LINNE’s diagnose van Limno-

chaves aquaticus. Zijne identificatie daarmede is totaal ver-

keerd.

In den tekst wordt dit dier niet beschreven. De gekleurde

figuur stelt eene behaar-

de, bolronde, groene

watermijt voor, met

segrijnige huid en >

bruine vlekken op den

rug, en echte Arrenu-

rus-palpen. — Duitsch-

land.

m 1769. Vandspin-

del: 2 Oyne; med Fork

paa Ryggen; himmel-

blaa ; Bugen kugle-rund, VE re I

oven paa askegraa; Forken stiernet. O. F. MÜLLER, Om

Vandspindeler; in: Kjob. Efterretninger, p. 220. n. 18. en

in: Kritiske Journal; p. 120. n. 18. — Denemarken.

558 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

207. Hydrachna stellaris O. F. Müll. 1776.

m 1776. Hydrachna stellaris. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodrs ps 190. mi 2263. — „Oculis binis; dorso furca notata;

caerulea, globosa, dorso cinereo, furca stellari.’ — Dene-

marken.

m 1778. Hydrachna stellaris, Gestirnte Wasserspinne. GOE-

ZE; in: Lister, Nature. Spinnen; P.r2792n! 1854 Dia

gnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna caerulea, abdomine globoso, dorso cine-

reo, furca stellari. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre; im:

Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 18. — Denemarken.

m 1781. Hydrachna stellaris. O. F. MÜLLER, Hydr. Da-

niae; p. 24. — Diagnose van 1776. — Ook op p. 52. n. 22. t. 6.

f. 3. — Hij identificeert haar m.i. terecht met SULZER's

Acarus aquaticus.

„Color principalis totius corporis pedum & palporum lucide

coeruleus. — Corpus globo-

sum undique reticulo tec-

» tum; discus subgriseus in-

î scribitur stella radiis quin-

VIN que coeruleo-pallidis, id est

e macula dorsi medio pro-

siliunt strigae duae versus

oculos, duae ab latera,

una posteriora versus;

nec glabrum, nec nitidum,

anastomosibus reticuli ele-

vati potius scabrum; postice prostant setae rarae rigidae;

Fic. 196. — 2/1. — Overtrek.

antice iuxta palpos denticuli duo aegre visibiles. — Oculi

puncta duo nigra minora. — Palpi minimi duorum arti-

culorum, apice actutissimi. — Pedes corpore vix longiores

articulis quinque aequalibus; articulus quivis apice crassior

pilis raris longioribus instructus. — Iuxta ripas amni-

um.”

Opmerking. In kleur en teekening gelijkt dit © op

het & van Arrenurus compactus PIERSIG, leuckarti PIERSIG,

bruzelii KOENIKE en crassicaudatus KRAM. Het kan echter

niet het © van bruzeli zijn, daar dat omgekeerd wapenvor-

mig is. Compactus en crassicaudatus zijn later in de Deensche

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 559

207. Hydrachna stellaris O. F. Müll. 1776.

wateren gevonden . Ik ben ervan overtuigd, dat een van

deze twee soorten identiek is aan séellaris.

m 1787. Hydrachna stylata. SCHRANK, Microskopische

Unterhalt.; in : Von Morr, Oberdeutsche Beytr.; p. 139. —

Verkort:

„Ingolstadt. Bau wie bey Hydrachna vndulata Mull.;

hellgrün; Füsse farblos; fast kugelförmig; zwey etwas

grosse, schwarze Augen; dann 3 bräunliche Flecke, davon

zween, einer an jeder Seite, längs des Körpers herabgehen,

ein dritter kürzerer vornen zwischen beyden sitzt; Hinter-

rand nicht zirkelrund, sondern seicht fünflappig, und aus

dem mittlern Stücke kömmt ein Stiel hervor.’

De bruine vlekken geven hem aanleiding dit Arrenurus- 3

met undulata te vergelijken (onze fig. 143, p. 462).

Ik acht dit & identiek aan crassicaudatus KRAM.

m 1790. Hydrachna stellaris. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 22. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna stellaris. OLIVIER; in: Encycl. méth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 113. n. 22. — Hydrachne étoilée, p.

106. n. 22.; p. 113. n. 22. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium stellare. FABRICIUS, Ent. syst.; v.

2. p. 405. n. 28. — „Globosum coeruleum dorso fusco. —

Colore coeruleo facillime distinguitur.”

m 1798. Trombidium stellare. CEDERHIELM, Faunae In-

gricae Prodr.; p. 191. n. 584. — Diagnose van FABRICIUS

1793. — Prov. Petrograd.

m 1802. Hydrachna stellaris. GMELIN, Syst. of Nat.; v.

3. p. 712. — Als 1790.

m 1802. Trombidium stellare, Trombidion étoilé. WALCKE-

NAER, Faune Paris.; Ins.; v. 2. p. 185. — Diagnose van

FABRICIUS 1793. — „Eaux stagnantes.” — Frankrijk.

m 1803. Hydrachna stylata, Stilet Wassermiete. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 225. n. 2714. — Diagnose; citeert

SCHRANK 1787. — ,,Wassergraben’’. — Beieren.

m 1804. Hydrachna stellaris, Hydrachne etoilee. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 29. n. 22. — Als OLIVIER 1792.

560 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

208.

Hydrachna tricuspidator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1761. Kleine Spinne. LEDERMÜLLER, Mikr. Ergötz.;

p. 164. t. 83. f. c. d. — Tab. 51—100 (p. 97—206) begonnen

1 Jenner 1760, waren 10 Mai 1761 afgesloten. —

,c. Zeigt eine andere

kleine Spinne, welche eine

ungemein schöne rothe

Farbe und die Figur eines

St. Andreas-Kreutzes oder

Y. auf den Rücken sehen

lässet. Sie hat ebenfalls

zwey Fühlhörner, acht

mit feinen Haaren be-

setzte Füsse und ein Paar

glänzende Augen.Im Was-

ser ist ihre Farbe ungleich schöner als ausser demselben,

und ihr Gang gleicht die Bewegung der erstbeschriebenen

braunen vollkommen; ihre Vergrösserung ist bey d. abge-

bildet.” — Duitschland.

Opmerkingen. Die ,Gang” wordt aldus beschre-

ven: „Ihre Bewegung ist ungemein geschwind, und sie kan

sowohl auf dem Grunde, als der Fläche und Mitte, oder

Tiefe des Wassers, wie ein Pfeil rudernd fortlaufen.” — Af-

gezien van de overdreven lang geteekende palpen, komt

deze afbeelding het meest overeen met die van het 9, dat

door C. L. KocH, Heft 13. f. 11. 1837. onder den naam van

Arrenurus tricuspidator afgebeeld is. Het sterk versmalde

voorste deel en de daaraan bevestigde zijdelingsche oogen

zijn natuurlijk pure fantasie. De kleuren komen zeer goed

overeen, ook met die van maximus PIERSIG, maar bij deze

is de achterrand minder convex.

m 1766. Petite araignée. LEDERMÜLLER, Amus. micr.;

Ze cingu:; (pi 86,.083.: f..a.. db. Als 1761; metidezelfde

figuur.

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale; rod ; Bugen

tre-tagget ; Halen plat og tre-tandet. O. F. MÜLLER, Om Vand-

Fie. 197. — 1/1. — Overtrek.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 561

208. Hydrachna tricuspidator O. F. Müll. 1776.

spindler; in: Kjgb. Efterretninger; p. 220. n. 7. en in:

Kritiske Journal; p. 120,.'n. ‘7. —

m 1776. Spinnetje. LEDERMÜLLER, Mikr. Vermaaklykh.;

v. 2. p. 53. t. 83. f. a. b. — Als 1761, met dezelfde figuur.

m 1776. Hydrachna tricuspidator. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 189. n. 2249. — „Oculis binis; caudata;

rubra, dorso gibbere triplici; cauda depressa tridentata. —

Als 1769.

m 1778. Hydrachna tricuspidator, Dreygespitzte Wasser-

spinne. GOEZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 276. n. 169.

— Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1780. Hydrachna rubra, abdomine gibbere triplici ; cauda

plana tridentata. O. F. MÜLLER, Mém. nouv. genre; in : Mém.

cad: Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624: mn.

m 1781. Hydrachna tricuspidator. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 23. — Diagnose van 1776. — Ook p. 35. n. 8.

BASE 2:

„Corpus ruberrimum subreticulatum, vel scabrum, antice

subemarginatum dorso gibberoso i

‚seu tuberculis tribus, apice acutis; EEEN

horum duo pone _oculos, tertium Fi VIA

postice seu in basi caudae latius- ZN

culum medio mucrone acuto in- 7,

structum; ipse discus seu area f

intermedia excavata; inter gib-

bera antica linea longitudinalis,

versus posticum duae aliae nigrae. ED len

— Arcus incisurae dorsalis, line-

am nigram anticam secans, versus tuberculum posticum

evanescit. — Cauda planiuscula dilatata, basi aliquantum

coarctata, margine extimo tridentato setoso; dens medius

minimus erectus, appendicula solita infra eundem. — Pectus

nigricans planum; basis caudae subtus nigra. — Oculi puncta

duo nigra distantia in area pallidiore. — Palpi albidi, bre-

ves trium articulorum crassorum, apice acuti, ad latus

reflex. — Pedes albidi corporis longitudine quinque arti-

culorum; postici articulis sex apice pilis longis instructi.

— In lacustribus.”

562 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

208. Hydrachna tricuspidator O. F. Müll. 1776.

Het tweede geval vanteratologie!: „Huius

unicum individuum, lateri sinistro oculis duobus, dextro

nullis instructum reperi.”’

Opmerking. Deze soort is nog niet teruggevonden.

m 1790. Hydrachna tricuspidator. GMELIN, Syst. Nat.; v.

1. P. 5. p. 2936. n. 8. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna tricuspidator. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 110. n. 8. — Hydrachne tn-

cuspidee, p. 105. n. 8.; p. 110. n. 8. — Beschrijving naar

MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium tricuspidator. FABRICIUS, Ent. syst.;

v. 2. p. 402. n. 19. — „Subrotundum rubrum dorso tuberculis

tribus, abdomine producto depresso tridentato. — Pectus

caudaeque basis nigra.”

m 1802. Hydrachna tricuspidator. GMELIN, Syst. of Nat.;

v. 3. p. 170. — Als 1790.

m 1804. Hydrachna tricuspidator, Hydrachne triscupidee.

LATREILLE | Hist.»nat.: Crust.: Ins.; -ve8.pr22:n18\— Als

OEIVIDR 1792:

209.

Hydrachna truncatella O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; uden Hale ; uden Fork paa

Ryggen ; Bag til Borstet; askegraa ; Bugen aflang, mork-

punktet og streget, bag til afhugget. O. F. MÜLLER, Om Vand-

spindeler; in: Kjob. Efterretninger; p. 220. n. 24. en in!

Kritiske Journal; p. 120. n. 24. — Denemarken.

1776. Hydrachna truncutella. O. F. MÜLLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 190. n. 2268. — „Oculis binis; sine cauda;

sine furca; postice pilosa; grisea, oblonga, postice truncato,

punctis lineolisque obscuris. — Denemarken.

1778. Hydrachna truncatella, Abgestumpfte Wasserspin-

ne. GOEZE; in : LISTER, Naturg. Spinnen; p. 279. n. 188. —

Diagnose van MÜLLER 1776.

Hydrachna truculenta. Idem, ibidem; p. 312, Register.

m 1780. Hydrachna grisea, abdomine oblongo, postice trun-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 563

209. Hydrachna truncatella O. F. Müll. 1776.

cato ; punctis lineolisque obscuris. O. F. MÜLLER, Mém. nouv.

genre; in: Mém. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8. p. 624. n. 24.

— Denemarken.

m 1781. Hydrachna truncatella. O. F. MULLER, Hydr.

Daniae; p. 25. — Diagnose van 1776. — Ook op p. 57. n. 27.

(zioni. 6.

„Corpus elongatum, griseum, antice obtusum, postice trun-

catum setis prostantibus

raris; dorsum medio figura

-duplici quadrangulari, striga

inter oculos, punctis binis

in area antica, & totidem

in postica transversalibus

(pictor quatuor in

postica posuit) nigri-

cantibus notatur. — Oculi

puncta duo minora nigra. —

Palpi albi pellucidi articu-

lis duobus, extimo crasso,

acuto & dente introrsum

instructo. — Pedes conco-

lores pilosi, quinque, postici vero sex articulis, & quidem

apice aliquantum dilatatis; penultimus maiori pilorum fas-

eiculo instruitur. — Habitat cum praecedente.”

Opmerkingen. Spatiëering van mij. Niet alleen

heeft de „pictor” twee zwarte vlekken te veel, maar ook het

lichaam een weinig te lang geteekend. — Die „praecedens’’

is lugubris; deze twee soorten vond hij dus tezamen „in

palustribus’’. — Deze langgerekte soort is nog niet in Dene-

marken, maar wel bij Bremen, dus niet zoo heel ver van Dene-

marken af, teruggevonden.

m 1790. Hydrachna truncatella. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2938. n. 27. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna truncatella. OLIVIER; in: Encycl.

méth.; Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 115. n. 27. — Hydrachne

tronquée, p. 107. n. 27.; p. 115. n. 27. — Beschrijving naar

MÜLLER 1781.

m 1793. Trombidium truncatulum. FABRICIUS, Ent. syst.;

Fic. 199. — 2/1. — Overtrek.

964 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

209. Hydrachna truncatella O. F. Müll. 1776.

v. 2. p. 401. n. 14. — „Oblongum griseum fusco maculatum.

— Distinctum figura valde oblonga.

m 1795. Trombidium truncatulum. WEBER, Nomencl.

Ent.; p. 89. — Nomen nudum.

m 1796. Trombidium truncatum FABRICIUS, Index alph.

in Fabrieii Ent. Syst; p. 171. — Nomen nudum.

m 1796. Trombidium truncatulum. FABRICIUS, Nomencl.

Entom.; (ongepagineerd) blad GG; gen. CLXX— Nomen

nudum.

m 1797. Trombidium truncatulum. WEBER, Epitome ent.

Fabr.; p. 111. — Nomen nudum.

m 1802. Hydrachna truncatella. GMELIN, Syst. of Nat.;

v. 3. p. 712. — Als 1790. 2

m 1804. Hydrachna truncatella, Hydrachne tronquée. LA-

TREILEE, Hist® mat. Crust. Ins.;iv.:8.(pi82.n. 24.45 Als

OLIVIER 1792.

210.

Hydrachna tubulator O. F. Müller 1776.

(Arrenurus.)

m 1769. Vandspindel: 2 Oyne ; med Hale ; guul ; Bugen

rund, oven paa plettet ; Halen cylindrisk, lige dannet (aequalis).

O. F. MÜLLER, Om Vandspindeler; 7 : Kjob. Efterretninger ;

p. 220. n. 2. en in: Kritiske Journal; p. 120. n. 2. — Dene-

marken.

m 1776. Hydrachna tubulator. O. F. MULLER, Zool.

Dan. Prodr.; p. 188. n. 2243. — „Oculis binis; caudata;

lutescens; globosa, disco maculato; cauda cylindrica, aequa-

li.” — Denemarken.

m 1776. Acaruscorpore postice attenuato, elongato. SCHRANK

Beytr.. Naturg.; p. 5. t. 1. f. 3. 4. — Verkort:

„Grösse wie ein Mohnsaamen. Eyförmig, hartschaalig, um

die Mitte nach hinten dünner werdend. 2 Augen, schwarz,

nicht hervorstehend (a a). Farbe schmutzig grün. Die Ver-

längerung der Hinterleibes durchscheinend, blass; zum

Grunde ein schwarzes Fleckchen (6). Fühlhörner kurz, nach

unten gebogen, blass. Füsse blass; I und II kaum haarig;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 565

210. Hydrachna tubulator O. F. Müll. 1776.

III weniger haarig als IV; diese die längsten, sehr haarig,

aber nur an den Gliedern 5b, c und

d; wenige Haaren an der äussern

Seite. Die Haarbüschel an den u

hintern Füssen machen dieselben ES

zu Schwimmfüssen.’’ |

„Schwimmt sehr schnell; in ste-

‘ henden Wasser, das dicht mit Was-

serlinsen” (Lemna) „besäet ist.

In den Lachen, Kapuzinerfelde

bey Linz”. (bij Weenen.)

In tegenstelling met C. J. NEU-

MANN 1880. p. 4. en PIERSIG 1900 (Tierreich), p. 2., die dit

g tot globator bestemmen, heb ik het tot Zubulator gerekend,

omdat het voorlijf onmerkbaar (zonder insnoering) in het

achterlijf overgaat. In werkelijkheid bestaat er tóch eene

geringe insnoering aan de basis van den „staart; daar

bevinden zich echter een paar uitsteeksels van de zuig-

napplaten; het is te begrijpen, dat SCHRANK, met zijn

slecht mikroskoop, een en ander over het hoofd zag. Zie

ook bij MÜLLER 1781.

m 1778. Hvdrachna tubulator, Röhrenmacher. GOEZE; in :

Lister, Naturg. Spinnen; p. 275.

n. 163. — Diagnose van MÜLLER A

1776. — Bitte, Herr GOEZE, ver-

zeihen Sie, sie macht keine Röhre.

m 1780. Hydrachna lutescens, 7

abdomine globoso, dorso maculato ; |

cauda cylindrica aequali. O. F.

MÜLLER, Mém nouv. genre; im:

Mem. Acad. Roy. Sci. Paris; v. 8.

p. 624. 72; Fic. 201. — 2/1. — Overtrek.

m 1781. Hydrachna tubulator. O. F. MÜLLER, Hydr.

Daniae; p. 23. — Diagnose van 1776. — Ook op p. 29.

DZ:

„H. Globatorem maxime refert, diversa tamen tubulo

caudae basi non coarctato, sed aequali ubique volumine.

Color praeterea in luteum magis, quam in viridem, vergit,

Fie 200 — 3/2.

066 DR.. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

210. Hydrachna tubulator O. F. Müll. 1776.

dorsumque non undique, sed solo disco maculis inscriptum

est. — In paludosis.”’

Opmerking. MÜLLER zelf zag evenmin de geringe

insnoering aan het begin van den staart, als SCHRANK; immers,

hij zegt: „cauda basi non coarctata.’’ Zijn „pictor’’ echter

zag de insnoering wel: zie de figuur!

m 1781. Acarus caudatus, Geschwänzte Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 509. n. 1044. — Deze namen geeft

hij aan de Acarus &c., beschreven in zijne Beyträge, p. 5.

1776. — „Habitat Lincii in aquis stagnantibus.”

m 1790. Hydrachna tubulator. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2935. n. 2. — Diagnose van MÜLLER 1776.

m 1792. Hydrachna tubulator. OLIVIER; in: Encycl. meth.;

Hist. nat.; Ins.; v. 7. p. 109. n. 2.— Hydrachne tubuleuse, p.

105. n. 2.; p. 109. n. 2. — Beschrijving naar MÜLLER 1781.

m 1802. Hydrachna tabulator. TURTON; in: GMELIN,

Syst. off Nats; voed. p..710:-— Als 1790.

m 1804. Hydrachna tubulator, Hydrachne tubulée. LA-

TREILLE, Hist. nat..Crust. Ins.; v. 8. p. 19. n. 2. — Als OLI-

VIER 1792.

Genus Leptus Latreille 1796.

Type Acarus phalangit DE GEER 1778.

m 1796. Leptus. Lepte (Fra.). LATREILLE, Précis car.

gén. Ins.; p. 177. — „Antennules coniques, de quatre articles:

celui de la base très-gros. Un tube obtus, presque conique,

avancé. — Caract. habituels: Corps mou, ovalaire,

ou globuleux (1). Organes de la nutrition formant une espèce

de tête. Couleur rouge.” — Type Acarus phalangii DE GEER

1778. — Zie hierboven, p. 333.

Opmerkingen: I. Als het dier volgezogen isAa

Hij plaatst dit genus onder de Hexapodes. — De type is de

bekende, op Phalangium voorkomende Erythraeiden-Larva,

die in de volgende $ herhaaldelijk genoemd wordt, en waar-

van DE GEER eene uitvoerige beschrijving geeft. Maar het

is zeer de vraag, of alle op Phalangium voorkomende Ery-

thraeiden-Larvae tot dezelfde soort behooren.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE.. II. 567

Leptus Latr. 1796.

m 1802. Leptus, Lepte (Fra). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 3. p. 68. — „Organes de la manducation for-

mant un tube avancé, obtus. Palpes coniques et dont les

articles de la base sont très gros. Six pattes. Corps ovalaire

ou globuleux, mou. Partie antérieure en forme de tête.

Exemple. Acarus phalangii. DE GÉER.”

Zie: over „exemple, hierboven, pP. 33.

m 1804. Ik vind het hier de geschiktste plaats om HER-

MANN's ideeën omtrent de „Trombidia hexapoda” in te las-

schen.

„Ce qui m'engage à croire que les espèces de cette division

particuliere sont des insectes parfaits, formant une exception,

que la nature a voulu faire pour indiquer la chainon qui

réunit les poux et les mites, c'est que l’une des deux espèces,

que j'ai trouvée très-souvent et toujours hexapode, a été

observée également par differens auteurs. .... Un autre

argument qui me confirme dans mon opinion, c’est que dans

les espèces qui n’acquierent la quatrième paire de pattes

qu'avec l’age et que l’on connoît aussi dans cet état parfait,

il existe entre la seconde et la troisième paire de pieds une

espace suffisant pour contenir une quatrième paire; tandis

que dans les mites hexapodes, qui n’ont pas encore été trou-

vées avec la quatrième paire de pieds, on n’observe point

cette distance wa. «Seil

Dat laatste argument berust op eene verkeerde waar-

neming !

„Je pense donc, ainsi que Scopoli l’a soupçonné, que ces

mites a six pieds n'en acquierent jamais un plus grand

nombre.”

Wij zullen hierbeneden, p. 575., 1781, zien, dat niet SCOPOLI,

maar SCHRANK deze zienswijze deelde.

m 1804. Leptus, Lepte (Fra). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 8. p. 55. — „A été établi sur la mite des fau-

cheurs de DE GEER”; &c. — Geen diagnose.

568 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

211.

Leptus coccineus (Scop. 1763).

(Indien coccineus dezelfde soort is als phalangii):

Type van het Genus Leptus LATR. 1796.

Het is zeer moeilijk, de diverse ,,soorten” van deze coccineus, of,

zooals ik haar 1903 noemde, Erythraeus ignotus, uit elkander te

houden. In’ mijn ‚werk; Diex bis jetzt7bekanniten

Bam emmen D’hrom bidiid ae) und 2 ry bin aye i-

dae (in: Zool. Jahrb., Suppl. XIV. n. 1.) bracht ik ook (p. 156—

158) alle mij toen bekende citaten in ééne § bijeen. Maar ik ken nu

reeds 4 soorten van Adulti. De vragen rijzen: zijn alle op Phalan-

gium voorkomende coccineus van ééne soort ? Behooren de op Hexa-

poda voorkomende coccineus tot ééne, of tot meer dan ééne soort ?

Is coccineus polyphaag ? — Alleen kweekproeven, of het toevallig

waarnemen van uit die Larvae te voorschijn komende Nymphae

zullen op die vragen antwoord geven kunnen. — Ik voor mij, ben

er van overtuigd, dat de op Hemerobius en Perla levende Larvae

(de eigenlijke coccineus!) tot eene andere soort behooren als die,

welke op Sepsis, Strangalia, rupsen, Centrotus, Phalangium, Ara-

nea, Talpa leven. Al deze hier genoemde dieren voeren eene zeer

verschillende levenswijze, leven in de meest uiteenloopende om-

standigheden; hunne parasieten zullen dan ook wel, evenzoo, tot

verschillende soorten behooren.

m 1763. Pediculeus coccineus. ScopPoLI, Entomologia

Carniolica; p. 386. n. 1053. — „Corpus ovatum coccineum,

postice obtusum et villosulum; antice puncto duo nigra

(oculi fusci). Pedes pallidiores aequedisciti. Situs quiescentis

vere singularis: insidat enim capiti, pedesque retrorsum

extensos gerit (l), quorum numerus senarius Genus (2) indi-

cat, licet habitu et figura Acaris accedat (3). — Habitat in

Hemerobiis, Musca cynipsea, Leptura melanura, Phriganea

bicaudata.”

Opmerkingen. 1. Inderdaad, zoolang Leptus-Lar-

vae vastgehecht zijn, houden zij hare zes pooten stijf ach-

terwaarts gericht. 2. Pediculus. 3. Dezelfde opmerking, die

LINNAEUS van zijn ricinoides maakte: „Acarus esset, nisi

pedes sex.” (zie Deel I. p. 96.) en PALLAS van zijn acaroideus :

„tota corporis forma ad Acaros accedens, nisi quod pedibus.

tantum senis instructis’”’ (hierboven, p. 228).

» Hemerobii” zijn de tegenwoordige Chrysopidae ; verde”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 569

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

Sepsis cymipsea L.; Strangalia melanura L.; Perla bicaudata

Tirol.

m 1765. Insekt. WINTERSCHMIDT, Beobachtung Stuben-

Mücke; in: LEDERMÜLLER, Nachlese mikr. Ergötz.; p. 6. 7.

— Verkort: „An denen Rauppen dergleichen kleine Insek-

ten; mehrentheils roth; Herbst; sehr veste daran hangen;

herab .... prellen musste; wobei ich mehrentheils gesehen,

dass sie bey dem herabfallen ein Gespinste von 2. bis 3.

Zoll von sich liessen, und daran, gleich einer Spinne, hangen

blieben.’

Op rupsen; herfst; Duitschland.

Ik heb nooit roode Acarı op rupsen gezien; plaats daarom

deze passage onder voorbehoud in deze $. Vermoedelijk was

die draad taai vocht of de spiraaldraad eener trachee der rups.

Nader onderzoek is noodig.

a 1768. Insecte. \WINTERSCHMIDT, Observ. Mouche de

Chambre; addition a: LEDERMÜLLER, Réponse a quelq.

objections & doutes; p. 22. — Als 1765.

m 1769. Hoogroode luis. HouTTUYN, Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk (= tom.) 13.; p. 93. — Naar Scoporr 1763.

Roode luisje. Idem, ibidem; p. 147. — Citeert LEDER-

MÜLLER 1765 (lees: WINTERSCHMIDT)!

men Mitter DE:GEER, Mem. Hist. Ins vw. 2. Pl. p

85. 86. — „Celles qu’on trouve attachées au corps des gran-

des Tipules & des Faucheurs sont d’un rouge tres-vif, et

elles se fixent souvent a leurs pattes, où elles restent dans

un profond repos.”

Inderdaad, de eigenschap der Leptus-Larvae, om zich

aan de pooten der Insecten en Hooiwagens vast te

zetten, is opvallend.

Tipula, Phalangium ; Zweden.

m 1775. Acarus muscarum, Fliegenmilbe. P. L. S. MÜLLER,

WollsNatursysts;-v..2.) P..5. ps» 1055, subim.:24, Auf’

(den gemeinen Fliegen und auf) „den Raupen, auch hat

man sie an mehreren Insecten wahrgenommen.”

Zoo komt, door verkeerd overschrijven, de onzin in de

wereld !

m 1776. Röthliche Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; in:

570 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

Beschäft. Berl. Ges.; v. 2. p. 259. — „An Zikaden.”’ — Zie

hierbeneden. — Duitschland.

Insekt, Mube. Idem, ibidem; p. 267. — „An Erdmücken.’’

— Bedoeld is hoogstwaarschijnlijk Tipulidae. — Zie 1771

DE GEER. — Duitschland.

Laus. Idem, ibidem; p. 277—279. — Verkort:

„An den gehörnten Baumheimen (Cicada cornuta L.);

Fig. 12.; eyförmig, vorn etwas zugespitzt, hinten aber zuge-

rundet, stark mit Haren bewachsen. Das schönste Schar-

lachroth, brennend. Sechs Füsse, ungewöhnlich lang, borstig

vorn am Fussblatte mit zwo scharfen Klauen versehen.

Halskragen a eine kleine runde Kante, ein schmales Hals-

bändchen. Spitz zugehender Kopf. Recht in die Fuge des

Halsbändchens und des Kopfes stehen die Augen 5, c (1).

Der Kopf theilt sich vorn bey d in zween Theile, die wie die

Spitzen einer Dratzange

dicht an einander treten

(2). Gleich an den Augen

die Fühler e, /, die nicht

weit von der Wurzel

noch ein Paar Läppchen

g, h, haben. Das Insekt

bewegte sie unaufhörlich

(3); ich habe aber daran

keine Harspitzen be-

Fic. 202. — 1/1. merkt (4).” (Sie sassen)

„zwischen den Gelenken der Füse, und hatten sich so einge-

sogen, dass kein Sprung” (des Baumheimchens) „keine Erschüt-

terung oder Reiben des Fusses sie aus ihrer Lage bringen

konnte. Ja sie sassen mit solcher Hartnäkkigkeit, dass

sie lieber, da ich einige mit einem Zänglein abnehmen

wollte, den. Kopf stekken, als sich abziehen liessen. Daher

liess ich die Zikade sterben, welches sie den Augenblick

fühlten, und sich von selbst abgaben. Es sassen ihrer wohl

acht bis zehn an den Füssen.’

Opmerkingen. 1. Sterk licht brekende gedeelten

van de trochanteres palporum. 2. Vermoedelijk zag hij de

beide mandibels. 3. Dat kan niet; aan den haarwortel dezer

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. VAI

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

„Läppchen’ zijn geen spieren bevestigd. Ik vermoed, dat

deze ,,Lappchen” zich door zijn eigen ademhaling bewogen.

4. Toch zijn zij aanwezig; want, deze „Läppchen” zijn sterk

geciliëerde, dikke borstels; zie fig. 201. — Dat deze dieren

zoo vast zitten, is bekend; hunne gebogen mandibelspitsen

(-tarsi) en hunne lange hypopharynx stellen hen daartoe

in staat.

Centrotus cornutus ; Duitschland.

m 1776. Pediculus opilionis. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 185. n. 2204. — „Coccineus abdomine ovato;

serie duplici punctorum impressorum.’’ — Dat zijn de plaat-

sen waaraan vertikale spiertjes bevestigd zijn, ten dienste

der bloedsomloop.

Phalangium ; Denemarken.

m 1776. Rothe Schildlaus. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p.

54. $. 7. t. 3. f. 4. 5. — Verkort:

„Unter dem Moose hält sich ein Insekt auf (1), das man

für eine Milbe halten könnte, wenn nicht die Anzahl der

Fic. 203. — 3/2.

Füsse widerspräche. Ich habe es (1) im Anfange des Früh-

jars gefangen. Äussert träge (2). Beyläufig die Grösse einer

Nisse. Zinnoberroth; Füsse durchsichtig, blass (3), endigen

in zwo Klauen (4). An den Seiten des Leibes, und vorzüglich

hintenher, sehr kurze steife Borsten, glänzend schwarz (5),

stehen vom Leibe ab (6). Vorne zwo solche, deren jede aus

zween Aesten bestehet (7). Weder Kopf (8) noch Augen (9).

SZ DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

Weil ich es für eine Schildlaus hielt, so suchte ich mit vieler

Mühe den Saugrüssel, aber umsonst (10).

Opmerkingen. 1. Ik ben ervan overtuigd, dat hij

slechts één exemplaar vond. 2. Ik ben eveneens er van over-

tuigd, dat het zich in het geheel niet bewoog. 3. Dat wijst

erop, dat de Nympha reeds hare pooten uit die der Larva

teruggetrokken had. Hij vond dus eene zoogenaamde „kyste’’.

4. Lees: drey; of wel: de lange en dunne klauwvormige empo-

dia waren afgevallen. 5. Typisch voor Leptus-Larvae. 6.

Een bewijs van den turgor, die in zulk eene kyste heerscht.

7. Dat waren 4 der 6 op het schildje ingeplante dito borstels;

zie fig. 5, waar zij elkander niet kruisen. 8. Die „kop” is

afgevallen; aldaar is de huid weêr geheeld; zie mijne waar-

neming daaromtrent bij Erythraeus hibernans in: Zool. Anz.

v. 25, 218; in Ent: Ber. v. 1.n..6.'p. 86.5 00: Mem! Soc.

Zool. Fra v. 16. p. 18 —21.ıt. 12/3. 4 5968 ten si En

Ber. v. 3. n. 67. p. 275. — 9. Natuurlijk zijn bij de kyste de

fraaie roode pigmentvlekken verdwenen; de corneae blijven

bewaard; maar die heeft hij niet kunnen zien. 10. Geen

wonder!

Onder mos; bij Weenen; Maart.

m 1778. Rothe Milbe. GOETZE; in : DE GEER: Abh. Gesch.

Ins.; v. 2. P. 1. p. 64. noot. — „An den gehörnten Cikaden.

— Zie 1776.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 87. —

„Des oeufs sur le corps des Tipules”. — Zonderling; hier

noemt hij ze „des oeufs”, terwijl hij in 1771 en hieronder

van „Mittes” spreekt!

Acarus phalangii, Mitte des Faucheurs. Idem, ibidem; p.

117. — „Acarus ovatus ruber, rostro porrecto, pedibus lon-

gioribus. — Mitte ovale rouge, à trompe avancée et à lon-

gues pattes. — Verkort:

„Août. Faucheur. Plusieurs Mittes rouges; se tenoient

fortement attachées; six longues pattes déliées, rouges plus

päles que le corps, plusieurs articulations de grosseur et de

longueur à peu pres égales (1). — Ovale, comme enflée; la

partie antérieure (2), moins large que le reste, représente

comme une tête, garnie de chaque côté d’un point noir qui

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. DAS

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

apparemment est un oeil; pas de separation entre cette tête

et le corps. Au devant de la tête une trompe (3) avancée

conique, assez longue et en forme de bec (fig. 6), avec lequel

la Mitte se tient fixée à la peau des Faucheurs pour en sucer;

cette trompe est accompagnée de deux

petits bras mobiles. Peau souple, or-

dinairement bien tendue et luisante;

mais quelquefois la Mitte la fronte

et la ride dans plusieurs endroits (4);

et elle est garnie de plusieurs poils courts

et mousses à leur extrémité. Sur les /

bras et les pattes plusieurs poils singu-

liers, mousses au bout, et garnis de

deux cötes (5) d’une suite de tres-

petits poils, qui les rendent hérissés.”’

Opmerkingen: 1. Verkeerde

waarneming. 2. Het gedeelte met het

schildje. 3. Die „trompe’ had hij

„tête”” moeten noemen. 4. Veroor-

zaakt door spiertjes ten dienste der

„bloedsomloop”. 5. Niet: aan 2 zij-

den, maar alzijdig. Maar de haren

aan de pooten zijn niet „mousses au

bout”.

Phalangium ; Zweden; Augustus.

m 1779. Acarus ovalis. FABRICIUS, Reise nach Norw.; p.

340. — Birkedal (t. Z. v. Aalesund); 7 Augustus; Phalangium

morio. — „Auf diesem Phalangio hatte sich ein hochrother

Acarus vestgesetzt. Den ganzen Saugriissel verbarg er in dem

Körper des Phalangii, und hatte die Beine so dicht an sich

gezogen, dass er wie ein kleines rothes Korn aussahe. —

Coccineus pedibus fuscis. Corpus totum ovatum, laeve, coc-

cineum, nitidum. Pedes & antennae obscuriores, rostrum

tubulatum, breve.”

Opmerkingen. Zijne beschrijving is onvoldoende

voor de herkenning; maar het voorkomen op Phalangium,

de vorm, de kleur, de glans, rechtvaardigen het vermoeden,

dat hij eene Leptus-Larva zag. De houding der pooten, „dicht

Fic. 204. — 3/2.

574 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

an sich gezogen’, is vermoedelijk dezelfde geweest als die,

door ScoPorr 1763 beschreven: alle stijf achteruit en tevens

tegen het sterk gezwollen lichaam aangedrukt.

Phalangium morio; Augustus; Bjgrkedal (Noorwegen).

m 1781. Acarus ovalis. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

p. 284. — Als 1779.

m 1781. Acarus phalangii. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 492. n. 31. — Diagnose van DE GEER 1778. — Habitat

frequens in Phalangiis Araneisque, arcte pedibus aliis-

que corporis partibus adhaerens.

Waarom citeert hij zijn eigen ovalis 1779 niet?

m 1781. Zikadenlaus. FÜESLY, Neues Mag. Liebh. En-

tom.; v. 1. P. 1. p. 102. — In zijne recensie van GOEZE 1776.

m 1781. Acarus piger, Träge Milbe. SCHRANK, Enum. Ins.

Austriae; p. 519. n. 1068. — Hij verwijst naar zijne Beytr.

p. 54. — Daar noemde hij de kyste eine „Schildlaus’’.

Acarus coccineus, Karmosinmilbe. Idem, ibidem; p. 522.

n. 1082. t. 2. f. F. — „Acarus ovatus coccineus, pedibus sex,

corpore simplici. — Pediculus coccineus Scop. carn. n. 1053.

Descr. Corpus ovatum oblongum; pedes longi, filiformes,

aeque dissiti. Antennae longiusculae apice connivent, ut

figuram cordis referant.

Oculi prominuli nigri (1).

Color insecti scarlatinus,

pedibus antennisque palli-

dioribus. Magnitudo lendis.

Corpus, pedes, antennae

pilis brevibus teguntur. —

Observavit Celeberrimus D.

SCOPOLI insectum hoc, dum

quiescit, capiti antennis-

que inniti, pedibus in par-

tem aversam otiose proten-

sis, quod & nos vi-

dimus (2). Insecto huic

pedes tantummodo sex,

unde a Carniolico Plinio pediculis accenseri sustinuit; ego

habitum secutus potius, ad acaros retuli (3). Et observat

Fic. 205. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 575

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

Cl. GOEZE, quosdam acaros juniores non nisi provecta ali-

quantulum aetate pedibus octo instrui. Forte tamen

praesens species nunquam plures, quam

sex nancissitur. Vidit illam Cl. ScopoLı in Hemerobiis

variis, in Phryganea quadam, & Leptura; vidi ego illam in

Phryganeis variis, & araneisnonnullis, nunquam pedum nume-

rus Senarium excessit (4). — Habitat in Insectis variis.”

Opmerkingen. Hij noemt hare kleur ,,karmosin’’;

dat is wat anders als „hochroth”. — 1. De oogen staan in

de figuur op de goede plaats; ik zag ze echter kleiner en

nooit zwart. 2. Ik spatiëer; zie mijne opmerking bij 1763.

3. Goed begrepen! 4. Hij redeneert dus evenals HERMANN

1804; zie p. 567. — Vergelijk zijne figuur eens met die, welke

ik van Achorolophus stieglmayri in Zool. Jahrb. Suppl. 14.

n. 1. 1912. p. 164. en Ach. ignotus. ibidem. p. 157 gaf.

Phryganea, Aranea ; Oostenrijk.

m 1783. Acarus phalangii. DE GEER, Abh.; v. 7. p. 50.

n. 12. — Als 1778.

Afterspinnenmilbe. GOEZE, ibidem; p. 50. noot 8.

m 1783. Acarus phalangii. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 204. n. 1346. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Acarus phalangii. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 374. n. 36. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1788. Acarus chiragricus. STRÖM, Beskriv. Norske In-

secter, femte (lege ,,sidste’’) Stykke; in: Nye Saml. Kong.

Vid. Selsk. Skrivter; v. 3. p. 291. sub Phalangium bimacula-

tum. — „Paa samme har jeg seet mange smaa Acari siddende,

ligesom Knuder paa chiragriske Haendet, og jeg maerkede

hos den 1 Suergr of 4 Fodder. Da nu denne lille Acarus

mere end eengang er befunden, at soette sig paa dette Insec-

tes Haender eller Folefodder, kunde man kalde den Acarus

chiragricus.”

„Op dezelfde heb ik gezien vele kleine Acari zittend, als

klompen aan jichtige Hand, en ik bemerkte aan hen 1 zuig-

buis en 4 pooten. Daar nu deze kleine Acarus meer dan

eens is gevonden, te zetten zich aan des insekts handen of

voelvoeten (palpi), kon men noemen haar Acarus chiragricus.”

Voor 4 pooten leze men 6 pooten.

576 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

m 1789. Pediculus coccineus, Pou des hémérobies. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 38. n. 59. — Naar ScopoLI 1763.

Acarus phalangii, Mite des faucheurs. Idem, ibidem; p.

66. n. 47. — Naar DE GEER 1778. — „In Gallia Australis.”

Acarus coccineus, Ecarlate. Idem, ibidem; p. 77. n. 84. —

Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Acarus ovalis. FABRICIUS, Reize naar Noorw.;

DP. 28a VAS 779.

m 1790. Acarus coccineus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2933. n. 77. — Diagnose van SCHRANK 1781.

Acarus phalangii. Idem, ibidem; p. 2930. n. 52. — Dia-

gnose van DE GEER 1778.

Acarus piger. Idem, ibidem; p. 2932. n. 67. — Diagnose

van SCHRANK 1781.

m 1792. Acarus piger, Mitte paresseuse. MANUEL; in:

Encyclmeéthe Mist nat. Mns:: vw) Zoipa 0204380:

Acarus coccineus, Mitte écarlate. Idem, ibidem; p. 698

1120270

Acarus phalangii, Mitte du phalangium. Idem, ibidem; p.

693. n. 38. — Mitte de Phalangina, p. 685. n. 38.

m 1792. Acarus phalangii. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 710. n. 17. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1794. Acarus phalangu. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 433. n. 40. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1795. Atomus phalangii. LATREILLE, Observ.; in : Mag.

Encycl.; v. 4. p. 18. n. 2. — Nomen nudum. — Zie, wat ik

over Atomus zeide, p. 333.

m 1796. Leptus phalangni. LATREILLE, Précis car. gén.

Ins.; v. 177. — Zie hierboven bij het genus Leptus, waarvan

deze Larva type is.

m 1802. Acarus ovalis. FABRICIUS, Voy. en Norw.; p.

324. — Als 1779.

m 1802. Acarus coccineus. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 708. — Als 1790.

Acarus phalangi. Idem, ibidem; p. 705. — Als 1790. —

Engeland (TURTON).

Acarus piger. Idem, ibidem; p. 708. — Als 1790.

a 1802. Acarus phalangii, Mite des Faucheurs. WALCKE-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 577

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

NAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 423. — Citaten. — „Sur

les faucheurs.’’ — LATREILLE a fait un genre de cet insecte

(leptus)’’; waarom volgt hij hem daarin niet na?

Phalangium ; Frankrijk.

m 1803. Acarus talpae, Maulwurfs Milbe. SCHRANK, Fau-

na Boica; v. 3. p. 207. n. 2665. — Verkort:

„Kaum dem freyen Auge sichtbar. Kurzeyförmig; meistens

röthligt, doch zuweilen unrein farbelos; am ganzen Körper

die Füsse ausgenommen, niederliegend behaart. Die Augen

funkelnd roth. Die zween vordersten Füsse (l) an den Seiten

des Rüssels äusserst kurz, etwas (2) gebogen, so dass sie

nicht über den Rüssel mit dem sie parallel gestreckt sind,

hinausläufen. Die übrigen sechs gleichlang, fast perlschnur-

förmig (3). — Am Maulwurf; an verschiedenen Stellen seines

Körpers, allemal in äusserst volkreichen Haufen. — Die

Beobachtung ist vom Hrn. Doctorand Schreiner.’

Opmerkingen. I. De palpen. 2. Nach unten.‘ 3.

Evenals door DE GEER 1778, verkeerd waargenomen. — In

nesten van Talpa leven wel 8 soorten van Leptus.

Acarus coccineus, Karmoisin-Milbe. Idem, ibidem; p. 212,

n. 2681. — Verkort:

„Karmoisinroth, eyförmig; sechs Füsse; Körper einfach.

Auf verschiedenen Insekten; auf der Hausmaus. Hängt sich

fest an, steckt dabei Füsse und Körper aufwarts.’’ — Citeert

SCHRANK 1781. — Beieren.

Het voorkomen van Leptus op Mus musculus is iets zeer

bijzonders. Maar .... had die Leptus zich wel in de muis

vastgezogen?

m 1804. Trombidium insectorum, Trombide des insectes.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 46. n. 29. t. 1.f. 16. — „Hexapus

coccineum, pedibus aequalibus; rostro conico. — Six pieds,

couleur d’écarlate, pieds égaux; bec conique.

In de 7 regels, die deze diagnose voorafgaan, zegt hij nog:

„Les articulations des pieds .... sont beaucoup plus grêles

que dans les trombides des premiers divisions” (zie p. 245).

— „Leurs antennules different également par leur forme en

général, par celle de leurs articulations et de leur pointe.

— On remarque sur le bord extérieur.” (des antennules)

578 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

211. Leptus coccineus (Scop. 1763).

„deux gros poils, qui sont, d’après Degeer, barbus eux-mêmes,

ce que je ne me rappelle

point d'avoir observé dans

mes individus.”

Dan had hij een minder

goed mikroskoop. Verder,

sub n. 29. p. 46.

„Il a deux yeux noirs,

supérieurs.”

Als gastheer noemt hij:

Gryllotalpa, Tipula, Phalan-

Fic. 206. — Overtrek. gium en Araeneae. — De op

Gryllotalpa gevondene zal wel rostratus geweest zijn; zie p.

349 — „auquelles elle s’attache par le bec, qu'elle introduit

entre les articulations.” — Een en ander heeft hij uit oudere

schrijvers geput. — Leptus-Larvae boren zich ook door de

hardste chitinepantsers.

m 1804. Mite. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7.

p. 378. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

Mite des faucheurs. — Idem, ibidem; v. 8. p. 55. — Nomen

nudum. — „Le genre leptus a été établi sur la Mite des fau-

cheurs.”’

212.

Trombidium trimaculatum Rossi 1794.

(Leptus.)

m 1794. Trombidium trimaculatum. Rossi, Mantissa

Ins. in Etruria; .v 2. p. 5. n. 335. — „Abdomine nigro de-

presso, tomentoso: maculis tribus aequalibus albis. — Sta-

tura et magnitudo fere 7. holosericei. Os palpisque fulvi. Ab-

domen nigrum depressum tomentosum macula laterali ad

basin utrinque notatum, alteraque in medio ad apicem albis.

Pedes fusci, antice, & subtus fulvi. — Habitat intra corti-

cem, & lignum in arboribus putrescentibus. m. Mart. rarum.”’

De beschrijving laat niets te wenschen over. De mededee-

lingen „intra corticem & lignum’’ en ,,rarum”, doen vermoe-

den, dat hij aldaar slechts één exemplaar vond; inderdaad,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 579

212. Trombidium trimaculatum Rossi 1794.

deze soort moet aldaar bij toeval terecht gekomen zijn, of

sloeg daar haar winterkwartier op.

Onder boombast; Italië.

m 1804. Trombidium trimaculatum, Trombide trimacule.

HERMANN, Mém. Apt.;

PZ Len Jt. l..f 6:

bes. f. L. U. — „Ab-

domine depresso, ru-

bro; maculis dorsi

duabus baseos, unaque

apicis, albis; corporis

lamellis fusiformibus.

— Abdomen déprimé,

rouge; deux taches

blanches à la base et

une à la pointe du

dos; lamelles du corps

fusiformes.”’ Fic. 207. — Overtrek.

„Dans le fatras amassé par les inondations, rarement entre

les mousses. Grandeur du pou; abdomen arrondi antérieure-

ment et postérieurement. Le rouge plus foncé dans les uns,

plus clair dans les autres.

In aanspoelsel; in mos; Frankrijk.

Op p. 28. zegt hy van Tvombidium murorum : ,,l’onglet

terminal des palpes n’est point simple, mais double, et l’on-

glet intérieur plus petit. Il a cela commun avec le trom-

bide trimacule’’. Beide mededeelingen berusten op eene grove

vergissing; geen enkele Erythraeide bezit een dubbelen

palpklauw.

Genus Trombidium Fabr. 1775.

Type Acarus holosericeus L. 1758.

(Vervolg van p. 343—387.)

(Hiertoe behooren ook de volgende n. 213—223).

980 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

213.

Acarus adpendiculatus Schrank 1781.

(Belaustium.)

a 1781. Acarus adpendiculatus; Lungenmoosmilbe.

SCHRANK, Enum. Ins. Austriae; p. 518. n. 1065. £.3.1.6- 11.

— Ook p. 547. Expl. fig.: adpendiculatus. — „Acarus sub-

globosus coccineus, pedibus longis pallidioribus: posticis

longioribus (1).

Descr. Inter majores sui generis, globosus, cinnabarinus,

nitens. Pedes graciles, longi, corpore pallidiores; postici

EtG! 20851 3/2)

reliquis notabiliter longiores. Huc usque, uti oculo inermi

adparet. — Ad lentem corpus satis pilosum; antice rostrum,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 581

213. Acarus adpendiculatus Schrk. 1781.

quod fere infra abdomen aliqua sui parte reconditum vide-

tur; ad latera rostri antennae, inaequalis structurae (2),

nec, ut in aliis insectis, secum similes. Earum una (fig. 8),

tubo theatrali non absimilis, articulis tribus constat; ex

quibus primus articulus cylindricus, alter fusiformis, acutus-

que est; subtus adfixus ei est tertius articulus, seu corpus

ovatum, ut fere in specie praecedenti (3). Antenna altera

claviformis est (fig. 9); seu corpus ovatum crassum petiolo

augustiori insidens, subtus corpore illo ovato destitutum.

Antenna utraque satis pilosa, pilis aculeas mentientibus,

quod de pilis quoque pedum, & de iis, qui per corpus sparsi

sunt, valet. Pedes articulis sex constant, quorum duo priores

breviores (fig. 10), ovati: reliqui longiores, ac teretes; par

pedum quartum reliquis longius, articulo unico ovato (fig.

11), reliquis longis teretibus ex quibus penultimum omnium

longissimum. Pedes omnes apice ungue duplici armantur.

— Habitat sub lichene pulmonario rarior.”

Opmerkingen. 1. Volgens hem zijn dus pooten I,

II, III + even lang. Mijns inziens is dat eene verkeerde

waarneming: pooten I zijn altijd langer dan II. 2. Blijkbaar

een exemplaar, waarvan de gemutileerde palp zich afgerond

geheeld heeft. 3. Acarus holosericeus.

De kleur: „coccineus, cinnabarinus’’, verraadt een Be-

laustium. De beschrijving: „globosus, nitens, pilis qui per

corpus sparsi sunt” verraadt een door eieren gezwollen 9.

Lobaria pulmonaria (L.); Oostenrijk.

m 1789. Acarus appendiculatus, l’Appendiculée. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 75. n. 73. — Naar SCHRANK

1781.

m 1790. Acarus appendiculatus. GMELIN, Syst. Nat.; v.

1. P. 5. p. 2932. n. 65. — Diagnose van SCHRANK 1781.

m 1/91. Acarus appendiculatus. BREZ, Flore d. Insecto-

philes; p. 291. — Nomen nudum. — Onder Lichen pulmo-

narius.

m 1792. Acarus appendiculatus, Mitte appendiculée. Ma-

NUEL; im: Encycl. méth., Hist. nat. Ins.; v. 698. n. 24.

m 1802. Acarus appendiculatus. GMELIN, Syst. of Nat.;

v. 3. p. 708. — Als 1790.

582 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

213. Acarus adpendiculatus Schrk. 1781.

m 1803. Acarus adpendiculatus, Lungenmoos Milbe.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 206. n. 2660. — Diagnose

van 1781; en korte beschrijving. — „In und an der Erde.”

— Beieren.

Het doet mij leed, hier aan SCHRANK’s waarheidsliefde te

moeten twijielen. In 1781 vond hj, in Oostenrjk,

blijkbaar slechts één gemutileerd exemplaar. Indien

hij nu dezelfde soort in Beieren teruggevonden had,

zoude hij daarbij de opmerking maken: „sed antennae eius

aequales sunt, uterque adpendiculo armatae.”

214.

Trombidium artemisiae (Schrank 1803).

(Belaustium.)

m 1803. Acarus artemisiae, Beyfuss Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 211. n. 2678. — „Länglicht, gelbroth;

Füsse mittelmässig, dünn; die mittlere kürzer. Körperrun-

sparsis; pedibus anterioribus

obcurioribus.— Abdomen étréci,

couleur vermillon päle; corps

garni de poils blancs épars;

pieds antérieurs plus foncés.”

„Il se trouve, mais rarement,

entre le fatras des inondations.

Les poils du corps sont simples,

Fic. 209. — Overtrek. longs, non barbus.’’

zeln fehlen. — An der Erde zwischen dem Stengeln des

wilden Beyfusses” (Artemisia

EN VA vulgaris). — ,, August.”

\ 7 Is mi. dezelfde als de vol-

DN ) gende.

X, Ag 2. m 1804. Trombidium minia-

DE AS Se . tum, Trombide vermillon. HER-

gin N Se MANN, Mém. Apt.; p. 28. n. 11.

il HAU til ents

HN À | N „Abdomine angustato, pallide

Al) Hes miniato; corpore pilis albis

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 583

214. Trombidium artemisiae (Schrk. 1803).

Opmerking. Pooten IV zijn in zijne teekening te

kort. De figuren van Koch, 16. 21. 1837 en BERLESE 16. 4.

1884. zijn daaromtrent beter. Ik zag onlangs een bij Wage-

ningen (BETREM) gevonden exemplaar. De haren zijn niet

absoluut glad.

215.

Trombidium assimile Herm. 1804.

(Belaustium.)

m 1804. Trombidium assimile, Trombide ressemblant.

HERMANN, Mém. Apt.; p. 25. t. 2. f.3.; t. 3. f. H. — „Abdo-

mine obscure rubro, pilis me

albis brevibus, sparsis; li- 7 TAI SETS nues

nea dorsali media pallidiore.

— Abdomen d'un rouge

foncé, à poils blancs,

courts, épars; une ligne plus

pâle au milieu du dos.”

„Entre les mousses. Du

port et du grandeur du fuli-

gineux (1). Le dos n’a pres-

que point de fossettes ou de

creux; abdomen un peu plus

plane; presque carré, avec

un double rang longitudinal

de petites fossettes dorsales; les poils du corps sont noirs,

lineaires et légèrement dentés en scie, comme dans le trom-

bide phalangioïde. Deux yeux rouges sphériques. Palpes

comme dans le trombide phalangioïde. Couleur vermillon,

ou rouge foncé.”

Noot van den Editeur HAMMER: „Trombidium abdomine

ovato fusco rubente, alb oque villoso; linea media pedibus-

que dilutioribus (Nobis). — Trombide a abdomen ovale,

d'un rouge foncé et blanc velu; une ligne au milieu, et les

pieds plus pâles. Il se rapproche du trombide fuligineux (1)

par la forme et la couleur; mais la forme ovale est plus régu-

liere et les côtés ne sont nullement rétrécis. Les palpes s’al-

Fic. 210. — Overtrek.

084 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

215. Trombidium assimile Herm. 1804.

longent en soies (2). C’est sans doute le trombide ressemblant

du fils. Il a été trouvé par Hermann père, le 4. Messidor. an

2. (3) sur une feuille de pommier.” (4). :

Opmerkingen. Spatiëering van mij. De tegenstrij-

digheid in de kleur der haren is als volgt te verklaren. HER-

MANN zegt eerst ,,albis’, „blancs’’, en HAMMER eveneens:

„blanc velu”. — Daar staat tegenover, dat de haren van

Erythraeus phalangoides, waarmede „les poils du corps noirs”

vergeleken worden, werkelijk door de dubbele rij tandjes

den indruk van zwart te zijn maken. — 1. Allothrombium

aphidis DE GEER 1778. 2. Werkelijk zijn de palpen, indien

zij iets gebogen zijn, en de klauw onzichtbaar is, distaal van

haren voorzien. 3. 22 Juni 1794. 4. De vondst op Pirus malus

is wel vermeldenswaard: zij beklimmen dus boomen!

216.

Acarus bicolor Schrank 1803.

(Belaustium ? Larva.)

m 1803. Acarus bicolor, Zweyfarbige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 197. n. 2636. — „Niedergedrückt eiför-

mig, zinnoberroth; die Mundtheile und Füsse weinsup-

penfarbig; nur sechs Füsse. — Länglicht, sehr glatt,

fast glänzend, angenehm roth; doch allenthalben nur nicht

dicht, mit kurzen steifen Borsten besetzt. Füsse I und II

am vordersten Theile des Körpers, Füsse III um die Mitte

seiner Länge eingelengt; dünn, vielgliederig, und, wie die

Mundtheile (Rüssel und Fressspizen) gelblich weiss

Grösse nur #” in der Länge. — Im Moose.”

Opmerking. Spatiéering van mij. Das war also eine

Rheinweinsuppe!

217.

Acarus hexapus Schrank 1803.

(Belaustium ? Larva.)

m 1803. Acarus hexapus, Sechsfiissige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 203. n. 2652. — „Roth, eyförmig; sechs

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 585

217. Acarus hexapus Schrk. 1803.

ziemlich lange Füsse: das vorderste (vierte) Paar sehr kurz,

vorwärts gestreckt. — Eigentlich achtfüssig, aber das erste

Fusspaar ist sehr kurz, kaum zu sehen, und vorwärts gerich-

tet. — In den krausen Enden der Weissdornzweige.”

Het is merkwaardig, dat hij bij sommige Larvae der Trom-

bidiidae en Erythraeidae de palpen als ,Fühlspize”, by

andere als „Füsse’ beschrijft. Eenmaal zelfs bij Bdella ! —

Ik geloof niet, dat deze Larva een Leptus was; omdat die

niet klimmen.

Op Crataegus ; Beieren.

218.

Trombidium latirostre Hermann 1804.

(Belaustium-Larva.)

m 1804. Trombidium latirostre, Trombide large-bec. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 47. t. f. 15. — „Hexapus; pallide

rubens; rostro trigono- |

-rhombeo; pedibus poste- in NEID en

riores longioribus. — Six RR es N N N

miedspupd un; rouges pâle et sen RTE È

bec triangulaire rhomboi- 4 eae Qi Ne

dal; pieds postérieurs plus à i | he \

longs que les autres.” # | a LAS

Ten onrechte identifi- “ \ |

ceert hij haar met Â LU

SCHRANK's ta 2. f. 5. (lees: FP Tree

nem onze fie: 205, p. iff IN

574). „Le seul individu

que j’aie trouvéapéri.... Fre. 211. — Overtrek.

les yeux m’ont échappé” .... „Il a été trouvé dans le fatras

amassé par les inondations.”

Zonder twijfel is het afgebeelde exemplaar geen Leptus ;

zeer waarschijnlijk ook geen Erythraeus.

In aanspoelsel; Frankrijk.

086 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

219.

Trombidium murorum Hermann 1804.

(Belaustium.)

a 1804. Trombidium murorum, Tyombide des murs.

HERMANN, Mém.

ADUEND. 1287 ENDE:

5. — ,,Abdomine de-

presso, rubro, im-

maculato; pilis albis

simplicibus. — Ab-

domen déprimé,

rouge, sans taches;

poils blancs simples.

Il vit sur les murs,

par troupes. — Les

palpes devroient tou-

cher le bec. L’onglet

terminal des palpes

n'est point sim-

ple, mais dou-

ble, ainsi que la

figure l’exprime, et

l'onglet intérieur plus

petit. Le corps et les pieds sont velus de poils blancs.”

Ik spatiéer. De tweede klauw in de figuur is blijkbaar de

misteekende tarsus (het appendiculum). Geen enkele Ery-

thraeide heeft een dubbelen palpklauw.

Op muren; Frankrijk.

Fic. 212. — Overtrek.

220.

Trombidium quisquiliarum Hermann 1804.

(Belaustium.)

m 1804. Trombidium quisquiliarum, Trombide orduri-

cole. HERMANN, Mém. Apt.; p. 32#n 0107104 1190108 ET:

— Abdomine depresso, rubro, corpore pilis albis brevissimis.

— Abdomen déprimé, rouge; poils du corps blancs, très-

courts.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 587

220. Trombidium quisquliarum Herm. 1804.

„I vit dans le fatras amassé par les inondations. — Le

Fic. 213. — Overtrek.

bec et les palpes petits pour la grandeur du corps. L'appen-

dice sous les palpes est fort petit. Forme du corps comme

dans le trombide trimaculé (1). L’insecte porte les pieds de

la même manière. Les yeux sont deux points noirs dans la

région de l’insertion de la 2e pair des pieds. Les poils du corps

(fig. C) sont extrèmement petits, et ne se laissent voir que

lorsque le miroir réfléchit la lumière brillante du soleil; alors

l’insecte entier paroît comme saupoudré d’une poudre blan-

che. Les poils sont brisés en arrière; ceux sur le bord du

corps sont trés-courts et presque appliqués au corps.”

Opmerking. 1. Leptus trimaculatus Risso 1794. (p.

579, fig. 207).

In aanspoelsel; Frankrijk.

221.

Trombidium phalangoides (de Geer 1778.)

(Erythraeus.)

m 1778. Acarus phalangoides, Mitte faucheur. DE GEER,

Mém. Hist.; v. 7. p. 134. t. 8. f. 7—11. — „Acarus ovatus

obscure ruber, macula dorsali oblonga flavo-aurantia, pedi-

bus longissimis. — Mitte ovale d’un rouge foncé à grande

tache allongée couleur d'orange sur le dos et a tres longues

pattes.” — Verkort:

588 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

221. Trombidium phalangoides (de Geer 1778).

„Rare. Court avec grande vitesse sur la terre. Assez grande;

| il

ijk

i ) i

ii |

Fic. 214. — 3/2.

à peu près du volume d’un pou ordinaire. Pattes très longues.

Couleur rouge foncé tirant sur le brun; sur le dos une longue

tache en forme de bande longitudinale couleur d'orange,

dont les côtés sont ondoyés. Corps ovale, un peu applati en

dessus, rempli de rides; à chaque côté une Éminence en forme

de renflement; de très petits poils courts le couvrent par-

tout, en sorte que la peau ressemble au velours ras. Derriere

arrondi. Pattes IV singulièrement longues et déliées; I plus

courtes et plus grosses; III encore plus courtes; II les plus

courtes de tous. I et II attachées tout pres les unes des

autres au devant du corps. Entre elles et III et IV une

distance occupee par l’enflure du corps. Chaque patte six

articulations, sans la petite pièce qui l’attache au corps;

les poils et deux crochets extremement petits, uni a

une petite tige, qui leur sert comme de manche; le der-

nier article plus gros et plus large que celui qui le précède.

— Entre la tête (1) et le corps aucune séparation dis-

tincte; de chaque côté une petite éminence .... un oeil (1);

en devant un mammelon immobile, garni de longs poils noirs.

— En dessous de la téte (1) deux bras mobiles, garnis de

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 589

221. Trombidium phalangoides (de Geer 1778).

poils, continuellement dans un mouvement; 4 articles; les

3 premières renflées, la 4° se termine en pointe fine. A la

jonction de la 3e avec la 4e une appendice allongée, terminée

en boule. Entre les bras, un peu en dessous, une assez longue

trompe conique, mobile, terminée par une petite touffe de

parties déliées, membraneuses, blanches, avec lesquelles il

y a apparence qu’elle lèche le suc qui lui sert de nourriture

(3). J'ai souvent vu sortir du bout de cette trompe et y ren-

trer tout de suite une petite goute de liqueur très-claire.”

Opmerkingen. 1. Propodosoma. 2. Het dubbeloog.

3. Wat voor sap? Dat zegt hij niet.

Op de aarde; Zweden.

m 1783. Acarus phalangoides. DE GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 56. n. 21. — Als 1778, met dezelfde

figuren.

Afterspinnartige Milbe. GOEZE, ibidem; p. 56. noot 7.

Rothe Erdmilbe. Idem, ibidem; p. 279. Register.

m 1783. Acarus phalangoides. RETZIUS, de Geer Gen.

Spec. Ins.; p. 205. n. 1355. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1789. Acarus phalangoides, Phalangiforme. DE Vir-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 68. n. 52. — Naar DE GEER 1778.

m 1804. Tvombidium phalangiordes, Trombide phalangioide.

BIERMANN, Mem.Apt.;; pi 38.10.18... 1,410.6 t132 fB, Ke;

t. 9. f. D. E. — ,,Abdomine rubro; fascia dorsali media lon-

gitudinali, pallidiore; pedibus quarti paris longissimis; oculis

rubris. — Abdomen rouge; une bande longitudinale au

milieu du dos, plus päle; pieds de la quatrieme paire tres-

longs; yeux rouges.”

„Le corps déprimé, velu de poils noirs (D. E.), ainsi que

les pieds; plus large antérieurement et plus anguleux qu'il

ne l'est dans la figure. La bande longitudinale du dos d’un

rouge plus clair, élargie a la partie antérieure; là une papille

sphérique, entourée sur son bord antérieur de poils roides.

Les yeux (1) deux points rougeätres au bord du corps, entre

les pieds I et II. En dessous d’un rouge plus clair, avec une

tache à la partie postérieure, dans la région de l’anus, de

la même couleur que la bande longitudinale du dos. Le bec

conique, garni à sa pointe de deux petits corps plus pâles,

590 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

221. Trombidium phalangoides (de Geer 1778).

etendus sur les côtés et cilies. Les palpes (fig. K) de cinq

Fic. 215. — Overtrek.

articles, attachés à la base du bec; le ler article immobile

(2); le 24 (3) plus petit et mobile; le 3¢ le plus grand; le 4e

de la moitié plus petit; le dernier acuminé, de la longueur

du 24; sous la base du dernier l’appendice en massue et

couvert de poils comme les palpes. — Il faut encore remar-

quer, dans la description du bec, deux parties que je n'ai

vues qu'après la mort de l'insecte: ce sont deux papilles

blanches, placées dans la partie antérieure du corps à la

base du bec, et entre elles deux autres parties, aussi blanches,

ressemblant à des palpes très-courts, mais, autant que j'ai

pu voir, non articulés (4). — Les pieds I, les seconds en gran-

deur, ont des articles plus gros que les autres pieds: les pieds

II les plus courts; les pieds III encore plus longs. Les pieds

IV, a articles tres-delies, du double plus longs que les précé-

dens. Tous les pieds ont sept articles; le ler des pieds I le

plus grand; il est d’ailleurs semblable aux lers articles des

autres pieds; il est de la couleur du corps. — Le manche sur

lequel sont montés les crochets des pattes, est linéaire, et

bien éloigné d’être aussi large que l’a figuré de Geer (5). La

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 591

221. Trombidium phalangoides (de Geer 1778).

petite touffe de corps déliés, membraneux et blancs, est com-

posée de six dents courbées en avant, trois de chaque côté,

étendues horizontalement, les intérieures plus courtes que

les extérieures (B)’” (6).

„Au commencement d’Avril dans une fosse à fumier;

ensuite dans une forêt sous les feuilles de chéne, enfin en

grande quantité au mois de Mars, dans les mousses.”

Opmerkingen. 1. De figuur vertoont dubbeloogen.

2. De coxa. 3. De trochanter. Inderdaad, bij alle Erythraeidae

is dit lid donkerder gekleurd dan de overige pootleden.

4. ??? Door druk uitpuilende deelen van de gewrichtshuid

tusschen coxa en trochanter palporum? 5. Toch heeft DE

GEER de praetarsi goed geteekend. 6. Ook hier heeft HER-

MANN ongelijk: de „touffe’’ bestaat uit een zeer groot aantal

slippen.

. m 1804. Mite faucheur. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 387. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

Trombidium phalangioïdes, Trombidion faucheur. Idem,

ibidem; p. 397. — Nomen nudum; citeert DE GEER 1778.

222;

(Adhuc sine nomine.)

(Erythtraeus.)

m 1795. Acarus phalangoides. SCHRANK, Naturh. oek.

Briefe Donaumoor; p. 149. — Non phalangoides DE GEER

1778. — Veel kleiner als baccarum und vitis. Körper oben

borstig und so dunkelroth, dass es fast schwarz scheint, mit

blutrothem Längsstriche (1); unten seidenartig graulicht.

Fuhlhörner unter der Spize ein fleischiges Anhängsel. Füsse

verhältnissmässig ungeheuer lang, wie bei Weberknechten

(2), gleich (3), roth. — Im Rasentorfe im Gau.’

Opmerkingen. 1. By het begin zijner beschrijving

zegt hij: ,Querstriche”; lapso calami. 2. Phalangium. 3.

Gleichlang. — KocH's opilionoides is werkelijk veel kleiner

dan baccarum en vitis, en de pooten zijn ook „verhältniss-

mässig ungeheuer lang’, en ook ongeveer even lang; maar

de kleur is geel (ik bezit haar). Ik ken SCHRANK’s soort niet.

592 DR. A. C.-OUDEMANS, KRITISCH

222. (Erythraeus spec.)

Op turfgrond; Beieren.

m 1803. Acarus phalangoides, Weberknechtartige Mulbe.

SCHRANK, Fauna boica; v. 3. p. 206. n. 2663. — Diagnose;

citeert zijn ,,Donaumoor”. — „Im Rasentorfe.’’ — Beieren.

223.

(Vervolg van Deel I. p. 161. n. 62.)

Trombidium rupestris (L. 1758).

(Erythraeus.)

m 1754. Ciron de pierre. DE LA CHENAYE DES Bois; in:

LINNAEUS, Systeme nat.; Ed. 8a.; p. 238. n. 17. — Op stee-

nigen bodem; Zweden.

m 1759. Acarus lapidarius fuscus, lined dorsali bicolori.

DE LA CHENAYE DES Bots, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p.

647. col. 2. — Nomen nudum. È

m 1759. Acarus rufus, linea dorsali bicolore. LINNAEUS,

Anim. speesdisopsspinl99. n7125:

m 1760. Acarus rupestris. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

p. OIS sen 255 n. 25. — Als 1758;/Pzie Deels pale?

m 1761. Acarus rupestris. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; p. 484. n. 1984. (non 1985!). — Als 1746 en 1758; zie

Deel Tip: 161 162.

m 1767. Acarus rupestris. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

vl: PMP p 1026 nn 28, — Als) i758; 7zier Deel Ap 4162

m 1769. Acarus rupestris, Steenmijt. HOUTTUYN, Natuurl.

Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 154. n. 28. — Naar LIN-

NAEUS 1746 en 1758.

m 1769. Acarus rupestris. LINNAEUS, Syst. Nat.; d.E 13.;

vals P422P9121028:3n.7282!— Alsı1767:

m 1773. Variegated stone Acarus. Hir, Hist. of Anim.;

pi 292n.282 ASM YS2;:1z1e DeelT "cp" 162:

m 1775. Acarus rupestris. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 815.

n. 26. — Als LINNAEUS 1767.

1775. Acarus rupestris, Steinmilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. .p 1056. n. 28. — Als HouT-

TUYN 1769.

im 1776. Acarus rupestris. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 593

223. Trombidium rupestris (:L. 1758).

Prodr.; p. 187. n. 2224. — Diagnose van LINNAEUS. —

Denemarken.

m 1784. Acarus rupestris. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 492. n. 33. — Diagnose van LINNAEUS 1758. — Abusive-

lijk citeert hij SCHRANK 1776. (= Cyta latırostris.)

m 1787. Acarus rupestris. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 374. n. 38. — Diagnose van LINNAEUS 1758.

m 1789. Acarus rupestris. BRANZELL, Mus. natur. Acad.

Ups.; p. 93. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus rupestris, Mite des pierres. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 60. n. 22. — Als FABRICIUS 1781. —

„In Gallia Australis.”

m 1790. Acarus rupestris. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2930. n. 38. — Als FABRICIUS 1781.

m 1792. Acarus rupestris. MANUEL; in: Encycl. meth.,

Hist. Nat., Ins.; v. 7. p. 693. n. 40. — Mitte des roches. p.

685. 693.

m 1792. Acarus rupestris. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 710. n. 20. — Diagnose van LINNAEUS 1758.

m 1794. Acarus rupestris. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 433. n. 42. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m.1802. Acarus rupestris. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 706. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

m 1804. Acarus rupestris, Trombidion des roches. LA-

TREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 398. — Zeer korte.

beschrijving. — „Sur les pierres et les rochers. Cette espêce

est voisine du trombidion faucheur.” — Goed opgemerkt!

Genus Smaris Latreille 1796.

Type Zrombidium squamatum HERM. 1804.

m 1/96. Smaris. LATREILLE, Précis car. gen. Ins.; p.

180. — „Antennules paralleles à la trompe, guere plus lon-

gues, droites, presque cylindriques, de quatre articles; le

dernier armé de deux pieces obsolètes. Trompe longue, avan-

cée, presque cylindrique, un peu en pointe, tronquée, consitant

en deux soies très longues et une lèvre inférieure. — Caract.

habituels. Corps ové, mou, parsemé d’écailles, rouge.

994 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Smaris Latr. 1796.

Deux yeux. Pattes propres à la course; anterieures plus

longues.”

Als) gespeceWfguittaura été l'objetidetmont examen

„type! (zie hierboven, p. 33) noemt hy: Acarus sambuct

SCHRK. Dat is eene grove vergissing: SCHRANK beschrijft

deze soort (zie p. 282), „corpore pedibusque setis longiusculis

conspersis.’” LATREILLE zegt: „corps parsemé d’écailles”.

Hoe is die vergissing ontstaan? Waarschijnlijk omdat

LATREILLE zijn „objet op een Sambucus nigra vond, en

verzuimde, SCHRANK’s tekst nauwkeurig te lezen.

Mai. was zijn „objet” niet anders dan een Trombidium

squamatum HERM. 1804. (Zie hierbeneden, p. 596). — Wij

hebben hier een geval, parallel aan dat van Argas (zie hier-

boven, p. 135, 136), waar de diagnose de type verraadt.

m 1802. Smaris. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 3.

p. 67. — „Organes de la manducation formant un bec avancé,

long, presque cylindrique, dont les valvules sont inégales.

Palpes courts, filiformes, droits, parallèles a la trompe.

Huit pattes. Corps ové, mou. — Exemple. Acarus sambuci

SCHRANK. |

Zie over ,exemple” hierboven, p. 33. — Zie over sam-

‘ buci als type hierboven 1796.

m 1803. Smaris. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 5.

p. 202. — „Bec avancé, long, presque cylindrique; palpes

.filiformes, courts, droits, parallèles au bec.” — Geen type.

_ [Non Smaris LATR. 1804; zie hierboven, p. 270. = Tetra-

nychus. |

224.

Trombidium papillosum Hermann 1804.

(Smaris.)

m 1804. Trombidium papillosum, Trombide papilleux.

HERMANN, Mém. Apr.; p. 29. n. 12. t.2. f. 6. 6a. —6f.; t. 3.

f. V. — „Abdomine miniato, antice latiore, depresso; corporis

papillis cylindricis, brevibus, apice rotundatis. — Abdomen

couleur de vermillon, plus large anterieurement, déprimé;

papilles du corps cylindriques, courts, arrondis au sommet.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 595

224. Trombidium papillosum Herm. 1804.

„Il vit sur les troncs d’arbres et entre les mousses. — Les

pieds sont garnis d’écailles fusiformes au lieu de papilles

Fic. 216. — Overtrek.

cylindriques; les palpes et le bec sont presque toujours reti-

res vers le corps; les papilles qui l’entourent ont plutôt la

forme d’ecailles. — Dans un autre individu je

nps vi lappendice en’bas de bon.

glet des palpes que lon voit dans la figure

6ab.”

Dat is zeer zonderling! — Op boomstammen; in mos;

Frankrijk.

225.

Smaris squamatum (Hermann 1804).

Type van het genus Smaris LATR. 1796.

m 1796. Smaris. LATREILLE, Precis car. gen. Ins.; p.

596 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

225. Smaris squamatum (Herm. 1804).

180. 181. — „Corps ové, mou, parsemé d’écailles, rouge.

Deux yeux. Pattes antérieures plus longues. Antennules

paralleles a la trompe; guère plus longues, droites, presque

cylindriques, de quatre articles; le dernier armé de deux

pièces obsolètes. Trompe longue, avancée, presque cylin-

drique, un peu en pointe, tronquée, consistant en deux soies

très longues et une lèvre inferieure.”

m 1804. Trombidium squamatum. Trombide écailleux.

HERMANN Men App. 29. n..13. 2.2 AEN 7a Dat OM. Ke

LE „Abdomine

profundius mi-

niato, antice la-

tiore, sulcis trans-

versis; corporis

squamis rotun-

datis, peduncula-

1% tis. — Abdomen

> d’une couleur de

vermillon foncé,

plus large à la

partieantérieure,

à sillons trans-

versaux; les écail-

mei .

<= TER

WET DES

PR CL RES

Sì >

Fie. 217. — Overtrek.

les du corps arrondies, pédonculées.”

„Il vit entre les mousses. — Les papilles du corps sont

aplaties. Elles sont trop courtes dans la figure 7b qui repré-

sente une partie d'un pied.”

„La figure de cette espèce s'est trouvée sans description.”

(Editeur).

De beschrijving is dus van HAMMER; zie hierboven, p. 37.

In mos; Frankrijk.

226.

Trombidium velutinus (O. F. Müller 1776).

(Calyptostoma.)

m 1764. Acarus. O. F. Mürrer, Faun. Fridr.; p. 92.

Noot na no. 819 (holoserius) :

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 597

226. Trombidium velutinus (0. F. Müll. 1776).

„In Jungermannia Acarum huic simillimum inveni, oculis

vero, palpis et corniculo, colli baseos holosericei insidente,

et quidem sub lente destitutum.”

Zelfs met de loupe waren snuit, palpen en oogen onzicht-

baar. Dat kan niet anders dan de latere expalpe geweest zijn.

— Op Jungermannia ; Denemarken.

m 1776. Acarus velutinus. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 187. n. 2226. — ,,Ruber, abdomine depresso,

tomentoso, palpis nullis.” — „Conferatur acar. aquat. —

Fn. Fridr. 819. not.”

Men ziet, hij heeft zich verschreven: voor „acar. aquat.”

leze men: „acar. holos.’’.

m 1804. Trombidium expalpe, Trombide expalpe. HER-

MANNS Meérn:SAmptis ps SO:omitl4outey 2e. 8. peter, OT: sate 9.

1 € 2 BASS N:

„Abdomine lateribus retuso, punctis seriatis obscuriori-

Fic. 218. — Overtrek.

bus. — Abdomen rétréci sur les côtés, à points foncés en

series.’

„Irouvee en Avril, dans un forêt, sous les feuilles éparses

aux pieds des arbres. — De la forme et de la grandeur

du trombide fuligineux (1); elle a beaucoup de ressemblance

avec le trombide orduricole (2); elle s’en distingue par la

proportion des pieds, par la tête plus avancée et par les

quatre rangées de points plus foncés, disposés longitudinale-

598 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

226. Trombidium velutinus (0. F. Müll. 1776).

ment; ces points sont au nombre de six, avec un sillon trans-

versal en avant de ces points. Les pattes sont d'un rouge

plus clair que le corps. L'abdomen a presque la forme

d'un parallélogramme, prolongé antérieurement en cône

et arrondi postérieurement. Dans les plus petits, peut-être

les plus jeunes, il est d’une couleur plus vermillon; dans les

autres il est plus foncé comme dans le trombide fuligineux

(1). Sur le dos quatre lignes longitudinales de fossettes; les

deux lignes intermédiaires de six fossettes, dont les antérieu-

res les plus distantes; les deux latérales de quatre fossettes

également éloignées l’une de l’autre. Deux yeux rouges

supérieurs vers les côtés de l’abdomen dans la plus large

partie antérieure (3). Les poils du corps très courts,

blancs, non serrés, mais assez distans, de manière qu'ils ne

forment pas une laine comme sur les trombides soyeux (4)

et fuligineux (1); leur base est large et conique; ils se bri-

sent ensuite en arrière sous un angle droit, et la partie re-

dressée est du double plus longue que la partie de la base.

Les poils qui couvrent la partie antérieure avancée du corps,

sont dirigés en avant, ce qui est particulier; ceux qui entou-

rent le bord antérieur de cette partie conique sont des soies

roides, droites (5).

Quoique cette espèce soit grande, je n’y ai pu découvrir les

palpes appendiculés (6). En pressant la partie antérieure

du corps, il en sort en dessous une partie cylindrique plus

pâle que le corps, un peu amincie vers l'extrémité, au sommet

de laquelle est inséré le bec (7), qui ne paroît ni conique et

triangulaire, à base plus large, ni garni de poils; mais il

paroît composé de deux mandibules onguiculées. Je

n’al pas encore pu séparer ces mandibules, qui sont courtes

inférieurement, rétrécies au milieu et aiguës au sommet.

Dans l’un de ces individus j'ai découvert à ce sommet des

onglets et quelques poils (8). Dans deux autres je n'ai pas

observé les onglets des mandibules; mais le bec, en se sépa-

rant en trois parties (9) analogues à celles du bec des cirons

(10), m'a montré une autre partie singulière, subtile, sortant

de la partie intermédiaire, avec un article court et mobile

au sommet extérieur (11).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 599

226. Trombidium velutinus (0. F. Müll. 1776).

„La structure de la peau est étoilée ou échiquetée: une

tache très-petite, ronde, de laquelle sortent six rayons, dont

chacun se joint à la tache de six autres petites étoiles.”

Opmerkingen. Meesterlijke beschrijving! Om de

lange beschrijving overzichtelijk te maken, heb ik enkele

woorden gespatiëerd. — 1. Allothrombium aphidis DE GEER.

2. Belaustium quisquiliarum HERM., wier haren, by kleine

vergrooting, op die van velutinus gelijken. 3. Twee dubbel-

oogen. 4. Trombidium holosericeus L.; maar zijn holo-

sericeum is eene andere soort! 5. Zijn mikroskoop was niet

goed genoeg, om te zien, dat de haren den vorm hebben

van eene lansspits. 6. Vandaar de naam expalpe. 7. Zie fig.

M, die niet in den tekst genoemd wordt. 8. Zie fig. N., die

evenmin in den text genoemd wordt. Ik kan die ,,haren”

niet verklaren. 9. Zie fig. L, evenmin in den tekst vermeld;

zij vertoont de verlenging der vergroeide maxillicoxae, de

»lèvre inférieure”, en de beide palpen, die hi vergelijkt

met de mandibels der 10. ,,Cirons’’, dat zijn zijne Scirus,

onze Bdella. 11. Ik gaf de verklaring reeds sub 9.

In HERMANN’s beschrijving zijn twee fouten ingeslopen.

1. By de beschrijving der haren verwijst hij naar t. 9. f. O.

Op p. 144 lezen wij echter, dat de éditeur (HAMMER) deze

figuur niet in de nagelaten portefeuille gevonden heeft. 2.

Op t. 3. f. T. zijn de randharen van expalpe afgebeeld (dat

is dus de verloren gewaande figuur O.); in de Explication

des Planches, p. 140, staat echter abusivelijk: „du Trom-

bidium quisquiliarum”, waarop zij gelijken, zie boven, sub

„Opmerkingen 2”.

Trombidium maculatum, Trombide maculé. HAMMER, |. c.

p- 31. — „Le nom de trombide expalpe a été donné a cette

espece avant que l’auteur eüt decouvert, decrit et dessine

les palpes et la bouche; (pl. IX, fig. L., M., N.); il faudroit

donc changer ce nom, ce que l’auteur auroit sans doute fait,

et on pourroit lui substituer celui de’ (zie boven). (Note

de l’éditeur).

(Tyroglyphidae.)

m 1646. Acari. KIRCHER, Ars magna lucis & umbra; lib.

690 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(T'yroglyphidae.)

10. P. 2. c. 8. $ 5. p. 834. — „Non dicam hic de mira cor-

porum minutissimum animalium constitutione, et fabrica,

ut sunt Acari.” — Hij kende geen andere dan farinae, domes-

ticus en lactis ; daarom plaats ik deze passage hier.

m 1759. Würmer, Milben. LEDERMÜLLER, Micr. Ergötz.;

1763. — De eerste 50 ,, Kupfer” en p. 1—96. waren reeds

1759 verschenen.

P. 71. (Hij behandelt farınae) „so findet man deren verschie-

dene Arten. Denn anderst habe ich sie auf den Rinden der

Käse und zwar der Holländischen, anderst im Reis, auf den

Mandeln, Schweinsblasen und andern dürren, sauern und

fetten Sachen gefunden.” — Hij heeft goed waargenomen.

P. 72. „Allzudrocken und allzunass können die Würmer

nicht vertragen, hingegen auf feuchten Körpern halten sie

sich am längsten auf.”

w 1778. Mittes. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 88.

— Zijn „première famille’ bestaat uit „Mittes qui se trou-

vent sur les vivres ou les provisions de bouche.” — Die

“groep komt vrij wel overeen met wat later Tyroglyphidae

genoemd werd.

m 1791. Cirons. BREZ, Flore des Insectophiles; p. 105.

noot. — „Dans la plupart des matieres commestibles gardées

trop longtemps.”

m 1804. Mittes. DUMERIL. Traité élém. Hist. Nat., p. 118.

— Hij meent hier: alle verwanten van de meelmijt. — Nomen

nudum.

m 1804. Mites domestiques. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 341. — Aldus noemt hij de „première famille”

van DE GEER. De beschrijving, die volgt, is echter die van

Acarus domesticus van DE GEER 1778.

Genus Tyroglyphus Latreille 1796.

Type Acarus farınae L. 1758.

# 1796. Tyroglyphus, 7yroglyphe (Fra.). LATREILLE,

Précis car. gen. Ins.; p. 185. — „Mandibules grosses, coni-

ques, tres-pointues, à deux pinces. Deux pièces aigués (1)

formant la lèvre inférieure. Antennules de la méme longueur,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 601

Tyroglyphus Latr. 1796.

peu apparentes, adossées, articulées. — Caract. habi-

tuels. Corps ové, blanc, mou, sans distinction d’anneaux.

Pattes courtes; pelotte mobile munie de crochets (2), au

bout des tarses.”

Opmerkingen. I. Niet ,aigués”, maar stomp. 2.

Hoeveel? uit den pluralis zoude men meenen: minstens 2;

wat niet waar is. De diagnose is dus gedeeltelijk fout. —

Als ,type” (zie hierboven, p. 33) geeft hij aan: ,,Acarus

siro LINNE’’. Nu beteekent Tyroglyphus : kaas-uitholler.

Hij heeft dus de kaasmijt op het oog gehad; maar dan had

hij moeten zeggen: ,,Acarus sivo var. farinae.” Zie daarover

Deelilıp:: 187.

m 1802. Acarus, Mite. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 3. p. 64. — „Palpes peu apparens, fort cours. Mandibules

découvertes, grosses, très-pointues, à deux tenailles. Pattes

propres pour la course. Corps ové, très-mou. Une pelotte

mobile, munie de deux crochets” (sic!) „au bout des tarses.

Exemple. Acarus siro L.”

Zie mijne opmerking hierboven. Zie over „exemple’” hier-

boven, p. 33.

„J avois nommé ce genre tyroglyphe ; mais l’insecte qui

m'a servi à le former” (dat noemen wi: ,type'!)

„étant généralement désigné sous le nom de mite, j'ai cru

devoir me conformer à l'usage ordinaire, et reformer la déno-

mination que j’avois d’abord employé.”

Totaal onnoodig! Bovendien bestaat er reeds een genus

Acarus L. 1758, met Acarus siro L. 1758 (de schurftmijt!)

als type. — Ook reeds een genus Acarus LATR. 1795, met

Acarus coleoptratus L. 1758 als type. — En dan nog Acarus

LATR. 1796, met Acarus geniculatus L. 1758 als type.

m 1803. Mite. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 5.

p. 201. — „Palpes peu apparents, fort courts; mandibules

découvertes, grosses, à deux serres.” — Geen type.

m 1804. Mite (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 7. p. 399. 400. — Nomen nudum.

602 DG. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227.

(Vervolg van Deel I. p. 165. n. 64.)

Tyroglyphus farinae (L. 1758).

Type van het genus 7yroglyphus LATR. 1796.

n 1557. : Vermiculus. JERON. CARDANO, De rerum varie-

tate Libri XVID Mb Sie) 44e p. (Im margine: Pile

mammis cur’). — Reeds tijdens de correctie van vel 11

van Deel I kon ik, p. 166. r. 14. v. b. inlasschen: „Gevonden!

CARDANO 1557. Zie mijn Deel II.” — De passage luidt als

volgt: „nobis vermiculi minimi, ut vix discerni queant, in

urina iam diu apparent.” — Dit is de oudste vermelding

van het voorkomen van Tyroglyphus farinae in urine. De

verklaring ervan gaf ik in Deel I. p. 165.

m 1658. Vermiculus. KIRCHER, Scrutinum phys. med.;

p. 120. — „Huius farinae sunt omnis generis fructus, ....

qui nox insensibilium vermiculorum (ubi nobis smicroscopij

experimento constitit) foetura scatere videntur; & hi comesti,

nescio quid virulentem semper secum adferunt, unde varia

& improvisa morborum genera nascuntur.”

Deze oude passage is hierom merkwaardig, omdat ook in

de laatste jaren gebleken is, dat het nuttigen van oud, muf,

bedorven meel, dat vol Acari zit, zeer nadeelige darmsto-

ringen ten gevolge hebben kan.

m 1663. Vermiculus. JERON. CARDANO, Opera omnia;

tom. 3.: De rerum varietate Libri XII; lib. 8. c. 44. p. 70. —

Als 1557.

O 1667. CHARLETON. Zie Deel I. p. 173. — Deze editie

bestaat niet. Wat hier staat moet dus geschrapt worden.

m 1667. Syro in casco. MERRETT, Pinax rer. nat. Brit;

p. 207. — Nomen nudum. — Britannia.

1668. Vermis incaseo, Acarus, Mite. CHARLETON, Onom.

zoic.; p. 55. — Nomina nuda. — N.B. „hexapodum’”!

w 1677. Vermis in caseo, Acarus, Mite. CHARLETON, Exer-

cit.; p. 58. — Is de 2e editie van 1668. — Nomina nuda.

m 1680. BLANKAART. Zie sub n. 231. p. 627 (dimidiatus).

m 1687. GRIENDEL (Deel I. p. 176. — Door eene ontdek-

king omtrent een van GRIENDEL’s figuurtjes (zie beneden,

sub n. 231. p. 627) kwam ik ertoe, ook de andere figuurtjes

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 603

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

(zie Deel I. p. 177) eens nader te beschouwen, en toen trof

het mij, dat alle 4 figuurtjes, die farinae voorstellen moeten,

door hunne segmentatie en door de richting hunner pooten,

overeenkomst vertoonen met de afbeelding van TORTONI

(zie Deel I. p. 175). Merkwaardig is, dat BONANNI 1691, die

beide afbeeldingen naast elkander reproduceert, de overeen-

komst niet zag. — Ik begon toen ook GRIENDEL's tekst te

bestudeeren. Het resultaat van deze studie vindt men hier

beneden, p. 627.

m 1690. BLANKAART, Collectanea. Zie sub n. 231. p. 628.

m 1694. Mite. M. D. C., Dict. Arts Sci.; v. 3. — „Petit

insecte .... ordinairement dans le fromage....” — Zeer

korte beschrijving, vermoedelijk aan BLANKAART 1688 ont-

leend.

m 1700. Acarus casei. NEBEL, De verm. plumb. depas-

centibus; in: Misc. Cur. Acad. Nat. Cur.; Dec. 3. Ann. 5

& 6. 1697 & 1698 (publ. 1700.); p. 220. — Nomen nudum.

— Duitschland.

m 1702. Caseorum teredo. GAHRLIEP, De minutiis anim.;

in: Misc. Cur. Acad. Nat. Cur.; Dec. 3. Ann. 7 & 8. Ann.

169978271200: (publ.»1702);;x(p256.1-= Nomen nudum.) =~"

Duitschland.

m 1704. Syro in caseo. MERRETT, Brit. rer. nat. pinax;

p. 207. — Als 1667.

oO 1704. Mite, Miton, Midas. Dict. de Trévoux. — „C'est

le plus petit des insectes qui naît dans .... les fruits & dans

le fromage.” — Ik neem aan, dat hij bedoeld heeft: „fruits

secs”. — Gedroogde vruchten, kaas.

m 1720. Acarus, Acarus in caseò. VALENTINI, Amphi-

theatr. zoot.; p. 229. 230. — Korte beschrijving naar VAN

LEEUWENHOEK 1693 en later.

Anecdote. Hy heeft blijkbaar ook POWER 1664 ge-

lezen (zie Deel I. p. 170); diens zin: „its mouth .... when

open’d, it appeared red within”, geeft hem aanleiding te

zeggen: „ex qua apertura partem aliquam intar linguae

proferri vidi” (sic!).

m 1721. Mite, Miton, Midas. Dict. de Trévoux. — Als

1704.

604 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

m 1725. Mute, Syro. SLOANE, Voy. to Jamaica; v. 2. p.

198. — „Are here plentifully found in cheese brought from

Europe.” — In kaas; Jamaica.

m 1727. Mite. NIEUWENTYT, L’existence de Dieu; lib.

2. c. 7. p. 351. — Nomen nudum.

m 1731. Acarus. VAn MUSSCHENBROEK, Tentamina exper.

nat.; p. 102. — „Acari, qui caseo vescuntur, inclusi in vacuum

recipiens post pauca minuta apparuerunt immoti mortuique;

licet autem in hoc recipiente fuerint trium dierum intervallo,

nihilominus readmisso aére in vitam quasi redierunt.”

Het is haast ongeloofelijk; men zoude verwachten, dat zij

uitdroogden of explodeerden.

m 1732. Mite, Miton, Midas. Dict. de Trévoux; Ed. 3.

— Als 1704.

m 1734. Käsz-Miete, Meel-Miete. FRISCH, Beschr. Ins.

Teutschl., v. 11. c. 2. p. 4. — Nomina nuda.

m 1737. Acarus, Dierken, Mytken. SWAMMERDAM, Biblia

Naturae; Bybel d. Natuure; v. 1. p. 57. — Latijnsch en

Nederlandsch; woordelijk als 1669 en 1685.

m 1738. Sierken. SWAMMERDAM, Biblia Naturae; Bybel d.

Natuure; v. 2. Register (ongepagineerd). — Hij verwijst

naar v. 1. p. 57.; maar daar staat: Dierken. — Zoo ook naar

v. 2. p. 708—713.; maar daar spreekt hij over de larven

van Piophila casei, die hij „wurmen noemt. — Zoo maakt

men Registers!

m 1742. Mouche. LESSER, Théol. Ins.; v. 1. p. 78. — „La

mouche qui naît dans la farine, qu’on n’appercoit qu’à peine

sans le secours du microscope.” Hij verwart blijkbaar Pio-

phila casei-larven en Tyroglyphus farinae !

Mite. LYONNET, l. c. in eene noot.

o 1743. Acarus. LINNAEUS, Oratio de memorabilibus in

Insectis .... cum primum deponeret Academiae praesidium.

A°. 1739. d. 3. Oct. — Mente Jussieu ex Svetica in Latinam

vertit Lingvam Parisiis 1743. Abrah. Bäck.

Deze „Oratio’’ is later in de Amoen. Acad. v. 2. 1751. op-

genomen, met dezelfde vermelding over DE JUSSIEU en BÄCK.

Daar vindt men, p. 18:

„Hi sunt exercitus, quos emittit DEus puniendum inobe-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 605

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

dientem gentem; .... Acarus Caseum et farinam .... &c.”

Het merkwaardige daarvan is, dat deze zin niet

Medien. oVorspronkeliliken! Zweedschen

tekst van 1739 voorkomt, dien ik zoo gelukkig

was, in handen te krijgen. Daar leest men:

„Desse äro altsâ de Gups värk i hvilkas äskädande vi oss

öfva skole.”

Hetwelk beteekent: „Deze zijn altezamen Gops werk in

welk wij zien onze oefenschool.”

m 1746. Acarus ex arido caseo. LINNAEUS, Faun. Suec.;

p. 347. n. 1195., waarbij hij BONANNI citeert.

m 1747. Kdsemade. NIEUWENTYT, Rechter Gebrauch der

Weltbetrachtung; p. 352. 353. 373. — Nomen nudum.

m 1749. Acarus. BIBERG, Oecon. Nat.; p. 35. — „Acari

intra aliquot dies familiam usque ad millesimum numerum

augere valent.” (sic!)

m 1749. Acarus casei Helvetici ; Käse-Milbe von Schweizer-

Käse. KNIPHOF, De pedic. inguin.; t. 3. f. P. — Verkleinde

reproductie van CuNo’s figuur (zie Deel I. p. 182); zonder

tekst.

m 1751. Acarus BIBERG, Oecon. Nat.; in: LINNAEUS,.

Amoen. Acad.; v. 2. p. 35. — Als 1749.

o 1751. Vermis, Acarus. Von LINDEREN, Speculum Ve-

neris; p. 467. — Wordt door PALLAS 1760 geciteerd. — In

urine; Duitschland.

m 1751. Acarus. LINNAEUS, Orat. de mem. in Ins.; ın :

LINNAEUS, Amoen. Acad.; v. 2. p. 388. — Zie bij 1743.

O 1752. Acarus. AVELIN. Zie Deel I. p. 185. — Daar ver-

zuimde ik, erop te wijzen, dat derhalve Acarus farinae,

wanneer die in grooten getale met muffig meel op de huid

der babies gestrooid wordt, een ernstig exantheem veroor-

zaken kan.

m 1752. Acarus. BIBERG, Oecon. Nat.; in: LINNAEUS.

Amoen. Acad.; v. 2. p. 35. — Nomen nudum.

m 1752. Acarus. LINNAEUS, Orat. de mem.; n: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 2. p. 405. — Als 1751.

m 1752. Acarus, Thiergen, Mülbe. SWAMMERDAM, Bibel

der) Natur) pr 26teol; dit Als: 1737.

606 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

Käsemade, Miete ; in het Register.

m 1753. Ciron. Encycl. Dict. rais. Sci. Arts Métiers;

v.3. p. 457. — „Aussi dans les fromages.” — Nomen nu-

dum.

m 1753. Milbe. LINNAEUS, Von den Merkw. d. Ins.; i :

Allg. Mag. Nat. Kunst Wiss.; v. 2. p. 328. — Als 1751. —

Nomen nudum.

m 1754. Ciron du fromage sec, Ciron de farine. DE LA

CHENAYE DES Bols; in: LINNAEUS, Systême nat.; Ed. 8a.;

pr 235 sinh 7. = =nA1si11746:

o 1757. Acarus, Acarus farinae. NYANDER, Exanth. viva;

p. 3. — „Hinc farinae et Scabiei acaros unam constituere

eandem speciem concludimus.”

m 1758. Käszwurm, Mehlwurm. GMELIN, Onomatol. Hist.

Nat.; v. 1. col. 30. — Met ,,Kaszwurm” in col. 31. bedoelt

hij echter de larve van Piophila case.

m 1758. Ciron. SWAMMERDAM, Hist. nat. d. Ins. (Verta-

ling der Biblia Naturae); 7m: Collect. acad.; Part. Etrang.;

violiste Natssépov: 21) pil 320 A1s71787:

m 1758. Acarus. SWAMMERDAM, The Book of Nature;

pP. (25. colt 245 Als" 1737.

m 1759. Acarus ex arido caseo, Acarus farinae. DE LA

CHENAYE DES Bois, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 647.

col. 1. — Naar LINNAEUS, Faun. Suec. 1746.

m 1759. Mehlmilbe. LEDERMÜLLER, Micr. Ergötz. 1763.

p. 68. t. 33. f. 2. — De eerste 50 ,, Kupfer” waren einde

1759 verschenen.

P. 69. „Durchsichtig wie Glass; 6 Füsse; ein helles paar

Augen und ein Zangengebiss (1); am ganzen Leibe, Füssen

und Maul aber viele lange Haare. — Sie lebten ohngefähr

8. bis 10. Tage; vermehrten sich inzwischen ungemein stark,

legten sehr viele Eyer, und nachdem ich das grosse Glas,

worinnen ich sie aufbehalten, von ohngefehr in einem trocke-

nen Zimmer stehen lassen, fande ich sie nach ein paar Tagen

mehrentheils todt. — Ihr Gang ist ziemlich geschwinde,

wenn sie auch gleich eine Beute mit sich schleppen, die noch

so gross ist, als ihr ganzer Cörper. — Es ist sehr anmuthig

zu sehen, wenn öfters 3. bis 4. solcher Milben an einem etwas

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 607

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

grossen Staubtheilchen ziehen, und es einander aus den Klau-

en reissen wollen.”

Opmerkingen. 1. Van boven gezien gelijken de 2

mandibels op een tang. Uit niets blijkt, dat hij de scharen

Fic. 219. — 1/1.

der mandibels zag. — Niet alleen zegt hij, dat zij 6 poo-

ten hebben, maar hij beeldt ze ook alle met 6 pooten af!

Overigens zijn de proporties en de beharing tamelijk goed

weergegeven. In het ronde figuurtje, dat boven het rechter

individu (in het midden) geteekend is, en dat de twee eten-

den nadert, meen ik zelfs eene Nympha II (hypopus) te

moeten zien; en dan is dat de oudste afbeelding, die ik ken.

Zie SCHRANK 1781.

P. 69 en 71. Hij vond ze ook in rijst. Ofschoon hij zegt, dat

deze „anderst’’ waren, geloof ik toch, dat het farinae was,

maar anders gekleurd dan die van meel.

608 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

In meel, in rijst; Duitschland.

m 1759. Acarus lateribus sublobatis pedibus 4 posticis

longissimis, femoribus capiteque ferrugineis, abdomine setoso.

Farinae. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 15. — De

diagnose is die van de schurftmijt, maar het woord „farinae”’,

dat er aan toegevoegd is, geeft zooveel te kennen als: Acarus

siro var. farinae.

O 1760. Luis, Kaasmijt. BAKER, Het micr.; v. 2. p. 181.

182. — Als 1744.

m 1760. Acarus farinae. NYANDER, Exanth. viva; in:

LINNAEUS, Amoen. acad. ; v. 5. p.95. — Als 1754; zie hierboven.

oO 1760. Acarus farinae. PALLAS, Diss. de Infestis vivent.

intra viventia; p. 2. — „acarus scabiei, acaro farinae consan-

guineus.’’ — Let wel: niet „idem est”.

Acarus, Vermis. Idem, ibidem; p. 6. — „Vesicae quoque

urinariae ingenerantur vermes .... aut acaros.’ — Hy

citeert VON LINDEREN 1751 en CARDANO 1557.

m 1761. Acarus stro. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.;

p. 481. n. 1975. — N.B. De diagnose is die van de schurft-

mijt, maar hy citeert ,,Acarus farinae Fn. 1195” en andere

schrijvers, zelfs: „Suecis Mahl.”!

m 1761. Acarus stro, Mählmilbe. GESSNER, Abh.

Getreyd zu bewahren; in: Abh. naturf. Ges. Zürich; v. 1.

p. 267. — Op tab. I., carton onderaan: Acarus farinae.

„Das Haupt ist zugespitzt, der Bauch rundlicht eyförmig

(1), und der Farb blass, fast

durchsichtig, hat acht braun-

rothe Füsse, von denen die

hintern länger sind (2), der

Rücken ist borstig.’’ — Ver-

der hetzelfde over „die Raud

der Kinder” als AVELIN

1752:

| Opmerkingen. 1. Be-

N “ ter ware:. „rundlicht vierec-

kig’’, zooals ook zijne figuur

BiG. (2205 Sai! toont, en zooals werkelijk

het geval is. 2. Deze mededeeling is nieuw, en juist.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 609

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

In meel; Zwitserland.

m 1761. Milbe. SULZER, Kennz. Ins.; p. 23. — N.B. de

passage uit LINNAEUS, Oratio 1751!

Mehlmilbe. Idem, ibidem; p. 184. — Hij beschrijft Acarı

in het algemeen; noemt daarbij ook deze soort. Fout is:

„ist eben die, welche bei den Menschen zwischen Haut und

Fleisch steckt.’

o 1762. Acarus. BiBERG, Oecon. Nat.; in: LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 2. p. 35. — Als 1749.

m 1762. Mitte. BONNET, Consid. s. l. corps organ.; c. 8.

art. 131. — Nomen nudum.

m 1762. Acarus casei antiqui, Ciron du fromage. GEOF-

FROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 622. 623. n. 3. — „Ressemble

beaucoup à celui de la galle, mais il est un peu plus grand.”

— Dat heeft hij van LINNAEUS. — „On voit qu'il a sur le

corps quelques poils longs, ce que l'on n’apercoit pas dans

celui qui précède” (siro).

„Dans le vieu fromage, dans la farine; et j'ai eu des pains

à cacheter reduits en poussière par ce petit insecte.” —

Frankrijk.

o 1762. Acarus. LINNAEUS, Orat. de mem. in Ins.; im:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 2. p. 405. — Nomen nudum.

— Als 1751. ;

m 1762. Mite. BIBERG, Oecon. of Nat.; in: STILLING-

FLEET, Misc. tracts; p. 90. — Als 1749.

m 1763. Cheese mite. BROOKES, A new and accur. Syst.;

p. 278. — Korte, maar goede beschrijving. ;

Meal acarus. Idem, ibidem; p. 280. n. 10.— „So called by Lın-

NAEUS, is nothing else but the cheese mite before mentioned.”

m 1763. Acarus siro farinae, Mide 1 meel. PONTOPPIDAN,

Danske Atlas; v. 1. p. 699. n. 4. — Nomina nuda. — Dene-

marken. |

o 1764. Acarus. BIBERG, Oecon. Nat.; 2m: LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 2. p. 35. Als 1749.

m 1764. Acarus casei antiqui, Ciron du fromage. GEOF-

BROVENEist, abos Isse 24,p.s622#623. mrd Als 1762.

a 1764. Mite de farine. LEDERMÜLLER, Amus. micr.; Pp.

88—94. t. 33. f. 2. — Als 1759.

610 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

o 1764. Acarus. LINNAEUS, Orat. de memor. in Ins. ; in:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 2. p. 405. — Als 1751.

m 1765. Ciron de la farine. MENURET; in: Encycl. Dict.

rais. Sci. Arts Métiers; v. 8. art. Insectes; p. 787. — Nomen

nudum.

Mite. Idem, ibidem; v. 10. p. 579. — Naar POWER 1664,

Hooke 1665 en VAN LEEUWENHOEK 1693 en later.

Pou sur les puces. J. D. in: ibidem; v. 17. Suppl. p. 811.

— Naar BAKER 1743.

m 1765. Acarus siro farinae, Miete im Mehl. PONTOPPI-

DAN, Kurzgef. Nachr. Naturh. Dännemark; p. 231. n. 4. —

Nomina nuda. — In meel; Denemarken.

m 1766. Kaas-myt, Kaas-maai. ROESEL VAN ROSENHOF,

De nat. hist. d. Ins.; v. 3. p. 145. — Als 1749; zie Deel I.

p. 185:

m 1767. Melhmilbe. BECKMANN, Anfangsgr. Naturh.; p.

117. — „Die Mehlmilbe kriecht in die Schweisslöcher der

Menschen und verursacht die Krätze.”

m 1767. Acarus siro var. farinae. LINNAEUS, Syst. Nat.;

Ed. 12.,v. 12P22,Dp. 1024.,n. 15. — Als 175855 zien Deelalt

D-91872

m 1767. Acarus farinae. SANDIFORT, Natuur- en Geneesk.

Bibl.; v. 3. p. 586. noot, bij referaat over PRINGLE, Obs.

diseases Army. — Nomen nudum.

O 1768. Mitte. BONNET, Consid. corps organ.; c. 8. art.

131. — Nomen nudum.

o 1768. Acarus farinae. CRELL, Diss. de contagio vivo;

p. 26. $ 22. — Is dezelfde als Acarus sıro.

m 1768. Acarus farinae (p. 249); Vermis, Acarus (p. 253).

PALLAS, Diss. de/Infestis viv. intra viv.; in: SANDIFORT,

Theses diss. — Als 1760.

m 1768. Ciron de la vieille farine, Ciron du fromage. VAL-

MONT DE BOMARE, Dict. rais. univ. hist. nat. — „Semblable

à celui dans la peau de l'homme; mais un peu plus grand.”

— Blijkbaar naar GEOFFROY 1762.

Tique du fromage, Tique de la farine, Ciron du fromage,

Ciron de la farine, Acarus casei, Acarus farinae, Mitte. Idem,

ibidem, art. Tique. n. 3. — Nomina nuda.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 6ll

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

m 1768. Ciron de la vieille farine, Ciron du fromage. VAL-

MONT DE BOMARE, Dict. rais. univ. hist. nat.; v. 3. p. 186.

— Als hierboven.

m 1769. Mite, Blattea, Myte. FERMIN, Descr. gen. Suri-

nam; v. 2. p. 315. — „Les Mites sont des insectes presque

imperceptibles, qui rongent .... & la fleur de farine. Celles

qu'on a a Surinam, sont de belles Mites blanches, qui font

beaucoup de dégât. Elles se logent, particulièrement, dans

les barriques de farine, pour en détruire toute la fleur”.

In meel; Suriname.

m 1769. Acarus siro, Acarus siro farinae, Kaasmyt. Hout-

Bun, Natuurl. Hist vw. 1. Stuk (= toman Slip. 2 mt

15. — P. 130: Myt, Mite (Fra.), Siron, Ciron, Ciro, Syro, Meat

(Eng.), Mite (Eng.), Mübe (Dui), Mahl (Zwe). — Hij

verwondert er zich over, dat LINNAEUS deze

oon t met de scha rktim=ijt. \ve nw ard esit(zie

uitvoeriger bij no. 268 sub 1769). — Beschrijving naar LIN-

NAEUS 1746. Citeert ook LEDERMÜLLER, POWER, VAN LEEU-

WENHOEK. — P. 132—133. Hij begrijpt ook niet, dat men

schurft kan krijgen door bepoedering met meel (citeert

AVELIN 1752); want, dan zouden de dames,

die iza cli» piorerd'erembovali lamgde.s chu rift gie-

kregen hebben. (Hij heeft niet goed gelezen, want,

AVELIN zegt duidelijk: ,, farina cereali, in qua Acari saepis-

sime habitant.’’).

Luis. Idem, ibidem; p. 148. — Op vlooien; naar POWER 1664.

m 1769. Acarus siro farinae. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

13; v. 1. P. 2. dimid. 2. p;.1024:!'n.15:'— Als:1767.

m 1769. Acarus in caseo, Acarus in farina. MURRAY,

De verm. in lepra obviis; p. 9. — Hij gelooft, dat het dezelfde

is als Acarus siro; zie aldaar.

[P. 12. 13. $. 4. Hier komt een verhaal voor, dat ,, Vermes”

van den vloer van een ziekekamer terecht kwamen in den

nachtspiegel; dit verhaal wordt later meermalen geciteerd;

maar uit niets blijkt, dat deze ,vermes” Acari waren.]

m 1769. Mite. Blatta. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ. hist. nat.; v. 7. — „qui se trouve dans la farine.” —

Nomen nudum.

612 .DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

Tique du fromage, Tique de la farine, Ciron du fromage,

Ciron de la farine, Acarus casei, Acarus AR: Mitte. Idem,

ibidem; v. 11. — Nomina nuda.

Ver de fromage, Acarus. Idem, ibidem; v. 12. — „D’une

extreme petitesse, vit dans les fromages .... Vu au micro-

scope, paroit composé de douze anneaux.” — N.B. zie hier-

boven, p. 7. sub. 1738.

m 1769. Acarus, Maade. VALMONT DE BOMARE, Algem.

Woordenb. nat. Hist.; v. 2. — Vertaling van het boven-

staande.

Myt van het oude graan, Myt van de kaas. Idem, ibidem;

v. 2. — Als 1768.

m 1770. Mitte. (DE BEAURIEU), Cours d’hist. nat.; v. 7.

p. 226. — Nomen nudum.

m 1770. Myt, Blattea. FERMIN, Nieuwe alg. beschr. Suri-

name; v. 2. p. 287. — Als 1769.

o 1770. Milbe. LINNAEUS, Merkwürdigk. Ins.; in: WE-

BER's Schwed. Mag.; v. 2. p. .... — Als 1751.

m 1771. Mate. ADAMS, Microgr. ill.; Ed. 4.; p. 95. — Als

1746;0z1e Deeley ip. 183:

m 1771. Mate, Miton, Midas. Dict. univ. Franc. et Latin;

Als 1704, met toevoeging van enkele voedselmedia, ontleend

aan VAN LEEUWENHOEK.

m 1771. Ciron de la vieille farine; Ciron du fromage.

Encycl. Dict. univ. rais.; v. 9. — Als 1768.

m 1771. Mitte. DE GEER, Mem. Hist. Ins.; v. 2. P. 2.

p. 111. — „Insectes domestiques; .... Les Mittes qui vivent

dans la farine & dans le fromage.”

O 1771.. Siro. ZWICKI, Diss. de statu .... retis Malpigh.

— ,,Videntur Sirones non multum abludere” (in gedaante

afwijken) ,,ab illis, qui .... caseum veterem acerrimum ....

devorant, nam hi microscopio visi Ettmuellerianae iconi

prorsus similes apparent.” — Evenals LINNAEUS, ziet hij

dus geen verschil.

[m 1772. NIEBUHR, Beschreib. Arabien; -p. XXXVII.

— „Insekt in Zwiebacken, Waizen und andern Früchten.”

— Wordt meermalen geciteerd; uit niets blijkt, dat hij

Acari bedoelde]

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 613

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

m 1772. Acarus albus, corpore spinoso ; Fiskmaur, Fisk-

mor (IJSl.). OLAFSEN; in: OLAFSEN & POVELSEN, Reise

igiennem Island; v. 1. p. 607. C. a. t. 44. f. f.

— „Er det allermindste bekiendte og doch det

allerskadeligste Insect i Island. Fiskmoren er

hvid glindsende overalt, undtagen en sort Plet

bag eller oven paa. Den har mange spidse og

lange Tagger, isaer de som staae ud fra Sider- BREE =.

ne, hvoraf 2de ere de stgrste, og andre 2de staae -

bag ud. Dette Insect fortaerer Indbyggernes torre Fiskevaer.”

Is het allerminst bekende en toch het allerschadelijkste

Insekt in IJsland. Vischmijten zijn wit glanzend overal,

uitgezonderd een zwarte vlek achter of boven. Het heeft

vele spitse en lange takken (uitsteeksels), vooral die welke

van de zijden uitstaan, waarvan 2 de langste zijn, en 2

andere achter uitsteken. Dit insekt verteert van de inboor-

lingen de droge vischwaren.

Opmerkingen. Aangezien het diertje beschreven

wordt als „glanzend’’, met 2 langere zijdelingsche en 2 ach-

terrand-haren, zoo meen ik goed gedetermineerd te hebben.

— In latere schrijvers wordt zij wel eens als Glycyphagus

domesticus verklaard; deze is echter niet „glanzend” en alle

haren zijn ongeveer even lang. — Zijne figuur staat onderst

boven: immers de zwarte vlek (voedselbal) wordt als „ach-

teraan’’ beschreven.

„Den aeder ogsaa mange andre Ting, endog andre Insec-

ter, hvilket jeg ofte erfarede paa min Samling; i Saerdeeleshed

aad den Coleoptera og Aranea.”

Zij vreten ook vele andere dingen; ook andere en

wat ik dikwijls ondervond bij mijne verzameling; inzonder-

heid Coleoptera en Araneae.

Mic72 Adem} ibidem;) v. 2%p"#712.

Fiske-Insect. Idem, ibidem; Register.

m 1773. Acarus casei, Acarus of cheese, Cheese-mite. HILL,

Hist. of Anim.; p. 23.

[ta Bonsai) Betracht. Gegenstände Naturlehre; i :

Neues Hamb. Mag.; v. 4. n. 84; p. 505. — Zijne. „Käse-

milbe” is Piophila caser.]

614 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

m 1774. Mehlmilbe. BORNER, Samml. aus d. Naturg.; p.

553. — „Ist eben die, welche bey den Menschen zwischen

Haut und Fleisch steckt.’ — Verder: „Wenn man die klei-

nen Kinder” &c., het verhaal van AVELIN 1752.

m 1774. Mite. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 29. — Woor-

delijk als MENURET 1765.

m 1774. Mehlmilbe. GOEZE, in zijne vertaling van DE

GEER’s Mémoire &c.; v. 1. P. 2. Discours 1.; in: Naturfor-

scher; St. 3.; p. 281. — In eene noot: „Ich habe Erfahrungen,

dass die Mehlmilben mit sechs Füssen geboren werden, und

zween nachbekommen.” — Dat wist VAN LEEUWENHOEK

1694 reeds. Bedoelt hij nu het 4e paar pooten?

[m 1774. GOLDSMITH, An hist of the earth; v. 3. p. 165.

— Kaas in Lapland heeft geen ,,mites’’, „probably because

the mite fly is not to be found in Lapland.” — Hij bedoelt

dus met ,mite” de larve van Piophila casei.]

m 1774. Acarus albus corbore spinoso ; Fiskmaur. OLAF-

SEN; in: OLAFSEN & POVELSEN, Reise Island; v. 1. p. 42.

— Als 1772.

m 1775. Tique du fromage, Ciron du fromage, Tique de

la farine, Ciron de la farine, Acarus caser, Acarus farinae,

Mitte. Encyel. Dict. univ. rais.; v. 40. — Nomina nuda.

m 1775. Acarus siro farinae. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

813. n. 16. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Mite, Blattea. FERMIN, Ausf. Beschr. Surinam;

v. 2. p. 298. — Als 1769.

Blattea surinamensis (sic!), MARITINI (vertaler), ibidem;

noot.

m 1775. Acarus siro, Käsemilbe. FUESSLIN, Verz. Schweiz.

Insp 05919911180: „Im alten Kass und Mehl häufig.’

— Zwitserland.

m 1775. Acarus siro, Ostmid, Meelmid, Mot. HAMMER,

Faun. Norv.; p. 156. n. 690. — Hij staat nog op het stand-

punt van LINNAEUS: „Der er ingen anden Forskiel mellem

Meelmid, Skabmid,” &c. (Er is geen ander verschil tusschen

meelmijt, schurftmijt, &c.). — Toch zegt hij „Findes i gam-

mel” (oud) „Meel og Ost” (kaas). — Noorwegen.

m 1775. Acarus siro, Käsemilbe. Mehlmilbe, Kaasmijt. P.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 615

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

L. S. MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1049. n. 15.

— Als Houttuyn 1769.

m 1775. Mor. OLAFSEN in: OLAFSEN & POVELSEN,

Reise Island; v. 2. p. 51. — Nomen nudum.

Maur, Acarus. Idem, verklaring der tabula XVI. —

Nomina nuda; figuur als die van 1772.

m 1775. Ciron de la vieille farine, Ciron du fromage.

VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ. Hist. nat.; v. 2. p.

193. — Nomina nuda.

Tique du fromage, Tique de la farine ; Ciron du fromage,

Ciron de la farine, Acarus caseı, Acarus farinae, Mitte. Idem,

ibidem; v. 6. p. 177. — Nomina nuda.

Ver du fromage, Acarus. Idem, ibidem; v. 6. p. 367. —

Als 1767.

m 1776. Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; in: Beschäft.

Berlin. Ges.; v. 2. p. 273. — ,,Sah ich doch dergleichen zuver-

läszig an einem Floh, zwischen den Schuppen des Hals-

kragen hervorkommen, und zwischen den Schiebergläschen

herumkriechen.” — Dat waren Nymphae II (hypopi). —

Pulex ; Duitschland.

m 1776. Myt in het meel. LEDERMÜLLER, Mikr. Vermaak-

lykh.; v. 1. p. 52. — Als 1759, met dezelfde figuur.

m 1776. Meel-mid, Ost-mid. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 186. sub n. 2214. — ,,0st” = kaas. Die namen

komen voor in het gedeelte over de schurftmijt; hij is dus

in dit opzicht nog niet wijzer dan LINNAEUS. — Denemar-

ken, Noorwegen.

Acarus cadaverum, Fisk maur (IJsl.). Idem, ibidem; p.

187. n. 2230. — „Albus ovatus; setis raris, pedibus posticis

brevissimis.’’ — Hij citeert OLAFSEN 1772, maar die geeft

geene beschrijving van de achterpooten. Heeft MÜLLER zelf

een „Fisk-maur” gezien? En was dat een „hypopus”’? —

Denemarken.

m 1776. Acarus lateribus sublobatis ; abdomine postice bi-

seto ; setis corpore brevioribus ; pedibus quatuor posticis graci-

libus., SCHRANK, Beytr. Naturg.; p..121. n..22. t. 6. f. 2. 3.

— Dat is eene verbeterde editie van de diagnose, die LIN-

NAEUS 1758, 1767 van de schurftmijt geeft. Hij citeert ook

616 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

„LINNAEUS: Acarus siro.” Erg „dom van hem. — Verkort:

„Käsemilbe ; vorzüglich klein; eine der bekanntesten, die

aber nichts desto weni-

ger dem Ritter von Lin-

nee ausser den Abzeich-

nungen, die davon häu-

fig vorhanden sind, nicht

bekannt zuseyn scheinet.

Denn nach demselben:

ihre Füsse III und IV

vorzüglich lang. Dieses

Kennzeichen habe ich

niemal bemerken kön-

nen. Eher wären sie kür-

zer, wenigstens dünner;

haben ebenfalls an jedem Gelenke auf der vordern Seite

ein langes Haar, und endigen gleichfalls in eine stumpfe

Spitze. Überall fünf Glieder. Füsse I (Fig. 3) am innersten

Gelenke an der untern Seite einen krummgebogenen Zahn a.

um sich desto fester zu halten, vielleicht bequemer zu graben

(2). Körper aus dreyen Stücken: Rüssel d., der aus zwoen

Spitzen bestehet (3); Rückenschilde e (4) unter welchem die

Füsse I und III, die die Natur stärker gemacht hat, weil

schwerere Arbeit zu verrichten; Rumpf /., ohngefähr um die

Mitte an beyden Seiten eine kleine Ausschweifung, auch ein

oder das andere Häärchen (5). Rückwärts etwas mehr haa-

rig, besonders 4 Häärchen, länger als die übrigen, aber doch

kürzer als die Hälfte des Leibes; unten zwey, oben zwey.

Farbe durchscheinend weiss; am Kopfe und Füssen etwas

brandgelbes.”’

Opmerkingen. 1. Ik herinner eraan, dat LINNAEUS

voor de schurftmijt (stro scabiei) en de meelmijt (siro farinae)

slechts ééne diagnose gaf, en wel eene, die ontwijfelbaar

slechts de schurftmijt aanduidt. 2. Daaruit blijkt, dat SCHRANK

zich tevreden stelde met het bezichtigen van slechts één

individu, dat.toevallig een 3 was. Hi is de eerste

die een d'zagen afbeeldt. 3 Goedgezien; het

was echter al lang bekend (1622. 1664. enz.). 4. Hij denkt

Fie. 222. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. IVA

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

aan een insekt. 5. Seta scapularis externa en seta praecoxalis

III.

Op kaas; Oostenrijk.

m 1776. Käsemilbe. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.; p. 244.

— „In der Rinde alter Käse giebt es deren bei Millionen.’

— P. 245. „Im Mehl.” — Zwitserland.

m 1777. Mehlmilbe. BECKMANN, Anfangsgr. Naturh.; Ed.

2.; p. 101. — Als 1767.

m 1778. Luis op Vlooijen. BAKER, Het mikr.; v. 2. p.

181. — Als 1743.

Luis op droogeryen. Idem, ibidem; p. 182. — Als 1743.

m 1778. Acarus siro, Käsemilbe. FISCHER, Vers. Naturg.

Livl.; p. 166. n. 441. — Kaas; Lijfland.

m 1778. Mehlmiete, Mehlmiethe, Mehlmilbe, Käsemilbe,

Acarus siro. GOETZE; in: DE GEER, Abgek. Gesch. Ins.; v.

DaB. pi 6.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86.

— Dans la farine, sur le fromage.

Acarus farinae, Mitte de la farine. Idem, ibidem; p. 97.

— „Acarus oblongus albus, capite rufescente, pedibus coni-

cis crassioribus aequalibus. — Mitte allongée blanche, à

téte roussàtre et à grosses pattes coniques égales. — Verkort:

»De la farine de seigle. Blanc, téte et di

pattes un peu roussàtres. Corps ovale,

allongé, téte grosse, conique, se terminant

en pointe mousse. Pattes grosses, assez

longues, surtout celles des deux premi-

eres paires, qui surpassent un peu en

grosseur les 4 autres; . elles diminuent

peu à peu de volume, et se terminent

en pointe mousse, où j'ai cru voir un

petit crochet, mais pas assez distincte-

ment pour en être tout-à-fait assuré;

je n'ai point remarqué à leur extrémité

Cette petite vessie transparente (1); au. Fre: 23.7 i3j2

reste diviséés en articulations et garnies de poils, dont un

surpasse les autres en longueur. Tête et corps ont aussi ‘des

poils; ceux de derrière très-longs. — Marchent assez vite;

618 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

elles aiment à s’enfoncer bien avant dans la farine.”

Opmerkingen. 1. Die hy bij Parasitidae en Ixodi-

dae zag. — Ik merk nog op, dat hij, evenals SCHRANK 1776,

slechts één exemplaar onderzocht, een ©.

In roggemeel; Zweden.

m 1779. Acarus siro, Käsemilbe. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; p. 394. n. 2. — „In Mehl und Käserinden”. — Hij

beschouwt, evenals LINNÉ, deze identiek met de schurftmijt.

m 1779. Mitte. BONNET, Consid. corps organ.; c. 8. art.

131. — Als 1762.

1779. Acarus siro, Miide. WILSE, Phys. Beskriv. Spy-

deberg; p. 80. — Nomen nudum. — In meel; Noorwegen.

m 1780. Acarus siro var. farinae, Okok (Groenl.). OTHO

FABRICIUS, Faun. Groenl.; p. 221. Na LINNE’s diagnose

van de schurftmijt volgt: „Varietatem farinae quidem etiam

in farina mea vidi: an vero in Groenlandia domi habeat,

incertus sum, dum Groenlandi farinaceas non utuntur.”

Acarus cadaverum. Idem, ibidem; p. 222. — Citeert O. F.

MÜLLER 1776, met diens diagnose, en OLAFSEN 1772. —

„Habitat in siccatis; praesertim piscibus, Groenlandorum.

Noxius satis. Praecedenti’ (farinae) „affinis.

m 1780. Acarus acarorum. GOEZE, Neuentdeckte Theile

an Ins.; p. 98. — Hij beschrijft een Acarus acarorum (zie

hierboven, p. 247), en vervolgt:

„dergleichen ich auch aus einem todten trockenen Floh,

habe auskriechen sehen.’ — Dat was eene andere soort,

en wel Nymphae II van farinae.

m 1781. Acarus siro. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p. 489.

n. 21. — Diagnose: „Albidus femoribus capiteque ferrugi-

neis, abdomine setoso.” Dat is de tweede helft van de dia-

gnose, die LINNÉ van de schurftmijt gaf, en die tweede helft

past vrij goed op farinae. Zijne citaten zijn goed, en hij voegt

eraan toe: „Conf. Acarus domesticus’ (&c. van DE GEER

1778); „vix satis distinctus.” — Dat is hem niet kwalijk

te nemen.

m 1781. Acarus siro, Käsemilbe. SCHRANK, Enum. Ins.

Austriae; p. 512. n. 1056. — Daarmede benoemt hij de door

hem 1776 beschreven Acarus.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 619

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

Acarus acarorum, Milbenmilbe. Idem, ibidem; p. 524. n.

1087. t. 3. f. 3. [non Acarus acarorum GOEZE 1780; = Scut-

acarus acarorum.]

Descr. Hemisphaericus, pallidus, glaber,

pilis tantum in corpore aliquot brevibus (1),

in pedibus nonnihil numerosioribus. In secun- —s

do pedum pari haud procul a basi seta lon- ®

giuscula. Pedes omnes aequales, breviusculi

(2). Antice corpus minutum, sui setulae duae

antrorsum porrectae insident divergentes (3).

— Habitat in acaro crassipede, adulto. Enumerat LINNAEUS

acarum quendam, quem Scabrum (4) vocat; an non ea spe-

cies Acarus crassipes acaro acarorum infestatus? (5). Certe

minutus noster acarus in acaro majori quietissimus, nume-

rosusque adest, ita ut fere duodecim insectum unicum

obsideant; nec facile etiam a mortuo discedit, sed cum

illo moritur.”

Opmerkingen. 1. Wel wonder, dat hij die doorschij-

nende haren zag. 2. Hij teekent de pooten III en IV te lang,

en bovendien zonder de zware eindborstel. 3. Een gedeelte

van het gnathosoma. 4. Camisia scaber ; zie n. 274. 5. Wat

heeft dat hiermede te maken?

Tyroglyphus farinae leeft inderdaad ook in de vrije natuur.

Geen wonder, dat SCHRANK een dozijn hypopi ervan

op Pergamasus crassipes vond. — Zijne figuur gelijkt

wonderveel op die van LEDERMÜLLER 1757.

m 1782. Acarus siro, Käsemilbe. BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed. 2.; p. 393. n. 2. — Als 1779.

m 1783. Käsemilbe. (Anonymus), Die Käsemilbe; n:

Leipz. Woch. f. Kinder; v. 2. p. 148.

Dat men in een kinderboekje ook iets over Acari mede-

deelt, liefst over de kaasmijt, is prijzenswaard; maar dan

moet men het goed doen. Niet als volgt:

„Leib mit ungeheuren Stächeln .... Fuss mit Klauen

. Man hatte einmal eine Käsemilbe in ein Vergrösse-

rungsglase eingeschlossen.... sieben Monate .... starb....

gab einer neuen Kreatur das Leben .... nach zwölf Tage

kam daraus eine Fliege zum Vorschein.’’ — Dat is ontleend

Fic. 224. — 3/2:

620 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

aan SWAMMERDAM’s beschrijving van Piophila casei, v. 2

p. 696.

m 1783. Acarus farinae. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE); v. 7. p. 42. — Als 1778.

Mehlmilbe. Gorze, ibidem; p. 241. (Erkl. d. Fig.)

m 1783. Acarus farinae. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 202. n. 1334. — Diagnose van DE GEER 1778.

w 1784. Käsemilbe. LESKE, Anfangsgr. Naturg.; p. 533.

n. 2. — De diagnose is echter die van de schurftmijt.

m 1784. Acarus siro, Käsemilbe. SCHMIEDLEIN, Taschenb.

Insektenfr.; p. 87. — Nomen nuduïn. — Citeert LEDER-

MÜLLER 1759.

m 1784. Acarus siro, Käsemilbe. ZETZELL, Anmerk. über

Acarus reduvii Tödtung; in: Kön. Schwed. Akad. Wiss.

Neue Abh.; v. 1. p. 229. — Nomen nudum.

m 1785. Mehlmilbe. BECKMANN, Anfangsgr. Naturh.; p.

109.7 Als 767

m 1785. Ciron. Buc’Hoz. Hist. Ins. utiles; p. 318, —

„Iremper le fromage dans l'huile.” — Nomen nudum.

m 1785. Myt, Blattea. FERMIN, Nieuwe alg. hist. Suri-

naame; Ed. 2.; v. 2. p. 287. — Als 1769.

m 1785. Acarus casei, Ciron du fromage. Fourcroy, Ent.

paris.; v. 2. p. 527. n. 3. — ,,Acarus casei antiqui.”’

m 1786. Acarus siro. Morr, Forsog Islandsk Naturhist. ;

p. 104. n. 224. — „Er en lidet Mid.” — In meel; in kaas;

IJsland.

Acarus cadaverum, Fiskmaur. Idem, ibidem; p. 104. n.

225. — Nomina nuda. — Citeert OLAFSEN 1772 en O. F. Mür-

LER 1776.

m 1786. Acarus stro, Kdsemilbe, Ciron de fromage.

SCHMIEDLEIN, Einl. Insectenlehre; p. 422. — Weinig, maar

uit oudere boeken: BACKER (lees: BAKER 1743), LEUEWEN-

HOECK (lees: VAN LEEUWENHOEK 1684), ADAMS (1746). —

Waarom niet uit DE GEER geput?

m 1787. Acarus stro. AVELIN, Mirac. Ins. ; n : LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 3. p. 333. — Als 1752; maar in de oorspron-

kelijke editie staat: Acarus farinae. Dat is eene ongeoorloofde

„heentia’”’ van SCHREBER!

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. .621

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

m 1787. Acarus farinae. BAECKNER, Noxa Ins. ; im: Idem,

ibidem; v. 3. p. 345. — Als 1752. Zie Deel Deen 185.

m 1787. Acarus. BIBERG, Oecon. Nat.; 1: Idem, ibi-

dem; v. 3. p. 35. — Als 1749; zie hierboven, p. 605.

m 1787. Acarus siro. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2. p.

373. n. 25. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Acarus farinae. FORSSKÄHL, Hospita Ins. Flora;

in : LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 285. — „Secale cereale’;

hij bedoelt: roggemeel.

m 1787. Acarus siro; Käsemilbe. HERBST, Natürl. Abb.

merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 141. n. 2. — Korte beschrijving

naar SCHRANK 1776, met diens figuur.

Kasemilbe, bij de figuur.

m 1787. Acarus siro. LINNAEUS, Oratio &c.; in: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 405. — Als 1751; maar daar

staat alleen: Acarus. Dat is eene ongeoorloofde „licentia ’

van SCHREBER.

m 1788. Acarus siro, Miete, Ciron ,Mite (Eng.). BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 3.; p. 435. n. 2. — Als 1779.

m 1788. Ciron du fromage. P. A. F. Ray, Zool. univ.; p.

607. n. 3. — Zeer kort, naar GEOFFROY 1762.

m 1789. Mitte. MAUDUYT, Discours prélim.; in: Encycl.

meth.; v. 4. Ins.; p. CCLXXII. — „Attaquent le biscuit &

ici les sne farineuses converties en pâte, dessechées,

& qui ont un peu vieilli.” — Blijkbaar zelf waargenomen.

— Frankrijk.

m 1789. Acarus siro, Ciron du fromage. RAZOUMOWSKY,

Hist. nat. du Jorat.; v. 1. p. 239. — Diagnose van de schurft-

mijt! — Zwitserland.

m 1789. Acarus siro, Mite de la farine. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 50. n. 11. — Naar DE GEER 1778 en SCHRANK

1776. — „In Gallia Australis.’’

Acarus acarorum, Mite des mites. Idem, ibidem; p. 78.

n. 86. — Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Mehlmilbe. BRAHM, Insektenkalender; p. XLI.

— Nomen nudum.

m 1790. Acarus siro. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5. p.

2928. n. 5. — Diagnose van DE GEER’S farinae. |

622 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH.

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

Acarus acarorum. Idem, ibidem; p. 2934. n. 81. — Diagnose

van SCHRANK 1781. — Citeert abusivelijk ook LINNAEUS

1746 (= Scutacarus acarorum).

m 1791. Acarus siro, Käsemilbe, Miete, Ciron, Mite (Eng.).

BLUMENBACH, Handb. Naturg.; Ed. 4.; p. 396. — Als

1788.

m 1791. Acarus siro, Käsemilbe. FISCHER, Versuch Na-

turg. Livland; p. 358. n. 661. — Nomen nudum. — In kaas;

Lijfland.

m 1791. Mitte du fromage. OLIVIER, art. Ciron; im : Encycl.

meth., Hist. nat., Ins.; v. 6. p. 2. — Nomen nudum. —

„Qui occasionne la gale’!

m 1791. Acarus caseı, Acarus farinae, Ciron du fromage,

Ciron de la farine, Tique du fromage, Tique de la farine, Mite.

VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ.; v. 14. p. 209. —

Nomina nuda.

Ver de fromage, Acarus casei, Idem, ibidem; p. 597. —

„Ce ver paroit a la vue simple comme une particule de pous-

siere mouvante; mais au microscope il paroit composé de

douze anneaux; le premier de tous forme la tête du ver.”

— Zie hierboven, p. 7.

m 1792. Mitte ciron. MANUEL; in: Encycl. méth., Hist.

nats, Ins; Vv. 7229p! 685. n. 29.; 691.) n, AS Acarus!sino:

p. 691. n. 29. — Mitte Siron bij de figuur 12. t. 255. (die

van DE GEER 1778).

m 1792. Acarus siro. PETAGNA, Instit. EntiSbmves Oep:

708. n. 10. — Diagnose van DE GEER's farinae 1778.

m 1793. Käsemilbe, Meelmide (Dee.), Ostmide (Dee.),

Miete. BLUMENBACH, Haandbog 1 Naturh.; p. 344. n. 2. —

Sub Acarus siro, de schurftmijt!

m 1793. Käsemilbe. DONDORFF, Handb. Thierg.; p. 696.

n. 4. — Sub Acarus sıro, de schurftmijt!

m 1794. Acarus siro. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

430. n. 28. — Diagnose van DE GEER’s farinae 1778.

o 1794. Acarus siro, Käsemilbe. GOEZE, Belehrungen; p.

130. — Niets nieuws. Merkwaardig, dat hij, p. 181. denzelf-

den naam aan de schurftmijt geeft, hoewel hij weet, dat het

twee verschillende dieren zijn.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 623

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

m 1796. Acarus siro, Käsemilbe. GOEZE, Belehrungen;

p. 130. — Als 1794.

m 1796. Tyroglyphus siro. LATREILLE, Précis car. gen.

Ins.; p. 185. — Nomen nudum; type van het genus T'yro-

glyphus LATR. 1796; maar zijn siro is: farinae !

m 1797. Acarus siro, Käsemilbe, Miete, Ciron, Mate

(Fra.). Mite (Eng.). BLUMENBACH, Handb. Naturg.; Ed. 5.;

p. 388. — „In Mehl &c.” — Maar de diagnose is van de

schurftmijt !

m 1797. Mitte, Ciron du fromage. (DUCHESNE), Manuel

du Naturaliste; art. Tique. — Nomina nuda.

m 1797. Acarus farinae, Acarus siro. OLIVIER, Expl. d.

Plm AEncycl meth.„wHist.Mnat.,. Ins. ;2v:518. BEN2SSR f.

5. —

Mitte fileuse boven de figuur!!

Acarus siro. Idem, ibidem; fig. 12. — Naar SCHRANK

1776.; niet naar DE GEER zooals hij aangeeft. Zie 1792

MANUEL.

m 1798. Acarus siro. CEDERHIELM, Faunae Ingricae Prodr.;

p. 334. n. 1051. — Diagnose van DE GEER's farinae. — „In

caseo.’’ — Prov. Petrograd.

m 1798. Acarus siro, Siron. CUVIER, Tabl. élém. hist.

nat.; p. 623. n. 1. — Diagnose van DE GEER's farinae.

o 1798. Acarus siro, Käsemilbe. WILHELM, Unterhalt.

Naturg.; p. 314. f. 308.

m 1799. Acarus siro, Käsemilbe, Miete, Ciron, Mite (Fra.).

Mite (Eng.); BLUMENBACH, Handb. Naturg.; Ed. 6.; p. 388.

— Als 1797.

m 1799. Acarus casei antiqui, Ciron du fromage. GEOF-

FROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 622. n. 3. — Als 1762.

m 1800. Acarus casei antiqui, Ciron du fromage. GEOF-

EROv Hist. abr. Ins... 2. ps 622. n! 3. Als 1762.

m 1801. Mehlmilbe, Käsemilbe. JÖRDENS, Ent. u. Hel-

minth.; p. 24. — Vergelijking met de schurftmijt, vrij goed.

De figuur is eene van LEDERMÜLLER, en wel degene, die

in onze fig. 219, p. 607, bovenaan staat (met den kop naar

boven) 24 x vergroot en gekleurd.

Acarus siro, Käsemilbe. Idem, ibidem; p. 202. — Diagnose

624 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

227. Tyroglyphus farinae (L. 1758).

van DE GEER’s farinae. — Zeer veel goede citaten. — Be-

schrijving naar DE GEER.

m 1802. Acarus siro, Kaasmijt, Ciron, Mite (Fra.), Mite

(Eng.), Käsemilbe, Miete. BLUMENBACH, Handboek der

Nat. Hlist pds, nr 24 „Als 1729.

m 1802. Acarus siro. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3. p.

704. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

Acarus acarorum. Idem. ibidem; p. 709. — Als 1790.

m 1802. Fiskmaur. OLAFSEN; în: OLAFSEN & POVELSEN,

Voy. en Isl.; v. 3. p. 370. — Als 1772.

oO 1802. Acarus siro. (VON SCHRECKENSTEIN), Verzeichn.

Halbkäfer; p. 44. — Middel-Beieren.

m 1802. Acarus ciro, Mite ciron. WALCKENAER, Faune

paris.; Ins.; v. 2. p. 421. — Citaten; „dans le fromage et la

farine gatée.’’ — „Latreille a fait un genre (tyroglyphus) de

cette espèce, &c.’’; maar hij volgt hem daarin niet na. —

Nomen nudum; Frankrijk.

m 1803. Acarus siro, Käsemilbe, Mehlmilbe. Ciron de

fromage. (Anonymus), in: KRUNITZ, Oec. techn. Encycl.;

v. 90. p. 331. n. 6. — Diagnose van DE GEER's farınae ;

korte beschrijving; habitat; citaten.

m 1803. Acarus siro, Käsemilbe, Miete, Ciron, Mite (Fra.),

Mite (Eng.). BLUMENBACH, Handb. Naturg.; Ed. 7.; p.

78. n. 2. — Als 1779.

m 1803. Acarus siro, Käse Milbe. SCHRANK, Fauna Boica;

v. 3. p. 201. n. 2. 2648. — Diagnose; citeert SCHRANK. 1776

en 1781, DE GEER 1778, GESNER 1761. — „In altem Käse;

in alt gewordenem Mehle.’’ — Beieren.

m 1804. Mite de la farine. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins. ; v. 7. p. 350. — Beschrijving naar DE GEER 1778. — Ook

‘p. 400, nomen nudum.

228.

(Adhuc sine nomine.)

(Hypopus spinipes Dua. 1834.)

(Genus?)

m 1798. Milbe. ILLIGER, Verz. Käfer Preussens; p. 64.,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 625

228. (Hypopus spinipes Dug. 1834.)

sub Hister complanatus. — „Unter dem Leibe eine Menge

kleiner, weisser, eiförmiger, festsitzender Körnchen, die ich

für Milben halte.

Hypopus spinipes Duces 1834? Zie Ent. Ber. v. 6. n.

136. III. 1924. p. 256. — Hister complanatus ; Duitschland.

m 1799. Milbe. CREUTZER, Entom. Versuche; p. 141 sub

Hister complanatus. — „Auch ich fand ihn, wie Hr. ILLIGER,

mit einer Art kleiner, jedoch dem Auge noch ganz deut-

licher, weissgrauer Milben oben und unten dicht über-

zogen.”

Hister complanatus ; Duitschland.

229.

Acarus spinitarsus Hermann 1804.

(Genus?)

m 1804. Acarus spinitarsus, Mite spinitarse. HERMANN,

Mém. Apt.; p. 85. t. 6. f. 5. — „Ovatus, torosus, testaceus;

pedibus brevibus, rigidis; tarso spinis

porrectis. — Ovale, charnue, d'un à

brun jaunâtre; pieds courts, roides; le

tarse garni de piquantstendusen avant.”

— Verkort:

„Avril; en très grand nombre, sur

le ventre et les pieds d'une larve du

scarabée ou de la trichie hermite (1). Longueur trois ving-

tiemes d'une ligne (2). Le corps paroit translucide et mem-

braneux depuis l’extremite de la tête jusqu’aux pieds anté-

rieurs. A la partie postérieure se trouvent deux soies; et deux

autres, (peut-être des antennules?), plus rapprochées, pres-

que paralleles, sans articulations, à la partie antérieure:

ces dernières naissent au-dessous du bord. Le corps est

gros; il est à peine plus large qu’épais.”

Opmerkingen. 1. Osmoderma eremita. 2. 0,3174

mM. — Deze ,Nympha hypopialis” of Deutonympha heeft

al heel wat stof opgewaaid. Het is mij, met de zeer gewaar-

deerde hulp van Dr. HERMANN Graaf VITZTHUM en van den

heer HEINRICH WICHMANN gelukt, het raadsel op te lossen.

Fic. 225. — Overtrek.

626 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

229. Acarus spinitarsus Herm. 1804.

Het zou mij te ver voeren, hier alles te herhalen; men leze

daarover wat ik over dit veelbesproken dier schreef in de

Entom. Berichten, v. 6. n. 136. III. 1924. p. 256—258. en

v. 6. n. 140. XI. 1924. p. 323—325, met 2 afb. — Na 120

Jaren is het dier eindelijk teruggevonden!

Ik heb deze ,,hypopus” in of na de Rhizoglyphidae geplaatst,

omdat ik meen, dat zij nader daaraan, dan aan andere

families verwànt is.

230.

(Vervolg van Deel I. p. 197. n. 67.)

(Adhuc sine nomine.)

(Tyroglyphus casei OuDMs. 1910.)

(Tyrolichus.)

m 1720. Acarus. VALENTINI, Amphitheatr. zoot.; p. 230.

— Een gedeelte van zijne beschrijving is aan VAN LEEU-

WENHOEK 1694 ontleend. Zie Deel I. p. 199.

Bl SOEP Voi BAKER, Het mier.; vi 2. 0,25. PSZ

13. f. 5. — Als 1744; met dezelfde figuur.

m 1761. Acarus farınae, Mählmilbe. GESSNER, Abh. Ge-

treide zu bewahren; ın : Abh. naturf. Ges. Zürich; v. 1. t. 1.

carton; niet in den tekst. — De tab. stelt voor: een echte

Acarus farinae, zie hierboven, p. 608. f. 220. èn de figuren

van VAN LEEUWENHOEK, die 7yrolichus casei voorstellen

Z1E DEL 1.p..198. 49.

m 1771. Mite in cheese. ADAMS, Microgr. ill.; Ed. 4.; p.

95. — Als 1746; zie Deel I. p. 201.

mie Mo BAKER, Het mikr.;.v. 2c. 234p2.2187.

t. 13. f. 5. — Als 1744, met dezelfde figuur.

231.

(Vervolg van Deel I. p. 193. n. 66.)

Acarus dimidiatus Hermann 1804.

(Tyrophagus.)

m 1664. Mie in Oatmeal dust. POWER, Exper. Philos.;

p. 17. obs. — Het gedeelte, dat ik in Deel I. p. 171 copiéer-

de, behoort onder dimidiatus gebracht te worden.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 627

231.

m 1665. Mite in cheese. Hooke, Microgr.; p. 214. —

Hooke’s figuur, in Deel I. p. 195 door mij gereproduceerd,

vertoont duidelijk de voor dimidiatus zoo karakteristieke

twee lange rugharen!

m 1680. Myt in kaas. BLANKAART, Collectanea; v. 1.

cent. 2. p. 109. Obs. 29 met figuur. — Reeds op pi VIII van

mijn Deel I kon ik mededeelen, dat de op p. 174 voorkomen-

de tekst en figuur 37 (abusivelijk staat daar 27) op p. 194,

dus bij dimidiatus, ingelascht worden moeten.

m 1687. Acarus casei, Käszmülbe (niet ,,Kaszmilbe’’).

GRIENDEL, Microgr. nova; p. 29. obs. 3. — Reeds op p. 194.

van Deel I maakte ik, bij de bespreking van GRIENDEL’S

tekst, de opmerking: „het woord „saepe’’ doet mij vermoe-

den, dat hij dien zin uit Hooke haalde.”

Sedert Deel I verschenen was, heb ik zoowel GRIENDEL’S

figuurtjes als zijn tekst aan een nauwkeuirg onderzoek

onderworpen en gevonden, dat de man plagiaat gepleegd

heeft. Wat de figuren betreft: men vergelijke de 4 onder

elkander staande figuurtjes op p. 177 van mijn Deel I eens

met TORTONI's figuur op p. 175 van mijn Deel I, en het

meest rechtsche van de 5 figuurtjes op p. 177 van mijn Deel

I met fig. I van Hooke (zie p. 195 van mijn Deel I). En wat

den tekst betreft, ziehier het resultaat van mijn onderzoek:

Acarus dimidiatus Herm. 1804.

HOOKE 1665

The least vof Reptiles I

have hitherto met with, is a

Mite,

a Creature whereof there

are some so very small, that

the sharpest sight, unassisted

with Glasses, is not able to

discern them.

up and down, in several

parts of the body, it has

several small long white hairs

growing out of its shell, which

are often longer than the

GRIENDEL 1687

Acaros inter & repentes

vermiculos, qui hactenus in

conspectum prodierunt, ....

quorum quidam tantae

sunt parvitate, ut acutissimis

etiam oculis sine Microsco-

piarum auxilio vix dignosci

queant.

corpus eorum hinc inde

pilis longis ac subtilissimis

cutem perforantibus et lon-

gitudinem totius corporis sae-

pe superantibus, scatet prae-

628 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

231. Acarus dimidiatus Herm. 1804.

whole body, safe only two | primis verò pili gemini in

upon the fore-part of the | inferiore corvoris regione cor.

body, which seem to be the | nua mentientes, observantur.

horns.

Tusschen deze passages staan nog andere, die ik niet

thuis brengen kan. Ik kon ToRTONI niet raadplegen, maar

deze zin:

TORTONI 1686 GRIENDEL 1687

‘ult BONANNI 1691) et gressus eos nimium ac-

e veloci nel camminare, | celere didicunt,

doen mij het ergste vermoeden. En dan durft GRIENDEL nog

te beweren: ,,Vidi ego....”

m 1690. Made. BLANKAART, Collectanea; p. 176. — De

4 regels op p. 178 van Deel I moeten op p. 194 van dat Deel,

na 1687, ingelascht worden.

u 1736) Müe"(N. A) DE PLUCHE),'Speet. d. 1 Nat. vll

p. 556. Expl. d. Pl. — Op de plaat contra p. 194 ziet men,

in het midden, de beide figuren van HOOKE 1665 viermaal

verkleind. In den tekst niets over Acari.

m1 737) OMEN A. DE PLUCHE), 'Schouwteneel;™ p:

XLII. Uitlegging d. Pl. — Als 1736.

m 1749, Maite. (N: A. DE PLUCHE), Spectacle d. 1 Nat;

paio xpd. Pl. — ‘Als 1736.

m 1759. Mube. LEDERMÜLLER, Mikr. Ergötz.; 1763. —

P. 1-96 en ,, Kupfer” 1—50 waren reeds Dec. 1759 ver-

schenen. — P. 69: „auf trockenen Feigen”, die (p. 71) „an-

derst’” waren, dan de „Mehlmilben’.

o 1760. Myt in Mout-stof, Myt in Haveren-gort-stof.

BAKER, Het micr.; v. 2. c. 23. p. 186. — Als 1744; zie Deel

m 1765. Mite dans les poussières de dreche et de gruau

d'avoine. MENURET; in: Encycl. Dict. rais. Sci. Arts Mé-

tiers; v. 10. p. 579. — Naar POWER 1664 en HOOKE 1665.

m 1765. Acarus siro, Mid, Mot. STRÖM, Beskriv. Norske

Ins., I.; in: Trondh. Selsk. Skrifter; v. 3. p. 430. n. 58. —

De Latijnsche diagnose is die van de schurftmijt. Maar

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 629

231. Acarus dimidiatus Herm. 1804.

de Noorsche beschrijving is die van 7yrophagus dimidiatus :

„Er it ganske lidet Insect der ei kan sees med blotte Gine.

Af skabning er den mestendeels oval, dog bagtil lidt bredere

end fortil, og har for Resten ingen kiendelige Lemmer,

undtagen dens fire Par Fodder, af hvilke de tvende bageste

Par ere noget laengere end de andre. De lange Haar eller

Borster, som den har fornemmelig paa Fgdderne of Krop-

pens Sider, giver den en noget underlig Anseende. Farven

er hvid og blank, men paa Fodderne noget bruun”.

(P. 431). „Den er ellers velbekiendt under det Navn Mot

eller Mid, og opholder sig deels i Meel, deels i Ost (endog

den Norske Sammel-Ost)....”

Vertalingen hier beneden.

m 1767. Acarus stro, Mot. Made. Strom, Beschreib.

Norw:. Ins., I; in: Dronth.; Ges.: Schrift.;: v. 3: ‚p. 17387. —

Vertaling van het bovenstaande:

„Ist ein ganz kleines Insekt, so man nicht mit blossen Augen

sehen kann. Die Gestalt desselben ist meistentheils eyförmig,

doch hinten etwas breiter als voran, und hat sonsten keine

kenntbaren Glieder als die vier paar Füsse so es hat, von

welchen die zwey hintersten Paar etwas länger sind, als die

andern. Die langen Haare oder Borsten, die es insonderheit

auf den Füssen und Seiten des Körpers hat, giebt dem-

selben ein etwas wunderliches Ansehen. Die Farbe ist weiss

und blank, auf den Füssen aber etwas braune. Es ist sonsten

unter dem Namen Mot oder Made wohlbekant, und hält

sich theils in Mehle, theils in Käse (auch so gar in altem

norwegischen Käse) auf; ....”

m 1768. Mite. DE PLUCHE, Spectacle de la Nat.; v. 1.

p. 194. Planche, in het midden; p. 556. Expl. d. P. — Als 1736.

m 1769. Myt van Moutstof, Myt van Haveren-Meel.

Houmpuyn, Natuurl. Histsz vw. 1..Stuk (= tom.) 13.,p. 131.

— Citeert POWER 1664.

m 1771. Mite. ADams, Microgr. ill.; Ed. 4.; p. 95. — Als

I7A6:7z1es Deel Erp 197

m 1774. Mite dans les poussières de dreche, et de gruau

d'avoine. Encycl. Dict. univ. rais. — Woordelijk hetzelfde

als MENURET 1765.

630 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

231. Acarus dimidiatus Herm. 1804.

m 1774. Mal, Mjol-mal, Acarus. MODEER, Anmärkn. om

Mal; in: Kong. Vet. Acad. Handl.; v. 35. p. 68. sqq. —

Verkort:

„Oval, spitsad ät hufvudet; näbb, inom hvilken förvaras

et fint snyte eller en tunga (1). „Är lik det bekanta Flott

(2), hvars närmasta slägting han ock är. 8 Fötter; de främste

äro ganska korta (3); 2 Klor (4). Buken har ofvanpä och

bak-til nägra strödda här, som äro nästan längere än hela

kroppen (5), och snycket styfve. Hvit; men är mörkare uti

Rägmjöl eller mindre hvitt Hvetemjöl. Hufvud och ben

aro rödaktige eller rostfärgade.”

„Oval, kopf spitzig; Schnabel, innerhalb dessen ein feiner

Saugrüssel oder Zunge (1). Dem Flott (2) ähnlich‘, mit dem

er auch am nächsten verwandt ist. 8 Füsse, die vordersten

sehr kurz (3); 2 Klauen (4). Auf dem Bauche, oben und

hinterwarts einige zerstreute Haare, fast länger als der ganze

Körper (5) und etwas steif. Weiss; dunkler im Rochen-

mehle, oder minder weissem Waizenmehle (6). Kopf und

Füsse röthlich oder rostfarbig.”’

Opmier’kum’een. Vl. Sic! 2. Acarus’rieinus)3.HSie!

4. Sic! 5. Dat verraadt dimidiatus. 6. Merkwaardige mede-

deeling. Ook uit rotte bladen zijn zij bijna bruin.

Zijn voornaamste doel is, na te gaan, hoe men meel be-

handelen moet, om zoo min mogelijk last van deze dieren te

hebben. Lezenswaard, maar voor ons van weinig belang. Het

voornaamste is, het meel dikwijls te zeven, en droog te

bewaren.

m 1775. Milbe auf Habermehl. P. L. S. MÜLLER, Vollst.

Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1050. sub n. 15. — Nomen nu-

dum.

m 1778. Myt in mout-stof ; Myt in haveren-gort-stof. BA-

KER, Het mikr.; v. 2. c. 23. p. 186. — Als 1744; zie Deel I.

m 1781. Acarus siro, Mehlmal. MODEER, Anmerk. von

Milben; in: Abh. Kön. Schwed. Akad. Wiss.; v. 36. p. 72.

sqq. Als 1774.

m 1781. Acarus sıro, Acarus farinae. MODEER; referaat

in Comment. Lips.; v. 24. P. 3. p. 454. — Als 1774.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 631

231. Acarus dimidiatus Herm. 1804.

m 1787. Myt. DE PLUCHE, Schouwtooneel; v. 1. p. XLI.

— Tab. contra p. 237. midden. — Als 1736.

m 1804. Acarus dimidiatus, Mite dimidiée. HERMANN,

Mém. Apt.; p. 85. t. 6. f. 4. B.; t. 9. f. b. — ,,Abdomine

Fic. 226. — Overtrek.

sphaerico (1), antice viridi-flavicante, postice subtusque albo

(2); setis radiantibus, corpore longioribus. — Abdomen sphéri-

que (1), d'un vert jaunâtre par devant, blanc par derrière et

en dessous (2); à soies radiées, plus longues que le corps (3).

„Entre les mousses. — Je n'ai observé aucun palpe, mais

les pinces intermédiaires (fig. d.), qui n’étoient point articu-

lées comme dans

d’autres mites (4).

Opmerkin-

slem Al. Slechts

uiterst | zeldzaam

treft men deze soort

in zulk een toestand Fic. 227. — Origineel.

aan; zie Tijds. v. Entom. v. 67. Verslagen, p. XXV. April

632 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

231. Acarus dimidiatus Herm. 1804.

1924. — 2. De kleur variëert naar het voedsel: HERMANN

vond zijn exemplaar in mos. Zie ook Entom. Bericht. v. 6.

n. 137. Mei 1924. p. 269. 3. Dat is gezichtsbedrog; wanneer

men ze met den mikrometer meet, dan is het langste haar ?

van de lichaamslengte lang. 4. Zie fig. 4. p. 96 en fig. 30.

Hierachter, p. 631, ter vergelijking, de afbeeldingen van poot

IV van Tyrophagus- dimidiatus en van Glycyphagus domesti-

cus, op dezelfde schaal. Men ziet terstond, dat de afbeel-

ding van HERMANN overeenkomt met de eerste, die later

door GERVAIS longior genoemd werd.

232.

(Vervolg.van Deel I. p. 192. n. 65.)

Acarus putrescentiae Schrank 1781.

(Tyrophagus.)

n .1667. CHARLETON. Zie Deel I. p. 192. — Deze editie

bestaat niet; wat hier staat, moet dus geschrapt worden.

m 1668. Vermis in lignis, Acarus, Mite. CHARLETON,

Onom. Zoic.; p. 55. — Nomina nuda.

m 1677. Vermis in lignis, Acarus, Mite. CHARLETON,

Exercit.; p. 58. — Nomina nuda.

m 1766. Kleine Myt in de aarde. ROESEL VAN ROSENHOF,

De nat. hist. d. Ins.; v. 3. p. 145.

— Als 1749; zie Deel I. p. 19%.

m 1776. Acarus ovatus hyalı-

nus, setosus, pedibus subaequali-

bus. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p.

34. n. 12. t. 1. f. 28. 29. — Verkort:

„Gartenerde; in Blumentöpfen;

unter einem faulenden Blatte;

zahlreich. Etwas grösser als”

(Eviphis foliorum, ons n. 21.),,jedoch

ebenfalls sehr klein. Eyförmig, blass,

durchsichtig. Von allen Seiten

stehen in schiefer Richtung lange Haaren empor. Füsse I

und II etwas dicker als III und IV, fünf Glieder, an den

Fic. 228. — 3/2.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 633

232. Acarus putrescentiae Schrk. 1781.

Fügen einzelne Häärchen. Fühlhörner beugt es unter sich

(1), und dann sieht man eine kurze Borste, wie ein Fühl-

hörnchen vorwärts hinstehen (2). Fig. 28. ausgewachsen;

fig. 29. ein Junges. Keine Augen.

Opmerkingen. 1. Dat wil zeggen, dat hij er geen

zag; geen wonder. 2. De 2 vertikaalharen, die hij veel te dik

teekent. — Zijne figuren zijn zeer slecht; te veel haren aan

de pooten; geen gnathosoma, geen scheidingslijn geteekend;

de lichaamsharen te kort, en alle naar achteren gericht.

Aan „ein Junges” teekent hy een „kop met 2 oogjes! ter-

wijl hijzelf zegt, „keine Augen”. Om te weten te komen,

welke Acarus hij bedoelde (ik ben geen voorstander van

„condemned species”) zocht ik in aarde en vond haar: zie

Tijds. Entom. v. 67. Verslagen. p. XXITI—XXV.

Onder rotte bladen, in humus; Oostenrijk.

m 1781. Acarus putrescentiae, Dungmilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 521. n. 1079. — Hij verwijst naar

zijne Beyträge; p. 34. n. 12. — Zegt bovendien: „Copiosus

obtinetur, si faeces caffeae misceantur humo, & humore

excitetur fermentatio.”’

m 1789. Acarus putrescentiae ; Mite de la fermentation.

DE VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 77. n. 82. — Naar SCHRANK

1276. |

m 1790. Acarus putrescentiae, Fäulnissmilbe. BRAHM, In-

selstenkalender p: EENS (SCN Met pr ln OZ

Nomina nuda. — Februari, Maart; Duitschland.

m 1790. Acarus putrescentiae. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2933. n. 75. — Diagnose van SCHRANK 1781.

m 1792. Acarus putrescentiae, Pourriture. MANUEL; in:

Eineyel.'meth., Hist. nat: Ins:;! v (73 pi 697. in. 16.

m 1802. Acarus putrescentiae. GMELIN, Syst. of Nat.;

v. 3. p. 708. — Als 1790.

m 1803. Acarus putrescentiae, Dung Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 203. n. 2651. — Diagnose; citeert

SCHRANK 1776 en 1781, en, abusivelijk DE GEER’s domesticus.

— „Unter abgefallenen Blättern.” — Beieren.

634 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

233.

(Adhuc sine nomine.)

(Tyrophagus viviparus OuUDMS. 1926.)

[m 1742. Lyonner. (notes dans: LESSER, Théol. des Ins.).

— Ik heb alle ,,notes” driemaal regel voor regel nagezien,

doch nergens iets over levendbarende kaasmijten gevonden]

O 1744. Mitte. DE REAUMUR. Hist. nat. des fourmis. —

Manuskript, in 1926 door WHEELER uitgegeven (The Nat.

Hist. of Ants). — P. 111: „Mr Lyonnet theologie des in-

sectes, dit qu’il a vu des mittes vivipares, et doute si elles

ne le sont pas toutes.” — Nederland.

[m 1745. Lyonnet. (notes dans: LESSER, Theologie des

Ins.). — Ook deze 2e editie heb ik tevergeefs doorzocht.]

m 1765. Mitte de fromage. MENURET; in: Encycl. Dict.

rais. Sci. Arts Métiers; v. 10. p. 579. — „M. Lyonnet, sur

les observations duquel on doit beaucoup compter, declare

avoir souvent vü des mites de fromages vivipares, et qui

mettent des petits tout vivans au monde.” — In kaas.

MENURET zegt niet, wáár LYONNET dat gezegd heeft;

maar zijne bewering bevestigt toch die van DE REAUMUR.

m 1776. Mite de fromage. Encycl. Dict. univ. rais. Con-

noissances humaines; v. 29. art. Mite. — Als 1765.

m 1791. Mite de fromage. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ.; v. 14. p. 597. — Als 1765.

234.

(Adhuc sine nomine.)

(Videa lineata OuDMS. 1917.)

m 1776. Milbe. GOEZE, Ins. an Thieren; in: Beschäft.

Berlin. Ges.; v. 2. p. 267. — Hij heeft ,,Milben” aan „Erd-

wespen” gevonden. — De eenige, in den grond gravende

wesp, waarop ooit Acarı gevonden werd, is Mellinus arvensis,

en de daarop gevonden soort is Videa lineata. Om te weten

te komen, hoe de Adulti van deze Nympha II er uitzien,

moet de inhoud der nesten dezer wespen onderzocht wor-

den. — Duitschland.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 635

235.

Acarus vesparum Schrank 1803.

(Tortonia.)

m 1803. Acarus vesparum, Wespen Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. n. 2639. — Verkort:

„Eyförmig; die Füsse I und II etwas dicker, Füsse IV

sehr dünn. Unmöglich mit dem freyen Auge zu entdecken.

Graubraun, an allen Füssen lange Borsten; die zween hin-

tersten endigen sich in drey solche; auch bedienet sich das

Insekt ihrer nicht zum Gehen. Die Eyer sind zahlreich, kugel-

förmig, gelblicht. — An die Brust der Wandzellenwespe.”

Opmerkingen. SCHRANK’s Wandzellenwespe, Faun.

Boic. n. 2208, is Odynera parietum L. — Die „Eyer’ kan hij

wel op dezelfde wesp gevonden hebben, maar zij waren

niet van die Nympha II (hypopus) afkomstig. — Tortoma

beantwoordt goed aan bovenstaande diagnose.

236.

(Vervolg van Deel I. p. 202. n. 68.)

(Adhuc sine nomine.)

(Tyroglyphus heterocomus MıcH. 1903.)

(Czenspinskia.)

Niets bijgekomen.

237.

(Vervolg van Deel I. p. 215. n. 71.)

Acarus lactis Linnaeus 1767.

(Carpoglyphus.)

m 1550. Acaris. JERONYMO CARDANO, De subtilitate

Libri XXI; Lib. 9. p. 286? In margine: „Acaris minimum

animalculum.”’ — In den tekst: „Animalia minima etiam

ex hoc genere sunt cognitorum Aristoteli, Acaris, qui in

cera nascitur.”’

In Deel I. p. 215 sqq. heb ik er reeds op gewezen, dat

hier niet „in cera”, maar „in favo” moet gelezen worden.

m 1552. Acari. WOTTON, De differentiis animalium Libri

636 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

237. Acarusdactis L. 1767.

X.; c. 218. p. 193. verso. sub H. — „In ligno gignitur animal

candidum, quod omnium animalium esse minimum existi-

matur, nomine acari.’ — Overgenomen uit GAZA 1503; zie

Deel ep ZD

m 1554. Acaris. I. CARDANO, De subtilitate Libri XXI.;

Edi 2p Zien’ = Als 1550.

m 1618. Acari. ALDROVANDO, De anim. Ins. Libri VII.;

Ed. 2.; lib. 5. c. 4. p. 544. — Als 1602; zie Deel I. p. 219.

O 1623. Acarı. ALDROVANDO, De anim. Ins. Libri VII.;

Ed. 3.; lib. 5. c. 4. p. 544. — Als 1602; zie Deel I: p. 219.

m 1634. Acarı. ALDROVANDO, De anim. Ins. Libri VII.;

Ed. 4.; lib. 5. ©. 4: p. 544. — Als 1602; zie Deel I. p. 219.

m 1634. ’Axaptdtov. MOUFET, Ins. Theatr.; lib. 2. c. 24.

p. 266. — „nam ipsum dxaptdtov Aristoteles vocat, 5. histor.

animal. "cap. 782%,

Twee fouten: 1. Niet ARISTOTELES, maar ANTIGONUS

Carystius. 2. Niet d&xapidiov, maar dxdpnrov.

O 1638. Acarı. ALDROVANDO, De anim. Ins. Libri VII; Ed

5.; lib. 5. c. 4. p. 544. — Als 1602; zie Deel I. p. 219.

. m 1646. Vermis. KIRCHER, Ars magna lucis et umbra;

Hb A0 ME 22265 p: 834 ES »Quis credere posset ..

lac innumerabili magnitudine vermium scatere, nisi id mı-

croscopa .... docuisset?” — Natuurlijk in zure, dik ge.

worden melk. — Italië.

Bovenstaand is het antwoord op eene door mijzelven

gestelde vraag; zie Deel I. p. 220. sub 1656.

m 1657. Acarus cerae. BORELLUS, Hist. et Obs.; cent.

2. obs. 48. — Nomen nudum.

O 1663. Acaris. I. CARDANO, De subtilitate Libri XXI;

Ed PS 21039592282 — Als 1550.

m 1663. Aceris, Acaris. I. CARDANO, Opera omnia; v.

3. p. 351. De subtilitate; p. 507.; lib. 9. p. 515. — In margine:

Aceris, in den tekst acaris. — Als 1550.

O 1667, CHAREETON. Zie Deel I. p.. 221. Deze „editie

bestaat niet. Wat hier staat, moet dus geschrapt worden.

m 1667. Syro in cera. MERRETT, Pinax rer. nat. Brit.;

p. 207. — Nomen nudum.

m 1668. Vermis in cera, Acarus, Mite. CHARLETON,

HISTIVOVERZ DWACARODOGIE AIT. 637

237. Acarus lactis L. 1767.

Onom. zoic.; p. 55. — Nomina nuda. — Zie Deel I. p. 221.

m 1677. Vermis in cera, Acarus, Mite. CHARLETON, Exer-

cit.; p. 58. — Nomina nuda.

m 1689. Acarus e lacticinio veterascente. DOLAEUS, En-

eycl. chir.; p. 1533. — Nomen nudum.

m 1692. Teredo supra ficus, Teredo supra uvam passam

Damascenam, Teredo supra pruna, Teredo in Conservis, Teredo

in Diacydoniata, Teredo electuariis (lege: in lactuariis).

Bonomo, Observationes. — Zie Deel I. p. 223.

m 1696. Vermis in cerevisia, Vermis in nectar, Vermis

in ambrosia. PAULITZ, Disput. med. inaug. — Zie Deel I.

p°223:

a 1699. Vermis in lacticinio. BONANNI, Observationes;

p. 277. — Zie Deel I. p. 224. 34

m 1700. Vermiculus. NEBEL, De verm. plumb. depas-

centibus; in: Misc. Cur. Acad. Nat. Cur.; Dec. III. Ann.

Bue 60697, 1698) (publ:s1t700:);tp. 22075221

„Accidit hac aestate, ut in vino Xerano, quod vernacula

Seveijeher Secf audit, aliquoties natantes invenerim exi-

guos vermiculos vivos,

pedunculorum motita-

tionibus semet proden-

tes, quos per micros- ae

copium Musschenbroe- |

kianum vidi esse ova- 7%)

les, albos, & instar

acarorum casei trans-

parentes, acuto capite

(1) ac glabro dorso (1)

praeditos, Bonomique

Teredinibus in Miscell. LAC u SE

Nat. Curios. Dec. II. Ann. X. appendice sub fig. 1. depictis

simillimos, nisi quod quatuor utrinque pedunculos habe-

rent hispidos et pro cauda totidem pilos albicantes ac oblon-

gos, € posterioribus magis prominentes. (2). Transparebant

in posteriore corpore binae maculae subfuscae (3), quae sine

dubio viscera repraesentant (4), et dum prorepebant animalcula,

minimam nonnulla guttulam, limpidi instar liquoris, è posterio-

638 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

291 Acarus lactis L. 1767.

ribus emittebant, quàm postea ovulum esse cognovi oblongius-

culum, splendens & undique transparens (5). Quaesiveram

ab initio horum vermium natales in ipso vino, sed paulò

post innumeros in lagenarum vitrearum, in quibus istud

Vinum asservabatur, operculis plumbeis (6), et quidem

cochleatis illorum commissuris inveni, ubi conglomerati cohae-

serant flavescenti pulveri, qui forsitan illorum excrementi

refert, immersi: deprehendi postea hos vermiculos in omnium,

quas habebam, lagenarum operculis (6), in quibus hic illic

foveas atque nidos suos sine dubio rostellis sibi fererant, in

ipso autem vino nullos detegere potui (7), unde persuasus fui,

ex operculis in vinum decidisse, quos primum in illo vederam

(8). Quo vero scirem, an ex plumbeo, an ex vino suam ha-

beant alimoniam (10), lagenarum opercula, effuso vino, siccis-

sima post aliquot septimanas diligentius perlustravi, ut ver-

miculos plures flavescenti suo pulveri innumeros reperi, sed

languidos omnes, è dorso rugis inaequali, subfuscos (10),

cum caeteri in operculis vino madidis corpulentiores, al-

bicantes et vividiores cursuque velociores essent (11). Vitro

inclusi moriebantur omnes (12): at vino madidis lagenarum

operculis admoti, pristinum vigorem brevi recuperabant,

manifesto indicio, haec animalcula duci vino nutriri et hoc

deficiente contabescere (13). Confirmatus fui in hac opinione,

cum Bonomi ductu in uvis passis consimiles observassem

vermiculos, prioribus per omnia simillimos (14), non autem,

ut praedictus Autor illos 1. c. sub fig. XIII. & IV. depingi

curavit, histricis instar hispidos, sed glabro dorso ac pedi-

bus aliquot saltem pilis annatis praeditos (15). Quod autem isti

vermiculi plumbum corrodant et absumant, manifeste hac-

tenus vidi in praedictarum lagenarum operculis eo in loco,

ubi haeserant conglomerati, sensim corrosis, ut profundae

in illis foveae relictae fuerint’’ (16).

Opmerkingen. 1. Goed gezien! 2. Zeer goed be-

schreven; in het door mij gespatiëerde woord nisi is de

tegenstelling met Acarus siro (BONOMo’s fig. 1.; zie Deel I.

p. 304), die aan de „cauda’’ slechts zeer korte haartjes draagt,

goed uitgedrukt; en die 4 lange haaren typeeren lactis!

3. Dat zijn de soms prachtig gekleurde, oranjebruine olie-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 639

237. Acarus.lactis L. 1767.

kleuren, die bij lactis ongewoon ver achterwaarts liggen; zie

zijne afbeelding. 4. Goed begrepen. 5. Natuurllyk liep de

moeder, nadat het ei gelegd was, over het ei heen („dum

prorepebant’’) en kwam het ei schijnbaar „€ posterioribus”.

6. Dus onder de looden kappen der flesschen. 7. Zij boorden

of knaagden dus niet door de kurken stoppen. 8. Waar-

schijnlijker is, dat de Acari nog op den hals der flesch zaten,

toen hij zijn glas vulde. 9. Natuurlijk voedden zij zich niet

met het lood, maar met den zuur geworden, uit de flesch

door de kurk gedropen wijn; zijn experiment bewijst dat

ook. 10. Daaruit blijkt, dat deze diertjes geen droogte ver-

dragen kunnen, reeds na ééne week min of meer verschrom-

pelden en zich moeilijk bewogen. 11. De tegenstelling is hier

goed geschilderd. 12. Uit gebrek aan vocht. 13. Des te onbe-

grijpelijker is het, dat hy, tot dit resultaat gekomen, zijn

opstel betitelde met: „plumbum depascentibus!” 14. Hy

vond-dus’dezelfde,soort opsrozijnen 15. Hy

zag dus goed het onderscheid tusschen lactis en domesticus.

16. Hierin vergist hij zich; eerder werd het lood door het

door gisting ontstane azijnzuur aangetast.

m 1703. Acarus e lacticinio veterascente. DOLAEUS, En-

eyel. chir. ration.; Ed! 2.37 1b css 110% p! 17391 No:

men nudum.

m 1704. Syro in cera. MERRETT, Brit. rer. nat. pinax;

p. 207. — Als 1667.

m 1753. Ciron dans la cire. Encycl. Dict. rais. Sci. Arts

Metiers; v. 3. p. 475. — Nomen nudum.

m 1758. Wachswurm. GMELIN, Onomatol. Hist. nat.; v.

l. col. 30. — Nomen nudum.

m 1759. Acarus case Würtembergensis, Würtemberger

Käse-Milbe. KNIPHOF, De pedic. inguin.; t. 3. f. ©. — Ver-

kleinde reproductie van Cuno’s figuur, zonder tekst. — Zie

Deelni-.p. 226. 11.52.

m 1759. Mibe. LEDERMÜLLER, Mikrosk. Ergötz.; 1763.

— De eerste 50 „Küpfer’”’ en p. 1—96 waren reeds in 1759

verschenen. — P. 69. Hij behandelt de „Mehlmilbe”; „Sie

lieben das saure besonders, daher sie auch häufig auf dem

trockenen Buchbinderkleister gefunden werden.” — Ik ben

640 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Der Acarus lactis: iL. 176%.

ervan overtuigd, dat dat geen ,,Mehlmilben”’ aan lactis

waren. |

Hij vond ze ook (p. 69) „auf den Rinden derer holländischen

Käse.’" — (P. 71) „Denn anderst’’ (dan de ,,Mehimilbe’’)

„habe ich sie auf den Rinden der Käse und zwar der Hol-

ländischen .... gefunden.” — „Als ich dieser Tagen ein

grosses Stück dürren Kleisters hervorsuchen und aus dem

Glase, worinnen ich denselben verwahrte zum einweichen

hervorlangen wollte, fande ich nichts, als eine Menge graues

Mehl im Glass. Als ich es aber unter das Mikroskop brachte,

waren es lauter Milben, denen mein Kleister wegen seiner

Sauern Consistenz sehr gut muss geschmecket haben, denn

sie hatten solchen rein aufgefressen.’’ — „Im vorigen Jahr

wurde mir eine Bouteille Wein verehrt. Es sollte Werthheimer

sein. Als ich das erste Glas davon herausschenkte, sah ich

sogleich, dass viele Kleinigkeiten mit in dem Kelchglase

war. Anfänglich hielte ich solche für Luftbläschen, als aber

alles auf dem Grund des Glases fiele, so veranlasste mich

dieser Umstand, mein Mikroskop hervorzusuchen und mit

Hülfe desselben entdeckte ich meine neuen Weingäste, und

dass es solche von der Art Milben waren, welche man auf der

Rinde des Holländischen Käse findet.”

Ook de GARSAULT 1733 vond lactis op oude kaas (zie Deel

I. p. 225) en BAKER op de kurken van wijnflesschen (zie Deel

I. p. 226. 1743), zoo ook NEBEL (zie hierboven 1700).

(P. 72.) „Dieser Zufall kan gar leicht zu Schulden kommen.

Man darf nur Käse und Weine beysammen in einem Keller

haben, und dann die Gegend an den Fassdauben um das

Spundloch oder auch um die Röhre herum nicht fleissig

abdrocknen, säubern und reinigen, so würde man gar bald,

von diesen so geselligen Kreaturen zu Millionen an den

Weinfässern haben, denn allda finden sie ihre liebste Nahrung.”

Ook ROLANDER vond zijn Acarus dysenteriae (= lactis)

in zijn nachtbeker en onder aan de stoppen der bierton-

nen! Zie Deel lp W2272228

‚a 1760. Myt op gedroogde vrugten, Insekt op de korken

van flessen in kelders. BAKER, Het mikr.; v. 2. c. 23. p. 186.;

v.50. p. 275. — Als: 1744; zie: Deel I. p. 226.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 641

237. Acarus lactis E. 1767.

m 1760. Acarus in excretis; Acarus in vasis potus acidi ;

Acarus sub doliorum obturamentis. NYANDER, Exanth. viva;

in : LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 97. 98. — Als 1757;

ziemDeel sp 2272

m 1767. Acarus lactis. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12;

v. 1. P. 2. p. 1024. n. 16. — „Acarus abdomine ovato obtuso

postice setis quatuor longitudine corporis declinatis. Corpus

hyalinum, postice valde obtusum, setis 4, quae sub incessu

repunt. Rostrum pedesque subtestacea. Habitat in lactis

cremore antiquo & in Lactis vasis.”

Ziedaar eene vrij goede beschrijving van DE GARSAULT's

feuun 1783. Zie Deel Ti px 225: fol Het woord jrostrum::

wijst op een spitsen ,,kop”.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; n. 17. — „Acarus pedi-

bus setis duabus, abdominis ovati postica setis quatuor

longitudine corporis horizontalibus. Corpus hyalinum. Pedes

singuli postice armati duabus pilis altero in medio, altero

ad plantam. Abdomen ovatum, glabrum, terminatum setis

4, corpore fere longioribus, distantibus: 2 superioribus, 2

inferioribus.

Deze beschrijving completeert de vorige. Zij past in allen

deele op lactis (in geen geval op farınae!) Inderdaad, de lange

tastharen aan het einde der tibiae III en IV en der tarsi III

en IV zijn opvallend. Wèl hebben ook de tarsi I en II aan het

eind een tasthaar, maar dat is veel korter en uiterst fijn. Dat

de lange achterrandharen bij lactis langs den bodem slepen,

bij dysenteriae den bodem niet raken, is eenvoudig een ge-

volg van den turgor in het abdomen. Dat kan men ook bij

Glycyphagus en Tyrophagus zoo mooi zien: bij eenige indi-

viduen zijn de lange haren vrij wel alle achterwaarts ge-

richt; bij de meer dan noodig gevoede staan zij in alle rich-

tingen ‘gespreid. Zie o.a. de hierboven gereproduceerde

figuren 226 (p. 631) en 228 (p. 632). — Ook is goed gezien,

dat 2 der achterrandharen (de externe) dorsaal, 2 (de interne)

ventraal ingeplant zijn, en zoo lang zijn als het heele dier.

„Habitat in doliis cerevisia acida infectis; imprimis in

stillicidio siphonis vasis; saepe in cantharis (1) ligneis ad

rimas aestate, obambulans ab hora 10 noctis in diei 10 (2)

642 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

2837. Acarus lactis L. 1767.

supra cerevisiam, caeterum latitans sub cerevisia in rimis.’’

Opmerkingen. 1. Kannen of bekers; zie het verhaal

van ROLANDER in Deel I. p. 227. 2. Zij schuwen dus het

licht; eene merkwaardige waarneming. Wij, tegenwoordige

acarologen, wij letten veel te weinig op dergelijke oecolo-

gische bijzonderheden; wij stoppen te gauw de diertjes in

de eene of andere conserveervloeistof!

m 1767. Acarus. SANDIFORT, Natuur- en Geneesk. Bibl. ;

v. 3. p. 586. in noot bij referaat over PRINGLE’s Obs. diseases

Army. — Nomen nudum; vertelt het dysenterie-geval van

ROLANDER; zie Deel I. p. 227.

m 1769. Acari. HouTTUYN, Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk

(=tom. ) 13; p. 111. — Naar ALDROVANDO 1602.

Acarus lactis, Melkmyt, Acarus dysenteriae, Roodloop-

diertje. Idem, ibidem; p. 135. n. 16. 17. — Beschrijvingen

naar LINNAEUS 1767. Vertaling van het dysenterie-geval

VanMROLANDER zie Deel I p. 227.

Roo-loop-diertje. Idem, ibidem; p. 140. — Beschrijving

naar LINNAEUS 1767.

m 1769. "Alcavus lactis. LINNAEUS, Syst. Nats Edy 13h;

Veloce Zeine np. 1024. n 16. Als 1767.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; n. 17. — Als 1767.

mi 1275.9 Acarus lactis. FABRICIUS, Syst. Ent. ;p. Sls:

n. 17. — Als LINNAEUS 1767.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; n. 18. — Als Lin-

NAEUS 1767.

m 1775. Acarus lactis, Melkemid, Melkemark. HAMMER,

Faun. Norv.; p. 156. n. 692. — ,,Findes 1 gammel Romme

og Melkekar.” — Noorwegen.

Acarus dysenteriae, Blodsotmid. Idem, ibidem; p. 157. n.

693. — „Findes i sure Öltonder’”’ (biervaten), „og i Traekan-

der” (houten bekers), „og er glasgrgn” (en is glasgroen;

inderdaad, zij hebben soms een groenen glans). — Noorwegen.

1775. Acarus lactis, Michmilbe. PL. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1050. n. 16. — Naar LIN-

NAEUS 1767.

Acarus dysenteriae, Ruhrmilbe. Idem, ibidem; n. 17. —

Vertaling van HOUTTUYN 1769.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 643

237. Acarus lactis E. 1707.

m 1776. Milbe. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.; v. 245. —

„In der sauern Milch, ja in den Excrementen bei der Ruhr.”

— Hij beschouwt dus dysenteriae als synoniem met lactis.

m 1777. Acarus dysenteriae. GOEZE, Entom. Beyträge;

v. 1. p. 608. — Zag in zijne collectie een Dytiscus semistriatus

„ganz weiss, wie mit Schimmel überzogen .... bestanden

aus einem Gewühle von Acaris Dysent. Linn. Also eine neue

Art von Insektenfeinden der Kabinete.’’ — Insektenver-

zameling; Duitschland.

1778. Myt op gedroogde vrugten, Insect op de korken van

Messen. in‘ kelders. BAKER Het mikr.;.v. 2.7ce. 23. pr 186;

c. 50. p. 275. — Als 1744; zie Deel I. p. 226.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„Sur les vieilles confitures sèches, où elles se multiplient

souvent prodigieusement, comme j’en ai vu la preuve, en

examinant a la loupe de vieilles brignoles (1) confites, qui

fourmilloient de petites Mittes blanches; je ne conseille donc

pas de manger de ces sortes de confitures, gardées depuis

longtemps, sans les avoir auparavant examinées a la loupe,

pour ne pas risquer d'avaler des milliers de ces petites ani-

maux, qui peut-être pourroient causer des maux d’estomac

ou d'autres incommodités. On en trouve encore dans les

tonneaux et autres futailles, où l'on garde de la bière qui

commence à s’aigrir, et ce sont elles qu’on croit donner la

dysenterie à ceux qui boivent d’une telle biere.”

Opmerkingen. 1. Prunus domestica. — Zweden.

=r1781.. Acarus lactis. FABRICIUS, ‘Spec. Inst m. 27 pi

490. n. 23. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; n. 24. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

m 1781. Acarus dysenteriae, Ruhrmilbe. SCHRANK, Enum.

Ins. Austriae; p. 510. n. 1051. t. 3. f. 4. — „Acarus pedibus

seta unica (1), abdominis postica parte setis quatuor longi-

tudine fere corporis.”

„Descr. Albus, ovatus, antice acuminatus, oculis nullis

visibilibus, ac fortasse nullis; nec eium opus illis habet, cum

necesse non sit, ut victim quaerat, cui insidet. Pili in insecto

rari, sparsi, breves; postice setae quatuor longitudine fere

644 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

237. Acarus lactis L. 1767.

corporis; quarum duae inferiores, duae superiores. Pedes,

quorum duo paria

antica crassiora:

duo postica gra-

ciliora sunt, arti-

culis constant qu-

atuor aut quin-

que; medio cujus-

vis pedis seta lon-

ga insidet. Hucus-

que praesens In-

sectum cum Acaro

Dysenteriae LIN-

NAEI consentit,

quem Cl. ROLAN-

DER in Actis Hol-

miensibus des-

cripsisse dicitur

(2) used wditiert

defectu setae,

Ù quae apici pedum

Fia. 230. — 3/2. insideat, quam

nulla arte videre potui (1). Juniores hujus speciei acari hexapi

sunt. — Habitat in vini acescentis faecibus, quibus copio-

sissimus insidet (3).

Opmerkingen. 1. Hij zag dus de zich aan de tarsi

bevindende tastharen over het hoofd. 2. Zie Deel I. p. 227.

3. Zooals wij herhaalde malen in Deel I en hierboven zagen.

m 1787. Acarus lactis. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 373. n. 27. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; n. 28. — Diagnose

van LINNAEUS 1767.

m 1788. Acarus in excretis, Acarus in vasis potus acidi,

Acarus sub doliorum obturamentis. NYANDER, Exanth. viva;

in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 97. 98. — Als 1757;

AD ell 9227

m 1789. Mitte. MAUDUYT, Discours prélim.; in: Encycl.

méth., Hist. nat., v. 4. Insectes; p. CCLXXIII. — „Les

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 645

237, Acarusilachis 2. 1707.

comestibles que l’on prépare avec le lait epaissi, .... sont

attaqués par diverses espèces de Mittes.”

m 1789. Acarus lactis, Mite du lait. DE VILLERS, LIN-

NAEI, Ent.; v. 4. p. 51. n. 12. — Naar FABRICIUS 1787.

Acarus dysenteriae, Dyssentérique. Idem, ibidem; p. 52.

n. 13. — Naar FABRICIUS 1787.

m 1790. Acarus dysenteriae, Ruhrmilbe. BRAHM, Insekten-

kalender; p. XLII. — Nomen nudum. — ,,Generatio ....

in das Frih- und Spatjahr, und beyde Jahreszeiten sind

daher jene Epochen, wo bekanntlich die .... Krankheit

am ärgsten und häufigsten wütet.”

Nu is hij danig aan het fantaseeren!

Acarus lactis, Milchmilbe. Idem, ibidem. — Nomina nuda.

m 1790. Acarus lactis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2928. n. 16. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; p. 2929. n. 17. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Acarus lactis. MANUEL; in: Encycl. méth., Hist.

nat., Ins.; v. 7. p. 691. n. 25. — Mitte du lait, p. 684. n.

293492691. n. 29:

Acarus disenteriae. Idem, ibidem; p. 690. n. 24. — Mitte

de la dysenterie, p. 684. n. 24.; p. 690. n. 24.

m 1792. Acarus lactis. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2. p.

709. n. 12. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus disenteriae, Idem, ibidem; n. 13. — Diagnose van

LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus lactis. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

431. n. 30. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus dysenteriae. Idem, ibidem; n. 31. — Idem.

m 1795. Acarus disenteriae. MÖLLER, Lex entom.; p.

181. — Nomen nudum.

m 1801. Acarus dysenteriae, Ruhrmilbe. JÖRDENS, Ent.

u. Helminth. menschl. Körp.; p. 200. — Diagnose van LIN-

NAEUS 1767. — P. 201. Het verhaal van ROLANDER (zie Deel

I. p. 227.). Hijzelf gelooft, dat het de alomtegenwoordige

kaasmijt was.

m 1802. Acarus lactis. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3. p.

705. — Als 1790.

646 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

237. Acarus lactis L. 1767.

Acarus dysenterica. TURTON; in: Idem, ibidem; p. 705.

— Als 1790.

m 1803. Acarus lactis, Mulchmilbe. (Anonymus); in:

KRUNITZ, Oec. techn. Encycl.; v. 90. p. 332. n. 8. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

Acarus dysenteriae, Ruhrmilbe. Idem, ibidem; n. 9. —

Diagnose van LINNAEUS 1767.; het verhaal van ROLANDER;

zie) Deel p.227.

m 1803. Acarus dysenteriae, Ruhr Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica 298. 92212. n: 2684. Diagnose; citeert SCHRANK

1781. — „Der Gang ist langsam. In Gartenerde” (???) „auf

den Hefen des umgeschlagenen Bieres und der Weine; in

sauer gewordene Bierüberbleibseln.”” — Beieren.

m 1804. Acarus favorum, Mite des rayons de mel. J. G.

HERMANN (père) in: HERMANN, Mém. Apt.; p. 86. n. 13.

— Volgens eene noot op p. 86. r. 1—3 is deze $ van HeRMANN-

père. — „Ovatus, convexus, pallidus, setis obsitus, quatuor

posticis dorsalibus (1) erectis divaricatis. (2). — Ovale,

convexe, pâle, couverte de soies, dont quatre sur le derrière

du dos (1), dressées en haut et étalées (2.).”

„Novembre. Dans les rayons de mouches a miel vieux,

noirs et ayant une odeur aigre (3). Elle est de la forme et

du port de la mite ciron’ (4).

Opmerkingen. 1. Onjuist; slechts 2 van de 4 zijn

dorsaal. 2. Zie, lactis had deze 4 haren slepend, dysenteriae

horizontaal, en favorum naar boven gericht! wel een bewijs,

dat de turgor van het abdomen de oorzaak daarvan is. Zijn

individuen waren dus goed gevoed (convex), of praegnant.

3. Juist! dat „zure” is typeerend voor de levenswijze van

de soort. 4. Dat is zijn Scirus = Bdella. ; de gelijkenis is te

danken aan het spitse voorste deel; zie fig. 230. p. 644. —

Had hij ARISTOTELES gelezen, hij zoude dien zeker geciteerd

hebbenteziey Decl p: 1219216:

m 1804. Acarus dysenteriae. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 8. p. 54. — Hy plaatst haar in zijn „genre Sarcoptes”.

Wij mogen dus wel zeggen, dat hij haar Sarcoptes dysenteriae

noemde. — „Comparez avec cet insecte la mite du lait,

acarus lactis. Lin.” — Hij is dus de tweede (zie hierboven

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 647

237. Acarıs lactus E. 1767.

1776 SULZER!), die de frappante gelijkenis in de diagnosen

inziet.

238.

(Adhuc sine nomine.)

(Glycyphagus hericius ROBIN 1868.)

(Hericia.)

m 1799. Acarus siro, Ostmidde. RATHKE, Entom. Jagt-

tagelser; in : Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 196.

„Under disse Jagttagelser forundrede jeg mig ofte over

at finde den almindlige Ostmidde eller Acarus siro paa og

under Barken af Traeerne, og isaer paa de Kuglesvampe eller

Sphaerier (Sphaeria episphaeria), som voxe paa Eegetraeerne,

og som den ofte havde ganske udhulet. Ved Hielp af Mikro-

skopet saaes den, naar den blev tvunget til at ligge stille, at

fremstraekke 2de Yderkiaeber (mandibulae), som bestode

hver af 2de Leed, med en meget spids Sax 1 Enden, og som

den meget hurtig aabnede og lukkede; men da denne Art

baerer Hovedet nedböiet, ere de övrige Mundens Dele saer-

deles vanskelige at iagttage; det har imidlertid stedse vaeret

mig umueligt at opdage noget lignende med Suerör, ligesom

det og er vanskeligt at indsee hvad Brug den skulde kunne

giöre af dette, da den lever af törre Ting, som Ost, Meel og

Bark”.

„Während dieser Beobachtungen verwunderte ich mich

häufig über das finden, der gewöhnlichen Käsemilbe oder

Acarus siro an und unter der Rinde der Bäume, und beson-

ders an den Kugelpilzen oder Sphaerien (Sphaeria episphae-

ria), die auf den Eichen wachsen, und die sie oft ganz ausge-

höhlt hatte. Bei Hilfe des Mikroskopes sah man sie, wenn

sie zum Stilliegen gezwungen wurde, 2 Aussenkiefer (mandi-

bulae) hervorstrecken, diese bestanden aus 2 Gliedern, mit

einer sehr spitzen Scheere am Ende, und welche sie sehr

schnell öffnete und verschloss; als diese Art aber den Kopf

herabgebogen trägt, sind die übrigen Teile des Mundes be-

sonders schwer zu beobachten; es ist mir indessen immer

unmöglich gewesen, etwas der Saugröhre ähnliches zu ent-

648 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(238. Glycyphagus hericius Rob. 1868.)

decken wie es auch schwer zu begreifen ist, welche Anwen-

dung sie davon machen könnte, weil sie von dürren Dingen

wie Käse, Mehl und Rinde lebt.’

Mij dunkt, deze Tyroglyphide met spitse mandibula, en

op eik (Quercus) gevonden, was Glycyphagus hericius. — Sphae-

ria behoort tot de Pyrenomycetes. — Noorwegen.

239.

(Venvole van Deel I. pi 231. n. 73)

Pediculus cerambycinus Scopoli 1763.

(Sennertia.)

m 1763. Pediculus cerambycinus. Scororr, Ent. Carn.;

p. 386. n. 1054. — „Antennae corpore longiores, assiduo et

lente mobiles. Albus, minutus, segnis. Corpus ovale, Pedes

sex, breves, pilosi, aequedissiti. — Habitat in Api viola-

GEA

Hier vergiste hij zich deerlijk; de antennae zijn de pooten

IV, die in een lang sleephaar eindigen. DE REAUMUR, die

hetzelfde diertje op Xylocopa violacea vond, vergiste zich

niet! Zie Deel I. p. 231. 232. f. 53. — Karniolië (Tirol).

m 1769. Bokagtige luis. Houttuyn, Natuurl. Hist.; v. 1.

Stuk (= tom.) 13. p. 93. — Naar ScopoLI 1763.

m 1789. Pediculus cerambycinus, Pou de l’abeille-violette.

DE VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 38. n. 60. — Naar Sco-

POLI 1763.

240.

(Vervolg: van Deel I. p. 231. n. 72.)

(Adhuc sine nomine.)

(Chaetodactylus spec.)

Niets bijgekomen.

HISTNOVERZEDIAGAROLOGIE: IT. 649

241.

(Vervolg van Deel I. p. 232. n. 74.)

(Adhuc sine nomine.)

(Hypopus granulatus Duy. 1849.)

(Cerophagus.)

ERIZS0 N Insecten DE/TASHIRE. -— Niet: ‚mitten. Zie!

Deel Tp. 232.

m 1758. Acarus. Hitt, Notes; 17: SWAMMERDAM, The

Book of Nature, p. 26. — Over het geval van DE LA HIRE

1730; zie Deel I. p. 232. — „This is of the Acarus kind, having

eight legs.” — Juist!

m 1759. Ciron. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais.

univ. d’Anim.; v. 1. p. 648. col. 2. — Nomen nudum. —

Citeert DE LA Hire 1730. Hij heeft dus, evenals Hitt 1758,

ingezien, dat hier sprake is van een Acarus.

wi 1718. Maite. DE GEER, Mem. Hist. Ins; vs Ze pi 112.

— Citeert DE LA HIRE 1730; „un petit Insecte du genre

des Mittes, qui s’attache aux Mouches, mais qui paroit avoir

été d'une espèce difiérente de celle, dont je viens de parler

ici.’ (Acarus muscarum).

242.

(Vervolg van Deel I. p. 214. n. 70.)

Acarus destructor Schrank 1781.

(Glycyfhagus.)

m 1712. Mite among figs. VAN LEEUWENHOEK, Addit.

Obs. — Zie Deel I. p. 214.

m 1743. Mite in cabinets of the curious. BAKER, The

micr.— Zie Deel I. p. 215.

m 1744. Myt in de Kabinetten der liefhebbers. BAKER,

Het micr. — Zie Deel I. p. 215.

m 1744. Mite in cabinets of the curious. BAKER, The

micr. — Zie Deel I. p. 215.

m 1746. Vermin in the cabinets of the curious. ADAMS,

Microgr. ill; Ed. 1.; p. 92. — Naar VAN LEEUWENHOEK

1712 en BAKER 1743.

650 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

242. Acarus destructor Schrk. 1781.

1754. Mite in cabinets of the curious. BAKER, The micr.

nt Zien Deel 215.

m 1754. Mite dans les cabinets des curieux. BAKER, Le

mier. —— ie Deel bp 215:

m 1756. Made in den Cabinets. BAKER, Das zum Ge-

brauch;... Micr. — Zie Deel I. p. 215.

O 1760. Myt in de kabinetten der liefhebbers. BAKER, Het

micr. — v. 2. c. 23. p. 186. — Als 1744; zie Deel I. p. 215.

m 1765. Mite dans les cabinets des curieux. MENURET;

in eeneyclsousDict. rais. Sci. Arts Métiers) MO ps 579.

— Naar BAKER 1743; zie Deel I. p. 215.

Mite de figues. Idem, ibidem. — Naar VAN LEEUWENHOEK

WAZ-aziey Deel al sp. 214.

RUMOR ER HOUTTUYN, NatuurlSElist: ve 1% Stuk

(= tom.) 13. p. 12. — „Zyn vernielers van opgezette kapel-

len.’

m 1771. Vermin in the cabinets of the curious. ADAMS,

Microgr. ill.; Ed. 4.; p. 98. — Als 1746; zie hierboven.

m 1774. Mite dans les cabinets des curieux. Encycl. Dict.

UNIV. Tas ON

Woordelijk als MENURET

1768.

Mite de figues. Idem,

ibidem. — Idem.

m 1778. Myt in de ka-

binetten der liefhebbers. BA-

KER, Het mir ec

23. p. 186. — Als 1744;

zie Declan pa ilios

m 1781. Acarus de-

| | structor, Modermilbe.

b ) SCHRANK, Enum. Ins. Au-

\ striae p sol 2 mn 103722

| ZEE

„Acarus ovatus, ani setis

I longis pluribus, pedum seta

to li Ra

unica.

„Descr. Minimus, oculo nudo prorsus inconspicuus, hyalinus

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 651

242. Acarus destructor Schrk. 1781.

vitri instar, albens, sed saepe ab esca transparente mire

variegatus; hinc aliqui occurrunt .albi, alii nubeculas obs-

curas gerunt, ut ille, quem depinximus, alii ferruginei (1).

Corpus nitens, totum, etiam pedibus glaberrimum, sed setis

in utroque latere inter pedum par secundum & tertium

duabus fere ad angulum rectum corpori insidentes; setis

duabus in singulo pede, quarum una in medio ad angulum

acutum prodit longior, altera basi insidet brevior; postice

post se trahit setas plures inaequalis longitudinis (2). Antice

ex corpore articulus angustior procedit, & ex hoc rostrum

(3), qui basi oculis duobus prominentibus instruitur, sed

hyalinis, nec coloratis (4); supra oculos seta brevis antrorsum

porrecta (5); setae duae aliae breves in medio rostri, antennis

mentientes, cum rostrum deflectitur (6). — Habitat in insec-

torum exuviis loco humido adservatis, veram inducens

cariem.”

Opmerkingen. 1.Inderdaad, veel sterker dan domes-

ticus vertoont destructor allerlei bruine of zwarte figuren,

veroorzaakt door in het geheele idiosoma verspreide, geen

licht doorlatende kristallen, of bolletjes (geen darminhoud !).

2. Evenals zoovele acarologen van zijn tijd (en ook van

lateren tijd: KocH!) ziet hij niet, dat de haren op den rug

ingeplant zijn. 3. Hij zag dus niet de twee naast elkander

liggende mandibels. 4. Hij wilde oogen zien; zag ze dus!

5. Setae verticales externae. 6. Setae verticales internae.

— Hij geeft den raad, de insekten niet in vochtige, koude

kamers te bewaren.

m 1786. Mehlmilbe. WICHMANN, Aetiologie der Krätze;

p. 39. t. fig. 1. — Hij wil bewijzen, dat LINNAEUS in zijne

meening, dat farinae en scabiei dezelfde soort zijn, ongelijk

heeft. Hij beeldt op dezelfde plaat eene „Mehlmilbe” en de

„Krätzmilbe” af. — Merkwaardig is, dat hij de afbeeldingen

door LEDERMÜLLER 1757, JOBLOT 1754 en DE GEER 1778,

van de „Mehlmilben” gepubliceerd, kent, en tòch niet het

verschil ziet tusschen die figuren en de zijne! — Het is tevens

een bewijs, dat hij maar één individu onderzocht, dat toe-

vallig een destructor was, die uiterst zelden in meel voor-

komt. Had hij meer individuen onder het mikroskoop ge-

652 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

242. Acarus destructor Schrk. 1781.

bracht, hij zou zeker de echte farinae gezien en afgebeeld

hebben. — Hij geeft van deze

,Mehlmilbe” geene beschrijving.

Maar wij zien aan de 4 dikke tar-

sen I en II duidelijk, dat zij de

behaarde-schub-dragende van de-

structor zijn. Zijne teekening stelt

de ventrale zijde van een tus-

schen glaasjes plat gedrukt en

dood exemplaar voor; herkenbaar

is de Y-vormige genitaalopening;

vermoedelijk heeft hij niet be-

merkt, dat het dier op den rug

lag! De haren zijn veel te kort

Fia. 232. — 2/1.

geteekend.

m 1789. Mitte. MAUDUYT, Discours prélim.; in : Encycl.

meth.; v. 4. Ins.; p. CCLXXIV. — „Plusieurs especes de

Mittes .... detruisent les collections de quadrupedes, d’oi-

seaux, d'insectes, &c.”’

m 1789. Acarus destructor, Mite destructeur. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 72. n. 69. — Naar SCHRANK

ZG le

m 1790. Acarus destructor. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2932. n. 61. — Diagnose van SCHRANK 1781.

Acarus destructa. Idem, ibidem; P. 7. Index.

m 1792. Acarus destructor, Mite destructive. MANUEL; in :

Eineyel-zmeth».Hist: nat., Ins.; v. 7. p. 697.2n2.15% Naan

SCHRANK 1781.

m 1802. Acarus destructor. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 707. — Als 1790.

m 1803. Acarus destructor, Moder Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 203. n. 2653. — Diagnose en citaat van

SCHRANK 1781. — „In der Erde, auf faulenden Körpern.”

(sic!) In 1781 gaf hij den „habitat” beter aan.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 653

243.

(Vervolg van Deel I. p. 203. n. 69.)

Acarus domesticus de Geer 1778.

(Glycyphagus.)

m 1648. Acarus. KIRCHER, Ars magna lucis et umbra;

lib. 10. P. 2. c. 8. $. 5. p. 834. — „Quid acarus, nisi ursum

pilosum?”’ — KIRCHER is dus de eerste, niet BORELLUS (zie

Deel I. p. 204.), die domesticus een „ursus pilosus’ noemt.

BORELLUS citeert ook KIRCHER.

m 1656. Animalculum in larido veteri. BORELLUS, Obs.

micr. Cent.; p. 14. Obs. 14.

m 1658. Acarus. KIRCHER, Scrut. phys. med.; p. 45. —

„Visui non armato minutius animal acaro non occurrit,

utpote candidi puncti similitudinem prae se ferente; quod

tamen smicroscopio visum, animal pilosum & prorsus uro

simile nobis exhibetur.”

m 1670. Animalculum in larido veteri (niet: ,,vermis” 1.

1. v.) SAcHs À LEVVENHEIMB, Messis, &c. — Zie Deel I.

De 207

m 1685. Animalculum in veteri lardo (niet „vermis” i.

VEP PAULLINDS Cynogr...&c. - Zie Deel 1. p. 204.

m 1691. Insectum casei. BONANNI, Obs. — Zie Deel I.

pe 205:

m 1692. Vermis in arefacto caseo, Teredo supra ficus,

Teredo supra uvam passam Damascenam, Teredo supra sta-

phidem (lege: staphilem), Teredo supra prunas, Teredo supra

amygdalas, Teredo supra tragemata. Bonomo, Obs. — Zie

Deel. pi 205:

m 1696. Mute in flesh, Mite on bacon. VAN LEEUWENHOEK,

An extract, &c. — Zie Deel I. p. 206.

m 1697. Müt in vlees, Mut van spek. VAN LEEUWEN-

HOEK, Sesde vervolg, &c. — Zie Deel I. p. 206.

m 1697. Acarus in carne, Acarus in lardo. VAN LEEUWEN-

HOEK, Continuatio arc. nat., &c. — Zie Deel I. p. 206.

m 1718. Animal. JOBLOT, Descr. micr.; &c. — Zie Deel

M5] Dae IKON

m 1720. Acarus in lardo. VALENTINI, Amphitheat. zoot. ;

p. 230. — Nomen nudum. — Compilatorisch werk.

654 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

m 1743. Louse on sweet meats, Mite on dryed fish, Mite

on dryed flesh, Mite on dryed fruits. BAKER, The micr.; —

Zie Deep"

m 1744. Luis op suiker-gebakken ; Myt op gedroogde visch,

Myt op gedroogd vleesch, Myt op gedroogde vrugten. Doolende

Myt. BAKER, Het mikr. — Zie Deel I. p. 212.

O 1744. Zie Deel I. p. 212. — Als 1743.

m 1746. Acarus ex arido caseo. LINNAEUS, Faun. Suec.;

p. 347. n. 1195. — Zie hierover Deel I. p. 184.

m 1794, 321eMDeelTl. p. 212. — Als 1748:

m 1754. Pou sur les confitures, Mite de poisson mort, Mite

de chair morte, Mite de fruits secs. BAKER, Le micr. — Zie

Deels Temp 2210:

m 1756. Laus in Zuckerzeug, Made in trockenem Fisch,

Made in trockenem Fleisch, Made in dürrer Frucht. BAKER,

Das zum Gebrauch, &c. — Zie Deel I. p. 213.

m 1757. Ver. Bonomo, Obs. s. 1. Cirons, &c.; in : Collect.

Acad.; v. 4. p. 580. — De vertaling is niet woordelijk; zie

bij stro n. 268.

o 1758. Vermis. BOHADSCH, Diss. de Synocho putrida.

— „Vermis hirsutus a femina cum urina redditus.’’ — Aca-

rus domesticus ? toevallig in den nachtspiegel terecht ge-

komen.

m 1759. Pediculus muscae, Fliegen-Laus. KNIPHOF, De

pedic-Aingtin MES" f. O. Verkleinde reproductie van

Cuno’s figuur; zie Deel I. p. 211. f. 49. — Geen tekst.

m 1759. Milbe. LEDERMÜLLER, Mikr. Ergötz.; 1763. —

P. 1—96 en ,, Kupfer” 1—50 waren reeds in 1759 verschenen.

— P. 69: „auf den Mandeln’; (P. 71) „die anderst’’ waren

dan de „Mehlmilbe’; ook „auf Schweinsblasen .... und

fetten Sachen.”

oO 1760. Luis ob sutker-gebakken, Myt op gedroogde visch,

Myt op gedroogd vleesch, Myt op gedroogde vrugten, Doolende

myt. BAKER M Helämier,, v. 2. c. 21. p. 182.:702 23.) pea lise:

187. — Als 1744.

oO 1760. Vermis. PALLAS, Diss. de Infestis vivent. intra

viventia; p .6. — Hij citeert BoHADScH 1758.

m 1765. Mite vagabonde. MENURET; in : Encycl. ou Dict.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 655

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

rais. Sci. Arts Metiers; v. 10. p. 579. — Naar BAKER 1743;

zienDeel:1. p. 212.

m 1768. Vermis. PALLAS, Diss. de Infestis viv. intra viv.;

in: SANDIFORT, Thes. diss.; p. 253. — Als 1760.

m 1771. Mate. Adams, Microgr. ill.; Ed. 4.; p. 95. — Als

Mao zie Deel Pp. 212.

m 1771. Mitte domestique. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v.

2. P. 1. p. 10. — „Les Mittes domestiques ont huit pattes &

deux especes de petits bras, à la facon des Araignées; mais

elles naissent de l’oeuf seulement avec six pattes, les deux

autres qui manquent, leur viennent dans la suite.” — Er

staat niet, welk paar; uit den zin zoude men opmaken: het

vierde. — Met 2 soorten van palpen zijn stellig de 2

mandibels en de 2 palpen bedoeld.

m 1774. Mite vagabonde. Encycl. ou Dict. univ. rais.;

v. 29. — Woordelijk als MENURET 1765.

m 1774. Käsemite. GOEZE; in zijne vertaling van DE

GEER S Mémoires; in: Naturforscher;: 3. Stück, p. 28].

— Dat is dus eene onjuiste vertaling.

æ 1775. Milbe auf alten Schweinsblasen, Milbe auf Man-

de 122.18 MULLERY Vollst.. Natursyst.;t ve (23 Bie 5p:

1050. sub n. 15. — Nomina nuda.

m 1778. Luis op swiker-gebak. BAKER, Het mikr.; v. 2.

c. 21. p. 182. — Myt op gedroogde visch, Myt op gedroogd

vleesch, Myt op gedroogde vrugten, c. 23. p. 186. — Doolende

myt, c. 23. p. 187. — Als 1743; zie Deel I. p. 212.

m 1778. Matte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„our le lard et la viande sèche.” — Nomen nudum.

Acarus domesticus, Mitte domestique. Idem, ibidem; p.

88. 89. — ,,Acarus albus, maculis binis fuscis, corpore ovato

medio coarctato: pilis longissimis, pedibus aequalibus. —

Mitte blanche à deux taches brunes, à corps ovale avec un

rétrécissement au milieu et hérissé de poils, à pattes

égales”

Hij citeert ten onrechte GEOFFROY 1762 (farinae), HOOKE

1665 (dimidiatus), BLANKAART 1688 (farinae) en VAN LEEU-

WENHOEK 1694 (casei). — Verkort:

„oont les plus communes de toutes (1) et que j'appelle

696 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

domestique ; vivent en grande quantité sur le vieux fromage

(2); et je les ai également trouvées dans la terre des pots à

Fic. 233. — 3/2.

fleures (3); M. de LINNE les a confondues avec les Mittes

de la gale et de la farine sous le nom d’Acarus Siro (4).

„Ayant trouvé sur deux vessies seches de porc une quan-

tité innombrable de ces Mittes domestiques, j’eus occasion

de les observer tout à mon aise et de faire sur elles les remar-

ques que je vais détailler successivement (5).

„Ires-agiles; courent avec beaucoup de vitesse; garnies

de beaucoup de poils; blanc sale tirant un peu sur le brun,

très luisante; deux taches circulaires brunes, produites par

des parties internes (6). Gros, ovale, plus long que large,

arrondi au derrière, un peu rétréci au milieu (7); antérieure-

ment la tête, confondu avec le corps, sans qu’il y ait entre-

deux de séparation bien sensible (8); la peau lisse, très-

étendue, sans plis ni rides.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 657

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

„La tête; museau conique, assez pointu; peut la courber

en dessous; en devant une partie pointue (fig. 5. t.), divisée

longitudinalement en deux pièces, que la Mitte peut écarter

et rapprocher l’une de l’autre, et auquelles j'ai va de petites

dentelures; ces piéces sont sans doute les instrumens avec

lesquelles elle ronge les alimens (9). La tête .... garnie de

deux autres parties allongées et mobiles (fig. 5. u. x) termi-

nées en pointe et garnies de poils; ce sont les bras (10).”

„Pattes; assez longues (11), toujours courbées vers le

plan de position (12), à peu près de longueur égale, I et II

beaucoup plus grosses que III et IV (13); terminées par une

petite partie ovale, transparente et enflée comme une petite

vessie à long col (fig. 6. 7) (14); ayant en devant une espèce

de petite fente ou séparation (15); elle peut y donner toute

sorte d’inflexions; souvent perpendiculaire à la patte (fig.

7.); elle peut gonfler (16) et contracter cette empätement;

quand il est posé sur le plan où la Mitte marche, s’élargit

et se gonfle; quand la patte est levée, la vessie disparoit

presqu’entierement (17).

„LEEUWENHOER dit positivement .... deux crochets (18).

Je me suis obstiné à chercher ces crochets, .... en dessous

de chaque de ces moitiés” (de la vessie) „j'ai découvert un

petit crochet .... cependant je fus convaincu de leur réalité;

c'est au moyen de ces crochets que l'insecte se fixe sur les

objets où il marche (19).”

„Les femelles, plus grandes que les mâles, sont garnies au

derrière d'une petite partie cylindrique et creuse en dedans

comme un petit tuyau (fig. 2. 3. 8.) qui donne peut-étre

(20) passage aux oeufs. J'ai vû plusieurs paires accouplées,

étant unies par leur derrière. En dessous de ce petit tuyau

une petite éminence, où peut-être se trouve l'anus

(20066

»Les longs poils, les rendent toutes hérissées, des deux

còtés (22) un grand nombre de barbes en forme de poils très

courts (fig. 9.). Ces poils .... la Mitte peut les mouvoir,

. chaque poil doit donc tenir à un muscle (23). Quelques

poils semblent étre placés en ordre régulier (24) .... deux

sur le dessus de la téte, comme deux petites antennes ....

658 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

au derrière deux autres (r 7). Sur les poils des pattes, plus

fins que ceux du corps, je n'ai point vû de barbes.”

„Oeufs ovales, très blancs, transparens. De très petites

Mittes .... Leeuwenhoek .... avec six pattes; j'ai vérifié

cette observation, .... c’étoit toujours celles de la 3e paire

que leur manquoient (25). Elles multiplient aussi en hiver.”

Opmerkingen. 1. Soms is inderdaad domesticus de

huisplaag; maar meestal is farinae de meest gewone. 2. Ik

zag nooit domesticus, altijd farinae of dimidiatus op kaas.

3. Het kan zijn; maar ik vermoed, dat DE GEER putrescentiae

zag. 4. LINNÉ citeert bij siro scabiei zeer juist alle toen be-

kende figuren van siro, en bij sivo farinae die van farinae ;

hij heeft domesticus niet gekend. 5. Ziedaar! De beschrevene

en afgebeelde Acari kwamen dus niet uit oude kaas,

aarde van bloempotten, etenswaren, enz., maar van var-

kensblazen (vet). 6. Goed gezien. 7. Dat is toevallig; meestal

vertoonen zij geen spoor van eene insnoering. 8. Met ,,téte”’

bedoelt hij het propodosoma. 9. Niet alleen die „partie poin-

tue” is „divisée longitudinalement’’: de mandibels zijn over

de volle lengte gespleten. Van boven gezien is geen spoor

van ,,dentelures” te zien. Had hij werkelijk de schaar gezien,

hij zou die afgebeeld hebben. 10. De palpen zijn slecht ge-

teekend. 11. Hij teekent ze te kort. 12. Goed gezien. 13.

Niet „beaucoup’’: hoogstens 2 maal. 14. Geen blaasje, maar

een schijfje, dat soms trechtervormig is. 15. Die „fente” is

de kleine klauw (empodium). 16. Niet ,,gonfler’’, wel „éten-

dre.” 17. Evenals eene dichtgevouwen parapluie. 18. VAN

LEEUWENHOEK zeide dat van casei. 19. Dat is in tegenspraak

met zijne eerste bewering, dat zij zich met de ,,vessie” vast-

hechten. Hij ziet dus ook 2 klauwtjes! Zie fig. 233. 6. 20.

Voorzichtig uitgedrukt. 21. Het distale einde der valvulae

anales. 22. De anonymus van 1703 en VAN LEEUWENHOEK

1712 zagen beter, dat de haren alzijdig van ,,barbes’’ voor-

zien zijn. 23. De haren worden niet door spieren bewogen:

door de contractie van huidspieren beweegt de huid, zoodat

daardoor de haren een anderen stand aannemen. 24. De

vertikaalharen werden reeds lang waargenomen; maar DE

GEER is toch de eerste, die over eene zekere regelmaat der

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 659

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

plaatsing der haren spreekt; jammer, dat hij niet meer

dwarsrijen opmerkte. 25. Louter fantasie; waarschijnlijk het

gevolg van den grooten afstand tusschen pooten II en III.

P. 870. In zijne „Conclusions’ zegt hij positief, dat de

„petit tuyau donne passage-aux oeufs”. „La Mitte de la

Figure 4 est un mâle.”

Fig. 11, eene Larva voorstellend, is goed geteekend: met

slechts 2 lange achter rand haren; alle andere zijn kort;

hem is ontgaan, dat 2 andere achter r ug haren eveneens

lang zijn en over den rug naar voren gebogen zijn.

Op spek, gedroogd vleesch, varkensblazen; Zweden.

o 1778. Vermo nel formaggio secco, Bacho nel formaggio,

Tarlo. Bonomo, Osservazioni, &c. — Als 1687; zie Deel I.

p. 204.

m 1783. Acarus domesticus. De GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 39. — Als 1778.

Hausmilbe. GOEZE, ibidem; p. 37. noot k.

In noot m: „Die beyden letzteren (Haus- und Mehlmilbe)

mögten wohl schwerlich wesentlich verschieden sein.”

In noot J: hij vond ze ook „An den Schimmel, womit die

Fässer im Keller beschlagen, sehr häufig.’

m 1783. Acarus domesticus. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 202. n. 1332. — Diagnose van DE GEER, met de

toevoeging: „Hunc et binos sequentes’’ (scabiei, farinae)

„sub A. sirone comprehendit Ill. à Linné.” — Zie daarover

mijne opmerking 4, p. 658.

m 1789. Acarus. MAUDUYT, Discours prélim. ; in : Encycl.

meth.; v. 4. Ins.; p. CCLXXII. — „Dans les chairs séches.”’

Mite. Idem. ibidem; p. CCLXXVI. — „Souvent elles sont

attirées plutöt par .... la colle, que par les objets que les

boîtes contiennent.”

m 1789. Acarus domesticus ; Domestique. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 66. n. 44. — „Synonymia ut in acaro

farinae. Nam acaros farinae, scabiei & domesticas sub À.

sirone comprehendit Linn.’ — Zie daarover mijne opmer-

king 4, p. 658. — „Hab. in .... insectis muscorum”. —

Lees: ,,museorum”. — „In Gallia Australis.”

m 1790. Acarus domesticus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

660 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

243. Acarus domesticus de Geer 1778.

5. Pp. 2928. n. 49. — Diagnose van DE GEER 1778. :

m 1792. Acarus domesticus. MANUEL; in: Encycl. meth.,

Hist. Nat., Ins.; v. 7. p. 691. n. 28. — Mitte domestique, p.

680.728 28.

m 1802. Acarus domesticus. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 704. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

m 1803. Acarus limosae, Moorschnepfen Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 198. n. 2642. — „Bleich, eyförmig, mit

langen, wegstehenden Borsten: zwo Borsten vorne am

Rüssel; die Füsse gleich, sehr dünn; ein vorstehendes Röhr-

chen am After. — Auf der kleinsten Moorschnepfe.”

Wel toevallig daar verzeild geraakt! Misschien liep het

diertje reeds op zijn tafel rond, en klom toen op de doode

Gallinago gallinula. — Beieren.

m 1804. Mite domestique. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 341. — Beschrijving naar DE GEER 1778, met

2 van diens figuren op t. 66.

Mitte domestique, Acarus siro (sic!). Idem, ibidem; p. 400.

— Nomen nudum. — Hij rekent haar tot ,,Mites proprement

dites” (= Tyroglyphus ; deze Latijnsche naam wordt echter

niet door hem genoemd).

244.

(Adhuc sine nomine.)

(Glycyphagus privatus OupMs. 1903.)

m 1776. Acarus corpore subbilobo, postice setis quatuor cor-

pore longioribus. SCHRANK, Beyträge Naturg.; p. 128. n. 28.

t. 6. f. 13. — Verkort:

„Viele Aehnlichkeit mit den Meisenmilben (1). Ungemein

klein; mittelmässig schnell. In einer Schachtel mit todten

Raupen. Länglicht, zu beiden Seiten etwas ausgeschweift.

Nach allen Seiten stehen lange Haare vom Körper ab; be-

sonders zieht die 4 Borsten, länger als die ganze Milbe, nach

sich. Weiss, mit schwachem Blick ins rothe; die Füsse aber

haben gar keine Farbe (2).

Opmerkingen. 1. Pieronyssus pari; onze f. 244.

p. 691. 2. Minder juist: tarsen (en mandibels) zijn rossig. —

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 661

(244. Glycyphagus privatus Oudms. 1903.)

Zijne figuur is zeer slecht: vooral de pooten. Vergelijk haar

met die, welke ik van Glycy-

phagus privatus gaf in: Tijds.

Ned. Dierk. Ver.; s. 2. v. 8.

MST 10.1.3272. Op ge

droogde insecten; Oostenrijk.

m 1781. Acarus cadaverum,

Leichenmilbe. SCHRANK, Enum.

siste D. ol 2.14 1052.

— Deze namen geeft hij aan

zijn Acarus &c. Beytr. p. 128.

m8:

Non Acarus cadaverum. O.

F. Müller 1776; zie bij farinae,

Polo!

1789. Mite. MAUDUYT,

Quatrième Discours (+ na

PACCO Encyc® meth.; Pies 2540 32.

v. 4. Ins.; p. XX. — „Elles rongent les ailes a réseau,

les poussieres des ailes des Papillons.”

m 1789. Acarus cadaverum, Mite des cadavres. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 71. n. 68. — Naar SCHRANK 1776.

m 1790. Acarus cadaverum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2932. n. 60. — Diagnose van SCHRANK 1776.

1792. Acarus cadaverum, Mite des cadavres. MANUEL;

TEE nere Mens Cen at MS" v2. pr696.ne 7% =

Naar SCHRANK 1776.

m 1802. Acarus cadaverum. GMELIN, Syst. of Nat.; v.

3. p. 707. — Als 1790.

245.

(Adhuc sine nomine.)

(Dermaleichus chrysomelinus C. L. KocH 1841.)

m 1768. Acarus (quartus), (vierte) Milbe. SCHAEFFER,

Icones RAISON v. 2. IPs t. 146. f\ 3. a..b.. = Nomen

nudum.

Slechte afbeelding van de ventrale zijde van een tusschen

662 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(245. Dermaleichus chrysomelinus C. L. Koch 1841).

glaasjes plat gedrukt 9 van Dermaleichus chrysomelinus C. L.

KocH 1841. 33. 4. — Daar deze figuur slechter is, dan die

van 1779, zoo reproduceer ik haar niet.

m 1779. Milbe. SCHAEFFER, Abh. Ins.; v. 3. p. 62. t. 2.

f. X. — Verkort:

„Am Hinterleibe und den Flügeldecken der Chrysomela

tenebricosa. Dem blossen

Auge kaum sichtbar;

zarte weisse Punkte auf

den schwarzen Flügeldec-

ken. Ungleich rund;

mattweiss; Rüssel; zwey

Augen (1); 8 Füssen; und

sonderlich hinten mit 4

vorzüglich langen Haa-

ren. Bey manchen Käfern

10 und mehrere.” —

Duitschland.

Opmerking.” 1. Het

diertje is blind. — Op

Timarcha tenebricosa.

m 1804. Acarus sıro,

Käsemilbe, M eelmilbe.

PANZER, Syst. Nomencl.

Schäffers Abbild. (ook: Schaefferi Icon. Ins. Enum.); p. 140.

en 260. — Risum teneatis amici! — Nomen nudum.

246.

Fıc. 235. — 3/2.

(Adhuc sine nomine.)

(Coleopterophagus megninii Berl. 1881.)

n 1794. Milbe. GOEZE, Belehrungen; p. 311. — Verkort:

(P. 311.): „Milben, 9 Blumenkäfer variabilis ; Juli; war-

mer Morgen.” — (P. 313.): hinten auf dem Rücken ....

weicher Fleck .... bedeckt mit .... kleinen Milben. — (P.

314): Auf den Rücken ganz flach, und man konnte keine

Füsse sehen, auch wenn sie auf einem weissen Papiere kro-

chen. Sie laufen auch bey weitem so geschwind nicht, als die

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 663

(246. Coleopterophagus megnini Berl. 1881.)

andern.’ (coleoptratorum). „Es mochten doch wohl ein Paar

hundert seyn. — (P. 315.): & von Scarabaeus variabilis, so

mit Milben überzogen, dass sie wenigstens sechs bis zehn

Mann hoch sassen .... dergestalt belagert, dass kaum ein

Nadelknopf am Käfer frey war. Wenigstens rechne ich ihre

Zahl über Tausend. In Weingeist hiengen die Milben so

fest, dass keine einzige abgieng.”

Opmerkingen. Dat waren Coleopterophagus megnini

BERL. 1881, waarvan de pooten doorschijnend en kleurloos

zijn. De beschrijvingen, die GOEZE van beide kevers geeft,

zond ik Dr. EVERTS toe, die mij mededeelde, dat GOEZE zich

vergist heeft: zijn & van variabilis is met de meeste waar-

schijnlijkheid Gnorimus nobilis L. geweest.

Gnorimus variabilis L., Gnorimus nobilis L.; Juli; Duitsch-

land.

mp7 96.) Milbe. GoEZE, Belehrungen, Ed 2; p She

315. — Als 1794.

247.

(Vervolg van Deel. p 235. n.' 75.)

(Hypopus feroniarum Dur. 1839.)

(Zschachia.)

o 1744. Mitte. DE REAUMUR, Hist. nat. fourmis; manu-

skript, in 1926 door WHEELER gepubliceerd; p. 109. Notes;

p. 110. — ,,Fourmis a fourmilleres en baton.” — p. 111: „ces

fourmis vers le commencement de may etoient dans un etat

qui faisoit pitie elles paroissoient tout couvertes de galles,

jusques sur leurs yeux. chaque galle etoit une espece de

mitte ces galles etoient placées differement sur differentes

fourmis, les unes en avoient plus et les autres moins, mais

il n'y avoit aucune qui n’en eut au moins 10 a 12 et quelques

unes en avoient plus de cent, ces mittes d’un blanc jauneatre.

jen ai compte pres de 30 sur un seul coste de la teste d'une

fourmi. on juge de la qu'il y en avoit d’extremement peti-

Lessa

Hoogstwaarschijnlijk waren deze uiterst kleine Acarı

„hypopi’’ van feroniarum. — Het is niet uit te maken, wat

664 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(247. Hypopus feroniarum Duf. 1839.)

DE REAUMUR bedoeld heeft met „fourmilleres en baton.”

— In mierennesten; Frankrijk.

m 1748. Insect. HOMBERG, Anm. über Spinnen; in Hamb.

Mag.; v. 1. p. 63. — Vertaling van 1708. — Zie Deel 1. p.

236.

M7 PE DE: GEER, Mém. Hist ns vi 2 Per

p. 86. — „Les mittes qu’on voit sur les grandes Fourmis sont

très petites et de couleur blanche. — Formica rufa; Zweden.

Mitte. Idem, ibidem. — Citeert het heele verhaal van

HOMBERG, en voegt er aan toe: „Si cette observation, que

je n'ai pas encore eu l’occasion de vérifier, est exacte, et si

les petits Insectes n’ont pas été les petits mêmes de l’Araig-

née, il faut qu'ils ayent été des Mittes.”

Mitte. Idem, ibidem; v. 2. P. 2. p. 1075. sub Formica rufa.

— „J'ai trouvé sur le corps de nos Fourmis ailées femelles

de très-petites Mittes (Pl. 42. Fig. 4) a peine visibles à l'oeil

simple, qui sont d'un blanc sale; leurs quatre

pattes antérieures sont beaucoup plus gran-

_des que celles des deux paires postérieures,

& elles sont terminées par un petit bou-

ton transparent en forme de vessie. Au

devant du corps on voit une trompe avan-

cée avec deux longs poils; les pattes ont

Fic. 236. — 2/1. aussi un grand nombre de poils.”

De achterpooten wijzen op een Anoetus ; het lange gnatho-

soma en het gemis aan een lang sleephaar aan pooten IV op

feroniarum, die zeer veel in nesten van verscheidene soorten

van mieren gevonden is. — Formica rufa; Zweden.

m 1774. Laus. (Anonymus), Betracht. Gegenst. Natur-

lehre; 1 : Neues Hamb. Mag.; v. 14. n. 84. p. 505. — Verta-

ling van HOMBERG's mededeeling, zonder hem te noemen.

— Zie Deel I. p. 236.

= 1776. Acarus aranearum. GOEZE, Ins. an Thieren; 1% :

Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 280. — Vertaling van Hom-

BERG’s mededeeling. Zie Deel I. p. 236. — „Man kann sie

für Milben halten, und eine neue Gattung daraus machen:

Acarus aranearum.”

Daar HOMBERG van zijne „petits Insectes” geene beschrij-

HIST: OVERZ. DY ACAROLOGIE. II. 665

(247. Hypopus feroniarum Duf. 1839.)

ving geeft, zoo is bovenstaande naam een

nomen nudum, dus ongeldig.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„Sur les fourmis.” — Nomen nudum.

m 1779. Milbe. DE GEER, Abh. (vertaling door GOEZE);

MAP p. 3172 882. — Als 1771; met dezelide figuur.

1794. Acarus. Rossı, Mantissa Ins. in Etruria; v. 2.

Pa143. — In margine:,,F. E. t. 2. p. 272. $. 1422." — FOE.”

beteekent: „Fauna Etrusca 1790.’’ — „Tip. Motitatrix adde:

Acaris minime specie griseique coloris subiecta. Vide saepe

abdomine iis undique obtecto.”’

Ik vermoed, dat de zeer kleine Acarı Anoetus waren.

Onder groote reserve plaats ik deze hier. In Italië moeten

acarologen eens meer op deze Tipula letten.

1803. Acarus quadrupes, Vierfüssige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 215. n. 2691. — „Verkehrt eyförmig,

fast farbelos; die vier Füsse borstenförmig, gestreckt, am

vorderen Ende. Er kann nich gehen und ist sehr träge. —

In den Bauchfalten des Kohlluderkäfers.

„Kohlluderkäfer” is Staphilinus brassicae Schrk.; Fauna

Boica. n. 873. — En deze is vermoedelijk Deleaster dichrous

GRAVENH.

Waarom noemde SCHRANK dit vierpootige dier een Acarus?

Zag hij gelijkenis met muscarum ? In alle geval: hij heeft

gelijk: het is eene Nympha II van eene Anoetus-soort. —

onder groote reserve plaats ik deze passage hier: „fast far-

belos” en niet bij muscarum, die „rufus” is. — Of de op

Deleaster dichrous tijdelijk verblijf houdende ,,Acarus qua-

drupes” synoniem is met feroniarum, dan wel met polypori,

dan wel tot eene oudere soort behoort, is niet uitgemaakt.

248.

(Vervolg van Deel I. p. 237. n. 76.)

Acarus muscarum Linnaeus 1758.

(M yianoetus.)

m 1683. Pediculus. MENZEL & IHLE, De muscis quibus-

dam; n: Misc. Cur. sive Ephem.; Dec. 2. Anm. I. 1682.

666 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

248. Acarus muscarum L. 1758.

{publ. 1683!) p. 71. obs. 30. — „Domesticam quoque muscam

pediculis instar scarabaei stercorei scatentem Lipsiä trans-

misit .... Ihle”’ — Musca domestica ; Duitschland.

m 1759. Acarus rufus muscarum, pedibus longis filifor-

mibus. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.;

v. 1. p. 647. vol. 2. — Naar LINNAEUS, Faun. Suec. 1746.;

daar staat echter „pedibus posticis’’.

m 1759. Acarus abdomine rufo, pedibus posticis longissi-

mis filiformibus. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 21.

m 1/60. Acarus muscarum. LINNAEUS, Syst. nat.; Ed.

Mics Pl olzggen22835. ni 21..— Als 1756; zierDeel12 p2249.

m 1761. Acarus miscarum. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; voorwerk, ongepagineerd.

Acarus muscarum. Idem, ibidem; p. 483. n. 1981. — Als

1746 en.1758; zie Deel I. p. 239. 240.

m 1762. Acarus rufus muscarum, pedibus posticis longis

filiformibus ; Mitte brune des mouches. GEOFFROY, Hist.

abr. Ins.; v. 2. p. 624. n. 6. — Korte beschrijving, niets

nieuws; „sur les mouches.”

Musca domestica ; Frankrijk.

m 1763. Reddish fly Acarus with long feet like threads.

BROOKES, A new and accur. Syst.; p. 281. n. 22. — Naar

LINNAEUS 1746. — Voor ,,feet’’ lees: „hind feet.”

m 1763. Acarus muscarum. PONTOPPIDAN, Danske Atlas;

v. 1. p. 699. n. 8. — Nomen nudum. — Denemarken.

m 1764. Acarus rufus muscarum, pedibus posticis longis

fıliformibus ; Mitte brune des mouches. GEOFFROY, Hist. abr.

Ins.; v. 2. p. 624. n. 6. — Als 1762.

m 1765. Acarus muscarum. PONTOPPIDAN, Kurzgef. Nachr.

Naturg. Dännemark; p. 231. n. 8. — Nomen nudum. —

Denemarken.

m 1765. Insekt. WINTERSCHMIDT, Beob. Stubenmücke;

Beilage zu: LEDERMÜLLER, Nachlese mikr, Ergötzung. —

Verkort:

„August, September. Sechs füsse; 2. langen Porstenhaare;

auf der Mücke ganz bleich; am Kopfe und den Rücken, auf

den Obertheil des Unterleibs; wie diese kleinen Thiere auf

ihr herum wühlten; bis im Tod getreu und hat sie keine

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 667

248. Acarus muscarum L. 1758.

verlassen; .... dass sie alle nach

und nach das Leben verliessen,

und auf ihr blieben.”” — Musca

domestica ; Augustus, September;

Duitschland.

Men lette op de veel dikkere

pooten I en II; op het gnathosoma

met 2 lange tastharen en 2 kor-

tere zijdelingsche, op de beide

goed zichtbare (ventrale) achter- Fic. 237. — 3/1. — Overtrek:

randhaartjes, al zijn die in de figuur te lang en te dik getee-

kend. Waarlijk, de figuur is niet slecht. — Zij was op de plaat

bruin gekleurd.

m 1767. Acarus muscorum. LINNAEUS, Syst. nat.; Ed.

Dev. PB. 2). L025. ne 24) —— Als) 1758; zie Deel Trp, 240:

m 1768. Insecte. WINTERSCHMIDT, Observ. Mouche de

chambre; addition a: LEDERMULLER, Réponse a quelques

object. et doutes; p. 22. — Als 1765, met dezelfde figuur.

e769. My. Hourruyn, Natuurl ‘Hist. st v.71) Stuk

(= tom.) 13. p. 12. — „Leevende vliegen worden door My-

ten bezet.”

Acarus muscarum, Acarus muscoram, Vlieglwisje. Idem,

ibidem; p. 146. n. 24. — Diagnose van LINNAEUS 1758 en

1767. — P. 147. Verhaal van WINTERSCHMIDT 1765.

m 1769. Acarus muscorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

ISA 12 PZ, dımid. 2..p, 1025. nr 24. — Als, 17.07:

BEZ Mitter DE GEER, Memt Hlist! Ins; vi 22R. al.

_ p. 85. — „Les Mouches communes ont aussi souvent des

Mittes, mais qui sont d’une petitesse extrême.” — Musca

domestica ; Zweden.

m 1773. Very small fly louse. Hit, Hist. of Anim.; p.

25..n. 14.,— Als 1752; zie Deel I. p. 239.

m 1775. Tique. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 40. — „Les

mouches‘ ...., sont attaquees pari... tiques.; Nomen

nudum.

m 1775. Acarus muscorum. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 814.

n. 22. — Als LINNAEUS 1767, met dezelfde spelfout.

m 1775. Acarus muscarum, Fliegenmilbe. P. L. S. MÜL-

668 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

248. Acarus muscarum L. 1758.

LER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1054. n. 24. — Vrij

naar LINNAEUS 1767. „Abdomine rufo” vertaalt hij met:

Hinterkörper fuchsroth” (sic!)

1776. Pediculus muscae fenestralis. GOEZE, Ins. an

Thieren; in: Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 273. 274. —

Verkort:

„Eine überaus kleine Fliege am Stu-

9) benfenster; auf einem Flügel 2, auf dem

yin andern 3 Insekten; Laus? Milbe? —

(ES Weiszlichgrau, glatt; 4 lange, glatte,

völlig ohnbehaarte Füsse. Die vördersten

hatten vorn, nicht weit von der Spitze,

noch zwo angehende Spitzen. Vermut-

mesh, 'hattenysdasnn Tchmresehremn

N moch'zween'Füsse unten/dem,

Leib gezogen. — Corpore oblongo

glabro, pallido, pellucido, pedibus ante-

rioribus longioribus, duabus spinulis lateralibus instructis.”’

== Spatiëerine van mij. :

Die ,spinulae” zijn tastharen. De figuur vertoont goed:

den vorm en het gnathosoma met 2 tastharen. Overigens is

zij slecht: met slechts 3 pooten. — Drosophila fenestrarum

Fäll.; Duitschland.

m 1776. Acarus muscorum, Merkubkoma (Groenl.). O. F.

MÜLLER, Zool. Dan. Prodr.; p. 186. n. 2217. — Diagnose van

LINNAEUS 1767. — Denemarken, Groenland.

Acarus quadrupes. Idem, ibidem; p. 187. n. 2232. —

„Subrotundus, abdomine fusco, nitido, pedibus quatuor '

anticis.”’

Waarom bracht hij dit 4-pootige diertje tot zijn genus

Acarus? Hij vermeldt niets van achterpooten. Hij zag er

blijkbaar tòch een Acarus in. Dat kan niet anders dan

eene Nympha II van een Anoetus geweest zijn, dood, met

de 4 achterpooten onder het hysterosoma naar voren ge-

richt, verborgen. — „Fuscus” is tusschen muiskleurig en

zwart. Daarom plaats ik deze passage, met eenig voorbe-

‘houd, hier. — Denemarken.

m 1776. Mibe. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 10. (sub

Fic. 238. — 1/1.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 669

248. Acarus muscarum L. 1758.

Acarius coleoptratorum). — „Ich erinnere mich eine. Fliege,

denn auch diese” (hat) „ihre Milben, die an dieser Läuse

sucht starb. Dieses Insekt sucht besonders in die Fugen

der Glieder sich einzudringen, wo es durch anhaltendes Sau-

gen und Stechen der Fliege ernstlich derbe Schmerzen,

dann eine förmliche Krankheit, und endlich den Tod selber

verursachen muss.”

Ik vermoed, dat hij eene Musca domestica zag, die tevens

aan Empusa muscae stierf. — Oostenrijk.

m 1776. Luisje. WINTERSCHMIDT, Naauwkeurige Waar-

neming; achter: LEDERMÜLLER, Mikr. Vermaakl.; v. 4. p.

51. — Als 1765, met dezelfde figuur.

Hij ziet maar 6 pooten, „neemende de twee lange Bor-

steltjes voor geene Pooten.’

Noot van den vertaler HouTTUYN: „Of W. dezelven voor

Pooten neeme of niet: het doet weinig ter zaake. Zy wor-

den weezentlyk voor Pooten gerekend, en uit hoofde van

dezelven behooren deeze Insekten tot de (Acarı) die agt

Pooten hebben, en wel tot de Acarus Muscarum.”

1428, Mitte., DE GEER Mém: Hist: Ins: 3 vi 7.'p: 86.

— „Sur les mouches.”’ — Nomen nudum.

Acarus muscarum, Mitte des mouches. =S

idemss ibidem tp: 114. MENTAL 1. —

Diagnose van LINNAEUS 1767. — Mitte «y PAY Ky

rougeâtre, a pattes postérieures très ‘

longues et filiformes. — Citeert ook „FE

GEOFFROY 1762. — Verkort: =

» 28 Aoüt. Mouches domestiques. o /#& N My

N’étoient pas plus grandes que de trés

petites pointes; les mouches en étoient

entièrement couvertes. Rougeâtre, ovale,

un peu allongé, arondi au derriére; la

téte (1) garnie d’une petite trompe

déliée, avec 2 poils assez longs. Pattes

I et II assez grosses, 4 articles; III.

beaucoup plus courtes; IV trés longues

et déliées, ou filiformes; toutes les pat- v

tes garnies de poils assez longs. — Sur Fic. 239. — 3/2.

670 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

248. Acarus muscarum L. 1758.

la mouche dans un profond repos, mais des que je les

touchai elles se mirent a courir avec beaucoup de vitesse. En

Février mouches et mittes mortes.”

Opmerkingen. 1. Het propodosoma. Maar op p.

875, bij de Expl. d. pl., staat, beter: „a la tête en trompe.”

— Let op de goed weergegeven dikke pooten I en II. —

Hij hield dus de vlieg en de Acarı van Augustus tot Fe-

bruari, dat is dus ruim 5 maanden, levend. — Musca domes-

tica ; Zweden.

m 1779. Acarus muscarum. WILSE, Phys. Beskriv. Spy-

deberg; p. 80. — Nomen nudum. — Noorwegen.

m 1780. Acarus muscorum, Merkub-koma (Groenl.). OTHO

FABRICIUS, Faun. Groenl.; p. 223. — Diagnose van LINNAEUS

1767. — Habitat in Muscis.

Musca domestica ; Groenland.

m 1781. Acarus muscarum. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 491. n. 27. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1782. Milbe. GOEZE; in : DE GEER, Abh.; v. 4. p. 38.

noot. — „An Musca domestica ; citeert WINTERSCHMIDT

1765. — Nomen nudum.

m 1783. Acarus muscarum. DE GEER, Abhandl. (ver-

taling door GOEZE); v. 7. p. 49. n. 10. — Als 1778; met

dezelfde figuur.

Fliegenmilbe. GOEZE, ibidem; p. 49. noot e.

Stubenfliegenmilbe. Idem, ibidem; p. 243, bij de Erkl. d.

Figuren.

Milbe der Stubenfliege. Idem, ibidem; p. 281. Register.

m 1783. Acarus muscarum. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 204. n. 1344. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1785. Acarus muscarum, Mitte brune des mouches.

Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p. 528. n. 6. — Naam en dia-

gnose van GEOFFROY 1762. — Musca domestica ; Frank-

rijk.

m 1786. Acarus muscarum. Morr, Forsgg Islandsk Na-

turhist.; p. 104. n. 228. — „Traeffes paa Fluerne.’’ — Nomen

nudum. — Musca domestica ; IJsland.

m 1787. Acarus muscarum. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 373. n. 32. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 671

248. Acarus muscarum L. 1758.

m 1788. Mitte brune des mouches. P. A. F. Ray, Zool.

univ.; p. 607. n. 6. — Uiterst korte diagnose.

m 1789. Acarus muscarum. BRANZELL, Mus. natur. Acad.

Ups.; P. Za. p. 93. — Nomen nudum.

m 1789. Acarus muscarum, Mite des mouches. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 57. n. 19. — Naar FABRICIUS

1787, GEOFFROY 1762, DE GEER 1778.

m 1790. Acarus muscorum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2929. n. 24. — Naam en diagnose van LINNAEUS

1767.

m 1792. Acarus muscarum. MANUEL; in: Encycl. méth.,

Elispsnat., Ins.; ve Za p. 692: n. 34. t. 250. f, 10. Mitte

des mouches, p. 685. n. 34.; p. 692. n. 34. — Boven de figuur:

Mitte des mousses.

m 1792. Acarus muscarum. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 709. n. 16. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus muscarum. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 432. n. 35. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1597. Acarus muscorum. MÖLLER, Lex. entom.; p.

224. 330. — Nomen nudum.

m 1/97. Acarus muscarum. OLIVIER; Expl. d. PI; in:

Eneyel. meth,, Hist. nat Ins.; v. 18. (Planches). t. 259. 1.

10. — „Portion du dos d’une mouche sur lequel il y a des

Acarus muscarum ; on a oublié de copier cette mitte grossie.”

— Naar DE GEER 1778. — Zie 1792 MANUEL.

m 1799. Acarus rufus muscarum, pedibus posticis longis

filiformibus ; Mitte brune des mouches. GEOFFROY, Hist. abr.

Ins v. 3: 7.024 n,6. Als 1762.

@ 1800. Acarus rufus muscarum, pedibus posticis longis

filiformibus ; Mitte brune des mouches. GEOFFROY, Hist. abr.

ns V2 %p1624%n.6 "AIS 11762

m 1802. Acarus muscarum. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 705. — Als 1790.

m 1802. Acarus muscarum, Mite des mouches. WALCKE-

NAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 422. — Citaten; „sur les

mouches”. — Nomen nudum. — Musca domestica ; Frank-

rijk.

m 1803. Acarus muscarum, Fliegenmilbe. (Anonymus),

672 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

248. Acarus muscarum L. 1758.

in); KRUNIGZ Occ techn sEncycl.; v.90. DASS SMO ee

Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1804. Acarus muscarum. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 376. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

249.

(Vervolg van Deel I. p. 240. n. 77.)

(Adhuc sine nomine.)

(Anoetus polypori OUDMS. 1914.)

(Zschachia.)

m 1720. Laus. Frisch, Beschr. Ins. Teutschl.; v. 1. p.

10. — P. 1.: Feld-Grille; p. 10.: „Beydes Männlein und

Weiblein .... veralten in einigen Monaten, und sind die

Läuse gar bald ein Kenn-zeichen ihres Lebens Alter. Diese

kriechen ihnen an die weichesten Oerter des Leibes, ja wohl

gar in den Leib hinein, wie ich sie dann aus dem Hintern

heraus kriechen sehen, nachdem ich obgedachtes Körnlein

(1) einem aus dem Leib gezogen.”

Opmerkingen. 1. De spermatophoor. — Ik plaats

deze mededeeling hier, omdat polypori op Forficula voor-

komt, die, evenals Gryllus campestris, in holen in den grond

leeft. — Duitschland.

O 1760. Luis. BAKER, Het microscoop; v. 2. p. 181. —

Als 1744; zie Deel I. p. 240.

mi 1769. Pours}; in: Eneyel: Dict: “raishiSenwArts

Métiers; v. 17. Suppl.; p. 810. — „Le perce-oreille,”’ &c.

— Naar Baker 11743; zie. Deel I: p. 1240.

m 1771. Louse. ADAMS, Microgr. ill; Ed. 4.; p. 93. —

Als 1746; zie Deel I: p. 240.

m 1778. Luis. BAKER, Het microscoop; v. 2. p. 181. —

Als 1744; zie Deel I. p. 240.

250.

Trombidium punctiforme Rathke 1799.

(Zschachia.)

‚a 1799. Trombidium punctiforme. RATHKE, Entomol.

Jagttagelser; 1m: Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p.

196 en 206.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 673

250. Trombidium punctiforme Rathke 1799.

„Endelig findes en meget liden Art af Störrelse som et

Punkt? (Tab. V.r@. fig. 1.

2.), dog skielnelig for det N |

blotte Wie formedelst sin \ 2 |

blanke hvide Farve. Legemet \ f

er langagtig rundt, bedaekket \

med en smaarandet og prik- \ 4 haf

ket Skal, der ikke naaer / i | vi 4

fi kit | ill \ m

ganske over Bagdelen; denne ni

Skal er bevoxet med lange

krumme Haar, der og ned-

haenge bag fra det blotte

Legeme. Foran sees Kiaeberne

og almindelig blot 2de af

Födderne fremstrakte. Denne

findes i frisk Eegetrae i

Bunden af dybe Gange af en

fün Traads Tykkelse, of kunde

maaskee kaldes Trombidium

punctiforme corpore oblongo

hyalino piloso, scuto crustaceo abbreviato.

Trombidium punctiforme. p. 206. in: Forklaring over

Tavlerne.

Endlig findet man eine sehr kleine Art von der Grösse

eines Punktes (Tab. V. C. fig. 1. 2.), jedoch durch das blosse

Auge unterscheidbar wegen ihrer blanken weissen Farbe.

Der Kérper ist linglich rund von einer klein (? schwach)

gerandeter und punktierter Hülle (Schale) bedeckt, die

nicht ganz über den Hinterteil erreicht; dieser Schale ist

mit langen, krummen Haaren überwachsen, welche ebenfalls

hinten vom blossen Körper herabhangen. Vorne werden die

Kiefer und gewöhnlich nur zwei der Füsse hervorgestreckt

gesehen. Diese wird in frischem Eichenholz im Boden tiefer

Gänge von der Dicke eines feinen Drahts gefunden, und

dürfte vielleicht Trombidium punctiforme corpore oblongo

hyalıno piloso, scuto crustaceo abbreviato genannt werden.”

Wat mij aanleiding geeft, haar tot Anoetus te rekenen,

is zijne mededeeling, dat „gewoonlijk slechts 2 pooten” (hij

Fic. 240. — 2/1.

674 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

250. Trombidium punctiforme Rathke 1799.

meent stellig 2 paar pooten) naar voren gestrekt gehou-

den worden. Verder doen de lange, gebogen haren aan Anoe-

tus trichophorus Oupms. 1912, A. ensifer OUDMS. 1912, A.

phyllotrichus (BERL. 1883) en A. phyllophorus OupMs. 1905

denken. Vooral deze laatste, indien men haar onderst-boven

houdt, gelijkt zeer sterk op het door RATHKE afgebeelde

diertje. En nu komen wij aan de grootste moeilijkheid: het

vreemde gedeelte aan het achtereinde. Denkt men zich

zijne teekening onderst-boven, dan stelt dat gedeelte het

propodosoma voor, en dan gelijkt zijne teekening nog

meer op A. phyllophorus. Dergelijke grove puntjes treft

men ook aan bij Anoetus spinitarsus OUDMS. 1917, A. lan-

ceocrinus OUDMS. 1914, Anoetus tienhoveni OUDMS. 1926.

Ook de door hem geteekende poot doet denken aan die van

Anoetus lorentzi OUDMS. 1905, A. cirratus Oupms. 1911, A.

trichophorus OupMs. 1912. A. brevipes Oupms. 1911.

Een en ander moet ik aldus verklaren. RATHKE teekende

eerst propodo- en hysterosoma met de „puntjes en de

naar voren gerichte haren, en werd toen in zijn arbeid ge-

stoord. Na eenigen tijd vond hij zijne teekening onvoltooid

terug en teekende toen er één paar pooten aan, niet erop

lettende, dat hij haar onderst-boven hield. Weer werd hij

in zijn arbeid gestoord. Zijn preparaat ging verloren, en nóg

later werden er 2 „mandibels bij geteekend, die het dier

niet bezeten heeft, en daar bleef het bij. Wanneer

men de voor zijn tijd minutieuze afbeeldingen op tab. V

van het hierboven vermelde tijdschrift ziet, dan krijgt men

onmiddellijk den indruk, dat deze ééne figuur on vol-

tooid is (zie onze figuren 14, p. 90, 51, p. 220 en 268).

Later stelde hij zijne beschrijving naar de onvoltooide teeke-

ning op.

Het is dus vermoedelijk een zelfde geval als dat, wat in

Deel I. p. 233. f. 54. ter sprake kwam.

Deutonymphae van Anoetus zijn meer in boorgangen

van Coleoptera gevonden: Anoetus sapromyzarum (Dur.

1839), A. gladiger VitzrHUM 1926, A. himalayae VITZI.

1923, A. gordius ViTzT. 1923, A. trichophorus OUDMS.

1912 en A. phyllotrichus OupMs. 1905. — Deze laatste in

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 675

250. Trombidium punctiforme Rathke 1799.

die van Ditoma crenata F. En de puntciforme in boorgangen

„von der Dicke eines feinen Drahts’’; ook dàt klopt.

In zeer dunne boorgangen in Quercus ; Noorwegen (bij

Bergen). Daar zal dus naar dat zonderlinge diertje moeten

gezocht worden.

(Avicolae.)

melon Mites De Greer, Mem. Hist Ins.; y.7. piro.

— Sur les oiseaux, dont ils sucent continuellement la peau,

a la façon des Poux.”

P. 88. Zijn „troisième famille” bevat „des Mittes des

oiseaux”, welke dus vrij wel overeenkomt met wat later

Avicolae genoemd werd, al neemt hij daarin ook Dermanyssus

gallinae op.

m 1804. Mites des petits oiseaux. LATREILLE, Hist. nat.

Crist Ins:; v. Zip. 366. Dien naam geeft hij aan DE

GEER’s „troisième famille.” — De beschrijving, die daarop

volgt is echter die van het 2 van avicularum.

Genus Acarus L. 1758.

Type Acarus siro L. 1758.

(Vervolg van p. 30.)

(Hiertoe behooren de nu volgende n. 251—272.)

[m 1795. Het genus Acarus van LATREILLE is gebaseerd

op eene Oribatide; zie p. 768.]

[m 1795. Acarus manicatus. Bosc, Description; in : Mag.

Encycl. 2e Ann. v. 2. p. 26. — Is eene Cheliferide.]

m 1797. Acarus, Milbe, Tique, Tick, BLUMENBACH, Handb.

Naturg.; Ed. 5.; p. 387. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

[mw + Maart 1797. Acarus manicatus. Bosc., Descrip-

tion 24%: Bull. Sei. Soc. Philom: Paris; s..1.v. lp. 82. —

Als 1795.]

m 1797. Tique. (DUCHESNE), Man. du Natur. — Nomen

nudum. — Noemt 4 soorten.

Mites. Idem, ibidem. Een zeer kort artikel, en toch een

mixtum van Acari, Blatta en Acheta.

676 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Acarus L. 1758.

1797. Acarus, Midde. RATHKE, Om Dam-Muslingen;

in: Skrivt. Naturh. Selskab.; v. 4. (p. 139); p. 167. — No-

mina nuda. — Hij vindt ze, bij zijne onderzoekingen van

Glochidium parasiticum (jonge Anodonta), in water.

m 1798. Acarus. CEDERHIELM, Faunae Ingricae Prodr.;

p. 333. n. CLVII. — Diagnose van FABRICIUS, 1787. p. 371.

— Hij voegt er zelf aan toe: „Charact. gen. secund. Corpus

ovat. apter. glabr. immarg. capite parv. thorace insert.

oculis ovat. antenn. compress. distant. thorace connexo

abdomine. pedib. octo. brevib. incurv. (1).

Opmerking. 1. Blijkbaar naar een Ixodes.

m 1798. Acarus, Mite. Cuvier, Tabl. élém. hist. nat.;

p. 622. — „Corps ovale; huit pieds; un sucoir surmonté de

deux palpes filiformes; semblent quelquefois faire une cin-

quieme paire de pieds.”

Blijkbaar naar een Parasitide.

m 1798. Acarus. ILLIGER, Versuch natürl. Folge; p. 500.

— Nomen nudum. — Brengt het genus in de Anthliata.

m 1799. Tique. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 587.

988. 589. 591. 593. 619. — Mite, p. 588. — Acarus, p. 593.

619. — Als 1762.

m 1802. Acarus. BAUDRY DES LOZIERES, On animal

cottons 7. Irans. Amer: Phil. Soc) ’Bhilad.; v. 0. 9p.) 156:

Hij spreekt over eene rups, de „Fly-carrier”’, zoo genoemd,

omdat zij door eene menigte /chneumonidae („flies”’) aange-

vallen wordt. Van deze zegt hij: „Afterwards I satisfied

myself that they feed upon small insects that appear to be

of the family of Acarus.”

1802. Acarus, Myt, Tique, Tick, Milbe. BLUMEN BACH,

Handboek d. Nat. Hist.; p. 556. — Diagnose van LINNAEUS

1167:

m 1802. Acarus. GMELIN, Syst..of Nat.; v..3. p. 701.

— Als 1790.

m 1802. Sarcoptes, Sarcopte (Fra.). LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 3. p. 67. — „Organes de la manducation

un simple avancement anterieure sans palpes apparens.

Huit pattes courtes. Corps ovalaire, mou. Exemple. Acaruss

cabiei. Lin.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 677

Acarus L. 1758.

Lapus typographi et correctoris!: Acarus scabiei. „Ex-

emple’’ = type; zie p. 33. — Derhalve is zijn genus Sar-

coptes synoniem met Acarus L. 1758. — Ook de beteekenis

van het woord Sarcoptes, eene haplographie voor „Sarco-

coptes’’ (vleesch-bijter, vleesch-stuk-snijder) wijst wel op

siro, die in het sarcos (vleesch) bijt, knaagt, niet op passerinus,

die tusschen de veeren van vogels leeft. Ook de „pattes

courtes” sluiten andere soorten zoo goed als uit.

m 1802. Acarus, Ciron, Tique, Mitte, Maur (LJsl.). OLAF-

SEN; in: OLAFSEN & POVELSEN, Voy. en Islande; v. 3. p.

370. — Nomina nuda. |

w 1803. Acarus, Milbe, Tique, Tick. BLUMENBACH, Handb.

Natures; ed. 2.; pi 78. Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1803. Sarcopte. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v.

5. p. 202. — „Point de palpes apparens; pattes courtes.” —

Hier weder: „pattes courtes”; wat wel op sio slaat.

m 1804. Acarus. BAUDRY DE LOZIERES, On animal cot-

ton Philos. Mag; v- 19. pr 120.7 ‘Als 1802.

x 1804. Acorus. BAUDRY DE LOZIERES, Ueber die thie-

tische Baumwolle; «n: Mag. Zustand. Naturk.; v. 7. n. 2

p. 514. — Als 1802.

m 1804. Tigues. DUMERIL, Traité elém. Hist. nat.; p.

117. 118. — Hij verdeelt de „Insectes Aptères” in: 1. qui

n'ont pas de mâchoires.” Hiertoe de Tigues. 2. qui ont des

mâchoires.” Hiertoe p. 119. 120. Trombidies (Fra.).

Dat is dus als FABRICIUS.

m 1804. Acarus. HENTSCH, Epitome ent. syst. sec. Fa-

bricium; p. 217. — Afgekorte diagnose van FABRICIUS 1794.

— Hij leidt het woord Axaons af van & en xapa (caput): tam

exiguum, ut caput reperire nequeas. — Hoe men woorden

atleidt !

m 1804. Sarcoptes, Sarcopte (Fra). LATREILLE, Hist.

nat. Crust. Ins.; v. 8. p. 54. — Nomen nudum. — „On pla-

cera dans ce genre” ...., zie bij passerinus 1804, lactis 1804.,

siro 1804.

678 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

251.

(Adhuc sine nomine.)

?(Dermoglyphus elongatus MÉGN. 1877)

m 1800. Acarus. DUMERIL in: Rapport gen. Travaux Soc.

Philom. Paris; p. 81. — „Examinant le poumon d’un coq,

un grand nombre d’animaux du genre acarus.’’ — Nomen

nudum.

Nympha II van ? Dermoglyphus elongatus MEGN. 1877.

m 1804. Mitte. DumÉRIL, Traité élém. Hist. Nat.; p.

118. — „D’autres se rencontrent dans les poumons des poules

et des vieux coqs.” — Nomen nudum. — Als boven.

252.

(Adhuc sine nomine.)

(Pterolichus buchholzi var. fasciger MÉGN. & TRT. 1884.)

(Eupterolichus.)

m 1803. Acarus avicularum. SCHRANK, Fauna Boica; v.

3. p. 199. n. 2643. — „Die Füsse ziemlich gleich, kürzer als

der Leib; der Leib hinten abgestutzt, vierborstig. Füsse I

und II genähert; III und IV abermal. Eine wegstehende

Borste zwischen II und III. An den Schnepfen.”

Non Acarus avicularum DE GEER 1778. — Zijne identifi-

ceering van het © van de soort, die op Scolopax leeft met

de avicularum van DE GEER is begrijpelijk; hij identificeert

er zelfs die van „Hausschwalbe” en „Spechten’’ mede.

253.

Vervolg van Deel I. p. 241. n. 78.

§ P

(sub nomine mucronatus.)

Acarus avicularum de Geer 1778.

(Analges.)

m 1687. Pollino dello storno. REDI, Esperienze, p. 177. —

De figuur is verkleind naar die van 1668, en even groot als,

maar fijner van uitvoering dan die van 1671.

m 1730. Laus vom Staaren. FRISCH, Beschr. Ins. Teutschl. ;

v. 9. Voorrede, p. VIII. — Opsomming van REDT’s „luizen”’.

— Nomen nudum.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 679

253. Acarus avicularum de Geer 1778.

m 1754. Puce de l’étourneau. DE LA CHENAYE DES Bors;

in: LINNAEUS, Systeme nat., &c.; Ed. 8a.; p. 235. n. 3.

m 1758. Acarus. Hitt, Notes &c.; in: SWAMMERDAM,

The Book of Nature; p. 26. — „What is called the Pulex

sturni is an Acarus.” — Zeer juist!

m 1759. Pulex sturni. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict.

rais. univ. Anim.; v. 1. p. 646. col. 2. — Nomen nudum.

no 1760. Luis op den spreeuw. BAKER, Het micr.; v. 2.

c. 21. p. 182. — Als 1744; zie Deel I. p. 242.

2211465. Powesur lictourneau. |. D.; ims Encycl. Dict:

rais. Sci. Arts Métiers; v. 17. Suppl. p. 811. — Naar BAKER

1743; zie Deel I. p. 242.

m 1771. Louse of the staring. ADAMS, Microgr. ill.; Ed.

4. p. 93. — Als 1746; zie Deel I. p. 242.

m 1773. Louse of the starling. Hir, Hist. of Anim.; p.

2oems Ski Als 1752; zie Deel I. p. 242.

m 1776. Acarus ovatus pallidus, ano pilis (4) corporis lon-

gitudine, pedibus anticis quatuor crassioribus, omnibus phy-

sapodibus. SCHRANK, Beitr. Naturg.; p. 39.

Bij de bespreking van deze soort (= passerinus 9) zegt hy

. „Kohlmeisen, .... so fand ich auch eben auf ihnen

unsere Milbe.” — De op Parus major levende soort is echter

niet passerinus, maar avicularum © geweest.

Parus major ; Oostenrijk.

m 1778. Luis op den spreeuw. BAKER, Het mikr.; v. 2.

P321825 Asml 742 zie Deel Li p. 242,

m 1778. Acarus avicularum, Mitte des petits oiseaux.

DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 107. — [niet avicularium

SHERBORN, Index Animalium 1902.] — „Acarus elongatus

albus, abdomine setis quatuor longissimis, pedibus quatuor

posticis remotis. — Mitte allongée blanche, à quatre longs

poils au derriere, et dont les quatre pattes postérieures sont

très éloignées des autres. — Verkort:

„Mars, Mézange des plus communes (1); grand nombre

de Mittes entre les plumes du col et de la tête (2), couleur

blanche mélée d'un peu de brun.”

„Allongé, applati; la tête (£), le corcelet (c), le ventre (u),

ces trois parties confondues ensemble.

680 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

253. Acarus avicularum de Geer 1778.

Tête conique, recourbée en dessous; le ventre moins gros

que le corcelet, ovale, avec quatre tuberosités irrégulières

au derrière, garni de 4 poils très-longs, deux à deux, horizon-

talement; plusi-

eurs autres petits

poils sur le corps

(3). Dans son in-

térieur des matiè-

res brunes, proba-

blement les ali-

mens. — Pattes

aux bords de la

partie c, garnies

de poils; pattes

III très-éloignées

des pattes II; pat-

tesa et ps

grosses que les

autres, tout pres

de la tête, et très

près les unes des

autres.

Py 108.) Pattes

EEM 3/2, — III et IV égale-

ment rapprochées, près de l’origine de la ventre. Pattes I

et II, six articles; le second de ceux-ci au côté extérieur

avec un crochet recourbé en arrière (fig. 11), le 4 avec

une pointe roide perpendiculaire droite, le 5e avec une

appendice conique pointue assez grande; sans doute au

moyen de ces pointes la Mitte se tient aux plumes. Le 6e

article d (4) long, délié, terminé par une vessie transparente.

Les pattes III et IV, unies, sans pointes, terminées par une

même. La Mitte gonfle et contracte à volonté ces vessies.

Sans doute elle a des crochets, quoique je n’aye pu les décrou-

vrir (5).

„La jeune Mitte (fig. 10) est de la moitié plus petite, et à

qui manquoient les deux pattes de la 3e paire (6); au der-

rière deux longs poils.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 681

253. Acarus avicularum de Geer 1778.

P. 109. „Marchent assez vite. Il faut chercher ces Mittes.

sur l'oiseau mort depuis deux ou trois jours; elles grim-

pent sur les plumes, et abandonnent le corps de l’oiseau,

où pour lors elles ne trouvent de nourriture convenable’” (7).

Opmerkingen. 1. Parus major. 2. Als de vogel

dood is; zie het slot van zijn artikel. 3. Hij teekent geen

rugharen: slecht mikroskoop; de beide kortere haren, ter

zijde van den „ventre’’, zijn rugharen, die aldaar voorbij den

rand steken. 4. Is een gedeelte van den tarsus. 5. Er zijn geen

klauwen. 6. Hij zegt dat, vermoedelijk, omdat tusschèn

pooten II en III zulk een groote afstand is. 7. Het is het ge-

brek aan warmte, dat hen het cadaver deed verlaten; niet

het gebrek aan voedsel: huidschilfers, veêrschilfers.

Men heeft deze avicularum steeds als een © van passerinus

beschouwd; wat onjuist is, daar deze soort niet op

Parus major voorkomt.

Parus major ; Zweden.

O 1778. Pollino dello storno. REDI, Esper. int. Ins. —

ANSMÉSS zie Weel 1.241.

1783. Acarus avicularum DE GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 46. — Als 1778.

Milbe an kleinen Vögeln. GOEZE, ibidem; p. 46. noot y.

Volgelmilbe. Idem, ibidem; p. 242; Erkl. d. Fig.

m 1783. Acarus avicularum. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

p. 203. n. 1340. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1789. Acarus avicularum, Aviculaire. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 66. n. 45. — Naar DE GEER 1778. —

„In Gallia Australis.”

w 1804. Mute des petits oiseaux. LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 7. p. 368. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

254.

Acarus chelopus Hermann 1804.

(Analges.)

m 1804. Acarus chelopus, Mite chelipède. HERMANN,

Mém. Apt.; p. 82. t. 3. f. 7. — „Obovatus, pallidus, lateribus

unidentatis; pedibus postremi paris maximis, chelatis; setis

682 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

254. Acarus chelopus Herm. 1804.

lateralibus caudalibusque longissimis. — Presqu’ovale, pâle;

Fic. 242. — Overtrek.

une dent sur les côtés; pieds postérieurs tres-grands, munis

de pinces; soies latérales et caudales très-longues.”

„Sur la gorge-bleue (1); il est à présumer que cette espèce

se trouve aussi sur d’autres petits oiseaux (2).” [Elles]

„n'ont que six pieds (3), dont II très-éloignés de III .

n’acquierent la 3e paire qu'avec l’age (4). Son analogie avec

acarus passerinus de LINNÉ et Vacarus avicularum de

Degeer (5). — A peine visible à l’oeil nu; traine après son

corps ses pattes énormes, immobiles. Mon père n’a pas vu

plus de mouvement dans aucun des doigts de ses pinces,

quoiqu'il soit à présumer qu'il y en a un de mobile.”

Opmerkingen. 1. Cyanecula cyanecula. 2. Juist. 3.

Hij zag dus de kleine teére pooten IV niet. 4. Merkwaardig,

dat hij eerst de pooten III, ook III noemt, en vlak daarop

beweert, dat III nog nakomen, waardoor dus pooten III

tot IV gepromoveerd worden. 5. Begrijpelijk is, dat hij ana-

logie ziet met passerinus ; merkwaardig, dat hij tevens

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 683

254. Acarus chelopus Herm. 1804.

daarbij avicularum noemt. Zou hij aan beide soorten de ge-

lijkenis der pooten I en II gezien hebben? Hij vermeldt er

niets van. Evenals DE GEER ziet hij geen rugharen.

255.

(Vervolg van Deel I. p. 243. n. 79.)

Acarus passerinus L. 1758.

(Analges.)

m 1754. Acarus avium, pedibus tertii paris mole monstro-

sis. DE LA CHENAYE DES Bors; im : LINNAEUS, Systéme nat. ;

Ed. 8a.; p. 236. n. 5. — Zie Deel I. p. 245.

o 1754. Acarus avium, pedibus tertii paris mole mon-

strosis. DE GEER; in. Analecta Transalpina; v. 1. p. 73—75.

— Als 1740; zie Deel I. p. 243, met reproductie der figuur.

— Fringilla coelebs; Nederland.

m 1754. Acarus avium, pedibus tertii paris mole monstro-

sis. DEi GEER; in: Journ. Etranger; p. 185. — Als 1740;

zie Deel I. p. 243; met slechte reproductie van de figuur.

m 1759. Acarus avium ; Acarus pedibus tertit paris maxi-

mis ; Acarus avium pedibus tertii paris mole monstruosis. DE

LA CHENAYE DES Bots, Dict. rais. univ. Animaux; v. 1. p.

646. col. 2. — Zegt alleen, dat pooten III zeer groot

zijn.

Ciron du pinçon. Idem, ibidem; p. 648. col. 1. — Uitvoe-

rige beschrijving, overgenomen uit het Journal Etranger

1754. — „Cette description est de M. LINNAEUS, tirée des

Actes de Stockholm.” — Lees: de M. DE GEER.

m 1759. Acarus femoribus tertiis crassissimis. LINNAEUS,

mim. spec. dispienps 198. n. 10,

m 1760. Acarus passerinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

11.; p. 616. n. 10. — Als 1758; zie Deel I. p. 245.

m 1761. Acarus passerinus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; p. 480. n. 1970. — Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 245.

m 1763. Acarus that has the third pair of feet largest.

BROOKES, A new and accur. System; p. 280. n. 5. — Naar

LINNAEUS, 1746; zie Deel I. p. 245.

P. 282. „Linnaeus also takes notice of another Acarus”.

684 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

255. Acarus passerinus L. 1758.

&c. — Volgt eene uitvoerige vertaling van DE GEER’s beschrij-

ving van 1740.

m 1763. Acarus passerinus. PONTOPPIDAN, Danske Atlas;

v. 1. p. 699. n. 3. — Nomen nudum. — Denemarken.

m 1765. Acarus passerinus. PONTOPPIDAN, Kurzgef.

Nachr. Naturh. Dännemark; p. 231. n. 3. — Nomen nudum.

— Denemarken.

m 1767. Acarus passerinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.9. 12E222921023.n. 10. — Als 1756; ZieDeel I. p.. 225.

— Maar hier citeert hij, onder den naam van Acarus vesper-

tilionis, GEOFFROY’s „Tique de la chauve souris” (1762),

die eene Nympha van Ixodes reduvius is. — Ook wordt,

onder den naam Pediculus vespertilionis, BAKER’s „Louse

of the Bat” (1753) geciteerd, die eene Spinturnix vesper-

tılionıs 1s. — Ja zelfs voegt hij er aan toe: „Conf. Acarum

vespertilionis’!! — Hij werkte slordig!

m 1768. Ciron de pingon. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat. — „dont M. Géer a parlé dans ....;

SIDE MENIGE

m 1768. Ciron du pinçon. VALMONT DE BOMARE, Dict.

rais. univ. hist. nat.; v. 3. p. 186. — Als hierboven.

m 1769. Acarus passerinus, Vinken-luis. HOUTTUYN, Na-

tuurl. Hist.; v. 1. Stuk (= tom.) 13. p. 125. n. 10. — Hoewel

hij zich er over verwondert, dat LINNAEUS BAKER citeert,

neemt hij toch diens citaat over; ook dat van GEOF-

FROY.

m 1769. Acarus passerinus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

IS ve eee did 2 p. 1023: ‘n TOR = Alice 7675

m 1769. Myt der vinken. VALMONT DE BOMARE, Algem.

Woordenb mat‘ Hist.; v. 2. — Als “1768:

m 1771. Caron du pinçon. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 9.

— Als 1768.

m 1775. Acarus passerinus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

812. n. 12. — Woordelijk als LINNAEUS 1767, ook met de

daar aanwezige fouten!

m 1775. Acarus passerinus, Sperlingslaus. P. L. S. MÜL-

LER, Vollst. Naturs.; v. 2. P. 5. p. 1048. n. 10. — Vertaling

van LINNAEUS 1767.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 685

255. Acarus passerinus L. 1758.

m 1775. Ciron dw pingon. VALMONT DE BOMARE, Dict.

mais. univ. Hist. nat.; vs 2° p..193. — Als 1768.

u 1776. Acarus passerinus. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 186. n. 2212. — Zeer korte diagnose. — Dene-

marken.

1776. Acarus pedibus tertii paris crassissimis. SCHRANK,

Betr Naturg.; p.\7. n. 3. — Hy citeert DE GEER: 1740 en

LINNAEUS 1761 en 1767, zelfs den naam Acarus passerinus ;

vindt het daarom noodeloos, haar te beschrijven. — Wij

nemen aan, dat zijne „Milbe” tot dezelfde soort behoort,

ofschoon hij ook eene andere op zijn „Buchfinken” kan

gevonden hebben.

Fringilla coelebs ; Oostenrijk.

Acarus ovatus pallidus, ano pilis (4) corporis longitudine,

pedibus anticis quatuor crassioribus, omnibus physapodibus.

Idem, ibidem; p. 38. n. 17. t. 1. f. 36. — Ten onrechte iden-

ficeert hij haar met Pediculus pari LINN. — FRISCH. —

Verkort:

„Hänfling (1). Nur die Hälfte der Grösse von der vorigen

Art (2). Eyförmig, lang, weiss, durchsich-

tig. Füsse: Gelenke sehr undeutlich,

haarigt, fast von gleicher Grösse, I und

II mehr als noch einmal so dick. Alle

eine helle Blase, wie bei der vorigen \

Art, doch auf ein viel kürzeren Stengel-

chen. An seinem Steisse 4 Haare, eben

so lang als die ganze Milbe; noch einige

kürzere. Hält sich noch fester an den

Federn als die vorige Art.”

Opmerkingen. 1. Linaria can-

nabina. 2. Dermanyssus gallinae. — Te

oordeelen naar den opgeblazen toestand

en de kleur: „ovatus pallidus’’, „eyför-

mig, weiss, durchsichtig”, hebben wij

hier met eene Nympha III van eene

Analges te doen, bezig zich in een 9. Fic 243 — 7/5

(of in een 4?) te metamorphoseeren. Hoogstwaarschijnlijk

was dat eene passerinus, omdat die ook later op Linarıa

686 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

255. Acarus passerinus L. 1758.

gevonden werd. Zoowel de beschrijving als de figuur la-

ten overigens veel te wenschen over.

Merkwaardig, dat SCHRANK dit dier in zijne „Enume-

ratio” 1781 nergens vermeldt.

m 1778. Acarus passerinus, Mitte des moineaux. DE GEER,

Mem. Hist. Ins:; v. 7. p. 109. t. 6. f. 12. ==, Acarus pedibus

tertii paris magnis et crassissimis. — Mitte à pattes de la

troisième paire grandes et très-grosses.”

Hier kan ik kort zijn, daar de beschrijving en de figuur

dezelfde zijn als die van 1740; zie Deel I. p. 243. — Alleen

deze zin treft mij: „J'ai trouvé en 1740, sur des Moineaux

et des Pincons.” — In 1740 vermeldde hij alleen Fringilla

coelebs : dat was te Utrecht (Nederland). — Waar en wanneer

vond hij haar dan op Passer domesticus ? Hij zegt: in 1740.

Waarom heeft hij dat dan toen niet medegedeeld ?

Fringilla coelebs, Passer domesticus ; Nederland, Zwe-

den. ?

Merkwaardig is de zorgvuldige beschrijving van pooten

I en II bij de vorige soort, Acarus avicularum, terwijl hij hier

geen woord daaraan besteedt.

m 1781. Acarus passerinus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 487. n. 16. — Diagnose van Linnaeus 1767, met alle fouten.

m 1781. Acarus passerinus, Sperlingsmilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 515. n. 1059. — Hij verwijst naar

Zijnewpeyte apes n. 3. 1776.

m 1783. Acarus passerinus. DE GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 46. — Als 1778.

Sperlingsmilbe. GOEZE, ibidem; p. 46. noot a.

m 1783. Acarus passerinus. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 203. n. 1341. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Acarus passerinus. FABRICIUS, Mantissa Ins.;

v. 2. p. 373. n. 20. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1789. Acarus passerinus, Mite des moineaux. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 47. n. 6. — Naar DE GEER 1778

en anderen.

m 1790. Acarus passerinus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2927. n. 10. — Diagnose van LINNAEUS 1767, met

alle fouten in de citaten.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 687

255. Acarus passerinus L. 1758.

m 1792. Acarus passerinus. MANUEL; im: Encycl. méth.,

Hist. nat., Ins.; v. 7. p. 689. n. 20. — Mitte des moineaux,

mmocs in 205 p. 669" nm. 20; t.9255,. 1.6. naar DE (GEER

WAS:

m 1792. Acarus passerinus. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 707. n. 5. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus passerinus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p429 n. 23. — Diagnose van LINNAEUS. 1767.

m 1797. Acarus passerinus. OLIVIER, Expl. d. PL; in:

öneyel# meth,, Hist. nat., Ins’; v. 18°(— Planches); t. 255.

f. 6. — Naar DE GEER 1778.

m 1798. Acarus passerinus. ADAMS, Essays micr.; Ed.

2.; p. 703. — Nomen nudum.

m 1798. Acarus passerinus, Mite des oiseaux. CUVIER,

Tabl. élém. hist. nat.; p. 623. n. 4. — Te korte diagnose

naar DE GEER 1778. — Hij vertelt het volgende nieuws:

— „Iroisieme paire .... elle s'en sert seulement pour se

retourner lorsqu’elle est sur le dos’’!! — Wij zouden de proef

kunnen nemen.

m 1802. Acarus passerinus. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 704. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

m 1802. Acarus passerinus, Mite passerine. WALCKENAER,

Faune paris.; v. 2. p. 421. — Citaten; „sur differens passe-

reux. — Nomen nudum; Frankrijk.

m 1803. Acarus passerinus, Sperlingsmilbe. (Anonymus);

AERON Oec techn. Eneycl!; v.90. ips salt n. 5,

Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1804. Acarus passerinus, Mite des moineaux. LATREIL-

LE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 370. — Beschrijving naar

DE GEER 1778. |

Acarus passerinus. Idem, ibidem; v. 8. p. 54. — Hij plaatst

haar in zijn genus Sarcoptes ; zijne bedoeling is dus, haar

Sarcoptes passerinus te noemen. |

Sarcopte des moineaux, onder t. 67. contra p. 22. met de

figuur van DE GEER 1740, verkleind.

688 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

256.

(Vervolg van Deel I. p. 245. n. 80.)

(Adhuc sine nomine.)

(Analges tridentulatus HALLER 1882.)

m 1771. Louse of the chafinch. ADAMS, Microgr. ill.; Ed.

4.; p. 93. — Als 1746; zie Deel I. p. 246. — Fringilla coelebs ;

Italie.

o 1778. Pollino nel filunguello. REDI, Esper. int. Ins. —

Als 1668; zie Deel I. p. 245.

257.

Acarus oscinum Schrank 1803.

(Pteronyssus.)

m 1803. Acarus oscinum, Singvögel Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 198. n. 2641. — Verkort:

„Die Füsse ziemlich gleich; III und IV rückwärts ge-

streckt; I das längste, IV das schmächtigste und sehr kurz;

der Leib nach dem hintersten Fusspaare schmäler. — Auf

Schwalben.”’

In de beschrijving der pooten is iets tegenstrijdigs. „Z i e m-

lich gleich” moeten wij aannemen als: in dikte. ,,I das

längste” zal wel moeten zijn: „III das längste”; want, hij.

vergelijkt haar met Pulex sturni REDI t. 2. f. 4. (zie de af-

beelding in Deel I. p. 241. f. 57). En dan past zijne beschrij-

ving op het $ van de op zwaluwen voorkomende Pteronyssus

obscurus BERL. 1884. die alle pooten „ziemlich gleich” in

dikte heeft, en waarvan IV het minst dik en tevens het

kortst is.

Acarus avicularum (partim); Schwalben Milbe (partim).

Idem, ibidem; p. 199. n. 2643. — „Füsse ziemlich gleich,

kürzer als der Leib; der Leib hinten abgestutzt, vierborstig.

Füsse I und II genähert, III und IV abermal. Eine weg-

stehende Borste zwischen II und III. — An der Haus-

schwalbe.”

Hij identificeert haar met avicularum DE GEER, waarop

Zij inderdaad gelijkt, zie p. 680., f. 241.; maar die komt niet

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 689

257. Acarus oscinum Schrk. 1803.

op Delichon urbica voor. Dat was dus een 2 van Pteronyssus

obscurus BERL. 1884.

Delichon urbica ; Beieren.

258.

(Vervolg van Deel I. p. 248. n. 82.)

Acarus pari (L. 1758).

(Pteronyssus.)

m 1732. Maisen-Laus. FRISCH, Beschr. Ins. Teutschl.;

v. 10. p. 27. — In het Register over Deelen VI—X. — No-

men nudum. — Parus major ; Duitschland.

m 1740. Pediculus pari majoris. FRISCH, Index historiae

suae Insectorum; in: Misc. Berolin.; v. 6. p. 130. sub n.

XLII. — Nomen nudum.

m 1759. Pediculus pari majoris, cauda quadriseta LIN-

NAEUS, Anim. spec. disp.; p. 197. — Frisch 1730 wordt

geciteerd; zie Deel I. p. 248.

m 1760. Pediculus pari. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

verl 7.64. Als 1758; zie Deel TI. p. 249.

m 1763. Acarus locusta. ScoPoLI, Ent. Carn.; p. 388.

n. 1060. — „Albus, sed caput et femora ferruginea. Corporis

pars antica fere quadrata convexiuscula; lateribus subloba-

tis; abdomen apice valde setosum: setis parallelis. Pedes

antici saepius palmati, postici longissimi.”’ |

Eenige regels verder: „pedes medii longiores tenuiores

minusque pilosi. Habitat in Paro coeruleo.”’

Opmerkingen. R. P. WULFEn, die hem eene af-

beelding zond, heeft blijkbaar het zeer kleine 4e pootpaar

niet gezien, en niet geteekend; vandaar ScopoLI’s diagnose:

pedes postici longissimi.’’ Ook is dat derde pootpaar niet

„tenuiores’’ dan Ien II. Blijkbaar is ook dat een gevolg van

eene incorrecte teekening! — Zijn locusta is het $ van Pedi-

culus pari LINN. 1758; zie Deel I. p. 248.

Parus coeruleus ; Karniolië (Tirol).

m 1767. Pediculus pari. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

Ne er 2p 0020 En AAS WS8 zie: Deel lip 247

m 1769. Pediculus pari, Luis der Meezen. HOUTTUYN,

690 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

258. Acarus pars (L. 1758).

NatuurlssElists nvaalarStuk (= tom.) ls. pelt Citeert

FRISCH 1730; vertaalt hetgeen deze ervan zegt.

Sprinkhaan-Myt. Idem, ibidem; p. 126. — Geen Latijn-

sche naam; beschrijving naar SCOPOLI 1863.

m 1769. Pediculus pari. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

veel did Sp 010207 n ST ATS 77er:

m 1772. Pediculus pari palustris. ScopoLI, Annus V.

Hist. Nat.; p. 125. n. 156. — „Cauda quadriseta, ut in P.

pari majoris. Linn.” — Mij dunkt, dat is het 9 van dezelfde

soort.

Parus palustris ; Duitschland.

m 1775. Pediculus pari. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 809.

— Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Pediculis pari majoris. GMELIN, Onomatol. Hist.

Nat.; v. 6. col. 227. — Nomen nudum.

m 1775. Pediculus pari, Maisenlaus. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v.-2. P. 5. p. 1038. n. 37. — Naar Lin-

NAEUS 1767.

Meisenlaus. Idem, ibidem; Register.

Springmilbe. Idem, ibidem; p. 1048. sub n. 11.: „Die

Blaumeise in Italien hat eine Springmilbe” &c. — Naar

HouTTUYN 1769; blijkbaar wist hy „Sprinkhanen” (Heu-

schrecke) niet te vertalen, maakte er ,Springmilbe” van.

Tirol was toen Oostenrijk.

m 1776. Pediculus pari palustris, Sumpfmaisenlaus. GOE-

ze, Ins. an Thieren; in : Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 284.

— Naar ScopoLI 1772.

m 1776. Meisenlaus. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natursyst.;

Suppl Register p. 1279.

m 1776. Meisenlaus. SCHRANK, Beytr. Naturg.; p. 39. —

„Herr Frisch hat diese Milbe (1) nur mit sechs Füssen abge-

bildet (2), dadurch vielleicht verführt, weil sie die erstern

zween immer vorausstrecket, die er mithin für Fühlhörner

mochte gehalten haben. Er nennet sie eine Meisenlaus und

hat den Ritter von Linné durch eine mangelhafte Beschrei-

bung und noch schlechtere Zeichnung verleitet, dass er sie

gleichfalls in das Geschlecht der Läuse unter dem Namen

Pediculus pari versetzt hat.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 691

258. Acarus pari (L. 1758).

Eenige regels verder: „So fand ich auch eben auf ihnen

(3) unsere Milbe (4). Es ist mir Leid, dass ich genöthiget bin

einen Fehler aufzudecken, den ein so grosser Mann begangen

hat.”

Opmerkingen. 1. Acarus passerinus Nympha; zie

hierboven, n. 255. 1776. SCHRANK. 2. Zie Deel I. p. 248. 3.

Parus major. 4. Zie 1; maar zijne determinatie is niet goed;

op Parus major leven Acarus pari, en avicularum niet passe-

vinus.

Parus major ; Oostenrijk.

Acarus setis quatuor posticis, quatuor lateralibus. Idem,

ibidem; p. 120. n: 21. t. 6. f. 1..—- Verkort:

„Auf den Kohlmeisen eine Milbenart.” .... (zie hier-

boven) .... „Die gegenwärtige Art hat ‘mit derselben vieles,

beinahe den Wo-

hnort selbst ge-

mein. — Blau-

meise, Parus coe-

“a,

ruleus. Ungemein LE @

klein. Schön €

weiss; ein guter co

Theil des Vorder- J

leibes ockerfär- CO

big, oder brand- DIS

gelb (1). Körper

etwas rautenför-

mig, hinten abge-

stutzet; auf je-

glicher Seite die-

ses Theiles zwo bi (8 ¥ 5

ziemlich lange

Bersten bin...

nach sich schlep- Fie 244 — 3/2

pet. Füsse an Grösse und Gestalt nichts besonders; fünf

Glieder; Bläschen c, dass sich flach drücken lässt, wenn das

Thier damit anhält. Zwischen Füsse II und III fast in

einem rechten Winkel auf jeder Seite zwei Borsten, d D,

davon jene, die dem 3. Paare näher ist D, etwas kürzer ist

692 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

258. Acarus pari (L. 1758).

(2). Sonst sehr nackt, nur auf jeglichem Fusse 3 steife Bor-

sten unter einem mittelmässig scharfen Winkel.’

Opmerkingen. 1. Het schildje. Zonderling is, dat

hij „durch das Vergrösserungsglas nichts davon gewahr

wird.” 2. Juist; het lengteverschil is aanzienlijk: + 1:3;

maar hij teekent ze ongeveer even lang. Overigens mag zijne

teekening bijzonder goed geslaagd heeten. — Parus coeruleus ;

Oostenrijk.

m 1779. Pediculus pari palustris. Scororr. Annus V.

SLT 0 Smul S6: Als i772:

m 1781. Pediculus pari. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. p.

483. — Diagnosen naar LINNAEUS 1758, SCHRANK 1776. —

En hij voegt er aan toe: „Forte potius Acarus”.

m 1781. Acarus pari, Kohlmeisenmilbe. SCHRANK, Enum. -

Ins. Austriae; p. 511. n. 1052. — Hiermede betitelt hij zijn

Acarus &c. Beytr. p. 38. n. 17. — Maar hy heeft zich hier

deerlijk vergist; want, hij herhaalt hier niet de diagnose

van p. 38. no. 17, die op een „Hänfling’’ (Linaria cannabina)

en, naar zijne meening, óók op eene „Kohlmeise’ (Parus

major) gevonden werd, maar de diagnose van p. 38. n. 16.,

die op een ,,Stieglitz” (Carduelis carduelis) gevonden werd,

en die eene Dermanyssus gallinae is!

Acarus locusta, Blaumeisenmilbe. Idem, ibidem; p. 511.

n. 1053. — Deze namen geeft hij aan zijne Acarus &c. 1776.

— Hy citeert hier ScoPoLI 1763, geeft zelfs diens naam: Aca-

rus locusta aan zijne soort; alléén, omdat de beide soorten

op Parus coeruleus gevonden werden!

Hij heeft zich ook hier vergist; want ScorPorr gaf den

naam van locusta aan eene Acarus met het 3e paar pooten

„longissimi’’, terwijl SCHRANK’s soort die eigen-

Sschapenietzbezit!

Wij weten, door latere ondervinding, dat

SCOPOLI’s soort het & is, en die van SCHRANK het 9; maar

dat wist SCHRANK niet, en dan is het niet goed van

hem geweest, de beide „soorten” te identificeeren.

m 1787. Pediculus pari. FaBRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 371. n. 46. — Diagnose van LINNAEUS 1758.

m 1789. Pediculus pari, Pou de la mesange. DE VILLERS,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 693

258. Acarus pari (L. 1758).

Linnaei Ent.; v. 4. p. 30. n. 35. — Naar FABRICIUS 1781.

Acarus locusta, Mite de la mesange bleue. Idem, ibidem; v.

4. p. 63. n. 32. — Naar SCHRANK 1776.

m 1790. Pediculus pari. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

pr 2921. n. 37. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

Acarus locusta. Idem, ibidem; p. 2931. n. 58. — Diagnose

van SCHRANK 1776. |

m 1792. Acarus locusta, Mitte sauterelle. MANUEL; in:

neyclemeth), list; nat. Ins. ;'v.’7. p.696. n. 8. Naar

SCHRANK 1776.

m 1794. Pediculus pari, FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 424. n. 46. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1802. Pediculus pari. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3. p.

699. — Als 1790.

Acarus locusta. Idem, ibidem; p. 707. — Als 1790.

259.

Acarus pici medii Schrank 1803.

(Pteronyssus.)

m 1803. Acarus pici medii, Grasspecht Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 199. n. 2645. — „Linienförmig (1) am

Hinterrande abgestutzt und vierborstig; die Fiisse gleich-

lang: die vier vorderen etwas dicker. — Am Grasspechten.

. Sie sitzt am liebsten in den Rinnen, welche die Fahnen der

Schwingfedern bilden, die sie gerade mit ihrer Breite ausfüllt.

Oft sizt eine hinter der andern. — Von der vorletzten Art

(2) nicht sehr verschieden.’

Opmerkingen. 1. wijst op gracilis NITZSCH. — 2.

Zijn avicularum ; zie p. 678. — Op Dendrocopus medius ;

Beieren.

260.

(Vervolg van Deel I. p. 246. n. 81.)

(Adhuc sine nomine.)

(Dermaleichus pici majoris BUCHHOLZ 1869.)

(Mesalges.)

m 1771. Louse of the wood-pecker. ADAMS, Microgr. ill;

694 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(260. Dermal. pici majoris Buchh. 1869.)

p. 93. — Als 1746; zie Deel I. p. 248. — Dendrocopus major ;

Italië.

n 1778. Pollino nel picchio. REDI, Esper. int. Ins. —

Als 1668; zie Deel I. p. 246.

m 1803. Acarus avicularum (partim.). SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 199. n. 2643. — „Die Füsse ziemlich gleich;

kürzer als der Leib; der Leib hinten abgestutzt; vierborstig.

Füsse I und II genähert, III und IV abermal. Eine weg-

stehende Borste zwischen II und III. An den Spechten.”

Ofschoon hij haar met avicularum DE GEER vergelijkt, en

haar zelfs dien naam geeft, meen ik, dat hij het breedere 2

van pict majoris zag.

Acarus passerinus. Idem, ibidem; n. 2644. — „Die Füsse

III gross und sehr dick; IV kürzer und äusserst dünn.’ —

(„An Sperlingen und Finken, nach de Geer); ich

fand sie häufig an Spechten.”

Spatiëering en haakjes van mij. Daaruit blijkt, dat niet

hij ze op musch en vink vond, maar DE GEER; hij zelf vond

ze op spechten. — Ik determineer haar daarom als 3 van

pici majoris. — Ook zegt hij: „Vielleicht sind die beyden

letzten Milben nicht zweyerley Art, sondern die beyden

Geschlechter derselben Art.” — Juist!

261.

Acarus phaetontis Fabr. 1775.

(Alloptes.)

m 1775. Acarus phaetontis. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

815. n. 25. — „Acarus ovatus, postice acuminatus (1), pedi-

bus apice fasciculatis (2). Corpus minutum, ovatum,

postice acutum (1), fuscum (3). Pedes octo subulati (4) termi-

nantur fasciculo parvo pilorum albicantium (2); antici

quatuor retrorsum flexi (5). — Habitat in Phaetonte eru-

bescente Oceani australis (6). Fig. pict. Mus. Banks (7).

Niet phaetonis, SHERBORN, Index Animalium, 1902.

Opmerkingen. 1. Zie de figuur in BUCHHOLZ 1869.

t. 6. fig. 39! 2. De zuignappen, door een slecht mikroskoop

gezien, maken den indruk van divergeerende haartjes; zie

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. III. 695

261. Acarus phaetontis Fabr. 1775.

Deel I. p. 14. 15. fig. 2. 3. Inderdaad, het dier is donker-

bruin. 4. Elsvormig: distaal dunner wordend; men zie de

figuur van BucHHoLz! 5. Typische houding der pooten bij

uitgedroogde Analges, en andere Avicolae-soorten. 6. Phaeton

fulvus BRANDT, met zalmkleurig gevederte, Christmas-Is-

land, Pacific. 7. Hij bezocht BANKs te London en zag in diens

Museum de afbeelding; eene gewoonte, die thans nog in het

British Museum of Natural History gevolgd wordt. Misschien

bevindt zich daar nog BANKS’ teekening.

m 1781. Acarus phaetontis. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 492. n. 32. — Zeer korte diagnose.

m 1787. Acarus phaetontis. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 374. n. 37. — Diagnose van 1781.

m 1790. Acarus phaetontis. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2930. n. 53. — Diagnose van FABRICIUS.

m 1792. Acarus phaetontis. MANUEL; in: Encycl. méth.,

Hist. nat., Ins.; v. 7. p. 693. n. 39. — Mitte du Phaeton, p.

6822.12, 39.; pi 1693 n°039!

m 1794. Hates phaetontis. FABRICIUS, Enti syst; va 4.

p. 433. n. 41. — Diagnose en beschrijving van 1775.

m 1795. Acarus phaetondis. MÖLLER, Lex. entom.; p.

13. — Nomen nudum.

m 1802. Acarus phaetonis, TURTON; in: GMELIN, Syst.

of Nat.; v. 3. p. 706. — Als 1790.

m 1804. Acarus phaethontis. HENTSCH, Epitome Entom.

syst. Fabricii; p. 218. n. 41. — Afgekorte diagnose van Fa-

BRICIUS 1794.

262.

Acarus pici Scopoli 1763.

(Alloptes.)

m 1763. Acarus pici. ScopoLI, Ent. Carn.; p. 388. n.

1062. — „Oblongus, postice acuminatus, pedibus anticis

remotissimis (1), posticis brevioribus. — Corpus adolescens

ovatum (2), adultum lanceolatum (3). Seta una utrinque

ex apice thoracis (4). — In remigibus Pici medii. 10 Junii.”’

Opmerkingen. 1. Wijd uitgespreid. 2. De Nymphae

696 . DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

262. Acarus pici Scop. 1763.

zijn korter dan de adulti, naar achteren iets versmald, ach-

ter afgerond („ovatum”’). 3. Vergelijk BERLESE, A. M. S.

25. 1. 9. 4. Niet de ,, vertex”, maar het hoogste gedeelte

van het propodosoma; bedoeld zijn dus de setae scapulares

externae; de internae zijn zóó klein, dat zelfs BERLESE ze

niet in teekening bracht.

Pteronyssus picinus (C. L. KocH 1840) kan hij niet be-

doeld hebben, daar die niet ,,acuminatus’’, „lanceolatus’’

is, en de pooten III en IV niet ,,breviores” dan I en II zijn.

Het is vreemd, dat hij de 6 aan den achterrand voorkomende

borstels niet vermeldt. — Toch geloof ik, dat hij Alloptes

cypseli CAN. & BERL. 1881 vóór zich had.

Dendrocopus medius. Juni; Karniolië.

m 1769. Myt. Houttuyn, Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk

(= tom.) 13. p. 126. — Citeert ScoPoLI 1763. — Nomen

nudum.

m 1775. Mibe. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v.

2. P. 5. p. 1048. sub n. 11. — „Die Spechte .... haben auch

ihre besondere Art.”

m 1789. Acarus pici, Mite du pic moyen. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 63. n. 34. — Naar ScopoLI 1763.

263.

(Vervolg van Deel I. p. 249. n. 83.)

(sub nomine Dermaleichus picae C. L. KocH 1840.)

Acarus picae Schrank 1803.

(Proctophyllodes.)

m 1803. Acarus picae, Aelster Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 215. n. 2690. — „Eyförmig, weisslicht; eine

bräunliche Makel auf dem Rücken; die Seiten mit Borsten;

das Hinterende mit zwo langen auseinander stehenden Bor-

sten. Dr. Frölich hat sie auf den Aelster gefunden.” — Pica

pica ; Beieren.

Dat was eene Nympha (III?) met duidelijk propodosoma-

schildje van de zoo variabele Proctophyllodes picae C. L. KocH

en eenigszins door het dekglaasje gedrukt. Het schijnt, dat

SCHRANK haar niet zelf zag.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 697

264.

Acarus cornicis Scopoli 1763.

(Pterodectes ?, Proctophyllodes ?)

m 1763. Acarus cornicis. SCOPOLI, Ent. Carn.; p. 388.

n. 1059. — „Magnitudo pulvisculi Nicotianae. Color dilute

bruneus. Pedes aequales, pilosi (1); postici et medii (2) ab

aliis remotiores; antice filo brevi (3): apice fere palmato (4).

Abdomen postice bicorne; cornua ani teretiuscula, biseta

divergentia (5). Pilus plumosus ad latus abdominis utrinque

unus (6). — In humeris Corvi cornicis invenit R. P. Wulfen

Samiconem: misit. 30. Febr. ME (7).

Opmerkingen. 1. Hier en daar een haartje. 2. IV

en III. 3. De tarsen loopen zeer dun uit. 4. De carunkel.

5. 2 van Proctophyllodes en Pterodectes. 6. Vermoedelijk,

evenals Pterolichus vexillaris, een fraai, zijdelingsch, glas-

helder lancetvormig haar. 7. In welken kalender heeft Fe-

bruari 30 dagen ?

Ik ken deze soort niet. Corvus cornix „ Maart; Karniolié,

RÉ Miyt. Hovazuyn, Natuurl. Hist: vl Stuk

tom.) 13. p. 126. — Naar ScopoLı 1763.

EO Maulbe. PESI 'S. MüLLER) Vollst. Natursyst., w.

2. P. 5. p. 1048 sub n. 11. — „Die Krähen .... haben auch

ihre besondere Art.”

m 1789. Acarus cornicis, Mite de la corneille. DE VILLERS,

Linnaei Entomologia; v. 4. p. 62. n. 31. — Naar SCOPOLI 1763.

(Psoroptidae.)

265.

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes equi HERING 1838.)

(Psoroptes)

m 1789. Thierchen. KERSTING, Nachgelassene M.S. Pferde-

arzneywiss.; p. 129. — Hij gebruikt hier de woorden „Krätze’’

en ,, Grind” door elkander. — „Sehr oft habe ich durch ein

Vergrösserungsglas, eine Menge kleiner Thierchen auf der

Haut grindiger Pferde wahrgenommen. Nicht besser ist

698 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

265. (Sarcoptes equi Hering 1838.)

mir der Versuch gelungen, als wenn ich einen kleinen Theil

von der grindigen Haut des Pferdes mit einem scharfen

Messer abschnitt, und diesen sogleich Unter das Ver-

grösserungsglas zum Ansehen brachte; ich habe alsdann eine

Menge Thierchen, wie die Käsemilben im Käse, in der

Haut herumwühlen gesehen. Ohnerachtet dessen

scheinen mir die auf der Haut grindigen Pferde wahr-

genommenen Insecten noch keinen unumstösslichen Beweis

für die einzige Ursache des Grindes zu sein; vielmehr halte

ich dafür, dass diese Thierchen bloss alsdann ihre Nahrung

und Lebensaufenthalt auf der Haut des Pferdes

finden, wenn dasselbe grindig ist. Gemachte Versuche haben

mich davon überzeugt, indem ich den von grindigen Pferden

abgenommenen Staub, darunter zugleich diese Thier-

chen in grosser Menge sich befanden, auf gesunde Pferde

täglich aufgestreut habe; so sind diese, ohnerachtet ich vier-

zehn Tage mit dem Aufstreuen des Staubes fortfuhr, den-

noch nicht grindig geworden. Man hat mehr dergleichen

Exempel, dass gewisse Arten von Insecten nur bloss

auf kranken Pferden tanzen, ihre Wohnung aufschla-

gen, und daselbst ihre zum Leben dienliche Nahrungssäfte

erhalten.”

Spatiéeringen van mij. — Al gebruikt hij hier éénmaal de

uitdrukking „in der Haut”, de diertjes leefden blijk-

baar bij massa’s auf der Haut, zoodat wij hier met

Psoroptes te doen hebben. Acarus kan het niet zijn, omdat

die niet in zulke hoeveelheden „auf der Haut” vor-

komen, en bovendien niet „in der Haut herum-

wühlen.” Chorioptes is uitgesloten, daar die alleen aan

de onderste gedeelten der pooten en op het achterdeel aan-

getroffen worden, en KERSTING die speciale deelen in zijn

Hoofdstuk over „Grind’ niet noemt.

Ik merk verder op, dat de „Grind” niet op gezonde, goed

verzorgde paarden overgebracht worden kan.

m 1792. Thierchen. KERSTING, Nachgel. M.S.; Ed. 2.; p.

129. — Als 1789.

m 1793. Thierchen. KERSTING, Nachgel. M.S.; (verkorte)

Ed. 3 4p 06 Als "1789.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 699

265. (Sarcoptes equi Hering 1838.)

m 1798. Thierchen. KERSTING, Anweisung z. Kenntn.

Pferde Krankh.; (verkorte )Ed. 4.; p. 97. — Als 1789.

[m 1799. KERSTING, Anweisung; (nog meer verkorte)

Ed. 5. — De passage is weggelaten.]

m 1799. Thierchen. KERSTING, Nachgel. M.S.; (verkorte)

Bd 6.;,p..97...— Als, 1789.

m 1803. Thierchen. KERSTING, Nachgel. M.S. (weer iets

bijgewerkte) Ed. 4 (lege 7); p. 113. — Als 1789.

266.

(Adhuc sine nomine.)

(Psoroptes.)

m 1804. Sarcoptes spec. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 7. p. 393—395. — Men leze eerst het begin van de

$ over Acarus wombatti, n. 269. — Verkort:

„Les autres avoient beaucoup de rapports avec la mite

des moineaux, acarus passerinus, Lin. Leur corps est presque

rond, d’un blanc un peu transparent, avec quelques jointures

de leur pattes d’un brun rougeätre; la partie antérieure du

Corpsionme un petrt museaur’coniquie, des

pattes I et II sont courtes, grosses, égales et coniques; la

III est écartée des précédents, rejetée en arrière; ces pattes-

ci sont très grosses, particulièrement à leur base, et ont des

poils, dont quelques uns fort longs; les pattes IV sont petites,

cachées presque par les précédentes et dirigées dans le même

sens; l’extrémité postérieure du corps m’a paru arrondie,

et avoir quatre petites appendices ou pointes mobiles, ayant

au bout une longue soie; les deux appendices du milieu étoient

plus petites. Je place cette mite dans le genre sarcopte.”

Ik geloof goed gedetermineerd te hebben. — Phascolomys

ursinus (SHAW); Nieuw Holland.

(Linobiidae.)

267.

Acarus coccinellae Scopoli 1763.

(Linobia.)

g 1763. Acarus coccinellae. Scororr, Ent. Carn.; p.

700 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

267. Acarus coccinellae Scop. 1763.

389. n. 1065. — „Ovatus; thorax rufus; abdomen albidum,

seriebus binis punctorum impressorum longitudinalibus;

pedes aequedissiti, villosuli. — Habitat in coccinella populi.’

Uitstekende beschrijving van Dermaleichus rosulans C. L.

KocH 1841. Die impressies zijn aanhechtingsplaatsen van

zware borstels, die hij (ook Koch!) over het hoofd zag.

Melasoma populi ; Karniolié (Tirol).

m 1776. Insekt, Milbe. GOEZE, Insekten an Thieren; in :

Beschäft. Berlin. Ges.; v. 2. p. 267. — „Seltener an Laub-

kafern.’’ — Ik neem aan, dat hij daarmede Melasoma populi

bedoelt.

m 1789. Acarus coccinellae, Mite des coccinelles. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 64. n. 36. — Naar ScoPorr 1763.

(Acaridae.)

268.

(Vervolg van Deel I. p. 250. n. 84.)

Acarus siro L. 1758.

(Type van het genus Acarus L. 1758.)

O 350 v. Chr. Nadat ARISTOTELES verhaald heeft, dat

in de huid der menschen „luizen’’ leven, gaat hij voort:

'Eviorg de ovuBatver Tv dvOoarav voonua brav bypaota Ton)

Ev TO o@uaTı 7, xd drapddenodv tives Non TODTOV Tov TPOTOV,

@dneo 'Akxpävd TE paco. Tv Tomthy, xal Depexhdnv tov Zúprov.

Kat ev voooıg de rror yiyverau roc pHeupöv.

„Bij sommigen der menschen komt eene ziekte voor,

wanneer veel vochtigheid in het lichaam is, en sommigen

zijn reeds op die wijze te gronde gegaan, zooals ze zeggen,

dat Alkmaan, de dichter, en Pherecydes, de Syriër [te gronde

gingen]. En bij sommige ziekten ontstaat eene menigte

luizen.”

Uit deze passage blijkt, dat mijne uitspraak: „De eigen-

lijke pdetptaorus wordt nergens door hem vermeld” (Deel I.

p. 251), te voorbarig was. De ziekte wordt wèl vermeld,

maar niet onder den algemeen bekenden naam. Tevens.

HIST. \OVERZ. MD VACAROLOGIE. IT: 701

268. Acarus siro L. 1758.

blijkt, dat ALEXANDER’s leermeester het verband tusschen

de vóonga en de wÿetpsc kende.

o 50 na Chr. Pedicellus. JULIUS ANNAEUS SENECA, De

vita beata; c. 27.a. med. — Hij gebruikt hier het spreek-

woord: „In alio pedicellum vides, in te ricinum non vides”

— Gij ziet de schurftmijt bij eenen ander, niet de (volge-

zogen) teek bij uzelven.” — Dat heeft dus dezelfde beteekenis

als ons: gij ziet den splinter in eens anders oog, maar niet

den balk in uw eigen oog.

o 60 na Chr. Pedicellus, Pediculus. Titus PETRONIUS

ARBITER, Satyricòn(Satirae); c. 57. — Het bekende spreek-

woord van Seneca; zie hierboven. — In andere edities van

PETRONIUS vindt men ,,pediculum’’; het komt op hetzelfde

neer; want, ook dit woord kan schurftmijt beteekenen.

m 350. Decimus MAGNUs AusonIus, Opera. — Tot de

„Obscoena e textu Ausoniano resecta’’ behoort ook: „In

scabiosum Polygitonem.’’ — Hierin worden, in dichtertrant,

de kwellingen en folteringen beschreven van iemand, die

over zijn geheele lichaam aan schurft lijdt, en bovendien

zoo dom is, een warm bad te nemen! Het is wel lezenswaard!

In scabiosum Polygitonem.

Thermarum in solio si quis Polygitona vidit

Ulcera membrorum scabie putrefacta foventem,

Praeposuit cunctis spectacula talia ludis.

Principio tremulis gannitibus agra pulsat,

Verbaque lascivos meretricum imitantia coetus

Vibrat, & obscoenae numeros pruriginis implet.

Brachia deinde rotat velut enthea daemone Maenas,

Pectus, crura, latus, ventrem, femora, inguina, suras,

Tergum, colla, humeros, luteae Symplegadis antrum:

Tam diversa locis vaga carnificina pererrat.

Donec marcentem calidi fervone lavacri

Blandus letali solvat dulcedine morbus.

Over den schurftigen Polygiton.

Indien iemand Polygiton gezien heeft op de bank van

het badhuis, de door schurft verrotte zweren van zijne lede-

702 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

maten koesterend, dan heeft hij dergelijk schouwspel gesteld

boven alle spelen. In de eerste plaats geeselt hij de lucht met

trillend, keffend geluid, en slingert hij woorden (uit), die

nabootsen de dartele samenkomst van hoeren, en maakt

hij de muziek van vuile geilheid; vervolgens draait hij zijne

armen als eene Maenade (Bachante), die als ’t ware door

de godheid (Bachus) bezeten is; zijn borst, zijne beenen,

zijne zijden, zijn buik, zijne dijen, zijne liezen, zijne kuiten,

zijn rug, zijn hals, zijne schouders, en de grot (aars) van de

vuile Symplegade (de billen); zoo verschillend van plaats

doordwaalt hem het ronddoolende beulswerk (de jeukte),

totdat de liefelijke ziekte hem, die verkwijnt door de hitte

van het warme bad, oplost door eene doodelijke zoetheid.”

finteziyjne WE idullia’, „Eetbare ward ran dat

dikwijls aangehaald wordt, vindt men de woorden:

„Hinc locum de ternario numero” (driemaal drie bekers

leeg drinken) illico nostra illa poëtica scabies coepit

exscalpere: cujus morbi quoniam facile contagium

est, &c.” — „Scabies’’ wordt hier dus figuurlijk gebezigd;

ook blijkt, dat de besmettelijkheid der scabies (door contact)

wèl bekend was. — Ik acht het onnoodig het heele artikel

hier op te nemen.]

[m 980. Merkwaardig is de nauwkeurige beschrijving

der schurft door den Arabier ALI IBN AL-ABBAS AL-MADSCHUSI

in zijn werk „Al Malaki’, dat + 980 te Bagdad verscheen.

„Al-Madschusi” beteekent: „de vuur aanbidder’, „de magiër”.

,Al-Malaki” beteekent: „het koninklijke” (sc. ,,boek”). Hy

was lijfarts van Emir ADHAD ED-DAULA, en stierf in 994. —

Hij is meer bekend onder den naam van ALI ABBAS of HALY

ABBAS. Eene latijnsche vertaling van zijn werk verscheen in

1492 te Venetië: Harty ABBAS, Liber totius medicinae

necessaria continens. Daarin vindt men: Theor. 8. c. 17.

OIL 1975

„Maximae haec” (sc. scabies) „contingit comedentibus

multum et accipientibus ea cibaria quae grossos gignunt

chimos, et qui a balneis abstinent: est autem pruriginis

maximae illi qui non lavatur. Multiplicantur namque sordes

in corpore residentes. Scabiei autem signa sunt pustu-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 703

268. Acarus siro L. 1758.

lae parvae, quae rubeae incipiunt, dehinc aperiuntur,

et est cum eis pruritus insignis. Et magis in

minibus fiunt et imter digitos, ac im cubitis

et ossanio et confinibus non nunquam autem in toto fiunt

corpore.”

[Spatiéering van mij].

m 1020. IBN SINA, meer bekend onder den naam van

AVICENNA, Arabisch geneesheer, leefde + 1020. Zijn werk

(titel?) werd + 1150 door GERHARD van Cremona in het

Latijnsch vertaald.

Wit, BAZIN, art. „Gale vws. Diet. encycl. Sci. med.; ser.

4. v. 6. (v. 42). Paris 1880. p. 425—491. ben ik te weten

gekomen, dat hij wist, dat scabies contagieus is: „de uno

ad alium transit”, alsmede, dat de scabies meestal begint:

„inter digitos.”]

n 1255. Halamat. VINCENTIUS. — „Teigne qui naît dans

la peau de l’homme ou dans le cuir.” — Zie Deel I. p. 59.

Do + 1310. Pediculus. JOHN OF GADDESDEN (ook wel

JOHANNES ANGLICUS genoemd), Rosa anglica sive practica

medicina, &c. (ik zag de editie van 1516), carta 113. col. 2.

De pruritu & scabie oculorum. (ontstaat door slechte voch-

ten in het lichaam); De pediculis palpebrarum: „Pediculi

generantur in palpebris” &c. — Hij wist ook, dat zij: „si

sunt in toto corpore.’

[In carta 42 ,,Scabies” worden de pediculi niet genoemd.

— Door Mourer 1634, lib. 2. c. 24. p. 267., worden JOHN’s

„barones vel nepones” geciteerd. Deze zijn echter de be-

kende comedones.]

O 1508. BENEDICTUS, Singulis corporum morbis, &c. —

Ik herhaal hier nog even het feit, door mij in extenso in Deel

I. p. 337—339 behandeld, dat de ,,Vermes” &c. bij de

„phthbiriasiss „sub icute:’ leven, ‘niet. op. de huid;

dat deze „vermes’” derhalve Acarus siro waren, niet

Pediculus humanus. — Zie Deel I. p. 269.

O 1533. Vermis, Pediculus. BENEDICTUS, Sing. corp. morb.,

&c.; lib. 21. — Zie Deel I. p. 271.

m 1539. Vermis, Pediculus. BENEDICTUS, Omnium a vertice

ad calcem morb. signa; lib. 21. p. 786. — Zie Deel I. p. 271.

704 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

m 1544. Stro, Syro, Vermis. TROTOLA DE RUGGIERO,

Eros, Liber de. passionibus mulierum, c. 54. — Na nogmaals |

de passage aandachtig gelezen te hebben (zie Deel I. p.

272) kom ik tot deze gevolgtrekking, dat: „et videbis uermes

instar pilos in aquam cadentes” beter vertaald wordt door:

„en gij zult zien de wormen, als haren, in het water val-

lende.” — Zoo ook: „et inuenies uermes instar fili per fumum

lusquiami expulsos”’ (lees „instar pilos’’) door: „en gij vindt de

wormen, als haren, door den rook van bilzenkruid uitgedreven.

Is mijne interpretatie juist, dan worden hier met ,,vermes”

wel degelijk Acarus siro bedoeld. En dan zijn de citaten

van ,Eros” niet ten onrechte geschied. — De vergelijking

van het uitvallen der „vermes’’ met het uitvallen der haren

is wel wat gezocht.

Voor het eerst wordt hier vermeld, dat de zieren ook

aan de voeten voorkomen. Dus niet voor het eerst

inslSSSm(Deellsp:= 273).

[TROTOLA behandelt, c. 56. „De scabie manuum”, doch

hier wordt geen melding gemaakt van de „sirones”.

m 1547. Pediculus. GABUCINUS, De lumbricis alvum occu-

pantibus; c. 8. p. 25. — Zie Deel I. p. 273.

Eli 1547. Sto, \Syro, Vermis.. TROTOLA “DE | RUGGIERO)

Eros; c. 54. — Als 1544.

[m 1550. Garapates. IERONYMO CARDANO, De subtili-

tate Libri XXI; lib. 9. De animalibus quae ex putredine

generantur (p. 272?). — P. 286(?). In margine: „Garapa-

tes.” — In den tekst: ,nüc India occidentalis nouum aliud

genus mittit Garapatem, contrito sale tenuius.’’ — „Kleiner

dan een korreltje zout.” — De naam garapates (= schild-

pad; naar den vorm) is dus van CARDANO 1550, niet van

DELLA SCALA (SCALIGER) 1557. — CARDANO gebruikte dus

eene sterke loupe. En SCALIGER schreef hem na.

EI7155022S0r0, So Wermis. TROTOLA DET RUGGIERO;

Eros; c. 54. — Als 1544.

m 1552. Pediculus. Wotton, De differentiis animalium

Libri X; c. 222. p. 196. et 196 verto. — Latijnsche vertaling

van de gedeelten over pöeïpes van ARISTOTELES, die men in

Deel-I:p./251. en thierboven: p.' 700 vindt.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 705

268. Acarus siro L. 1758.

m 1553. INGRASsIAS, De tumor. praeter nat. — Mine

mededeeling: „Voor het eerst wordt hier vermeld, dat de

zieren ook aan de voeten voorkomen” (zie Deel I. p. 274),

is onjuist. Zie hierboven sub 1544. Wèl behouden de woor-

den: „vooral bij kinderen’ hunne waarde.

m 1554. Garapates. TERONYMO CARDANO, De subtilitate

Bib XXI; Ed. 2.; lib; 9. p.. 286. — Als 1550.

1554. Siro, Syro, Vermis. TROTOLA, Curandarum aegri-

tudinum muliebrium. — Dit boek heeft 3 titels; is hetzelfde

als Eros’ 1544.

m 1556. Pediculus. LUSITANUS, Curationum med. Cent.

IV.; p. 274. cent. 3. cur. 58. — Hij vertelt, dat een heer „pedi-

pSetotaors is. — Niets nieuws! — De man heette eigenlijk

GIOVANNI RODRIGUEZ DA CASTELLO BIANCO en was Por-

tugees (Lusitanus).

oO 1557. Acari. SCALIGER, Exoteric. exercit. Liber. —

Zie Deel Ip 274.

n 1560. Pedecello (niet „pedescello’’), Pediculus. LAN-

GIUS, Secunda epistolarum. — Zie Deel I. p. 275.

n 1563. Farroppius, Duo libelli. — In zijn c. 24. De

Pruritu, vertelt hij ons: „Obstructio igitur cutis praecipue a

sordibus retentis extra, est in causa, ut gignantur ista ani-

malia: quorum tria sunt genera: unum pediculorum communi-

um: secundum pediculorum agrestium: tertium scirrhonum.”

De eerste is natuurlijk Pediculus humanus en capitis, de

tweede Phthirius pubis en de derde Acarus siro. Dat

laatste blijkt met zekerheid uit den zin in mijn Deel I. p.

276 boven.

Nu beteekent dat niets anders, dan dat j eukte door

genoemde 3 soorten van dieren veroorzaakt

wo rdt. Maar: wat doet nu RONDELET 1575? Zie hier

beneden.

m 1564. Pediculus. GORRAEUS, Definitionum med. Libri

XXIIII. — Geeft de definitie van vpdetoiaots, pedicularis

morbus; deels aan GALENUS 170 n. C. ontleend.

O 1575. RONDELET, Methodus curandorum; lib. 1. c.

3(?). — Hij zegt ons:

706 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268: Acarus sino L. 1758:

»Pedicularis morbus, qui a Graecis pdetptaous dicitur....’

Dat wisten wij reeds; ook dat daarmede niets anders be-

doeld werd dan de echte scabies. Maar RONDELET

laat erop volgen: „Sunt autem pediculorum multa genera”.

Volgt de opsomming van de 3 soorten van „pediculi’’ van

FALLOPPIUS.

Daardiotomswor dit de indruk gewekt dat

de „%erptacıs, phthiriasis, pedicularis morbus, door 3

S'oountenMan luizen veroorzaakt wordt!

Ziedaar, de bron van de lateresvyerwanr

ring ja velisevan de langzamerha nid vats t

wortelenmdemeening, dat die ziekte niets

aönıdiesusismendern “het vo om komien open

mensch» vam Jeen zeer groot aantal Ped-

culus humanus !

Daarmede wil ik niet zeggen, dat dat niet gebeurt; in-

tegendeel, ik weet zeer goed, dat sommige menschen, en

vooral bejaarden, een enorm aantal luizen op hun lichaam

hebben kunnen, en dat deze laatste de oorzaak zijn van de

melanoderma pedicularis of maladie des vagabonds, maar de

echte morbus pedicularis is identiek aan wat de artsen tegen-

woordig scabies noemen, maar dan in hevigen graad.

m 1576. Acari.. SCALIGER, Exoteric. exercit. Liber: —

Als 1557; zie Deel I. p. 278.

O 1577. JOUBERT, Isagoge. — Natuurlijk copiéert hij,

hoewel met andere woorden, wat RONDELET geleverd heeft:

Pars II. c. “VI: De Pediculari morbo: ,,Pediculi sunt'ttr-

plices “ce:

O 1585. Assoabat, Assoalat, Cyro, Pedicello, Pedicellus,

Pediculus, Pedoscello, Seur, Scirus. SCHENCK, Observatio-

num &c. — In zijne aanhalingen uit andere schrijvers komen

bovenstaande woorden voor. — Zie Deel I. p. 280.

O 1585. Siro, Syro, Vermis. TROTOLA, Curandarum aegri-

tudinum muliebrium. — Als 1544.

O 1586. So, Syro, Vermis. TROTOLA, Curandarum, &c.

— Als 1544.

O 1586. Pediculus. Vipius, De curatione generatim, &c.

— Zie Deel I. p. 280.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 702

268. Acarus siro L. 1756.

o 1588. Pedicellus. FORCELLINUS, Lex. tot. Latinitatis.

— Het spreekwoord van SENECA, 50 na C.; zie p. 701.

_ Pediculus. Idem, ibidem. — „Pedicularis morbus est,

cum corpus ita corrumpitur, ut pediculus sine fine produ-

cat, usque dum conficiatur. Immundus sudor, morbus

pedicularis, qui est pYeiptaoız.”

Pediculus. „Qui inter pilos palpebrarum pediculi nascun-

tur. id œodetpiaos Graeci nominant.” —

Hier ziet men al weer, dat de pöstptaors o.a. 66k de oog=

ledenschurft is.

[„Scabies, scabbia, rogna, stizza, y@pa, asperitas cutis

cum pruritu.’ — Eene massa zinnen uit allerlei auteurs;

maar de oorzaak wordt niet genoemd.]

Phthiriasis, mal di pidochi, pöetptaors, morbus pedicu-

laris, quo corrupto sanguine, nascuntur in homine animalia

exesura corpus. [Etiam] inter pilos palpebrarum pediculi

nascuntur.’

n 1589. Pediculus. LANGIUS, Epistolarum med. — Zie

Deelmle sp. 280.

o 1592. Acari. SCALIGER, Exoteric. exercit. Liber. —

LicwWeel ls) ps 281:

m 1594. Assoabat, Assoalat, Cyro, Pedicello, Pedicellus,

Pediculus, Pedoscello, Seur, Scirus. SCHENCK, Observationum

med. — Als 1585; zie Deel I. p. 281.

O 1597. Assoabat, Assoalat, Cyro, Pedicello, Pedicellus,

Pediculus, Pedoscello, Seur, Scirus. SCHENCK, Observatio-

num med. — Als 1585; zie Deel I. p. 281.

O 1597. Siro, Syro, Vermis. TROTOLA, Curandarum aegr.

mul. — Als 1544.

e 1600. Assoabat, Assoalat, Cyro, Pedicello, Pedicellus,

Pediculus, Pedoscello, Seur, Scirus. SCHENCK, Observatio-

mumemed = ANlsito85;¢zie DeelbIiWp.:281

1602. Acarus, Garapates, Pedicello, Pediculus, Pelli-

cello (niet ....cellus), ALDROVANDO, De anim. Ins. — Zie

Weel 0. 289%

. n 1602. Acarus, Pediculus manuum. PLATER, Praxeos

medicae opus.; p. 966. — Zie Deel I. p. 283.

m 1604. Acarus, Cyre, Cyro, Lies, Pedicello, Pellicello,

708 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

Plactula, Scirro, Syr. SCHWENCKFELD, Theriotropheum Sile-

seae; p. 550. $ 5. — Slechts 5 regels; niets nieuws.

m 1605. Pedecello (niet: ,,pedicello’’), Assoabat. LANGIUS,

Epistolarum; p. 685. — Zie Deel I. p. 283.

m 1606. Pediculus (niet- „pedicellus’’). FALLOPPIUS, Opera

omnia. — Zie Deel I. p. 283.

m 1608. Acarus, Pediculus manuum. PLATER, Praxeos

seu de cognoscendis; p. 966. — Zie Deel I. p. 283.

. D 1612. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; + p.

606. — Wat hij zegt is aan DE VIGO 1586 en SCALIGER 1557

ontleend.

oO 1612. Acari. SCALIGER, Exoteric. exercit. Liber. —

Alsgloozegzie Deel TI. p. 283.

o 1616. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 2.;

+ p. 606. — Als 1612.

o 1618. Acarus, Garapates, Pedicello, Pediculus, Pelli-

cello (niet: „pellicellus’’). ALDROVANDO, De anim. Ins. — Als

1602; zı1e,Deel In p. 284.

m 1622. Vermiculus subcuticularis is JOEL’s vertaling van

cxmini Erıdeputdog, dat vermoedelijk eveneens van hem is. —

Zie Deel I. p. 285.

m 1623. Acarus, Garapates, Pedicello, Pediculus, Pelli-

cello (niet: „pellicellus”). ALDROVANDO, De anim. Ins. —

A 5ll602: 71e Deel ol. P..-287.

o 1624. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 3.;

+ p. 606. — Als 1612.

oO 1630. Ook HAFENREFFER, IlavSoyetov, &c., copiéert,

wat RONDELET 1575 predikt, verergert de zaak zelfs: „Genera

sunt quatuor... | — Zie Deel I. p. 287.

no 1633. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 4.;

+ p. 606. — Als 1612.

m 1634. Pediculus. MOUFET, Ins. Theatr.; p. 262: „Cu-

ratio Phthiriasis generalis.” — P. 263., hier: „Si totum

corpus pediculis scateat’’; en, p. 264: „Palpebras saepe ita

infestant, teste Celso, ut oculis deinde exulceratis visum

aciem obtundant.”’

Dat de phthiriasis (d. i. de scabies in hevige mate) ook

in Engeland voorkwam, blijkt uit zijn verhaal (p. 266):

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 709

268. Acarus siro L. 1758.

,Quam gravis sit morbus, novit nobilis quaedam Angla

sexagenaria, Penruddoci Equitis lectissima faemina: Quae

ante annos deces ex nimia lactis caprini ingurgitatione (time-

bat sibi enim de phthisi) toto corpore his Acaris offen-

debatur; quae noctu diaq; oculis, Lubiis, gingivis, plantis

pedum, capite, naso, aliisque cunctis partibus misere lanci-

nata, vitam aliquandiu duxit molestam atque insomnem,

sed tandem (invitis remediis) aucto malo, et carne etiam

tota depasta, diem obiit. Illud non praetereundum; Quo

diligentius et saepius astantium muliercularum acubus

effoderentur, eo majorem successisse sobolem, et quando

carnem etiam eroserant, magnitudine eos insigniori appa-

ruisse.”’

Uit mijne spatiéering blijkt, dat Mourer wist, dat het

Acarı waren!

- [MOUFET noemt, p. 268, Syrones venenati de insectenlarven,

die onder de huid gangen graven. Reeds de Arabieren noem-

den die ziekte „Passio bovina” of „Morbus boum”. Tegen-

woordig heet zy „creeping disease.’ ]

m 1635. Worm (Eng.). FRANCIS BACON LORD VERULAM,

Sylva sylvarum or A Natural History; cent. 7. n. 696. p.

173. — „And it hath beene lately observed by Physicians,

that in many Pestilent Diseases, there are Worms found in

the upper Parts of the Body, where Excrements are not,

but onely Humours Putrified.”’

m 1638. Acarus, Garapates, Pedicello, Pediculus, Pelli-

cello (niet ,,pellicellus’’). ALDROVANDO, De anim. Ins.; Ed.

4. — Zie Deel I. p. 290. — Als 1602.

O 1642. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 5.;

dE BOR SNEDE

O 1643. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 6.;

+ p. 606. — Als 1612.

O 1644. Acarus, Garapates, Pedicello, Pediculus, Pelli-

cello (niet ,,pellicellus’’). ALDROVANDO, De anim. Ins.; Ed. :

9. Zien Deel Pp 292% Als 1602:

m 1648. Vermis. FRANCIS BACON BARON VERULAM, Sylva

sylvarum, sive Historia Naturalis; cent. 7. n. 696. n. 405. —

„Nupera quoque Medicorum experientia docuit grassan-

710 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

tibus saepe morbis pestilentibus vermes inveniri in extremis

corporis partibus, ubi excrementa desunt; non humores

putrefacti.”” — Voor „non! leze men „sed” of „at.’’ — Zie

11639.

m 1649. Acarı (sing!). GASSENDI, Syntagma philosophi-

cum. — PIERRE GASSEND, beroemd philosoof, natuur- en wis-

kundige, heeft de schurftmijt gezien en beschreven! — Ik

vond zijn werk slechts tweemaal geciteerd. Daar het zeld-

zaam is, herhaal ik hier zoowel zijne philosophische be-

schouwingen als zijne beschrijving.

(P. 31.) „Sintagmatis Philosophici Pars Prima, quae est

Logica.

(P. 82.) „Ecce enim, exempli gratiä, animalculum Acari

sub cute subnascens, percipiebat sensus, quasi simplex

quoddam indiscretumque punctulum: Et quia tamen sensus

deprehendebat ipsum moueri per se; ideò ex hoc motu,

tanquam signo sensibili deduxerat ratio tale corpusculum

esse animal; & quòd motus progressiuus, testudinei instar

foret, adiecerat debere illum quibusdam quasi crurulis,

pediculisque peragi. Et cum haec tamen veritas occulta

foret sensui, qui tale nihil perciperet; inuentum nuper est

Engyscopium (1), quo rem ita esse etiam visus percepit”

(de telescoop leerde, dat de Melkweg uit sterretjes

bestaat.)

„Quis ante annos quinquaginta sperare ausus fuisset, ut

stellulas, ex quibus est Galaxias (2) discerneret visu? vt

tam disertè Acari, quam grandis cuiuspiam animalis discer-

nerethmem brammes (een gedeelte philosophie). ..sed

quae fuerit semper ipsi sensui imperuia, eo modo, quo pori

cutis, aut Acari pedes ante Engyscopiam.”’

(P. 125.) Syntagmatis Philosophici Pars Secunda, quae

est Physica.

(P. 266.) Sectio L. Lib. 3. c. 6. De ipsis Atomorum Propri-

etatibus, Magnitudine & Figura imprimis.

(P. 269.) „Agnosces porrò potissimùm, si animalculum

Acari, quod habetur pro punctulo, quo par est modo, con-

templere. Primum quippe illius corpus, vt animans decet,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 711

268. Acarus siro L. 1768.

organium est, & Engyscopio detegimus esse in illo non modo

os, siue rostrulum cum proboscidula, quä perforet cutem,

exsugátque sanguinem; sed ad posticam etiam arcuatämque

partem podiculum, quo contigit nobis, dum animalculum

ad solem incedens atque at partem supinam spectaremus

videre egeri faeculam (3), quae colore, ac mole talis tantàque

Engyscopio visa fuerit, qualis, quantúsque nudo visui est

pulex. Detegimus & praeter varias super, subtérque asperi-

tates cutis (4), duo antrorsum cornicula ramosa (5), & pedes

senos (6), qui à parte prona penè media ac fere vt in Cancris

heinc inde ad latera duo (6) anteriùs, quatuor posteriùs

cooriuntur; ipsis quasi femoribus exsistentibus breuioribus,

rubidioribus, crassiusculis; ipsis verò quasi cruribus longiori-

bus, candidioribus, & tenuissimis quasi pilis. Attende deinde

non modò quot partes contexendae cuti, quà omnia exteriùs

circumuestiuntur, sint necessariae; verùm etiam quàm esse

debeat partium sub ipsa conclusarum innumerabilis multi-

tudo. Nimirum adesse oportet, quae nutritioni, caeterisque

functionibus sint destinatae. Stomachum oportet, atque

intestina; oportet iecur, cor, cerebrum, aut ipsis certè analoga,

vt cum Aristotele dicam; oportet venulas, quibus alimentum

in totus corpus transfundatur; opertet arteriolas, quibus

vitalis spiritus; oportet neruulos, quibus animalis: oportet

musculos ac in ipsis fibrulas, atque tendines; oportet soli-

diusculas parteis cum idoneis articulis; oportet, vno verbo

innumera alia, circa quorum subsidium intelligere animal

nutriri, sentire, moueri non licet.’

Opmerkingen. 1. Nabijkijker, in tegenstelling met

verrekijker (telescoop); naam van het mikroskoop vóór

1625, waaruit wel afgeleid mag worden, dat GASSEND dit

gedeelte vóór, in, of slechts kort na 1625 schreef. In zijn

„Vita Peireskii’’ 1639 gebruikt hij het woord „microsco-

pium.” 2. De Melkweg. 3. Hij zag dus de loozing van een

excrement, bruin als een vloo. 4. Hij is dus de eerste, die de

huidplooien zag, zoowel op den rug, als aan den buik („super

subtérque); of hij ook de ,,schubben” zag, is niet duidelijk.

5. Hier vergist hij zich; wèl zijn er 4 tasthaartjes, maar niet

„2 vertakte”. 6. Ook hier eene verkeerde waarneming; maar

IVD DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus sivo L. 1758.

hij zag wel de 4 lange sleepharen der achterpooten; ook zag

hij, dat de pootjes kort, dik, en rossig zijn. 7. Dezelfde dedu-

caties vindt men bij SENNERT 1641; zij zijn echter blijkbaar

onafhankelijk van elkander neergeschreven. Zie Deel I. p. 291.

m 1650. Sühr (niet: ,,suehr’’), Pediculus, Vermiculus.

JoEL, Operum medicorum. — Zie Deel I. p. 292.

o 1652. Syro (niet ,,cyro’’). BORELLUS, Hist. Obs. med.

phys. — Zie Deel I, p. 292.

m 1652. Pediculus. Idem, ibidem; p. 29. cent. 1. obs.

50. — Behandelt een geval van phthiriasis: „vesicis per totum

corpus scatet .... quibus apertis, parui pediculi innumeri

ab iis exire visi sunt, non sine magna adstantium admira-

tonen

Vermis, Vermiculis. Idem, ibidem; p. 171. cent. 2. obs.

72. — Twee gevallen van scabies, waarbij eveneens de dier-

tjes uit de blaasjes gehaald worden.

Vermis. Idem, ibidem; p. 232. cent. 2. obs. 45. (tweede

gedeelte). — „imo in scabie reperiuntur.”’

m 1653. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 5.

(lege 7); p. 606. — Als 1612.

m 1653. Pedicellus (niet: „pedicello”). Jonston, Hist.

nat. de Ins. — Zie Deel I. p. 293.

o 1656. Acarus, Pediculus manuum, Str. PLATER, Pra-

xeos &c. — Zie Deel I. p. 293.

697. Syro®(niet:;,cyro”). BORELLUS, (His Ops med:

phys. — Zie Deel I. p. 293.

m 1657. Cyro (niet: „ciro’). Gewürm. HAUPTMANN, Ur-

alter Wasserschatz. — Zie Deel I. p. 293.

m 1657. Pedicellus (niet: „pedicello”). JOoNSTON, Hist.

nat. de Ins. — Zie Deel I. p. 295.

n 1658. Pedicellus (niet: ,,pedicello’’). JONSTON, Hist.

nat de Ins.” Zie Deel I. p. 295.

n 1659. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 8.

— Als 1612.

m 1660. Pedicellus (niet: ,,pedicello’’), Scirus (niet ,,sciro’’).

Jonston, Beschrijving gekerfde Dieren. — Zie Deel I. p.

296.

B 1662. Vermis, Vermiculus. GIGAS, Scabies. (ongepa-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 713

268. Acarus siro L. 1758.

gineerd). — C. 1. Alemani: Schäbe; Germani: Krätze; in

Silesiä: das Krimmen.

C. 3. Ofschoon hij de „scabies ad palpebras’’ noemt, zegt

hij niets van de daarin voorkomende schurftmijten.

C. 4. Caussae. „An scabiei caussa in materiam vermi-

nosam .... rejici queat, quaesitu non est indignum.” —

Behandelt KIRCHER 1658, HAUPTMANN 1650, BORELLUS

1652, en zegt dan:

„Ipse annis ab hinc decem in cute meä eadem observavi.

In cirronibus”’ (blaasjes) „vermiculi acaridibus similes quo-

tidie occurrunt. Acu effodiuntur & speculo imposito loco

moveri & progredi observantur.”’

m 1663. Pediculus. BocHART, Hierozoicon; v. 2. lib. 4.

c. 18. col. 571. — Nomen nudum. — Zie Deel I. p. 296.

za 1663. Garapates. CARDANO, De subtilitate Libri XXI;

Ed. 3.; lib. 9. p. + 286. — Als 1550. ;

on 1663. Garapates. CARDANO, Opera omnia; tom. 3. p.

351. De subtilitate Libri XXI; p. 507. lib. 9. De animalibus,

&c.; p. 915. — Als 1550.

n 1665. Pediculus. FRANZIUS, Anim. Hist. sacra; Ed. 9.

— Als 1612.

ER 1669. Pedicellus (niet: ,Pedicello”). . Jonsron, Hist:

nat. der Ins; — Zie Deel I. p. 297.

n 1667. CHARLETON, Zie Deel I. p. 297. — Deze editie

bestaat niet. Wat hier staat, moet dus geschrapt worden.

m 1667. Syro. MERRETT, Pinax rer. nat. Brit.; pi 915. —

Nomen nudum.

Syro, whealworm, Acarus, Handworm. Idem, ibidem; p.

206. „Vermes in homine: Syrones in cute.” — Engeland.

m 1668. Wheal-worm. CHARLETON, Onomasticon zoicon.

rie Weel Is p:1298:

1670. Vermis. SACHS A LEVVENHEIMB, Messis obs.;

paro. —— Lie Deel eps 298:

EIN WOARE Hon RoHAULT, Traite, de) (Physique: *v. Ip.

160. 161. — Het is mij eindelijk gelukt, een exemplaar van

de 2e editie 1673 machtig te worden. Zie over dit werkje

Deel 199299: De Fransche tekst luidt:

„On scavoit qu'un ciron, qui est beaucoup plus petit qu’un

714 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

grain de sable, estoit un animal, parce qu’on le voyoit mar-

cher... & quuun)eimon a le dos. couvertldieeailles, quults

trois pieds de chaque costé, & deux taches noires à la teste,

que l’on juge estre ses yeux, parce qu'il se détourne à la

présence de la pointe d’une épingle dont on traverse son

chemin.”

m 1675. Pediculus. BocHART, Hierozoicon; p. 571. —

Lies Deelnl=pr 8300:

m 1677. Pellicelo (niet ,,Pellicello”). CHARLETON, Exer-

citationes &c. — Zie Deel I. p. 300. — Bijna woordelijk

wat SCHWENCKFELD 1604 zegt.

m 1679. Pediculus, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med. —

De ziekte heet: morbus pedicularis, pedicularis morbus,

phthiriasis, psoriasis, scabies. — Luis-sucht, luis-ziekte,

zemelachtige schurft. — Ook noemt hij de Palpebrarum

scabies.

O 1685. Pediculus. BLONDEL, Thermarum &c descriptio.

— in Knıphor21759. p.-39. vind ik:

„Memorabilis est observatio BLONDELL (Therm. Aquisgr.

c. 14. $. 2.), de Hollando, cujus cutis ita repleta fuit pedi-

culis, ut ex vola manus, naribus, oculis, mento, barba, pec-

tore, ano, pene, &c., innumerabiles extrahere posset viventes

& ambulantes.’’

Ik heb BLONDEL nagelezen, maar vond de passage niet.

Ook zijn er maar 12 capita in. Waarschijnlijk is de titel

verkeerd.

m 1687. Bonomo (& CESTONI) schrijven de vorming van

korsten uitsluitend aan het krabben toe. In Deel I. p. 339.

zeide ik reeds: „Er is geen twijfel aan: de vorming van kor-

sten is niet uitsluitend het gevolg van krabben;

&c.’’ — Ik verzuimde toen, erop te wijzen, dat ook teken,

in grooten getale aanwezig, dikke korsten veroorzaken,

zonder dat er gekrabd wordt. Zie Deel I. p. 91.

m 1689. Vermiculus, Vermis. DOLAEUS, Encyclop. chi-

rurg.; p. 1529. 1530. 1532 voor den eersten, p. 1531 voor den

tweeden naam. — Nomina nuda. Zie Deel I. p. 309.

O 1689. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 10.

+ HAS 612:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. TNS)

268. Acarus siro L. 1758.

m 1690. Pedicellus, Pediculus, Ricinus, Seur, Siro, Syro,

Vermiculus. BLANCARD, Lex. nov. med. — „Ricinus est

insecti species sub cute nostra.”

De ziekte (zie 1679) heet bovendien: „Passio bovina; —

Gale, galle, maladie pédiculaire, pouilleus, rongne, saint-

main; — Grind, Kratze, Laus-sucht, Raud, schüppechtige

Raud; — Leus-siekte, luis-siekte, schurft; — Lowse-evil,

lowsie-evil, scab, scabbednesse, scalde, scruruinesse....

Ofschoon hij de phthiriasis apart behandelt, en blijkbaar

als eene aparte ziekte beschouwt, zegt hij toch: „est affectio

qua verminat corpus, scatetque pediculis; in hominis corpore

primo exiguae excitantur pustulae, quae si aperiantur,

facile curantur, sin minus in gravem morbum pedicularem

incidunt.’’ — Dat heeft hij van ANTIGONUS 240 v. Chr.!

ZiesDeel I. p. 252.

Voor de oogleden-schurft nog de volgende namen : — Psor-

ophthalmia; Gratelle des yeux; Augen-Kretzigkeit; Schurft-

heit der oogen; Itching of the eyes.

O 1692. Pediculus. BocHART, Hierozoicon. — Zie Deel

ease le

m 1694. Ciron.M.D.C.;in: Dict. Arts Sci. ; v. 3. — „Espece

de petit ver rond & blanc, &c.” — Niets nieuws. — Maladie

pédiculaire, phthiriasis.

m 1696. Teredo. PAULITZ, De morb. animatis; c. 1. n.

17. — Zie Deel I. p. 312.

m 1697. Sdur (niet: „saur”). ETTMÜLLER, Opera omnia.

mie Weel Ip. 312:

m 1702. Pedicellus, Pediculus, Reitleuss, Ricinus, Seur,

Syro, Vermiculus, BLANCARD, Lex nov. med. — De ziekte

(zie 1679 en 1690) heet bovendien: — Lauss-sucht, Reu-

digkeit, Schebigkeit der Haut, abscheuliche Kratze; — Scab-

bie, scurft.

De oogschurft alsnog: Reudigkeit der Augen.

m 1703. Vermiculus, Vermis. DOLAEUS, Op. omnia; En-

cycl. chir. ration. — Zie Deel I. p. 313.

m 1703. Animal, Creeper, Insect, Little bladder of water,

Vermin. MEAD, An extract, &c.; in: Philos. Trans.; v. 23.

n. 283. (publ. March 1703). — MEAD geeft hier eene ver-

716 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

korte vertaling van Bonomo’s brief aan REDI. Een gedeelte

van dien brief luidt:

„ed Egli constantamente mi asseri d’aver molte, e molte

volte osservato, que le Donne a i loro piccoli figliuoli rognosi

traggon fuora colla punta degli spilli un non so che dall

piu minute bollicelle della rogna per angora non ben mature,

e non marcite; e questo tal non so che lo posano sull’ unghia

del dito pollice della mano sinistra.... &c.”

Dat is, in onze taal overgebracht: — „En hij (CESTONI)

steeds mij verzekerde te hebben vele, en vele malen waar-

genomen, dat de vrouwen (uit het volk) bij hare kleine

schurftige kinderen te-voorschijn-halen (zonder) uitzonde-

ring met de punt van eene speld een ik weet niet wat uit de

zeer kleine schurftblaasjes, die nog niet goed rijp, en niet

etterend zijn; en dat ik weet niet wat plaatsen op de nagel

van de duim van de linkerhand.... &c.”

Nu vertaalt MEAD dat als volgt (p. 1296):

„Having frequently observed that the Poor Women when

their Children are troubled with the Itch, do with the point

of a Pin pull out of the Scabby Skin little Bladders of Water”

(sic!) „and crack them like Fleas upon their Nails.”

Men'ziet, dat’ MEAD niet alleen zeer vrij, maar

DVI e nid vertaalde!

o 1704. Acarus, Ciron. Dict. de Trévoux. — Hier vin-

den wij, behalve korte en goede diagnosen, aan ETTMÜLLER

en anderen ontleend, voor het eerst de foutieve bewering:

,Swammerdam dit que le ciron sort tout parfait de son oeuf

. &c.” — Dat heeft S. wel van een paar Tyroglyphidae

pewectal maar niet van de schurftmijt, die hij nooit onder-

zocht. Later vinden wij deze bewering vele malen, waar-

schijnlijk aan deze beroemde Dictionnaire ontleend.

„Ciron signifie aussi la petite ampoule qui vient à l’occa-

sion du cıron.” — Waarom citeert hij RABELAIS 1541 niet?

ZIenDEE 22

„GASSENDI en obsèrvant un ciron, la vû &mutir.” —

Dat is waar; zie hierboven, 1649.

m 1704. Acarus, Handworm, Syro, Whealworm. MERRETT,

Brit. rer. nat. pinax, p. 195. 206. — Als 1667.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. TENZA

268. Acarus sivo L. 1758.

m 1705. Pediculus, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med.;

Ed. 4. — Blijkbaar naar de le Nederlandsche editie overge-

drukt. — Hier heet de ziekte: ,,Liuse-Sucht”.

o 1708. Mite. WizzucxBy-RAY, Meth. Ins. — Zie Deel

Ip. 313.

m 1710. Vermiculus. ROEDERER, De Scabie. — (P. 2.):

„Krätze, Raud, Schäbe.’”’ — (P. 3.) „Dubium adhuc est,

cum nonnulli scabiem 4 minutissimis animalculis oriri tradunt,

&c. — (P. 4.) „in hisce vermiculis consistat, dubium maxime

videtur.’ — Hij is dus een tegenstander van de theorie van

BONOMO.

m 1710. Mite. WILLUGHBY-RAy. Meth. Ins. — Zie Deel

deep: 314.

no 1712. Pediculus. FRANZIUS, Anim. hist. sacra; Ed. 11.

— Als 1612.

m 1715. Syro. CLERICUS, Hist. nat. et med.; p. 272. 273.

— Nomen nudum. — Hij weet, dat zij de oorzaak van Sca-

bies zijn, en noemt VAN LEEUWENHOER’s tandbacteriën:

Acari dentium.

m 1717. Acarus, Meyt, Pedicellus, Pediculus, Reitleuss,

Ricinus, Seur, Syro, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med. reno-

vatum. — Nomina nuda. — De ziekte (zie 1679. 1690. 1702.

1705) heet bovendien: Luiszucht; abscheuliche Krätz; Ron-

gue, sainct main. — En de oogschruft: phthiriasis.

m 1718. Pediculus, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med. —

Blijkbaar naar de eerste, Nederlandsche editie 1669 overge-

drukt. — Nomina nuda. — Niets nieuws,

O 1718. Pedicellus (niet: „pedicello’’). Jonston, Theatr.

Univ. — Zie Deel I. p. 315.

n 1719. Animalculum, Pediculus. ALLEN, Synops. univ.

med. — Zie. Deel I. p. 315.

1720. Siro, Reitlies. VALENTINI, Amphitheatr. zootom.;

p. 230. — N.B. Hij geeft hier de korte beschrijving van Gly-

cyphagus domesticus door KIRCHER 1648 en BORELLUS 1656!

maar citeert ook HAUPTMANN 1657 en SACHS À LEVVEN-

HEIMB 1670, en reproduceert de 3 leelijke figuren van ETT-

MÜLLER 1708; zie Deel I. p. 302. fig. 63.

m 1721. Ciron, Acarus. Dict. de Trévoux. — Als 1704.

718 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

oO 1722. Vermiculus. JONSTON, Syntagna univ. med. —

Zien Deels lS:

m 1722. Pedicello (niet: „pedicellus). SCHWIEBE, De pru-

ritu. — Zie Deel I. p. 315.

n 1723. Animalculum, Pediculus. ALLEN, Synops. univ.

med. — Zie Deel I. p. 316.

oO 1724. Vermis cutaneus. HUMMEL, Helminthol.; zie

Deep 316

m 1728. Pedicillus (niet- „pedicillo’’), Vermiculus. PE-

TRONIUS, De morbo gallico. — Zie Deel I. p. 318.

n 1729. Animalculum, Pediculus. ALLEN, Synops. univ.

med. — Zie Deel I. p. 318.

m 1732. Ciron, Acarus. Dict. de Trévoux. — Als 1704.

m 1732. Vermin. Dover, The ancient Physician's Le-

Pac Wap Rl teh, or Pruritus.”

„This is the most common of all, very much infesting

the Sea-Coasts of England, Scotland, and Ireland; and is

very contagious. It is caused generally by Filthiness, and

feeding much upon Fish. This even the Illiterate allow to

be vermicular. In hot Climates I have seen the Vermin

moving in the Pustles. The Remedies which are used, un-

deniably prove the Disease to be very vermicular; for all

Mercurial Ointment and Washes, a Quicksilver Girdle, are

the common Remedies; and we know nothing that so infallibly

destroys Worms as Mercurry.”

Ik heb deze passage overgenomen, le, om te doen zien, dat

de beroemde DOVER het juiste begrip over deze ziekte had,

en 2e, omdat FABRICIUS 1779 juist het tegenovergestelde

beweert.

m 1733. Siro. BAIER, De vermiculis, pique et culebrilla.

— Het onderscheid, door hem beschreven, tusschen Tunga

penetrans en Acarus siro (zie Deel I. p. 318), luidt als volgt:

,quamvis omnino specie inter se differant, ipsoque colore,

qui est in Pique nigricans, in Sirone albus; figura insuper

Pique magis ad pulicem, Siro ad pediculum propius accedit :

illi Marcgravius duos in capite cirrulos adesse notat, quae

desunt in Sirone, secundum accuratum Mich. Ettmiilleri

delineationem in Act. Erudit. Lipsiens. An. 1682. p. 317.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 719

268. Acarus siro L. 1758.

[m 1733. De „ceirons’’ van DE LA GUERINIERE, Ecole de

cavalerie, p. 200, zijn slechts blaasjes aan de binnenzijde

der lippen van paarden.]

m 1735. Acarus, Ciron, Meyt, Pedicellus, Pediculus, Reit-

leuss, Ricinus, Seur, Syro, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med.

renov. — Nomina nuda. — De ziekte (zie 1669. 1690. 1702.

1705. 1717. 1718.) heet bovendien: abscheuliche Kräss,

Laust-sucht, Rogne. — En de oogledenschurft: Galle des

Paupiers, Gratelle des Paupiers.

m 1736. Seur, Ciro, ETTMÜLLER, Opera omnia. — Zie

Deel. p. 319.

m 1742. Ver. Lesser, Théol. d. Ins.; v. 2. p. 228. — Zie

Deel I. p. 320. — Verder vind ik v. 1. p. 81. noot 6.: Ciron.

o 1743. Siro. LINNAEUS, Oratio de memorabilibus in

Insectis .... cum primum deponeret Academiae praesidium.

A°. 1739. d. 3. Oct. — Mente Jussieu ex Svetica in Latinam

vertit Lingvam Parisiis 1743. Abrah. Bäck.

Deze „Oratio” verscheen later in de Amoenitates Acade-

mmiecaen var 2: 1725, met denzeliden ‘titel. Daar

vindt men, p. 18:

„Hi sunt exercitus, quos emittit DEus puniendum inobe-

dientem gentem .... Quippe summus rerum humanarum

Arbiter minimis imperat Sironibus, nos caedant, dum quid

sani fuerit a capite ad calcem.”’

Het merkwaardige hierin is, dat deze zin niet in den

oorspronkelijken Zweedschen tekst van 1739 voorkomt, dien

ik zoo gelukkig was, in handen te krijgen. Daar leest

men:

Desse äro altsâ de Gups värk i hvilkas âskâdande vi oss

öfva skole.” — „Deze zijn al te zamen Gops werk in welk

wij zien onze oefen-school.”’

m 1745. Ver, Ciron. LESSER, Théol. d. Ins. — Als 1742.

Lie Deel lp) 321.

m 1746. Acarus scabiei. LINNAEUS, Faun. Suec.; waar

hij zichzelf citeert. — Zie Deel I. p. 321.

m 1748. Acarus, Miete, Pedicellus, Pediculus, Reitlaus,

Ricinus, Siro, Syro, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med.

Nomina nuda. — De ziekte (zie 1669. 1690. 1702. 1705. 1817.

120 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus sıro L. 1758.

1718. 1735.) heet bovendien: Krätze, Lausesucht, Räudig-

"keit. — De oogledenschurft wordt niet genoemd.

m 1749. SCHILLER, De scabie humida; p. 15. — Gale,

gratelle, rogne, Krätze, Raude, Schäbe, Grind. — Spreekt

niet over de mogelijke dierlijke oorzaak.

1748. Würmchen. KRATZENSTEIN, Abh. v. d. Erzeu-

gung. — Zie Deel I. p.322.

e 1751. Siro. LINNAEUS, Oratio; in: LINNAEUS, Amoen.

INCA 29.388. — Als 1743:

m 1751. MEAD, Monita & praecepta; zie Deel I. p. 322.

— Ik verzuimde nog dezen zin mede te deelen. Bij de behan-

deling van het contagium door kleederen:

„Ovula enim rebus hujusmodi ex molli materia confectis

adhaerentia cuti affricantur, & exclusa sordidam prolem

edunt.”

Vertaling van 1762: „For the eggs, which had stuck to

soft substances of this kind, are rubbed into the furrows of

the cuticle, and are there hatched and nourrished.”’

Waaruit men ziet, dat hij geen flauw begrip van de levens-

wijze der sirones had, en dat de lessen van Bonomo hem niet

wijzer gemaakt hebben.

m 1751. Reitlies. STORCH, Theor .... Kinderkrankheiten.

— Zie Deel I. p. 323. — ,,Reitliesen sind kleine, runde, weisse

und durchsichtige Wiirmgen, .... kriechen unter der Haut

fort, kurz hinter sich haben sie ein helles Serum, hinter dem

Sero aber eine etwas breitere Kratz-Blatter: Augen, von

denen man sagen kan, dass sie scharfsehend seyn, können

dieselbige, ob sie gleich nicht grösser als ein kleines Pünct-

gen sind, vor dem hellen Liquore erkennen .... Man kan

an ihnen ein schwartzes Stiipgen erblicken, welches Ettmül-

ler .... vor die beyden vorderen Füsse hält.’

o 1752. Insect, Animalculum. PRINGLE, Obs. diseases

Army. — Nomina nuda. — Hij is de theorie van BOBOMO

toegedaan. — VAN LEEUWENHOEK heeft de ziertjes in de

blaasjes ontdekt. (sic! zie 1753!). — Een begrip van de hori-

zontale gangen der „insects” heeft hij niet: „internal use of

sulphur .... to diffuse the steams more certainly through

the skin: there being reason to believe, that the animalcula

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. VD

268. Acarus siro L. 1758.

may sometimes lie too deep, to be thoroughly destroyed by

external applications only.’’(!)

o 1752. Siro. LINNAEUS, Oratio; 1% : LINNAEUS, Amoen.

INGAG sv. 2: p. — Als 1781.

m 1753. Animalculum, Pediculus. ALLEN, Synopsis univ.

med. — Zie Deel I. p. 325.

m1753. Ciron, Ciro, Syro, Acarus. Encycl. Dict. rais.

Sci. Arts Metiers; v. 2. p. 475. — Beschrijving naar ROHAULT

1671 en anderen. Niets nieuws. Er wordt verwezen naar „Pl.

23. f. 9. Hist. Nat.’’; maar geene der platen bevat eene af-

beelding van eene of andere Acarus. — Zie 1776.

m 1753. Wurm. LINNAEUS, Von den Merkw. d. Ins.; in:

Allg. Mag. Nat. Kunst Wiss.; v. 2. p. 328. — Nomen nudum.

— Als 1748.

m 1753. Insect (p. 301. 303), Amimalculum (p. 304).

PRINGLE, Obs. diseases Army; Ed. 2. — Nomina nuda. —

Als 1752. — Maar hier bekent hij zich vergist te hebben:

niet VAN LEEUWENHOEK (zie 1752), maar Bonomo is de ont-

dekker der ziertjes.

m 1754. Acarus, Ciron, Meyt, Pedicellus, Pediculus, Reit-

laus, Ricinus, Seur, Syro, Vermiculus. BLANCARD, Lex. med.

renov. — Nomina nuda. — De ziekte; zie 1669. 1690. 1702.

1705. 1717. 1718. 1735. 1748. — De oogledenschurft heet

bovendien: Schurftheid der oogen, Galle des paupieres,

Gratelle des paupieres.

m 1754. Scarabaeus scabiei (sic!), Klaomask. DE LA CHE-

NAYE DES Bois; in: LINNAEUS, Systême nat. — Zie Deel

EP 38320.

oO 1755. Animalcule, Insecte. PRINGLE, Obs. maladies

Armées. — Nomina nuda.

m 1756. Acarus, Ciron, Meyt, Mite (Eng.), Pedicellus,

Pediculus, Reitlauss, Ricinus, Saur, Syro, Vermiculus. BLAN-

CARD, Lex. med. renov. — Nomina nuda. — De ziekte (zie

1669 1690-1702 1705. 1217. 1718s 17351748. 1754) heet

bovendien: Lowsy evil, Läuss-sucht, Schabigkeit der Haut,

Scabby. — De eerste blaasjes heeten: Zweetpuistjes, Schweiss-

blatterlein, Säurn. — De oogledenschurft: Räudigkeit der

Augen.

722 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

m 1757. Ciron, Insecte de la peau des galeux. Bonomo,

Observ.; in : Collect. Acad.; p. 574. — De vertaling is niet

zonder vrijheden: „que le Donne a i loro piccoli figliuoli

rognosi’ te vertalen door: „plusieurs personnes” is te bar. —

„Un non so che” door „quelque chose’ kan er nog door.

m 1757. Animal. Y., art: Gale; in: Encyel. Dict. rais:

Sci. Arts Metiers; v. 7. p. 431. — Y. put uit het werk van

zekeren CHAMBERS (wie is dat?), die een voorstander van

Bonomo's theorie is; maar hij zelf: „On peut, sans manquer

à la Médecine, ne pas se déclarer partisan de cette opinion”,

&c. — Kan CHAMBERS ook MEAD zijn?

O 1757. Pedicellus (niet: „pellicello’’), Scirus (niet: „sci-

ro’). JONSTON, Theatr. univ. Ins. — Zie Deel I. p. 326.

O 1757. Animalculum, Insectum.. MEAD, Opera omnia;

Va 2p. 1 28merl3. De morbis cutis; Seabres: Als 71751’:

zie MD cella: 1822;

m 1758. Vermis. HUNDERTMARK, De Scabie. — Op. p.

VIII. $. 3. somt hij de diverse oorzaken van scabies op,

door diverse medici geopperd, en eindigt: „immo in putre-

dine animata, et progenie verminoso, collocant.’” — En in

eene noot, daaraan toegevoegd, vertelt hij wat HAUPTMANN

1617 (lees: 1657), Bonomo, MEAD, RIVINUS (= SCHWIEBE),

JOAN. LANGIUS en NYANDER er over meenden. Hij ver-

werpt hunne theorie, voornamelijk, omdat (behalve Bonomo

en MEAD!) zij de leer verkondigden, dat alle ziekten door

Acari veroorzaakt zouden zijn. En, inderdaad, deze theorie

heeft veel kwaad gedaan aan de goede van Bonomo.

m 1759. Ciron, Acarus, Ciro, Acarus humanus subcuta-

neus. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.;

v. 1. p. 644—646. col. 2. — In eene noot: „En latin Acasus ;

auipidiov, Pedicellus, Syro, Ciro, Klamask, Brigans. — (Er

staat: &xıplö ov maar de + is blijkbaar weggevallen). — Zeer

korte beschrijving, ook van de levenswijze, aan LINNAEUS

en anderen ontleend. Niets nieuws. — „Son corps est par-

tagé en douze sections, ou anneaux, dont le premier con-

tient la tête.” Zie hierboven, p. 7.

P. 645. col. 1.: „M. GASSENDI, en l’observant, l’a vu emeu-

tir.’ Zie 1649.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 123

268. Acarus siro L. 1758.

P. 645. col. 2.: „Si l’on met sur la pellicule enflée de l’ongle,

à peine remue-t-il; si lon échauffe de son haleine la partie

qui démange, il se retire promptement sous l’ongle: c'est

ainsi qu’en parlent M. LINNAEUS; MOUFET.” Wat een leugen !

V. 3. p. 569. col. 1. Pou. — „Une maladie mortelle, prove-

nant d'une tres-grande quantité de poux, qui s’engendrent

sur la chair, et qui font par tout le corps des plaies pénétran-

tes jusqu'aux os.’’!!! Onder de slachtoffers vinden wij

nieuwe namen: HERODE, ANTIOCHUS EPIPHANE, CASSANDRE,

CALLISTHÈNE. — „Ce fut aussi la troisième plaie dont Dieu

frappa toute Egypte’??? In het Oude Testament vind ik

daaromtrent niets.

o 1759. Reitlies, Seür, Acarus, Cyro, Siro. KNIPHOF, De

pedic. inguin. — P. 20. „Nascitur in carne et caseis vetustis

& vitiosis” (sic!). Verder naar SCALIGER 1557 en MOUFET

1634.

[P. 21. Haarwurm, Haarmilbe, Mole, Fräulein. — „Prae

exiguitatem oculis vix observantur, pilorum radices exedunt.”’

— Schurftmijt? Het is niet onmogelijk.]

P. 22. Syrunculus. — Behandeling volgens het voorschrift

van PETRONIUS 1566, zonder hem te noemen; zie Deel I. p.

276. — Acarus oculorum, Augen-Reitlies : de Acari, die LE

JEUNE aan de oogen vond; zie Deel I. p. 279.

P. 24. Acarus scabiei, Wurm in den Krätz-Blattern. —

Gedeelte van de Latijnsche vertaling van Bonomo (van

SoZ zie Weel ls pr 311:

P. 25. Acarus manuum. — Zijn de ziertjes aan de handen

en aan de voeten.

KNIPHOF noemt in zijn werk alle toen bekende parasieten

van den Mensch, meestal met één woord: Pulex, Pediculus,

Ricinus, Scolopendra, Solium : Bij de Acari behandelt hij

die, welke voorkomen aan het hoofd (Acari capitis), aan de

oogen (Acari oculorum), aan het gelaat (Acari faciei), in

holle tanden (Acari dentium), in schurftblaasjes (Acari sca-

biei), aan de handen (Acari manuum) en in urine (Acari in

urina). Deze namen hebben dus absoluut

geen mwomenclatiorivsche waarde:

De reproducties in zijne T. 1. f. DD. en FF. van de afbeel-

724 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

DES Acarus, Ssivo LN 1758

dingen van Bonomo 1687 en ETTMULLER 1682 zijn slecht.

P. 39. Pediculus. — ,,De Phthiriasi paucula disseram ....

Memorabilis est observatio BLONDELL” (&c. zie 1685).

m 1759. Acarus lateribus sublobatis pedibus 4 posticis

longissimis, femoribus capiteque ferrugineis, abdomine setoso.

Scabiei. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p.. 199; n. 15.

Acarus pedibus longissimis, setaceis, anticis 2 brevioribus.

Idem, ibidem; p. 199. n. 16. — Dat is de exulcerans.

O 1759. REICHARD, Diss. de pedic. inguin.; sub praes.

KNIPHOFI. — Zie 1759 KNIPHOF.

m 1760. Pediculus. (Anonymus), Tract. duo pathol.;

tract. 1. p. 29. c. 5. „De phthiriasi, seu morbo pediculari

— Hij noemt deze ziekte ook: Malus pedicularis. — Tract.

2HHD 256115, De Scabie. — Wit mets blijkt rdatshijgde

ware oorzaak der scabies of der phthiriasis kent.

oO 1760. Insect. BAKER, Het micr.; v. 2. p. 168. — Als

1744; de figuren, naar Bonomo 1687, zijn slecht.

m 1760. Acarus siro. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.; p.

616. n. 15. — Als 1758; zie Deel I. p. 328.

Acarus siro scabiei. Idem, ibidem. — Als 1758; zie Deel

lee pi 928:

Acarus exulcerans. Idem, ibidem; p. 617. n. 16. — Als

See Deel le p. 329;

m 1760. Acarus siro, Acarus exulcerans, Acarus scabier.

NYANDER, Exanth. viva; in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v.

o. p. 95. 96... — Als 1757. Zie Deel I. p. 327.

m 1760. Acarus scabiei, Acarus exulcerans. PALLAS, Diss.

de Infestis viv. intra viv.; p. 2. — „Itaque sub epidermide

praesertim hominis acarus scabiei, acaro farinae consangui-

neus, & in scabie ferina acarus exulcerans habitant.” —

„Consanguineus”’, dus niet „idem est.”

1761. Hautmilbe. GESNER, Abh. Getreyd zu bewahren;

in : Abh. naturf. Ges. Zürich; p. 267. — Nomen nudum. —

„Die die Raud hervorbringt”.

m 1761. Acarus siro. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.5

p. 481. n. 1975. — De diagnose is van de schurftmijt; maar

alle citaten betreffen farinae! Zelfs: „Suecis Mahl.’’!

B. Acarus humanus subcutaneus. Klämask. Idem, ibidem;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 725

268. Acarus siro L. 1758.

p. 482./— Geen diagnose; alle citaten betreffen siro. — Be-

schrijving en ,, habitat” zijn goed.

Acarus exulcerans. Idem, ibidem; p. 482. n. 1976. — Als

ser zie Deel I. ps 329.

mu 1761. Animalculum. MORGAGNI, De sedib. & caus.

morb.; lib. 4. epist. 55. — Deze brief wordt later overal

geciteerd, is beroemd geworden; maar nergens worden ge-

deelten van haar herhaald, behalve bij FÜRSTENBERG 1861.

— Hij is een groot voorstander van de theorie, dat de schurft

alleen door contact ontstaat.

$ 4. „ut ex me queras, quid igitur sentiam de minutissi-

mis animalculis, quae .... unicam scabiei causam esse....

$. 7. „Sic memini, cum in Patria medicinam facerem illustri

Matronae, eaque ab longo, vario et perdifficili morbo tandem

convalesceret, ad alias quae praecesserant, crises accedere

scabiem visam esse, quae repente orta, cito cutem propemo-

dum universam occupavit, sed palmas praesertim, ut prae

molestissimo pruritu dormire non posset. Cum vesiculas in

iis cernerem minutas aquae plenas, cujusmodi solent esse in

quibus ista animalcula nidulantur, ancillas jussi earum unam

aut alteram acicula aperire in praeclava luce, et siquid glo-

bosi, expresse aqua, educere possent, mihi ostendere, exqui-

sitis, quae forte in promptu erant, vitris instructo oculo,

examinaturo. Quid quaeris? Oblatum examinare diutius

non opus fuit. Vivens erat animalculum, ea ipsa forma,

quam Recentiores delineaverant. Tum aliud, atque aliud

ademere, viventia omnia, et forma eadem. Cum mulie-

Uan i quae d'omilimia en inservierant, nulla

paro sise sis et scabie atfeet ar, sc:

Uit dezen laatsten zin blijkt alweer, dat van menschen,

die bij elkander wonen, en dagelijks met elkander omgaan,

de een zeer gemakkelijk schurft krijgt, terwijl de ander ervan

vrij blijft.

m 1761. Animalcule (p. 308), Animalculum (p. 311),

Insect (p. 308. 310). PRINGLE, Obs. diseases Army; Ed. 3.

— Als 1722.

m 1761. Siro, Kräzethierchen. SULZER, Kennz. Ins.; p.

184. — Hij beschrijft de Acari in het algemeen; noemt

726 DR. A. C, OUDEMANS, KRITISCHE

268. Acarus siro L. 1758.

daarbij ook deze soort. Merkwaardig is, dat hij zeer goed

weet, wat een „Kräzethierchen” is, en tòch van farinae

hetzelfde beweert als van siro. Hij weet óók, dat de sıro de

verwekker van de scabies is.

m 1762. Acarus siro, Acarus exulcerans. AMOREUX, Ten-

tamen de Noxä Animal; p. 29. — Diagnosen van LINNAEUS

1758.

m 1762. Siro, Arador. CASAL, Hist. natural y medica

Asturias; p. 314. — „Vocantur in hac regione Aradores, et

meritò’; zelfs nog twee eeuwen na ADRIAAN DE JONGE

1567! ; zie Deel I. p. 276. — Verder vertelt hij ons iets uit het

leven van het dier, doch niets nieuws. — Nieuw is: „et in

tabula polita ponunt, ibidemque aperte cursus eorum perci-

pitur.”’ — Ook in Spanje: „Dexteritate eximia, acus cuspide,

extrahunt eos nonnulli.”

m 1762. Ciron. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 620.

— „Une des plus vilaines et des plus insuportables maladies

dont il” (l’homme), „est attaqué, paroit n’étre due qu’à des

petites tiques ou cirons, qui s’introduisent sous la peau, y

causent ces furieuses démangeaisons qui accompagnent

la galle.

Acarus humanus subcutaneus, Ciron de la galle. Idem,

ibidem; p. 622. n. 2. — „Forme ovale. Sa tête et ses pa.tes

sont un peu brunes. Son ventre est blanchâtre avec deux

lignes grisâtres peu marquées et courbées dont les pointes

regardent la partie postérieure de l’animal.’’ — Deze beschrij-

ving is iets anders dan die, welke Bonomo en LINNAEUS

gaven. Zou hij de siro zelf gezien hebben? Waarom vermeldt

hij dan niets van de lange ambulacra der voor- en van de

lange sleepharen der achterpooten? — Verder allerlei zinnen

aan oudere schrijvers ontleend; niets nieuws. — Homo ;

Frankrijk.

m 1762. Insectum, Animalculum. HELMICH, De usu in-

terno olei vitrioli; p. 9. 10. — Hij gelooft niet, dat zoo’n klein

insect in staat is schurft te veroorzaken; „vult haec bonus

Richardus Mead.” — Hij schijnt niet erg belezen te zijn!

o 1762. Siro., LINNAEUS, Oratio de mem. Ins. ; 2# : LIN-

NAEUS, Amoen. Acad.; v. 2.; p. 405. — Als 1751.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. A27

268 Acarus stro L. 2758.

m 1762. Animal, Insect, Worm. MEAD, The medical

works; p. 546—548. — Als 1751. Maar hier iets nieuws:

De zin: „Animalcula autem subter cutem assidue repentia

de loco in locum, morbum propagant, dum ovis contagium

longius affertur’’ wordt door den vertaler aldus weerge-

geven: „While the little worms, constantly burrowing

under the cuticle, and laying their eggs in

different places, spread the disease.’ — Dat is

eene ongeoorloofde wijze van vertalen!

m 1762. Animalculum. MORGAGNI, De sedib. & caus.

mor Bd. 2.; lib, 4. epist. 55.84. § 7) Als 1761.

m 1763. Itch Mite. BROOKES, A new and accur. syst;

pP 279% — Naar HILL 1752;

Subcutanean human Acarus. Idem, ibidem; p. 280. n. 8.

— „Is the Chegoe before taken notice of.’ (sic!)

m 1763. Itch animal, Itch Acarus. A new and compl.

Dict. Arts and Sci.; Ed. 2. — Beschrijving van LINNAEUS.

m 1763. Acarus siro scabiei, Krid-Orm, Ring-Orm. PONT-

OPPIDAN, Danske Atlas; v. 1. p. 699. n. 5. — Nomina nuda.

— Denemarken.

m 1763. Animalculum, Insect, Diertje. PRINGLE, Aan-

merk. Ziekten Heirleger; p. 403. — Als 1753.

m 1763. Acarus. SAUVAGES, Nosologia; v. 4. (Tom. 3.

P. 1.); p. 44. — „Puritus pedicularis .... est ille qui a phthi-

masten dependet.:

V. 5. (Tom. 3. P. 2.), p. 462. „Scabies, Gale, Psora graecis,

Rogne, Irch.” — Hierin niets over Acarı. Hij somt ver-

schillende soorten van Scabies op.

V. 5 (Tom. 3. P. 2.), p. 507: „Phthiriasis, maladie pédicu-

laire, phtheiriasis, morbus pedicularis. Cognoscitur ab exortu

insectorum pediculis affinium .... Insecta hominem fre-

quentius infestantia sunt pediculus, pulex, & acarus,

quae) sup, Ga corpus humanum hospitantur ).... &. u

Hij onderscheidt verschillende soorten van phthiriasis, zelfs

eene interna! — En hij laat zich ook alles wijsmaken:

... „vel in quà praeter pediculos diversa alia insecta ex

omnibus corporis locis supradictis prodeunt, ut amicus meus

Ill. Lefevre, Academ. Regia Scient. Par. & Ucetiae medici-

728 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

nam faciens observabat; illi aegro anno 1728. & 1729. quo-

tidie prodibant ex oculis, auribus, podice, urethrä, vulnere

phlebotomiae, pediculi, pulices, forficulae, araneolae, lum-

brici, scarabaeoli, quorum icones mecum communicavit

amicus.”

m 1764. Animalcula, Animal. (DE BEAURIEU), Abrégé Hist.

Ins.; v. 2. p. 432. — „Lorsqu’on a la gale ....”” — Klein

stukje, uit BoBomo 1687 afgeschreven.

m 1764. Animalcule. BROCKLESBY, Oecon. & medic. Obs.;

p. 285. — „This disease is produced by the ova of

animalcules lodged in the skin.” Hij drukt zich slecht uit;

maar de bedoeling is goed. — Hij is een voorstander van

slechts uitwendige behandeling.

m 1764. Ciron. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 620.

— Als 1762.

Acarus humanus subcutaneus, Ciron de la galle. Idem,

ibidem; v. 2. p. 622. n. 2. — Als 1762.

o 1764. Sivo. LINNAEUS, Oratio; in: LINNAEUS, Amoen.

Acad.; v. 2. p. 405. — Als 1751.

m 1764. Animalcule (p. 350), Insect (p. 350. 352), Animal-

culum (p. 353). PRINGLE, On diseases Army; Ed. 4. — Als

17482,

o 1764. Acarus, Mid. ROSEN VON ROSENSTEIN, Under-

rättelse .... Barns Sjukdomar; Ed. 2. — Nomina nuda. —

Uitvoerige uiteenzetting, hoe men aan schurft komt; waarom

armen spoediger schurft krijgen dan rijken; middelen daar-

tegen, enz. — De hoofdstukken verschenen eerst afzonder-

lijk in de Werken der Kongl. Vidensk. Acad.; vandaar het

bovenstaand werk „Ed. 2.” getiteld is.

1764. Diertje. VAN SWIETEN, Korte beschr. Ziekten

Heirlegers; Ed. 3.; p. 108. — Nomen nudum. — Naar

PRINGLE?

m 1765. Ciron. Dict. portatif de Santé; art. Pédiculaire.

— Niets nieuws. — „comme des oeufs de papillon;” aan

ALDROVANDO 1602 en HAFENREFFER 1630 ontleend.

o 1765. Pediculus. LIEUTAUD, Syn. univ. praxeos med.;

v. 2. tom. 3. p...... — Nomen nudum.

[m 1765. MENURET, in: Encycl. Dict. rais. Sci. Arts

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 729

2684 Acarus STORE 1758.

Métiers; v. 8. p. 737. Art. „Influence de la lune.” — „J'ai

vu la même chose arriver fréquemment dans la gale; et

plusieurs personnes ont observé que la gale augmente vers

la pleine lune; que lors même qu’elle étoit gu£rie, il en repa-

roissent vers ce tems-là quelques pustules, qui se dissipoient

ensuite périodiquement.””]

Ciron de l’homme. Idem, ibidem; v. 8. p. 787. Art. „Insec-

tes.” — Nomen nudum.

Pou, Ciron. Idem, ibidem; v. 9. p. 919. art. „Mal pédicu-

laire.” — „On a vu quelques malades tellement chargés de

ces animaux, que leurs bras et leurs jambes en étoient recou-

verts; bien plus, ils sembloient sortir de dessous la peau,

lorsque le malade en se grattant soulevoit quelque portion

d’épiderme.”’ — P. 920. „Il y en a une qui mérite seulement

quelqu’attention, c'est celle qui est occasionnée par une espece

de petits poux qu’a peine a distinguer a la vue simple ....

On pourroit aussi rapporter à la maladie que nous traitons,

les cirons qui s’attachent aux mains, et les pénêtrent. ....

Nous pouvons cependant avancer comme certain, fondés

sur des faits, que la corruption ou plutòt la dégéneration des

humeurs favorise la génération des poux.”

Ongetwijfeld bezitten sommige personen eene praedispo-

sitie voor scabies.

Acarus, Ciro, Pedicello, Poux. Idem, ibidem; v. 12. p. 237.

art. Pédiculaire (maladie). — In het kort hetzelfde als

hierboven.

Pou. Idem, ibidem; v. 12. p. 531. art. Phthiriase. — Weer

een slachtoffer: ,le chancelier du Prat, cet homme qui a

introduit le premier en France, la vénalité des charges de

judicature; &c.”’

m 1765. Ciron. J. D. in: ibidem, v. 17. p. 44. art. Vers

cutanés. — Niets nieuws. — „Ce ver a été connu des anciens,

SbifAnistotetten parle ist anim il 541c: 312)’

m 1765. Animalculum. MORGAGNI, De sedib. et caus.

morb.; lib: 4. Epist. 55. $. 4. 8. 7. — Als 1761.

m 1765. Acarus siro scabiei, Kridorm, Ringorm. PONTOP-

PIDAN, Kurzgef. Nachr. Naturh. Dännemark; p. 231. n. 5.

— Achter de beide triviaalnamen staat nog: „Flechte.

730 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

Schwinde”, maar met kleine letter; blijkbaar om aan te

duiden, dat hij er aan twijfelt, of deze ziekten wel door

siro veroorzaakt worden. — Nomina nuda. — Denemarken.

m 1765. Animalcule, Insect, Animalculum. PRINGLE, Obs.

diseases Army; Ed. 5.; p. 340. 341. — Als 1752.

m 1765. Acarus siro, Klaa-Mak. STRÖM, Beskriv. Norske

Ins., I.; in: Trondh. Selsk. Skrift.; v. 3. p. 431. n. 58. —

Diagnose van LINNAEUS 1758. Maar de Noorsche beschrij-

ving is die van farinae ; zie aldaar. Hij is namelijk, evenals

LINNAEUS, van meening, dat die twee dieren dezelfde zijn.

— De ,,Klaamaken” kunnen door een afkooksel van jonge

takken van Alnus incana verdreven worden.

n 1766. Milbe, Acarus. ROSEN VAN ROSENSTEIN, Anweis.

Kinderkrankh. — Als 1764.

m 1766. Acarus siro, Acarus exulcerans. SANDIFORT, Na-

tuur- en Geneesk. Biblioth.; v. 2. p. 608. — Behandelt Bo-

NOMO en LINNAEUS.

m 1767. Mehlmilbe. BECKMANN, Anfangsgr. Naturh.; p.

117. — „Die Mehlmilbe kriecht in die Schweisslöcher der

Menschen und verursacht die Krätze. Deswegen helfen Blut-

reinigungen nicht wider die Krätze, und viele Salben treiben

die Milben noch tiefer in den Körper.” — Sic!”

m 1767. Acarus siro. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

VAAR pe 1024. n 15. — Als’ 175811 Dealt ls pas2e:

Acarus siro scabiei. Idem, ibidem. — Hier citeert hij boven-

dien: „Bonan. micr. f. 113.”” — dat is figuur 1. van Bonomo

SST zierDeelhl..p. 304:

Acarus exulcerans. Idem, ibidem; n. 18. — Als 1758; zie

Deel. 829.

fo 1767. PETZSCH, Diss de scabie viva. — Behandelt

de pathologia animata in het algemeen; het pro et contra.

Wat de scabies betreft: hij is er zeker van. In het door FÜR-

STENBERG 1861 geciteerde gedeelte wordt geen melding

van de schurftmijt gemaakt]

m 1767. Acarus sıro, Klaamak. STRÖM, Beschr. Norw.

Ins., I.; tn; Dronth. Ges. Schrift. ; v. 3. p..887. — Als 1765.

1767. Luis, Pediculus. VALMONT DE BOMARE, Alg.

Woordenb. Nat. Hist.; v. 1. — „De Historien maken van

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II, 451)

268. Acarus siro L. 1758.

een groot getal lieden gewag welke door Luisziektens aan-

getast wierden, en welke van dit ongedierte even als levendig

verslonden wierden.”

m 1768. Diertje. (DE BEAURIEU), Kort begrip Hist. Ins.;

v. 4. p. 226. — Naar Bonomo 1687.

o 1768. Acarus. CRELL, Diss. de Contagio vivo; p. 26.

$. 22. — Komen in scabies voor en zijn dezelfde als farinae.

Eilon Bediculus: (p. 120.7 col. 2.) Syvonlpil2lkeol 25;

p. 122. col. 1), Pedicellus, Scirus, Brigans, Ciro (p. 122. col.

IPR ONStONs Hist. nati Quadr Av; Ins; liby 2) tity. el

art. 3. — Als 1653.

m 1768. Acarus scabiei, Acarus exulcerans. PALLAS, Diss.

de Infestis viv. intra vivent.; in : SANDIFORT, Thesaur. Diss.

&c.; v. 1. p. 249. — Als 1760.

m 1768. Acarus. ROSEN VON ROSENSTEIN, Handleid. Ziekt.

Kind.; p. 534. — Als 1764.

m 1768. Ciron. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ.

hist. nat. — „Son corps insécable en apparence, est cepen-

dant partagé en douze anneaux, dont le premier contient la

tete.” — Zie hierboven, p. 7. — „Ne paroit s’attacher

qu'à l'homme; maar hij volgt KNIPHOF 1759: „dans la petite

vérole, dans les dents cariées.”’

Tique, Ciron. Idem, ibidem. — Naar GEOFFROY 1762.

Tique de la Galle, Ciron de la galle, Acarus scabiei, Acarus

exulcerans. Idem, ibidem; art. ,,Tique”, n. 2. — Korte mede-

deelingen; niets nieuws.

m 1768. Ciron. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ.

hist. nat.; v. 3. p. 185. — Als hierboven.

m 1769. Schurftdiertje, Pedicellus, Pellicello, Siro, Myt,

Ziertje. Idem. ibidem. HouTTUYN, Natuurl. Hist.; v. 1. Stuk

(= tom. )13. p. 111. — Nomina nuda.

Acarus siro, Acarus siro scabiei. Idem, ibidem; p. 128. n.

15. — Schurftdiertje, p. 132. — Hij verwondert zich er over,

dat LINNAEUS siro en farinae verwarde, aangezien deze „in

alle opzigten byna, van de weezentlykheid der zaak ver-

schillen.” — P. 132. „grootelyks is hiervan’ (farinae) „in

gedaante verschillende, dat Diertje, het welk in de blaasjes

van Schurft gevonden wordt.” — Citeert Bonomo 1687 en

132 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

DESM A carus ‘stro VE. 1758.

diens afbeeldingen. — „Ook schijnt het tegenstrydig, dat

de zelfde Soort van Insecten in 't eene geval geheel droog

en open, in t andere geval geheel nat en beslooten; in ’t eene

geval troepswijze, in ’t andere geval geheel eenzaam en

op zig zelf alleen: in ’t eene geval zeer week van zelfstan-

digheid, in ’t andere zo Korstagtig hard zou zyn, dat menze

tusschen de Nagels knippen kan, gelykerwys de Neeten der

gewone Hoofdluizen.” — P. 134. „Kan men, nu, niet

metzmeden) zee gen, dat’ “hyve MlEINNAPUS) et Le

Opip.esrivalia iaia sen veranderlysk ws instantie

zyne Werken?” (citaat van CAMPER).

Acarus exulcerans, Myt van de vaazende schurft. Idem,

ibidem; p. 140. n. 18. — Naar LINNAEUS 1758.

m 1769. Acarus siro, Acarus siro scabiei. LINNAEUS,

SystaNauy Bd: 218%; v..1. P. 2, dimid#23921024Fn 158

Als 1767.

Acarus exulcerans. Idem, ibidem; n. 18. — Als 1767.

m 1769. Acarus. Murray, De vermibus in lepra obviis;

p. 9. — „In scabie acaros repertos fuisse, nemo, qui Linnaeum

hujus rei testem esse novit, in dubium vocabit. Quando vero.

anquiritur, an mali hujus causa sint: mihi probabile videtur,

quod antequam exanthemata in cute erumpant, corruptela

quaedam humorem semper praecedat, quae si ad certum

terminum pervenit, acaros in caseo vel farina latentes (nam

ejusdem speciei sunt) allicit, ut in cute nidum quaerunt.”

m 1769. Tique de la galle, Ciron de la galle, Acarus sca-

biei, Acarus subcutaneus. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais.

univ. hist. nat.; v. 11. — De tekst is kort, maar goed; niets

nieuws.

m 1769. Myt. VALMONT DE BOMARE, Alg. Woordenb.;

v. 2. — Als 1768.

m 1770. Amimalcule de la galle. (DE BEAURIEU), Cours

d’Hist. nat.; v. 7. p. 222. — Naar Bonomo 1687.

Ciron, Animalcule de la galle. Idem, ibidem; p. 226. —

Nomina nuda.

m 1770. Insecte, Ciron, Pou. GENDRON, Traité malad. d.

yeux; v. 2. p. 91. c. 8. — „La Maladie pediculaire est appelée

des Grecs phihiriasis, des Latins pediculatio, seu morbus

HIST OVERZ: D. ACAROLOGIE. II! 133

268. Acarus sıro L. 1758.

pedicularis, maladie dans laquelle il s’engendre des poux

entre les cils.” — Volgt een gedeelte van den brief van LE

JEUNE aan GUILLEMEAU; zie Deel I. p. 279. En dan:

„Feu M. Petit, célèbre Chirurgien de Paris, nous dit avoir

vu pareille maladie. J'ai connu un jeune homme dont la

peau étoit grasse et huileuse, sujet à cette incommodité.”’

[m 1770. GMELIN, Reise durch Russland; 1770—1784.

— „V. 1. (1770). p. 158.” wordt geciteerd. — Ik zag in vol.

l. op p. 156 (niet 158) eene ziekte beschreven aan gelaat,

handen en voeten; de ziekte lijkt mij geen schurft, maar

lepra toe.]

oO 1770. Wurm. LINNAEUS, Merkwürd. Ins. ; in : WEBER’S

Schwed. Mag.; v. 2. p. .... — Als 1709.

m 1771. Insect of the ıtch. ADAMS, Microgr. ill.; Ed. 4.;

PRO I. Als’ 1746; zie Deel Ip. 321.

m 1771. Ciron, Acarus. Dict. de Trévoux. — Als 1704.

m 1771. Ciron. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 9. — Als

1759 van DE LA CHENAYE DES Bois.

Ciron (Méd.). Ibidem. — Korte beschrijving van de schurft.

De volgende zin treft ons:

„ces vers, qu’on enleve facilement avec la pointe d’une

aiguille Mais ce moyen de guérison est insuffisant, tant

parce qu'on n’est jamais assuré de les avoir tous enlevés,

que parce qu'il laisse subsister leurs oeuts.”’

Na |1757 (ies ecl Wen 827 22,10 Ip sa piustullaspıro-

geniem deposuit’, is deze de tweede passage, waar-

in die meening uitgedrukt wordt; vermoedelijk is zij aan

NYANDER ontleend; óók omdat direkt daarop volgt:

„Il y a encore d'autres insectes moins rares que les précé-

dens, qu'on nomme cirons ; ce sont des especes de vers pédi-

culaires, qu’on trouve dans plusieurs sortes de pustules

purulentes où ils causent de grandes démangeaisons.” —

Vermoedelijk bedoelde hij hier de Acarus exulcerans van

LINNAEUS.

melle Mattes DE GEER.) Mem Hist. Ins: ; v. 200-810

p. 81. — „La gale, ce mal désagréable qui attaque les enfans

& les gens mal propres, n'est causée que par des Mittes moins

grosses qu'un grain de sable ordinaire, qui sçavent s’insinuer

734 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

dans la peau ou au dessous de l’épiderme, qui s’y promènent

de côté & d'autre, & qui vivent du suc qu'elles tirent de la

peau et de la chair. C’est en la rongeant qu'elles y produisent

des playes, qui ne discontinuent pas de suppurer tant qu’el-

les s’y trouvent .... Ces playes sont ce que nous appelons.

la gale, & qui ne peut être guérie que par la déstruction des

Mittes, auteurs de la maladies. J'ai examiné

ces Mittes au microscope & j'ai trouvé leur figure toute

differente de celle des Mittes qui vivent

dans la farine; je conclus de-là quelles sont

ORDRE espece' quer.ces de ENE mes:

quoique des Naturalistes ayent été d’un sentiment con-

traire.”’

Spatiëering van mij. Hij heeft met die ,,Naturalistes”

blijkbaar zijn landgenoot LINNAEUS en diens volgelingen

op het oog.

Mitte. Idem, ibidem; p. 110. — „On scait combien la gale

est un mal facheux, & ce mal est produit par des Mittes, qui

sinsinuent dans la peau.”

ao 1771. Animalcule, Insecte. PRINGLE, Obs. sur les Mal.

d. Armées. — Nomina nuda. — Als 1752.

O 1771. Siro. ZWICKI, Diss. de statu retis Malpigh. —

„Est enim vermiculi genus, quod succo Malpighiani retis

delectatur .... In Saxonia et Thuringia .... etiam matres

ex pustulis excitatis ope acicula extrahere norunt.’’ — Voor

het eerst vermelding van het rete Malpighianum! In Saxen

en Thuringen nog steeds het oude middeltje bij het

volk!

m 1772. Acarus siro. LINNAEUS, Syst. Nat.; red. BECK-

MANN; v. 1. p. 182. — De goede diagnose van LINNAEUS,

maar al weder met het verkeerde „habitat’’: „in caseo fari-

naque.”

m 1772. Insect, Thierchen. PRINGLE, Beob. Krankh. Ar-

mee; p. 404. — Als 1752.

m 1772. Acarus. VOGEL, Acad. praelect. de affectibus;

p. 608. — Nomen nudum.

m 1773. Acarus scabiei, Itch Acarus, Itch animal. HILL,

Hist.2ot Anim..,p..25. Als:1752; zie) Deelal#p 325:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 135

268. Acarus siro L. 1758.

m 1773. Animalculum, Insectum. MEAD, Monita et praec.

medenp. 20. — Als ılzol; zie Deel: 1. tp. 322.

m 1774. Wurm. BALDINGER, Von den Krankh. e. Armee;

p. 366. — Tegenstander van de Acarus-theorie: „Ich betrachte

diese Würmer, die sich in den Krätz-Geschwüren .... fin-

den, blos als Gäste und eine Art Infusions-Thiergen, welche

hier reichlich ihre Nahrung finden, und sich daher so zahl-

reich vermehren.’

m 1774. Insekt. BÖRNER, Samml. a. d. Naturg.; p. 532.

— Onder „Mehlmilbe” allerlei over schurft, uit oudere

werken; niets nieuws.

m 1774. Ciron, Acarus. Encycl. Dict. univ. rais. Con-

noissances hum.; v. 32. art. Pédiculaire. — „Ronds, sem-

blables aux oeufs des papillons .... sous la cuticule des

mains & des pieds” .... Niets nieuws.

m 1774. GOLDSMITH, An hist. of the earth; v. 7. p. 274.

he Phthiriasis ">... &c. Overgenomen uit DE ‘LA

CHENAYE DES Bors 1759; zie hierboven, p. 723. — Hij

schrijft: „ANTIOCHUS, EPIPHANES”, alsof dat twee per-

sonen zijn! Oók op de hoogte der Oude geschiedenis!

m 1774. Animalcule, Pou. ROCHARD, Obs. s. u. repercus-

sion pédiculaire; in: Journ. med. chir. pharm.; v. 41. p.

26—32. — Ik bespaar mijne lezers het langdradig verhaal

over „Le nommé Jean-Baptiste Guérin, .... entra

à l’Hopital-Dieu.” — Hij geneest hem met uitwendige

middelen, en is een groot voorstander van „le systeme des

animalcules de Bononio’’ (lees: Bonomo); maar hij weet

niet, dat LINNAEUS reeds in 1758 aan die ,,animalcules”’

den naam van Acarus sıro gaf.

m 1774. Milbe, Acarus. ROSEN VON ROSENSTEIN, Anweis.

Kenntn. Kinderkr.; p. 634. sqq. — Als 1764.

m 1775. Tique de la galle, Ciron de la galle, Acarus sca-

biei, Acarus subcutaneus. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 40.

— Naar GEOFFROY 1762.

m 1775. Acarus siro, Acarus siro scabiei. FABRICIUS,

Syst. Ent.; p. 813. n. 16. — Als LINNAEUS 1767.

Acarus exulcerans. Idem, ibidem; p. 814. n. 19. — Als

LINNAEUS 1767.

736 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

w 1775. Acarus siro ß., Acarus humanus subcutaneus,

Klaamark, Ringorm, Fnatorm, Skaborm. HAMMER, Fauna

Norv.; p. 156. n. 690. — „Foraarsager Klaa eller Fnat.”’

Acarus exulcerans, Skabmid. Idem, ibidem; n. 691. —

„Findes udi Vindskab, hvis Aarsag den er.” Noorwegen.

m 1775. Mibe. P. L. S. MÜLLER, Vollst. Natursyst.; v.

2. P. 5. p. 1050. sub n. 15. — „Man schreibt auch manche

Krankheit, als Krätze .... besonderen Arten der Milben zu.”

Acarus exulcerans, Ausschlagmilbe. Idem, ibidem; p. 1051.

n. 18. — Diagnose van LINNAEUS 1767. — Verder heeft hij

het over den oorsprong van alle mogelijke uitslag-ziekten,

verrotting, enz.; het riekt naar KIRCHER 1658.

m 1775. Insect, Animalcule, Animalculum. PRINGLE, Di-

seases Army; p. 340. c. 8. — Als 1752.

m 1775. Mehlmilbe. RICHTERN, Lehrb. Nat. Hist.; p.

315. — Als BECKMANN 1767.

m 1775. Citron. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ.

Hist. Nat.; v. 2. p. 193. — Nomen nudum.

Tique de la gale, Ciron de la gale, Acarus scabiei, Acarus

subcutaneus. Idem, ibidem; v. 6. p. 177. n. 2. — Als GEOF-

FROY 1762.

m 1776. Ciron. ADANSON; in: Suppl. a l’Encycl. Dict.

rais. Sci. Arts Metiers; v. 2. p. 440. — Nomen nudum. —

„Supprimez à cet article la citation .... d’une figure qui

n'yyexiste, pasys zie 1753!

[m 1776. HALLMAN, Om en genom ympad Skabb botad

ögonfluss; 77: Kongl. Vet. Acad. Handl.; v. 37. p. 210—

214. — Een uitvoerig verhaal van scabies palpebrarum bij

een 12-jarig meisje; zonder vermelding van de Acari.]

m 1/76. Pou. LIEUTAUD, Précis de méd.; Ed. 4.; v. 2.

tom. 3. p. 124. — Nomen nudum.

m 1776. Acarus siro, Klaa-nak, Kid-orm, Ring-orm, Fnat-

orm, Okok (Groenl.), Killibinnua (Groenl.). O. F. MULLER,

Zool. Dan. Prodr.; p. 186. n. 2214. — Diagnose van LIN-

NAEUS, van de echte Acarus siro. Maar hij geeft ook namen,

die aan jarinae gegeven worden. Hij is dus in dat opzicht

niet wijzer dan LINNAEUS. — Denemarken, Noorwegen,

Groenland.

HISTMOMERZ DI ACAROLOCIE. II. 137

268. Acarus siro L. 1758.

m 1776. Pediculus, Insectum. SAGAR, Syst. morborum; p.

199. — „Phthiriasis interna. Pediculi et alia his affinia insecta

ex diversis corporis locis exituriunt et hominem consumunt.”’

m 1776. Milde. SULZER, Abgek. Gesch. Ins.; p. 245. —

„In allerlei Hautkrankheiten, wovon die Raud die bekann-

teste ist; daher diese Krankheit so erblich und ansteckend

ist.” — ,,Erblich’’? Hij kan dat niet meenen.

m 1777. Acarus stro. BLANCARD, Lex. med. renov. —

Citeert LINNE. — „Inter Sirones Farinae, Scabiei, Dysente-

miae, &c.':; zie Deel I. p. 328. — Verder geen nieuws. De

ziekte heet bovendien: Louy Evil.

m 1777. Insectum. LORRY, Tractatus de morbis cuta-

nelsamlanst rod weta o, ce. 2% arth ENS 12. p 069 ME tE

gelooft niet, dat ziekten (waaronder scabies) alléén door in-

secten veroorzaakt worden kunnen.

Pediculus. Idem, ibidem; p. 70. — „Pediculorum species non

una, quorum altera minima.” Daarmede worden dus Acarus

siro bedoeld; zij kunnen pruritus veroorzaken. — „Pessima

est ex toto genere à prioribus diversa insectorum species, quae

in, ipsa cute nascuntur, et ibi ovis in mucagine

depositis excluduntur.” — „Diversa’’? Ik spatiëer. Dat

is de derde, die precies zegt, wäär de eieren gelegd worden;

ziellzezsen 1771. Hij vermoedt dat; gezien heeft

hy het niet; zooals later blijken zal.

[At multi sunt qui quasi ab interna sanguinis & lymphae

dispositione oriantur’’(!!) Want: „Saepe videas pueros,

cultos maximè & a foedo contagio omnino dissitos, quos

saepe illicò pedicularis lues infestat.’’ — Ik vermoed, dat die

reine jongens de Pediculi (want, die bedoelt hij,

zooals later blijken zal) op school opgedaan hebben. ]

[Pediculus. Idem, ibidem; c. 3. art. 1. p. 100. „Apud nos

pro indubitato morbo habenda est p9eipıacız, sive morbus

pedicularis....’’ Leest men verder, dan blijkt al weer, dat

hij de echte Pediculi bedoelt, en zelfs gelooft, dat deze onder

de huid leven, en, bij wrijving, in enorme hoeveelheden te

voorschijn komen !]

PB. 165, Hier begint het eigenlijke Hoofd-

werk: „De morbis cutaneis.”

738 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

[Barsvlesseet mecs art: 1.8.3. ip: 22850 Deh BISTO amer

Scabie. Hier beschrijft hij de echte schurft, de contagio,

de toename van jeukte bij het vuur, de onbedwingbare lust

tot krabben, het verbreiden der blaasjes over de geheele

huid, „excepta forsan facie’. Maar, in plaats van te vertel-

len, dat zij veroorzaakt wordt door Acarus siro, schrijft hij

de ziekte, zooals toen bij medici, zonder eenigen weten-

schappelijken grond, gebruikelijk was, toe aan twee inwen-

dige oorzaken, „unde pituitosam sive lymphati-

Cam iidxerunte (en, tunc sca bi est biliosaternt

Immanitas pruritis atrabiliarum significabat.”]

[P. 229. „Hisce causis in scabie inducendà primariis fo-

mentum addit, forsan et causam, sordities’’(!)]

[P. 230. Insectum. „Hinc factum est ut plures Medici non

aliam agnoverunt causam morborum horumce cutaneorum

contagiosorum praeter verminosam luem; düm sub unâ-

quäque pustulä credunt ova insectorum deponi, quae per-

petuâ generatione renovata, morbum renovant.” — Met

„lues” bedoelt hij een zeker agens, een virus, een gif. Men

ziet wel, dat hijzelf niet tot die „plures Medici” behoort.

Ook het woord „credunt” typeert]

[En, zegt hij, dat zij dat alles gelooven, komt, omdat:

„quem, curabis et sanabis omnino iis adhibitis quae prae-

sertim ad perimenda insecta & eorum ova valent: sulphure

& mercurio.]

[Vermis. — Maar hij geeft toe: „sibi meritur attentionem

eorum opinio qui credunt a vermibus pendere scabiem, cum

nec absurdum est, nec ridiculum, inter animata nociva

corpora dari aliqua, quae visus non attingat & quae sese

in cutem insinuent, imö multa hujus generis sint quae se

non sinant adspici.” — En hij citeert daarbij MEAD.]

Pedicellus, Sacrus, Burgans. Pars 2. Sect. 1. c. 3. art. 3.

p. 571. — Hij behandelt hier een geval van „creeping disease”?

bij een knaap, en vraagt dan: „An illud quod pedicellum

Piceni, sacrum Taurini, burgantem Vascones vocant?” —

Citeert daarbij SCALIGER 1557. — Men ziet, dat hij er geen

flauw begrip van heeft, dat deze namen niets anders dan

de schurftmijt aanduiden. Bovendien schrijft hij nog ver-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 739

DÉS Alcarus' siro. 1758.

keerd; de diertjes heeten Scirus en brigans. Zie Deel I. p. 273.

P. 574. Pediculus. Idem, ibidem; Art. 3. $. 1. De Phthiriasi,

oYeiptacıs, morbo pediculari. — Hier vertelt hij alles, wat wij

reeds weten; behandelt ARISTOTELES, CELSUS, GALENUS,

ABU Marwan, &c. &c. Nergens vermeldt hij, wat juist van

zooveel belang is, dat deze pediculi zóó klein zijn, dat men

een scherp gezicht hebben moet, om ze te zien; integendeel,

overal leest men tusschen de regels, dat hij aan echte Pedi-

culi denkt.

Wenmis, Pediculus. Pars: 2. Sect...2. ce. slo na. Art. ‘A, p:

CM bp pendix de cutaneis,Palpebrar um

Affectibus. — In deze Appendix spreekt hij met geen

woord over de bijna onzichtbare Acarus siro ; den brief van

zijn landgenoot LE JEUNE schijnt hij niet te kennen, die —

toch zoo dikwijls geciteerd wordt.

Unt niets biykt.'dat hijzelf de Acarús stro

serien heeft; Culti niets, dat. hijzelf de

Seabies aan Acarusisiro toeschrijft En, hoe

wel hij moet weten,dat deze met de naald

uit elken gang te voorschijn gehaald wor-

dena kan, heef teh bel ijk baar mooit ee

inaeht zac hrdeamwan te overtuigen. Ook

mEarankıt wie op emp ve ent zion derlin gen Mim

dii difatti ij, bajpsde behandelliimg der vroe

enzenzielleerden, opzettelijk alle passages

weglaat, waarin de pedi culi (ik bedoel de

COS EST) als uiterst klein beschrewen

worden!

m 1778. Diertje. BAKER, Het mikroskoop; p. 168. — Als

1743, met zelfde figuren; zie Deel I. p. 320.

m 1778. Krätzmilbe, Acarus exulcerans. GOETZE; noot in :

DetGeer,, Abh. Gesch. Ins;; v. 2. P. 1. p. 61: — Hy heeft ze

zelf niet gezien.

m 1778. Mitte. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„Pour ce qui regarde la gale, il est certain quelle est

produite par des Mittes, puisqu’on en trouve toujours

dans les playes et dans les ulcères causés par ce mal.”

Acarus scabiei, Mitte de la gale. Idem, ibidem; p. 94. t. 5.

740 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

f. 12—14. — „Subrotundus albus, pedibus rufescentibus

brevibus: posticis quatuor seta longissima, plantis quatuor

anticis fistulatis capitulo terminatis. — Mitte arrondie blan-

che, à courtes pattes roussâtres avec un très long poil aux

quatre postérieures, et dont les quatre tarses antérieures

sont en tuyau termine d’un petit bouton.”

Deze diagnose is vrij wat beter dan die van LINNAEUS

1758 en 1767. — Hij identificeert haar ook met de Acarus

exulcerans van LINNAEUS, wat goed gezien is. — Verkort:

„Ces Mittes sont l’unique cause de cette vilaine maladie.

J'ai eu occasion de tirer les mittes des playes galeuses.

Fia 245 — 3/2

Blanche, transparente, tête et pattes légère teinte de roux

ou de brun jaunâtre. Corps arrondie ou presque circulaire,

surface raboteuse, ayant comme des inégalités (1) et quel-

ques poils en petite quantité: Tête en forme de museau court,

cylindrique, arrondi au bout, garni de quelques poils. N'ayant

pu remarquer sur le dos les deux lignes courbes brunes, dont

parle M. de Linné, j'ai lieu de croire que la Mitte, dont je

donne ici la description est d’une autre espèce.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 741

268. Acarus siro L. 1758.

„Pattes assez courtes, les postérieures plus que les autres,

en sorte qu’on n’en appergoit qu’à peine une partie (fig. 12.7.)

quand on regarde l’Insecte en dessus, et elles sont placées

à une certaine distance de celles de la 2e paire. Les 4 anté-

rieures aussi assez courtes, mais grosses, coniques, paraissent

être divisées en articulations (fig. 14), ayant des poils, dont

quelques uns assez longs. Elles sont garnies au bout d’une

longue partie déliée, droite, cylindrique en forme de tuyau

terminée par une petite boule (2), une vessie arrondie, que la

Mitte pose et appuye sur le plan où elle marche. Cette partie

filiforme est mobile sur le reste de la patte. Les 4 postérieu-

res sont aussi terminées par une partie déliée et allongée

de couleur brune, courbée, mais je n'ai pu distinguer si cette

partie est garnie au bout d’une boule en vessie (3). Chacune

a un poil très long.”

Otée de dessous l’épiderme ne se donna d’abord aucun

mouvement, mais peu à peu elle commença à remuer les

pattes et à marcher (4), quoique très lentement (5). On voit

par la figure, et la description qu’elle n’a aucune conformité

avec celles qu’on trouve sur le fromage (6); en confrontant,

on en sera pleinement convaincu (7).

Op merkin gen. 1. „Raboteux’’ kan beteekenen „hob-

belig”, ,,geaccidenteerd’’; in dat geval heeft hij dus niets

gezien van de schubben, wratten, staven en rimpels op den

rug; maar, heeft hij er mede bedoeld: ,,ruw’’, dan is het moge-

lijk, dat hij de huidrimpels gezien heeft; maar: hy

heeft ze niet afgebeeld. Van de zeer goed getee-

kende apodemata aan de buikzijde zegt hij niets. 2. Geen

„boule en vessie’’, maar eene min of meer trechter- of thee-

kop-vormige schijf. 3. Vermoedelijk bedoelt hij de geelbruine

klauw vormige borstels. 4. Dus zonder verwarming door zonne-

stralen, of door den adem. 5. Dat is in tegenstelling met de

mededeelingen van Bonomo 1687; zie Deel I. p. 304: „snello

e agile al moto”! 6. Dat is zijne domesticus, terwijl LINNAEUS

farinae bedoelde; maar in hoofdzaak komt dat op hetzelfde

neer. 7. Toch duurde het tot 1834, eer men overtuigd was,

omdat niemand de Acarus siro van den mensch naast de

Acarus farinae van de kaas (of van het meel) met elkander

742 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268.5 Alcavus sro E. 1758:

vergeleek; men oordeelde zonder eigen experiment; of,

liever, men oordeelde niet; maar men geloofde

niet, hetgeen nauwkeurige waarnemers zagen en verkon-

digden. — Zweden.

o 1778. Pedicello. Repı, Esper. — Als 1668; zie Deel

Ep: 298

m 1778. Pellicello. Bonomo, Osserv. — Als 1687; zie.

Deels hap 9903:

m 1778. Pellicello, Pedicello. CESTONI, Lettere al Vallis-

nieri; 17; REDI, Opere; Ed. 3. — Als 1712; zie Deel I. p.

314.

m 1778. Siro. TROTOLA DE RUGGIERO, Curandorum aegri-

tudinum &c.; p. 77. 80. 81. — Als 1544.

m 1779. Acarus siro. BLUMENBACH, Handb. Naturg.; p.

394. n. 2. — Diagnose van LINNAEUS 1758 en 1767. Hij

beschouwt haar als dezelfde als de „Käsemilbe’. „Dass sie

die Krätze verursachen solle, ist falsch. Aber freilich kan

sie wol bey äusserst unreinlichen Krätzigen sich einnisteln

und das Uebel verschlimmern.’’

m 1779. De volgende passage in FABRICIUS, Reise nach

Norw., p. 354. 355. behoort aan de vergetelheid ontrukt te

worden. Vergelijk haar met die van DOVER 1732.

„Besonders scheint es mir, dass die Krätze, die in den

innern Theilen des Landes und in den Gebirgen so äusserst

häufig, in diesen Gegenden’ (Forsund, Sognesund) „so sel-

ten vorkömmt. Selbst bey den ärmern Fischern der Küste

habe ich sie nie angetroffen. Es scheinet doch, dass der häu-

fige Genuss der vielen fetten Fische ohne Brodt und ohne

Brantwein, Veranlassung zur häufigern Krätze geben sollte.

Vielleicht hat aber das viele Seebaden, oder das häufige

Nasswerden im Seewasser hiebey einigen Einfluss, und be-

freyet sie von einer Krankheit, der sie ihrer Lebensart nach

sonst sehr ausgesetzt seyn müssten. Alle sind hier Fischer,

alle bringen die meiste Zeit auf der See zu, und haben mit

den nassen Netzen zu thun. Selbst die Kinder müssen mit

helfen, und plätzschern mehrentheils den ganzen Tag im

Seewasser.”’

Ik geloof niet, dat het gemakkelijk te verklaren is, waar-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 743

268: Acarus stro L. 1758.

om de visschers in Italië (1619, zie Deel I. p. 284) en Groot-

Britannië (1732) wel veel, en die in Noorwegen niet aan

scabies lijden.

m 1779. Insect. Lorry, Abh. Krankh. Haut; 2. Kap.

3. Art., p. 129. — Laus. p. 130. 188. — P. 312. Hier begint

het eigenlijke werk. — Et. 1. Theil, 1. Abschn., 3. Kap., 1. Art.,

2. Absatz, 3. p. 418. 431. — Insect. p. 431. 432. — Wurm.

p. 432. — Pedicellus, Sacrus, Burgans. 2. Theil, 1. Abschn.,

3 Kap., 3. Art., p. 326. — Laus. 1. Absatz. — Wurm, Laus.

2a thei, 2. Abschn., 1. Kap., na het 4. Art. Anhang; p:

429. — Alles als 1777.

m 1779. Animalculum, Pediculus. ROCHARD, recensie in

Comment. Lips.; v. 22. P. 3. p. 476. — Als 1744.

m 1779. Acarus, Insect, Dier, Diertje, Ongedierte. ROSEN

VON ROSENSTEIN, Handleid. Ziekt. Kind.; v. 2. p. 222—228.

— Als 1764.

o 1779. Vermis, Vermiculus. SCHUBERT, De scabie hum.

corp.; p. 17. — Nomina nuda; zij is de oorzaak der schurft.

m 1779. Acarus siro, Mude, Ringorm. WILSE, Phys.

Beskriv. Spydeberg; p. 80. Nomina nuda. — Noor-

wegen.

O 1780. Acarus siro, Ciron. BLUMENBACH, Handb. Na-

turg.; p. + 435. — Als 1779.

m 17280. Coron Encycl. Dict: rais: Sci. Arts Métiers;

Table analytique (= Register).

m 1780. Acarus siro, Killib Innua (Groenl.). OTHO FA-

BRICIUS, p. 221. — Diagnose van LINNAEUS 1767. — „Habi-

tat in vesicula scabiei Groenlandorum, qui illum acu apte

eximere scientes, mihi mirante, ut vivum animal inceden-

tem ostenderunt. En Groenlandos Entomologos!’ — Zijne

verbazing is grappig. — Groenland.

m 1780. Acarus siro, Klädmask. ZETZELL, Anmärkn.;

in : Kongl. Vet. Acad. Nya Handl.; v. 1. p. 241. — Nomina

nuda.

m 1781. Ciron. Buc’Hoz, Hist. Ins. nuis. &c.; p. 99. —

Allerlei uit oudere werken. Maar ook: „Son corps, insécable

en apparence....’’ &c. Zie hierboven 1737. 1759. 1768.

m 1781. Acarus scabiei. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2. n.

744 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

22. — Goede diagnose; goede citaten; hij voegt er zeer

juist aan toe: „Conf. Acarus exulcerans LINNE. Forte eius-

dem speciei.”” — Daar heeft DE GEER 1778 al op gewezen.

m 1781.) Doe. WILDRIK, Emstig... Onderzoeken:

Schurft. — P. 5. De diertjes, die ,,van buiten aankomen,

doorboren de opperhuid, doorknagen de huid .. en van-

daar begeven zij zich dieper in het lighaam tot zij in het

bloed komen.” — P. 21—200. is eene kritiek op ROSEN von

ROSENSTEIN 1764. — Hijzelf gelooft er niet aan. — Ner-

gens vindt men een wetenschappelijken naam van de schurft-

mijt.

m 1782. Acarus siro. BLUMENBACH, Handb. Naturg.;

Bamps sn 2: Als 1729:

m 1782. Ciron. Buc'Hoz, Hist. Ins. ut. et nuis.; p. 88.

— Als 1781.

[= 1782. JAssER, Heilung der Krätze; in : SCHMUCKER’S

Verm. Chir. Schrift.; v. 3. p. 169. sqq. — Met eene zalf:

Vitriol. alb.; Flor. sulphur.; Pulv. baccar. laur. à.à.; Ol.

lin. s. olivar. q. s., elken dag ’s morgens en ’savonds eene

hoeveelheid zoo groot als een hazelnoot in de handen wrij-

ven. Daarmede werden 260 schurftige soldaten genezen.

Uit niets blijkt, dat de soldaten de zalf over het lichaam

strijken moesten. Is dat waar, dan moeten wij aan-

nemen, dat de zalf in de porieën van de handen drong, een

klein gedeelte van de vitriool en de zwavel in het bloed

opgenomen werden, en langs de bloedbanen de heele huid

bereikten: schurftmijten zijn uiterst gevoelig voor zwavel-

verbindingen. ] ‘

m 1783. Insekt. BUCKING, Die Krätze; in: Neues Mag.

f. Aerzte; v. 5. St. 4. p. 385—407. — P. 331. „Man wird

nun leicht ermessen, dass ich von der Ansteckung durch

Insekten bey der Krätze eben so wenig ein Freund sey, als

ich die Hautkrankheiten überhaupt davon herzuleiten ge-

neigt bin.”

Nergens vind ik het woord „Milbe” of een wetenschap-

pelijken naam.

[m 1/83 CHAeern pirate de la gale id Anima:

22. — „Celle de l’homme communiqué aux animaux herbi-

HISTIIOVERZ, DWACAROEOGIE IM: 745:

268. Acarus siro L. 1758.

vores, est plus fatale à ces brutes, que celle qui regne entr’el-

les.” — Latere onderzoekers zijn het niet met CHABERT

eens. |

m 1783. Acarus scabiei. DE GEER, Abh. (vertaling door

GOEZE); v. 7. p. 41. — Als 1778.

Krätzmilbe. GOEZE, ibidem; p. 41. noot o.

P. 37. noot h. zegt hij nog: ,,So viel kann ich sagen, dass

sie nicht bey allen kratzigen Personen in den kleinen Ge-

schwiiren gefunden werden. Und wo sich dergleichen finden,

so ist es gemeiniglich äusserlichen Ursachen beyzumessen,

weil gemeine Leute sich und ihre Kinder gemeiniglich mit

mietigen angegangenem Mehl zu stäuben pflegen.”

Deze uitspraak is daarom zoo zonderling, omdat hij het

onderscheid tusschen Acarus siro en farinae kende!

m 1783. Acarus scabiei. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 202. n. 1333. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1784. Acarus siro. LESKE, Anfangsgr. Naturg.; p. 533.

n. 2. — Diagnose van de echte sivo, maar ook: ,Käsemilbe”

en „auch im Mehle”! — Findet sich bei Krätzigen und

Schwindsiichtigen” (sic!)

m 1785. Ciron, Stiro. DE LA FAILLE, Proeve nat. hist.

mol; p: 12: „Wurmpjes, die tusschen de huid en het

vlees zitten.” Nomina nuda.

1785. Acarus siro, Ciron de la galle. Fourcroy, Ent.

paris.; v. 2. p. 527. n. 2. — Naam en diagnose van GEOF-

FROY 1762. — „An existat verè inquirendum? — Hij schijnt

DE GEER niet gelezen te hebben.

m 1786. Acarus siro. LESKE; geeft in FUESLI, Neues

Mag. Liebh. Ent.; v. 3. n. 1. p. 25. eene lijst van overwinte-

rende Insekten: „In verschiedenen Theilen unter der Haut

der Menschen.” — Hij heeft gelijk!

m 1786. Diertje. PRINGLE, Verhand. Legerziekten; v. 2.

paro 70 = Als 1752.

m 1786. Acarus exulcerans, Acarus humanus, Krätzmilbe.

WICHMANN, Aetiologie der Krätze; p. 39 en 40.

Dit boekje van 135 12° bladzijden is beroemd geworden.

Na MouFET 1634, GASSENDI 1649, HAUPTMANN 1657, POWER

1664, ROHAULT 1671, ETTMÜLLER 1682, die Acarı uit de

746 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

schurftpuistjes te voorschijn haalden, beschreven en af-

beeldden, waren Bonomo (en CESTONI) 1687 de eersten, die

met klem de theorie verdedigden, dat de schurft uitsluitend

door eene bepaalde soort van Acarus veroorzaakt

werd. Maar de medici bleven doof, voornamelijk, omdat

zij zich niet de moeite getroostten, zelf naar de Acari in de

puistjes en gangen te zoeken.

GEOFFROY 1762 is blijkbaar ervan overtuigd, maar schrijft

niet overtuigend genoeg. DE GEER 1771, nog beter 1778,

dus bijna eene eeuw na Bonomo, schreef met overtuiging,

dat deze onaangename ziekte, est produite par

des Mittes en gaf er betere afbeeldingen van. Het

baatte niet; ik vermoed, voornamelijk, omdat zijne werken

over Insekten niet in handen van medici kwamen.

Toen nam WICHMANN de taak op zich, en schreef er een

boekje over, met een titel, die de medici dwong,

er notitie van te nemen. En het had eenig

resultaat, maar de meeste medici waren eenmaal zóó

in het oude denkbeeld (van ARISTOTELES 350 v. Chr!) vast-

geroest, dat de oorzaak der schurft in slechte

shumores” te zoeken was, dat zij zich niet de moeite

getroostten, naar Acarı te zoeken.

WICHMANN begint met de „Entdeckung der Insecten in

der Krätze, $. 2. p. 2—22. De afbeelding van HAUPMTANN

1657 heeft hij niet begrepen: „mit 6 Füssen’ (und) „mit 4

Widerhaken versehen”. In Deel I. p. 295 heb ik deze ,, Wider-

haken” verklaard.

Hij meent goed te doen, Bonomo's brief aan REDI in het

Duitsch te vertalen; maar, in plaats van den oorspronke-

lijken Italiaanschen tekst (1687), of des noods den Latijn-

schen (1692) te gebruiken, vertaalt hij den Engelschen

(1703) met alle fouten van MEAD; zie hierboven, p.

716.

$. 3. p. 22—27. „Was für Thierchen sich in der Krätze

finden”. — ,,Milben.”

$. 4. p. 27—31. „Etwas zur Naturgeschichte der Milben.”

— Zie boven, p.26, $ over Acarus. — P. 30. „De Geer hat

gelehret, dass die Milben nur 6 „(Füsse)” haben, und die

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 747

268. Acarus siro L. 1758.

des Sten Paars ihnen fehlen’. — Deze drukfout staat zelfs

need. 2. 1791

$ 5. p. 31-38. — „Besonders der 2 im Mehle, und in der

Krätze befindlichen”. — Meer historisch dan biologisch. Zij

zijn alle drie verschillend; maar hij beschrijft ze niet. Wel

deelt hij mede, wat DE GEER ervan zegt. Vreemd is, dat hij

beweert: „so sehr unerwartet ist es, dass er” (DE GEER)

„selbige”’ (de Acarus siro) „dennoch nicht auch abgezeich-

net.” — sic!; zie hierboven, p. 740.

$. 6. p. 38—4l. „Eigne Beobachtungen.’ — Hij beeldt

af: fig. 1. „die Mehlmilbe” (zie hierboven, p. 652) en fig. 2

en 3: Acarus exulcerans, beide in rugaanzicht.

Deze figuren zijn beter dan de tot dusverre geleverden,

vertoonen de „schubben”. — „Diese ist völlig rund, und

siehet, in Betracht der Oberfläche des Körpers, oder des

Fic 246 — 2/1

Rückens, einer Schildkröte ähnlich. Die Füsse sitzen weit

näher ami Kopfe, als bey den mehrsten der andern Milben,

sind kürzer und dicker.” — Ofschoon LINNAEUS zoowel

Acarus siro als Acarus exulcerans goed beschreven en DE

GEER haar goed afgebeeld heeft, verbeeldt zich WICHMANN

blijkbaar, dat bij de 2 door hem afgebeelde exemplaren de

pooten III en IV afgebroken waren: „Ein paar so leicht

zerbrechliche Beine mehr oder weniger, wie bey diesen

Exemplaren — das macht wohl keinen Unterschied.’’!!

$. 7. p. 42—48. „Wo, und wie man sie finde.’ — „In den

Bläschen.” — „Noch gewöhnlicher ist es, die Milbe in diesen

kleinen Kanälen, als in den Pusteln selbst, anzutreffen.

748 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

$. 8. p. 49—60. „Ob die Milben allezeit in der Krätze

befindlich seyn. Beschreibung der wahren Krätze.” — Niet

alle jeukten zijn schurft. „Die wahre Krätze entsteht wie von

selbst, steckt allein durch Berührung an — höchst wahr-

scheinlich entsteht allein diese von Milben, und von Milben

einer gewissen Gattung.’ — Dat „hochst wahrscheinlich”

verzwakt in niet geringe mate zijn gansche theorie! DE

GEER 1778 was positiever in zijn betoog.

$. 9. p. 61—67. „Ob diese Insecten also die Ursache dieser

Krankheit seyn.’’ — In deze $ wordt veel geredeneerd,

maar geen bewijs geleverd. En dat is jammer, en zeker een

der vele redenen, waarom ook zijn geschrijf de stem eens

roependen in den woestijn is gebleken te zijn. — NYANDER

1757 werkte overtuigender: hij inoculeerde de schurft; zie

DéelTMp 4527

De nu volgende $$ gaan ons onderwerp voorbij. Alleen

nog dit: (p. 75): „Man findet die Milben vorzüglich, und

selten anderswo, als bey erst entstehender Krätze, in und

an den erst hervorkommenden Bläschen, die nicht mit Eyter,

sondern einer durchsichtigen Feuchtigkeit erst kürzlich

angefüllt sind.” — Dat is niet waar: men vindt de Acari

ook in zeer verouderde schurft, als men maar zoekt. Boven-

dien zou dat in strijd ziin met de theorie; immers, indien

na eenigen tijd geen Acarı meer gevonden werden, terwijl

de schurft nog voortwoekert, dan zou dat een bewijs zijn,

dat de Acari wel de aanleiding van de schurft zijn,

maar niet de eigenlijke oorzaak: de ziekte blijft bestaan

zonder Acari. — P. 90: De schurft ontstaat niet door

meelmijten: „Auch ich habe niemals einen krätzigen Müller

oder Becker gesehen.” —

$. 20. p. 114. „Wo, und wie innerliche Arzeneyen etwa

helfen können.” — Waarop ik hierboven, p. 747, reeds wees:

„Denn beyde, Quecksilber und Schwefel würken in diesem

Falle auch nicht anders, als wenn sie äusserlich auf die Haut

selbst angebracht wären. Der Schwefel fliegt nach der Haut,

— eine sehr bekannte Sache, die an Taschenuren, metallene

Knöpfen &c. bald sichtbar wird; sobald er aber auch nur

seinen Dunst nach der Haut verbreitet, so wird er schon

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 749

268. Acarus siro L. 1758.

ein entferntes Hülfsmittel wider die Milben, nur ein ungleich

schwächers, und der Mercurius ein noch ungleich langsamer

würkendes, als wenn er ihnen unmittelbar, in Substanz

beygebracht, und so tödtlich wird. Ohne Gefahr für die

Milbentheorie kann ich also unter dieser Einschränkung

ruhig zugeben, dass man würklich diese Hautkrankheit

durch diese innerliche Arzneyen heilen könnte.”

m 1786. Krätzmilbe. SELLE, Neue Beyträge z. Natur u.

Arzenei-Wiss., v. 3. p. 126. — Is het volkomen met WICH-

MANN eens.

m 1787. Acarus humanus subcutaneus. AVELIN, Mira-

cula Ins.; in : LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 333. —

Micmivo2 zie Deel Is pi 328.

m 1787. Acarus siro. BAECKNER, Noxa Ins.; in: LIN-

NAEUS, Amoen. acad.; v. 3. p. 342. — Als 1752; zie Deel

19027825.

m 1787. Krätzmilbe. Buc’Hoz, Gesch. den Menschen

schädl. Ins.; p. VI. VIII. 79. — Als 1781.

Acarus exulcerans, Acarus humanus, Krätzmilbe, Ciron, Siro.

GOEZE, ibidem; p. VI noot. — Niets nieuws.

Acarus siro exulcerans. GOEZE, ibidem; p. 79 noot.

m 1787. Acarus scabier. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v. 2.

p. 373. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Animalculum, Insectum. JONAS, Quaedam dubia

circa aetiologiam Wichmannianum scabiei. — Het komt

hierop neer: Slechts 6 personen zagen de diertjes in de

schurft, maar het aantal, dat niets gezien heeft, is veel

grooter. Maar hij vergeet erbij te zeggen, dat degenen, die

mietsmzagensmooleensiert …ete zoch tehebben: —1 Ps 165

„Mihi semper displicuit, aliquid ex auctoritate assumere,

et in verba magistri jurare.” — Allemaal theorien, geen

bewijzen!

m 1787. Siro. LINNAEUS, Oratio; in : LINNAEUS, Amoen.

acad.; v. 3. p. 406. — Als 1751.

E787. SToLTE De vitrioloijalbo.— Ik kon dat werk

niet raadplegen, ga dus af op een Duitsch referaat. Hij is

een voorstander van de ,,Milbentheorie” van WICHMANN,

omdat hij met wit vitriool (zwavelzuur-zinkoxied) scabies

750 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758. A

geneest; omdat dat de „Krätzmilben’ doodt. Ik vind dat

geen bewijs. Dat hijzelf de Acarus siro gezien heeft,

blijkt uit niets.

m 1787. Acarus scabiei. VOLCKMANN, Super ill. Wich-

manni Aetiol. scabiei quaestiones med.; Diss. ab auc-

tore. — Hij is een twijfelaar; allerlei bedenkingen, geen

experimenten. — P. 19: Nondum nobis contigit adeo esse

felicibus, vt symptomata cuncta in scabie obuia ex acaris

solis derivare et perspicere possemus.”

m 1787. Acarus exulcerans. Referent over WICHMANN’S

Aetiologie der Krätze; ın : Allg. deu. Bibl.; v. 73. p. 124—131.

— Geen twijfelaar: „dass bey niemand ein Zweifel mehr

obwalten kann.”

m 1788. Acarus siro, Miete, Ciron, Mite (Eng.). BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 3.; p. 435. n. 2. — Als 1779.

m 1788. Acarus siro. HUNTER, Obs. diseases army Ja-

maica; p. 292. — „The itch, a disease which arises from a

particular species of insect (Acarus stro, L.). I have frequently

seen them picked out of the skin, and examined them with

a microscope.”’ — Jamaica.

m 1788. Mulbe. Justi, Etwas über die Krätze; p. 205. —

Hij recenseert WICHMANN’s Aetiologie 1786. — „Allein,

wenn ich .... bey keinem meiner Patienten sie entdecken

konnte’, &c. — Noot: „Weil ich sie nicht gehörig suchte.’

— Eene eerlijke bekentenis; de oorzaak, dat zoovele medici

er niet aan geloofden! Maar ik vind nergens, dat hij, na

beter zoeken, ze wèl vond.

m 1788. Acarus siro, Acarus exulcerans, Acarus scabiei.

NYANDER, Exanth. viva; in: LINNAEUS, Amoen. acad.; v.

Sp OSM ON 1 A1sı 1757; zie Deel L:!9:1827:

m 1788. Ciron de la galle. P. A. F. Ray, Zool. univ; p.

607. n. 2. — Uiterst korte diagnose.

m 1789. Tigue, Ciron, Acarus. AMOREUX, Notice Ins.

France venimeux; p. 139 sqq. — Beschrijving van haar

leven, voorzoover toen bekend.

Acarus siro scabiei, Ciron de la gale. Idem, ibidem; p. 140.

noot. — Nomina nuda; citeert GEOFFROY, LINNAEUS, TOZZI,

R EDI.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 751

268. Acarus siro L. 1758.

Tique, Ciron. Idem, ibidem; p. 276. — Nomina nuda. —

Hij is een voorstander van de Acarus-theorie.

m 1789. Milbe. GROSSMANN, Traurige Folgen .... Krätze;

in: Neues Mag. Aerzte; v. 11. St. 1. p. 81. — Hy gelooft

er niet aan. — Nomen nudum.

m 1789. Krätz-Milbe, Acarus exulcerans, Acarus huma-

nus. KRÜNITZ, Oec. techn. Encycl.; v. 47. p. 727. — Nomina

nuda. — Bij de opsomming der lichaamsdeelen (p. 756),

ook: „an die Augenglieder”.

Acarus exulcerans, Acarus humanus. Idem, ibidem; p.

759. — „Dass in den Krätz-Blattern Insekten sich aufhiel-

ten, wussten die Grönländer, und die alten Weiber in Deutsch-

land und Italien früher als die Gelehrten.’

m 1789. Acarus de la galle. MAUDUYT, Discours prélim. ;

in : Encycl. méth.; v. 4. Insectes; p. CCLXIV. — Nomen

nudum. — „Mais est ce l’Acarus qui a causé la pustule, ou

cet insecte ne s’est-il introduit dessous que depuis que la

pustule s’est élevée....? — Hij is dus een twijfelaar.

Mite. Idem. ibidem; p. CCLXXVI. — „Elles attaquent

la peau et les restes des parties fibreuses.”

m 1789. Acarus exulcerans, Mite de la gale. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 52. n. 14. — Citeert eene massa auteurs

goed. — „Scabiei certe hic acarus caussa est.” — Hij citeert

vervolgens den zin uit de Encyclopédie de Paris 1757 (zie

hierboven, p. 722) en besluit: „Phenomena quae Entomolo-

gorum opinionem confirmarent ‚etiam si insectum

visum non fuerat.” — Dat is brutaal gezegd ; maar waar!

m 1790. Diertjes van de schurft. (DE BEAURIEU). Kort

begrip Hist. Ins.; 4e Stuk; p. 227. — „Zekere zesvoetige

Diertjes met scherpe snuitjes.”” — Dat riekt naar Bonomo

1687. Niets nieuws.

a 1790. Acarus scabiei, Krätzmilbe. BRAHM, Insekten-

kalender; p. XLII. — Nomina nuda. — „Generationen ....

in das Früh- und Spatjahr, und beyde Jahreszeiten sind

daher jene Epochen, wo bekanntlich die .... Krankheit

am ärgsten und häufigsten wütet.”” — Onmogelijk is het

niet. Er zijn meer ziekten, die ongeveer in April en in Octo-

ber hun hoogtepunt hebben.

7192 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus stro 1758

m 1790. Acarus. HAVEMANN, De scabie natura; p. 4.

$. 7. 8.; p. 6. &c. &c. — Het komt hierop neer: dat Acari

niet altijd de oorzaak der scabies zijn.

m 1790. Mibe. Justi, Noch ein paar Worte über die

Kratzes una Neues) Mag. Aerzte; VMS ENS al oO met

1789!) p. 433—450. — P. 441. hier het woord ,,Milben”.

— Nomen nudum. — Hij is een tegenstander, of een twijfelaar

der ,,Milbentheorie’’.

m 1790. Wurm, Insekt. BALDINGER, Zusatz des Heraus-

gebers. (op het vorige). — „Ich glaube weder an Würmer,

noch an Insekten, sondern an ein eignes Miasma, ein Miasma

sui generis!!! So lange die Humoralpathologie

moe hen chitemeanz ausgerottet.ist, sey mir

dies erlaubt.’ — Bravo, BALDINGER!!!

m 1790. Acarus scabiei. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2928. n. 50. — Verkorte diagnose van DE GEER 1778.

Acarus exulcerans. Idem, ibidem; p. 2929. n. 18. — Dia-

gnose van LINNAEUS 1767.

m 1790. Syro. LEVI, De varia scabiei indole. — In dit

67 p. lange werkje komt de naam Syro herhaaldelijk voor.

Bij het nagaan der geschiedenis schrijft hij uit andere schrij-

vers over, met al hunne fouten, zonder kritiek. Hij bestrijdt

WICHMANN. — P. 18. $. VI. Hy twijfelt er geen oogenblik

aan, of Bonomo, MOUFET, LINNE, WICHMANN, en anderen

hebben de Syro gezien; GOEZE zelfs de eieren; maar.

et pOyLONesta a non in scabie, =... seduinvalio morbo

cutaneo fuisse.” — Uit niets blijkt, dat hijzelf getracht

heeft, de ,,syrones” uit de pustulae te voorschijn te

halen.

m 1790. Mitte. OLIVIER, Introduction; in : Encycl. méth.,

Hist. nat., Ins.; v. 5. p. 173. — „Il est peu de médecins & de

naturalistes sur-tout, qui ne soient convaincus aujourd’hui

que la gale est occasionnée par une espèce de Mitte, qui

s’introduit sous l’épiderme, y cause un léger prurit, & attire

en cet endroit une liqueur qui forme un petit bouton. Cette

Mitte que j'ai vu moi-même s’appercoit à peine à l'oeil nud,

mais on la distingue bien avec une simple loupe.”

Opmerkingen. Ik zou zijne bewering in 1790 niet

HISE. OVERZ.D. ACAROLOGIE. I. 155

268. Acarus siro L. 1758.

durven onderschrijven! — „Léger prurit?’’ Andere auteurs

schrijven er anders over!

m 1790. Milbe, Acarus humanus. SAGER, Prüfung der

Krätzaetiologie .... Wichmann; im: Neues Mag. Aerzte;

v. 11. St. 6. 1790 (niet 1789!) p. 484—513. — Op bijna elke

bladzijde komt het woord „Milben’ voor; op p. 484: Acarus

humanus. Hij bestrijdt bijna zin voor zin WICHMANN's werk.

m 1791. Milbe. GROSSMANN, Fortgesetzte Prüfung; n:

Neues Mag. Aerzte; v. 12. St. 6. p. 551—559. — Tegenstan-

der der „Milbentheorie”.

m 1791. Milbe. GULDENER VON. LOBES, Beob. il. d.

Krätze; p. 41. — Het werkje is zeer interessant; hij is zeer

belezen; weet ook, dat WICHMANN de ,,Milbentheorie” ver-

kondigt, maar het interesseert hem niet: „macht für den

praktischen Arzt keinen Unterschied, weil doch die Kur

immer dieselbe bleibt.” — Prachtig!

m 1791. Acarus scabiei, Acarus subcutaneus, Ciron de la

gale, Tique de la gale. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ.;

v. 14. p. 208. — Niets nieuws.

Ver de la peau, Vermis cutaneus, Ciron. Idem, ibidem; p.

594. — Nomina nuda.

a 1791. Acarus exulcerans, Acarus humanus, Krätzmilbe.

WICHMANN, Aetiologie der Krätze; Ed. 2.; p. 43. 44. —

Aan de le editie van 1786 zijn eenige nieuwe passages toe-

gevoegd, die voor ons van geen belang zijn.

m 1792. Acarus siro. HUNTER, Bemerk. Krankh. Trup-

pen Jamaica; p. 219. — Als 1788.

m 1792. Acarus exulcerans. MANUEL; in: Encycl. méth.,

Hist. nat., Ins.; v. 7. p. 692. n. 30. — Mitte ulcerante, p.

685. n. 30.; p. 692. n. 30. — Matte ulcereuse bij fig. 9. t. 255.,

naar DE GEER 1778.

Acarus scabiei. Idem, ibidem; p. 692. n. 31. — Mitte de

lobe ale ps arts lp. 1692 In 31!

m 1792. Acarus scabiei. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2. p.

708. n. 11. — Diagnose van LINNAEUS’ exulcerans en van

DE GEER'S scabiei.

m 1792. Acarus siro. STAMMEN, De caussis cur in primis

plebs scabie laboret; p. XVIII. §. XV. — §. II. „Fuerunt

754 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

quidem, et sunt adhuc multi medici, qui .... unicam scabiei

caussam acaros esse.’ — Maar hij gelooft dat niet, omdat

zoo vele symptomata ertegen pleiten; ook omdat na zoo vele

andere ziekten de scabies uitbreekt. „Quare medici recen-

tiores ab hac opinione adhorrere videntur.” — En zijn

betoog in $. XV. eindigt: „accedere non possumus.’’

m 1793. Acarus siro, Ciron, Mite (Fra.), Miet, Klaanek

(Dee.), Kridorm (Dee.), Ringorm (Dee.), Fnatorm (Dee.).

BLUMENBACH, Haandbog i Naturh.; p. 344. n. 2. — Als

177292

m 1793. Acarus siro, Miete. DONNDORFF, Handb. Thierg.;

p- 696. n. 4. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1793. Laus. Serre, Medicina clinica oder Handbuch;

p. 379. — „Man hat Beispiele von innerlichen Läusesuchten,

wo die Läuse .... in der Haut .... hervorkommen, wobei

die Kranken sehr abgezehrt werden und leicht sterben.’ —.

Dat is de echte phthiriasis, door Acarus siro veroorzaakt.

m 1794. Acarus scabicei. FABRICIUS, Ent. syst.; p. 430.

n. 29. — Diagnose van DE GEER. Citeert DE GEER 1778,

GEOFFROY 1762, BAKER 1743, MEAD 1751, BONANNI (lees:

BoNoMo) 1687 en Rıvınus 1722. — Op p. 431, in den tekst,

weer scabicei. — „Caussam nec symptoma morbi esse evin-

cunt observata, analogia cum Gallus.” „Conf. A. exulcerans.”’

o 1794. Acarus stro, Krätzmilbe, Laus. GOEZE, Beleh-

rungen; p. 181.

‘dat de ,,Lause’’, die Phthiriasis veroorzaken, eene andere

soort zijn, dan de gewone (Pediculi). Maar hij zegt niet,

dat deze ziekte door de Acarus siro veroorzaakt wordt.

e 1794. Milbe. MıEG, Gedanken über die Wichmanni-

schen Krätzetheorie; in: Mus. Heilk.; v. 2. p..267—271.

— „Ich finde allezeit verschiedene Zweifel gegen die Milben,

als Ursache der Krätze’’, &c. &c.

m 1794. Mibe. SCHERB, Ueber Amstein’s Beytrag; p. 53

sqq. — P. 57: „Der Ursprung der Krätze von Milben ist zwar

möglich, aber” &c. — P. 58: „Die Ansteckung der Krätze

lässt sich durch Milben gar wohl erklären; aber .... &c. —

Hij is dus een twijfelaar.

m 1794. Krätzmilbe, Krätzemilbe. AM STEIN, Ein Bei-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 755

268. Acarus siro L. 1758.

trae; in: Mus. Heilk.; v. 2. p. 20-27. — Reeds vóór het

verschijnen van WICHMANN’s werkje 1786 was hij een voor-

stander der ,,Milbentheorie’’. — P. 22: „Es wäre noch immer

möglich, dass die Krätzmilbe mit der Mehlmilbe, oder einer

andern Art, die gleiche Abstammung hätte (Umwandlung

durch Klima, Nahrung, &c.)”. — P. 23.: „Es erleichtert die

Erklärung vom Ursprunge der Krätze.”

De redeneering doet aan die van HooKE 1665 denken;

zie Deel I. p. 5. — Uit niets blijkt, dat hij de diertjes zelf

kende, of er moeite voor gedaan heeft, ze te leeren kennen.

m 1794. Milbe, Sire. AM STEIN, Ueber Herrn Scherben’s

- Einwendungen; in: Mus. Heilk.; v. 2. p. 61—71. — Hier

vertelt hij, waarom hij aan de „Milbentheorie” hecht. — „Vor

einigen Jahren eine Frau, .... das Thierchen, welches sie

Sire nannte, aus einem hellen Bläsgen an der Hand vorge-

zeigt, sondern auch den Gang, der sich durch ein röthliches

Streifgen unterschied, gewiesen .... Sie vergliech die Milbe

nicht uneben mit einem Maulwurf.”

m 1795. Milbe. GULDENER VON LOBES, Beobachtungen;

up. 43. — Als 1791.

m 1796. Acarus scabicei. FABRICIUS, Index alph. in Ent.

Syst.; p. 7. — Nomen nudum.

m 1796. Acarus scabicei. FABRICIUS, Nomencl. Ent.;

LLL. — Nomen nudum.

m 1796. Acarus siro, Krätzmilbe. GOEZE, Belehrungen,

p. 181. — Als 1794.

1797. Acarus siro, Miete, Ciron, Mite, (Fra.). BLUMEN-

BACH, Handb. Naturg.; Ed. 5.; p. 388. — Als 1779.

1797. Ciron. (DUCHESNE), Man. du Natur. — Eenige

bijzonderheden, uit oudere werken geput.

Ciron de la gale. Idem, ibidem; art. Tique. — Nomen

nudum.

mir 7979 Acarus: scabiei, OLIVIER) Expl. d. PIG; zun

Gyclemeth list. naty Ins. v..18. Pl. 255. f. 9.\(naarDE

GEER 1778). — Zie 1792 MANUEL.

w 1797. Acarus siro. DE SAUVAGES, Nosologia; v. 5. p.

244. — Nomen nudum. Hij kent 12 soorten van scabies;

de lle is de scabies vermicularis.

756 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1756.

m 1798. Acarus scabiei, Mite de la gale. CUVIER, Tabl.

élém. hist. nat.; p. 623. — Te korte diagnose; naar DE GEER

1778. — „Quelques auteurs la regardent même comme la

cause de la gale.”

Im 17282 Reiz, Memor. clin. med. pract-; Ed: 72 fase

1. p. 121. — Handelt over de bekende Psorophthalmia seu

Ophthalmia pruriginosa palpebrarum, galle ou gratelle des

paupieres, juckende Krätze der Augenlieder, zonder de

ware oorzaak te kennen, (of te willen kennen!)]

mo 1798. Acarus scabiei, Krätzemilbe. WILHELM, Unter-

halt Nature ps. f. 313.

m 1798. Acarus scabiei, Insect of the itch. WILLAN, Descr.

a. treatm. of cut. diseases; p. 45. — Nomen nudum.

m 1799. Acarus sivo, Miete, Ciron, Mite (Fra.). BLU-

MENBACH, Handb. Naturg.; Ed. 6.; p. 388. — Als 1779.

m 1799. Givon. GEOFFROY, Hist. abr Ins.; ver2ip. 620:

— Als 1762.

Acarus humanus subcutaneus, Ciron de la gale. Idem,

ibidem'spyyo2Z25 mn. 2. — Als 1762:

m 1799. Acarus scabiei. PINEL, Nosogr. philos.; v. 2. p.

223. — „Apres une foule de siécles, l'objet a été repris où il

falloit le commencer, c'est-à-dire examiner avec soin ce

qu'on trouve dans les pustules. .... ” — Vermeldt Mour-

FLET 1634, MEAD 1751, „un médecin d’Hamburg” (= WIcH-

MANN). — „L’insecte qu’on a découvert dans les pustules

de la gale est une espèce de ciron (acarus scabiei)” — Hy

behoort dus tot de bekeerden.

17997 Acarus scabiei. PINEL, Philos. Nosol.j)v. 22 pi

VE: Als hierboven.

1799. Acarus. RATHKE, Entom. Jagttagelser; i:

Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 192. — Handelend

over Acari in het algemeen: — ,,Endnu flere, ligesom og den

skraekkelige saa kaldte Lusesyge efter Rimelighed

synes snarere vaere Virkning af en Art af dette, end af det

Slaegt, som den i Fölge Navnet tilskrives.’’ — Und die schreck-

liche sogenannte Lauseseuche scheint der Wahrscheinligkeit

nach lieber die Wirkung einer Sorte derselben, als nach der Gat-

tung [Laus], der sie nach dem Namen zugeschrieben wird.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. UT

268. Acarus siro L. 1758.

Goed begrepen, RATHKE!

m 1799. Acarus scabiei, Krätzinsect. WILLAN, Die Haut-

krankheiten; p. 47. — Als 1798.

m 1800. Ciron. GEOFFROY, Hist. abr. Ins.; v. 2. p. 620.

— Als 1762.

Acarus humanus subcutaneus, Ciron de la gale. Idem,

ibidem; p. 622. n. 2. — Als 1762.

m 1801. Acarus scabiei, Kritzmilbe. JÖRDENS, Entomol.

Helminth. menschl. Körp.; p. 22. n. 6. — Verkorte diagnose

van DE GEER 1778. — Zeer korte geschiedenis. — P. 23.

Seur, Reitlies. — Twee figuren van WICHMANN 1786 en een

van DE GEER 1778 zeer goed gereproduceerd. — P. 24. onder-

aan: eene zeer korte beschrijving, aan DE GEER ontleend;

waarin hij de meelmijt met deze vergelijkt. — P. 25. Hij

noemt de door KNIPHOF 1759 beschrevene soorten; „Allein

ausserhalb dieser Krätze, sind jene Milben zur Zeit nirgens

in und an dem menschlichen Körper gefunden worden.” —

P. 27. Referaten over WICHMANN, MECKEL, BALDINGER,

GözE. — P. 28. Hij is tegen de theorie van WICHMANN: hij

begrijpt niet, hoe het mogelijk is, dat „Krätzmilben in eine

wasseriche Flüssigkeitleben’’, terwijl hijzelf eenige bladzijden te

voren, luizen uit etterende gezwellen laat te voorschijn komen!!

1801. Acarus scabiei, Mitte des ulcères galeux. LAMARCK,

Syst. Anim. sans vert.; p. 179. — Citeert DE GEER 1778.

— Nomen numen.

m 1802. Acarus siro, Miete, Ciron, Mite (Fra.), Mite

(Eng.). BLUMENBACH, Hand-Boek d. Nat. Hist.; p. 557. —

PIS AAS:

m 1802. Acarus scabiei. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3. p.

704. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

m 1802. Acarus scabiai, Mite de la gale. WALCKENAER,

Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 422. — Citaten; „dans les ulcères

de la gale” &c. — Nomina nuda; Frankrijk.

m 1803. Acarus scabiei, Krätzmilbe. (Anonymus), in:

KRUNITZ Oec. techn. Eneycl.; v. 90. p. 331. n. 7. Dia

gnose van DE GEER 1778, &c. — „Sie ist übrigens von der

Ausschlagmilbe, Acarus exulcerans vielleicht gar nicht ver-

schieden.”

758 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

268. Acarus siro L. 1758.

m 1803. Acarus siro, Miete, Ciron, Mite (Fra.), Mite

(Eng.). BLUMENBACH, Handb. Naturg.; Ed. 7.; p. 78. —

Als 1779.

m 1803. Acarus scabiei, Kraze Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 203. n. 2650. — Nomen nudum. — „Ich kenne

das Insekt, ausgenommen aus Büchern, nicht, wohl nur

darum, weil ich es fürchte, und nicht gesucht habe (1).

Wenn es übrigens ausgemacht ist, dass es in der wahren

Kräze allemal zugegen sey, so ist diese Milbe bey uns da,

weil die Krankheit da ist.”

Opmerking. 1. Eerlijke bekentenis, die bijna alle

medici van dien tijd beschaamt. — Beieren.

m 1804. Ciron. DuMÉRIL, Traité elem. Hist.-Nat.; p.

118. — „On en trouve une espece dans les boutons des

animaux attaqués de la gale, et on croit qu’elle produit

cette maladie.”

Spatiéering van mij. Dat is eene merkwaardige mededee-

ling! Heeft hy dat zelf onderzocht en gezien? Of is het

eene, toevallig juiste, deductie? Alle dieren, die

schurmitithebben, herbergendu sis dese-

rons.’ Van het meerendeel der hierbeneden volgende

Acarus-soorten heb ik daaromtrent geen gegevens gevonden.

m 1804. Acarus exulcerans, Mite de la gale. LATREILLE,

Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p. 347. — Naar DE GEER 1778,

met ééne van diens figuren (buikzijde), op t. 66.

Sarcopte de la gale. Idem, ibidem; t. 66. f. 8. contra p 396..

Ciron de la gale, Acarus scabiei, Sarcoptes scabiei. Idem,

ibidem; v. 8. p. 55. — Nomina nuda. — Zij behoort tot

zijn „genre Sarcopte”.

269.

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes scabiei var. wombats RAILLIET 1893.)

(Acarus.)

m 18045 (Mate. LATREILLE, Hist: nat. Crust) Ins.; swans

p. 393. 394. — „Des phascolomes venant de la nouvelle Hol-

lande, .... maladie cutanée qu’avoit produite une quantité.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 199

(269. Sarcoptes scabiei var. wombati Raill. 1893.)

prodigieuse de petites mites .... Les personnes qui ont

préparé sa dépouille n'ont pas tardé à voir leurs mains et

leurs bras couverts de petits boutons irritants, occasionnés

par l'introduction de ces mites dans la peau, et ce n'est qu’au

bout de plusieurs jours, qu’elles n’ont plus rien ressenti.”

Waaruit blijkt, dat deze Acarus-soort wèl op den mensch

overgaat, maar spoedig sterft.

„Ces mites sont presque invisibles à la vue simple, ayant

à peine un vingtieme de ligne dans leur plus grande dia-

metre. Les plus petites .... avoient beaucoup de rapports

avec la mite de la gale de De Géer; les autres” .... (zie

boven bij Psoroptes, p. 699).

Phascolomys ursinus (SHAW); Nieuw Holland.

(Adhuc sine nomine).

(Sarcoptes cumiculi NEUM. 1892.)

(non GERLACH 1857.)

(Acarus.)

[m 1780. (Anonymus); in: Wittenb. Wochenbl.; p. 85.

— „Vorigen Herbst hatte man viele Hasen, die pockigt

waren.’ — Uit het verdere verhaal blijkt, dat hier de echte

scabies bedoeld wordt; zie verder bij vulpis en ovis. — Schurft

bij hazen vind ik verder nergens geboekt. — Lepus euro-

paeus ; Duitschland. ]

270.

(Vervolg van Deel I. p. 342).

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes canis GURLT 1837.)

(Acarus.)

[a 1617. CHARLES D’ARCUSSIA DE CAPRE, La fauconnerie

du Roy; p. 25. — Over eene plant: Dentilaria Rondeleti,

thans Knoxia Rondeleti, Rubiaceae. — „La connoissance

d'icelle lui fut donnée par un berger qui en guérissoit ses

chèvres de la gale, .... même les chiens, .... la

racine de laquelle, pilée dans un mortier & détrempée avec

760 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(270. Sarcoptes canis Gourlt 1837.)

huilend viemanit „le streem 22. 2 Swengete

vous en frottez un chien galeux et pelée, il guérira,

& le poil lui reviendra.” — Frankrijk.

[a 1753. LiNDECRANTZ, Canis familiaris; p. 18. — „Mor-

bi’, waaronder: „scabies’, zonder vermelding van acari,

of van contagium. — Zweden.]

m 1759. Ciron. DE LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais.

univ. dAnım.; v. 1. p. 613. art. Chien) — Ees cirons i...

incommodent fort les Chiens, surtout en été. — Oudste

vermelding van de Acarus canis ! — Frankrijk.

[m 1759. LINDECRANTZ, Canis familiaris; im : LINNAEUS,

Amoenwacads ave 4. p. 60. — Als VSS]

[a 1760. LINDECRANTZ, Canis familiaris; 2n : LINNAEUS,

Amoen. acad.; v. 4. p. 60. — Als 1753.]

[m 1783. CHABERT, Traité de la gale .... des Anim.; p.

5. — „Celui de tous qui y est le plus exposé, & en qui ces

maladies sont le plus opiniâtres, c'est le chien.” — P. 6.

„Les chiens à poil ras” (sont) „plus sujets a la gale sèche.

Le chien à long poil” (est) „communément affecté que

de la gale humide.” — P. 11. „La gale qui affecte les chiens,

se guérit avec assez de facilité. — Si l’homme, le cheval,

le mouton, &c. tiennent cette maladie de l’espèce canine,

elle devient .... plus rébelle, & produit très-souvent des

effets terribles.” — P. 21. 22. „La gale acquise, qui émane

du chien, est plus dangereuse pour l’homme que pour les

autres animaux.” — Frankrijk.]

Latere onderzoekers zijn het niet met CHABERT eens.

[m 1791. VIEDEBANTT, Anhang; Von d. Heil. d. Pferde-

und Thierräude; p. 4. — „Wegen der Hunde ists eine be-

kannte .... Sache.” — Duitschland.]

[m 1803. CHABERT, Traité de la gale; Ed. 5. — Als 1783.]

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes vulpis FÜRST 1861.)

(Acarus.)

[a 1780. (Anonymus), in: Wittenb. Wochenbl.; p. 85.

86. — „Die Schäfer .... sagen, dass so gar die Schafe mit

HISR OVERZ. D AGAROLOGIE. U. 761

(Sarcoptes vulpis Fürst. 1861.)

einer Art von Räude durch die damit behafteten Füchse

können angesteckt werden. Sie nennen sie die Fuchsräude.”

— Duitschland.]

[m 1791. VIEDEBANTT, Anhang; Von d. Heil. d. Pferde-

und Thierräude; p. 4. — „Indess trifft vorzüglich den Fuchs

das Schicksal der Räude.” — Duitschland.]

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes leonis Can. 1894.)

(Acarus.)

[m 1759. NORBERTO, Raridades da Natureza; p. 23. —

„O galo, que nao teme o lead, &c.” — Barbarije.]

271.

(Vervolg van Deel I. p. 342.)

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes equi GERLACH 1857.)

(Nom. praeocc.: HERING 1838.)

(Acarus caballi nov. nom.)

[a 1759. NORBERTO, Raridades da Natureza; p. 23. —

„O galo, que naò teme o leaò, nem o cavallo,” &c. — Por-

tugal. |

m 1779. Acarus siro, Miide, Ringorm, Veed. WILSE, Phys.

Beskriv. over Spydeberg; p. 83. — „Heste faar undertiden

et Slags Skab, hvorved Haarene gaae bort, samme” [Natur-

kyndige] „tilskrives et Slags naesten usynlig Utoy, her kaldet

Veed, mueligens det er og et Slags Miider.’’ — „Paarden

krijgen somtijds een soort schurft, waarbij de haren uitval-

len; dezelfde (natuurkundigen) schrijven (haar) toe aan eene

soort naverwant onzichtbaar ontuig, hier V eed genoemd,

mogelijk is dat ook eene soort Mijten.” — Eene merkwaar-

dige, en voor zoover ik weet, de oudste vermelding van de

paardeschurftmijt. — Noorwegen.

Welke natuurkundigen? Welke naverwante soort? Acarus

sıro van Homo sapiens ?

[m 1783. CHABERT, Traité de la gale .... d. Anim; p.

762 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(271. Acarus caballi Oudms. 1929.)

4. — „La gale qui, dans le cheval, le mulet & l’âne” &c. —

P. 5. Hij noemt de „gale dans le cheval, le mulet & l’äne

plus rébelle que dans le mouton” &c. — P. 6. „En général

le cheval, l’äne, le mulet” (sont) „plus sujet a la gale sèche.”

— 4 P) 22 „Plusieurs Elèves & nous-mémes avons été affectés

‘ de prurit & de petites pustules, pour avoir été exposés au

contact de la poussière que l’étrille & la brosse enlevoient de

la surface du corps d’un cheval affecté d'une forte gale, ces

accidens n’ont eu aucune suite, & se sont dissipés d’eux-

mêmes.” — Frankrijk.]

De schurftmijten van paard en ezel sterven dus spoedig

op den mensch.

[m 1791. VIEDEBANTT, Anhang; Von d. Heil. d. Pferde-

und Thierräude; p. 4. — „Wegen der Pferde ists eine be-

kannte .... Sache.” — Duitschland.]

[m 1803. CHABERT, Traite de la gale; Ed. 5. — Als 1783.]

m 1804. Insect, Milbe. RUDOLPHI, Bemerk. Naturg.;

v. 1. p. 17. noot 2. — ,,Alibert .... Hôpital du Nord in Paris

. eine eigene Art Insecten in der von Pferden” (dem

Menschen) „mitgetheilten Krätze gefunden (l); .... dass

er an zwölf Arten der Krätze in jeder eine eigne Art Milben

kenne” (2).

Opmerkingen. 1. Het is mogelijk, dat ALIBERT

eene andere soort zag dan Acarus caballi, bijv. eene Pso-

roptes- of eene Chorioptes-soort. 2. Dat riekt naar opsnijderij !

Vooral als men, p. 265, leest: „Wichmann und Willan waren

ihm fremde Namen”! i

(Vervolg van Deel I. p. 344.)

(Sarcoptes suis GERLACH 1857.)

(Acarus.)

[o 1759. Linpu, Sus scrofa; p. 12. — Onder de ziekten

ook „scabies’’. — Zweden.]

[m 1760. LINDH, Sus scrofa; in: LINNAEUS, Amoen.

acad.; v. 5. p. 472. — Als 1759.]

[m 1783. CHABERT, Traité de la gale: „wd Anm

p. 5. — „La gale du cochon est plus rébelle que du mouton.”

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 763

(Sarcoptes suis Gerlach 1857.)

— P. 22. „Celle du cochon ne cède si facilement aux remedes

que celle des moutons.” — Frankrijk.]

[m 1788. LiNpx, Sus scrofa; in: LINNAEUS, Amoen.

acad.; v. 5. p. 472. — Als 1759]

[m 1803. CHABERT, Traité de la gale; Ed. 5. — Als 1783.]

(Vervolg van Deel I. p. 345.)

(Sarcoptes dromedarii GERVAIS 1841.)

(Acarus.)

Niets bijgekomen.

(Vervolg van Deel I. p. 345.)

(Adhuc sine nomine.)

(Acarus bubulus Oupms. 1926.)

[m 1783. CHABERT, Traité de la gale .... d. Anim.; p.

22. — „La gale des animaux herbivores n’est pas bien dan-

gereuse pour l’homme. — Celle du boeuf résiste encore moins

aux remèdes.” — Frankrijk. ]

[m 1803. CHABERT, Traité de la gale; Ed. 5. — Als 1783. ]

212:

(Vervolg van Deel I. p. 346.

8 P

(Sarcoptes ovis ROBIN 1860.)

(Acarus.)

[m 1754. PALMAER, Oves; p 16... — Onder de Morbi:

,Scabies” .... disnoscitur facile labiis tumidis et pustulis

copiosis. Est hic morbus tam contagiosus, ut, dum una hoc

vexantur, reliquae ab illa immunes vivere non possint, eoque

modo totus grex aliquantulo temporis spatio intereat, ne-

cesse est.’’]

Daar hebben wij de bekende „noir-museau-

[m 1759. PALMAER, Ovis; in: LINNAEUS, Amoen. acad.;

v. 4. p. 185. — Ook apart: Lugd.-Bat.; Leipzig. — Als

1754.]

764 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(272. Sarcoptes ovis Robin 1860.)

[m 1760. PALMAER, Ovis; in: LINNAEUS, Amoen. acad.;

v. 4. p. 185. — Als 1754.]

[n 1763. Reuss, De scabie ovium. — Er is slechts sprake

van een virus.]

[m 1780. (Anonymus); in: Wittenb. Wochenbl.; p. 85.

7, Pockisten Sehatfe..... Die Schafer 22% sagen, dass so

gar die Schafe mit einer Art von Räude durch die damit

behafteten Füchse können angesteckt werden. Sie nennen

sie die Fuchsräude, und sie äussert sich fast nur allein

um die Nase, und die benachbarten Theile derselben an den

Schafen. Dieser Zufall (1) verdiente mehrere Aufmerksam-

keit und Unternehmung, ob wirklich die Ursache davon in

einer Mittheilung des Uebels durch die Ansteckung auf der

Weide, mittelst der damit behafteten Füchse, geschehen

môchte.”]

Opmerkingen. 1. Ziekte. — Al weer een geval van

noir-museau-schur ft.

[m 1783, NCHABERT, Traité de la ‘gale .... d.’Anim., p.

5. — „Le mouton y est aussi très-sujet, mais elle n'est pas

à beaucoup pres aussi rébelle dans cet animal que ....”

— P. 6. „Le mouton” (est) „communément affecté que de

la gale humide.” — P. 22. „Celle des agneaux & des moutons

cède plus facilement aux remèdes que celle....”]

[m 1788. PALMAER, Ovis; in: LINNAEUS, Amoen. acad.;

v. 4. p. 185. — Als 1754.]

m 1790. Insect, Milbe, Schaafmilbe. VIEDEBANTT, Pract.

Abh. Heilung Schaafräude; p. 24—27. — Voorstander van

de WICHMANNsche theorie; erkent de contagio; begrijpt

echter niet; hoe de „Insecten’’ oorspronkelijk op het schaap

komen; neemt zelfs generatio aequivoca aan. — Uit niets

blijkt, dat hijzelf de „Insecten’ waargenomen heeft.

m 1791. Insect. VIEDEBANTT, Nachtrag zur .... Schaaf-

räude; p. 172. „Die Insecten-, Kuchs-voder Filz-

räude .... ist 1790 umständlich beschrieben.’

[m 1791. VIEDEBANTT, Anhang; v. d. Heil. d. Pferde-

und Thierräude; p. 4. — „Fuchs ...., noch öfterer giebt

man ihm bey der Schaafräude die Schuld, dass er durch sein

Schubbern an Bäume, wohin Schaafe kommen, die Heerden

HIST OVERZ DY ACAROLOGIE. MIT. 765

(272. Sarcoptes ovis Robin 1860.)

anstecke.” — Hij twijfelt aan de waarheid daarvan.]

[m 1803. CHABERT, Traité de la gale; Ed. 5. — Als 1783. ]

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes caprae FÜRSTENBERG 1861.)

(Acarus.)

[o 1617. In CHARLES D'ARCUSSIA DE CAPRE, La faucon-

nerie du Roi; p. 25. — Over eene plant: Dentilaria Rondeleti

(= Knoxia Rondeleti, Rubiaceae). — „La connoissance d'icelle

lui fut donnée par un berger qui en guérissoit ses chèvres

de la gale.”’ — Dit is de oudste passage, die ik over schurft

bij geiten vond.]

lmmlves) CHABERT, Traite, dey la gale) 2... .d. Anim:

p. 5. — ,,Celle du bouc est plus rébelle que celle du mou-

ton.” — P. 22. „Celle du bouc, de la chèvre ne cède pas si

facilement que celle des moutons.’’]

[m 1791. VIEDEBANTT, Anhang; Von d. Heil. d. Pferde-

u. Thierräude; p. 4. — „Minder gewöhnlich ist der Fall bey

den Ziegen.’’ |

[m 1803. CHABERT, Traité de la gale; Ed. 5. — Als 1783.]

(Vervolg van Deel I. p. 347.)

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes cati HERING 1838.)

(Notoedres.)

Iml 76 SACAR Systema morborum; \p. 190. .— 4,8.

Scabies felina. In Westphalia per duos annos regnavit haec

scabies inter feles.” — Al weer Westphalen! zie Deel I. p.

347. — Duitschland.]

[a 1791. GIRTANNER, Medic. Bemerkungen; in: Medic.

Bibliothek; v. 3. n. 3. p. 533. — „Die Katzen sind einer ge-

wissen Krankheit unterworfen, welche vorzüglich in Eng-

land häufig vorkömmt, und dort unter dem Namen „the

Mange” bekannt ist. Sie besteht in einem Ausschlag, der

sich über den ganzen Körper, vorzüglich aber am Kopfe

zeigt .... doch die verschnittenen Kater davon befreyt

766 ‘ DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(Sarcoptes cati Her. 1838.)

blieben .... Quecksilbersalbe hinter die Ohren, täglich

einreiben, bis sie salivierten, und alle genasen. Die Erklärung

muss ich andern überlassen.” — England.]

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes mutans ROBIN 1860.)

(Knemidokoptes.)

[m 1778. BEAUVAIS, Sur les causes .... maladie ....

des volailles .... Isle de Bourbon; im: Obs. s.1. Physique, |

VHist. nat.; v. 13. p. 201. — „Maladies des yeux. — Cepen-

dant, la plupart des maladies qui arrivent à cet organe, sont

dues à la gale où la vérette. — Vérette ou Gale. — Une espèce

de gale qui, sous le nom de vérette, couvre les parties de la

tête & du col dénuées de plumes, emporte aussi beaucoup

de volailles .... Et à la gale en général pour les poules-

d’Inde.”]

Blijkbaar veroorzaakt door bovengenoemde schurftmijt.

— Gallus domesticus, Meleagris gallopavo ; Réunion.

[m 1791. VIEDEBANTT, Anhang; v. d. Heil. d. Pferde-

u. Thierräude; p. 4. — „Sogar das Federvieh ist nicht ganz

frey davon.’ ]

(Oribatei.)

[m 1634. Mourer, Ins. Theatrum; lib. 2. c. 11. p. 217.

— Sprekend over Spinnen: „Varij minores ..... Oribates

alij dicuntur, quod in arboribus praesertim montanis repe-

riuntur.”’ — Ofschoon deze zin hoogstwaarschijnlijk niet op

Acari betrekking heeft, heb ik hem toch hier geplaatst, om-

dat wij hier de verklaring lezen van het woord, dat acaro-

logen zoo bekend is.]

m 1799. Trombidium. RATHKE, Entom. Jagttagelser; i :

Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 199. 200. — Hij

verdeelt de Acari in 3 groepen; eene daarvan is: „Trombi-

dium”. — „De Arter, der have krumme, hornartede saavel

Yderkiaeber som Inderkiaeber, og Aedespidserne eller palpi

bestaaende af 4 rundagtige Leed, henförtes til Slaegtet

Trombidium.”’ — „Die Arten, welche krumme, hornartige

HISDVOVERZSDPACAROEOGIE.SIT: 167

(Oribatei.)

sowohl Aussen- als Innenkiefer hatten, und die Fressspitzen

oder palpi von 4 rundlichen Gliedern bestehend, zu dem

Genus Trombidium hingestellt wurden.”

Hieronder brengt hij soorten van Oribata, Hermannıella,

Notaspis, Tritia en Anoetus ; zoodat zijn genus Trombidium

ongeveer met de groep der Oribatei samenvalt.

m 1804. Notaspis, Notaspe (Fra.). HERMANN, Mém. Apt.;

p. 87. — Geeft eene beschrijving van zijn genus Notaspis ;

type: Acarus coleoptratus L., die beter eene beschrijving

van de groep der Oribatei mag genoemd worden; om welke

reden ik haar hier weêrgeef. Verkort:

„Le dos couvert d'une espèce d’écaille ou d’écusson; cette

carapace déborde le ventre. Les parties de la bouche, qui sont

très-cachées, n’admettent aucun examen; ce n'est que dans

le Notaspe tégeocrane que j'ai reconnu des antennules. Le

corselet .... se voit .... distinctement dans quelques es-

peces. Il y est terminé par une tête conique, attachée immé-

diatement au ventre dans les espèces sans corselet distinct,

et qui, vue par dessous, m'a paru être creuse et renfermer

un autre petit cône qui contient sans doute les parties de la

bouche (1). — Au milieu du ventre, près de son bord, une

espèce de papille oblongue, qui a une fente longitudinale au

milieu, et qui vraisemblablement est l'anus. — Couleur

brune ou noire, plus ou moins foncée, ce qui ne m'a pas

permis d'en reconnoître les yeux. — Elles offrent dans

toutes les parties une grande variété, qui ne peut que faciliter

beaucoup la distinction de ces espèces. Cette variété se

remarque dans la forme du corps, dans celle des pieds, et

dans le nombre de leurs crochets. Le corps est ou lisse ou

tuberculé ou ridé, luisant ou mat, hérissé de poils ou non

hérissé, augmenté souvent de certaines appendices transpa-

rens. — Les pieds présentent dans la plupart des especes

un poil très-allongé”.

Hij verdeelt het genus (de Oribater) in „sousdivisions’:

1. „A ongles monodactyles.’” — Past op Nymphae, en

allerlei genera zonder eenige andere verwantschap, dan

dat zij Oribatei zijn. |

2. „A ongles didactyles.’’ — Berust op slechte waarneming.

768 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(Oribatei.)

3. „A ongles tridactyles.’’ — Adulti van zeer verschil-

lende genera. Hiertoe N.B. ook eene Uropodide met 2 klau-

wen!

Opmerking. 1. De passage is niet duidelijk, maar

men kan eruit lezen, dat hij onder het driehoekige voorste

gedeelte van het propodosoma eene holte zag (het camero-

stoom), waarin „les parties de la bouche” (het gnathosoma)

verborgen is.

Genus Oribata Latreille 1802.

Type: Acarus geniculatus L. 1758.

m 1795. Acarus, Tique. LATREILLE, Observ.; in: Mag.

encycl.; v. 4. p. 19. n. 8. — „Bouche en forme de museau,

renfermée sous une enveloppe membraneuse (1). Deux man-

dibules en pince. Deux antennules très petites, sétacées,

droites, articulées, insérées à la base extérieure des mächoi-

res. Deux mächoires plates, carrées conniventes, rapprochées

en forme de lèvre inférieure: angle extérieur saillant”

Opmerking. 1. De dorsale kap van het camerostoom.

— De definitie is goed. Als „espèce qui aura été l'objet de

mon examen” (= type; zie hierboven, p. 33) geeft hij op:

Acarus coleoptratus Linné. — Daar er reeds een genus Aca-

rus LINN. 1758 bestaat, met sıro als type, zoo valt zijn genus.

m 1796. Acarus, Tique. LATREILLE, Précis car. gen. Ins.;

p. 184. — „Bouche en forme de museau, renfermée sous une

enveloppe. Mandibules en pinces. Antennules très-petites,

coniques, articulées. Lèvre inférieure de deux pièces pointues.

— Caract. habituels. Corps ové ou arrondi, ordi-

nairement noir ou brun, couvert d’une peau dure, formant

un rebord autour du corps, sans distinction d’anneaux,

marchant tres lentement. Une piece menue, longue, arquée

en faucille, de chaque côté de la tête, dans une espèce.” (1).

Opmerking. 1. Hiermede bedoelt hij coleoptratus. —

Als „espèce qui aura été l’objet de mon examen” (= type,

zie hierboven, p. 33) geeft hij aan: Acarus geniculatus LINNÉ.

— Dat mag niet; want, le bestaat er reeds een genus Acarus

L. 1758, met siro als type; en 2e: hijzelf gaf in 1795 coleo-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 769

Oribata Latr. 1802.

ptratus als type aan! — Ik begrijp wel, waarom hij die ver-

andering wenschelijk achtte: coleoptratus (dat is die „une

espèce) is eene (voor LATREILLE!) zeer afwijkende soort; en

die moet men niet als type aannemen.

m 1802. Oribata, Oribate (Fra.). LATREILLE, Hist. nat.

Crust. Ins.; v. 3. p. 65. — „Organes de la mandication ren-

fermés dans une espèce de museau (1). Palpes tres-petits et

coniques. Mandibules à deux tenailles. Pattes propres pour

la course. Corps ové ou presque rond, recouvert d'une peau

coriacée. Exemple. Acarus geniculatus Lin.”

Opmerkingen. 1. De definitie van 1796 was beter!

= Zie over ,,Exemple” hierboven, p. 33. — Ik moet

hier nog eens uitdrukkelijk erop wijzen,

dat zona lis uk) in Diee1-T.p..348 355 durde-

lijk uiteengezet heb, LiNNÉ's geniculatus niet

is de langpootige Damaeus geniculatus, maar

synoniem is met de kortpootige corticalis

van DE GEER. Het betoog wordt hierbeneden voortgezet.

m 1803. Oribate (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 5. p. 201. — „Organes de la mandication enveloppés;

palpes très-petits, coniques; mandibules à deux serres.”

m 1804. Oribate (Fra.). LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.;

v. 7. p. 399. 400. — Nomen nudum.

273.

Notaspis horridus Joh. Hermann 1804.

(Camisia.)

m 1804. Notaspis horridus, Notaspe horrible. Jon. HER-

MANN (père); in: JOH. FRIEDR. HERMANN, Mém. Apt.; p.

90. n. 4. t. 6. f. 3. — „Oblongus, asper; abdomine postice

bidentato, quadrihamato. — Oblong, rude; abdomen garni

par derrière de deux dents et de quatre crochets.’’ — Ver-

kort:

„Dans les mousses. — Printemps. — Observee apres la

mort de mon fils (1). Elle reste dans le même attitude et ne

retire pas les pieds, de telle maniere que l’on tourne (2).

Elle est tres-dure, et ne se laisse pas écraser avec la pointe

770 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

273. Notaspis horridus J. Herm. 1804.

d’une aiguille (3); en la pressant avec un instrument, elle

saute en l'air à la manière d’un grain dur (4). — L’insecte

peut allonger et raccour-

cir les deux dents obtu-

ses et écartées qui termi-

nent son corps. Les deux

crochets qui suivent ces

dents sont mobiles, et

peuvent étre ou écartés

ou appliqués contre le

corps, tandis que les deux

autres, plus courts et

; placés plus en avant,

Ge restent toujours dans

la même position. —

Le corps est inégale et

chargé d’asperites; il

est de couleur de cendre

Fic 247 — Overtrek rembrunie, mat et sans

aucun brillant: on y voit cependant quelque blancheur, qui

semble provenir de petites écailles répandues cà et là comme

une poussière fine. — La forme du corps est variable; tantôt il

paroît plus allongé, tantôt plus raccourci. Le dos semble

être élevé au milieu et avoir un sillon de chaque côté. —

Le bec est transparent et peut être pareillement allongé et

raccourci; mais l’insecte ne peut pas le retirer tout-à-fait.

A son extrémité se trouve un point obscur (5). On n’a pas pu

observer ses yeux à cause de la couleur sombre du corps.

— Les articulations des pattes sont plus étranglées et plus

distinctes que dans le notaspe lent (6). La 3¢ paire (7) n’a

pas les gros poils que l'on voit dans les autres. Chaque patte

est terminée par deux crochets (8). Les crochets des pieds

I sont posés sur un filet mince (9). Les poils argentés qui les

entourent, n'ont pu être exprimés dans la figure. Les pattes

en général, et surtout les cuisses I, semblent être aplaties’’ (10).

Opmerkingen. 1. Derhalve zijn zoowel de namen,

de figuur, als de beschrijving van Jom. HERMANN (père).

2. Deze waarneming deed ook LINNAEUS 1746; zie Deel I.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. ala

273. Notaspis horridus J. Herm. 1804.

p. 348. 3. De medegevende lederachtige huid en de beklee-

ding met vuil verhinderden dat. 4. Dat heb ook ik onder-

vonden. 5. De doorschemerende spitsen der mandibels en

malae maxillarum. 6. segnis. 7. Lees: „La 3° articulation.”

8. Lees: trois crochets. 9. Dat is bij alle pooten het geval.

10. Hier vergist hij zich.

De achterrand is goed geteekend; men vergelijke die met

MIcHAEL’s figuur, Brit. Orib. t. 47. f. 2.

274.

(Vervolg van Deel I. p. 347. no. 85.)

Acarus scaber L. 1758.

(Camisia.)

m 1759. Acarus depressus, cinereus, lateribus, scabris. DE

LA CHENAYE DES Bois, Dict. rais. univ. d’Anim.; v. 1. p.

647. col. 1. — Naar LINNAEUS 1746. — In Deel L p. 348.

zeide ik reeds: dat ik deze soort synoniem beschouw met

biverrucatus. — In humus; Maart; Zweden.

m 1759. Acarus cinereus depressus, lateribus scabris. LIN-

NARUS Anim: spec. disp.; p. 199.'n. 29:

m 1760. Acarus scaber. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 11.;

p. 618. n. 29. — Als 1758; zie Deel I. p. 348.

m 1761. Acarus scaber. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed. 2.;

p. 484. n. 1988. — Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 347. 348.

m 1763. Depressed ash coloured Acarus with rough sides.

BROOKES, A new and accur. Syst.; p. 280. n. 12. — Naar

LINNAEUS 1746.

m 1767. Acarus scaber. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12;

Wale 25 ps 026; n. 38: —— Als 1758 zie Deel 1p. 3485) met

de toevoeging: „Habitat in terra prima vere.’’ Dat wisten

wij reeds uit zijne Fauna Suec. 1746. — Met ,,terra’’ bedoelt

hij natuurlijk humus, rijk aan rottende plantendeelen. Dat

diertje leeft onder rotte bladen.

m 1769. Acarus scaber, Ruuwe myt. HouTTUYN, Natuurl.

ESE vl Stuk (— toms)rl3. pP. 159. n.'33. .— Naar? Eın-

NAEUS 1761.

772 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

274. Acarus scaber L. 1758.

m 1769. Acarus scaber. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

ve HP 2 dm 22 92.1027. n° SSA SRO

m 1773. Grey rough earth Acarus. Hit, Hist. of Anim.;

p. 25.n. 7. —- Als 1752; zie Deel I. p. 348.

m 1775. Acarus scaber, Rauhe Milbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1057. n. 33. — Naar Hour-

TUY NG W269:

m 1781. Acarus plantarum, Pflanzenmilbe. MAYER, In-

sektenbeschr.: in: Naturforscher; n. 15. p. 113. 114.

„Der Kopf platt, sehr klein mit einer Erhòhung an dem

obern Theil. Das Maul an der Spitze” (sic!). „Die Augen

sehr klein, auf jeder Seite des Kopfes eines. — Die Brust

sehr kurz, unten flach, oberhalb etwas erhaben, ungieich (2).

— Der Unterleib gross, an der Brust etwas zusammenge-

drückt (3), breiter und rund gegen den Hintertheil, Füsse

achte; an jeder Seite des Unterleibs viere nahe an der Brust.

Die vorderen zwey sind etwas kürzer (4), alle haben 5 Ge-

lenke, von welchen das erste am Leibe das kürzeste ist; mit

Klauen versehen, die hakenförmig und klein sind. — Fühl-

hörner keine, wenigstens nicht merkliche, wenn nicht etwan

die kleinen warzenförmigen Erhöhungen bei dem Munde

diese vorstellen. — Die Farbe ist aschgrau. Der ganze obere

Körper hat diese Farbe, der untere aber ist schwarz, die

Gelenke der Füsse wechseln mit diesen zwey Farben ab.

Die Grösse ist geringe, gleich der Käfermilbe (A. coleoptr.)

des Hrn. Ritter von Linné. — Diese Pflanzen-Milben wohn-

ten Haufenweise unter den abgestorbenen, halb vermoder-

ten Pflanzen.”

„Caput compressum (5), minimum, tuberculum minimum

in parte superiore. Os minimum in apice. Oculi duo minu-

tissimi, unus utrinque ad latere capitis. — Thorax brevissi-

mus, subtus planus, sursum parum convexus, inaequalis

sessilis (6). Abdomen maximum, antrorsum compressum

latius et rotundatum posterius. Pedes VIII. utrinque IV.

abdomini inserti mox pone Thoracem; priores duo parum

breviores, omnes articulis 5. primo ab abdomen brevissimo.

Ungues hamati minimi distinguibiles. — Antennae vix ullae.

An varicosa tubercula minima ad os huius usus? — Color

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. TLS

274. Acarus scaber L. 1758.

cinereus. Corpus totum superius cinereum, subtus nigrum.

Articuli pedum colore nigro et cinereo alternant. — Magni-

tudo minima. Similis Ac. Coleoptrat. 27. Linn. — Habitat

gregatim inter plantas emortuas.”

Opmerkingen. 1. Hij zag oogen, omdat hij ze

wilde zien. 2. Oneffen, niet glad, ruw. 3. Hij meent:

miet breed, nauw, smal; want, er volgt op: ,,breiter”.

4. Zeer zonderling: pooten I zijn alleen bij sommige para-

sieten korter dan de andere. 5. Lees: depressum; zie den

Duitschen tekst. 6. Dat beteekent hoogstwaarschijnlijk:

achteraan even breed als het hysterosoma vooraan, en niet

bewegelijk ermede verbonden.

Ik vermoed, dat hij dezelfde Camisia vond, die LINNAEUS

„in terra prima vere” aantrof, die veel onder rotte bladen

voorkomen, en waarvan de femora kort-gesteeld zijn (: „das

erste Gelenk am Leibe das kürzeste”). Horridus was het

niet: dan had hij wel die 4 kromme borstels (HERMANN:

,crochets’’) gezien. — Duitschland.

m 1789. Acarus scaber ; Chagrinee. DE VILLERS, Linnaei

Ent.; v. 4. p. 61. n. 27. — Naar LINNAEUS 1767.

mal/90 Acarus scaber. GMELIN, Syst. Nat.; van 12) Pi; 5.

p. 2931. n. 33. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Acarus scaber, Mitte rude. MANUEL; in : Encycl.

méth., Hist. nat., Ins.; v. 7. p. 694. n. 46. — Mitte soyeuse,

p. 686. n. 46. — Naar LINNAEUS 1767.

m 1802. Acarus scaber. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3. p.

706. — Als 1790.

275.

Notaspis segnis Hermann 1804.

(Camista.)

m 1804. Notaspis ? segnis, Notaspe ? paresseux. HER-

MANNY Mem Apt... 947t. 4.4 8.; t. 9. Kr Des

pressus; abdomine parallelogrammo, postice retuso bicorni;

thorace trigono, halterato. — Déprimé; abdomen en paral-

lelogramme, émoussé par deriére et 4 deux cornes; corselet

trigone, garni de balanciers.” — Verkort:

774 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

275. Notaspis segnis Herm. 1804.

„D’un cendré noirä-

tre Ber corselet ponte

deux; petites écaillles

pédonculées, en forme

de balanciers. Les angles

postérieures de l’abdo-

men sont garnis d’un

stilet transparent, cour-

be en dehors. Les pieds

EMD vertrek munis de 3 onglets. La

partie antérieure du

corps analogue au corselet des autres notaspes. Je crois

cependant avoir observé sur le dessous une espéce de repli

bien plus large dans sa partie postérieure que dans les autres

especes (le

HERMANN père voegt er nog aan toe:

„Mon fils avoit laissé quelques ébauches crayonnées de

Vextrémité du pied, ainsi que de l’extrémité du corps, sur

lesquelles la direction des crochets est différente, et où

entre ceux-ci il y en a encore deux autres dont la direction

est presque parallele.” (2).

„Entre les mousses. L’insecte est singulier par sa paresse

incroyable; à peine meut-il les pieds.”

Opmerkingen. 1. Hij twijfelde daarom aan de ver-

wantschap met de overige Notaspis (= Oribatei). Hij was een

goed waarnemer. Wat hij zag is juist een van de fundamen-

teele onderscheidende kenmerken tusschen Macro- en Bra-

chypylina. 2. Zie de nevenfiguurtjes; beide zijn tamelijk

goed; de buitenste achterrand-uitsteeksels zitten aan de

huid der Nympha III, die nog niet afgeworpen is.

276.

(Adhuc sine nomine.)

(Eremaeus hepaticus C. L. KocH 1836.)

m 1799. (Sine nomine.) RATHKE, Entom. Jagttagelser;

in: Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5:”n. 1. p. 194. — „I

Selskab med denne (1) findes en anden der ligner den (2),

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 715

(276. Eremaeus hepaticus C. L. Koch 1836.)

men har i Stedet for Hornene (3) 2de lange til Siderne ud-

staaende kölledannede Bôürster.”

„In Gesellschaft mit diesen (1) wird ein anderes gefunden,

das diesen ähnelt (2), an der Stelle der Hörner (3) aber zwei

lange, nach den Seiten hervorsteckende, keulenförmige

Borsten besitzet.” — Achter bast van Quercus ; in rot hout;

Noorwegen.

Opmerkingen. 1. Notaspis coleoptratus L. 1758.

2. Niet volgens de tegenwoordige begrippen! 3. De ptero-

morphae. — Mij dunkt, het was Eremaeus hepaticus C. L.

KocH 1836.

277.

(Vervolg van Deel I. p. 348. n. 86.)

Oribata geniculatus (Linnaeus 1758).

Type van het genus Oribata LATR. 1802.

D 1667. CHARLETON. Zie Deel I. p. 351. — Deze editie

bestaat niet. Wat hier staat, moet dus geschrapt worden.

m 1668. Vermis in cortice, Acarus, Mite. CHARLETON,

Onom. zoic.; p. 55. — Nomina nuda. In het najaar en in

den winter verbergt deze soort zich voornamelijk onder

mos, maar ook tusschen en achter boombast. — Achter

boombast; Engeland.

m 1677. Vermis in cortice, Acarus, Mite. CHARLETON,

Exercit.; p. 58. — Nomina nuda.

m 1759. Acarus niger, geniculis femorum globosis. DE LA

CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. d. Anim.; v. 1. p. 647.

col. 2. — Nomen nudum. — Achter boombast; in rot hout;

Nederland.

m 1759. Acarus niger, femorum geniculis subglobosis. LIN-

NAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 17.

O 1760. Omzwervende myt. BAKER, Het micr.; v. 2. c.

23. p. 187. — Als 1744; zie Deel I. p. 352.

m 1760. Acarus geniculatus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

11.; p. 617. n. 17. — Als 1758; zie Deel I. p. 353.

m 1761. Acarus geniculatus. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

776 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

277. Oribata geniculatus (L. 1758).

2.; p. 482. n. 1977. — Als 1746 en 1758; zie Deel I. p. 352.

SSL

m 1763. Black acarus with globous knees. BROOKES, A

new and accur. Syst.; p. 281. n. 24. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1763. Acarus lichenum. ScopoLI, Entomologia Carnio-

lica; p. 391. n. 1073. — „Minor Acaro coleoptrat., albus,

ellipticus, postice obtusus. Thorax binis veluti tuberculis

(1). Abdomen superne versus latera fuscescens, pone pilosum.

Pedes aequales, aequedissiti, pilosi. Inter Lichenes in arbo-

ribus.”

Opmerkingen. 1. De kortgesteelde, min of meer

bolvormige pseudostigmatische organen. — Nympha (ver-

moedelijk Nympha III) eener Oribata, vermoedelijk van

Oribata geniculatus (L. 1758). Vergelijk ScopoLrs beschrij-

ving met de figuur, die MICHAEL, Brit. Orib. v. 2. t. 30. f. 2.

van Notaspis lucorum (= Oribata geniculatus (L. 1758)) geeft.

Op en onder Lichen op boomstammen; Karniolië.

1765. Mute vagabonde. MENURET; in: Encycl. Dict.

rais. Sci. Arts Métiers; v. 10. p. 579. — Nomen nudum;

citeert HOOKE 1665; zie Deel I. p. 348.

m 1767. Acarus geniculatus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

122702 12P.2 p. 1025. n. 19. — Als-IMS8rszmerDeclhl apy ss

— In Ed. 10>stond: ,,Habitat vv. «tn Ed. 125 Habitat

in ramis emortuis’”’. In Deel I. p. 352. zagen wij reeds, dat

DE GEER hem dat mededeelde. |

1769. Acarus geniculatus, Knobbelpoot. HOUTTUYN, Na-

tuurl. Hist; voll. Stuk (= tom) pal = Naar Eg

NAEUS 1767.

m 1769. Acarus geniculatus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

13:00:01, M2 ep: 1025: n: 19.2 =3Als41767:

m 1771. Wandering mite. ApAMs, Microgr. ill.; Ed. 4.;

p. 96. — Als 1746; zie Deel I. p. 352.

m 1773. Knotty legged acarus. Hırı, Hist. of Anim.; p.

2520.02 OI SZ zie Dee Php oer

m 1774. Mite vagabonde. Encycl. Dict. univ. rais.; v. 29.

— Als MENURET 1765.

m 1775. Acarus geniculatus. FABRICIUS, Syst. Ent.; p.

814. n. 20. — Als LINNAEUS 1767.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. WET

277. Onibata geniculatus (L. 1758).

m 1775. Acarus geniculatus, Knotenfuss. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1053. n. 19. — Naar Hour-

OMAN) 1769.

m 1776. Acarus corneus pilosus, niger. SCHRANK, Beytr.

Naturg.; p. 40. n. 18. t. 2. f. 2. — Verkort:

„Unter dem Moose. Grös-

ser und seltener als Lin-

nees Acarus coleoptratus,

hart, pechschwarz. Auf

dem Rücken blasse Haare.”

Opmerkingen. Zoo-

als het daar geteekend is,

gelijkt het dier op Leiosoma

coracinus ; maar die is glad,

glanzend, haarloos, intens

zwart. De teekening, ik

erken het, is zeer slecht; en

tòch geloof ik, dat zij de-

zelfde soort voorstelt als

geniculatus L. — Zeldzamer un ie

dan coleoptratus is het dier niet; blijkbaar vond SCHRANK

deze soort meer dan de thans beschrevene. — Onder mos;

Oostenrijk.

m 1778. Acarus geniculatus, Zweigenwürmlein. FISCHER,

Vers. Naturg. Livl.; p. 166. n. 442. — Op verdorde takjes;

Lijfland.

m 1178. Mitte. DE GEER, Mem. Hist. Ins.; v. 7. p. 86. —

„Le dessous de l’écorce des vieux troncs d’arbres.”’

Acarus corticalis, Mitte de l’écorce des arbres. Idem, ibidem,

p. 131. — ,,Acarus subrotundus crustaceus fusco-castaneus

‘ nitidus, pedibus pallide fuscis. — Mitte arrondie écailleuse

d'un brun de marron luisant à pattes d’un brun clair.” —

Ten onrechte identificeert hij haar met GEOFFROY’s Acarus

petrarum niger, &c., zie bij lucidus, hier beneden, p. 790.

Verkort:

„Decembre, Janvier, Février; Utrecht; sous l’écorce un

peu détachée du tronc d’un vieux poirier; (p. 133) mais

quand le tems est doux et que le soleil brille, elles sortent

778 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

277. Oribata geniculatus (L. 1758).

de leur retraite pour se promener sur le tronc et les bran-

ches de l’arbre; (p. 131) sur les branches et de petits mor-

Fia 250 — 3/2

ceaux de bois qui avaient séjourné longtemps sur le terrain.

Três petite, d’un brun marron obscur, luisant, un peu

plus grande que les Mittes domestiques; plusieurs ensemble

dans le même endroit. (P. 133) Leur demarche est très lente.

(P. 131) Une espece de corcelet (c), en dessous duquel les

pattes ont leur attache, tout près les unes des autres. Tête

(1) conique, en dessus deux longs poils (2) courbés l’un vers

l’autre. Ventre en forme de boule, ovale, presque arrondi.

Peau assez dure, presque écailleuse, par-ci par-la garnie de

petits poils courts et très fins. Pattes, brunes plus claires

que le corps, assez longues, quatre articulations, parsemées

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 119

277. Oribata geniculatus (L. 1758).

de plusieurs poils, dont deux ou trois surpassent les autres

en longueur. La cuisse comme enflée au milieu, beaucoup

plus grosse que les autres. Trois crochets, écailleux, brun

obscurs, mobiles; la Mitte peut les Ecarter et les rapprocher.

Le dernier article de la patte (3) également très mobile et

très flexible. En dessous de la tête (1) deux petits bras, courts,

divisés en articulations, garnies de poils; la Mitte les tient

ordinairement cachés sous la tête. Ces bras sont un peu

courbés; la Mitte s'en sert probablement pour saisir les

matières qui lui servent de nourriture et les porter à la

bouche (4).

Opmerkingen. 1. Voorste helft van het propodo-

soma; het „corcelet’’ is de achterste helft; eene scheidings-

lijn bestaat niet; hij werd door de tectopedia I gedupeerd.

2. Lamellaarharen. 3. Praetarsus. 4. Hoe is het mogelijk, dat

DE GEER op die gedachte kwam? Hij wist toch, dat de Aya-

neae, met wier tasters hij telkens deze „bras vergelijkt,

dat niet doen.

DE GEER, student te Utrecht, zond van deze Acari eene

teekening, of eene beschrijving, of exemplaren aan LINNÉ;

deze noemde ze geniculatus ; zie Deel I. p. 352. Vreemd is

het, dat hij LINNÉ niet citeert, en aan de diertjes een ande-

ren naam geeft. — De teekening van de poot is vrij goed,

behalve de veel te groote praetarsus en de 2 klauwen, terwijl

hij er drie beschrijft.

Onder boomschors (winterkwartier); op de stammen en

takken (bij mooi weder); op dor hout en takjes op den grond;

op Pirus communis ; December, Januari, Februari; Neder-

land.

m 1781. Acarus geniculatus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 490. n. 25. P— Diagnose van LINNAEUS 1767. — Identifi-

ceert haar ten onrechte met SCHRANK 1776; zie volgende

soort.

m 1781. Acarus musci, Moosmilbe. SCHRANK, Enum. Ins.

Austriae; p. 521. n. 1075. — Dat zijn de namen, die hij aan

Zijne Acarus .... Beytr. n. 18 geeft.

m 1783. Acarus corticalis. De GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE) vs 7. piso. n. 19. — Als 1778.

780 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

277. Oribata geniculatus (L. 1758).

Borkenmilbe. GOEZE, ibidem; p. 55. noot p.

m 1783. Acarus corticalis. RETZIUS, de Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 205. n. 1353. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Acarus geniculatus. FABRICIUS, Mantissa Ins.;

v. 2. p. 373. n. 29. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1789. Acarus geniculatus. BRANZELL, Mus. natur. Acad. |

Ups.; Pars 7a; p. 93. — Nomen nudum. — Zweden.

m 1789. Acarus geniculatus, Geniculee. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 53. n. 15. Citeert FABRICIUS 1787.

Acarus lichenum, Mite des Lichens. Idem, ibidem; v. 4.

p. 65. n. 42. — Naar SCOPOLI 1763.

Acarus corticalis, Corticale. Idem, ibidem; v. 4. p. 67.

n. 51. — Naar DE GEER 1778.

Acarus musci, Mite de la mousse. Idem, ibidem; v. 4. p.

7%. n. 790 Naar. SCHRANK 1776. -- „An SCOP. 102177 =

Neen, zie bij muscorum hierbeneden, p. 785.

m 1790. Acarus geniculatus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.4

P. 5. p. 2929. n. 19. — Diagnose van LINNAEUS 1767. —

Citeert ook abusivelijk geniculatus SCHRANK, zie hierbeneden,

p. 783.

Acarus musci. Idem, ibidem; p. 2933. n. 72. — Diagnose

van SCHRANK 1776.

1791. Acarus geniculatus, Zwergenmilbe, Zweigenwürm-

lein. FISCHER, Vers. Naturg. Livl.; p. 358. n. 662. — Te

korte beschrijving. — „An den Aesten verstorbener Bäume;

Lijtland.

m 1792. Acarus geniculatus. MANUEL; in : Encycl. méth.,

Pasta, Ins. v. 7. p, 691. 2.26% Mitte geniculee, p.

GSA 26s) MON. en. 26.

Acarus musci, Mitte des mousses. Idem, ibidem; p. 697.

msg:

m 1792. Acarus geniculatus. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 709. n. 14. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus geniculatus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p- 431. n. 32. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

1799. Trombidium corticale. RATHKE, Entom. Jagt-

tagelser; 2# : Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 193:

— Op een turfdak, waarvan de uit berkebast bestaande

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 781

277. Oribata geniculatus (L. 1758).

onderlaag geheel doorboord was. — „Med Forundring saae

jeg at det vor en liden sort Midde, der sad 1 Klynger paa

Naeveret og anrettede denne Ödelaeggelse. Da jeg ved Hielp

af Mikroskopet saae, at den havde saavel de ydre Kiaeber

(mandibulae) som Inderkiaeberne (maxillae) samt Aeder-

spidserne (palpi) bestaaende af 4 rundagtige Leed, troede

jeg at den med mere Ret kunde henföres til Slaegtet Trom-

bidium ; og da den, undtagen i Farve, lignede deGeers ararus

corticalis (ins. 7. p. 130. 8. fig. 1.) har jeg beholdt Navnet

corticale, nigrum, abdomine subgloboso, femoribus subclavatis.”

„Mit Erstaunen sah ich, dass es eine kleine, schwarze Milbe,

die haufenweise auf der Rinde sass, und diese Zerstörung

anrichtete. Als ich mittelst des Mikroskopen sah, dass sie

sowohl äussere Kiefer (mandibulae) als innere Kiefer (maxil-

Jae), wie auch Fressspitzen (palp?) von 4 rundichen Gliedern

bestehend hatte, glaubte ich, dass sie mit bessern Grund zur

Gattung Trombidium hinge-

rechnet werden dürfte, und

da sie, Färbung ausgenom-

men, de Geer’s Acarus corti-

calosmlanss.Z.p. 1907 8. fig.

1.) ähnelte, habe ich den Na-

men corticale, nigrum, abdo-

mine subgloboso, femoribus sub-

clavatıs behalten.”

De vernietiging van van de

lucht afgesloten oude berke-

bast door Oribata geniculatus

is niet onmogelijk: men vindt

haar ook aan andere bastsoor-

ten, in rotte bladen, spreeuwe-

nesten, enz. Haar voorkomen

op daken is zeer algemeen.

— Bergen (Noorwegen).

m 1800. Juli. Acarus cole-

optratus, Wandering Mite.

SHAW; in : SHAW & NODDER,

Viv. Nat., or The Natur. Misc. ; Bie) 2st Sage

782 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

277. Oribata geniculatus (L. 1758).

v. 11. t. 440. — „Acarus niger, subglobosus, lateribus subco-

leoptratis.’’ — Diagnose van LINNAEUS 1767 en die van GMELIN

1790. — „Super muros et arborum truncos ineunte vere non

raro conspicitur Acarus coleoptratus, vix acarum vulgarem

magnitudine superans. Colore nigerrimo lucido a congeneribus

facillime distinguitur.”

„Black subglobose Mite, with subcoleoptrated sides. —

This insect is by no means uncommon in the beginning of

spring on walls, trunks of trees, &c. In size it scarce exceeds

the common or cheese-mite, but is readily distinguished from

others of its genus by its black and somewhat glossy colour.”

Zeer goed is de identificatie met HOOKE’s (1665) ,, Wan-

dering mite’; zie Deel I. p. 348. f. 66. — Verkeerd is zijne

identificatie met LINNE’s coleoptratus ; en het is vreemd,

dat SHAW zelf niet bemerkte, dat LINNE’s diagnose niet

op zijn Acarus past.

m 1802. Acarus geniculatus. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 705. — Als 1790. — Engeland (TURTON).

Acarus musci. Idem, ibidem; p. 708. — Als 1790.

m 1802. Oribata geniculatus. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

Ins.; v. 3. p. 65. — Nomen nudum. — Zie hierboven p. 769.

m 1804. Acarus geniculatus, Acarus musci, Acarus corti-

calıs. HERMANN, Mém. Apt.; p. 92. — Nomina nuda. —

„sont tres-vraisemblablement autant d’espèces de notaspes.””

m 1804. Mute. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; VND:

395. — Beschrijving naar DE GEER 1778.

Acarus geniculatus, Mite de l'écorce des arbres. Idem, ibi-

dem; p. 400. — Nomina nuda.

213

(Adhuc sine nomine.)

(Oppia berlesei LEONARDI 1895.)

(Oribata.)

m 1776. Acarus femoribus omnibus clavatis. SCHRANK,

Beytr. Nature. pP. 126. n. 26. t. 6 f. 9.102 —_ wVerkort:

„Auf den Nadeln der Tannenbäume (1) und zwischen den

Rinden der Weiden (2). Kugelförmig (3), so klein, dass man

HIST OVERZ. DI ACAROEOGIES TIE 783

(278. Oppia berlesei Leon. 1895.)

sie ohne Beyhülfe einer Linse nicht finden kann (4). Schwarz,

hornartig. Drey Hauptab-

sätze: 1. die Schnauze und

ein Theil des Vorderleibes

(5), 2. ein hornartiges

Rückenschild, 3. der Hin-

terleib. Dieser an seinem

Wurzel drey sichtbare a

Glieder schwer zu zählen; de

erstes Glied a vorziiglich

dicke, an den Fiissen I

und II mehr als an den

übrigen. Alle Fiisse mit

vielen Haaren, davon

eines eine lange Borste

(7). Auch bey der Schnauze

ein Paar Häärchen (8),

sonst ganz glatt (9). Fig. Rie12522 3/2)

10. ein Fuss vergrössert, ganz dünn d an die Brust befes-

tiget, gleich darauf ansehnlich dicke, schnell wieder ab-

nimmt (10), und fast linienförmig (11) fortläuft. Am Ende

zwo Klauen (12). Ich stelle hier nur drey Gliede vor; vollkom-

men ungewiss; ob nicht a aus dreyen bestehe.’

Opmerkingen. 1. Vermoedelijk op de op den grond

liggende sparrenaalden: Abies picca L. (pectinata D. C.).

2. Salix. 3. De figuur is dus te lang geteekend. 4. Op den

donkeren achtergrond. 5. Onjuist; ook het propodosoma is

te klein geteekend. 6. BERLESE teekent er 4; en zegt in zijne

beschrijving: „impressiones aliquot’; dat is dus vrij

onbestemd. 7. SCHRANK teekent deze tastharen te lang, BER-

LESE te kort. 8. Rostraalharen. 9. Hij is gewoon, rugharen

niet te onderscheiden. 10. Dat klopt niet met zijne figuur.

11. Dat komt bij geen enkele Oribatide voor; zijne figuur

deugt niet; zijne beschrijving is blijkbaar later naar deze

foutieve figuur opgesteld. 12. Er moeten er 3 zijn.

Op Sparrenaalden; op wilgebast; Oostenrijk.

m 1781. Acarus geniculatus, Knotenfüssige Milbe. SCHRANK,

meere

eten,

784 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

(278. Oppia berlesei Leon. 1895.)

Bam ns Austriae; p. 52000 1021. EL verwijst naar

zijne Beyträge, p. 126. n. 26. — De identificatie met LINNÉ's

geniculatus is hem te vergeven, maar het is eene andere

soort.

m 1789. Acarus geniculatus, Geniculee. DE VILLERS, Lin-

naei Ent.; v. 4. p. 53. n. 15. — Citeert FABRICIUS, Spec. —

Ins. 25; zie de vorige soort 1781; maar ook SCHRANK.

1790. Acarus geniculatus. GMELIN, Syst. Nat; versie

pil dip 2929) n. 19. — Citeert óók SCHRANK.

m 1802. Acarus geniculatus. GMELIN, Syst. of Nat.; vor

p. 705. — Citeert alleen SCHRANK, t. 6. f. 9. 10.

m 1803. Acarus geniculatus, Knotenfüssige Milbe. SCHRANK

Ba una Boca: v. Sp. 208. n.26662 Korte diagnose; citeert

SCHRANK 1776 en 1781. — „Unter Baumrinden.” — Beieren.

279.

Nopaspis castaneus Hermann 1804.

(Xenillus.)

m 1804. Notaspis castaneus, Notaspe chatain. HERMANN,

Mem. Apt.; p. 89. n. 3.t. 7.5.4. =", Castaneus mitens; abdo-

mine subgloboso simplici; capite

brevi-conico; femoribus clavatis. —

Chatain, luisant; abdomen presque

globuleux, simple; téte courte, coni-

que; fémurs en massue.’’ — Ver-

kort:

|, Dans un gazon touffu d’un lichen

porte-voix (Scyfifer) (1); aux envi-

rons de la ville (2); Juin. Sa marche

ni absolument lente, ni fort vîte. Il

Fic. 253. — Overtrek. avoit de la peine a se soutenir

sur la plaque du verre poli; il tomboit souvent sur le dos et

faisoit long-temps des efforts pour se redresser.”

O pm erkingen. 1. Cladomia. 2. Straatsburg. — Tus-

schen gras en Cladoma ; Frankrijk.

HISD. OVERZSD. ACAROLOGIE. N. 785

280.

Acarus muscorum Scopoli 1763.

(Astegistes.)

m 1763. Acarus muscorum. SCOPOLI, Ent. Carn.; p. 391.

n. 1071. — „Ovatus, nitidus, niger; politissimus et longis

villis; pedibus ferrugineis. Duplo major Acaro coleoptrato-

rum. Inter muscos.”

Acarus coleoptratorum (Nympha II!) is gemiddeld 1.1 mM.

lang. Eene Oribatide van 2 mM. is Phthiracarus magnus ;

maar die is niet „longis villis’ en bovendien opvouwbaar,

wat SCOPOLI wel gemeld zoude hebben. Een tweede reus

onder de Oribatei is Tritia decumana, 1.408 mM.; maar ook.

die is opvouwbaar. Rest ons dus, onvoorwaardelijk aan te

nemen, dat hier eene fout ingeslopen is, en dat wij voor

„major’’, ,minor’” lezen moeten. Ik voor mij, geloof, dat

ScoPoLI Astegistes pilosus C. L. KocH 1841 in handen gehad

heeft. Deze meet 0.56 m.M. — In mos; Karniolië (Tirol).

u 1789. Acarus muscorum, Mite des mousses. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 65. n. 40. — Naar SCOPOLI.

Maar hij citeert ook SCHRANK 1776 (muscz), die echter = geni-

culatus is. — „In Gallia Australis.”

m 1790. Acarus muscarum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2934. n. 80. — Hier wordt Scororr geciteerd bij

SCHRANK, wat niet goed is.

281.

(Vervolg van Deel I. p. 353. n. 87.)

Notapsis bipilis Joh. Hermann 1804.

(Ceratoppia.)

m 1804. Notaspis bipilis, Notaspe deux-poils. JOH. HER-

MANN; in: HERMANN, Mem. Apt.; p. 95. (geen figuur). —

„Globosus, castaneus, nitens; capite acuminato, pilis duobus

(1) porrectis, exterioribus crassioribus, interioribus tenuiori-

bus, duobus in extremo corpore remotis, pilo laterali valido

femorum tertii paris, patulis. — Globuleux, châtain, bril-

lant; tête acuminée, à quatre poils tendus en avant, deux

extérieurs gros, et deux intérieurs plus minces; deux autres

786 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

281. Notaspis bipilis Joh. Herm. 1804.

poils écartés sur l’extrémité du corps, et un autre fort, sur

les côtés des cuisses de la troisième paire, tous ouverts.”

— Verkort:

„Mai; dans une forêt près du Rhin, sur la substance atta-

chée contre l’écorce d’un arbre, qui m'a semblé être de la

fiente desséchée de quelque limaçon (2). — Lorsque l’insecte

contracte les pieds, on voit de chaque côté du corps trois

poils dirigés en avant, qui n’appartiennent pas au corps,

mais aux pieds. Il ya un autre poil étendu dans une situation

droite sur le côté, qui est le poil de la cuisse. Au reste toutes

les cuisses sont nues, mais les jambes et les tarses sont garnis

de poils tournés en avant. — Dans l’un des deux individus

les deux poils de la partie postérieure du corps m'ont paru

moins distinctes et moins réguliers; il y en avoit aussi quel-

ques autres plus petits et placés irrégulièrements.”

Ompmiernikeim sein. ı 1. Lees: quatuor 3 Dat iziyjniide 2

rostraalharen en de 2 veel dikkere einden der lamellae met

hun lamellaarhaar. 2. Lees over dezen zin hetgeen ik in Deel

I. p. 354 daarover schreef. — Ook deze beschrijving is mees-

terlyk; hij vergeet echter de rugharen en de enorme lamellae

te vermelden.

282.

Acarus confervae Schrank 1781.

(Hydrozetes.)

m 1781. Acarus confervae, Confervenmilbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austriae; p. 511. n. 1054. t. 3. f. 5. — „Acarus

fuscus ovatus, pedum geniculo secundo minimo, tertio seta

longa armato.”

Descr. Minimus, vix nisi ope lentis visibilis; fuscus; pedi-

bus pallidioribus. Figura globosa, antice acuminata. Pedes

aequalis longitudinis & structurae. Si bases pedum non

computes, articulis constant quinque; primus, tertius quartus

teretes, in apice tertii seta longa porrigitur. Articulus secun-

dus brevis, fere globosus; quintus itidem brevis, sed oblon-

gus, apice unguiculis armatus. Pedes omnes pilis nonnullis

brevibus sparsis leviter horrent, sed corpus undum, nec

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 787

282. Acarus confervae Schrk. 1781.

nisi ad rostrum setis duabus, quasi antennis, brevibus in-

structum. = a

Habitatin con- a

fervis; extra

aquam mori-

tur; in aqua

superficiem

nunquam pe-

tur, sed in fi-

lamentis con-

fervae obam-

bulat. — Lec-

tus sub finem gq

Marti.”

Op de tee-

kening ziet

men „Vorti-

cella ringens Bie 2545 2 3/2.

insecto adhaerens.’’ (SCHRANK, p. 547).

m 1789. Acarus confervae, Mite de la conferve. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 71. n. 67. — Naar SCHRANK 1781.

m 1790. Acarus confervae ; GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P.

5. p. 2932. n. 59. — Diagnose van SCHRANK 1781.

m 1791. Acarus confervae. BREZ, Flore des Insectophi-

les; p. 292. — Nomen nudum; op Conferva polymorpha.

m 1792. Acarus confervae, Mitte de la conferve. MANUEL;

jie Encycl: meth., Hist nat.,: Ins.;v.7.'p.' 695. ni 6 =——

Naar SCHRANK 1781.

m 1802. Acarus confervae. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 707. — Als 1790.

m 1803. Acarus confervae, Conferven Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 213. n. 2685. — Diagnose; citeert

SCHRANK 1781. — „Im Bodensaze stehender Wässer; auf

untergetaugten Wasserpflanzen. In einem Wasserseiden-

aufgusse erhielt ich sie wohl ein ganzes Jahr lang unver-

ändert. — Früling und Sommer.”

Wasserseide = Conferva. — Beieren.

788 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

283.

Notaspis corynopus Hermann 1804.

(Belba.)

m 1804. Notaspis corynopus, Notaspe corynopède. HER-

MANN, Mém. Apt.; p. 89. n. 2. t. 4. f. 2. — „Pedibus longi-

tudine corporis; articu- |

lis clavatis, nudis; ulti-

mo cheliformi. — Pieds

de la longeur du corps;

les articles en massue,

nus; le dernier en forme

de pince”. — Verkort:

„Le corps est presque

sphérique, à demi pointu

postérieurement, noir,

luisant. Le corselet dis-

tinct. — Entre les mous-

ses

Fic. 255. — Overtrek. Dat is eene met ex-

sudaat bedekte Damaeus sufflexus MıcH. 1885. Dat exsu-

daat bevindt zich tusschen de proximale helft der tarsi en

een stijven borstel, zoodat die twee te zamen eene „schaar’”

vormen; tusschen alle korte borstels en de pootleden, zoo-

dat de genua en tibiae „kelkvormig” lijken; verder draagt

het afgebeelde individu achter op het hysterosoma eenige

nymphehuidjes, zoodat de achterrand een weinig toegespitst

lijkt: -Vergeljk ig. 255 met! MıcHAer Brit: “Orib. ‘ve | 2s t.

34. f. 9. — Ik bezit zoo’n exemplaar.

Men zoude tegen deze mijne meening kunnen aanvoeren,

dat MICHAEL de kleur „dark hazel-brown’ noemt. Maar

vroeger maakte men niet zoo’n groot verschil tusschen don-

ker hazel-bruin en „zwart’’. En MICHAEL spreekt van „with-

out any gloss”. Ook dat is eene appreciatie, die zeer sub-

jectief is. In dit mijn boek vindt de lezer tal van voorbeelden

van verschillende benaming van kleur en glans.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 789

284.

Notaspis clavipes Hermann 1804.

(Belba.)

m 1804. Notaspis clavipes, Notaspe clavipède. HERMANN,

Mém:Apt:; p. 88: n. 1. t.

Amie ODE. t.9.8.9.U.V.

„Pedum corpore longiorum

(1), articulis clavatis, seto-

sis; abdomine anterius

utrinque sinuato-exciso;

thoracis apophysi laterali

bicorni. — Pieds plus longs

que le corps, à articles en

massue, garnis de soies;

abdomen sinué des deux

cötes à la partie antéri- Fic. 256. — Overtrek.

790 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

284. Notaspis clavipes Herm. 1804.

eure; une apophyse latérale du corselet à deux cornes.” —

Verkort:

„Corps sphérique, noir, luisant. Sur le dos une série circu-

laire de sois noires. Le corselet est distinct. — Entre les

mousses.”

Opmerking. 1. Lees: „Pedes longiores”, of „Pedi-

bus longioribus”. — Die nevenfiguren verklaren zichzelf. —

Frankrijk.

285.

Acarus lucidus Fourcr. 1785.

(Leiosoma.)

m 1762. Acarus petrarum niger, abdomine globoso lucido,

femoribus subclavatis ; Tique noire et lisse des pierres. GEOF-

EROYs Est abr. Ins.;; v, 2 PX 6264n2 Il. — Verkort:

„Longueur 4 ligne. — Noire, ronde, lisse, luisante; tête

un peu aigue. Pattes longues pour sa grandeur, leurs cuisses

grosses, du moins I et II. Marche assez lentement. La tique

est dure et resiste un peu quand on l’écrase. — Sur les

pierres. |

4 Ligne = 0.62 mM. — Mij dunkt, dat was Leiosoma

nitens (Langle 1844). — Op steenen; Frankrijk.

m 1764. Acarus petrarum niger, abdomine globoso lucido,

femoribus subclavatis ; Tique noire et lisse des pierres. GEOF-

ERONSerlstrabr.2ins.; v. 2. D. 626. nhl. AS 62:

m 1785. Acarus lucidus; Tigue noire et lisse des pierres.

Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p. 529. n. 11. — Naam en dia-

gnose van GEOFFROY 1762. — „Habitat superficiem lapidum.”

m 1788. Tique notre et lisse des pierres. P. A. F. Ray,

Zool. univ.; p. 607. n. 11. — Uiterst korte diagnose.

1799. Acarus petrarum niger, abdomine globoso lucido,

femoribus subclavatus ; Tique noire et lisse des prerres. GEOF-

FROY, Hist. abr. Ins.; vi 2. p. 626, n. Ill. Als 1762:

1800. Acarus petrarum niger, abdomine globoso lucido,

femoribus subclavatis ; Tique noire et lisse des pierres. GEOF-

FROY, Hist™abrm Ins. ; v2) p. 626, m. lf — Als ez:

m 1804. 7ique noire et lisse. LATREILLE, Hist. nat. Crust.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 791

285. Acarus lucidus Fourer. 1785.

Ins. ; v. 7. p. 400. — Nomen nudum. — Hij rekent haar tot

zijn „genre Oribate”.

286.

(Vervole van Deel T.. pi. 355..n..89.)

Acarus tremellae Linnaeus 1761.

(Leiosoma.)

m 1758. Acarus tremellae. RYDBECK. — Nomen nudum,

— Zie Deel I. p. 355.; voeg bij: — Op Tremella ; Zweden.

m 1760. Acarus tremellae. RYDBECK, Pandora Ins.; n:

LINNAEUS, Amoen. acad.; v. 5. p. 252. — Nomen nudum. —

ANSM758 zie: Deel I. p. 3595.

m 1761. Acarus tremellae. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; p. 485. n. 1911. — „Acarus subglobosus atro-coerulescens

nitidus. Habitat in Tremella juniperina.”

Dat wil zeggen, dat er vermoedelijk slechts één exemplaar

daar toevallig verzeild geraakt is, evenals Acarus aquaticus

marginatus DE GEER in het water! Het was blijkbaar een

Oribates globosus C. L. KocH, de eenige Oribatide, die aan de

diagnose van LINNAEUS beantwoordt: ,,niger, parum nitidus,

abdomine orbiculato” en door KocH ook blauwzwart afge-

beeld wordt.

m 1767. Acarus tremellae. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 12.;

VARDAR 2 tp 1026.: 15132) — Als 1761

m 1769. Acarus tremellae, Blaauwe myt. HouTTUYN, Na-

tour Elist.;’v. 1. Stuk (Stom) 13./p..155..n.32% — Naar

LINNAEUS 1767.

m 1769. Acarus tremellae. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed. 13.;

zul 2 dimid\ 2 px 1026. mi 32 Als 1767.

m 1775. Acarus tremellae. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 816.

n. 30. — Als LINNAEUS 1767.

m 1775. Acarus tremellae, Gallertmilbe. P. L. S. MÜLLER

Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1057. n. 32. — Naar Lin-

NAEUS 1767.

m 1776. Acarus integumento coleoptrato, anguloso. SCHRANK,

Beytr. Naturg.; p. 12. n. 9. t. 1. f. 19. — Ten onrechte iden-

tificeert hij haar met coleoptratus L. — Verkort:

192 DR. A. C. OUDEMANS KRITISCH

286. Acarus tremellae L. 1761.

„Gerne in nasser Erde, an den Seiten der Blumentöpfe,

unter faulenden Stöcken; Frühjahr; sparsam. — Grösse

Ci d ohngefahr wie ein Mohn-

GOZO saamenkorn. Farbe glän-

zendschwarz; Fusse hell

castanienbraun. Haut horn-

artig. Fast kugelförmig,

vorne ein wenig gespitzet.

Die unbewegliche Decke

B, vorne mit vier Spitzen a a,

6 b, und drei Einschnitte.

An jeder der vorderen Spit-

zen a a ein längeres Häär-

chen c c, mehrere kleinere

am Vorderleibe n dn. Die

4 Spitzen liegen an den

Fic. 257. — 3/2. Vorderleib nicht an (1);

besonders die Spitzen a a stellen eine Schnauze vor, wenn

man nach der Seite sieht. Fiisse: 5 Gelenken; das 2. sehr

kurz, und schmäler. Keine Augen; sie möchten wohl da

seyn (2). — Bewegung sehr langsam.’

Opmerkingen. 1. Goed waargenomen: bladvormige,

eenzijdig aangehechte lamellae met lange cusps; en zijde-

lingsche tectopedia II. 2. Hij drukt zich voorzichtig uit. —

Mij dunkt, dat is dezelfde als tremellae (globosus). De cusps

zijn te lang geteekend. — In humus, onder rotte planten-

deelen; Maart tot Mei; Oostenrijk.

m 1781. Acarus tremellae. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 492. n. 38. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1781. Acarus coleoptratus, Käferartige Milbe. SCHRANK,

Enum. Ins. Austr.; p. 519.n. 1069. — Hij verwijst naar zijne

Beyträge, p. 12. n. 9. — Nom. praeocc.: Linn. 1758.

m 1787. Acarus tremellae. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 374. n. 43. — Diagnose van LINNAEUS 1767, met weg-

lating van ,nitidus”.

m 1788. Acarus tremellae, RYDBECK, Pandora Ins.; in :

LINNAEUS, Amoen. Acad.; v. 5. p. 252. — Als 1758.

m 1789. Acarus tremellae, Mite de la tremelle. DE VIL-

HIST -OVERZ. DWACAROEOGIE. II. 793

286. Acarus tremellae L. 1761.

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 61. n. 26. — Naar FABRICIUS

1787. — Mite de la trémelle, in het Register.

m 1790. Acarus coleoptratus, Käferartige Milbe. BRAHM,

Insektenkalender; p. LXLII (= XCII). — Nomina nuda.

— Febr. Mrt.; Duitschland.

Acarus coleoptratus, Käferartige Milbe. Idem, ibidem; p.

20. n. 69. — Citeert SCHRANK 1776. — „Unter verfaulten

Wollkrautblättern an der feuchten Erde. Nicht gemein’.

m 1790. Acarus tremellae. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1. P. 5.

p. 2931. n. 32. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1791. Acarus tremellae. BREz, Flore des Insectophiles;

p. 292. — Nomen nudum. — Op Tremella juniperina.

m 1792. Acarus tremellae. MANUEL; in: Encycl. meth.,

Hist. nat., Ins.; v. 7. p. 694. n. 45. — Mitte des tremelles, p.

685. n. 45.; p. 694. n. 45.

m 1792. Acarus tremellae. PETAGNA, Inst. Ent.; v. 2. p.

711. n. 24. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus tremellae. FaBRICIUS, Ent. syst.; v. 4. p.

434. n. 47. — Als 1787.

m 1802. Acarus tremellae. GMELIN, Syst. of Nat.; v. 3.

p. 706. — Als 1790.

m 1803. Acarus coleoptratus, Käferartige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 204. n. 2655. — Korte diagnose; citeert

SCHRANK 1776 en 1781; abusivelijk ook DE GEER (n. 297).

— „In feuchter Erde; an faulenden Stöcken.’’ — Beieren.

287.

Acarus xylariae Schrank 1803.

(Leiosoma.)

m 1803. Acarus xylariae, Fingerpilze Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 213. n. 2686. — „Muschelbraun, horn-

artig; die vier vordern Schenkel keulenförmig; alle Schien-

beine mit einer langen wegstehenden Borste. — Der Käfer-

artige Milbe (1) sehr ähnlich, aber verschieden. — Am ge-

fingerten Fingerpilze (2), um Landshut; Oktober.”

Opmerkingen. 1. Zijn „Käferartige Milbe” is Le:o-

soma tremellae, zie hierboven p. 792. 2. Xylaria digitata,

794 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

287. Acarus xylariae Schrk. 1803.

Xylariaceae, Pyrenomycetineae, Ascomycetes. — Deze don-

kerbruine, op tremellae zeer gelijkende soort is, mij dunkt,

Leiosoma fuscus (C. L. KocH 1841). — Beieren.

288.

Notaspis tegeocranus Hermann 1804.

(Banksia.)

m 1804. Notaspis tegeocranus, Notaspe tégéocrane. HER-

MANN, MEemsApt ips ME

3. 4. — „Abdomine oblongo, mar-

gine anteriore setis quatuor albis

(1); capitis, triangulari scuto tecti

(2), squamula laterali pellucida (3).

— Abdomen oblong; quatre soies

blanches au bord antérieur (1); la

téte couverte d’un bouclier triangu-

laire (2) avec une petite écaille laté-

rale transparente (3).

„Le corps est ovale-oblong,

d’un roux foncé, tuberculé, non

luisant; le bouclier de la tête dé-

taché, échancré au sommet (4) et

garni de deux soies. — Entre les mousses.” |

Opmerkingen. 1. Twee interlamellaarharen en 2

pseudostigmatische organen. 2. De twee enorme bladvormige

lamellae. 3. Tectopedia II. 4. De ruimte tusschen de twee

„cusps’'. — In mos; Frankrijk. — Tegeocranos, p..140, en t. 4.

Fic. 258. — Overtrek.

289.

Acarus infusionum Schrank 1803.

(Ameronothrus.)

m 1803. Acarus infusionum, Aufguss Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 204. n. 2654. — „Dunkel braun,

spizig eyförmig; hornartig, glanzlos, sogar ein wenig behaart;

ein längeres wegstehendes Haar an jedem Fusse. — Bewe-

gung langsam; im Schlamme stehender Wasser.”

Scutovertex bilineatus BOSTOCK 1888. Zie MICHAEL, Brit.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 795

289. Acarus infusionum Schrk. 1803.

Orib. v. 2. p. 571—574. 54 t.. f. 8.; eene overal voorkomende

soort. — Beieren.

290.

(Adhuc sine nomine.)

(Hermannia granulata NICOLET 1855.)

(Hermanniella.)

m 1799. Acarus scaber. RATHKE, Entom. Jagttagelser;

in: Skrivter Naturh. Selskabet; v. 5. n. 1. p. 193. — (non

Acarus scaber L. 17581).

„Under Egetraeets Bark findes en lidet större Art af bruun

Farve, der afgiver fra denne (1) derved, at paa hver side af

Brystskioldet findes en liden Spidse (2) ligesom og paa Si-

derne af Baglivet (3), samt at Skioldet, der bedaekker Ho-

vedet, naaer frem over dette, og skiuler Munden (thorace

abdomineque bispinosis). Den kan maaskee best ansees som

en Afart af denne (4). Acarus scaber har Mundens Dele lige-

dann som disse 2de.”

„Unter Rinde der Eiche wird eine ein wenig grössere Art

gefunden, die von dieser (1) dadurch abweicht, dass an jeder

Seite des Brustschieldes eine kleine Spitze (2) gefunden wird,

wie auch an den Seiten des Hinterleibes (3) sowie auch dass

der Schild der den Kopf bedeckt, nach vorwärts darüber

hinausreicht und den Mund verbirgt (thorace abdomineque

bispinosis). Sie darf vielleicht am besten als eine Abart die-

ser (4) angesehen werden. Acarus scaber hat die Mundtheile

ähnlicherweise wie die beiden.”

Opmerkingen. 1. Oribata geniculatus L. 1758; zie

p. 780. 2. De zijdelings gerichte staafvormige pseudostig-

matische organen. 3. De beide buisvormige uitvoerbuizen

der olieklieren. 4. Inderdaad: hij zag dus de verwantschap

dezer twee Oribatei. — Ik geloof goed gedetermineerd te

hebben; de soort komt in dood hout voor, en heeft een eigen-

aardig, naar voren springend gedeelte aan het propodosoma,

waarvóór dan nog de spits van dat lichaamsdeel zichtbaar

is, dat „og skiuler Munden”, „den Mund verbirgt’’. — Ach-

ter eikebast; Noorwegen (Bergen).

796 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

291.

Notaspis theleproctus Hermann 1804.

(Liodes.)

m 1804. Notaspis theleproctus, Notaspe theleprocte. HER-

MANNEMM EADE ap 91. Dn EAT To CENTERS NNS

L. M. — „Abdomine depresso, postice in papillam producto;

Fic. 259. — Overtrek.

supra rugis semicircularibus. — Abdomen déprimé, allongé

en une papille par derrière; des rides semicirculaires en dessus.”

„Le corps est orbiculaire, d'un cendré noir, nu. Le cor-

selet est distinct. — Entre les mousses.”

Bekend is, dat deze soort de huiden der Larva en der 3

Nymphae op haar rug draagt; de randen dier huiden zijn de

„rugae semicirculares”. — Frankrijk.

Notaspis theleproctos. Idem, ibidem; p. 141 en 142, in

Expl itl ene. ook. op) t "7e

Genus Notaspis Hermann 1804.

Type Acarus coleoptratus L. 1758.

m 1804. Notaspis, Notaspe (Fra.). HERMANN, Mém.

Apt.; p. 12 en 15. — Ik combineer de 2 diagnosen. — ,,Cor-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 197

Notaspis Herm. 1804.

pus scuto tectum; abdomen coleoptratum scuto dorsali;

Balpı ....; rostrum ...).::—= Corps couvert d'un écusson;

abdomen couvert d’un D che dorsal palpes PE echi

(P. 87:) „J'ai cru devoir rapporter à un genre toiles

les mites que Linné et d’autres auteurs ont comprises sous

le nom d’acarus coleoptratus, et dont très peu d’especes ont

été distinguées par Degeer et par Schranck.”

Dat wil zooveel zeggen als: ik vereenig alle Acarı, aan

Acarus coleoptratus L. verwant, in een nieuw genus Notaspis.

Of, m. a. w., Acarus coleoptratus L. 1758 is „type’” van mijn

genus Notaspis.

En nu volgt eene beschrijving, die meer past op alle Ori-

batei, om welke reden ik die dan ook aldaar opgenomen heb;

zie hierboven p. 767.

292.

(Vervolg van Deel I. p. 354. n. 88.)

Notaspis fungorum (L. 1758).

(Hwmerobates.)

In Deel I p. 354, beschouwde ik deze Nymphae als die van

Hwmerobates humeralis HERM. 1804. Ik vergat toen reeds

mede te deelen, dat ik verscheidene Adulti bezit, in Poly-

porus gevonden.

m 1759. Acarus fusco rufescens, abdomine subgloboso. DE

LA CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. d’Anim.; v. 1. p.

647. col. 2. — In humus onder Fung ; Zweden.

m 1759. Acarus fusco rufescens, abdomine subgloboso gla-

bro. LINNAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 28.

m 1760. Acarus fungorum. KRAMER, Insectol. Dan.; p.

30. n. 28. — Nomen nudum; Denemarken.

m 1760. Acarus fungorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

BspNole.. gen. 239:n./28:. —, Als 1758; zie Deel I. p. 355.

m 1760. Acarus fungorum. RYDBECK, Pandora Ins.; ın :

LINNAEUS, Amoen. Acad.; v. 5. p. 252. — Nomen nudum.

— Alsj 1758; (zie Dell. pi 355.

m 1761. Acarus fungorum. LINNAEUS, Faun. Suec.; Ed.

2.; p. 484. n. 1987. — Als 1746 en 1758.; zie Deel I. p. 354. 355.

798 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

292. Notaspis fungorum (L. 1758).

m 1763. Dusky reddish Acarus with a roundish abdomen.

Brookes, A new and accur. Syst.; p. 281. n. 21. — Naar

LINNAEUS 1746.

m 1763. Acarus fungorum. PONTOPPIDAN, Danske Atlas;

v. 1. p. 699. n. 10. — Nomen nudum. — Denemarken.

m 1764. Acarus fungorum. O. F. MULLER, Faun. Fridr.;

p. 92. n. 822. — Diagnose van LINNAEUS 1758. — „In radi-

ces fungorum”. — Denemarken. .

m 1765. Acarus fungorum. PONTOPPIDAN, Kurzgef. Nachr.

— Dännemark; p. 231. n. 10. — Nomen nudum. — Citeert

LINNAEUS 1758. — Denemarken.

m 1767. Acarus fungorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

12.; v. 1. P. 2. p. 1026. n. 31. — Als 1758., met de bijvoeging:

„Habitat in Fungis gregarius, tardus.’”’ — In 1746 zeide hij:

„Habitat ad radices Fungorum”; dat maakt nog al

verschil! Men ziet alweer, hoe slordig hij is.

m 1769. Acarus fungorum, Kampernoelje-myt. HOUTTUYN,

Natuuplhwblistasyvs |. Stuk (— tom?) 13, spss loon mole

Naar LINNAEUS 1761 en 1767.

m 1769. Acarus fungorum. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

13.; verle damid… 2. 1p. 1026310 — PAISKHIZoZ

m 1773. Gregareous mushroom acarus. Hir, Hist. of

Anim.; p. 2onnell.— Als 1752;vzie Deel T.)p.'359.

m 1775. Acarus fungorum. FABRICIUS, Syst. Ent.; p. 815.

n. 29. — Als LINNAEUS 1767, met de toevoeging „imma-

culato”.

m 1775. Acarus fungorum, Schwammmilbe. P. L. S. MÜL-

LER, Vollst. Natursyst.; v. 2. P. 5. p. 1057. n. 31. — Naar

LINNAEUS 1767.

m 1776. Acarus fungorum. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 187. n. 2220. — Diagnose van LINNAEUS 1767. —

Denemarken.

m 1778. Acarus fungorum, Dunkelrothes Schwammwiirm-

lein. FISCHER, Vers. Naturg. Livl.; p. 166. n. 446. — „Auf

verschiedenen Schwämmen.” — Lijfland.

m 1778. Mitter DE GEER, Mem. His Ins; va 7) pales:

— Na de behandeling van corticalis (= geniculatus L. 1758):

„Sous les Lichens, dont les branches du poirier sont ordi-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 799

292. Notaspis fungorum (L. 1758).

nairement couvertes, un grand nombre d’autres Mittes (Pl.

8. f. 5) tres petites d’un beau rouge, mais

d’ailleurs entierement semblables (1) aux

Mittes brunes dont je viens de parler,

excepté qu’elles étoient beaucoup plus

petites (2).

Opmerkingen. 1. De gelijkenis

zit in den vorm; vergelijk fig. 260 met

fig. 250; volgens de tegenwoordige be-

grippen is de gelijkenis ver te zoeken.

2. Dat ,,beaucoup” is echte Fransche over-

drijving. — Die prachtige roode mijten waren dezelfde, die

LINNAEUS 1746 „ad radices Fungorum’ vond, en die toen

door hem beter beschreven werden, dan DE GEER in 1778

deed. Deze prachtige roode mijten komen zeer veel in de

reten en spleten van de schors van oude Pirus malus en

Pyrus communis voor. Zooals bekend, zijn zij de Nymphae

van de latere humeralis HERM. 1804.

Acarus marginatus, Mitte a rebord. Idem, ibidem; p. 133.

— Ten onrechte identificeert

hij deze met coleoptratus L.

en met GEOFFROY’s Acarus ater

Gamziem no: 297, 1762. — „A-

carus ovatus crustaceus fusco-

castaneus nitidus, corporis late-

ribus margine plano-angulato.

— Mitte ovale écailleuse d’un

brun de marron luisant, à re-

bord applati et angulaire aux

côtés du corps.’ — Verkort:

„Pas plus grandes qu’un

point. Sous l’écorce des arbres

et sous les lichens qui couvrent Fic. 261. — 3/2.

les branches tant en hiver, qu’en été; Février, Mai. Corps

ovale, un peu applati, d'un brun de marron luisant, écail-

leux. Pattes d’un brun plus clair; trois crochets; tête avec

deux poils plus longs que les autres; deux petits bras en

dessous de la tête, très courts. A chaque côté du devant

Brie AG), ==) eye

800 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

292. Notaspis fungorum (L. 1758).

du corps un rebord applati, qui y forme une pointe angulaire,

en sorte que le corps y est comme encadré dans une marge

plate.’

Opmerkingen. Er is geen twijfel aan: dat waren

. de latere humeralis HERM. 1804, die soms in grooten getale

op de schors (’s winters onder de schors) van oude Pirus

malus en Pirus communis voorkomen. — De teekening is

slecht. Opmerking verdient, dat DE GEER zoowel aan de

Nympha als aan den Adultus eenige haartjes teekent, die die

dieren niet bezitten, en waarover in den tekst niet

gesproken wordt. Even zonderling, is de reeks van 5 bultjes

vóór het hysterosoma, die ook in den tekst niet vermeld

worden. Daar bevindt zich wèl de naar voren convexe, tame-

lijk donker getinte, vrije rand van het hysterosoma, met

twee naar binnen springende, inwendige chitineknobbels,

benevens de twee kogelvormige pseudostigmatische organen

(waaruit hij de pooten I laat ontspringen!). Zijn slecht

mikroskoop bracht hem ook in de meening, dat de ptero-

morphae plat zijn, wat niet waar is. Het rostrum is te

spits geteekend en de lamellaar- en rostraal-haren zijn op

zijne figuur niet te vinden. — Ik ben ervan overtuigd, dat

hij deze mijten op dezelfde boomen vond als zijn p. 131 be-

handelde corticalis (= geniculatus; zie p. 777) en eveneens

te Utrecht:

m 1781. Acarus fungorum. FABRICIUS, Species Ins.; v. 2.

p. 492. n. 37. — Als 1775. — Ten onrechte identificeert hij

haar met SCHRANK 1776. (= Iphidosoma testudineus; ons

no)

m 1783. Acarus marginatus. DE GEER, Abh. (vertaling

door GOEZE); v. 7. p. 56. n. 21. — Als 1778.

Randmilbe. GOEZE, ibidem; p. 56. noot g.

Moosmilbe. Idem, ibidem; p. 244. bij de Erkl. d. Fig.

a 1783. Acarus marginatus. RETZIUS, De Geer Gen. Spec.

Ins.; p. 205. n. 1354. — Diagnose van DE GEER 1778.

m 1787. Acarus fungorum. FABRICIUS, Mantissa Ins.; v.

2. p. 374. n. 42. — Als 1781.

m 1787. Acarus coleoptratus, Käfermilbe (partim). HERBST,

Natürl. Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 142. n. 4. — Hij

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 801

292. Notaspis fungorum (L. 1758).

verwart hier 3 soorten door elkander! Den naam ontleende

hij aan P. L. S. MÜLLER 1775; de beschrijving is gedeeltelijk

die van Acarus coleoptratorum (die hij ook afbeeldt) en gedeel-

telijk die van Acarus marginatus DE GEER 1778.

m 1789. Acarus fungorum, Mite des champignons. DE

VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 61. n. 25. — Verder als FA-

BRICIUS 1781.

m 1790. Acarus fungorum. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2981. n. 31. — Als FABrıcıus 1781.

m 1791. Acarus fungorum. BREz, Flore des Insectophiles;

p. 294. — Nomen nudum. — Op Fungi.

m 1791. Acarus fungorum, Dunkelrothe Milbe, Dunkel-

rothes Schwammwürmlein. FISCHER, Vers. Naturg. Livl.; p.

359. n. 666. — „Braunrothe Milbe uit rundem platten

(sic!) Leibe.’’— „Auf verschieden Erdschwämmen. ’ — Lijfland.

m 1792. Acarus fungorum. MANUEL; in: Encycl. méth.,

Hist. Nat., Ins.; v. 7. p. 694. n. 44. — Mitte des champig-

nons ; p. 685. n. 44; p. 694. n. 44.

m 1792. Acarus fungorum. PETAGNA, Instit. Ent.; v. 2.

p. 710. n. 23. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1794. Acarus fungorum. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 434. n. 46. — Als 1781.

m 1797. Acarus coleoptratus. OLIVIER, Expl. Pl; in:

Eneyel. méth., Hist. nat., Ins.; v. 18. t. 255. f. 7. — Naar de

marginatus DE GEER 1778. — Boven de figuur: Mitte cuirassée.

m 1802. Acarus coleoptra-

tus. TURTON, in: GMELIN,

Syst. of Nat.; v. 3. p: -704.

— Citeert alléén DE GEER

1778. t. 8. f. 6. — Engeland

(TURTON).

Acarus fungorum. GMELIN,

ibidem; p. 706. — Als 1790.

— Engeland (TURTON).

m 1804. Notaspis hume-

valis, Notaspe huméral. HER- Fic. 262. — Overtrek.

MANN, Mém. Apt.; p. 92. t. 4. f. 5. B. — „Abdomine sub-

globoso; nigricante castaneo, glaberrimo, nitente; laterum

802 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

292. Notaspis fungorum (L. 1758).

alis trigonis, antice truncatis. — Abdomen presque globu-

leux, d’un chätain noirâtre, tres-lisse, luisant; les ailes laté-

rales trigones, tronquées antérieurement. — Entre les mousses.”’

Na al het bovenstaande heb ik hieraan niets toe te voegen.

m 18042 EME LATREILLE, Histi mat “Crust. Ins. va zZ

p. 386. — Beschrijving der Nymphae, ontleend aan DE GEER

1778; gevolgd door de beschrijving der Adulti, aan dezelfde

bron ontleend.

Mite à rebord. Idem, ibidem; p. 400. — Nomen nudum.

— Hy rekent haar tot zijn „genre Oribate’’.

293.

Acarus seminulum O. F. Müller 1776.

(Euzetes.)

m 1776. Acarus seminulum. O. F. MULLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 188. n. 2239. — „Subsphaericus, nitidissimus,

fuscus.” — Dat was een niet geheel uitgekleurd exemplaar

van de hieronder volgende. — Denemarken.

m 1794. Febr. Acarus seminulum, Saamen Milbe. PAN-

ZER, Faunae Ins. Germ. Initia; fasc. 18. n.

24. — „Globosus ater nitidus macula baseos

testacea. — Habitat Dresdae in ligno putrido.”’

Deze meer dan 1 mM. groote en bijna even

breede, meer dan halfbolronde soort maakt

werkelijk den indruk van een zaadje. — Dat

Fic. 263. — 2/1. 18. de latere aterrimus C. L. KocH.

— Overtrek, m 1803. Acarus muscorum, Moos Milbe.

SCHRANK, Fauna Boica; v. 3. p. 205. n. 2657. — „Glän-

zend schwarz, fast kugelförmig, hartschalig; die Füsse mu-

schelbraun. Der Käferartigen Milbe (1) ähnlich aber nicht

eckig. Ziemlich lange Haare stehen hier und da von den

Gliedern weg.”

Hij identificeert haar ten onrechte met muscorum SCOPOLI.

Deze draagt echter lange haren aan het hystero-

soma. — Spatiëering van mij. — 1. Acarus tremellae L.

— Ik meen goed te doen, haar met seminulum te identifi-

ceeren. — In mos; Beieren.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 803

294.

Acarus spinipes O. F. Müller 1776.

(Euzetes.)

m 1776. Acarus spinipes. O. F. MÜLLER, Zool. Dan.

Prodr.; p. 187. n. 2227. — „Niger globosus; articulis pedum

spinosis.”

Van alle Oribatei past deze diagnose het best op de latere

Euzetes subseminulum (Oupms. 1902). De pteromorphae slui-

ten tegen het lichaam aan; voor een leek bestaan zij niet.

— Denemarken.

295.

Acarus ciliatus Schrank 1803.

(Limnozetes.)

m 1803. Acarus ciliatus. SCHRANK, Fauna Boica; v. 3.

p. 214. n. 2687. — Gefranzte Milbe, p. 213. — „Gelbweiss,

eyförmig; der Rumpf oben flach, haarloos, gesaumt; der

Saum borstig gefranzet. Die Franzen am Hinterende zwar

etwas länger, aber nicht sehr lang. An der Mitte jedes Fusses

eine lange Borste. — Stirbt an der Luft. Der Gang langsam

und schleppend; sie kann nicht schwimmen. — Im Boden-

saze stehender Wässer, worin langarmige Polypen wohnen;

May.”

Nymphae van Limnozetes sphagni (MicH. 1880). Zie MI-

CHAEL, Brit. Orib.; v. 1. p. 224. f. 3. t. 2. — Beieren.

296.

Notaspis alatus (Schrank 1803).

(Galumna.)

m 1778. Acarus aquaticus marginatus, Mitte aquatique a

ailerons. DE GEER, Mém. Hist. Ins.; v. 7. p. 152. n. 28.

,Subrotundus crustaceus niger, pedibus rufis, corporis

lateribus marginatis. — Arrondie écailleuse noire, à pattes

rousses, a appendices en ailerons aux còtés du corps.” —

Verkort:

„J'ai trouvé sur la surface des eaux de marais de très-

petites Mittes. Je ne les ai jamais vues s’enfoncer dans l’eau;

804 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

296. Notaspis alatus (Schrk. 1803).

elles s’y tiennent toujours à la surface (1), cherchant les

petites limagons et d'autres In-

sectes morts, qui flottent sur

l’eau et auquel elles s’attachent

(2), sans doute pour en tirer leur

nourriture en les sucant (3). —

Très tardives dans leur démarche

et dans leurs autres mouve-

ments.”

„Pas plus grandes que des

points. Noires (4) très-luisantes ;

pattes rousses, ou d’un brun de

marron clair et transparent.Corps

arrondi, tête conique et poin-

tue en forme de museau. En

devant de la tête quelques longs

Fre. 264 3/2. poils. Peau écailleuse, lisse. On

ne voit jamais toutes les pattes à la fois, parce que la

grosseur du corps les cache à la vûe. Elles sont assez longues,

divisées en plusieurs articulations garnies de long poils, et

terminées par trois petits filets déliées, courbés en crochet à

leur extrémité. De chaque côté du devant du corps elles

sont garnies d’une appendice allongée, rousse, transparente,

en forme d’écaille ou d’aileron, qui s’avance vers la tête

et qui dans quelques individus est arrondie à son bout

antérieur, mais pointue dans d’autres (5). L'usage m'est in-

connu.”

Opmerkingen. 1. Merkwaardig is het voorkomen

van zoovele individuen op het water. Zij zijn daar natuurlijk

toevallig in verzeild geraakt. Zie ook 1803! 2. Zij hechtten

zich aan drijvende voorwerpjes vast, omdat het landdieren

zijn, en zich op het water onbehagelijk gevoelen. 3. Foutieve

veronderstelling van DE GEER. 4. „Noir” is overdreven; zij

zijn donker-kastanjebruin. 5. In eene bepaalde richting ge-

zien, kunnen deze, vooraan ronde pteromorphae er spits uit-

zien. — De naam Acarus marginatus is gepreoccupeerd:

SULZER: 1776, zien. 64.

De teekening vertoont een dood dier, wat wij niet van

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 805

296. Notaspis alatus (Schrk. 1803).

DE GEER verwacht hebben; zij is te lang; de aanhechting der

pteromorphae is te krom geteekend; zij is recht; aan poot

IV zijn slechts 2 klauwen geteekend.

Op de oppervlakte van een moeras; Zweden.

m 1783. Acarus aquaticus marginatus. DE GEER, Abh.

(vertaling door GOEZE); v. 7. p. 63. n. 28. — Als 1778.

Wassermilbe mit den Seitenflügeln. GOEZE, ibidem; p. 69.

noot d.

Wassermilbe mit Seitenanhängen. Idem, ibidem; p. 246, in

de Erkl. d. Fig.

m 1783. Acarus aquaticus marginatus. RETZIUS, de Geer

Gen. Spec. Ins.; p. 206. n. 1362. — Diagnose van DE GEER

1778.

m 1789. Acarus aquaticus marginatus, Aquatique a aıle-

rons. DE VILLERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 69. n. 56. — Naar

DE GEER 1778.

m 1790. Acarus coleoptratus (partim). GMELIN, Syst. Nat.;

NEED: p. 2927. n. 13. — Hij beschouwt: ten onrechte

marginatus als synoniem daarmede.

w 1803. Acarus alatus, Geflügelte Milbe. SCHRANK, Fauna

Boica; v. 3. p. 214. n. 2688. — „Dunkel kastanienbraun, ey-

förmig, geschildet: der Schild vorne beyderseits in einen

abwärts gebogenen Flügel frey wegstehend. — Aehnlich der

Confervenmilbe (1); auch hat sie eine etwas längere vorwärts

stehende Borste unten an jedem Fusse. Aber vorzüglich

zeichnet sie sich durch zween flügelähnliche Fortsätze aus,

die vorne beyderseits frey am Körper wegstehen, aber ab-

wärts gebogen sind, so dass man by einer gestürzten Stel-

lung des Insektes unter diesen Flügeln, die eigentlich Seg-

mente einer hohlen Kugel sind (2), wie unter Kreisbogen

wegsieht. — Auf kleinen verwesenen Körpern in Quellwas-

sern (3). May.”

Opmerkingen. 1. Hydrozetes confervae (SCHRK 1781).

2. Dat verraadt de alatus van HERMANN; had hij gezegd,

dat zij „gebogene Bänder, Streifen oder Riemen’ waren, dan

zou dat op ciliatus (sphagni) gewezen hebben; waren het

coleoptratus geweest, dan zoude hij wel gezegd hebben, dat

zij vooraan spits waren. 3. Mij dunkt, ook dat zegt ons, dat

806 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

296. Notaspis alatus (Schrk. 1803).

het niet ciliatus (sphagni) waren. — Moeten wij uit de

woorden „in Quellwassern’ afleiden, dat hij deze diertjes

onder water vond? Het is haast ongelooflijk; want „ala-

us” drijft op het water. Hij zegt niet, dat hij er meer dan

één vond. Toch geloof ik goed gedetermineerd te hebben.

m 1804. Notaspis alatus, Notaspe ailé. HERMANN, Mém.

Apt.; p. 92. t. 4 f.6. — „Abdo-

mine subgloboso, nigricante, casta-

neo, glaberrimo, nitente; laterum

alis longis, antice posticeque so-

lutis (1). — Abdomen presque glo-

buleux, noirätre, chätain, tres-lisse,

luisant ; les ailes latérales oblongues,

détachées antérieurement et po-

stérieurement (1). — Entre les

Fic. 265. — Overtrek. mousses.”

Opmerkingen. 1. Daarin vergist hij zich! — Eene

slechte teekening: geen apodemata, geen genitaalopening. —

Terecht identificeert hij haar met Acarus aquaticus marginatus

DE GEER. — Frankrijk.

297.

(Vervolg van Deel I. p. 355. n. 90.)

Notaspis coleoptratus (L. 1758).

Type van het genus Notaspis HERM. 1804.

m 1759. Acarus ater, lateribus coleoptro-acutis. DE LA

CHENAYE DES Bors, Dict. rais. univ. Anim.; v. 1. p. 648.

col. 1. — Onder steenen; Zweden.

m 1759. Acarus ater, lateribus nigro- Bol LIN-

NAEUS, Anim. spec. disp.; p. 199. n. 13.

m 1760. Acarus coleoptratus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

1.; p. 616. gen. 235. n. 13. — Als 1758; zie Deel I. p. 356.

m 1761. Acarus coleoptratus. LinnAEUS, Faun. Suec.;

Ed. 2.; pi 48129219732 Als 1746ven 1758) zie Deel) Lip:

355. 356.; maar hier achter de woorden: ,,Habitat sub lapi-

dibus ts PWRalmé

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE: II: 807

2 Notaspis coleoptratus (L. 1758).

m 1762. Acarus ater, lateribus abdominis antrorsum acutis;

Tique noire à ventre anguleux en-devant. GEOFFROY, Hist.

aber iins: >| v. 2. p. 626: n. 12.

„Semblable à un point rond, noire, lisse. Son ventre, du

côté qui regarde la tête, a un angle de chaque côté, et sur les

bords on apercoit une rainure et un repli tout a l’entour,

comme si le ventre étoit couvert d’etuis semblables à ceux

des coleopteres. — Sur les pierres et les vieux murs, souvent

en grande quantité. Il court assez vite.”

Ik geloof, dat GEOFFROY eene heel andere soort zag: „Il

court assez vite’; en dat hij de beschrijving van LINNAEUS

1746 zeer slecht vertaalde.

m 1763. Black Acarus with sharp sides covered with the

cases of wings. BROOKES, A new and accur. Syst.; p. 281. n.

25. — Naar LINNAEUS 1746.

m 1764. Acarus ater, lateribus abdominis antrorsum acutis ;

Tique noire a ventre anguleux en-devant. GEOFFROY, Hist.

abr Inse; (Vad: p. 626.0. 122 Als 1762:

m 1767. Acarus coleoptratus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

Oven. 2 p: 1023. n: 113. — Als 1758. ; zie Deel Ep. 396.

m 1769. Acarus coleoptratus, Torachtige myt. HOUTTUYN,

Nés veh. otuke (= tom:)/15 tp 1127 m us

Naar LINNAEUS 1761.

m 1769. Acarus coleoptratus. LINNAEUS, Syst. Nat.; Ed.

SIP. 2. dimid. 25.p: 1023: n 13) — Als 1767.

m 1773. Marginated-sided stone acarus. HILL, Hist. of

mie p.129 nk 16. Als "117523, zie Deel. Lp. 356:

m 1775. Acarus coleoptratus, Käfermilbe. P. L. S. MÜLLER,

Vollst. Natursyst.; v. 2. P..5. p. 1049. n. 13. — Naar LIN-

NAEUS 1767. — „weil es in den Seiten eine käferartige Ge-

stalt hat” (sic!).

De naam Käfermilben werd later op de groep der Oribatei

toegepast.

m 1781. Acarus coleoptratus. FABRICIUS, Spec. Ins.; v. 2.

p. 488. n. 18. — Diagnose van LINNAEUS 1767; citeert GEOF-

FROY 1762; en ten onrechte DE GEER 1778 (= fungorum).

m 1783. Käfermilbe. GOEZE; in: DE GEER, Abh.; v. 7.

p. 280. (Register).

808 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

297. Notaspis coleoptratus (L. 1758).

m 1785. Acarus coleoptratus, Tique noire a ventre angu-

leux en devant. Fourcroy, Ent. paris.; v. 2. p. 530. n. 12. —

Naam en diagnose van GEOFFROY 1762.

m 1787. Acarus coleoptratus (partim), Käfermilbe (partim).

HERBST, Natürl. Abb. merkw. Thiere; v. 8. n. 3. p. 142. n. 4.

— Hij verwart drie soorten door elkander: 1. Acarus coleop-

tratorum ; zie aldaar, p. 59. 2. Den naam ontleende hij aan

P. L. S. MÜLLER, 1775. 3. De beschrijving is naar die van

DE GEER’s marginatus (= fungorum).

m 1788. Tique noire a ventre antérieurement anguleux.

P. A. F. Ray, Zool. univ.; p. 607. n. 12. — Te korte diag-

nose; naar GEOFFROY 1762.

m 1789. Acarus coleoptratus, Coleoptere. DE VILLERS,

Linnaei Ent.; v. 4. p. 49. n. 9. — Citeert ten onrechte DE

GEER 1778 (= fungorum) en SCHRANK 1776 (= Leiosoma

tremellae).

m 1790. Acarus coleoptratus. GMELIN, Syst. Nat.; v. 1.

P. 5. p. 2947. n. 13. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1792. Acarus coleoptratus. MANUEL; in : Encycl. méth.,

Hist. nat., Ins.; v. 7. p. 690. n. 23. — Mitte coléoptère, p.

684. n. 23.; p. 690. n. 23. — Diagnose van LINNAEUS 1767;

met eene reproductie van DE GEER’S marginata ; zie bij fun-

gorum 1797 OLIVIER.

m 1792. Acarus coleoptratus. PETAGNA, Instit. Ent.; v.

2. p. 708. n. 7. — Als FABRICIUS 1781.

m 1794. Acarus coleoptratus. FABRICIUS, Ent. syst.; v. 4.

p. 429. n. 25. — Diagnose van LINNAEUS 1767.

m 1799. Acarus ater, lateribus abdominis antrorsum acu-

tis; Tique noire a ventre anguleux en-devant. GEOFFROY,

Hist.;abr msi; v.'2.,p. 626. n. 12. Als 1762:

m 1799. Trombidium coleoptratum. RATHKE, Entom. Jagt-

tagelser; 1 Skrivter Naturh. Selskabet; v..5. n... p. 193.

194.

„Ikke blot under Eetraeets Bark, men ogsaa i gammelt

Fyrretrae, findes Systemets acarus coleoptratus ; da ogsaa

denne har ligedanne Kiaeber og Aedespidser, og Munden

daekket med et hornartigt Skiold, henreges den vel ligeledes

bedre til Slaegtet Trombidium. De 2de staerke sammentrykte

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 809

297. Notaspis coleoptratus (L. 1758).

krumme Horn oven fra Brystskioldet gaae frem over Hove-

det, og synes tiene til at afvende Overlast fra Insektet, der

traekker Hovedet tilbage under disse, naar det maerker Fare.”

‘ „Nicht nur unter der Rinde der Eiche, sondern auch in

altem Kieferholz wird Acarus coleoptratus des Systemes.

gefunden; da dieses ebenfalls ähnliche Kiefer und Fressspit-

zen und den Mund von einem hornartigen Schild bedeckt

hat, wird es wohl ebenfalls besser zur Gattung Trombidium

(1) hingerechnet. Die zwei starken zusammengedrückten,

krummen Hörner oben vom Brustschild überragen den Kopf

und scheinen dazu zu dienen dem Insekt Ueberlast (2) ab-

zuwenden. Es zieht den Kopf zurück unter diesen, wenn es

Gefahr spürt (3).

Opmerkingen. 1. Hij was het Systeem van FABRI-

crus, dat de Insekten naar de monddeelen indeelt, toege-

daan. 2. Molest. 3. Dat zal hij wel niet gezien hebben!

m 1800. Acarus ater, lateribus abdominis antrorsum acu-

tis; Tique noire a ventre anguleux en-devant. GEOFFROY,

Elastkabr.e Ins. v. 2: p. 626. n. 112. — Als 1762.

m 1802. Acarus coleoptratus ; Mite coléoptrée. WALCKE-

NAER, Faune paris.; Ins.; v. 2. p. 421. — Citaten; „sous

l’écorse des arbres.” — Nomen nudum. — Frankrijk.

m 1804. (Notaspis coleoptratus). HERMANN, Mém. Apt.;

p. 87. — Daar lezen wij, hetgeen ik hierboven, p. 1255, her-

haald heb. — Des te zonderlinger klinkt de zin op p. 92:

„Acarus coleoptratus est tres-vraisemblablement une espèce

de notaspe.”

m 1804. Acarus coleoptratus, Tique noire a ventre angu-

leux de devant. LATREILLE, Hist. nat. Crust. Ins.; v. 7. p.

400. — Hij rekent haar tot zijn „genre Oribate.” — Nomen

nudum.

298,

Notaspis planicornis (Schrank 1803).

(Pelops.)

m 1803. Acarusplanicornis, Flachhörnige Milbe. SCHRANK,

Fauna Boica; v. 3. p. 204. n. 2656. — „Matt schwarz, fast

810 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

298. Notaspis planicorms (Schrk 1803).

halbkugelförmig; hornartig, vorne abgestutzt; die Fühl-

hörner (1) flachgedrückt, weisslicht. — Die Bedeckung etwas

runzelig, mit sparsamen wegstehenden Borsten; die Fühl-

hörner linienförmig, ziemlich lang, weislicht, ungegliedert;

sie kommen da hervor, wo die schildförmige Bedeckung auf-

hört. — Mit der vorigen (2), aber sparsamer.’

Opmerkingen. 1. Interlamellaarharen. 2. Leiosoma

tremellae, ons no. 286: „in feuchter Erde, an faulenden Stöc-

ken.” — Beieren.

Dat is HERMANN’S acromios ; andere soorten komen niet

in aanmerking, omdat die geen ,,wegstehende’’ borstels

hebben, of wel, die niet in het oog vallen, of, slechts 2.

m 1804. Notaspis acromios, Notaspe acrome. HERMANN,

Mens Apt gli 4.14.) 8.1.5017 OF EZS

„Abdomine nigricante, tuber-

culato; margine anteriore medio

pilis duobus spatulatis, albis; la-

terum alis trigonis antice trun-

catis. — Abdomen noirâtre, tu-

berculé; deux poils blancs spatulés

au milieu du bord antérieur; les

ailes latérales trigones, tronqueés

à leur partie antérieure.”

„Entre les mousses. — Corps

luisant avec une série circulaire de

Fig. 266. — Overtrek. poils blancs lineaires droits sur le

dos et au bord postérieur. L’acarus marginatus de Degeer

(1) .... ne differe du mien que par les poils du dos dirigés

en avant, et non élargis vers l’extrémité (2).

Opmerkingen. 1. Humerobates fungorum, zie p.

799. 2. Dat wil zeggen, dat de borstels van Pelops plani-

cornis zijn „non dirigés en avant et élargis vers l’extrémité”,

— wat waar is. — In mos; Frankrijk.

Genus Oribata Latr. 1802.

(Zonder pteromorphae.)

(Vervolg van p. 769.)

aaa

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 811

299.

Acarus piger Scopoli 1763.

(Phthiracarus.)

m 1763. Acarus piger. SCOPOLI, Ent. carn.; p. 392. n. 1076.

„Ferrugineus, ovatus, nitens; macula dorsali, ovata, fusca

(1). Valde splendet, tarde incedit, dorso impositus vix se

invertere potest; irritatus caput inflectit pedesque ut solent

Onisci. Pedes anticos inflexos gerit: ovo Pediculi Humani

minor est. Huic anus infra apicem abdominis fuscescens,

pili nonnulli ad apicem ventris, pedes parvi et aequedissiti.

— Super Lichenem crustaceum.”’

Dat is de algemeen bekende, latere dasypus Dua. 1834. — 1.

Doorschemerende maaginhoud.—Op Parmelia, Karniohé.(Tirol.)

m 1789. Acarus piger, Mite du lichen des hétres. DE VIL-

LERS, Linnaei Ent.; v. 4. p. 65. n. 43. — „In Gallia Australis.”’

300.

Trombidium loricatum Rathke 1799.

(Tritia.)

m 1799. Trombidium loricatum, Trombidium inerme.

RATHKE, Entom. Jagttagelser; in : Skrivter Naturh. Selska-

Ber. on. 129.195. en 205 (206).

Fic. 267. — 2/1.

812 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

300. Trombidium loricatum Rathke 1799.

(P. 194.) „Den maerkvaerdigste blant Arterne af dette

Slaegt er uden Tvivl en af Middelstörrelse omtrent som en

Loppe (1) (t. 5. f. A. 1—5.) med langagtig rundt noget sam-

mentrykt nyredannet Legeme. Den findes i gamle uddöde

Grantraeer (2), hvori den danner sig ikke blot Gange, men

Huulheder fulde af dens Ureenlighed. Den bedaekkes ganske

af 2de hornartede braekkelige Skiolde af brunguul Farve,

bevöxne med fine Haar. Det större indhyller hele Baglivet

og aabner sig neden under Bugen med en Spalte efter Laeng-

den; det mindre tiener som et Slags bevaegeligt Brystskiold,

hvilket Insektet oplukker og slaaer tilbage som en Hielm,

naar det er i sin Frihed, men ved mindste Berörelse traekker

det hurtig Hovedet og Födderne ind under det, og lukker

det saa taet mod det bageste större Skiold, at man ei uden

Möie opdager Sammenfaeldingen. I denne Tilstand ligner”

(p. 195) „det et lidet fladtrykt nyredannet Fröe, og lader

sig för braende, end tvinge til at oplukke det hielmdannede

Skiold, förend det troer al Fare at vaere forbi; forsigtig op-

lukker det da Skioldet og udstikker 8 med staerke Negle

forsynde krumme Födder, samt Kiaeberne og Aedespidserne,

lig dem hos de för ommeldte Arter, og derpaa slaeber det sig

langsom afsted. Hos de större blant dem sees mellem Spalten

midt under Bugen undertiden et lidet bruunt Aeg udtraede,

disse ere altsaa Hunnerne. Jeg har kaldet denne Trombi-

dium loricatum, corpore reniformi, thorace galeato caput et

pedes exciprente.”

„Efter denne synes best en anden Art fölge (Tab. 5 V. B.

f. 1-4), der omtrent af samme Störrelse, men har Legemet

trindt, uden anden Bedaekning end den blöde Hud, og er

aegdannet af sneehvid skinnende Farve med rödbrune

Kiaeber; den borer sig ligeledes Gange, men altid enkelte og

ordentlige i gammelt Fyrretrae (3). Jeg har kaldet denne

Trombidium inerme, niveum, corpore tereti ovato, ore rubro.”

„Die merkwiirdigste unter den Arten dieser Gattung ist

zweifelsohne eine von Mittelgrösse, ungefàhr wie ein Floh

(1) (Tab. V. fig. A. 1—5) mit länglich runden, etwas zusam-

mengedrücktem, nierenförmigem Körper. Sie wird in alten

verstorbenen Tannenbäumen (2) gefunden, worin sie sich

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. 1. 813

300. Trombidium loricatum Rathke 1799.

nicht nur Gänge, sondern Höhlungen, von Unreinigkeiten

(Excrementen) erfüllt, bildet. Sie wird ganz von 2 hornarti-

gen spröden Schildern von braungelber Farbe, mit feinen

Härchen bewachsen, bedeckt. Der grössere verhüllt den

ganzen Hinterleib und öffnet sich unten unter dem Bauch

mit einer Längspalte; der kleinere dient als eine Sorte be-

weglicher Brustschild, den das Insect eröffnet und zurück-

schlägt wie einen Helm, wenn es sich frei befindet; bei ge-

geringster Berührung aber zieht es schnell den Kopf- und

die Füsse darunter hinein, und verschliesst ihn so dicht

gegen den hinteren grösseren Schild, dass man nicht ohne

Beschwerde die Einfügung entdeckt.” (p. 195). „In diesem

Zustande ähnelt es einem kleinen, flachgedrückten, nieren-

förmigen Samen, und lässt sich lieber verbrennen, als dazu

zwingen den helmförmigen Schild zu eröffnen, bevor es jedes

Gefahr vorbei meint; vorsichtig eröffnet es dann den Schild

und steckt 8 mit starken Nageln versehene krumme Füsse

hervor, ebenfalls die Kiefer und Fressspitzen, aehnlich denen

bei den früher bemeldeten Arten, und darnach schleppt es

sich langsam fort. Bei den grösseren von diesen wird zwischen

der Spalte in der Mitte unter dem Bauch bisweilen ein klei-

nes braunes Ei austretend gesehen, diese sind also die Weib-

chen. Ich habe dies Trombidium loricatum, corpore reniformi,

thorace galeato caput et pedes excipiente genannt.”

„Nach diesem scheint am besten eine andere Art zu fol-

gen (Tav. V. B. fig. 1—4), die ungefähr von derselben Grösse

ist, sondern den Körper rund ohne andere Bedeckung als

die weiche Haut hat, und eiförmig von schneewiesser glän-

zender Färbung mit rothbraunen Kiefern ist; sie bohrt sich

ebenfalls Gänge, sondern immer einfache und ordentliche

in altem Kieferholz (3). Ich habe diese Trombidium inerme,

niveum, corpore tereti ovato, ore rubro genannt.”

Opmerkingen. 1. Fig. Al, die de natuurlijke grootte

voorstellen moet, meet 2 mM., veel te groot voor

eene der Tritia's, waarvan de grootste 1,408 mM. is. 2.

Picea. 3. Pinus.

Aan beschrijving en teekening herkent men terstond een

Tritia. De klauwen zijn tridactiel, niet monodactiel, zooals

814 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

300. Trombidium loricatum Rathke 1799.

men uit zijne beschrijving opmaken zoude. De kleur wijst

Tritia ardua (C. L. KocH 1841) uit. Op den rug teekent hij

eenige te korte haartjes; in den tekst staat „fijne haartjes’’;

in werkelijkheid zijn het stijve borstels, maar zelfs MICHAEL

1888 noemt ze (p. 566) , flexible” en beeldt ze (t. 51. f. 8)

als distaal dunner wordende haren af! De levenswijze is goed

beschreven. Zeer vele Phthiracarıdae boren in dood en rot

hout. — De inerme is niet anders dan de Nympha. — De

ronde bal stelt een ei voor. — Vergelijk de figuren met die

van MICHAEL 888 t..01. f..8: ent 504

In rot hout van Picea en Pinus ; Bergen (Noorwegen).

(Eriophyidae.)

301.

(Vervolg van Deel I. p. 357. n. 91.)

(Adhuc sine nomine.)

(Sarcoptes gallarum tiliae TYRPIN 1835.)

(Eriophyes.)

Niets bijgekomen.

(Adhuc sine nomine.)

(Phytoptus macrochelus NAL. 1890).

(Eriophyes.)

[a 1797. PERSOON, Tentamen dispos. meth. fungorum;

p. 43. — Diagnostiseert Erineum acerinum. — In eene

„Obs.” zegt hij reeds: ,,Parum haesitavi, an haecce apparitio

in foliis reapse vegetabilibus est adnumeranda.” — Maar

hij komt niet op de gedachte, dat de woekering het gevolg

is van de steken van dieren.]

(Vervolg van Deel I. p. 359.)

(Phytoptus vitis LANDOIS | 1864.)

(Eriophyes.)

Niets bijgekomen.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 815

(Adhuc sine nomine.)

(Cecidophyes malinus NALEPA 1891.)

(Eriophyes.)

[m 1797. PERSOON, Tentamen dispos. meth. fungorum;

p. 43. — Diagnostiseert Erineum pyrinum. — „Obs. Parum

haesitavi an haecce apparitio in foliis reapse vegetabilibus

est adnumeranda.’’ — Zie mijne opmerking sub Eriophyes

macrochelus. }

(Vervolg van Deel I. p. 356.)

(Adhuc sine nomine.)

(Phyllocoptes thymi NALEPA 1889.)

Niet: Eriophyes thomasi, zooals in Deel I. p. 356 abusive-

lijk staat; want, die leeft op Rhododendron, niet op Thymus.

IDONOMIE.

(Zie ook Deel I. p. 360.)

Het lichaam der Acari (p. 4) bestaat uit één stuk 1804,

is lang, of kort, smal, of breed, dik, of plat 1778. Daar de

Acari over het algemeen tot de Insekten gerekend werden,

vindt men meeningen over het al of niet aanwezig zijn van

kop, borststuk en achterlijf. De kop is klein 1762, duidelijk

zichtbaar 1772. 1778., met het borststuk vergroeid 1762.

Het borststuk is goed zichtbaar 1778, niet zichtbaar 1778;

er is geen borststuk 1772; het is met het achterlijf vergroeid

1762.

Doordat SWAMMERDAM de larve van Piophila casei een

Acarus noemde 1738, werd zijne mededeeling, dat het lichaam

daarvan uit 12 segmenten bestond, waarvan het eerste den

kop vormde, door vele auteurs op Acarı toegepast 1775.

1791. 227. 1769. 1791. 268. 1768. 1781. Voor auteurs, die dat

niet zagen, waren zij „undeutlich”’ 1761, „moins marqués” 1771.

Acari onderscheiden zich van Araneae, doordat zij geen

spintepels bezitten, 1778.

Het lichaam draagt lange haren, of korte, of het is onbe-

haard 1778.

De bek is „une sorte de fourreau qui renferme la trompe”

1762. Ook worden de beide mandibels voor buizen aange-

zien, waardoor de Acarı zuigen 1776. Bij vormen als Bdella

vormen 3 ,,lames” of „valvules” eene „tube’’ of „siphoncle’’.

De monddeelen moeten bij eenige Acarı wel bijtend zijn,

anders zouden zij geen harde Insekten (in de collecties)

kunnen vernielen 1776. De mandibels eindigen in scharen

1799. 1804. De palpen worden wel eens antennen genoemd;

zij zijn korter dan de snuit 1762; zij zijn klein 1771, even lang

als de snuit (haustellum) 1775. Er zijn palpen, òf antennen

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 817

Idonomie.

1777, er zijn palpen en antennen 1777. 1787; er zijn geen

antennen 1771. 1778. 1799. 1804. De palpen zijn lang, of

kort 1778.

Zelden zijn er 4 pooten 1776. 1803. (Vermoedelijk waren

dat Anoetus, die de pooten III en IV onder het lichaam naar

voren gericht houden). De larven hebben 6 pooten 1771.

1775. 1778. Het 3e paar pooten ontbreekt 1778; omdat er

eene ruimte bestaat tusschen de pooten II en III. 1804;

het 4e paar komt na 1788. 1790. — Er zijn maar 6 pooten

1759. 1800. — Sommige soorten hebben constant 6 pooten

1804. (Dat zijn de in gedaante zoo afwijkende larven der

Trombidiidae en Erythraeidae). Bij dezen is ook geen af-

stand zichtbaar tusschen pooten II en III. 1804. — Er zijn

8 pooten 1704. 1759. 1762. 1764. 1769. 1771. 1774. &c. &c. —

De pooten zijn looppooten 1768. Zij bestaan uit vele leden

1778. De pootleden heeten „hanche, cuisse, jambe, tarse’;

maar er zijn ook „pièces intermédiaires”, zoodat er 5 of 6

leden zijn, „sans le tarse” (hier wordt vermoedelijk de prae-

tarsus bedoeld). 1790 (OLIVIER); de pootleden zijn: „deux

hanches, cuisse, jambe, tarse’’ 1804 (LATREILLE). De pooten

eindigen in één klauw 1761, twee klauwen 1800, in „des

crochets’’ (hoeveel?) 1778, en er is ook een caruncula (,,ves-

sie’) met „de petits crochets” (een, of twee?) 1778.

Er zijn twee oogen 1762. 1764. 1776. 1778.; zij zijn duide-

lijk zichtbaar 1778; soms moeilijk zichtbaar 1776. 1778.;

misschien ontbreken zij bij enkele 1776. Er zijn geen oogen

1722:

Onder het achterlijf, aan zijn basis (d. i. achter het 4e

pootpaar) bevinden zich de stigmata 1804.

De kleuren zijn verschillend naar gelang van het voedsel

1761.

Parasitidae. Lichaam ovaal 1796. 1802. 2. 1763. 3. 1778,

1604.53. 17.76. 1804. 8. 1763: 17722 1804. fig. 1. 2.3.3. 627.

8. 9. 10. 11, een weinig plat 1796. 1802. 5. 1804. 8. 1804, een

weinig convex. 5. 1804. — Het kan zijn glad 3. 1762. 8.

1763, glanzend 1804. 3. 1778. 5. 1804. 6. 1776. 8. 1763, hard 3.

1762. 1778, hoornachtig 1804, tamelijk hard 1804, dorsaal

hard 1796, dorsaal grootendeels hard 1802. — Er zijn 2 rug-

818 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

schilden 3. 1778. 1804. fig. 1. 2. 3. 5; het achterschild is drie-

hoekig 3. 1778. fig. 2. 3. 5; er is slechts één rugschild fig.

6. 7.8. 9. 10. 11. — Het lichaam is onbehaard 6. 1776, heeft

zeer korte haartjes 4. 1776, is weinig behaard 5. 1804, be-

haard 5. 1804. — Er zijn 2 oogen 1804. 5. 1776. 8. 1804.

fig. 1. 60; oogen werden niet gezien 1804. 5. 1804. 6. 1776.

Er zijn geen oogen 5. 1804. — De kleur is witachtig 3. 1769,

bleek 3. 1804, bleekgeelbruin 3. 1778. 4. 1776, bleekbruin

3.417741 lichtbruin. 2. 1763. 3. 1762; 11763-48211 763; 100d ton

geelachtig 3. 1775, aardkleurig 7. 1776, roestkleurig 3. 1791,

donker 1804, donkerbruin 8. 1772, kastanjebruin 5. 1776.

1804. 6. 1776. 8. 1804. Het lichaam is achter wit 3. 1762.

1763. 1775. fig. 3. 5; het lichaam is achter bleek gerand 5.

1804. 8. 1772. 1804. fig. 11; de achterrand is doorschijnend

5. 1804; er is geen bleeke achterrand 5. 1804. Ventraal is

het dier bleek, bleeker 8. 1763. 1804, vertoont schilden fig.

11, heeft 3 bruine vlekken (= schilden) 8. 1772. — Jonge

dieren zijn wit 5. 1776. 1804. — Thorax duidelijk 8. 1804.

De kop (het gnathosoma) is klein 3. 1778.

Normaal zijn van de mandibels alleen de naast elkander

liggende scharen zichtbaar 1804. Deze worden dan tezamen

,snuit” (rostrum) genoemd; deze is konisch en vertoont

zijdwaarts tanden 3. 1778; hij is spits 5. 1804. 6. 1776, ge-

spleten en bleek 8. 1804; zij worden te zamen ook wel „bek’’

genoemd; deze is kort 5. 1804; ook wel ,,kop’’; deze is toege-

spitst 4. 1776. Indien de scharen een weinig uit elkander

wijken, doen zij te zamen aan een schaar denken 8. 1773. —

De mandibels zijn lang 1796. 1802. 1803, onbehaard 6. 1776,

en eindigen in een schaar 1795. 1796. 1802. 1803. Zij bestaan

uit 3 leden, en wel 2 cylindrische en de schaar 3. 1778. 1783

5. 1804. 6. 1776. 1799. 8. 1804. De scharen zijn donker 6.

1776. 8. 1804, bruin 5. 1804. en spits 6. 1799. 8. 1804. De

twee vingers van de scharen zijn boven elkander 3. 1778.

5. 1804. fig. 4. De bovenste der digiti is de bewegelijke 3.

1778. fig. 4. De digiti zijn voorzien van tanden 3. 1778; deze

zijn kort, dik, kegelvormig en grijpen in de tusschenruim-

ten van den anderen digitus 3. 1783. fig. 4.

De maxillae zijn aanéén (te zamen gegroeid), membraneus,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 819

Idonomie.

vormen te zamen de onderlip (labium); deze is naar voren

in slippen verlengd 1795. Het labium vertoont 2 slippen en

2 crochets (cornicula) 1796. De hypopharynx wordt „trom-

pe” genoemd, is conisch, geciliëerd, met zijdelingsche apo-

physen 1804, of »Saugstachel”, is kort en spits 3. 1780, of

„sucoir” 5. 1804. De cornicula worden ook beschreven 1804.

5. 1804. 6. 1799. Hypopharynx en cornicula zijn tweemaal

afgebeeld in fig. 7 (p. 69) en de hypopharynx alleen in fig.

Sap. ZO).

De palpen zijn aan de basis der maxillae ingeplant 1795.

Zij zijn cylindrisch 1795. 6. 1799, draaddun 6. 1776, geleed

1802. 3. 1778, bestaan uit 3 leden 6. 1776. 8. 1804; 5 leden

1795. 1796. 1804. 5. 1804. 6. 1799; het le lid is het dunst 5.

1776. en het langst 6. 1776. De palpen zijn gebogen 1796.

1802. 8. 1804, s-vormig gebogen 5. 1776, langer dan de

„kop’’ (2 mandibelscharen naast elkander) 4. 1776, tamelijk

lang 5. 1776, zonder klauwen 1796, bleeker dan de pooten

8. 1804, behaard 5. 1776. 6. 1776, vooral het laatste lid 8.

1804.

De pooten zijn looppooten 1796. 1802, lang 3. 1762. 1778,

slank 5. 1804, behaard 3. 1778. 5. 1804, vooral de tarsus 5.

1804; langer behaard dan het lichaam 4. 1776. 5. 1804, met

krachtige borstels 6. 1776. Zij tellen 6 leden 5. 1804. —

De praetarsus wordt , filet” 5. 1804, of , file” genoemd 6.

1776. — Aan het einde der pooten is eene bewegelijke zuig-

nap (,vessie”, ,,Blase’’) met klauwen 1796. 1802. 5. 1804.

De zuignap is halfbolvormig (hol) 3. 1776, eene ovale, mem-

braneuse, bewegelijke blaas 3. 1778, ziet er uit als een thee-

kopje, als een regenscherm (samenklapbaar) 3. 1780, is twee-

lobbig 5. 1804, is geen blaas 4. 1776, heeft 2 klauwen 1802.

3. 1776, 1780. 1804. 4. 1776, 5. 1804. 8. 1804., die in de zuig-

nap verborgen zijn 3. 1780. De klauwen werden niet gezien

3. 1778. 5. 1804. — Pooten I zijn langer dan de andere 1804.

3. 1765. 1778. 5. 1804. 6. 1776. 8. 1804, dunner dan de

andere 1804. 5. 1776. 1804. 6. 1776. 8. 1772. 1804. Zij tellen

7 leden 4. 1776, 6 leden 8. 1804; femur, genu en tibia zijn

lang, cylindrisch 5. 1804; de tars is nog langer 5. 1804. 6.

1776, sterker behaard dan de andere leden 5. 1776. 8. 1804.

820 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

De klauwen van pooten I zijn niet zichtbaar. 5. 1776; pooten

I hebben geen klauwen 8. 1804. — Pooten II zijn dikwijls

veel dikker dan de andere, en zonderling gevormd 1804,

met kromme apophysen 5. 1804; dikker dan de andere 2.

1763. 4. 1776. 5. 1767. 6. 1776, weinig behaard 8. 1804, tel-

len 4 leden 4. 1776, 5 leden 5. 1776; hun tarsus is toegespitst

4. 1776. 5. 1776. 6. 1776. — Pooten III tellen 4 leden 4.

1776, zijn weinig behaard 8. 1804, dunner dan II en hun

tarsus is toegespitst 6. 1776. — Pooten IV zijn het langst

3. 1762. 6. 1776, dun, distaad dunner wordend 6. 1776,

even lang als I 6. 1776, korter dan I 3. 1778, langer dan II

en III 8. 1772, weinig behaard 8. 1804; de trochanter IV is

grooter dan tr. I—III 5. 1804; de pooten IV tellen 4—5

leden 6. 1776, 5 leden 4. 1776; de tarsus IV is toegespitst

4. 1776. — Pooten I en IV zijn langer dan II en III. Ac.

1129627427 19276:

Laelaptidae. Lichaam ovaal 13. 1804. 16. 1803. 17. 1799.

18. 1804. 20. 1799. 21. 1776. 22. 1769. 24. 1774. 1803, afge-

rond vierhoekig 22. 1795, min of meer plat 18. 1804. 20.

1799, convex 17. 1799, glad 18. 1804, hard, hoornachtig 17.

1799. Er zijn 2 rugschilden 9. 1765. Er is één rugschild, dat

den rug geheel, of bijna geheel dekt 17. 1799. 19. 1776. 22.

11.69.2127 938 11e46.,7..8. 9.10. 112.18 14,15: wandaarıdat

het lichaam soms achter bleek is 14. 1776. 17. 1799, en de

achterrand wit en doorschijnend 17. 1799. 18. 1804. —

Geen haartjes 21. 1776, twee schouder- en 2 achterrandbor-

steltjes 20. 1799. fig. 14; kort behaard 24. 1774. 1803. —

Kleuren: doorschijnend 21. 1776. 24. 1774. 25. 1776, wit

24 11774.5252 1/76; bleek 13. 18047 215) 1776, 23. Pl 9 ade

voorhelft witachtig 24. 1803, vuilwitgeel 22. 1739. 1769.

grauwgeel 22. 1795, lichtbruin 18. 1804, lichtkastanjebruin

14. 1776, tegelrood 16. 1803, bruinrood 24. 1803, roodzwart

13. 1804, donker 13. 1804, donkerbruin 20. 1799; twee ge-

slingerde zwarte lijnen (inwendig!) 23. 1799; vooraan bruin,

midden zwart, andere kleinere, donkere vlekken (inwendig!)

17. 1799. — De donkere inhoud der toppen der naar voren

gerichte darmcoeca werden voor 2 oogen aangezien 13.

1804. Geen oogen 21. 1776. Oogen? 24. 1774.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 821

Idonomie.

De kop is klein en spits (epistoom) 22. 1769. 24. 1774. —

De mandibelscharen zijn klein 19. 1776 hebben geen tanden

18. 1804, tanden 15. 1760, kleinere en spitsere tanden (dan

bij de Parasitidae) 13. 1804. — Van de maxillae werden de

cornicula beschreven 20. 1799. De palpen zijn bleek 17.

1799, behaard 18. 1804, naast elkander en onbehaard 24.

1774.

De pooten zijn (schijnbaar) onbehaard 16. 1803, weinig

behaard 22. 1769, 24. 1774, behaard 18. 1804, bleeker (dan

het lichaam) 17. 1799, doorschijnend 22. 1795. 24. 1774,

1803, ongeveer even lang 22. 1769. 24. 1774, dik, dicht bij

elkander, zoolang als de breedte van het lichaam, en eindigen

niet spits 24. 1774. — Pooten I en IV zijn langer dan II

en III 16. 1803. — Pooten I zijn dun 18. 18C4, iets langer

(dan II—IV) 24. 1803. Pooten II zijn dikker 13. 1804. 18.

1804, zonder apophysen 13. 1804. — Pooten III zijn korter

(dan II) 18. 1804. — Pooten IV kort 23. 1799. — Tarsen I

meer behaard (dan alle andere pootleden), en tarsen II—IV

lang, konisch 16. 1803; tarsi (niet alle) met sterke doorn-

vormige haren 18. 1804. — Praetarsi (,,tarsi’’) ovaal 18.

1804. Aan het einde der pooten zijn ,,Blasen” 13. 1803.

14. 1776. 25. 1776, geen blazen 22. 1769; 2 klauwen fig. 16.

— De pootleden zijn moeilijk te onderscheiden 21. 1776;

pooten I tellen 8, pooten II—IV meer leden 24. 1774.

Dermanyssidae. Het ei is wit en glanzend 26. 1740.

De larven hebben 6 pooten, die iets dikker zijn dan

die der ouders 26. 1740.

Nymphae. De individuen, die uit de larven komen,

hebben 8 pooten 26. 1740.

Adult Ovaal 26: 1776. 1718. 1803. 27: 1804. fig. 20:

soms in het midden iets ingeknepen 26. 1778. fig. 23,

plat 26. 18C3. 27. 1804, achter stomp 26. 1803, glad 26.

1778, spaarzaam met korte borstels bezet 26. 1778. 1803.

27. 1804. De huid vertoont fijne rimpels 26. 1740. fig. 20.

De kleur is paarlmoerkleurig, rood en purper door ingezogen

bloed 26 1740, vuilgeel, donkerbruin 26. 1776, grijs, violet

gerand 26. 1778, vuilwit 26. 1778. 1803, bleek met zwarte

vlekken, geelbruin 27. 1804. — Geen oogen gezien 27. 1804.

822 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

De snuit, of de vagina der mandibels (epistoom) is spits

26. 1740. 1778. 27. 1804. De mandibel(s) stiletvormig 26.

1740.

De palpen 26. 1702 zijn weinig behaard 26. 1740, vuilwit,

geleed, naar beneden gebogen 26. 1778.

Pootenzesn265 1702, acht 26. 17408917765 1778803) 27.

1804, doorschijnend 26. 1740. 1778, weinig behaard 26.

1740. 1778, kort behaard 26. 1776. 1803, barnsteenkleurig,

6-ledig; het le lid onder het lichaam 26. 1740, ongeveer even

lang 26. 1776, vuilwit, lang, geleed 26. 1778, tamelijk dik

26. 1778. 1803. De praetarsi („filets’’) doorschijnend 26.

1778, dun, distaad breeder wordend 27. 1804, met hechtschijf

26. 1740. 1776. 1778. 27. 1804, die bewegelijk is 26. 1778 en

2 klauwen draagt 26. 1740. 1778. 27. 1804. — Pooten I zijn

iets langer 26. 1740. 1778. 1803. 27. 1804; tarsen I zijn

beter behaard (dan alle overige pootleden) 27. 1804. ; pooten

IV zijn dunner en onbehaard 26. 1776.

Spinturnicidae. Lichaam afgerond 28. 1763. 1804, plat

28. 1804, achter verlengd; aan den achterrand 4 borsteltjes

28. 1804. fig. 25. 26, en een afgeknotte papil (kort cylin-

dertje) 28. 1804. fig. 26. H, vuil geelachtig 28. 1804. —

Mandibels aan het eind haakvormig (dat was een 3!); pal-

pen 3- (of 5-?) ledig 28. 1804. fig. 26. — Pooten even lang

als het lichaam 28. 1804, dicht bij elkander 28. 1763, zóó

aangehecht (= aan den lichaamsrand), dat het dier ook op

den rug gaan kan 28. 1776, 5-ledig; de leden moeilijk zicht-

baar, vol borstels 28. 1804, aan het eind stomp 28. 1763. —

Hechtnapjes samenvouwbaar 28. 1763. 1804, komvormig,

membraneus, bewegelijk, tweelobbig 28. 1776, karafvormig

28. 1804. Twee klauwen 28. 1776. 1804. Geen oogen gezien

28. 1804.

Antennophoridae. Het lichaam is ovaal, bij jonge dieren

wit, bij oudere donkerder, dorsaal behaard. Pooten I zijn

langer dan het lichaam. 31. 1763.

Uropodidae. Langwerpig en vóór spits 32. 1768. 33. 1768,

rond 36. 1776. 37. 1804, bijna rond: fig. 31. 32, platlensvor-

mig 37. 1804, boven convex 32. 1768. 36. 1791, in het midden

verheven 37. 1804, onder plat 32. 1768, bijna plat 36. 1791;

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 823

Idonomie.

schaal hard en uit één stuk; deze gaat met den rand iets

voorbij het lichaam; de rand is doorzichtig, zoodat men

een deel der pooten er doorheen ziet 32. 1768; hard 33. 1768;

hoornachtig, met vrije randen, vooral vóór 32. 1799, door-

schijnend, plat aan den rand, rondom met zeer korte bor-

steltjes 37. 1804, glad 32. 1768. 36. 1791, glanzend 32. 1768,

een weinig naar het roode bruin 32. 1768, bruingeel 33.

1768, bruin 35. 1792. 36. 1776, kastanjebruin 37. 1804, met .

stijve borsteltjes: fig. 29. — Onder is het scutum ventria-

nale geteekend: fig. 31.

Monddeelen moeilijk waarneembaar 32. 1799, niet gezien

37. 1804. Een kort, spits, kegelvormig deel, vermoedelijk

een zuigstekel (epistoom!) 32. 1768; het epistoom is getee-

kend: fig. 31. — De mandibels zijn lansvormig, 5-ledig 36.

1780. fig. 30, met spitse scharen 32. 1799. — Twee korte,

gelede palpen, die niet voorbij de schaal reiken 32. 1768,

5-ledig 32. 1799, 4-ledig, fig. 31.

Pooten kort, doorzichtig, met vele leden, met korte haartjes;

aan het eind een blaasje 32. 1768. Pooten I langer en iets

dikker 32. 1768, 6-ledig, met langen tarsus; deze met een

spatelvormig haar, een lang tasthaar, en met langere haar-

tjes dan elders; fig. 31; antenniform, met langen, behaar-

den tars; femur I dik, met interni-distalen knobbel; genu

en tibia kort; tarsus lang, bijna knotsvormig, iets zigzag,

met langere haartjes. — Pooten II—IV 3-ledig 37. 1804.

Argasidae. Van de Larvae is geen maat gegeven. Nymphae

als een gierstkorrel (1 mM.) 39. 1776. Adulti 6—8 mM. 1796.

38. 1804 L., 39. 1790. Lichaam rondachtig 1796, ovaal 1796.

1802. 1804. 38. 1794. 1804 L., rond 1802. 39. 1790. De rand

is verheven 38. 1794. 1804 H., soms scherp 38. 1804 H.,

soms breed en dik 39. 1790. De larven missen den rand 38.

1804 L. De schijf (de eigenlijke rug) daardoor konkaaf, doch

bij met bloed gevulde dieren in het midden verheven 38.

1804 H. Het lichaam overigens plat 1796. 1802. 1804. 38.

1794. 39. 1790, zeer plat 1796. 1802. 38. 1804 H. 1804 L.,

lensvormig 39. 1776, vóór minder breed 38. 1794. De huid

is beschubd 39. 1776, zoowel dorsaal als ventraal fraai ge-

teekend met geslingerde fijne lijnen en groefjes 38. 1804 H.,

824 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

ruw, vol verheven punten, vol groefjes, 39. 1790. — De kleur

is bleek 38. 1794, geelgrijs 38. 1804 L., grijspurper 38. 1804

H., vleeschpurper 38. 1804 H., bruinrood 39. 1776, donker-

roodbruin, eenkleurig 39. 1790; ventraal zwartbruin 39.

1776, bruiner 39. 1790. De groefjes donkerder 38. 1804 L.

De Larvae zijn aschkleurig zwart 38. 1804 H. De schijf is

donkerder (dat sluit in zich, dat de rand licht gekleurd is!)

en bruin gevlekt 38. 1794. — Oogen? 1804, zijn onduide-

lijk 1796.

Het gnathosoma (,,mond”, ,,zuigsnuit’’, ,,kop’’) is ventraal

17952 1796: 11802. 1803. 38. 1804 H.. 1804 L. 39. 17761790:

— De monddeelen (hypostoom + 2 mandibels) vormen een

soort van bek 1802. De bek, zuigsnuit, snuit, is enkelvoudig

1795, konisch, naar voren gericht 1796, bestaat uit 3 zeer

harde deelen 1796, 3 getande deelen 1804, 3 zeer harde, on-

behaarde ,lames” (klingen, lemmers) 1802. 1803. — Het

onderste (der 3 deelen) is getand en hol 1796, beiderzeids

gezaagd 1804, is ventraal van naar achteren gerichte zaag-

tanden voorzien 38. 1793. — De twee bovenste zijn distaal

en extern gezaagd 1804. — De palpen zijn niet zichtbaar

39. 1790, duidelijk 1795, dun, even lang als de bek, naar

voren gericht 1796. 1802, geleed 1796. 1802. 1803. 1804,

4-ledig 1796, kort, gebogen 1796, konisch 1796. 1802. 1803,

vormen geen scheede 38. 1804 L.

Er zijn zes pooten (Larvae) 1796. 1796. 1802), acht (Nym-

phae, Adulti) 1802. 39. 1776. 1790. Zij zijn kort 39. 1776,

ventraal in het midden geplaatst 1804, aan de voorste helft

39. 1776. De leden zijn dun 1804, 5 in getal 39. 1790. De

klauwen zijn zichtbaar 1804, dun en gebogen 39. 1790. Er

zijn geen „vessies’ 1804.

De ,,anus” (= apertura genitalis) ligt vlak achter de „zuig-

snuit” (gnathosoma) en is verheven 39. 1790.

Ixodidae. De lengten zijn zeer verschillend opgegeven,

meestal in „lignes”, of met voorwerpen vergeleken; van

„equal to that of a small pin’s head” 57. 1763; tot „like a

bean 57. 1769,8B: en: 16.9. mM. 42: 1762.

De vorm is rond Ix. 1801. 41. 1763. 42. 1742. 57. 1725.

1787 E. enz., buna-rond Ix. 1802 L..47.:1778:582.17.278%

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 825

Idonomie.

nvaalt42. 1758: 1261 Ie 1762:,176375. 1772 Benz voor

smaller 42. 1779 F. 48. 1772., achter breeder Ix. 1804 H.

42. 1772 B. 52. 1781, plat Ix. 1804 H. 42. 1742. 1758. 1761 L.

1763 B. enz., zeer plat Ix. 1796. 1802. 47. 1778, volgezogen

bolvormig Ix. 1796, als een erwt 42. 1742, als een boon 57.

1769, bolovaal 42. 1758 L. 1761 L. 1761 P. 1778 G. 68. 1803,

vet 42. 1761 P., afgerond langwerpig vierkant 42. 1763 B.,

ter zijde een weinig konkaaf 42. 1778 G., eivormig 42. 1778

G., konvex 42. 1778 G. Door de houding der pooten: als

een krab 57. 1796.

Zij zijn tamelijk hard Ix. 1804 H., hard 42. 1772 P. 1777

Empleo G., glad 42. 1763 B. 1777 Pi 1778:G 1798.518011 enz.,

elanzend. 42. 1763 B. 1772 P. 1778 G. 1801 V. 44. 1763. enz.,

onbehaard 44. 1798, spaarzaam met korte borsteltjes bezet

42. 1772 P. 44. 1781. segrijnig 42. 1778 G.

De kleur is variabel 42. 1781 S., ongevlekt 57. 1787 F.,

zwart 42. 1763 B. 1778 G. 45. 1787. 50. 1778. 1798. enz,

donker 44. 1798. 61. 1775., violetbruin 42. 1758. 1762.,

bruin 42. 1762. 1775 F. 1794 F. 1801 V. 44. 1763. enz., rood-

bruin 42. 1762, zwartbruin 42. 1763 B. 45. 1804 H. 52. 1781.,

roestbruin 42. 1763 S. 1779 F., 1787 F. 64. 1794., geelbruin

42. 1768 V. 1791 V. 57. 1787 F., grijsroestbruin met enkele

zwarte vlekjes 42. 1781 S., lichtbruin 42. 1798., donkerbruin

45. 1764. 47. 1778. 48. 1775., olijfbruin 48. 1772. 57. 1772

P. 59. 1793., donkerroestbruin 54. 1775., donkerkastanje-

bruin 58. 1778., purperbruin 64. 1804 H., kastanjebruin

met geelokerkleurige vlekken 66. 1778., loodkleurig 68.

1803., leikleurig 42. 1778 G., aschgrauw 41. 1763., aschgrauw

met gele vlekken 42. 1557 C., achter donkerder 42. 1772

P., zwartviolet 42. 1778 G., de roestkleurige teekening is

uitvoerig beschreven 50. 1798., grauw 64. 1776., aschkleu-

rig en roodbruin in vlekken en lijnen 64. 1804., rood 42.

1772 P. 47. 1778. 69. 1776., bloedrood 42. 1777 P., geelrood

42. 1804 H., donkerrood 47. 1778., rossig 58. 1778., roodach-

tig 42. 1775 H., roodachtig geel 42. 1777 P., bleekroodgeel _

42. 1778 G., geel met zwarte vlekken 57. 1725., geelachtig

42. 1762. 1794 F., bleek 42. 1758. 1761 L., geelachtig wit

42. 1769 H. 1772 P., waswit 42. 1789 R., blauwachtig wit

826 DR. A.. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

42. 1764 H., grijs-en-wit gevlekt 57. 1787 F., met netvor-

mige witte teekening 64. 1794., wit met bruine vlekken 64.

1804 H., achter met 3 witte strepen (zie ook fig. 44) 42.

1798., witachtig 42. 1761 P. 1772 B. 1775 V. 64. 1776., wit

42. 1710., goudgevlekt 48. 1775. 52. 1781. 59. 1793., met

metaalglans 59. 1793., de goudgroene teekening is uitvoe-

rig beschreven 48. 1772. 54. 1775. 61. 1775. Van het schildje

loopen bruine strepen naar achteren 42. 1748. 1761 L.

Aan de onderzijde: tusschen de pooten zwart (vermoede-

lijk dus: basis capituli + alle coxae) 42. 1772 P. 1777 Ps

onder heldergrijs 47. 1778., onder lichtbruin 52. 1781. 55.

1763., onder rossig 58. 1778.

Het schildje is rond 42. 175815 1761" Lt 17615 Pl 77 SIG

1789 Renzmovaal. 4271758 E 1758 GAU OPEN ZI

1763 S. enz., driehoekig 47. 1778., drielobbig 50. 1798. 68.

1803 (zie ook fig. 60). 69. 1776., hartvormig 57. 1772 P.,

achter rond 42. 1779 F., vöör met excavatie, waarin de kop

past Ix. 1804 L. 42. 1781. 55. 1763., glanzend 41. 1763.

42. 1762. 1763 S. 1778 G., glad 42. 1777 P. 1778 G., segrijnig

42. 1778 G. — Het dekt de voorhelft van den rug 42. 1772 P.

— Hetas zwart 4211772 P. 1775 V. 1277 Br ZZENG EEZ NE

enz., zwartachtig 57.1772 P.,bruin®42: 1758) G. 41761 B2

1762. 17632 52 17778. G., venz.j vgrijsroestbruins 42217815%

lichtbruin 57. 1759., grijs 42. 1781 S., rood 41. 1763., bleek

50. 1798., geel 58. 1778., wit 50. 1798., met witten rand 42.

1779 F., hier en daar grijs gevlekt 42. 1781 S., in den achter-

hoek met witte vlek 47. 1778., geel-en-rood gevlekt 50.

1778., met 3 gouden vlekken 57. 1772 P., met 2 witte extern

diep ingesneden rhombische vlekken 60. 1798., wit met 5

stralende bruine vlekken en puntjes 64. 1804 H. Er is geen

schildje (= het schild dekt den heelen, of nagenoeg den

heelen rug: 4) 42. 1778 G. 1781 S.

Oogen niet gezien Ix. 1804 H. 42. 1781 S., onduidelijk Ix.

1796., bijna onzichtbaar Ix. 1804 L., twee Ix. 1801., wit,

glanzend, verheven 47. 1778.

Rand verheven 42. 1746. 1761 L. 1775 F.. 1778 G. 1794

F. 47. 1778., glad 42. 1804 H. 45. 1804 H., wit 42. 1794 F.

45. 1764., geelbruin 55. 1763., doorschijnend zeer licht bruin

HISTL!OVERZ DI ACAROLOGIE. IH. 827

Idonomie.

42. 1778 G. — Aan den achterrand gegolfd 47. 1754., gestreept

48. 1775. 64. 1794., 10 (lees 11) ronde lichte vlekjes (op 11

festoens) 66. 1778., dik met witte strepen 50. 1798., 8 strepen

(9 festoens), waarin een diepe punt 55 1763., 10 strepen (11

festoens) 45. 1764. 57. 1787 F., gekerfd 45. 1804 H. 48. 1775.

50. 1798. 57. 1759. 59. 1793. 60. 1798. 64. 1804 H., 10 festoens

48. 1772., 13 festoens 64. 1776.

Cervikaalgroeven 42. 1763 S. 1781 S. (zie ook fig. 39).

2801772. 51. 1772 P. (zie ook fig. 50). 1787 FE. 58. 1778. 59.

fig. 53. — Mediane groeve 42. 1764 H. 1778 G. 1789 R. 57.

1772 P. 58. 1778. 69. 1776. — Laterale groeven 42. 1763 S.

1764 H. (zie ook fig. 41). 1778 G. 1789 R. 48. 1772. 57. 1772

P. 1787 F. 58. 1778. 69. 1776. — Genitaalgroeven 42. 1764

H. (zie ook fig. 41). 1778 G. 57. 1772 P. 58. 1778. 69. 1776.

— Postanale groeve 57. 1772 P. 69. 1776 (zie ook fig. 61).

Putjes (ponctuations). Gepunt, 2 kleine punten boven

den anus 54. 1775., met puntjes 59. 1793, met bruine puntjes

66. 1778., duidelijk, veel vooraan 48. 1772., vele onduidelijke

witte stippen 57. 1787 F., schildje met een aantal zwarte

punten 58. 1778., schildje met bruine punten 60. 1798. Aan

de zijden met punten 48. 1775. 1804 H. Met de loupe ver-

spreide puntjes 42. 1781 S.

Stigmata, Peritremata. Zonder zichtbare stigmata Ix. 1804

L., konkaaf, met centrale verhevenheid, „qui a l'air d'un

stigmate” 42. 1778 G., ,,verrucae” in het midden met een

zwarte punt 55. 1763. Aan den rand van boven zichtbaar

61. 1775. Zijdelingsche openingen Ix. 179.

Anus niet gezien 42. 1781 S., wel gezien Ix. 1795. 42.

1764 H. 1778 G. 57. 1772 P. 66. 1778. 69. 1776., verheven,

omgeven door bruine cirkel 47. 1778. Anaalheuvel 48. 1772.

Verhevenheid (= genitaalheuvel) tusschen coxae II 48.

1772., tusschen coxae III 66. 1778., tusschen coxae IV 42.

1773 G. In die verhevenheid is eene opening Ix. 1804 H.

De huid is zeer fijn gerimpeld 57. 1772 iP:

Basis capituli. „Eene soort insnoering” Ix. 1804 H., Een

,support” Ix. 1804 L., „thorax’’ 64. 1804 H., oi door

eene insnoering van het lichaam gescheiden, bewegelijk 42.

1778., klein 42. 1778. 1779 F. 45. 1764. 47. 1778. 48. 1772.

828 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

57. 1772 P., zeer kort 62. fig. 55., bijna hartvormig 42. 1779

F., ongeveer 5-hoekig 42. 1780 (fig. 41) G., glanzend 42.

1229. BE.) zwart 429177851779) bruin 422717789571..10258

donkerroestbruin 61. 1775., roestbruin 68. 1803., kastanje-

bruin 42. 1710., in het midden wit 45. 1764. — De areae

porosae werden gezien 58. 1778.

Het geheele gnathosoma (capitulum) wordt „bec’’ genoemd,

en bestaat uit een ,,support’’, de ,,trompe” en de ,,antennen”.

Ix. 1804 L.

De mandibels, het „hypostoom” en de palpen worden

te zamen „bec’’ genoemd Ix. 1804 L.

Het gedeelte tusschen de palpen wordt als één geheel

beschouwd en ,,bek”, „snuit”, ,,zuigsnuit’’, ,,rostrum”’ ge-

noemd. — Het is zeer hard. Tx. 1802 L. 1803. 1804 L. 42.

1778 G., recht Ix. 1804 H., stijf 42. 1778 G. 47. 1778 G. 57.

1765., cylindrisch 42. 1778 G. 48. 1772. 57. 1772. 66. 1778.,

plat 57. 1787., distaal toegespitst 42. 1778 G., spits 44.

1763., konisch Ix. 1804 H., elsvormig 42. 1779., distaal af-

gerond 42. 1778. 47. 1778. 66. 1778., stomp 45. 1764. 48.

1772., langer dan de kop 42. 1778., zoo lang als de kop 64.

1804 H., lang 42. 1778 G. 44. 1763. 66. 1778., langer dan de:

palpen 45. 1764., kort 42. 1779. 1789 R., beiderzijds ruw 42.

1777 P., beiderzijds met achterwaarts gerichte tanden 41.

1763. 42.1 772:B217178:G.1780.G. 52e 17815 57-1799 6447767

ventraal met achterwaarts gerichte tanden 59. 1793., door

scheeve rijen ruw 48. 1772., naar beneden gebogen 47. 1778.

66. 1778., rood 42. 1789 R., wit 45. 1764, grijs 57. 1787.,

geelachtig 61. 1775., bruin 45. 1764.

De snuit bestaat uit 3 stukken Ix. 1804 H. 42. 1796. 57.

1799., uit 3 platte deelen (,,lames’’) Ix. 1796. 1801. 1802 L.

1803. 1804 L.

De mandibels (bovenste „lames’’) liggen naast elkander

Ix. 1804 H., zijn puntige harde scheeden Ix. 1795. en distaal

extern gezaagd Ix. 1804 H. met externe weerhaken (zie ook

fig. 43). 42. 1780 G.

Het hypostoom (onderste „lame”, ,onderlip”, ,,bek’’) is

zeer hard, driehoekig, een weinig konkaaf Ix. 1795., met

overlangsche groeve Ix. 1804 L., beiderzijds met achter-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 829

Idonomie.

waarts gerichte tanden Ix. 1795. 1796. 1804 H. 41. 1763.,

ventraal met gebogen dwarsrijen van tanden fig. 41. — Zie

ook hierboven bij „het gedeelte tusschen de palpen’’.

De palpen („antennae”, ,,bras”, „palpi”’) omsluiten den

snuit als eene scheede Ix. 1795. 1796. 1804 H. 1804 L. 42.

1779 F. 1781 S. 48. 1772. 58. 1778. 64. 1804 H., vormen een

bek Ix. 1802 L. 1803., zijn kort Ix. 1801. 1802 L. 1804 H. 45.

1787. 48. 1772. 50. 1798. 66. 1778., tamelijk lang 42. 1801 V.,

lang 42. 1778 G. 44. 1763., even lang als de snuit 42. 1779 F.

57. 1772. P. 66. 1778., iets langer dan de snuit 48. 1772.,

zoo lang als de basis capituli 64. 1804 H., plat 42. 1772 P.

1777 P. 1778 G., dik 48. 1772., bijna cylindrisch Ix. 1795.,

cylindrisch Ix. 1804 H. 47. 1778. 66. 1778., knotsvormig

= 1799: 1804 H. 42.1758 L. 1761 P. 1762. 1772 P. 45.

1804 H. 52. 1781., distaad breeder Ix. 1804 H., in het midden

breed 42. 1778 G. 1804 H., extraad verbreed (of dikker) 44.

1763. 45. 1787. 50. 1798., dikker dan het rostrum 44. 1763.,

stomp Ix. 1795. 1796. 1802 L. 1804 H. 44. 1763. 48. 1772.

55. 1763. 57. 1772 P., distaal afgerond 42. 1778 G. 47. 1778.

66. 1778., van binnen hol Ix. 1795. 64. 1804 H., weinig en

kort behaard 42. 1778 G. 44. 1763., extern met borstels

geciliëerd Ix. 1804 H., 52. 1781., geleed 47. 1778., eenledig

Ix. 1792., tweeledig 48. 1772., drieledig Ix. 1804 H. 1804 L.;

het eerste lid is kort, klein, zeer kort, rond. Ix. 1804 L. 42.

1778 G. onbewegelijk Ix. 1804 H.; het tweede lid is langer

Ix. 1804 H., groot, breed, ovaal 42. 1779 F.; het 2e en 3e lid

zijn even groot Ix. 1804 L.; het 3e lid is donkerder 45. 1804

H. De palpen zijn donkerder (dan het lichaam) 42. 1794 F.,

zwart 69. 1776., roestbruin 47. 1778. 55. 1763., roestgeel 47.

1778., geelbruin 44. 1798., grijs 57. 1787., bleek 44. 1781. —

By het & zijn de palpen kort en dik, met het le lid bewege-

lijk, dikker dan de snuit 42. 1778 G.

De pooten zijn vóóraan ingeplant Ix. 1804 H. 42. 1778 G.,

dicht bij elkander, de coxae („bases’’) raken elkander, zijn

beiderzijds contigu Ix. 1804 H. 42. 1778 G. 48. 1772., (na

goede voeding:) even ver van elkander 41. 1763. 42. 1772 P.

51. 1772 P. (somtijds) zes in getal 57. 1725. De pooten zijn

middelmatig lang 42. 1772 P. 1777 P., lang 42. 1778 G. 47.

830 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

1778. 66. 1778., tamelijk lang 42. 1778 G., even lang 42.

1781 S., bijna gelijk in lengte 42. 1777 P., ongelijk in lengte

57. 1725., I is iets langer dan de andere 42. 1779 F. 57. 1787.,

I en IV zijn langer dan II en III. 41. 1763. 42. 1764 H. 1778

G. 48. 1772., spaarzaam behaard 41. 1763. 42. 1772 P. 1778

G., met fijne haartjes ruw 42. 1777 P., kort behaard 42.

1778 G., met vele korte borsteltjes 42. 1778 G., met eenige

witte borsteltjes 47. 1778., zeer hard 42. 1778 G., dun 42.

1781 S. 57. 1772 P., tamelijk dik 47. 1778. 66. 1778., naar

voren gekromd 42. 1778 G.; bij het 4 is poot I dikker dan de

andere 42. 1778 G., glad 48. 1772., zwart 42. 1772 B. 1772 P.

1778 G. 1779 F. 69. 1776., bruin 42. 1778 G. 45. 1764. 50.

1798. 55. 1763. 64. 1804 H., roodbruin 41. 1763., roestbruin

45. 1787. 47. 1778. 47. 1778. 68. 1803., geelbruin 44. 1798.

lichtbruin 57. 1725., grijsbruin 57. 1772 P., donkerbruin,

58. 1778., kastanjebruin 66. 1778., rood 42. 1789 R., 64.

1776., bruinrood 61. 1775, donkerder (dan het lichaam)

42. 1794 F., roestgeel 47. 1778., grijs 48. 1772. 57. 1787 F.,

bleek 42. 1762. 44. 1781., ongevlekt 57. 1787 F. — De coxae

zijn kastanjebruin 42. 1710, onbewegelijk, „incorporé dans la

peau’ 42. 1778 G. — De leden distaal met witten ring, wit

42. 1778 G., 45. 1764. 1787. 1804 H. 47. 1778. 48. 1772. 50.

1798. 54. 1775. 55. 1763. — De pooten tellen vijf leden 47.

W78 48: 12772. 57. 1772 P.,: zes.leden‘42; 1778 G.,vzesaa

zeven leden 42. 1789 R., vele leden 42. 1781 S. — De prae-

tarsus („laatste lid’, „filet, „filet cylindrique”, „peduncu-

lus”) is een bewegelijk knotsvormig stuk Ix. 1796., zeer

klein Ix. 1804 H., kort, bewegelijk 42. 1778., kort, dun,

47. 1778., 48. 1772., 57. 1772 P. — Er zijn 2 klauwen Ix.

1804 H. 42. 1778 G. 1781 S. 47. 1778. 48. 1772., onder de

hechtschijf, in de hechtschijf opgenomen, tamelijk lang 42.

1778., klein 42. 1781., dun 47. 1778. 57. 1772 P. — De hecht-

schijf (,manche”, ,,ventouse”, ,, vessie”, ,, membrane”, „pul-

villum’’) is boven de klauwen Ix. 1804 H., een rond schijfje,

zeer doorschijnend 42. 1778 G., 1781., vuilwit 69. 1776;.

hechtschijfje I is driehoekig, tweemaal grooter dan II—IV,

42. 1778..G.

Scutacaridae. Witgroen. Vele haartjes; robijnroode

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 831

Idonomie.

oogen; rug zeer konvex, pooten behaard. 70. 1780.

Labidostommidae. Ovaal, voorrand hoekig; beiderzijds een

wrat. Hoornachtig. Donkerkastanjebruin. De jongen (Nym-

phae) lichter. lets grooter dan Acarus coleoptratorum. Pooten

+ even lang; leden onduidelijk; tarsen distaal dun, twee-

lobbig (= 2 à 3 dikke klauwen). Pooten I dichter behaard,

distaal met tastharen 71. 1776 S.

Rhagidiidae. Tamelijk groot. Zware mandibels met kleine

schaar. Achter de mandibels een vleezige prop met fijne

korte haartjes. Twee oogen 72. 1799 R.

Tydidae. Zeer klein 73. 1804 H. Langwerpig, langruitvor-

mig 73. 1804 H. 76. 1803 S. of gedrongener 77. fig. 66.

Thorax (propodosoma) + driehoekig 73. fig. 65. soms bultig

73. 1804 H. Abdomen (hysterosoma) + trapezoidaal, vóór

breeder 73. fig. 65.; schouders duidelijk, stomp 76. 1803 S.;

zie ook fig. 65; achter stomp 73. fig. 65. 76. 1803 S.; vooraan

soms bultig 73. 1804 H. Scheidingslijn duidelijk 73. 1804 H.;

zie ook fig. 65. Lichaam soms met 6 ringen 77. 1776 S., ter

zijde een weinig konkaaf 73. 1804 H.; zie ook fig. 65. Twee

oogen 74. 1759 L. Schouders ieder met 2 stijve rechte bor-

steltjes 73. 1804 H. Achterrand met 8 stijve, gebogen bor-

steltjes 73. 1804 H., met 4 borsteltjes langer dan bij limacum.

Voorlijf (propodosoma) beiderzijds met een dito 76. 1803 S.

Lichaam met weinig borsteltjes 77. 1776 S. Eenige nevel-

vlekken (inwendig) 73. 1804 H.

Snuit konisch, naar beneden gebogen 73. 1804 H. Palpen

dik 76. 1803 S. Pooten II en III van elkander verwijderd

71. 1776 S. Pooten met stijve, rechte borsteltjes 73. 1804 H.,

hariger dan het lichaam 77. 1776 S., alle even lang 76. 1803

Sell: 1716 S.

Roodbruin, onder het mikroskoop bruingroen, doorschij-

nend 73. 1804 H., oranje 74. 1759 L., geelachtig 76. 1776 S.

wit 77. 1776 S.

Anystidae. Verschillend van grootte An. 1804., zoo groot

als een papaverzaadje An. 1749., als een gierstkorrel. 78.

1781 S. — Verschillend in vorm An. 1804; ovaal 78. 1763 S.

1776 S. 1781 S. 80. 1804. 81. 1804 H. 83. 1804 H., lensvormig

78. 1803 S., langgerekt 82. 1804 H. — Gevuld 78. 1754.,

832 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

vleezig 80. 1804 H., depres 78. 1804 H., glanzend 78. 1804 H.

— Achter breeder 78. 1804 H., stomp 78. 1763 S. 1804 H.,

met afgeronde hoeken 78. 1804 H. — Vöör met bolvormig

kussentje, waarop 2 naar voren gerichte haren 78. 1804 H.

— Haren, of borstels, tamelijk lang An. 1804., recht, lang 78.

1781 S., wit 78. 1804 H. 80. 1804 H., weinig in aantal, spaar-

zaam behaard An. 1804. 78. 1763 S. 1766 S. 1781 S., in

dwarsrijen van 6. 4. 4. 2. 6. geplaatst. — Oogen zwart 78.

1776 S. 1804 H., roodbruin 78. 1803 S., donkerder 80. 1804

H., klein 78. 1804 H., ver van elkander, aan de zijden 78.

1803 S. — Verschillend in kleur An. 1804., rood An. 1749.

78. 1754. 1763 S. 1776 S. 1781 S. 1804 H. 80. 1804 H. 81.

1804 H. 82. 1804 H., oranje 78. 1803 S. De zijden donkerder

78. 1754., achter bruin 78. 1763 S., twee donkere of zwarte

langslijnen, vóór breeder, achter convergeerend 78. 1804 H.,

bruin An. 1749, geel, ter zijde met een donkergele vlek 83.

1804 H., witachtig An. 1749.

Snuit zwart 78. 1763 S., kegelvormig 83. 1804 H. — Man-

dibels slank, met klauw 81. 1804 H., die bewegelijk is 78.

1804 H. — Palpen tegen den snuit aangedrukt 80. 1804,

behaard 78. 1763 S., met haren en stekels 78. 1804 H., of 2

soorten van haren: de lange + | op de leden, de korte meer

scheef An. 1804. Het le lid zeer kort, het 2e zeer groot, het

3e korter, vóór intern met 3 sterke gladde doorns of klauwen

78. 1804 H., of het eindigt in 1 klauw met ventralen neven-

klauw 81. 1804 H., (dit 3e lid distaal) stomp 78. 1763 S.,

en draagt een ventraal appendiculum 78. 1804 H.

Aan de basis van den snuit twee zijdwaarts gerichte,

kleurlooze, distaal breedere en afgeknotte hoorns 78. 1804 H.

80. 1804 H.

De pooten staan even ver van elkander An. 1804., zijn

even lang An. 1804. 78. 1776 S. 1781 S. 1804 H. 80. 1804 H.,

lang 78. 1781 S., korter 78. 1803 S., dun 80. 1804., stralend

gericht 78. 1781 S., behaard 78. 1763 S., alzijdig behaard

78. 1776 S., met | staande haren 78. 1776 S., afstaande,

rechte, lange borstels 78. 1781 S., met haren en stekels 78.

1804 H., met 2 soorten van haren: de lange | op de leden,

de korte meer scheef An. 1804. — Rood 81. 1804 H., bruin

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 833

Idonomie.

78. 1763 S., bleek 80. 1804 H., bleeker 78. 1781. S., wit 82.

1804. — Twee klauwen, een trechtervormig empodium en

2 kussenvormige pulvilli 78. 1804 H. Eene soort heeft 6

pooten 80. 1804 H.

Tetranychidae. Eieren bolrond 85. 1804 H. 86. 1804 H.,

wit, als een urn, met deksel met stralende lijnen en in het

midden verheven. 90. 1804 H. — Larvae. Afgerond ruit-

vormig; schouders duidelijk, scheidingslijn duidelijk; 3 oogen

in elken achterhoek van het ,,corcelet’’ (propodosoma); dit

met 4, het abdomen (hysterosoma) met 6 witte borsteltjes;

de achterrand met vele dito. Rood. Zes pooten, met vele

borsteltjes, met 6 leden; deze alle even lang. Pooten I langer;

II de kortste 90. 1804 H.

Adulti. Zeer klein, nauwlijks zichtbaar 85. 1778 G. 86.

1776. 90. 1781 S., ovaal 85. 1778 G. 1804 H. 89. 1763. 90.

1776 M. 91. 1776., ovaalrond 90. 1762. 1781 S. 1803 S. 1804

H.; de zijden golvend 85. 1804 H.; de achterrand gekarteld

91. 1776. — Doorschijnend 85. 1759. 1762 G. 1767 L. 1804

H. 86. 1767. 1776., glanzend 89. 1763. 90. 1776 M., glad 90.

1781 S., dik 90. 1762. — Met weinige korte haren 86. 1776.,

met lange haren 86. 1776., met tamelijk lange haren 86.

1781., zonder haren 90. 1781 S. — Oogen twee 85. 1804 H.

86. 1781., zes 90. 1804 H., klein 86. 1776., zwart 86. 1776.

1781., ver van elkander en ver naar achteren 91. 1776., drie

in elken achterhoek van het propodosoma (,,corcelet’’) 90.

1804 H. — Kleur verschillend naar gelang van het voedsel

86. 1776., bleek 85. 1805 H. 86. 1776., bleekgeel 85. 1804 H.,

geelachtig 85. 1778 G. 90. 1803 S., witgroen 85. 1754. 1778

G., oranje 85. 1759. 1762 G. 1804 H., rood 85. 1767 L. 86.

IWe7 W776: 1781:.905 1762. 1781 S5 donker rood 90.1762},

als geronnen bloed; propodosoma („het voorste deel) geel-

achtig; zoo ook een vlek in het midden van het hysterosoma

91. 1776., bruin 85. 1768 V., lichter en donkerder bruin 90.

1804 H. Aan de zijden: eenige vlekken, die in aantal, vorm

en plaatsing variëeren 85. 1804 H., een groote vlek 86. 1804

H., bruin 85. 1767 L. 86. 1767. 1776. De maag schijnt donker

door 86. 1776.

Mandibels („voelhoorns’’) naaldvormig 91. 1776. — Pal

834 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

pen („bras’’, „antennen’’) tegen de snuit (,,téte’’) aangedrukt,

bewegelijk, eindigen in een haartje (aan tibia) 85. 1778 G.,

lichter rood 86. 1781. 90. 1781 S., geelachtig 91. 1776. Palp-

tibia met blauw (,,spitzes Glied’); palptarsi („Kölbchen’’)

rond 91. 1776. — Fig. 79 (n. 90) vertoont naast het gnatho-

soma 2 „hoorntjes’’; zij worden niet in den tekst vermeld.

Pooten + even lang, tamelijk dik, doorschijnend 85. 1778

G., wit 85. 1778 G. 90. 1776 M., lichter rood 86. 1781. 90.

1762. 1781 S., geelachtig 91. 1776., behaard 85. 1778 G.

18C4 H., met tamelijk lange haren 86. 1781, met korte haren

91. 1776. — Pooten I en II van III en IV verwijderd 85.

1778 G. 86. 1776. — Pooten I langer 89. 1763. 90. 1781.,

zeer lang 90. 1762. 91. 1776., zoo lang als het lichaam 90.

1762., 2 x langer (dan de andere ) 90. 1776 M., meer dan

2 x zoo lang 90. 1803 S., de langste 90. 1804 H., naar voren

gestrekt 90. 1803 S. 91. 1776., II en III kort 90. 1762. 1804 H.,

+ even lang 90. 1804 H.

Raphignathidae. Zeer klein, kleiner dan 7yr. farinae 93.

1776. nauwlijks zichtbaar 92. 1803. 94. 1803., afgerond ruit-

vormig 92. 1803., lang-ovaal 93. 1776, lensvormig met scher-

pen rand 94. 1803., achterrand 3-tandig 92. 1803., met korte

haartjes 93. 1776., rondom met sterke, niet zeer lange, niet

dicht staande borstels 94. 1803. Rood 92. 1803. 93. 1776.

94. 1803, met eenige zwarte vlekjes 94. 1803. — Palpen

recht naar voren gestrekt, met korte haartjes 93. 1776. —

Pooten III de kortste 92. 1803., + even lang, niet bijzonder

gevormd, met korte haartjes 93. 1776.

Cheyletidae. Nauwlijks zichtbaar 95. 1781. 99. 1781,

tenzij tegen het licht gehouden, of op een zwarten grond

95. 1781., uiterst klein 96. 1778., iets grooter dan Tyr. fari-

nae 97. 1794. — Ovaal Ch. 1796. 1802. 95. 1781. 96. 1778.

97. 1794. 99. 1781., gelobd 99. 1781., week, gevuld Ch. 1796.

1802., doorschijnend 95. 1781. 99. 1781., een weinig plat

96. 1778., depres 97. 1794., bleek 95. 1781., wit 99. 1781.,

zeer bleekrood 96. 1778., bleekroestbruin 97. 1794., spaar-

zaam met korte haren bezet; aan de schouders een zijd-

waarts gerichte borstel 95. 1781., met witte schubben; deze

ziin plat, eenige langgerekt, gesteeld; tusschen pooten II

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 835

Idonomie.

en III een zijdwaarts gerichte schub; eenige steken voorbij

den achterrand 96. 1778.; spaarzaam met distaad verdikte

haren 97. 1794.; de achterrand met 2 divergeerende borstels

zoo lang als het lichaam 99. 1781. — Oogen (sic!) duidelijk

Ch. 1796., klein, rond, doorschijnend 95. 1781.; de figuur

vertoont 4 oogen (sic!) 95. fig. 82.; geen oogen 99. 1781.

Gnathosoma (,,thorax’’) een weinig terugtrekbaar, + ruit-

vormig 95. 1781., (,,téte’’) door eene insnoering goed van het

lichaam gescheiden 96. 1778. — Snuit dik, konisch Ch.

1796. 1802. 1803., toegespitst 97. 1794., lancetvormig 99.

1781. — Mandibels (niet als zoodanig herkend) naaldvormig

95. 1781. — Palpen dik Ch. 1802. 1803., zeer dik Ch. 1796.

95. 1781., proximaal het dikst 97. 1794., in het midden het

dikst 95. 1781., distaal het breedst 99. 1781., kort Ch. 1802,

korter dan pooten III 95. 1781., brachiform Ch. 1796. 1802.

18C3., iets langer dan de snuit Ch. 1796., ter zijde van den

kop (,,thorax’’) ingeplant 95. 1781., naar voren gericht 95.

1781., tegen den kop aangedrukt 96. 1778., bestaan uit 3

leden Ch. 1796.; de leden zijn ten opzichte van elkander

onbewegelijk, de beweging geschiedt aan de basis 95. 1781.;

zij eindigen in een gebogen doorn met een internen bewege-

lijken duim (tarsus!) en 2 à 3 zonderlinge borstels 95. 1781;

zij eindigen in een klauw 96. 1778.; zij eindigen in een lan-

gen, scherpen, borsteldragenden klauw 97. 1794.; zij eindi-

gen in een externen zeer bewegelijken klauw en een internen

onbewegelijken duim 99. 1781.; het 3e of laatste lid is sikkel-

vormig Ch. 1803.; het eindigt in een sikkelvormigen klauw

Ch. 1802.; het eindigt in een externen, sikkelvormigen klauw

en een internen kam Ch. 1796.

Pooten + even dik, + even lang 96. 1778., zeer slank 97.

1794. Zij hebben hier en daar fijne, lange haren; bijna elk

lid heeft er een paar 95. 1781., witte schubben 96. 1778. Het

le en 2e lid met spaarzame, distaad dikker wordende borstels;

deze zijn met overlangsche rijen van stekeltjes als gezaagd;

de overige leden dragen zeer lange borstels; de tarsi eindigen

in 3 zeer lange rechte borstels; geen klauwen 97. 1794. —

Pooten I lang Ch. 1796. 97. 1794., zeer lang, dun, door-

schijnend, aan het eind met 2 lange haren 95. 1781. ; pooten I

836 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

met eenige spaarzame lange haren Ch. 1796. 95. 1781. Poo-

ten III en IV middelmatig lang, doorschijnend, dun 95.

1781. — Tarsen zeer lang, draaddun 97. 1794.

Bdellidae. Zeer klein 104. 1776. Ovaal Bd. 1801. 1802.

104. 1776. 105. 1779., lang-peervormig 101. 1762 G., lang

102. 1776., naar voren spits toeloopend Bd. 1796. 1801. 101.

1762 G., achter stomp 105. 1779. — Week Bd. 1796. 1802.,

gevuld Bd. 1796., glad, ter weerszijden met puntvormige

indruksels 105. 1779. Scheidingslijn duidelijk; ,,corselet”

kleiner (dan het abdomen). Met haren van verschillende

lengte (hij meent: korte en lange); de langste (4 pseudo-

stigmataalharen) op het ,,corselet’’ Bd. 1804.; met korte

haren 104. 1776. — Twee oogen aan iedere zijde Bd. 1796.

1804.; zij staan achter elkander, bij den rand, in de achter-

hoeken van het ,,corselet’’, zijn bolvormig, tamelijk groot,

moeilijk zichtbaar, daar zij rood zijn, doch donkerder dan het

lichaam Bd. 1804. — Rood Bd. 1796. 1804. 101. 1759. 1762

G. 1762 S. 1804 H. 102. 1776. 105. 1779., lichtrood 101.

1772., donkerrood 101. 1762 G. 105. 1759., vermiljoenrood

101. 1804 H. 104. 1776., scharlakenrood 103. 1804 H. 104.

1804., karmozijnrood 104. 1776., bloedrood 105. 1771,

bruinrood 105. 1759., bleekbruin, kastanjebruin 104. 1776.,

donkerder rood (dan andere soorten) 103. 1804 H.; thorax

bloedrood, abdomen donkerder 105. 1779. Met eene over-

langsche witte streep 101. 1771.; met zwarte vlekken 102.

1776.

De snuit (bec, sucoir, suerör, Rüssel, rostrum, Kopf) is

lang Bd. 1796. 1802. 1803. 104. 1803., langer dan de thorax

101. 1804 H. 103. 1804 H., tamelijk lang Bd. 1804 H., kort

104. fig. 90., 1799., korter dan de thorax 104. 1804., breed

104. 1799., konisch Bd. 1796. 1802. 1803. 1804., 104. 1799.,

elsvormig („subulatus’”) 105. 1779., spits 104. 1803., toege-

spitst 104. 1776., proximaal breed en afgerond, distaal spits,

dorsaal afgeplat, van ter zijde gezien proximaal zeer dik,

distaal in dikte afnemend Bd. 1804 H. — Hij bestaat uit 3

stukken (of „deelen’”’) Bd. 1801. 1804 H., uit 3 evenlange

stukken Bd. 1796. 1802., met tweeklappige scheede (= de

2 mandibels) Bd. 1804. Hij is onbehaard Bd. 1801., naar

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 837

Idonomne.

voren gericht Bd. 1796. 1801. 1802. 1803. 1804 H. 105. 1779.,

achter rood, vöör wit Bd. 1804 H. — Het rostrum is op een

soort „kop’’ geplaatst; deze is achter ingesnoerd Bd. 1804 H.

De mandibels worden „scheeden’’ genoemd Bd. 1804.; zij

(de „Börster’’) zijn spits 105. 1799.; zij (de „stukken’ of

„deelen’’) zijn evenlang als het ventrale deel (= maxilli-

coxae), aan de basis afgerond, naar de punt zeer afnemend

Bd. 1804 H., aan het eind scheef afgesneden, de klauwtjes

ervan evenals die der mandibels van Trombidium 103. 1804 H.

Het ventrale deel (= de saamgegroeide maxillicoxae) heeft

denzelfden vorm als de heele bek, met de laterale haren Bd.

1804 H.

De palpen („antennae”) (ook wel „erste Paar Fiisse’’!)

104. 1803.) zijn draadvormig Bd. 1795. 1796. 1801. 1802.

1808..105. 1779, lang Bd: 1795. 1796. 1801. 1802. 1803.,

tamelijk lang 104. 1776., langer dan de snuit 101. 1759. 1762

G. 1762 S., geknikt Bd. 1795. 1796. 1801. 1802. 1803. 1804 H.

— Het kleine, eerste lid is slechts éénmaal waargenomen:

__„de palpen zijn op een basilair lid ingeplant” Bd. 1804 H. en

eindigen in 2 borstels Bd. 1795. 1796. 1801. 1802. 1803.

1804 H. 101. 1762 G. 104. 1776. 1803., die onbewegelijk zijn

Bd. 1803 H. Een der borstels is korter 101. 1762 G.; de

interne is 4 korter dan de externe Bd. 1804 H. De palpen

ziin spaarzaam behaard Bd: 1804 H. en rood 105. 1779.

De pooten zijn looppooten Bd. 1796.; tamelijk lang 101.

1762 G.; het 4e paar is langer dan de andere Bd. 1796. Zij

ziin kort behaard 104. 1776., lichter rood dan het lichaam

101. 1762 G. 102. 1776., bloedrood 105. 1759.

De stigmata werden vermoedelijk gezien 104. 1776.

Cunaxidae. Het lichaam is scharlakenrood; de snuit is

elsvormig; de palpen zijn 2-ledig, en dragen aan 't eind één

haar (N.B. den zeer dunnen tarsus!) 106. 1804.

Eupodidae. Zeer klein Eu. 1804. 108. 1788. 113. 1770.;

langwerpig 108. 1780. 110. 1776. 113. 1770., langwerpig cylin-

drisch 111. 1776., vrij wel cylindrisch 108. 1780., naar ach-

teren smaller 111. 1776., zoowel vóór als achter toegespitst

108. 1780. Op den rug met onregelmatig geplaatste donker-

der indruksels, en 2 donkerder vlekken achter elkander.

838 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

Glad, spaarzaam met witte haartjes bedekt 108. 1780., met

korte roodachtige haartjes. Aan den achterrand twee „staar-

tjes ” of „hoorntjes” (toefjes van dicht bij elkander ge-

plaatste haartjes) 111. 1776. — De kleuren zijn groen, aan

de zijden bleeker 112. 1704., blauwachtig met mediane roode

streep 107. 1804., bleekwaskleurig 109. 1803., bleekgeel 113.

1770, geel 113. 1773. 1775.; roodachtig 113. 1804., donker-

rood 108. 1780., idem, ventraal en aan de zijden bleek 113.

1804., zwartrood 111. 1776., zwart met mediane bleeke

lijn 110. 1776., zwartachtig met donkerroode vlek 115.

1804., idem met 2 donkerroode vlekken, een vóór en een

achter. 114. 1804., idem met scharlakenroode vlekken 116.

1776. — De oogen zijn wit 113. 1804 H. 114. 1804.

Snuit (ook wel „kopje’’) wit 108. 1780., klein 113. 1770.

— Palpen (,,antennae’’) opvallend langer dan de snuit, iets

langer dan pooten III, geleed, aan het eind gespleten, wit

108. 1780., bleekrose 111. 1776., klein 113. 1770.

Pooten dicht bij elkander ingeplant 108. 1780., behaard

109. 1803., met korte roodachtige haartjes 111. 1776. Pooten

I zeer lang Eu. 1804. 108. 1780. 111. 1776. 112. 1804. 113.

1759. 1770. 1804 H.; 4-ledig; het le lid ervan het langst

111. 1776.; zij zijn niet altijd zeer lang Eu. 1804. In lengte

volgen dan pooten IV, II, III; pooten II en III iets dikker

en stomper 108. 1780. en korter dan I en IV. 109. 1803. 111.

1776. 115. 1804. Pooten II 4-ledig; het le lid ervan het langst,

het 2e iets dikker 111. 1776. Van pooten IV zijn het femur

knotsvormig 110. 1776., dik; de andere leden onderling

gelijk 111. 1776. — De pooten zijn wit 108. 1780., rose 110.

1776. 111. 1776., bleek 112. 1804., rood 114. 1804. 115. 1804.,

scharlakenrood 116. 1776.

Halacaridae. Klein 118. 1779., kleiner dan Cheyletus erudi-

tus 117. 1788., ovaal 117. 1788., breed-ovaal 118. 1779.,

gepantserd 117. 1788., bruin met mediane lichte streep,

ventraal licht of blank 117. 1788.; dorsaal witachtig, achter

rood 118. 1779. — Twee zwarte oogen. — Kop lang, toege-

spitst, licht of blank 117. 1788., witachtig 118. 1779. Pooten:

2 paar recht naar voren, 2 paar recht naar achteren gericht,

licht of blank 117. 1788.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 839

Idonomie.

Trombidiidae. Larvae. Bijna onzichtbaar 119. 1718. 1796.

122. 1789. 1790. 125. 1804 H.-pere; zeer klein 122. 1789.

123. 1789. 1804. 139. 1778.; klein 119. 1724, 1786. 1796. 120.

1771. 1774. 1776. 139. 1774. 1776. 1778.; klein als een punt

121. 1776.; zoo groot als een speldeknop 119. 1724., als een

gierst(Hordeum)korrel 120. 1775., als een Papaver zaad 120.

1778. — Ellipsoidisch At. 1796. 1802.; ovaal 120. 1778. 125.

1796. 1804 H.-pere; langrond 121. 1776. 122. 1790. 125.

1781. 139. 1778.; rolrond 120. 1776.; opgeblazen At. 1796.;

in het midden een weinig ingesnoerd 120. 1778. 125. 1763.;

week At 1796. 18025: glad 120.1776123. 17771255 1796: ;

glanzend 120. 1776.; hier en daar met korte borsteltjes 120.

1778.; abdomen met stijve, witte borstels 122. 1790.; weinig

behaard 125. 1781.; ruig 119. 1759.; achterrand met 4 bor-

stels 125. 1781. 1796. Haren over de volle lengte even dik

139. 1778. — Rood At. 1796. 119. 1724. 1743. 1751. 1763.

2221786: 2120: 11762217769. 17712 1774. ZAG 122. 1790!

123221777..:1804..125.,1776. 139. 1773: 1774 1776. 077833

bloedrood 119. 1759. 120. 1778. 139. 1778.; scharlakenrood

120. 1803. 122. 1789. 125. 1781.; karmozijnrood 121. 1776.

125. 1796.; cinnaberrood (= vermiljoenrood) 125. 1763. —

Vier roode oogen 120. 1803.; 4 zwarte, uitpuilende oogen,

2 aan elke zijde, dicht bij elkander 139. 1778. — Anus ven-

traal, achteraan 120. 1778.

Kop (ook wel ,,trompe’’) ventraal At. 1795. 1796. 120.

1778. 125. 1763. 1778.; zeer kort 120. 1778. ; kort, nauwlijks

zichtbaar 121. 1776. Palpen zeer klein At. 1796. 1802., kort

122. 1790. — De mandibelspitsen (,,spicula’’) zijn extraad

gericht 122..1790.

Zes pooten At. 1802. 120. 1774. 1776. 1778. 1803. 1804.

123. 1804. 125. 1871. — De pooten zijn zeer dun At. 1796.

125. 1796.; zeer kort At. 1796. 120. 1778. 125. 1796.; kort

120. 1778. 121. 1776.; lang 139. 1778.; alle even lang 125.

1796.; geleed 120. 1778. 139. 1778.; rozekransvormig 125.

1781.; met borsteltjes 120. 1778.; behaard 139. 1778.; weinig

behaard 125. 1781.; lichter rood dan het lichaam 120. 1778.;

aan het voorste gedeelte van het lichaam bevestigd 121.

1776. — De haren der pooten zijn over de volle lengte even

840 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

dik 139. 1778. — Pooten I zijn zoo lang als het lichaam 119.

1759., langer dan II en III 139. 1778. — Tarsı I zijn dikker

dan de overige leden; tarsi II en III eindigen spits 139.

1778. Pooten III zijn van I + II verwijderd 125. 1763.

Trombidiidae. Adulti. Zeer klein 133. 1764. 137. 1762 B.,

klein Tr. 1798 C. 1804. 137. 1737. 1753. 1768, zesmaal klei-

ner dan aphidis 124. 1804., kleiner dan het zaad van Canna-

bis 138. 1778., kleiner dan Melophagus ovinus 137. 1634.,

middelmatig 129. 1804., nauwlijks grooter dan een zand-

korrel 137. 1753., niet grooter dan Cimex lectularius 131.

1763., zoo groot als holosericeus 125. 1804., als een kleine

boon van Phaseolus multiflorus 133. 1737., als Ixodes reduvius

133. 1767. 1772.; 1.13 mM.; lang 3 mM,, breed 1.7 mM.

137. 1762 G. — Langer dan breed 138. 1778., langwerpig

124. 1804. 139. 1804., langwerpig, goed geschouderd 133.

1737., langwerpig vierhoekig 137. 1766., bijna vierhoekig

Tr. 1796 L. 1802 L. 130. 1779. 136. 1804., afgerond vierhoekig

129. 1804., vóór breeder 137. 1781., driehoekig, naar achte-

ren versmald 125. 1804., ovaal Tr. 1798 C., 128. 1776. 133.

1764. 1772. 137. 1762 G. 139. 1763; als aphidis 129. 1804.,

als holosericeus 133. 1767. — Depres Tr. 1796 L. 1802 L.

133. 1767. 138. 1778., gevuld en een weinig depres 139.

1764., dik 133. 1772., konvex 139. 1763. 1804., buikig Tr.

1804., mollig Tr. 1804 H., week Tr. 1796 L. 1802 L. 1804

H. Op den rug vindt men groeven, dwarsgroeven, kuiltjes

of putjes 124. 1804. 125. 1804. 127. 1804. 128. 1776. 129.

1804. 133. 1772. 136. 1804. 137. 1763. 138. 1778. 139. 1763.

1804. De groeven variëeren 136. 1804. De voorrand is recht

136. 1804, bijna recht 125. 1804., een weinig konkaaf 133.

1772. 137. 1781., afgerond 139. 1804. De schouders afgerond

125. 1804., de zijden een weinig konkaaf 127. 1804. 136.

1804. 137. 1781. 138. 1778. De achterrand is afgerond 139.

1804., stomp 133. 1767. 1775. 1804 H. 139. 1763., met in-

kerving 136. 1804. 137. 1763. 1766. fig. 109. 1781. Achteraan

bevindt zich eene traanvormige groeve 125. 1804. fig. 100. —

Ruig 137. 1768. 1769. 138. 1778., viltig 139. 1764., behaard

Tr. 1798 C. 133. 1764. 1775., zijdeachtig behaard Tr. 1796

L. 125. 1804. 133. 1772., fluweelig behaard 130. 1779. 133.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 841

Idonomie.

Wer. 17675 137. 1736: 1769. 138. 1778. 139. 17635, ‘dicht

behaard 124. 1804. 133. 1764. 1767. 1804 H. 138. 1778.,

satijnglanzend 133. 1769., aan de zijden grijsglanzend 139.

1763., glans variabel 138. 1778. Alle haren zijn even lang

133. 1764., rechtovereind 133. 1764. 137. 1781., zacht 133.

1764. 1772., kort 137. 1781. 138. 1778., geciliëerd 133. 1804

H. 139. 1804., dik 137. 1781. 138. 1778., cylindrisch, gecili-

éerd, distaal afgerond 138. 1778., knotsvormig 129. 1804,

met vertakkingen 130. 1779. Op den rug proximaal gecili-

ëerd, distaal bolvormig; aan de zijden cylindrisch en gecili-

éerd; ventraal en op het propodosoma dik en geciliëerd

136. 1804. De haren zijn wit 124. 1804., rood 137. 1781.,

hoogrood 133. 1737., scharlakenrood 133. 1764., karmijn-

kleurig 133. 1769. — De kleur is verschillend Tr. 1798 C.,

meestal rood Tr. 1796 L. 1804 H., rood 128. 1776. 133.

Mer“ 1775: 1804 H. 137. 1634. 17531766: fig. 109. 1769.

138. 1778. 139. 1763. 1764., lichtrood 136. 1804., hoogrood

133. 1737. 137. 1762 B. 1768., vuurrood 131. 1763. 137.

1762 G. 138. 1778., menierood 129. 1804., cinnaberrood 133.

1772. 137. 1762 B., bloedrood 136. 1804. 137. 1763., schar-

lakenrood 125. 1804. 133. 1764. 137. 1736. 1737. 1763. 138.

1778., donker scharlakenrood 127. 1804., donkerrood 136.

1804., bruinrood 139. 1781. 1804., zwartblauw 124. 1804.

Propodosoma (,tête”, ,,Kopf’’) rood (bij een blauwzwart

hysterosoma) 124. 1804., onder den thorax (voorste deel

van het hysterosoma) door haren verborgen 133. 1764.,

zeer kort 133. 1772., zeer klein, konisch 138. 1778., klein

7.217298...

Twee oogen Tr. 1796 L. 1804 D. 1804 H., duidelijk; bij

de kleinste soorten moeilijk te onderscheiden Tr. 1804 H.,

door de beharing onzichtbaar 133. 1737., niet gezien 133.

1764., niet te vinden 133. 1769. Klein Tr. 1798 C., gesteeld.

Tr. 1796 L. 1802 L. 1804 H. 124. 1804. 136. 1804. 138. 1778,

en in dat geval boven coxae I Tr. 1804 H.; die steel is rood

136. 1804. Zittende oogen bevinden zich op dit voorste deel

van den rug boven coxae II Tr. 1804 H. De oogen zijn rood

Tr. 1804 H., of zwart Tr. 1804 H. 124. 1804. 136. 1804.

138. 1778.

842 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

Tusschen de beide coxae IV een ovaal heuveltje met langs-

spleet 138. 1778.

Mandibels omsloten door de onderlip Tr. 1775 F. 1777 F.

1795 WE 4706 IL. 1802 IL; door het (rostrum giraal SOA

reeht mek 777. BR. 0compres Tr.! 177252 :17952E OOM

1802 L. 1803 L., proximaal hol (in die holte dringen de spie-

ren en eene trachee) Tr. 1777 F., distaal met haak Tr. 1777

F. 1795 L. 1796 L. 1802 L., of klauw Tr. 1803 L. 1804 H..

die haak of klauw is hoornachtig en zeer scherp Tr. 1777 F;

en gebogen Tr. 1804 H.

Maxillicoxae (,,onderlip’’. „rostrum’’) konisch Tr. 1777 F.

1804 H., zeer kort, scherp, naar beneden gebogen 133. 1772.,

stomp Tr. 1795 L. 1796 L., membraneus, hol, opgerold,

haniesRr. 1777 Es konkaaf Tr: 1775 Fs buiki Dre1295783

omsluit de mandibels Tr. 1775 F. 1777 F. 1804 H.

De palpen ,(antennae”, „bras’, „kokers’) zijn draad-

vormende, 37/7 JE: 1795 Li, konisch Tru 179621..218029%3

kort 133. 1737., tamelijk lang 133. 1764. 138. 1778., lang 133.

1772., behaard 133. 1764. 138. 1778., dikker dan de pooten

137. 1737., gebogen Tr. 1795 L., naar beneden gebogen Tr.

Wss 92133: (17/72: 137.1781. 138. 1778. boven: denimond

ingeplant Tr. 1798 C., geleed Tr. 1777 F. 1795 L. 1796 LE:

1802 L. 133. 1772. 137. 1781. 138. 1778., distaal met klauw

In. 1295: 1.1796 L. 18027E: 1803 AAS SMI ZOINEn

een appendiculum (of ,,tengel’’) 139. 1763. 133. 1769. 1772.

138. 1778. 137. 1781. Tr. 1795 L. 1804 H., tot grijpen en

vasthouden der prooi ingericht 136. 1804., rood 124. 1804. —

[Tibia en klauw golden dikwijls voor 2 leden; trochanter en

femur werden wel eens voor één lid aangezien; tarsus gold

meestal niet als lid, maar als een aanhangsel.] De palpen zijn

drieledig 133. 1769., vierledig Tr. 1777 F. 133. 1772., 4—5-

ledig Tr. 1804 H., 5-ledig 137. 1781. De leden laten zich

(door de beharing) moeilijk tellen 136. 1804. — Het 2e lid

is dik Tr. 1795 L.; het le lid (lees 2e) is het langst 133. 1772.

De klauw is scherp Tr. 1775 F., zeer scherp Tr. 1777 F. 133.

1769., elsvormig 133. 1772., gebogen Tr. 1777 F. 133. 1772.

138. 1778., hoornachtig Tr. 1777 F. 138. 1781., doorschij-

nend 133. 1737. 1769., rood 133. 1737. 1769., karmijnkleurig

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 843

Idonomie.

133. 1769., zwart 138. 1778., dubbel, de onderste klauw is

kleiner 125. 1804. — Het appendiculum is hangend, kort

139. 1763., ovaal Tr. 1795 L. 1796 L. 1802 L. 1804 H. 137.

1781., lang, distaal afgerond 138. 1778., stomp 133. 1772.,

bewegelijk Tr. 1796 L., behaard Tr. 1804 H., is aangehecht

vóór het laatste lid 1795 L., tusschen klauw en voorlaatste

lid Tr. 1804 H., onder het 3e lid 133. 1772. — De haren der

palpen zijn sterk geciliëerd 138. 1778.

De pooten zijn looppooten Tr. 1796 L. 1802 L. 139. 1764,

aan de buikzijde in 4 van elkander gescheiden paren geplaatst

1331772, kort. Tr. 1798:C:; niet heel lang 133. 1737.) tame-

lijk lang 139. 1781., lang 137. 1781., met fluweel dicht bezet

133. 1737., behaard 133. 1764. 138. 1778., minder behaard

(dan het lichaam) 133. 1772., dicht behaard 133. 1737. 137.

1781.; de haren zijn kort gecilieerd 129. 1804., dik en gecili-

eerd 136. 1804., sterk gecilieerd 138. 1778. De pooten zijn

tamelijk dik, aan het eind stomp 133. 1772., S-ledig 133.

7272, 6-ledie 137. 1781. 138. 17785, met, 2e klauwen 133:

1772. 137. 1781. 138. 1778., en een ventrale „spinula’ (prae-

tarsus?) 133. 1772.; de klauwen zijn klein 133. 1772., terug-

trekbaar 136. 1894. 137. 1781. 138. 1778. Onder de klau-

wen is een dwarsgestreept, aan de kanten getand pulvillum

139. 1804. De pooten zijn rood 124. 1894. 133. 1737. —

Pooten I zijn lang 124.. 1804. 137. 1736., langer dan de

andere 129. 1804., 133. 1739., zesledig 133. 1769., iets langer

en dunner dan de andere 133. 1772., langer dan IV 138.

1778. — Pooten len II zijn naar voren gericht 133. 1767,

bleeker dan de andere 133. 1775., niet bleeker dan de andere

133. 1804 H., zeer vooraan geplaatst 138. 1778. — Pooten

I en IV zijn zeer lang 133. 1764. — Pooten II zijn korter dan

I 133. 1737., zeer kort 133. 1764. — Pooten II en III zijn

korter dan I 128. 1776. 139. 1763., van elkander verwijderd

138. 1778. 139. 1763. — Pooten II, III en IV zijn driemaal

korter dan het lichaam 129. 1804., S-ledig 133. 1769. —

Pooten III zijn korter dan II 133. 1737., iets langer dan II

133. 1764. — Pooten III en IV zijn in het midden van het

lichaam geplaatst 138. 1778. — Pooten IV bereiken den ach-

terrand niet 129. 1804., zijn korter dan II en langer dan

844 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

III 133. 1737: — Tarsi I zijn verdikt 127. 1804., plat (com-

pres) en stomp 133. 1769.; tarsi II, III en IV tamelijk puntig

133. 1769., tibiae I en II iets minder rood (dan de overige

leden) 133. 1767.; tibiae en tarsi I en II en telofemora, genua

en tibiae III en IV donkerrood 133. 1772.

Hydrachnellae. Kop, thorax en abdomen vereenigd;

2,4, of 6 oogen; zwempooten Hyd. 1769. 1803. Aan de poo-

ten geen klauwen Hyd. 1803. Een zuigsnuit, geen man-

dibels Hyd. 1802 L. Tweeledige palpi Hyd. 1769. Eeni-

gen hebben eenstaart; anderen eene Y-vormige teekening

op den rug; borstels aan den achterrand Hyd. 1769. De

genitalia bevinden zich bij de gg aan het eind van den

staart, bij de 99 in de papillen in het midden van den buik;

de sexen verschillen, hoewel dikwijls gering. Hyd. 1780.

Limnocharidae. Eieren. Zeer klein, rood, ieder in een

klompje gelei, als de eieren van Rana ; te zamen vormen

zij een dun roodachtig-wit laagje met kleine roode korrel-

tjes. 140. 1778.

Limnocharidae. Larvae. Zoo groot als een punt, rood, ovaal;

de kop als een snuit naar voren. Palpen („petites pattes’’)

kort, geleed, behaard. Zes pooten, betrekkelijk lang, geleed,

behaard.

Limnocharidae. Nymphae. Week, veranderlijk van vorm,

slap, bloedrood, oogen dicht bij elkander; palpen draad-

vormig; pooten lang; 2 klauwen. 140. 1804 H.

Limnocharidae. Adulti. Gelijkt op het eerste gezicht op

Trombidium holosericeus 140. 1745., ovaal Limn. 1796. 140.

1746. 1778., depres Limn. 1796. 140. 1745. 1746. 1752. 1754.

1758 1759. 1761. 1762: G..11762 S. 1763 B. 1764 G 176713

1773. 1778. 1799. 1800., weinig depres 140. 1746., gevuld

140. 1759. 1761. 1767 L., achter stomp 140. 1759. 1761. 1767

L. 1775 M., gerimpeld en met verdiepingen; deze en de

rimpels variëeren bij bewegingen 140. 1778., week Limn.

1796. 140. 1778, buigzaam 140. 1778., slap 140. 1782 M.,

slapper dan een slak; verandert voortdurend van vorm;

uit het water genomen, als een stuk gelei 140. 1778., satijn-

achtig 140. 1762 G. 1764 G. 1778. 1788. 1799. 1800., zijde-

achtig 140. 1778. 1783 G. 1783 R., fluweelachtig 140. 1783

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 845

Idonomie.

G., ruwharig 140. 1775 M., zoo groot als eene linze (Ervum

lens) 140. 1778. — Rood Limn. 1796. 140. 1745. 1746. 1752.

enz., scharlakenrood 140. 1746. 1752. 1763 B. 1773. 1778.,

bloedrood 140. 1761. 1767 L. 1775 M. 1778., met vele zwarte

puntjes 140. 1778., hoogrood 140. 1766. 1767 R. — Twee

oogen Limn. 1796., deze zwart 140. 1761. 1778.

Kop klein 140. 1752, konisch 140. 1778. 1782 M., gestrekt

week, buigzaam 140. 1778. Geen snuit (,,bec’’) Limn. 1803.,

snuit lang, cylindrisch, distaal afgerond 140. 1778., mond

aan de onderzijde; geen mandibels; onderlip stomp, bestaat

uit 2 saamgegroeide deelen Limn. 1796. Palpen (,,antennules”,

, bras”) evenlang als de snuit, behaard 140. 1778, geleed Limn.

1796. 140. 1778., gebogen, eindigen in een punt Limn. 1796.

— Zwempooten kort Limn. 1796.; de pooten zijn middel-

matig, sterk 140. 1752., niet zeer lang, 140. 1778., tamelijk

lang 140. 1763 B., S-ledig, bezet met witte haartjes 140.

1778., behaard Limn. 1796., bleeker rood dan het lichaam

140. 1752., + gelijk van lengte 140. 1782 M., zonder be-

wegelijke, lange borstels 140. 1778., I en II zijn aan de borst

bevestigd; III en IV van I en II verwijderd 140. 1778. 1782

M., aan den rand van den buik bevestigd; le lid kogelvormig;

pootharen zeer kort 140. 1782 M.

Eylaidae. Eieren. De eierhoopjes gelijken op die van Lim-

nochares aquaticus 141. 1804.

Eylaidae. Nymphae. Pooten betrekkelijk lang, 2 x langer

dan de romp 141. 1776 S.

Eylaidae. Adulti. Lang 2,2 mM., breed 1.5 mM. 141. 1780.;

lang 5 mM. 141. 1799., groot 141. 1776 S. Op het eerste

gezicht = cruenta en umbrata 141. 1781. Bijna bolrond.

Eyl. 1796. 1802. 141. 1776 S., 1799., bolrond 141. 1803.,

halfbolvormig 141. 1780., ovaal 141. 1776 M., 1781., vóór

minder breed 141. 1780. 1781., voor en achter stomp, boven

depres, ventraal achter konvex 141. 1780. Dorsaal konvex,

glanzend, onbehaard, ongevlekt 141. 1781., glad 141. 1776.

1781., zijdeachtig 141. 1776., met ver van elkander staande

putjes 141. 1799., met 4 langsrijen van putjes; de submediane

rijen vóór convergeerend, wat het best bij uitgehongerde

exemplaren te zien is; ook boven de pooten gepunt 141.

846 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

1780. Zonder putjes 141. 1803. Huid tamelijk vast Eyl. 1796.;

spaarzaam behaard 141. 1780. Ventraal ongevlekt 141.

1781. — Twee oogen 141. 1776 M. 1780. 1781. 1799., twee

tot vier oogen Eyl. 1796., vier oogen 141. 1781. 1803. Oogen

dicht bijselkander 41. 1766. fig. 1195) 1781. 1799 fer 122:

1803., middelmatig 141. 1776 S., zwart 141. 1776 S. 1803.,

donker 141. 1780., rood 141. 1781. 1803., uitpuilend 141.

1781. De 4 oogen staan in 2 paren, ieder paar zeer dicht bij

elkander 141. 1781. Aanduiding der chitinekapsels 141.

1799 fig. 122. De 4 oogen vormen een langwerpig vierkant

(oogbril!) 141. 1803. — De kleur is bruin, of gevlekt Eyl.

1796., rood 141. 1776 M., cinnaberrood 141. 1776 S., bloed-

rood 141. 1780., donkerrood 141. 1781., scharlakenrood

141. 1799., karmijnrood 141. 1803.

Snuit naar beneden gebogen 141. 1780. Mandibels plat,

distaal met klauw en omgeven door de onderlip Eyl. 1796.

1802. Palpen (,,antennules”, „antennae’') verlengd-konisch,

geleed, gebogen, distaal puntig, Eyl. 1796. 1802. 1803.,

geleed Eyl. 1796. 1802. 141. 1780., 3-ledig 141. 1781.,

kort 141. 1780. 1781., gedeeltelijk door het voorlichaam

bedekt, rood 141. 1781., bleeker dan het lichaam 141.

1780.

Pooten: zwempooten Eyl. 1796. 1802. 1803., aan het eind.

stomp, klauwtjes niet gezien, bleeker dan het lichaam,

141. 1780., S-ledig, nauwlijks zoo lang als het lichaam; hunne

leden gelijk van lengte 141. 1781.; pooten spaarzaam be-

haard 141. 1780. 1781. rood 141. 1803. — Pooten I het

kortst 141. 1780, weinig behaard 141. 1776 S., met zwembor-

stels 141. 1803. — Pooten II en III middelmatig, + gelijk

van lengte 141. 1780., met langere borstels, zwemborstels

141. 1766 S. 1803. — Pooten IV langer dan de andere 141.

1780. 1781. ook dunner 141. 1776 S., haarloos, eene varié-

teit met korte haartjes 141. 1781., weinig behaard 141.

1776 S., met slechts korte haartjes 141. 1803., achterwaarts

gestrekt 141. 1776 M. 1780. 1781.

Hydrachnidae. Larvae. Aan den achterrand eenige bor-

stels; palpen kort, voelhoornvormig; zes pooten 144. 1803.

(De aan waterinsekten vastgehechte Larvae zwellen zoo snel

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 847

Idonomie.

op, dat de pooten onzichtbaar worden, zelfs afvallen; van-

daar:) „Eieren’’ 142. 1768. 1773. 1778 Geer. 1804 L. 143.

1768. 145. 1799., maar ook wel ,, Luis” 142. 1778 Goeze.,

„Mijt” 142. 1771 G. 1774., „Insekt” 142. 1776 G. „Hydrach-

na” 144. 1803. — Klein 142. 1778 Geer. 145. 1799., rood 142.

1768. 1771 G. 1778 Geer. 143. 1768. 144. 1803., hoogrood

142. 1778 Geer., helderrood 145. 1799., langwerpig 142.

1768. 143. 1768. 145. 1799., ovaal, verschillend van grootte

142. 1778 Geer., met korten steel, of spits 142. 1768. 1778

Geer. 143. 1768. 145. 1799.

Hydrachnıdae. Nymphae. Komen uit de eieren (aan In-

sekten vastgehechte Larvae) 142. 1773. 1778 Geer. Zijn

kleiner (dan de Adulti), bolrond, rood, minder bruin; bij

de meeste individuên is ventraal een groote, scherp begrens-

de vuurroode vlek; de palpen zijn korter en dikker dan bij

ruber, worden tegen elkander gedragen, vormen een konus,

eindigen in een gebogen spits. Tusschen de palpen is de

snuit, langer dan van ruber, zoo lang als de palpen. De poo-

ten zijn langer dan bij de groote individuën (de Adulti),

van denzelfden vorm als, maar korter dan bij ruber, met

haartjes en met lange borstels, zesledig, dicht bij elkander

geplaatst; I zijn korter dan II, III en IV. 142. 1778 Geer.

Aldaar is, in fig. 123, de Nympha afgebeeld.

Hydrachnidae. Adulti. Bolrond Hydr. 1796. 1802 L. 142.

1778. 1804 H. 143. 1776. 1781. 1793., dorsaal een weinig

afgeplat 142. 1781., ventraal dito 142. 1778. 1781., tamelijk

vast Hydr. 1796. 1802 L., met gespannen huid 142. 1769 M.

1776 M. 142. 1778 Geer. 1781., haarloos 142. 1778., schijn-

baar viltig 143. 1781., glad 142. 1769 M. 1776 M. 1778. 1804

H., 143. 1776., glanzend 143. 1781., zoo groot als eene linze

(Ervum lens) 142. 1778., zeer groot 143. 1781., rood 142.

1775 E. 1776 M. 1778 Geer. 1804 H., donkerrood Hydr.

1796. 142. 1781., zelden donkerrood 142. 1804 H., bloedrood

142. 1769 M. 1791., karmijnrood 142. 1769 S., karmozijn-

rood 142. 1775 E., roodbruin 142. 1778 Geer., donkerrood-

bruin 142. 1778 Geer., ongevlekt 142. 1781. 1804 H., zwart,

met roode vlekken en stippen, ventraal in het midden een

slecht begrensde roode vlek 143. 1776. 1781. 1793. — Oogen

848 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

2, 4, of 6 Hydr. 1780. 1781., 2, of 4 Hydr. 1796., 2 142.

1769 M. 1776 M. 1804 H. 143. 1776., halfbolvormig, verheven

142. 1778. 1781., tamelijk groot 142. 1778., betrekkelijk

klein 143. 1781., rood 142. 1781., hoogrood 142. 1778., schar-

lakenrood 143. 1781., op eenigen afstand van elkander 142.

1778. 1804 H., moeilijk te zien 142. 1781. 143. 1781., zwart

142. 1804 H. 143. 1781.

Snuit (of onderlip) konisch Hydr. 1795. 1796. 1802 L.,

cylindrisch Hydr. 1804 H., lang Hydr. 1796. 1802 L. 1803

L. 1804 H., zoo lang als de palpen 142. 1804 H. 143. 1781.,

hol Hydr. 1795., scherp, rood 143. 1781.

Mandibels lang Hydr. 1795. 1802 L., korter dan de snuit

Hydr. 1804 H., konisch Hydr. 1795., borstel-, naaldvormig

Hydr. 1796. 1802 L. 1804 H., een weinig uitgehold Hydr.

1795., in de onderlip geborgen Hydr. 1795. 1796. 1802 L.,

weinig of niet zichtbaar Hydr. 1802 W.

Maxillae weinig of niet zichtbaar Hydr. 1802 W.

Palpen (,,antennules’’, „palpes’’, ,,tentacula’’, ,,bras’’) kort

Hydr. 1795. 142. 1778 Geer. 1781. 1804 H., zoo lang als de

eerste 3 leden der pooten (I) 143. 1781., draadvormig Hydr.

1795., proximaal cylindrisch, distaal konisch Hydr. 1796.,

distaal puntig 143. 1781., geleed Hydr. 1795. 1796., 3-le-

dig 142. 1781., 4-ledig 143. 1781., aan ’t eind een klauw

Hydr. 1795. 1796. 1802 L. 1803 L. 143. 1781., en een be-

wegelijk stuk (,pouce”, „corps’’) Hydr. 1796. 1802 L. 1803

L., gebogen Hydr. 1796., naar buiten gebogen, behaard 142.

1781., dun 142. 1804 H., rood 142. 1781. 143. 1781., bloed-

rood 142. 1778 Geer.

De pooten zijn zwempooten Hydr. 1804 H., met zwem-

borstels Hydr. 1796., lang en dun Hydr. 1802 L., zoo lang

als het lichaam 142. 1781. korter dan het lichaam 143.

1781., nagenoeg gelijk 142. 1804 H., 5-ledig 142. 1781., 6-ledig

143. 1781., I—III S-ledig, IV zesledig 142. 1804 H. Van

alle pooten is het 2e lid het kortst 142. 1804 H. De pooten

eindigen in 2 klauwtjes Hydr. 1804 H., staan dicht bij elkan-

der en op gelijke afstanden 142. 1778 Geer., behaard 143.

1781., I zeer kort behaard. 142. 1781. 1804 H. en kort 142.

1804 H., II—IV aan de binnenzijde van leden 4 en 5 en het

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 849

Idonomie.

distale eind van lid 3: borstels, die 2 x langer zijn dan het

lid 142. 1781., IV heeft zwemborstels Hydr. 1802 W. De

pooten zijn rood 142. 1769 M. 1776 M. 1778 Geer. 1804 H.,

zeer rood 142. 1781., bloedrood 142. 1778 Geer., zwart, de

leden distaal rood, het laatste lid soms geheel rood 143.

1781.

Hydryphantidae. Larvae. Rood, met 2 scharlakenroode

punten (oogen!) beiderzijds. 146. 1759.

Hydryphantidae. Nymphae. (umbrata partim). Rond 147.

1769. 1776. 1780., weinig depres, glad, glanzend, tegen den

rand bultig 147. 1781., met vele vlekken 147. 1769. 1776.

1780., met 10 van uit het midden naar de zijden stralende

langwerpige donkere vlekken; ventraal zwartachtige vlekken

naast de borst (de coxae) 147. 1781. Rood 147. 1776. 1780.

1781., donkerrood 147. 1769. Gelijkt veel op despiciens 147.

1781. — Zes oogen 147. 1769. 1776. 1780. 1781., waarvan 2

ventraal 147. 1769., 4 kleine zwarte dorsaal, beiderzijds 2,

en 2 groote roodachtige ventraal 147. 1781. Palpen kort,

meestal dorsaal onzichtbaar, met geel einde. Pooten geel,

iets langer dan het lichaam, 5-ledig, met zeer korte haartjes;

III en IV hebben aan leden 3 en 4 langere borstels in 2 rijen.

147. 1781.

Hydryphantidae. Adulti. Gelijkt op maculata 147. 1781.

Verschillend van grootte: als kleine linzen (Ervum lens), als

mosterdzaad (Sinapis alba), en nog kleiner 146. 1778. —

Bolrond 147. 1769., bijna bolrond 146. 1778., rond 147.

1776. 1780., vóór minder breed 146. 1778., dorsaal een weinig

depres 146. 1778. 1781., ook ventraal 147. 1781., dorsaal

met eenige groeven 146. 1778. 147. 1781., putjes en onregel-

matigheden; bij anderen glad en gespannen 146. 1778. Dor-

saal glad 146. 1778. 147. 1769. 1776., naar den rand een

weinig bultig; het voorste deel steekt ver voorbij de borst

naar voren 147. 1781. Dorsaal soms met fluweelachtig uiter-

lijk 146. 1803. — Twee zwarte oogen, ieder met 2 halfbol-

vormige corneae 146. 1778. Oogen van een ander rood (dan

het lichaam), ieder met 2 zwarte punten 146. 1803. Twee

ventrale oogen 147. 1769. 1776. 1780. 1781. — Rood 146.

1778. 147. 1769. 1776. 1780., zeer rood 147. 1781., scharlaken-

850 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

rood, cinnaberrood, bloedrood 146. 1778., met onregelmatige

zwarte, veranderlijke nevelvlekken 146. 1778., met een bruin-

blauwe vlek tusschen de oogen (het schildje!) 146. 1781.,

met vele vlekken 147. 1769. 1776. 1780., met 9 donkere, in

een kring geplaatste vlekken 147. 1781.

Ventraal, in het midden van den buik, bij het begin der

pooten eene langsspleet (genitaalspleet!) 146. 1778.

Snuit kort, konisch 146. 1778.

Palpen (,,tentacula’’, „bras’’) lang 146. 1778. 1781., tame-

lijk lang; bijna half zoo lang als pooten I 146. 1778.; kort,

2-ledig, zelden voorbij den lichaamsrand gestrekt 147. 1781.

Pooten dicht bij elkander, op gelijke afstanden, lang, dun,

S-ledig, coxae niet medegerekend, ventraal aan de zijden

bevestigd, overal met korte stekeltjes; I en II korter dan

III en IV; IV de langste; aan de binnenzijde van I geen,

van II weinig, van III en IV vele lange borstels; het laatste

lid heeft geen lange borstels; alle pooten met 2 zeer kleine,

witte klauwtjes 146. 1778. De pooten zijn dun, minder be-

haard dan bij maculata, zoo lang als het lichaam 147. 1781.

De pooten zijn rood 146. 1778., geel 147. 1781.

Atractididae ? Larvae. Zoo groot als een punt; bolrond,

vóór recht afgesneden; twee kleine zwarte oogen. Gnatho-

soma (,,téte’’) recht naar voren, op een ,,hals” geplaatst

(fig. 133); snuit kort; palpen („latera inflata’’) met zijdwaarts

gerichten borstel. Pooten vrij lang, aan het voorste gedeelte

ingeplant, doorschijnend, behaard. Rood, bloedrood, hoog-

rood; pooten roodachtig. 148. 1778.

Atractididae. Adulti. Ovaal 149. 1776. 1780. 1781. 151.

1769. 1776. 1780. 1781., langovaal 150. 1781., langwerpig

150. 1769. 1776. 1780., compres 149. 1769. 1776. 1780. 1781.

151. 1769. 1776. 1780. 1781., vöör (een weinig) depres. 150.

1769. 1776. 1780. Dorsaal afgeplat 149. 1769. 1776. 1780.,

convex 149. 1781. 150. 1781. dorsaal 90° convex, smal 151.

1781., met langsgroeve 151. 1769. 1776. 1780. 1781. Ven-

traal gekield2149.21769.1776. 1780. 17812 1512176921770

1780. 1781., afgeplat 149. 1781. 150. 1781., tusschen de

oogen en de palpen 150. 1781, of onder de oogen 151. 1781:

eene diepe insnijding, waarin de pooten (en de palpen) inge-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 851

Idonomie.

plant zijn). — Coxae („bases pedum’’) alle naar den voorrand

geplaatst 150. 1781. De zijden behaard 149. 1781. —

Glad 150. 1769. 1776. 151. 1769. 1776. — Geel 149. 1781.,

geelachtig 150. 1780., geelgroen 150. 1769. 1776., groenachtig

149. 1769. 1776. 1780., bleekgroen 150. 1781., groen 151.

1769. 1776. 1780. 1781. Dorsaal eene gele Y 149. 1769. 1776.

1780.; eene groene vlek achter de oogen 149. 1781., tusschen

de oogen 150. 1781.; twee groene (donkere) langsstrepen

149. 1781. 150. 1769. 1776. 1780. 1781., die achter samen-

vloeien 150. 1769. 1776. 1780. De zijden groen 149. 1781.

Ventraal groen 150. 1781. — Twee oogen 149. 1769. 1776.

1601761150. 1769. 1776301515 1769, 1776. 17815, Zwart

149. 1781. 150. 1781. 151. 1781., klein 150. 1781., groot 151.

1781., ver van elkander 149. 1781., dicht bij elkander op den

rand der groeve 151. 1781.

Palpen ventraal 149. 1769. 1776. 1780. 1781. 151. 1769.

1716. -1780., 2-ledig 149. 1781. 150. 1781. 151. 1781., kort

149. 1781. 141. 1781., zoo lang als een pootlid 150. 1781.,

wit, doorschijnend 150. 1781. 151. 1781., onder (het niveau

van) de pooten 149. 1781. 151. 1781.

Pooten behaard, korter dan het lichaam, S-ledig 149.

1781., staan zeer dicht bij elkander, zeer vooraan 149. 1781.

150. 1781. 151. 1781., S-ledig 149. 1781., ongelijk van lengte,

I het kortst, IV het langst 151. 1781., staan zijdwaarts als

de snorren (van een kat) 149. 1781., zijn zwartachtig 149.

1781., wit en doorschijnend 150. 1781.

Variëteiten. In alles aan de soorten gelijk, maar:

tegelrood, rood 151. 1769. Met groene pooten; bleekgroen

met witte pooten en beiderzijds van de ruggroeve geelachtig;

fraai rood met zwartachtige pooten en witte groeve 151.

1781.

Limnesiidae. Larvae. Zeer klein, ovaal, bleekgroen; pooten

tamelijk lang, II van III verwijderd, + even lang. 156.

1803.

Limnestidae. Adulti. Rondachtig 152. 1776. 1781., ovaal

15311769. 1776 1780. 154. 1769 1776. 1780. 1781. 155:

1269. 1276. 1780. 156. 1769. 1776. 1780. 157. 1804., bol

ovaal 154. 1781. 155. 1781., + halfbolvormig 155. 1787.,

852 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

bijna bolrond 156. 1781., bolrond 156. 1803., vöör minder

breed 152. 1781. 153. 1781., convex 153. 1781. 156. 1781.,

vöör en achter stomp 153. 1781. — Glanzend 154. 1781. 155.

1781. 156. 1781., doorschijnend, onbehaard 156. 1781. —

Lichtgeel 156. 1776. 1780. 1781. 1803., borst lichtgeel 156.

1781., geel 156. 1769. 157. 1804., oranje 153. 1769, rood

154. 1769. 1716. 1780. 1781. 155. 1769. 17805 vermiljoen-

rood (variëteit) 154. 1804 H., scharlakenrood 154.

12812 155. 1781.,: karmijnrood. 155. “17875, roodbruin 153:

1776. 1781., donker 152. 1769. 1776., bruin 152. 1776., zwart-

bruin 152. 1781. — Dorsaal in het midden een zeer groote

witte vlek, en eene kleinere tusschen de oogen 152. 1776.

1781., ventraal eene op de plaats der genitalia 153. 1776.

1781. — Op den rug eene Y-vormige vlek oranje 153. 1769.,

roodachtig 153. 1776. 1780., iets minder roodbruin dan de

rug, daardoor moeilijk waarneembaar; ook de rand is iets

minder roodbruin; ventraal roodbruin 153. 1781. — (Door-

schemerende ingewanden vertoonen zich als) zwarte vlek-

ken. Aantal niet genoemd 154. 1776. 1781., drie 155. 1780.,

wiensl55. 1769: 1781., vijf 154. 1769. 1780. 123121552 1287

157. 1804., zes 154. 1804 H. 156. 1769., golvende 157. 1804,

geslingerde strepen 156. 1776. 1781., verschillende; zij sche-

meren ventraal door 156. 1781., (niet zwart maar) donkergroen

156. 1803. Soms zijn de donkere vlekken nauwlijks zichtbaar

154. 1803. Twee kleine, gele, ronde vlekken achter 155. 1787.

——eiemeoogen 152. 1776. 153. 1769. 1776, 17801154. 1767:

WOS 155. 1769. 1780. 156. 1769. 127762 1280, vormen

de figuur van een trapezium 152. 1781. 153. 1781. 154. 1781.

155. 1781. 156. 1781. Zes oogen 156. 1803. De oogen zijn

rood 157. 1804. Ventraal schemeren de oogen als 2 glanzende

roodachtige punten door 155. 1787.

Balpen kore 154. 1769. 1776. 1781.2157.. 19042 tameliyls

lang 155. 1787., lang 153. 1781. 155. 1769. 1781. 156. 1769.

1781., zeer lang 155. 1780., 3-ledig 152. 1781. 156. 17813

4-ledig 155. 1781. 1787., toegespitst 152. 1781., doorschjj-

nend 153. 1781. 155. 1787., kleurloos 155. 1787., bleekgeel,

de spits zwart 154. 1781. 155. 1781., geelachtig 156. 1781.,

variëteit: palpen zwart 155. 1781. Distaal gebogen

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 855

Idonomie.

153. 1781. 154. 1781. 155. 1781., onbehaard 154. 1781. 155.

1781., met fijne haartjes aan de geledingen 155. 1787. Het le

lid langer dan de andere 2 te zamen 152. 1781., de proximale

2 leden 2 x dikker dan de pooten 154. 1781. 155. 1781.

1787., viermaal dikker dan de pooten, rolrond, glad; het

3e lid zoo lang als 1 + 2, met gebogen spits; de geledingen

zijn dubbel geringd 156. 1781.

Pooten + gelijk in lengte 152. 1781., lang 156. 1781. 1803.,

I—III zoo lang als, IV langer dan het lichaam 153. 1781.

Pooten doorschijnend 152. 1781. 153. 1781. 154: 1781. 155.

mel 1787. 156. 1781., kleurloos 155: 1787. bleek 152:

1781., wit 153. 1781., bleekgeel 154. 1781. 155. 1781., blauw-

achtig 154. 1804 H., variëteit: pooten zwart 155.

1781., behaard 152. 1781. 153. 1781., I—III spaarzaam be-

haard, IV sterker behaard 154. 1781. 155. 1781., fijne haar-

tjes aan de geledingen 155. 1787., met korte en lange haren;

deze over het geheele lid; vooral poot IV heeft lange haren

156. 1781., 5-ledig, de leden (van elken poot) even lang 154.

1781. 155. 1781., 6-ledig 156. 1781.

Hygrobatidae. Embryones en Nymphophanstadia. Zij zijn

bruin. 160. 1797.

Hygrobatidae. Nymphae. Gelijken op de ouders 164. 1781.

Zoo groot als een koolzaad (Brassica oleracea) 158. 1768.;

zeer klein 172. 18C3.; zoo groot als een punt 177. 1802.

Rond 158. 1768., bolrond 172. 18C3., bolovaal 177. 1802,

ovaal 159. 18C4; vóór het lichaam een scherpe kant 158.

1768., de voorrand onregelmatig getand; tanden tusschen

de palpen zeer klein 159. 1804. ; dorsaal en ventraal afgeplat

172. 1803.; bleekgeel, vóór de oogen rose, hiervan uit gaan

donkere lijnen achterwaarts; 7 ovale zwarte vlekken; rand

doorschijnend 159. 1804. Rood of bleekrood, vóór witachtig

of groenachtig wit 172. 1803. Zeer bleek, bruingrauw, vóór

geelachtig; een zwavelgele T 177. 1802. Wit, 5 tamelijk

groote, en eenige kleinere bruine vlekken 158. 1768. — Twee

zwarte oogen 159. 1804. Twee groote zwarte oogen 172.

1803.

Palpen gebogen 158. 1768., zeer lang 159. 1804., lang 177.

1802.; proximaal dikker dan de pooten 158. 1768. 172. 1803.

854 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

177. 1802., met kleinen ventralen tand 158. 1768. 159. 1804.,

4-ledig 159. 1804. 177. 1802., doorschijnend, kleurloos 172.

1803., spaarzaam behaard 177. 1802. Eerste lid kort, rol-

rond; 2e lid 2 x langer, konisch; 3e lid 2 x langer dan het

2e, naar den top smaller, aan den top verdikt; 4e lid lang,

klauwachtig 159. 1804.

Pooten doorschijnend, kleurloos 172. 1803., zeer lang,

doorzichtig, glashelder, 5-ledig, met langere en korte bor-

stels; 4 langere distaal van lid 4 van poot IV. 177. 1802;

IV de langste 158. 1768.

Hygrobatidae. Adulti. Kleiner dan het zaad van Sinapis

177. 1761., 0,5 mM. 182. 1762., zoo groot als een punt 183.

1781. — Ovaal 161. 1769. 1776. 1780. 1781. 163. 1783. 164.

IMOG 171802 1781165. 1769/1776. 71780 128127170:

18047 1712 1776.,1781. 173. 1781. 175. 177621781176: 1769!

1776. 1780. 178. 1776. 180. 1769. 1776. 1780. 1781. 183. 1769.

1776. 1780. 1781., langovaal 169. 1804., bolovaal 167. 1776.

1781. 174. 1776. 1780., rond 174. 1769. 182. 1762., bolrond

172. 1803. 178. 1802., afgerond vierhoekig 162. 1769. 1776.

1780. 181. 1769. 1776. 1780. Vöör rond 161. 1781. 169. 1804.,

vóór afgestompt 173. 1776., vóór stomp 181. 1781., achter

rond 169. 1804., achter stomp 181. 1781., achter afgeknot

met 4 zwartachtige papillen, de hoeken met tandje 161.

1781., achterrand met papillen 161. 1769. 1776. 1780. Vóór

breeder 161. 1781. 173. 1781. 180. 1781. achter breeder

169. 1804. Convex 163. 1783. 164. 1781. 165. 1781. 169.

1804. 174. 1781. 176. 1781., een weinig convex 180. 1781.

181. 1781., afgeplat 161. 1781. Aan het voorhoofd twee haar-

tjes ver van elkander 180. 1781., Achterrand met borstels

165. 1781. — Ventraal afgeplat 163. 1783., een weinig convex

176. 1781. 180. 1781.; bij den anus 2 papillen 178. 1781.

Glad 162. 1781. 164. 1781. 170. 1804. 173. 1776. 1781.

174. 1769. 1776. 1781. 175. 1776. 1781. 178. 1776. 180. 1769.

1776. 1781. 183. 1769. 1776. 184. 1776., glanzend 164. 1781.

170. 1804., geleiachtig 176. 1781., doorschijnend 161. 1781.

162. 1781. 171. 1781. 180. 1781. 181. 1781. 183. 1781. 184.

1776., vóór doorschijnend 173. 1781., achter doorzichtig

168. 1803. — Witachtig 176. 1769. 1776. 1780. 180. 1769.

HIST. OVERZ. DI ACAROLOGIE. IT. 855

Idonomie.

1776. 1780. 1781. 181. 1769., wit 161. 1769. 1776. 1780. 1781.

162. 1769. 1776. 1780. 171. 1776. 1781. 176. 1781. 181. 1776,

‚ 1780, 1781., groenachtig 165. 1769. 1776. 1780., groen 165.

1781., geelgroen 164. 1769. 1776. 1780., geelachtig 178.

wine. 183: 1769. 17726. 1780. 1781., bleekgeel 162. 1781.,

geel 182. 1762., bleekrood 173. 1781., rood 167. 1776. 168.

1803. 170. 1804. 173. 1776., hoogrood 172. 1803., donker-

rood 167. 1781. 170. 1804. 178. 1802., roodbruin 174. 1776.

1781., bruingrijs 175. 1776., grijsbruin 175. 1781., koffie-

bruin 174. 1769., bruin 174. 1780. 176. 1769. 1776. 1780.

1781., bruinzwart 163. 1783. — Vöör de oogen bleeker 170.

1804., witachtig 180. 1781., tusschen de oogen een geel-

bruine driehoekige vlek 175. 1776., idem: hartvormige vlek

175. 1781., idem: zwartachtig 180. 1781., achter de oogen

een zwarte vlek 170. 1804., idem: 2 onduidelijke strepen 174.

1769. 1776. 1780., idem: 2 lichtere strepen 174. 1781. In het

midden geel 178. 1781., scharlakenrood 170. 1804., vuur-

rood 183. 1769. 1776. 1780. 1781., donker 165. 1769. 1776.

1780., zwart 161. 1769. 1776. 1780. 1781. 180. 1769. 1776.

1780. 1781. Achter wit 180. 1781.

Ongevlekt 175. 1781. Gevlekt 171. 1776. 178. 1776. Geel-

gevlekt 167. 1776. Zwarte vlekken 172. 1803. 184. 1776.

Drie zwarte vlekken 162. 1769. 1776. 1780. 1781. 183. 1762.,

drie donkere vlekken 164. 1781. Vijf donkerbruine en 1 rood-

achtige vlekken 171. 1781. Vijf bruine vlekken 176. 1781.

Vijf donkere vlekken 181. 1769. 1776. 1780. 1781. Zes vlek-

ken 177. 1761. Zeven donkerroode of zwartachtige vlekken

173. 1781. Zeven zwarte vlekken 183. 1781. Acht submargi-

nale zwarte puntjes 164. 1769. 1776. 1780. 1781. Vele don-

kere vlekken 169. 1804. Verschillend gevlekt 180. 1781.

Twee zwarte golvende langsbanden en 2 zijdelingsche zwarte

vlekjes 170. 1804. Aan beide zijden met vlekken 173. 1776.

Zwarte laterale strepen 183. 1769. 1776. 1780.

Y drietandig 181. 1781., dubbelgevorkt 167. 1781. 168.

1803., driemaal gevorkt 176. 1769. 1776. 1780. 1781., lelie-

vormig 180. 1769. 1776. 1780. 1781., zilverkleurig 176. 1769.

126:.1780,, wits 171. 1776. 1781, 180. 1769. 1776. 11780:

1781., geelachtig 167. 1781., bleekgeel 163. 1783., geel 164.

856 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

1781. 167. 1776. 168. 1803. 182. 1762., roodachtig 161. 1769.

1776. 1780. 1781., lichtrood 172. 1803., rood 162. 1776. 1780.

12.81.0164. 1276. 1780. 165. 1776. 121802. 1781 vazieent:.geel

of rood, smal of breed 164. 1781., bruinrood 162. 1769. 181.

1781., roodbruin 164. 1769. 165. 1769. 181. 1769. 1776. 1780.,

bruin, de vork der takken wit 176. 1781.

Algemeen is sprake van slechts 2 oogen; zij zijn zwart;

eenmaal worden zij wit genoemd 177. 1761. Zij zijn groot

162. 1781. 171. 1781., klein 164. 1781. 165. 1781. 167. 1781.,

vierkant 161. 1781., niervormig 181. 1781.

De borst is wit, zwart gevlekt; de zwarte rugvlekken sche-

meren door, ook de oogen; tusschen de palpen de zwarte

mond 161. 1781. Ventraal 6 zwarte punten 162. 1781., een

groote bleekgele vlek 163. 1783. Borst met 3 zwarte vlekken;

de voorste bevat de bases der palpen en der pooten I en II;

de andere 2 de bases der pooten III en IV. Buik geelgroen

met donkere zwarte vlek beiderzijds, waarin een groote,

zwarte punt; in het midden geelachtig, met lunula achter

coxae IV en zwarte punt achter (anus). Langs den rand

schemeren de 8 zwarte rugpuntjes door 164. 1781. Ventraal

donkerrood; borst gevlekt 167. 1781. Borst met 5 zwarte

vlekken (maxillicoxae en 4 coxaalplaten) 170. 1804. Ven-

traal donkerder ; mond groot, zwart. 171. 1781. Ventraal rood-

bruin, in het midden van den buik een wit streepje; mond

zwart 174. 1781. Ventraal een groote zwarte vlek; ook

schemeren de oogen door 176. 1781. Ventraal gevlekt, bruin

178. 1781. Borst (epimeren) bleek, door zwart omringd; in

het midden met witte ronde vlek, die in haar midden zwart

is (anus); daarvóór de genitalia 180. 1781. Borst geel; buik

wit 181. 1781. — Genitaalzuignappen werden gezien 160.

Snuit zeer klein, spits 175. 1781. — Mandibels klein, met

bruinen spits (difitus mobilis) 160. 1797. — Palpen zeer

kort, dikwijls van boven niet zichtbaar 164. 1781., kort

162. 1781. 174. 1781. 184. 1776., middelmatig 173. 1781,

lang 161. 1781. 168. 1803. 171. 1781. 176. 1769. 180. 1871.

181. 1769. 1776. 1780. 1781., langer dan lid 1 van poot I

165. 1781., zoo lang als de eerste 3 leden der pooten I 175.

HIST OVERZ. DI VACAROLOGIE. II: 857

Idonomie.

1781., langer dan de eerste 3 leden der pooten I 181. 1781.,

half zoo lang als pooten I 176. 1781. — Tamelijk dik 176.

1781., iets dikker dan de pooten 168. 1803., dik 184. 1776.,

2 X dikker dan de pooten 181. 1781., 3 x dikker dan de

pooten 167. 1781., slank 173. 1781., knotsvormig 167. 1776.

1781., scheef afgesneden 167. 1781., rolrond 161. 1781., ge-

bogen 162. 1781. 164. 1781., distaal gebogen 180. 1781. 181.

1781., distaal spits 164. 1781. 168. 1803. 173. 1781. 175.

1781., distaal met klauw 167. 1781. 176. 1781. 184. 1776.,

lateraal met doorntje 167. 1781., met zeer korte haartjes

167. 1781. 183. 1781., spaarzaam behaard 180. 1781. —

Doorschijnend 161. 1781. 162. 1781. 165. 1781. 174. 1781.

176. 1781. 180. 1781. 181. 1781., wit 162. 1781. 165. 1781.

167. 1781. 168. 1803., groenachtig wit 176. 1781., bleek 171.

1781. 180. 1781., vuilgeel, proximaal blauw 169. 1804., met

6 gele ringen 173. 1781., donker 163. 1783., bleekzwart 175.

1781., zwartgroen 180. 1804. — Tweeledig 160. 1797. 165.

1781., 3-ledig 162. 1781. 163. 1783. 614. 1781. 174. 1781. 180.

1781., 4-ledig 161. 1781. 176. 1781. 181. 1781. 183. 1781. —

Leden 2 en 3 met extern haartje; lid 4 toegespitst, gebogen

161. 1781., le en 3e lid lang 180. 1781.

Pooten lang 182. 1762., zeer lang 161. 1781. 177. 1761.,

zoo lang als het lichaam 167. 1781. 183. 1781., langer dan

het lichaam 165. 1781. 173. 1781. 175. 1781. 180. 1781. 184.

1776., 2 x langer dan het lichaam 162. 1781., 3 x langer

dan het lichaam 161. 1781., dun 164. 1781. 182. 1762. —

Met klauwen 170. 1804., met 2 onvertakte klauwen 160.

1797. — Behaard 162. 1781. 164. 1781. 165. 1781. 167.

Wels 75. 1781. 176. 1781. 180. 1781. 182. 1762. 183.1781:

184. 1776., haren aan de geledingen langer 162. 1781. 164.

1781., met fijne haartjes 177. 1761., spaarzaam behaard

174. 1781. 181. 1781., met vele haren 160. 1797. — Door-

schijnend 161. 1781. 176. 1781. 177. 1761. 183. 1781., kleur-

loos 177. 1761., wit 161. 1781. 165. 1781. 167. 1781. 168.

1803. 181. 1781. 183. 1781., bleek 167. 1776. 171. 1781. 178.

1781. 180. 1781., vuilgeel, proximaal blauwachtig 169. 1804.,

geelachtig 173. 1781., groenachtig wit 176. 1781., blauwach-

tig, laatste lid bruin 178. 1781., bleekbruin 174. 1781., bleek-

‘858 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

zwart 175. 1776. 1781., zwartgroen 170. 1804., zwart 164.

1781. — Vijfledig 161. 1781. 164. 1781. 174. 1781. 180. 1781.

181. 1781., 6-ledig 170. 1804. 175. 1781. 183. 1781., de leden

(aan elken poot) gelijklang 174. 1781. 180. 1781., de laatste

3 leden (van alle pooten) bijna 2 x langer dan de proxi-

male leden, en met bundels van 2 lange haren 176. 1781. —

Pooten I dik 161. 1769. 1776. 1780., 162. 1769. 1776. 1780.

1781., gedoornd 164. 1769. 1776. 1780. 1781., 2 à 3 x dikker

dan de andere, spaarzaam gedoornd 161. 1781., de doorn-

tjes op een lage papil 161. 1781. 164. 1781.; pooten I de

kortste 161. 1781. 172. 1803., III 5-ledig 176. 1781., III

5-ledig 162. 1781., I—III gelijk van lengte 171. 1781., II—

IV overal behaard 161. 1781., III—IV 6-ledig 176. 1781. —

Pooten IV zesledig 162. 1781. 163. 1783., zeer lang 163.

1783., langer dan het lichaam 181. 1781., 2x langer dan

het lichaam 171. 1781., de langste 172. 1803. De eerste 3

leden kort, gelijklang, behaard 171. 1781., kort en dik, als

knoopen 173. 1781., kort, bijna onbehaard 183. 1781. Het

4e lid sikkelvormig 171. 1776. 1781. 173. 1781, het Se en 6e

lang 173. 1781., distaal met haren zoo lang als het lid 175.

1781., het 4e lid verbreed 178. 1776. 1781. en roodbruin 178.

1781., met blad of lamel 183. 1769. 1776. 1780., het blad

behaard; het 5e lid dun, beiderzijds behaard 183. 1781.

Pooten IV met vele haartjes 163. 1783., dik 180. 1769,

dikker, elk lid distaal breeder, 5e lid binnen met lange bor-

stels, 6e lid smaller, beiderzijds behaard, met een „penseel 180.

1781., de bundels van zwemharen niet zoo dicht 184. 1776.

Hygrobatidae. Aberraties, Variéteiten. Achter den hoek van

den vork twee zeer witte punten 161. 1781. Het vierde lid

van poot IV is niet sikkelvormig 171. 1781. (= 9). — (Van

het 2:) met roode vlekken 171. 1803. — (Van het 2:) vlekken

als bij het & en de 2 laterale beiderzijds vereenigd 171. 1804

H. — Zonder mediane geelbruine vlek 175. 1781. — Geel-

bruine Y, zwarte pooten; ventraal een witachtige langs-

streep in de vuurroode buik 175. 1781. — Bruine buik met

witten streep naar den aars 176. 1781. — In plaats van de

kroon der lelie 3 witte punten; achter breeder dan vóór,

poot IV lid 6 zonder „penseel 180. 1781 (= 9).

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 859

Idonomie.

Brachypodidae. Zoo groot als een punt 188. 1781. — Ovaal

185. 1804. 188. 1769. 1781., breed-ovaal 189. 1803., rond

18611769. 1776: ISOR ZEN 187. 17692 1776. 1780) 176815,

lensvormig 186. 1803. 187. 1803., dik-lensvormig 189. 1803.,

afgerond vierkant 189. 1769. 1776. 1780. 1781. 1804 H.,

plat 186. 1769. 1776. 1781. 187. 1769. 1781. 188. 1769. 1776.

1780. 1781., konvex 185. 1804., glad 188. 1769. 1776. 1781.

189. 1769. 1776., vöör uitgerand 188. 1769. 1776. 1780. 1781.,

vöör recht, achter uitgerand 189. 1803., ventraal plat 185.

1804. 187. 1781., ventraal een weinig convex 186. 1781. —

De ventrale schaal omvat de dorsale met verheven rand

186. 1781. 1803. 188. 1781., tusschen de 2 schalen een smalle

strook weeke huid 188. 1781. — De genitalia in het midden

van den buik een verheven oblong, met langsspleet; de

anus zwart en verheven 186. 1781. Achter met borstels

186. 1769. 1776. 1781., aan den rand eenige borstels 187.

1781. — Geelachtig 185. 1804. 187. 1803., lichtgeel 187.

1769. 1776. 1780. 1781., bruinachtig 187. 1803., groen 186.

1803. 188. 1769. 1776. 1780. 1781., donkerblauw 186. 1769.,

zwartblauw 186. 1780., violet 186. 1776., veelkleurig 189.

1769. 1780. 1781. — Bruin gevlekt 185. 1804. 187. 1803.,

zwart gevlekt 187. 1769. 1776. 1780., wit-, blauw- en bruin-

gevlekt 189. 1769. 1776. 1780. 1781., wit-, blauw- en groen-

gevlekt 189. 1803., met witte vlek en witten kring 186.

1769. 1776. 1780. 1781., margo kleurloos 186. 1803., achter

de oogen een bruine vlek 186. 1781. 1803., achter de oogen

een ovale vlek 187. 1781., vóór met 3 gele vlekken 187.

1803., middelveld wit 188. 1769. 1776. 1780., de achterhelft

met 2 haakvormige zwarte vlekken 187. 1781., Y roodbruin

187. 1769. 1776. 1780. 1781., Y geelachtig met roode tak-

ken 187. 1803. — Ventraal: coxae bruingeel, distaal

groenachtig; achter den anus 3 bleekgele vlekken 186. 1781.,

mond rood, buik zwart gevlekt 187. 1781., groen, middelveld

bleekgeel 188. 1781., bruin, margo geelachtig, 2 roodbruine

niervlekken 198. 1781. — Algemeen 2 oogen. Deze zijn zwart

185. 1804. 186. 1781. 1803. 187. 1781. 188. 1781. 189. 1781. 1803,

klein 186. 1781. 189. 1781., groot 188. 1781., aan den voorrand

187. 1781., ook ventraal zichtbaar 187. 1781. 188. 1781.

860 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

Palpen kort 186. 1781., zeer kort 187. 1781., wit 186.

1781. 1803. 188. 1781. 189. 1781. 1803., doorschijnend 186.

1803. 188. 1781. 189. 1781. 1803., 3-ledig 187. 1781. 188.

1781. 189. 1781., langer dan een pootlid 187. 1781. Het le

(lees 2e) lid extern met tand, het laatste dorsaal getand.

(reeks van stijve borsteltjes) 189. 1803.

Pooten zoo lang als het lichaam 186. 1781. 189. 1781.,

korter dan het lichaam 187. 1781. 188. 1781., alle ongeveer

even lang 187. 1781. 188. 1781., behaard 185. 1804. 186.

1781. 188. 1781. 189. 1781., intern met korte haren, bij de

geledingen roodbruin en met bundels van langere haren

187. 1781., blauwachtig 185. 1804., wit(achtig) 186. 1781.

1803. 187. 1781. 188. 1781. 189. 1781. 1803., doorschijnend

186. 1803. 188. 1781. 189. 1781. 1803., 4-ledig; er zijn geen

coxae („bases pedum”) 188. 1781. — I en II zeer dicht bij

elkander en geheel vooraan 187. 1781., IV de langste, 6-ledig

185. 1804.

Arrenuridae. Larvae. Klein 199. 1745., kleiner dan een

zaadje van Papaver somniferum 199. 1778., iets grooter dan

Anoetus muscarum 200. 1776. — Bolrond 199. 1745. 1778.,

bolovaal 200. 1776., ovaal 199. 1790. — Glad, gevuld 199.

1778. glanzend 199. 1778. 200. 1776., hard 200. 1776., op den

rug eene ronde verdieping, waarin eene ronde verhevenheid.

met eene spleet in het midden 199. 1778. — Donkerrood

199. 1745., rood 199. 1778., lichtbruin, bruin 200. 1776. —

Snuit kort, met zijdelingsche verdikking (de aangedrukte

palpen); de 6 pooten zijn zeer kort en spaarzaam behaard

199. 1778., de 6 pooten zijn kort en zeer behaard 200.

16:

Arrenuridae. Nymphae. Bolrond, ongevlekt, zonder put-

jes, vermiljoenrood, met 2 zwarte oogen; ventraal bij den

anus 2 zwarte streepjes; borst met 3 zwarte vlekken (bases

pedum): één met (de maxillicoxae en) de bases der pooten

I en II, twee ieder met de bases der pooten III en IV.; pal-

pen kort, vrij dik, extraad gebogen, zwart; pooten zwart,

bij de basis bleek, iets langer dan het lichaam; iedere poot

met gelijk lange leden; aan de leden 3, 4 en 5 van alle pooten

haren, die langer zijn dan het lid 204. 1781. — Rood; oogen.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 861

Idonomie.

zwart; snuit tamelijk kort; palpen kort 204. 1781. — Zij ge-

lijken op de moeder 191. 1776 S.

Arrenuridae. Mares. Niet grooter dan de kop van eene

1780., zoo groot als het zaad van Papaver sommiferum 210.

1776. [Bij de beschrijving van den vorm, van boven gezien,

wordt de „staart genegeerd] bolrond 191. 1781 M. 197.

1776. 210. 1769. 1776. 1780., bijna bolrond 197. 1780. 1781.

207. 1787., rond 191. 1769. 1776. 1780. 197. 1769. 204. 1776.

1781. 206. 1781. bolovaal 194. 1775. 198. 1775. 1781., breed-

ovaal 192. 1778 Geer, 1781. 203. 1776. 1781., platbol 190.

1803., ovaal 192. 1769. 1776. 210. 1776., langwerpig 209.

1769. 1776. 1780. 1781. — Vóór breeder, in het midden

breeder 195. 1781., achter breeder 191. 1781 M., naar achter

versmald 198. 1781. 210. 1776.; vóór stomp 209. 1871.,

afgesneden 195. 1776. 1781., een weinig uitgerand 203.

1781. 208. 1781.; rand behaard 197. 1780. 1781., achter

ingesnoerd 195. 1781., achter stomp 209. 1769. 1776. 1780.

1781. — Vóór depres 195. 1781., achter depres 198. 1781.

Rug zeer verheven 194. 1775. 198. 1775., in het midden

convex 195. 1781. 197. 1780., met bochel 196. 1769. 1776.

1780. 205. 1776., in het midden een groote, ongevlekte

bochel 205. 1781. achter een bochel 195. 1769. 1776. 1780.

1781. 196. 1781. 203. 1769. 1776. 1780., achter een hoorntje

breed van voet, top spits, naar voren gebogen 203. 1781.,

achter den bochel een kleinere spits 196. 1781.; rug met 3

bochels 208. ‘1769. 1776. 1780.; deze zijn spits: 2 achter

de oogen en een bij den staart 208. 1781. — Op den rug eene

ovale verhevene lijn 192. 1778 Geer., eene cirkelvormige

niet verhevene lijn 192. 1781., eene cirkelvormige groeve

191. 1781 M. 196. 1781. 203. 1781., deze is achter niet goed

zichtbaar 208. 1781., eene elliptische groeve, van de oogen

achterwaarts 198. 1781., eene halfcirkelvormige groeve 197.

1780. 206. 1781., twee langsgroeven achter de oogen 204.

1781. — De huid is hard 210. 1776., ruw 208. 1781., segrijnig

192. 1778 Geer., 208. 1781., met netvormige teekening 191.

1781. 203. 1781., deze is fijn 206. 1781., glad, glanzend 205.

1781. — Aan den voorrand 4 kleine spitsen 195. 1781. 1803.,

862 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

naast de palpen een zeer kort doorntje 197. 1780., onder

de oogen dito 197. 1781. — Rood 190. 1803. 192. 1769. 1776.

1781. 196. 21769. 1776. 1780. 205. 1776. 1781. 208. 1762.

1776. 1780. 1781., vermiljoenrood 196. 1781., zwartrood

204. 1781., purper 204. 1776., bruinzwart 192. 1778 Geer.,

bruin 192. 1778 Geer. 195. 1769. 1776. bruinachtig 193.

1803. 195. 1780., grijsbruin 195. 1781., grauw 191. 1769.

1776 M. 1780. 206. 1769. 1776. 1780. 1781., aschgrauw 203.

1769. 1776. 1780. 1781. 209. 1769. 1776. 1780. 1781., bleek-

grauw 191. 1781., roodgeel 190. 1803., geel 192. 1769. 1776.

210. 1769. 1776., geelachtig 210. 1780., groengeel 210. 1781.,

groenachtig 197. 1776. 1781., lichtgroen 207. 1787., vuil-

groen 210. 1776 S., groen 197. 1769. 1788. 198. 1769. 1776.

1780. 1781., blauw 190. 1803.; vóór groenblauw, blauw 190.

1803., geelachtig 206. 1769. 1776. 1780. 1781., twee kringen

om de oogen lichter groen 198. 1781., idem bleeker rood

196. 1781. 204. 1781. 208. 1781., in het midden wit 191.

17698317226 Me 1780. 1781, achter. zwart 1927076961761

1781. — Ongevlekt 198. 1769. 1776. 1780., gevlekt 197.

126920521769 17276. 1780: 210 1769 1776. 2178071781

donker (gevlekt 193. 1803. 197. 1781. 205, 1781. 209. 1769

1776. 1780. 1781., met donkere variabele streepjes 203.

1781., roodgevlekt 192. 1778 Geer., 3 donkere vlekken 191.

1781 M. 207. 1787., 5 donkere vlekken 197. 1780., achter

met 3 zwarte vlekjes 206. 1769. 1776. 1780. 1781.

Algemeen: 2 oogen. Deze zijn tamelijk groot 207. 1787.,

klein 209. 1781., plat 210. 1776 S., aan den voorrand geplaatst

191. 1781 M., bruinachtig 191. 1781 M., donker 192. 1778

Geer., zwartachtig 197. 1780. 1781., zwart 195. 1781. 196.

1781. 198. 1781. 204. 1781. 205. 1781. 207. 1787. 208. 1781.

209. 1781. 210. 1776 S., roodachtig 192. 1781., rood 197.

1769. 1776., in eene bepaalde richting roodachtig 197. 1780.

1781.

Er is een staart 193. 1803. — Of alle gestaarte

individuen gg zijn, zal de toekomst moe-

ten leeren. 197. 1776. — De staart is*plat 1917 193%

196. 198. 203. 205. 206. 208. achter verbreed 191. 1781 M.

195. 1781. 203. 1781. 205. 1781. 206. 1781. 208. 1781., twee-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 863

Idonomie.

tandig 195. 1769. 1776., de hoekpunten (= tanden) zijn

scherp 195. 1781., stomp 196. 1781. 205. 1776., twee papillen

204. 1776. of tuberkels, op elk een borsteltje 204. 1781;

uitgerand (= tweetandig) 196. 1769. 1776. 1780. 1781., drie-

tandig 191. 1769. 1776 M. 1780 M. 195. 1781 (in dit geval

tweetandig + petiolus). 203. 1769. 1776. 1780. 1781. 208.

1769. 1776. 1780. 1781., zacht vijflappig 207. 1787., golvend

195. 1781. 206. 1769. 1776. 1780. 1781., gezaagd 204. 1781.

De middeltand is zeer klein 208. 1781., hij draagt een aan-

hangsel als een petiolus 191. 1781 M., eene appen-

dicula 203. 1781. 205. 1781. 208. 1781., eene appendicula

papillaris 195. 1781., een lichaampje 204. 1781., of steeltje

207. 1787., dat zeer klein en bified is 204. 1781. De achter-

rand draagt eenige borsteltjes 191. 1781 M. 195. 1781. 196.

1781. 198. 1781. 203. 1781. 204. 1781. 205. 1781. 206. 1781.

208. 1781. 209. 1769. 1776. 1781. De platte staart is geel-

achtig 196. 1781., met groenachtigen rand 203. 1781., bleek-

geel, met groenachtige of blauwe zijden 206. 1781. De appen-

dicula is geelachtig en doorschijnend 205. 1781. — De staart

is kort en dik 194. 1775., heel (= zonder bijzonderheden)

198. 1769. 1776. 1780., met ronden achterrand en lichtgroen

198. 1781. — De staart is rolrond 192. 1769. 1776. 1778 Geer.

el 2197. 1769. 1776. 1780. 17810 210.1769. 1776) 1780:

1781., aan de basis ingesnoerd 192. 1769. 1776. 1781. 197.

1776. 1776. 1780. 1781., aan de basis niet ingesnoerd 210.

1781., in het midden een weinig dikker 192. 1778 Geer., +

even lang als het lichaam 192. 1778 Geer. 197. 1780, dik, met

2 ronde tuberkels aan den top 192. 1778 Geer., aldaar verwijd

en gekarteld, met 2 papillen en enkele borstels 192. 1781.,

half zoo breed als het lichaam, glad, van binnen hol, aan den

top open 197. 1780., glanzend, aan den top met stijve bor-

stels 197. 1781., doorschijnend 197. 1780. 1781. 210. 1776.,

in het midden oranje 192. 1778 Geer., geelachtig, aan de

basis zwart 192. 1781., aan de basis met 2 zwarte vlekjes

19701 781=,; bleek 210: 1776. .S.

Ventraal. Een weinig plat 197. 1780. 205. 1781.,

oranje 192. 1778 Geer., zwart 192. 1781., geelgroen 197.

1780. 1781., geelachtig 198. 1781. De borst (= de gezamen-

864 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

lijke coxaalplaten) gelijkt op die van een krab 197. 1780.,

is plat 203. 1781. 208. 1781., wit 203. 1781., zwartachtig

205. 1781. 208. 1781. — Aan de borst zitten de coxaalplaten

197. 1781., die het grootste gedeelte van de ventrale zijde

innemen 204. 1781. en distaal vrij uitstekende hoekpunten

hebben 192. 1778 Geer. De borst vöör met 4 scherpe papil-

len (hoekpunten der coxae) 203. 1781. — De buik (het ge-

deelte achter de coxaalplaten) is groen 198. 1781.; de basis

van den staart zwart 208. 1781., met twee zwarte vlekken

(= zuignapplaten) 203. 1781. — Aan het eind van den staart

de genitalia 197. 1781.

De snuit is gestrekt 190. 1803. — De Palpen zijn kort, of

zeer kort 190. 1803. 192. 1778 Geer. 1781. 196. 1781. 197.

1780. 1781. 198. 1781. 203. 1781. 204. 1781. 205. 1781. 208.

1781. 210. 1776., zoo lang als 2 leden der pooten (I) 191.

1781 M., knotsvormig 190. 1803. 203. 1781., dik 192. 1778

Geer. 198. 1781., tamelijk dik 204. 1781. 208. 1781., zeer dik,

3 x dikker dan de pooten (I) 193. 1803., gesteeld 204. 1781.,

het distale lid dikker 197. 1780., distaal dikker 197. 1781.,

tweeledig 197. 1780. 1781. 198. 1781. 203. 1781. 206. 1781.,

drieledig 191. 1781 M. 192. 1781. 193. 1804. 195. 1781. 204.

1781. 208. 1781., vierledig 192. 1778 Geer., divergeerend,

of zijdwaarts gebogen 191. 1781 M. 197. 1780. 198. 1781.

203. 1781. 204. 1781. 208. 1781., gebogen 195. 1781. 197.

1781. 206. 1781., naar beneden gebogen 210. 1776., rolrond

192. 1778., de leden zijn rond 203. 1781. Distaal met verlengd

knopje 192. 1778., distaal met haak 193. 1803., distaal spits

203. 1781. 205. 1781. 208. 1781. De palpen hebben bases

(= maxillicoxae) 192. 1778. Zij ziin behaard 192. 1778., door-

schijnend 192. 1781. 204. 1781. 206. 1781., kleurloos 193.

1803., witachtig 197. 1780., wit 192. 1781. 206. 1781. 208.

1781., bleek 210. 1776., bleek-groenachtig, met internen

doorn 196. 1781. Het eerste lid draagt een internen tand

198. 1781. 206. 1781.

Pooten lang 192. 1778 Geer., zoo lang als het lichaam (de

staart niet medegerekend) 191. 1781 M. 193. 1803. 197.

1781. 198. 1781. 203. 1781. 204. 1781. 205. 1781. 206. 1781.

208. 1781. kort 192. 1781. korter dan het lichaam 197.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 865

Idonomie.

1780., 5-ledig 191. 1781 M. 206. 1781., 6 à 7-ledig 192. 1778

Geer.; de leden (aan iedere poot) gelijk van lengte 191. 1781

M. 198. 1781. 204. 1781. 205. 1781. De pooten zijn eenvoudig

196. 1781., aan eene platte basis (= coxae) bevestigd 197.

1780.; hunne bases (= trochanteres) zijn bleek 204. 1781.

De pooten zijn spaarzaam behaard 191. 1781 M., met fijne

haartjes 192. 1778 Geer., behaard 192. 1781. 194. 1775.

195. 1781. 198. 1775. 1781. 203. 1781. 204. 1781. 205. 1781.

206. 1781., doorschijnend 195. 1781. 198. 1781. 206. 1781.,

kleurloos 190. 1803. 193. 1803. 207. 1787., wit 206. 1781.

208. 1781., bleek 195. 1781. 196. 1781. 210. 1776., groenach-

tig 196. 1781. 197. 1780. 1781., groen 203. 1781., groengrijs

192. 1778 Geer., roodachtig 205. 1781., zwart 192. 1781.

204. 1776. 1781., extern met zeer korte, intern met langere

haren 192. 1781., met 2 klauwen 193. 1803. — Pooten I en

II weinig behaard, III iets meer behaard, IV sterk behaard,

met langere haren aan femur, genu en tibia; extern met

weinige haartjes 210. 1776. Pooten I—III 5-ledig 192. 1781.

197. 1780. 1781. 203. 1781. 205. 1781. 208. 1781. ; hunne leden

(aan iedere poot) gelijk van lengte, aan de voorzijde met

teruggebogen zeer fijne haartjes, aan de achterzijde bij de

geledingen met iets langere haartjes 197. 1780., met zeer

korte, teruggebogene haartjes 197. 1781. Pooten IV 6-ledig

192. 1781. 197. 1780. 1781. 203. 1781. 204. 1781. 205. 1781.

208. 1781., dikker en langer dan I—III en met meer en

langere haren 192. 1778 Geer., met vierkante basis (= le

vrije lid), die korter is dan de andere leden, en met eene

dubbele rij van lange borstels 192. 1781.; van IV is het Se

lid langer dan de andere leden en met borstels, zoo lang als

2 leden 197. 1780., is het 4e lid langer dan de andere leden

en met borstels, zoo lang als 2 leden 197. 1781.; van IV is

het le lid kort, dik,vierkant; elk lid met lange haren 203.

1781.; van IV is het 3e, 4e en Se lid met lange haren 204.

1781.; van IV is het 6e lid langer en dunner dan de andere

leden 205. 1781.; van IV draagt elk lid langere haren 208.

781%

Arrenuridae. Feminae. Gelijkt op het & 191. 1781 M;

ventraal als bij het & 197. 1780. — Klein 208. 1761., grooter

866 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

dan het & 191. 1781 M., tweemaal grooter dan het 4 197.

1781., driemaal grooter dan het & 197. 1776., zoo groot als

een zaad van Setaria italica 191. 1776 S., als een zaad van

Brassica oleracea botrytis 192. 1778 Geer. — Rond 191. 1769.

1776 M.'1780. 192. 1776., bolrond’ 191. 17776 5.197. 1769

1780. 1781. 201. 1769. 1776. 1780. 204. 1776. 207. 1761 fig.

195. 1769. 1780. 1781., bijna bolrond 201. 1781., breedovaal

192. 1769. 1778 Geer. 1781., ovaal 202. 1769. 1780. 1781.,

langwerpig 209. 1769. 1776. 1780. 1781., ventraal een weinig

afgeplat 197. 1780. 1781. 201. 1781. 202. 1781. — Vöör stomp

209. 1781., achter stomp 209. 1769. 1776. 1780. 1781. —

Naast de palpen twee tandjes 207. 1781. — Glad 191. 1769.

1776. 197. 1780. 1781. 201. 1781. 202. 1769. 1776. 204. 1776.,

dof, ruw 207. 1781., hoornachtig, huid als die van een haai

191. 1776 S., segrijnig 192. 1781. 207. 1761 fig. 195., met

netvormige skulptuur 207. 1781. Op den rug eene ovale niet

verhevene lijn, eene ovale groeve 192. 1781., eene cirkelvor-

mige groeve 206. 1779., twee caudaad divergeerende langs-

groeven 204. 1781. — Algemeen 2 oogen. Deze zijn aan

den rand ‘191. 1776 S., groot 192: 1781., klein 202.178].

207. 1781. 209. 1781., zwart 191. 17276 5:1922°1781. 20%

1781. 202. 1781. 207. 1781., roodachtig en uitpuilend 192.

1778 Geer., rood 197. 1769. 1780. — Behaard 207. 1761 f.

195., met lange, zeer fijne, spaarzame haren 192. 1778 Geer.,

aan den achterrand met eenige borstels 192. 1769. 1776. 1781.

197. 1769. 1781. 201. 1769. 1776. 1781. 207. 1781. 209. 1769.

1776. 1781. — Rood 208. 1761., vermiljoenrood 204. 1776.,

geelrood 202. 1781., roodgeel 202. 1769. 1776. 1780., donker-

geelachtig, met zes geelachtige vlekken 206. 1779., groen

207. 1761 fig. 195., blauwgroen 197. 1769. 1780., bleekblauw

197. 1781., blauw met roodgele vlekken en punten 192.

1776., blauw 207. 1776. 1780. 1781., hemelsblauw 207. 1769.,

violet 192. 1781., donkerroodbruin 192. 1778 Geer., geel-

bruin 191. 1776 S., bijna bruin 201. 1776. 1780., zwartbruin

201. 1781., grauw 191. 1769. 1776. 1780., staalgrauw 192.

1769., donkergrauw 201. 1769., aschgrauw 209. 1769. 1776.

1780. 1781., in het midden wit 191. 1769. 1776. 1780., margo

groenachtig 191. 1781 M. — Y rood 208. 1761. — Onge-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 867

Idonomie.

vlekt 197. 1769. 204. 1776.; met donkere of zwarte vlekken

191. 1769. 1776 M. 1780. 209. 1769. 1776. 1780. 1781., 3 don-

kere vlekken 191. 1776 S., 5 bruine, of aschgrauwe vlekken.

207. 1761 fig. 195. 1769. 1776. 1780: 1781, met zwarte (gol-

vende )strepen 201. 1769. 1776. 1780. 1781., met zwarte

lunula-vlek 202. 1769. 1776. 1780. 1781. — Ventraal:

bruin 191. 1776 S., geelrood 202. 1781., borst geelachtig 191.

1781. 192. 1781., achtermargo geelachtig 192. 1781. —

Coxae III + IV groot 191. 1776 S.; borst met 8 zwarte

vlekken (coxae) 191. 1781 M. — ,,Anus” (genitalia) rond

met langsspleet, geflankeerd door twee ronde, zwarte vlek-

ken (zuignappenplaten, genitaalplaten) 191. 1776 S. Achter

de borst twee groote, zwarte vlekken (zuignapplaten), daar-

tusschen de witte vulva 191. 1781 M. Achter coxae IV een

rood ovaal, iets verheven, met langsspleet (genitalia) 192.

1778. ; genitalia wit met langsspleet 197. 1780. In het midden

van den buik een bleeke vlek met centrale opening; geni-

talia een spleet aan den buik 197. 1781. In het midden van

den buik eene witte vlek (genitalia), geflankeerd door twee

zwarte ovalen (zuignapplaten) 202. 1781. — Achter den

,anus” (genitalia) een ronde, bruine vlek (anus) 191. 1776

S.; anus geelachtig 192. 1781.

Palpen kort, zeer kort 192. 1778 Geer. 1781. 197. 1780.

1281. 201." 1781. 202. 1781. 207. 1761 fig. 195. 1781., van

boven niet licht zichtbaar 191. 1776 S., tamelijk dik, diver- -

geerend 192. 1778 Geer., doorschijnend 192. 1781. 209.

1781., wit 192. 1781. 202. 1781. 209. 1781., groen 201. 1781.,

bleekblauw 207. 1781., distaal met tamelijk grooten klauw

192. 1778 Geer., distaal stomp 202. 1781., distaal spits 207.

1781. 209. 1781., gebogen 191. 1776 S., naar beneden gebogen

192. 1781., 2-ledig 192. 1781. 201. 1781. 202. 1781. 207.

1761 fig. 195. 1781. 209. 1781.; laatste lid ovaal met korten

steel 201. 1781., laatste lid rolrond 202. 1781., laatste lid

dik met internen tand 209. 1781.

De pooten zijn dicht bij elkander geplaatst, gehecht aan

eene iets verhevene plaat (coxae); deze met distaal uitste-

kende hoekpunten 192. 1778., zoo lang als het lichaam

202. 1781., iets langer dan het lichaam 207. 1781.; onder-

868 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

ling + even lang 201. 1781. 202. 1781., behaard 201. 1781.

209. 1781., meer behaard dan bij het 4 197. 1780., met fijne

haartjes 208. 1761., doorschijnend wit 209. 1781., bleek 191.

1776 S., grijs 202. 1781., groengrijs 192. 1778., groenachtig

197. 1781., groen 201. 1769. 1776. 1780. 1781., blauwachtig

192. 1781., bleekblauw 207. 1781., zwart 204. 1776.; vijfledig

192. 1778. 1781. 201. 1781. 207. 1781. De leden (aan iedere

poot) gelijk van lengte, met lange haren 192. 1781., distaal

dikker, met weinige lange haren 207. 1781. Pooten I zijn

de kortste 192. 1778.; I—III 5-ledig 209. 1781.; IV zijn

zwempooten, met bundels van lange haren 191. 1776 S.,

zesledig; elk lid distaad verbreed; voorlaatste lid met eene

rij van lange borstels 209. 1781.

Arrenuridae. Feminae. Varietates. Zonder de 8

witte vlekken en puntjes 192. 1781. Bolovaal, donkergroen,

met bijna roode pooten 201. 1781.

Erythraeidae. Larvae. Nauwlijks zichtbaar 211. 1803.,

klein 211. 1788., zoo groot als eene neet 211. 1781 S. Ovaal

Lept. 1796) 1802. 211. 1763. 1776 G. 1776 My 1778-1308

216. 1803. 217. 1803., breed-ovaal Lept. 1796. 1802. 211.

1803., smal-ovaal 211. 1781 S., langwerpig 216. 1803.; de

top van het ovaal naar voren 211. 1776 G. 1778., achter

stomp 211. 1763., achter rond 211. 1776 G.; depres 216.

1803., week Lept. 1796. 1802. 211. 1778. glad, gevuld, ge-

spannen huid, glanzend 211. 1778. 1779. 216. 1803., met

twee langsrijen van putjes 211. 1776 M., behaard 211. 1763.

1776 G.; de haren zijn kort; distaal stomp 211. 1778., kort

211. 1781 S., aanliggend 211. 1803., kort, stijf, niet aaneen-

gesloten 216. 1803. — Rood Lept. 1796. 211. 1765. 1771.

1778. 217. 1803., roodachtig 211. 1803., bleekrood 218.

1804, scharlakenrood 211. 1763. 1776 Gs 1776 Ms) 1720;

1781 S. 1803. 1804. 216. 1803., grauw 211. 1803. — Twee

oogen zwart 211. 1763. 1778. 1804., fonkelend rood 211.

1803.

Kop spits, „wie die Spitzen einer Drahtzange’’ (vermoe-

delijk de 2 stiletvormige mandibels gezien) 211. 1776 G.

Snuit bijna konisch, Lept. 1796., konisch 211. 1778. 1779.

1804., konisch-rhombisch 218. 1804., distaal stomp Lept.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 869

Idonomie.

1796. 1802., distaal spits 216. 1803., kort 211. 1779., geelwit

216. 1803. — Palpen konisch Lept. 1796. 1802., ter zijde

van den snuit, tamelijk kort, iets gebogen 211. 1803., kort

211. 1779. 217. 1803., geelwit 216. 1803., donkerder rood

211. 1779., bleeker rood 211. 1781 S., convergeerend 211.

1779., behaard 211. 1778., met korte haren 211. 1781 S.,

vierledig Lept. 1796. — Het eerste lid zeer dik Lept. 1796.

1802, extern met een dik haar 211. 1776 G. 1804.

Zes pooten Lept: 1802: 211. 1763. 1776 Gr 1778. 1781s:

1803. 1804. 217. 1803. 1804., vier pooten 211. 1788. De zes

pooten zijn lang 211. 1778. 1781 S., tamelijk lang 217. 1803.,

zeer lang 211. 1776 G., even lang 211. 1803. 1804., dun 211.

Wie 1781: S 1804. 216. 1803), behaard 211. 1776 Gi 1778.;

de haren zijn distaal scherp, zelf zeer gestekeld 211. 1778.,

kort 211. 1781 S. De pooten staan even ver van elkander

211. 1763. 17815: zij zijn bleeker rood 211. 1763. 1778. 1781 S.,

donkerder rood, bruin 211. 1779. Pooten I en II zijn vooraan

geplaatst; III een eind van II verwijderd 216. 1803. III

zijn langer dan I en II. 218. 1804. De leden der pooten zijn

+ gelijk in lengte 211. 1778. De pooten dragen 2 klauwen

2111276 G.

Erythraeidae. Kyste. Zoo groot als eene neet; vermiljoen-

rood met eenige korte, stijve, zwarte borstels; de pooten

bleek, doorschijnend; 2 klauwen 211. 1776 S.

Erythraeidae. Nymphae et Adulti. Zoo groot als holosericeus.

212. 1794, als een luis 212. 1804., 221. 1778. als aphidis 215.

1804 Herm.; groot 222. 1795., kleiner dan baccarum 222.

1795. — Vorm als holosericeus 212. 1794., als aphidis 215.

1804 Herm., 1804 Ham., als trimucalatum, draagt ook de

pooten als dat dier 220. 1804. Langwerpig 214. 1803. 1804.,

bijna vierkant 215. 1804 Herm., ovaal 215. 1804. Ham. 221.

1778., voor afgerond 212. 1804., achter afgerond 212. 1804.

221. 1778.; zijden niet konkaaf 215. 1804 Ham.; vertex bol-

vormig, met lange zwarte haren 221. 1778; idem (en beter:)

met stijve haren aan den voorrand 221. 1804.; vóór breeder,

hoekiger 221. 1804.; zeer gevuld, glanzend 213. 1781., depres

212. 1794. 1804. 215. 1804 Herm. 219. 1804. 220. 1804. 221.

1778. 1804., aan beide zijden eene uitpuiling tusschen pooten

870 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

II en 11227.21778., op den rug plooien72212 1778, twee

langsrijen van putjes 215. 1804 Herm., geen plooien, geen

putjes 214. 1803. 1804 Herm. — Viltig behaard 212. 1794.,

tamelijk behaard 213. 1781., als kort geschoren fluweel 221.

1778. Haren spoelvormig 212. 1804., toegespitst 213. 1781.,

zelf bestekeld 214. 1804 Herm., glad 214. 1804. 219. 1804.,

kort 215. 1804 Herm. 220. 1804. 221. 1778.) stijf, 222: 17955

aangedrukt 220. 1804., wit 214. 1804. 215. 1804 Herm. 1804

Ham. 219. 1804. 220. 1804., zwart 215. 1804 Herm. 221.

1804. — Lichaam zwart 212. 1794. zwartrood 222. 1795.,

bruinachtig donkerrood 221. 1778., roodbruin 215. 1804

Ham., vermiljoenrood 215. 1804 Herm., bleek vermiljoen-

rood 214. 1804., van donkerrood tot lichtrood 212. 1804.,

donkerrood 215. 1804. scharlakenrood 213. 1781. rood

212. 1804. 219. 1804. 220. 1804., 221. 1804., geelrood 214.

1803. Mediane baan bloedrood 222. 1795., oranje 221. 1778.,

tweekleurig 223. 1759., bleeker 215. 1804 Herm. 1804 Ham

221. 1804. Ongevlekt 219. 1804., 3 witte vlekken 212. 1794.

1804. — Oogen rond, rood 215. 1804 Herm., zwart, dicht bij

pooten II 220. 1804., uitpuilend 221. 1778., rood, aan den

rand, tusschen pooten I en II 221. 1804., ieder met 2 corneae

221. fig. 215. — Ventraal lichter rood, op de plaats van

den anus een vlek zoo rood als de dorsale mediane baan

221. 1804.; ventraal zijdeachtig grauw 222. 1795.

Snuit gedeeltelijk onder het voorlichaam verborgen 213.

1781., bruin 212. 1794., kort 220. 1804., tamelijk lang, konisch,

distaal met toefje van smalle, witte membranen 221. 1778.,

konisch, distaal ter weerszijden gecilieerd 221. 1804. —

Palpen bruin 212. 1794., 3-ledig; 3 hangt aan 2. 213. 1781,

4-ledig; 1. 2. 3. gezwollen 221. 1778., 5-ledig (lees 4-ledig),

AD) Korn Su 25) langer, 4. (SS. )shalfszoonlanes2 2

1804., kort 220. 1804., behaard 221. 1778., tamelijk behaard;

de haren zijn toegespitst 213. 1781. — Palpklauw dubbel;

de binnenklauw korter 212. 1804. 219. 1804., spits 221.

1778. 1804. 222. 1795. — Appendiculum ovaal 213. 1781,

zeer klein 220. 1804., langwerpig, distaal rond 221. 1778.,

knotsvormig, behaard 221. 1804., vleezig 222. 1795.

Pooten lang, dun 213. 1781., middelmatig, dun 214. 1803.,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 871

Idonomie.

zeer lang 221. 1778., buitengewoon lang en + even lang

222: 1795. — II en III korter dan I en IV 214. 1803.; in

lengte volgen II, III, I, IV op elkander 221. 1778. 1804.;

IV is veel langer 213. 1781. — De haren zijn toegespitst

213. 1781., zeer kort 221. 1778., wit 219. 1804., rood 222.

1795., zwart 221. 1804. — De kleur der pooten is bruin,

distaal en ventraal geelbruin 212. 1794., rood 222. 1795.,

bleeker rood 213. 1781. 215. 1804 Ham.; pooten I zijn don-

kerder 214. 1804. — De pooten zijn 6-ledig 213. 1781., 7-ledig

221. 1778. 1804. — Van I—III zijn de eerste 2 leden kort en

ovaal; IV heeft slechts 1 kort, ovaal lid; de andere leden

aan I—IV zijn lang en dun; tibia IV is het langst 213. 1781;

I en II staan dicht bij elkander, vooraan; tusschen II en III

is eene ruimte, door den bult (zie boven, bij ,,vorm’’) ingeno-

men; tarsi dikker dan tibiae; poot IV dun, I dikker 221.

1778; lid 1 (van alle pooten) het dikst en van dezelfde kleur

als het lichaam; poot IV dun 221. 1804. Praetarsus vermeld,

maar te breed geteekend 221. 1778.; dun 221. 1804. Twee

klauwen 213. 1781, zeer kort 221. 1778.

Calyptostomidae. Nymphae. De jongen zijn veel lichter

gekleurd 226. 1804.

Calyptostomidae. Adulti. Vorm als holosericeus 226. 1764,

als aphidis, of quisquiliarum 226. 1804. Ovaal Smar. 1796.

1802. 225. 1796., vóór breeder 224. 1804. 225. 1804. Voorlijf

driehoekig, achterlijf lang-trapezoidaal, achter afgerond, de

zijden een weinig konkaaf; eene groeve tusschen vóór- en

achterlijf en 4 langsrijen van 6 en 4 putjes. 226. 1804., met

dwarsgroeven 225. 1804., depres 224. 1804. 226. 1776., week

Smar. 1796. 1802. 225. 1796., bezaaid met schubben Smar.

1796. 225. 1796., viltig behaard 226. 1776. Papillen cylin-

drisch, kort, distaal afgerond 224. 1804., schubben kort-

peervormig 225. 1804., haren zeer kort, niet dicht op elkan-

der, proximaal dik, konisch, en geknikt, wit; huid gesterd

226. 1804. Rood Smar. 1796. 225. 1796. 226. 1776., vermil-

joenrood 224. 1804., donkervermiljoenrood 225. 1804., don-

kerder rood dan aphidis 226. 1804. Twee oogen Smar. 1796.

225. 1796. 226. 1804., rood 226. 1804. ; geen oogen 226. 1764.

Snuit bijna altijd teruggetrokken 224. 1804., (vandaar)

872 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

geen snuit 226. 1764. Snuit lang, cylindrisch Smar. 1796.

1802. 1803. 225. 1796., toegespitst, distaal stomp, bestaande

uit 2 stiletten en de onderlip Smar. 1796. 225. 1796. —

Mandibels met klauw; onderlip lang 226. 1804. — Palpen

parallel aan den snuit, recht Smar. 1796. 1802. 1803., kort,

dun Smar. 1802. 1803., iets langer (dan de snuit), cylindrisch

Smar. 1796. 225. 1796., 4-ledig Smar. 1796. 225. 1796.

226. fig. 218 L., de laatste twee leden onduidelijk Smar.

1796, 225. 1796. Palpen bijna altijd in het lichaam terugge-

trokken 224. 1804., (vandaar:) geen palpen 226. 1764. 1776.

Papillen aan de palpen schubvormig 224. 1804.

Looppooten Smar. 1796., I langer Smar. 1796. 225.

1796.; pooten lichter rood 226. 1804., schubben aan de poo-

ten spoelvormig 224. 1804. :

Tyroglyphidae. Larvae. Hebben zes pooten 227. 1774 G.

Tyroglyphidae. Nymphae II. Halfbolvormig; bleek, glad;

kop zeer klein, met 2 divergeerende haren; op den rug enkele

haren; meer aan de pooten; deze zijn even lang, tamelijk

kort; I en II met tasthaar 227. 1781 S.

Tyroglyphidae. Adulti. Zeer klein 227. 1557. 1776 S., nauw-

lijks zichtbaar 227. 1557. 1769 H., grooter dan Acarus siro

227. 1162. G. = Ovaal Tyr. 1796. 18025 vrondovaals 227.

1761 G., langwerpig ovaal 227. 1778 Geer., afgerond lang-

werpig vierkant 227. 1761 G. fig. 220. 1776. S. fig. 222., ter

zijde een weinig konkaaf 227. 1776 S., doorschijnend 227.

SMIC IRC PI 0S wit Tyr. 1796.117.225091 71635217248

Geer., bleek 227. 1761 G., week Tyr. 1796. 1802., glanzend

227. 1772 O., met eenige lange haren 227. 1762 G. 1772 O.

1778 Geer., op den rug korte haren 227. 1757., ter zijde 2

langere, aan den achterrand 2 langere 227. 1772 O., aan den

achterrand 4 langere, korter dan de helft van het dier, 2 dor-

saal en 2 ventraal 227. 1776 S., half zoolang als het dier 227.

Ii778"Geer fig, 223... zes lange haren!227. 11757110212:

Kop (= de 2 mandibels) spits 227. 1761 G., dik, konisch,

met stompe punt 227. 1778 Geer., bruingeel 227. 1776 S.,

bestaat uit 2 spitsen 227. 1776 S. — Mandibels van boven

zichtbaar Tyr. 1802. 1803., dik, met schaar Tyr. 1796. 1802.

1803., puntig Tyr. 1796. 1802., konisch Tyr. 1796. — Onder-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 873

Idonomie.

lip distaal bified Tyr. 1796. Palpen weinig in het oog vallend

Tyr. 1796. 1802. 1803., zeer kort Tyr. 1802. 1803., niet voor-

bij de onderlip reikend, tegen de onderlip aangedrukt, geleed

Tyr. 1796. — Looppooten Tyr. 1802., kort Tyr. 1796.,

konisch, even lang, tamelijk dik, tamelijk lang 227. 1778

Geer., S-ledig 227. 1776 S., bruindrood 227. 1761 G., bruin-

geel 227. 1761 S., roodachtig 227. 1778 Geer., aan elk lid

een lang haar 227. 1776 S., aan elken poot 1 haar langer

dan de andere 227. 1778 Geer. De pooten eindigen in een

stompe punt 227. 1776 S. 1778 G., carunkel bewegelijk Tyr.

1796. 1802., geen carunkel 227. 1778 Geer., 2 klauwen Tyr.

1802., 1 klauw 227. 1778 Geer. Pooten I en II zijn aan het

borststuk bevestigd 227. 1776 S.; zij zijn dikker dan III

en IV 227. 1776 S. 1778 Geer.; IV is langer dan de andere

227. 1761 G. — Femur I draagt ventraal een doorn (4!)

229.217.16 S.

Rhizoglyphidae ? Nymphae II. Klein 228. 1798. 1799.,

ovaal 228. 1798. 229. 1804., wit 228. 1798., witgrauw 228.

1799., geelbruin 229. 1804., gevuld, 0,3 mM., doorschijnend,

vóór membraneus, iets breeder dan hoog, vóór met 2 ven-

trale, dicht bij elkander staande, bijna parallelle haartjes,

achter met 2 verder van elkander staande haartjes 229.

1804.

Tyrophagidae. Zeer klein 231. 1765. 232. 1776. Ovaal 231.

1765. 1774 M., 232. 1776., zeer gevuld 231. 1804., achter een

weinig breeder 231. 1765., doorschijnend, behaard 232.

1776., met eenige lange haren 231. 1765. 1774 M. 1804. 232.

1776., die een weinig stijf zijn 231. 1774 M., 2 vertikaalharen

232. 1776. De kleur is wit, blank, 231. 1765., wit, donkerder

in roggemeel 231. 1774 M., achter en ventraal wit, vóór

groenachtig (in mos!) 231. 1804., bleek 232. 1776. Geen

oogen 232. 1776. — Kop spits, roodachtig 231. 1774 M.,

mandibels ongeleed, met schaar 231. 1804. — Pooten met

eenige lange haren, een weinig bruin 231. 1765., roodachtig

231. 1774 M., + even lang, 5-ledig, met enkele haartjes 232.

1776.; I en II iets dikker 232. 1776.; III en IV iets langer

231. 1765. 1774 M.; twee klauwen 231. 1774 M.

Ensliniellidae ? Nymphae II. Uiterst klein, ovaal, grauw-

874 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

bruin, pooten met lange haren; I en IV iets dikker; IV zeer

dun, eindigen in 3 lange borstels 235. 1803.

Carpoglyphidae. Ova. Oblong, glanzend, doorschijnend 237.

1700.

Carpoglyphidae. Larvae. Hebben 6 pooten 237. 1781.

Carpoglyphidae. Adulti. Zeer klein 237. 1700. Ovaal 237.

1700. 1767. 1781. 1804 H., vóór spits 237. 1700. 1781., achter

stomp 237. 1767., gevuld 237. 1700. 1804 H., glad, achter

met 2 bruine vlekken (olieklieren!) 237. 1700., doorschijnend

237. 1767., wit 237. 1700. 1777. 1778. 1781., bleek 237. 1804

H., glasgroen 237. 1775. — Geen oogen 237. 1781. — Be-

haard 237. 1804 H., met weinige korte haartjes 237. 1781.;

achterrand met 4 lange haren 237. 1700. 1767. 1781. 1804 H.;

deze zijn wit 237. 1700, slepend, of horizontaal en divergee-

rend 237. 1767., naar boven gericht en divergeerend 237.

1804 H., langer dan het lichaam 237. 1767., zoo lang als het

lichaam 237. 1767. 1781., 2 dorsaal en 2 ventraal 237. 1 767.

1781.

Kop spits 237. 1700., rostrum (= de spitse kop) steenrood

237. 1767. — Pooten steenrood 237. 1767., 4-5-ledig 237.

2.81. Dehaard. 237. 1700., alle met+1) tasthaar- 2377 1781

III—IV met 2 tastharen, één in het midden (einde tibia) en

een aan het eind (van den tarsus) 237. 1767.; I en II dikker

231. 1.281:

Glycyphagidae. Ova. Ovaal, wit, doorschijnend 243. 1778.

Glycyphagidae. Larvae. Zespootig 243. 1771. 1778.

Glycyphagidae. Nymphae II. Zeer klein, ovaal, wit, met 6

korte, behaarde pooten, die even ver van elkander staan;

het 4e paar (,,antennae’’) (met hun sleephaar) langer dan

het lichaam 239. 1763.

Glycyphagidae. Adulti. Zeer klein 242. 1781. 244. 1776.,

ovaal 242. 178i. 243. 1778. 1803., langwerpig 244. 1776,

vóór smaller en spits 242. 1781., de zijden in het midden een

weinig konkaaf 243. 1778. 244. 1776., achter rond 243. 1778.,

glanzend, glad 242. 1781. 243. 1778., dik, geen scheidingslijn

243. 1778., doorschijnend 242. 1781., witachtig, dikwijls

door doorschemerende, inwendige deelen gevlekt, of nevel-

achtig geteekend, of roestbruin 242. 1781., vuilwit, bruin-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 875

Idonomie.

achtig, 2 doorschemerende, bruine, ronde vlekken; inhoud

van het darmkanaal: 243. 1778., bleek 243. 1803., wit, zwak

roodachtig 244. 1776. — Twee oogen 242. 1781. — Met vele

lange haren; haren zelf tweerijig gecilieerd 243. 1778., lange

uitstekende haren 243. 1803., 244. 1776., 2 vertikaalharen

242. 1781. 243. 1778. 243. 1803., beiderzijds tusschen pooten

II en III 2 lange horizontale haren 242. 1781., achter met

vele ongelijk-lange haren 242. 1781., 2 aan den achterrand

243. 1778., achter met 4 slepende haren, langer dan het

lichaam 244. 1776.

onder het pijpje de anus 243. 1778.; aan den achterrand een

pijpje 243. 1803.

2 Mandibels, 2 palpen 243. 1771., mandibels 2-ledig, met

zeer spitse schaar 238. 1799., snuit konisch, mandibels met

tandjes, palpen behaard 243. 1778. — Alle pooten met een

lang tasthaar, glad, aan de basis met een kort haar 242.

1781., Pooten + even lang 243. 1778. 1803., tamelijk lang,

steeds gebogen 243. 1778., dun 243. 1803., kleurloos 244.

1776. I en II dikker; carunkel klein, doorschijnend, gesteeld,

met spleet (klauwtje!), met 2 klauwtjes; haren der pooten

glad 243. 1778.

Canestriniidae. Nauwlijks zichtbaar 245. 1779., klein 246.

1794., week, matwit, + rond, met snuit, 2 oogen, en 4 lange

haren aan den achterrand 245. 1779. Plat, pooten niet zicht-

baar 246. 1794.

Anoetidae. Nymphae II. Klein, zeer klein, uiterst klein,

247. 1744. 1771. 1794. 248. 1765 W. 1771. 1778. 250. 1799. —

Ovaal 247. 1803. 248. 1776 G. 1776 M. 1778., breed-elliptisch

250. 1799., top naar achteren 247. 1803., achter rond 248.

1778., glad, doorschijnend 248. 1776 G., glanzend 248. 1776

M., rugschaal met puntjes en lange, kromme haren 250.

1799.; bijna kleurloos 247. 1803., wit 247. 1771. 250. 1799.,

geelachtig wit 247. 1744., vuilwit 247. 1771., bleek 248.

1765 W., witachtig grauw 248. 1776 G., grijs 247. 1794.,

roodachtig 248. 1759 C. 1759 L. 1762. 1776 M. 1778.

Snuit lang 248. 1778., met 2 lange haren 247. 1771. 248.

1778. Twee mandibels 250. 1799. — Pooten behaard 247.

876 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

1771. 248. 1778. Alleen pooten I zijn zichtbaar 250. 1799.

Alleen I en II zijn zichtbaar 247. 1803. 248. 1776 G. 1776 M.

I en II zijn langer, met carunkel 247. 1771., borstelvormig,

gestrekt 247. 1803., dikker 248. 1765 fig. 237., lang, glad,

onbehaard, aan het eind bified 248. 1776 G., tamelijk dik,

4-ledig. 248. 1778., III korter 248. 1778., IV zeer lang en

draad- of borstelvormig 248. 1759 C. 1759 L. 1762. 1765 W.

718:

Dermoglyphidae. Lichaam achter afgesneden; tusschen

pooten II en III een afstaande borstel; aan den achterrand

4 borstels; pooten 4 even lang, korter dan het lichaam;

I en II dicht bij elkander; evenzoo III en IV 252. 1803.

Analgesidae. Larvae. Half zoo groot als het ® 252. 1778.

Analgesidae. Nymphae. Langwerpig ovaal, wit, bleek,

doorschijnend, achterrand met 4 haren zoo lang als het

lichaam en eenige kortere haartjes. Pooten met onduide-

lijke leden, met eenige haartjes en met hechtschijf, + even

lanes Reni 200 dikker dan II en 21V >255.71276:

Feminae. Ovaal 253. 1776. 1778., langwerpig, achterhelft

smaller; plat; achterrand met 4 knobbels, 2 aan elken hoek,

ieder met 1 zeer lang haar 253. 1778., achterrand met 4 haren,

zoo lang als het lichaam; dit is bleek 253. 1776., bruinachtig

wit en heeft eenige korte haren 253. 1778. Pooten aan den

rand van het lichaam gehecht, met eenige haartjes 253.

1778. Alle pooten eindigen in eene hechtschijf 253. 1776.

1778. Geen klauwtjes gezien 253. 1778. I en II zijn dikker

253. 1776. 1778., vlak bij den kop, vlak bij elkander, 6-ledig ;

lid 2 extern met een achterwaarts gebogen haak; lid 4 met

een doorntje; lid 5 met een forschen, driehoekigen doorn;

lid 6 (= distale helft van lid 5) lang, smal. III zeer ver van

II verwijderd; III en IV in het midden van het lichaam,

vlak bij elkander, glad. — Kop konisch, naar beneden ge-

bogen 253. 1778.

Mares. Nauwlijks zichtbaar 254. 1804. — Breed-ovaal,

bleek, aan de zijden een tand en zeer lange haren; deze ook

aan den achterrand; heeft slechts 6 pooten; II en III ver van

elkander 254. 1804. III zijn monstreus ontwikkeld 254. 1804.

255. 1779. 1798., met een tang 254. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 877

Idonomte.

Avenzoariidae. Feminae. Zeer klein 258. 1776., achter af-

gestompt, met 4 borstels 257. 1803. 258. 1776. 259. 1803.

260. 1803., langwerpig vierkant 258. 1776. 259. 1803. 260.

1803., wit, een groot deel van het voorlijf bruingeel (het

schildje!) 258. 1776., tusschen pooten II en III een afstaande

borstel 257. 1803. 260. 1803., idem, twee borstels 258. 1776.

— Pooten + gelijk, 257. 1803. 258. 1776. 259. 1803. 260.

1803., korter dan het lichaam 257. 1803. 260. 1803., 5-ledig,

met 3 stijve borstels en hechtschijf 258. 1776. — I en II iets

dikker 259. 1803., vlak bij elkander, III en IV evenzoo 257.

1803. 260. 1803.

Mares. Wit; voorste helft bijna afgerond vierkant, de

zijden een weinig lobbig, achterrand met 4 lange borstels

258. 1763. Lichaam achter pooten IV smaller 257. 1803. —

Kop en pooten bruin 258. 1763.; pooten + gelijk in dikte

257. 1802., I en II met hechtschijf; III langer, slanker, min-

der behaard 258. 1763., III de langste 257. 1803., lang en

dik; IV zeer dun en zeer kort 257. 1803. 260. 1803.; III en

IV achterwaarts gestrekt 257. 1803.

Proctophyllodidae. Nymphae. Ovaal 262. 1763., witachtig,

een bruine vlek op den rug, aan de zijden met borstels, ach-

terrand met 2 lange borstels 263. 1803.

Proctophyllodidae. Adulti. Zeer klein 261. 1775. 264. 1763. ;

ovaal 261. 1775., langwerpig 262. 1763., naar achteren ver-

smald 261. 1775. 262. 1763., bruin 261. 1775. 264. 1763., met

setae scapulares externae 262. 1763., achterrand met 2 slanke

hoorns, en met 4 divergeerende borstels; aan de zijden een

vedervormig haar 264. 1763. — Pooten elsvormig, met hecht-

schijf 261. 1775., gelijk, behaard 264. 1763; I en II wijd

uitgespreid 262. 1763., naar achteren gebogen 261. 1775.,

met dun uitloopende tarsen en hechtschijf 264. 1763.; III

en IV korter 262. 1763., ver van I en II verwijderd 264.

17163.

Psoroptidae. Klein 265. 1789. Zij (3) gelijken op (de g van)

Acarus passerinus ; zijn bijna rond, wit, een weinig door-

schijnend, achter afgerond, met 4 bewegelijke aanhangsels,

leder met een lang haar; de interne aanhangsels kleiner;

snuit konisch; eenige geledingen der pooten zijn roodbruin;

878 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

I en II kort, dik, gelijk, konisch; III en IV naar achteren

gericht; III ver van II, zeer dik, met eenige zeer lange

haren; IV klein, bijna onder III verborgen 266. 1804.

Linobudae. Ovaal, vóór rood, achter wit; 2 langsrijen

van putjes; pooten even ver van elkander, behaard. 267. 1763.

Acaridae. Kleiner dan een korreltje zout 268. 1550., klein

268. 1652. 1761., kleiner dan een zandkorrel 268. 1671. 1771.

Rond 268. 1694. 1751. 1786, bolvormig 268. 1761., ovaal

268. 1762., bijna rond 268. 1778., achter rond 268. 1649.

De oppervlakte is hobbelig en spaarzaam behaard 268.

1778.; vertoont zoowel dorsaal als ventraal huidrimpels

268. 1649.; de rug is met schubben bedekt 268. 1671. Wit

268. 1694. 1733. 1751. 1762. 1778., doorschijnend 258. 1751.

1778., met 2 zwarte vlekjes aan den kop 268. 1671.; met

2 grijsachtige, slecht begrensde, gebogen strepen 268. 1762.

De snuit met 4 haartjes 268. 1649. De kop is bruinachtig

268. 1762, rossig of geelbruin, kort, cylindrisch, vóór afge-

rond, met eenige haartjes 268. 1778. Er zijn 6 pooten 268.

1649. 1671., 8 pooten 268. 1778. Twee pooten naast den

kop; 4 achteraan 268. 1649. De pooten zitten dichter bij den

kop dan bij andere Acarı het geval is 268. 1786. Pooten kort,

dik, 268. 1649. 1778. 1786., rossig, met lange haren 268.

1649. Pooten bruinachtig, rossig, of geelbruin 268. 1778.

I en II kort, konisch, geleed, behaard, distaal met een recht

pijpje dat een bolletje of rond blaasje draagt; III en IV van

II verwijderd, eindigen in een dun, bruin, gebogen deel

(= klauwvormig haar) en een lang haar 268. 1778. — Siro

ziet er uit als een schildpadje 268. 1786.

Groep Oribatei. Ovaal, of afgerond Orib. 1803., gepant-

serd; de rugschaal grijpt over de buikzijde. Donker getint,

bruin, zwart. Orib. 1796. 1804. Een corselet (propodosoma)

is bij eenige soorten duidelijk; het is vóór spits, onder hol,

waarin de monddeelen verborgen zijn. Glad, of hobbelig,

of gegroefd, glanzend, of mat, vol haren, of haarloos, met

eenige doorschijnende aanhangsels. Anus nabij den rand.

Oogen niet gezien. Zeer varieerend, zoowel in den vorm van

het lichaam, als van de pooten, en het aantal klauwen: mono-,

di-, of tridactiel Orib. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 879

Idonomie.

Monddeelen verborgen Orib. 1795. 1796. 1802. 1803.

1804., en wel in een membraneus omhulsel (propodosoma)

Orib. 1795. 1796. 1802. Mandibels schaarvormig Orib.

1795. 1796. 1802. 1803. Palpen gezien Orib. 1804., kort

Orib. 1795. 1796. 1802. 1803., behaard, recht Orib. 1795.,

geleed Orib. 1795. 1796., konisch Orib. 1796. 1802. 1803.,

ingeplant extern van de maxillae; deze zijn plat, vierkant,

samengegroeid, en vormen eene onderlip Orib. 1795. De

onderlip bestaat uit 2 puntige deelen Orib. 1796. — De loop-

pooten dragen ieder een lang haar Orib. 1804.

Camisiidae. Klein 274. 1781. Langwerpig, ruw; achterrand

met 2 aanhangsels en 4 haken (kromme haren); hard, veer-

krachtig, bruingrauw, mat. Lichaamsvorm veranderlijk; rug

in het midden verheven; aan de zijden eene groeve. Voorste

spits (,,bec’’) doorschijnend, veranderlijk van vorm. Oogen

niet gezien 273. 1804. Depres, aschgrauw; de zijden ruw

274. 1759 C. 1759 L. 1763. Aschgrauw, ventraal zwart. Kop

(propodosoma) kort, plat, ruw, in het midden verheven,

onder plat; abdomen groot, vóór versmald, achter breeder

en afgerond 274. 1781. Depres, abdomen langwerpig vier-

kant, achterrand konkaaf, met 2 hoorns; thorax driehoekig,

met 2 halters; donker aschgrauw; de rugbekleeding grijpt

aanzienlijk over den buik, vooral achter 274. 1804.

Palpen onzichtbaar 274. 1781. — Pootleden duidelijker

dan bij segnis. Pooten III missen het dikke haar. Twee klau-

wen. Klauwen I op een dunne steel; met zilverglanzende

haren ter weêrszijden 273. 1804. Pooten alle vooraan ge-

plaatst, 5-ledig; lid 1 het kortst. Pooten I en II iets korter.

Klauwen klein, haakvormig 274. 1781. Drie klauwen 274.

1804.

Eremaeidae. Nymphae. Elliptisch, achter stomp en be-

haard. Wit, aan de zijden bruinachtig. Thorax met twee

knobbels (pseudostigmataalharen). Pooten gelijkvormig, even

ver van elkander, behaard 277. 1763.

Eremaeidae. Adulti. Zeer klein 277. 1778. 282. 1781., klein

278. 1776., iets grooter dan Glycyphagus domesticus 277.

1778., tweemaal kleiner dan Parasitus coleoptratorum 280.

1763. Ovaal 280. 1763. 282. 1781., hard 277. 1776. 1778.,

880 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

hoornachtig 277. 1776. 1778. 278. 1776., glad 278. 1776.,

zeer glad 280. 1763., glanzend 277. 1800. 279. 1804. 280.

1263. 291 SOA Zwart 277. WSI C7 1759 E27 176317716

1799. 1800. 278. 1776. 280. 1763., pikzwart 277. 1776., bruin

282. 1781., donkerkastanjebruin 277. 1778., kastanjebruin

277. 1778. 279. 1804. 281. 1804. — Kop (voorste deel van

het propodosoma) driehoekig, corcelet (achterste deel v. h.

pr.) duidelijk 277. 1778.; kop (propodosoma) driehoekig

279. 1804., vóór spits 281. 1804., toegespitst 282. 1781.

Abdomen ovaal 277. 1778., bijna bolvormig 277. 1778. 1800.

278. 1776. 279. 1804., bolvormig 281. 1804. 282. 1781., vóór

met 3 langsgroeven 278. 1776. — Het lichaam is behaard

277. 1776., met vele lange haren 280. 1763., onbehaard 282.

1781. Twee rostraalharen 278. 1776. 281. 1804. 282. 1781.

Twee lange, naar elkander gebogen haren (lamellaarharen)

277. 1778.; de buitenste haren (lamellaarharen) dik 281.

1804. Twee lange, zijdwaarts uitstaande, kolfvormige bor-

stels (pseudostigmataalharen) 277. 1799.; op den rug bleeke

haren 277. 1776., hier en daar met dunne haren 277. 1778.

Aan den achterrand 2 ver van elkander staande borstels

281. 1804.

Palpen kort, geleed, behaard, meestal verborgen, iets ge-

bogen 277. 1778. Mandibels en maxillae gezien. Palpen 4-

ledigen denledensrond 277. 1799.

Pooten bleeker (dan het lichaam), dicht bij elkander, voor-

aan, tamelijk lang, 4-ledig, met tamelijk veel haren, waarvan

2 of 3 de andere in lengte overtreffen 277. 1778., behaard,

met één langen borstel 278. 1776., roodbruin 280. 1763.,

behaard 281. 1804., bleeker, gelijkvormig, S-ledig, spaar-

zaam behaard 282. 1781. De leden niet goed te onderschei-

den 278./1776-"Femora verdikt 277. 1759:€. 175 TEESE

1778. 278. 1776., knotsvormig 279. 1804., gesteeld 278.

1776. Femora III met zwaren, extraad gerichten borstel

281. 1804. Genua kort, tibia met lang haar, één klauw 282.

1781., 2 klauwen 278. 1776., 3 harde klauwen 277. 1778.

Belbidae. Corselet (achterste helft van het propodo-

soma) duidelijk 283. 1804. 284. 1804., thorax (idem) met een

2-hoornig aanhangsel ter weerszijden 284. 1804. Abdomen

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 881

Idonomie.

bijna bolvormig, achter een weinig toegespitst 283. 1804.,

bolvormig, op den rug eene ronde rij van zwarte borstels,

en aan de zijden (tusschen pooten II en III) golvend uitge-

sneden 284. 1804., zwart, glanzend 283. 1804. 284. 1804.

Pooten zoo lang als het lichaam, haarloos; laatste lid schaar-

vormig 283. 1804., langer dan het lichaam, behaard 284.

1840.; leden knotsvormig 283. 1804. 284. 1804.

Leiosomidae. 0,65 mM. 285.; zoo groot als een zaadje van

Papaver somniferum. 286. 1776. Kop (propodosoma) een

weinig toegespitst 285. 1762. 286. 1776., met 4 spitsen (lamel-

lae en tectopedia II); twee der spitsen (lamellae) met een

borstel en vrij uitstekend 286. 1776. Abdomen bolvormig

285. 1762., bijna bolvormig 286. 1761. 1776. Het dier is

glanzend 285. 1762. 286. 1761., hard, biedt aan druk weer-

stand 285. 1762., hoornachtig 286. 1776. 287. 1803., zwart 285.

1762., blauwzwart 286. 1761., zwartbruin 287. 1803. — Pooten

betrekkelijk lang 285. 1762., licht kastanjebruin, 5-ledig 286.

1776.; femora knotsvormig, dik 285. 1762., vooral I en II 285.

1762. 287. 1803.; 2e lid (genu) zeer kort 286. 1776. ; tibiae met

langen borstel 287. 1803. Geen oogen gezien 286. 1776.

Tegeocranidae. lets grooter dan Oribata gemiculatus 290.

1799. Spits-eivormig, hoornachtig, mat, een weinig behaard,

donkerbruin 289. 1803. Kop (gnathosoma) verborgen 290.

1799. Voorrand (propodosoma) met 4 witte borstels (lamel-

laar- en interlamellaarharen); kop (propodosoma) drie-

hoekig, door een schild (de bladvormige lamellae) bedekt,

ter zijde met een doorschijnend schubje (pseudostigmataal-

haren). Kopschild (de bladvormige lamellae) met een keep

vooraan (ruimte tusschen de cusps); en met 2 haren (rostraal-

haren) 288. 1804. Ter zijde van het borstschild (propodo-

soma) eene kleine spits (pseudostigmataalharen) 290. 1799.

Abdomen ovaal, langwerpig, donkerbruin, ruw, mat 288.

1804. Ter zijde van het achterlijf een kleine spits (buisvor-

mige uitvoerbuizen der olieklieren) 290. 1799. Iedere poot

met een langen borstel 289. 1803.

Neoliodidae. Corselet (propodosoma) duidelijk; abdomen

rond, achter toegespitst, depres, met concentrische ringen,

donkeraschgrauw 291. 1804.

882 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Idonomie.

Notaspididae. Nymphae. Abdomen bijna bolvormig, bruin-

rood 292. 1759. 1763. — Zeer klein, fraai rood 292. 1778.

Ovaal, rug plat, haarloos, met opstaanden rand, waaraan

stralende borstels, die aan den achterrand iets langer zijn.

Geelwit. Pooten met 1 langen borstel 295. 1803.

Notaspididae. Adulti. Niet grooter dan een punt 292.

1778. 296. 1778. 297. 1762. — Kop (propodosoma) met 2

lange haren (interlam. h.) 292. 1778., driehoekig, met eenige

lange haren (rostr.-, lam.-, interlam. h.) 296. 1778.; voel-

hoorns (interlam. h.) plat, witachtig, recht, tamelijk lang,

ongeleed, vlak vöör het abdomen geplaatst 298. 1803.; aan

den voorrand (van het hyst.) in het midden 2 spatelvormige

haren, wit 298. 1804. — Ovaal 292. 1778. 296. 1803., bijna

bolvormig 292. 1804. 293. 1776. 1803. 296. 1778. 1804., bol-

vormig 293. 1794. 294. 1776., halfbolvormig 298. 1803.,

rond 296. 1778. 297. 1762., hoornachtig 292. 1778. 296.

1778. 1803. 298. 1803., zeer glad 292. 1804., hard 293. 1803.,

glad 296. 1778. 297. 1762., zeer glad 296. 1804., ruw 298.

1804., glanzend 292. 1778. 1804. 293. 1794. 1803. 296. 1804.

298. 1804., zeer glanzend 293. 1776. 296. 1778., mat 298.

1803. — Met weinig opstaande borstels 298. 1803., met ronde

rij van rechte, witte borstels; ook aan den achterrand; de

borstels distaal breeder 298. 1804. — Bruin 293. 1776.,

kastanjebruin 292. 1778., donkerkastanjebruin 292. 1778.

1804. 296. 1803. 1804., zwartachtig 298. 1804., zwart 293.

1794. 1803. 294. 1776. 296. 1778. 297. 1759. 1762. 298. 1803.,

met eene mediane bruine vlek vöör (op het hysterosoma)

293. 1794.

(Pteromorphae). Met margo 292. 1778., driehoekig, vóór

recht 292. 1804. 298. 1804., met vleugels, roodbruin, door-

schijnend, schelpvormig, naar voren gericht, vöör rond, of

spits 296. 1778., naar beneden gebogen 296. 1803., lang,

vóór en achter los 296. 1804.; dekschilden vóór spits 297.

1759., zwart 297. 1759.; de zijden vóór spits 297. 1762.,

margo rondom, als dekschilden 297. 1762.; hoorns tegen het

lichaam aangedrukt, gebogen, zeer naar voren 297. 1799.

Mandibels en maxillae gezien 297. 1799. Palpen zeer kort

292. 1778. — Pooten lichter bruin 292. 1778., donkerbruin

HIST! OVERZ. D. ACAROLOGIE. II 883

Idonomie.

293. 1803., bruinrood, helderkastanjebruin, doorschijnend,

tamelijk lang, geleed, met lange haren 296. 1778., met eenige

lange haren 293. 1803., met langen borstel 296. 1803., met

doorns 294. 1776. Drie klauwen 292. 1778. 296. 1778.

Phthiracaridae. Nymphae. Ongeveer zoo groot als de

Adulti, rond, ovaal, zonder hoornbekleeding, week, sneeuw-

wit, glanzend, met roode mandibels 300. 1799.

Phthiracaridae. Adulti. Kleiner dan het ei van Pediculus

humanus 299. 1763. Zoo groot als een vloo; middelmatig

300. 1799. — Ovaal, zeer glanzend, bruinrood. Anus ven-

traal, achteraan, met eenige haartjes 299. 1763. Langwerpig

rond, compres, niervormig; 2 broze schildjes; bruingeel,

met fijne haartjes. Het groote schild dekt het abdomen, is

alleen ventraal met eene langsspleet open. Het kleine is een

bewegelijk borststuk, als een helm 300. 1799. — Mandibula,

maxillae, palpi genoemd 300. 1779. — Pooten kort, even

ver van elkander; I en II gebogen 299. 1763. Pooten ge-

bogen, met krachtige klauwen 300. 1799.

©.

ANATOMIE.

Parasitidae. De mandibelleden schuiven als de deelen

van een teleskoop in elkander 3. 1780. 5. 1804. Door de

mandibels loopen de ,,Zugsehnen” (bedoeld is: om de schaar

te openen en te sluiten) 3. 1780. De gevulde maag en darm-

coeca zijn zwart, geslingerd (bisinué); de figuur lijkt op eene

Iris („fleur de lis”) 5. 1804. Indien zich darminhoud bevond

in de toppen der naar voren gerichte coeca, werd dat voor

oogen aangezien 5. 1776. De zuignappen worden door eene

pees (tendo) uitgespreid en gesloten 3. 1780.

Laelaptidae. De donkere inhoud der toppen der naar voren

gerichte darmcoeca werd voor 2 oogen aangezien 13. 1804

(iets wat zelfs nog in 1875 geschiedde!). Twee geslingerde

zwarte lijnen 23. 1799. duiden op gevulde darmcoeca. In het

midden zwart, andere kleinere donkere vlekken eveneens. —

De gevulde ingewanden schijnen door en zijn gedeeltelijk

rood 24. 1774.

Dermanyssidae. De huid is taai; plaatst men een dier op

den nagel en drukt men het dan met den anderen nagel,

dan hoort men een knappend geluid. 26. 1740. — De inge-

wanden zijn door het opgezogen bloed rood, purper, of bruin

26. 1740. De gevulde darmcoeca schemeren door 26. 1776.

1803275180252? 202 21.7 22723.

Spinturnicidae. Zij moeten wel sterke spieren, vooral in

de pootleden, hebben, daar deze (&c. zie bij physiologie, p.

888) 28. 1776. — De doorschemerende ingewanden verande-

ren van vorm bij bewegingen der pooten; de voorste coeca

dringen een weinig in de pooten I 28. 1804.

Antennophoridae. Pooten I zijn zeer bewegelijk 31.

1763.

Uropodidae. Pooten I zijn bewegelijk 37. 1804.

Argasidae. De-huid is taai 1802. 1804, lederachtig 1796.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 885

Anatomie.

1802.; indien het dier volgezogen is, is de huid niet meer

taai 38. 1804 H. — De ,bloedvaten” (hiermede worden

niet arteriae of venae bedoeld, maar vaatvormige organen,

waarin het opgezogen bloed opgenomen wordt, dus darm-

coeca) zijn vertakt en anastomoseerend; bij individuen, die

weinig gezogen hebben ziet men vele vertakte vaten; heb-

ben zij zich volgezogen, dan zijn de vaten uitgezet en raken

zij elkander 38. 1804 H.

Ixodidae. De huid is dik 42. 1778 G., lederachtig Ix. 1796.

1802 L. 1804 H. 42. 1778 G., taai 42. 1763 B. 1778 G. 64.

1776. — Uit de mededeeling, dat de palpen 42. 1764 H. 1778

G. en de pooten bewegelijk zijn 42. 1778 G. mag men beslui-

ten, dat er inwendig spieren zijn. — Darmcoeca zijn nergens

vermeld; wèl vindt men in de beschrijvingen: van het schildje

loopen bruine strepen naar achteren 42. 1746. 1761 L., drie

melkwitte strepen (tusschen 4 bruine) achteraan (zie ook

fig. 44) 42. 1798., met zwarte vlekken 57. 1725., die op

gevulde darmcoeca wijzen.

Tetranychidae. Zie bij „Idonomie’’: „Adulti”, „Kleur”. De

vlekken, waarvan aldaar sprake was, zijn inwendige opake

zelfstandigheden, vermoedelijk inhoud der darmcoeca. Ook

de maag is aldaar genoemd.

Cheyletidae. De maag („cor’) is kloppend en schemert

door 99. 1781.

Trombidiidae. De mandibels hebben een ,,pédicule” (= tra-

chee-stam) Tr. 1804 H. — De roode kleurstof is gemakkelijk

in terpentijn oplosbaar; minder in brandewijn, waarin zij

zich tot boven drijvende oliedroppels verzamelt 133. 1769.,

is in spiritus fortior oplosbaar 133. 1772.

Eylaidae. De huid is tamelijk vast Eyl. 1796. De inge-

wanden schemeren donker door 141. 1781.

Hydrachnidae. Larvae. In het lichaam bevindt zich een

rood vocht 142. 1778 Geer.

Hydrachnidae. Adulti. De huid is tamelijk vast Hydr.

WIS. 802 E

Hydryphantidae. Eieren. Dwars door de huid ziet men

groote, roode korrels in vrij regelmatige lijnen geplaatst;

eieren? 146. 1778.

886 : DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Anatomie.

Hygrobatidae. Adulti. De zwarte vlekken zijn doorscheme-

rende ingewanden 177. 1761. 161. 1803.

Brachypodidae. De vlekken zijn doorschemerende inge-

wanden 187. 1781. 189. 1803.

Arrenuridae. Larvae. Zij bevatten een bloedrood vocht

199. 1790.

Erythraeidae. Larvae. Kunnen de huid op verschillende

plaatsen (door samentrekking van spieren) plooien 211. 1778.

Carpoglyphidae. Twee bruine vlekken achteraan. zijn in-

gewanden (oliekleuren!) 237. 1700.

Glycyphagidae. Inwendige deelen schemeren door 242.

1781., 2 ronde, bruine inhoudsdeelen van het darmkanaal

243. 1778.

Analgesidae. Feminae. Inwendig is bruine materie zicht-

baar, vermoedelijk inhoud der ingewanden 253. 1778.

Acaridae. (Inwendig:) Twee grijsachtige, slecht begrensde,

gebogen strepen 268. 1762. DE GEER zag die strepen niet

1778. Het excrement is zoo bruin als een vloo 1649.

Phthiracaridae. Op den rug eene ovale, bruine vlek (maag-

inhoud) 299. 1763. Anus bruinachtig (excrement) 300. 1799.

HISTOLOGIE.

(vacat).

BEINSIOEOGIE:

Acari zuigen hun voegsel 1769. 1776., ook uit de Insekten

en andere dieren, waarop zij leven 1771.; zij zuigen alleen

sappen 1804; genieten nooit vast voedsel 1790. — Met

hunne palpen betasten zij en houden zij het voedsel vast

1778. — Zij loopen snel; er zijn ook trage 1778. Die met

lange pooten loopen snel; die met korte pooten langzaam

1800. — Enkele kunnen spinnen 1778.

Parasitidae. Hun gang is snel 3. 1769. 1778. 5. 1804. 6.

1776. Daarbij houden zij de pooten I min of meer boogvormig.

geknikt 6. 1804, terwijl de tarsus, plat op het vlak ligt 5.

1776. Op gladde voorwerpen hechten zij zich door middel

van de zuignappen, waarop de lucht drukt 3. 1776. 1780.

De zuignappen kunnen uitgespreid en ingekrompen worden

3. 1778. Op niet-gladde vlakken worden de klauwen ge-

bruikt 3. 1776. 1780. — Het voedsel bestaat uit sappen uit

het lichaam der kevers (en andere dieren) 3. 1768. 1778. Ook

zijn zij belust op een bloederige runderlever 3. 1767. Zij

. pompen de sappen op met hunne mandibels (die voor holle

cylinders aangezien werden!) 1804. Zij zuigen er mede 3.

1778. 6. 1776. 8. 1773. De mandibels worden horizontaal

uitgestooten Ac. 1804. 6. 1776 en wel alterneerend Ac. 1804. 8.

1804; het geschiedt snel 3. 1778. Zij zuigen met den zuig-

stekel of ,,sugoir” (hypopharynx) 3. 1780. 1783. 5. 1804.

Zij bijten met de scharen 3. 1780; zij verkleinen ermede het

harde voedsel 3. 1783. — Al loopend tasten zij met de poo-

ten I 3. 1778. 5. 1804. 8. 1763. 1772. 1804. — Soms worden

888 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Physiologie.

de mandibels tegelijk teruggetrokken 8. 1804 (dat klopt niet

met het alterneerend uitstrekken!).

Laelaptidae. Zij leven onder rottend zeewier 9., op mieren

10. 11. in zeegewas 23. enz. Hun gang is zeer snel 14. 1776,

snel 17. 1799., tamelijk snel 21. 1776. 24. 1774. — Zij zuigen

met hunne mandibels 15. 1760.

Dermanyssidae zijn zeer bewegelijk 26. 1778.; hun gang

is snel 26. 1740. 1778. Zij reinigen hunne pooten met hun

bek 26. 1740. Bij het loopen gebruiken zij hunne pooten I

tevens als wegverkenners 26. 1740. 1778. De ingewanden

bewegen zich voortdurend peristaltisch 26. 1740. — Bij de

paring: zie hierbeneden, bij Oekologie.

Spinturnicidae zijn zeer bewegelijk; hun gang is snel; zij

kunnen de pooten verbazend snel in alle richtingen bewegen;

en hunne klauwen naar willekeur intrekken en uitslaan 28.

1776. — In afgesneden vleugels (der Chiroptera) leven zij

nog 8 dagen 28. 1794.

Antennophoridae zijn zeer bewegelijk; zij tasten met

hunne pooten I. 31. 1763.

Uropodidae. Over de verschillende meeningen over den

steel” der Nymphae zie de $ over Uropodidae, p. 121. —

Zij zuigen sappen uit het lichaam van hun gastheer door

middel van den steel; „vermoedelijk”; hangen zij aan elkan-

der, dan passeeren de sappen ook hunne soortgenooten;

als zij den steel loslaten, dan voeden zij zich met hun mond;

door een kort, spits, kegelvormig deel tusschen de palpen

32. 1768. — Gedurende het loopen tasten zij met pooten I

37. 1804. — Vocht is hun onontbeerlijk; bij droogte sterven

zij spoedig 32. 1768. 33. 1768. — Overigens zijn zij taai: in

wijngeest leven zij vrij lang 33. 1768.

Argasidae. Zij zuigen bloed 1804. Zie verder bij Oecologie.

— Zij kunnen 8 maanden leven zonder voedsel, zonder lozing

van excrementen en zonder voluumvermindering 38. 1804

H. — Zij zijn zeer gevoelig voor aanraking 39. 1776.

Ixodidae. Zij zijn tamelijk vlug 42. 1772 P., kunnen zelfs

snel loopen 42. 1777 P., buigen daarbij den kop naar be-

neden 42. 1778 G., en bewegen de palpen op en neer en zijd-

waarts 42. 1764 H. De volgezogenen bewegen zich langzaam

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 889

Physiologie.

42. 1778 G. 1781 G. 1801 V. In rust houden zij de pooten naar

voren gekromd 42. 1778 G. Zij kunnen met hunne hecht-

schijven zelfs tegen glas oploopen 42. 1778 G. Wordt de poot

opgelicht, dan vouwt zich de hechtschijf dubbel en gaan de

klauwen naar elkander 42. 1778.

Zij voeden zich met bloed, waarbij het lichaam zwelt Ix.

1796. 1801. 1802 L. 42. 1763 B. en laten van zelf los, als zij

doorvoed zijn 42. 1801 V.

De groeven (op het lichaam) verschijnen en verdwijnen

periodiek, hetgeen met de ademhaling in verband staat

42. 1764 H.

De paring werd gezien Ix. 1804 H. 42. 1778 G. 1804 H.

45. 1804 H. Het ¢ steekt zijn snuit in eene opening van eene

ventrale verhevenheid Ix. 1804 H. Het houdt met alle

steekt zijn snuit in eene transversale spleet van eene ven-

trale verhevenheid, en spreidt de palpen horizontaal uit;

Waarschijnlijk brengen de palpen, evenals bij de Spinnen, de

bevruchtende stof over 42. 1778 G.

GOEZE betwijfelt het te voorschijnkomen der eieren uit de

witte rugvlek 47. 1783. (Zie Deel I. p. 383). — Er is geen

metamorphose 42. 1737.

Zij zijn taai van leven: een leefde drie weken aan eene

speld 69. 1776. — Het dier laat zich bij bevloeiing met olijf-

olie los 42. 1780 G. Olijfolie verdrijft het dier niet; brande-

wijn doodt het dier 42. 1780. — Na den dood rollen de poo-

ten zich spiralig op Ix. 1804 H.

Anystidae. Soms verschijnt een druppel vocht uit hun

snuit, om weer te verdwijnen. Zelden komt er zooveel vocht

uit hun bek, dat de heele snuit erin zwemt An. 1804. 78.

1804 H.

Tetranychidae. Hun gang is snel 85. 1778 G., tamelijk snel

90. 1762., middelmatig, niet snel 85. 1804. 86. 1781. 91.

1776., langzaam 85. 104. 86. 1776. — Gedurende het gaan

worden van de naar voren gestrekte pooten alleen tibia en

tarsus bewogen 91. 1776. — Zij kunnen spinnen 85. 1760

L. 1762 G. 1778 G. (Het spinorgaan is nog onbekend). —

‘890 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Physiologie.

De eieren worden in grooten getale gelegd 90. 1804 H.

Cheyletidae loopen langzaam; verontrust echter snel 95.

1781., zeer langzaam 99. 1871. De palpen zijn tot grijpen

ingericht 95. 1781.; zij vormen te zamen een tang 95. 1781.

97. 1794. 99. 1781.

Bdellidae loopen tamelijk snel 104. 1776., levendig 104.

1804., snel 102. 1776. Bij aanraking loopen zij ook achter-

waarts, zelfs buitengewoon snel Bd. 1804 H. Met de pal-

pen („le Paar Füsse’’) tasten zij 104. 1803.

Eupodidae. De tastzin zetelt, behalve in de palpen, voor-

namelijk in de pooten I. Deze zijn naar voren gericht en

zeer bewegelijk 109. 1803. 112. 1804. 113. 1759. 1804 H.

Hoewel de dieren er ook mede loopen, worden de pooten I,

ook gedurende het loopen, telkens recht naar voren gestrekt

111. 1776., en voortdurend op en neer bewogen 113. 1770.

Zij kunnen springen 111. 1776.

Halacaridae. De mandibels bewegen zich (onder dekglas-

druk) lateraal heen en weer 117. 1788.

Trombidiidae. Larvae. Zij leven van bloed 119. 1777. Dat

blijkt ook uit de talrijke mededeelingen, dat zij zich aan die-

ren vasthechten; zie bij Oekologie, Oekonomie, Iatrozoölo-

gie. Naar gelang van de hoeveelheid gezogen bloed kunnen

zij zich zeer snel voortbewegen 121. 1776, of snel 122. 1790,

of tamelijk snel 139. 1778.; volgezogen, zijn zij weinig in

staat van plaats te veranderen 125. 1796, en, op den rug

gelegd, kunnen zij zich, door hunne korte pootjes, moeilijk

omdraaien 120. 1778. — Zij kunnen hunne zijden eene gol-

vende beweging geven 125. 1781., gedeelten hunner huid

samentrekken, waardoor zij rimpelig en ongelijk wordt,

daarna deze oneffenheden weder doen verdwijnen, zoodat

zij weer glad en opgeblazen zijn 120. 1778.

Trombidiidae. Adulti. Zij voeden zich met andere Insekten

‘Tr. 1777 F., doch alleen van sappen Tr. 1790 O. De palpen

zijn tot het grijpen en vasthouden van prooi ingericht

136. 1804. Zij zijn zeer vlug in het vangen van prooi

137. 1634. Zij vreten jonge rupsen van Ocneria dispar en

Porthesia chrysorrhoea 137. 1790.

Hydrachnellae. Zij voeden zich met hetgeen de wa-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 891

Physiologie.

terplanten en het glas (van het aquarium) overtrekt

Hyd. 1775. De jonge mijten, die uit de eieren (lees Larvae)

te voorschijn komen, gaan voort met de Insekten (waaraan

de Larvae hangen) uit te zuigen Hyd. 1778. Zij zuigen In-

fusoria, Copepoda en larven van Culex uit. — Zij zijn bedrij vi-

ger bij (dus gevoelig voor) warmte, dan bij koude.

Limnocharidae. Nymphae. Leefden 8 à 9 maanden in ge-

vangenschap zonder te groeien 140. 1804 H.

Hydrachnidae. Larvae. Zuigen voedsel uit de Insekten,

waaraan zij zich vasthechten 142. 1768. 1778 Geer. 144.

1803., waardoor zij groeien 142. 1768. 1778 Geer.

Hydryphantidae. In gevangenschap leven zij een jaar lang,

zonder te groeien 146. 1804 H.

Atractididae? Larvae. Zuigen voedsel uit Culex. 148.

1778.

Hygrobatidae. In gevangenschap leven zij een jaar zonder

te groeien 171. 1804 H.

Brachypodidae. In gevangenschap leven zij een jaar zonder

te groeien 189. 1804 H.

Arrenuridae. Larvae. Zij trekken hun voedsel uit de Libel-

dula 199. 1778.

Arrenuridae. Mares. Een zeldzaam geval van homosexua-

liteit, en dan nog wel van twee soorten: Een gs

van 204. pakte met zijne pooten het achterdeel van een 3

van 203.., en de copulatie had plaats; zoo zwommen zij in

water, dat in de holle hand gehouden werd 204. 1781.

Arrenuridae. Adulti. Paring. Het 2 nadert het 4

van achteren, raakt met hare genitalia het staarteinde.

Het & zwemt; het 2 beweegt, nu en dan hare pooten III

en IV, houdt I en II gestrekt. Zoodra het 4 met zwemmen

waarna het & weder zwemt. Augustus. De paring duurt

ten gestrekt 197. 1781.

Erythraeidae. Larvae. Bij het verwijderen der Larva van

het Insektenlichaam, ziet men soms een draad van 2—3

duim lengte 211. 1765. — Het voedsel is sap uit de gasthee-

ren 211. 1778.

892 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Physiologie.

Erythraeidae. Nymphae en Adulti. Het toefje aan den top

van den snuit dient tot likken 221. 1778. — Soms komt

uit den snuit een druppel vocht, die terstond weer inge-

zogen wordt 221. 1778. — De linker palp ziet er anders uit

dan dé rechten (uki zie hierin “een (geval ivan

regenera tie) 213. 1781.

Tyroglyphidae. Leven 8 dagen; droogte doodt hen in een

paar dagen 227. 1757. In vacuo zijn zij spoedig schijndood ;

laat men na 3 dagen de lucht toe, zoo herleven zij 227. 1731.

Zij planten zich snel voort 227. 1749. 1757.

Tyrophagidae. No. 233 is levendbarend, 1744.

Carpoglyphidae. In droogte zijn zij na eene week gerim-

peld, bruinachtig en kwijnend 237. 1700.

Glycyphagidae. Nymphae II. Bewegen voortdurend, doch

zeer langzaam, hunne „antennae” (N.B. het 4e pootpaar)

239. 1763.

Glycyphagidae. Adulti. Kunnen de scharen der mandibels

zeer snel openen en sluiten 238. 1799., den kop naar beneden

buigen, de mandibels van elkander en naar elkander bewe-

gen, het ambulacrum overal heen buigen, zelfs loodrecht

op den tarsus, de carunkel op het steunvlak uitbreiden en,

bij oplichting van den poot, bijna doen verdwijnen, zich met

de klauwtjes ergens aan vasthechten, evenals met de carun-

kel, kunnen zelfs de haren bewegen 243. 1778. — Zij plan-

ten zich ook in den winter voort. Bij de paring zijn de ach-

terdeelen tegen elkander gedrukt 243. 1778.

Canestriniidae. In spiritus lieten zij niet van den kever los

246. 1794.

Analgesidae. De hechtschijf kan uitgezet en ingetrokken

worden 253. 1778. De 3 gebruiken pooten III niet bij de

voortbeweging; zij slepen hen na 254. 1804. en gebruiken

hen alleen om zich om te draaien, als zij op hun rug liggen

255. 1798.

Avenzoariidae. De hechtschijijes breiden zich op het steun-

vlak uit 258. 1776.

Acaridae. Zij bewegen zich 268. 1649. 1662. 1685. 1762.; uit

de huid gehaald zijn zij eerst stil; langzamerhand komt er bewe-

ging in; hun gang is langzaam 268. 1778., als die van een schild-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 893

Physiologie.

pad 268. 1649. Het steeltje met het ronde blaasje aan poo-

ten I en II is bewegelijk; het blaasje wordt op het steunvlak

geplaatst 268. 1778. Zij leven van het sap van huid en vleesch

(= corium) 268. 1771., van het sap van het rete Malpighia-

num 268. 1771. — Verspert men hen den weg, dan gaan zij

in tegengestelde richting 268. 1671. — Zij leggen eieren in

de huid 268. 1764. — Zij overwinteren in de huid 268. 1786.

Waarschijnlijk zijn er 2 generaties: in voor- en najaar (zie

verder bij latrozoölogie) 268. 1790.

De Oribatei hebben een zeer tragen gang Orib. 1796.

Camistidae. Verontrust, houden zij de pooten gestrekt.

Zij zijn in staat, de achterrandaanhangsels te verkorten en te

verlengen, en de daarnaast staande lange borstels te bewegen

273. 1804.

Eremaeidae. Zij kunnen de 3 klauwen bewegen, intrekken

en uitspreiden; ook den praetarsus 277. 1778. Op glas vallen

zij telkens om, en kunnen dan moeilijk op de been komen

279. 1804. Verontrust, trekken zij hunne pooten in 281.

1804. Zij sterven buiten het water 282. 1781.

Notaspididae. Nymphae. Buiten water sterven zij 295.

1803.

Phthiracaridae. Op den rug geplaatst, kan zij zich nauw-

lijks omdraaien. Verontrust, buigt zij den kop en de pooten

als een Oniscus 299. 1763. Verontrust, trekt zij kop en poo-

ten onder den helm, en klapt dezen zóó dicht tegen het groote

schild, dat men slechts moeilijk den ingang ontdekt. Aldus

gelijkt zij op een compres, niervormig zaadje, en laat zich

liever verbranden, dan den helm te lichten. Voorzichtig

opent zij het schild en steekt langzaam de acht kromme

pooten, de mandibels, maxillen en palpen uit 300. 1799. —

Het ei komt te voorschijn uit het midden van de ventrale

langsspleet, is klein en bruin 300. 1799., en rond (fig. 267).

TERATOLOGIE.

Hygrobatidae. Bij een individu vertoonde zich alleen

links de laterale roode vlek 170. 1804.

Arrenuridae. Mares. Bij een individu waren links 2 oogen,

rechts geen aanwezig 208. 1781.

OEKOLOGIE.

Acari komen overal voor 1778.; ook in water 1778.; leven

parasitisch op planten en dieren 1762. 1778.; ook veel in

confituren 1778.; zoo dat het geval is, eet dan niet van die

confituren; ge zoudt er de schadelijke gevolgen van onder-

vinden kunnen 1778.; ook op blootgelegde hersens 1667. —

Zij veroorzaken vele ziekten 1768. 1778. („s’il est vrai” 1778),

o. a. schurft 1778. — Zij vernielen alles 1769. — Er zijn 99

en dd. — De paring moet wel zonderling zijn, als bij Araneae

en Crust. Brachyura 1762. — Zij zijn ovipaar 1762. 1771.

1778. ; mogelijk ook vivipaar 1769.; de Hydrachnellae hechten

hunne eieren aan waterinsekten 1778.

Hunne eieren zweven door de lucht 1768.

Parasitidae. Zij leven gezellig 3. 1762., overal: in mest

3. 1776. 7. 1776., in humus 3. 1778. 5. 1803., onder bloem-

potten 5. 1776., in mos 5. 1803. 6. 1799, onder Lichen 5.

18C4. 6. 1776., in kelders 5. 1804., op kevers 3. 1762., op

hommels 3. 1783., op vliegen 8. 1763. Zij houden zich met

de scharen aan de hommels vast. 3. 1783. Na den dood van

hun gastheer verlaten zij dien 4. 1776. Zij overwinteren in

de holen der Geotrupini 3. 1779.

Laelaptidae. Zij overwinteren op hun gastheer (hamster)

en blijven levendig 24. 1774.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 895

Oekologie.

Dermanyssidae. Bij de paring plaatsen zich de partners.

buik tegen buik; de paring houdt eenigen tijd aan 26. 1740.

— Soms komen zij in enorme hoeveelheden voor 26. 1702.

1803.

Spinturnicidae houden zich niet in den pels, maar op de

vleugels (der Chiroptera) op; daar rennen zij snel heen en

weer; houden zij zich stil, dan zitten zij op de „Fleisch-

adern’’. Zij loopen zeer snel en gemakkelijk op de gladste

voorwerpen, zelfs hangen zij met 4 pooten aan de onder-

zijde van het dekglas 28. 1776.

Antennophoridae leven op mieren 31. 1763.

Uropodidae. Zij zijn aan kevers en zelfs aan soortgenooten

met een steel vastgehecht 32. 1768. 33. 1768., maar kunnen

den steel verlaten en loopen dan vrij rond, ook op den kever

33. 1768; zij leven op kevers 35. 1792, op hommels 36. 1780.,

in mos 37. 1804., op planten (Urtica) Ur. 1703. — Zij hech-

ten hunne eieren aan insekten 32. 1799.

Argasıdae. Zij leven op vleermuizen 1796. 39. 1776. en

duiven 38. 1793. 1804 H., vooral jonge, 38. 1804 H.; dus

komen zij ook voor in bosschen 39. 1790 en in onze woningen

1796. — Door middel van hun hypostoom hechten zij zich

aan hun gastheer vast 38. 1793. Van die dieren zuigen zij

bloed 1804. Uit de woorden „zuigsnuit en uit mededeelin-

gen over bloed in de darmcoeca, moeten wij opmaken, dat

de auteurs wisten, dat zij bloed zuigen 1802. 1803. 38. 1804

H. 39. 1776. 1790. — Bij de minste aanraking trekken zij

de pooten in 39. 1776. — Zij komen soms in enorme hoeveel-

heden voor 38. 1804 H.

Ixodidae. Zij komen voor in hakhout en bosschen Ix.

1804., in gras en weilanden 42. 1759 K. 1763 B. 57. 1796. en

in mos 42. 1772. Leven ook op de bladen van kruiden 57.

1751, heesters Ix. 1804 H. 1804 L. 42. 1801 J. 57. 1751.

58. 1778. en boomen 42. 1801 V. 58. 1778. Bevinden zij zich

op den grond, dan beklimmen zij de daar loopende dieren

en menschen 42. 1780. Aan bladen houden zij zich vertikaal

vast met 2 pooten en houden de andere uitgespreid Ix.

1804.; vandaar gaan zij over op voorbijgaande dieren 42.

KOL J. 57..1751., ook op den mensch 42. 1801 V.57. 17517

896 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

Dus vindt men ze op vogels 41. 1763. 42. 1803. en allerlei

zoogdieren Ix. 1804 H. 42. 1557. 1667. 1742. 1778 G. 1785 M.

58. 1785. maar ook op slangen 59. 1793. en schildpadden

45. 1804 H. zelfs eens op een zeeschildpad 55. 1763. In Zwe-

den vindt men de grijze op runderen en honden, de roode

op schapen 42. 1778 G., en in Tirol voornamelijk aan de

staarten der schapen 42. 1785 M. Bij honden en ossen hechten

zij zich ook aan den anus vast 42. 1791 F. Vooral oude en

magere dieren hebben van hen te lijden 58. 1785.

Eene bepaalde soort treft men voornamelijk in moeras-

sige streken en in vochtige plaatsen aan 57. 1763. 1765.

1769 B. gedurende den regentijd 57. 1769 F. 1796.

Soms komen zij in grooten getale voor 42. 1772 P. 1780 G.

EO; Ve

Zij ankeren zich aan hun gastheer vast; trekt men aan

hen, dan breekt de snuit af 42. 1752.

Van alle dieren zuigen zij bloed Ix. 1796. 1801. 1802 L.

ANA 1759 KK. 1763. B. 017784

Zij zelven worden door Crotophaga ani verslonden 57.

1766. ;

Scutacaridae. Houden zich aan Parasitidae goed vast.

Na den dood van den gastheer loopen zij over het kadaver

om zich daarna weer vast te hechten 70. 1780 G.

Labidostommidae. Onder bloempotten 71. 1776 S.

Tydidae. Zeer vlug. De palpen worden onder het loopen

voortdurend bewogen 73. 1804 H. — Zij leven op planten

74. 1759 L. 75. 1804 H. 76. 1776 S. 1803 S. en op slakken

77. 1776 S., waar zij wel op de schaal komen (contra de

Reaumur, zie Deel I. p. 125); ook kunnen zij over water loo-

penser. 47005:

Anystidae zijn zeer gewoon 78. 1786 V. 1775 F. 1775 H.

1776 S. Zij komen voor in grasvelden An. 1804. 78. 1804 H.,

in mos 80. 1804. 81. 1804., op allerlei planten 78. 1760. 1763.

1775 F. 1776 S. 1781 S., op boomstammen 78. 1754. 1776 S.,

onder boombast 82. 1804 H., in huizen en wel tusschen papie-

ren en boeken, in bibliotheken 78. 1790. B. 1803 S. 81. 1804

H., op stoffige plaatsen 78. 1803 S., in herbaria, achter

schilderijen, op muren 81. 1804 H. — Zij loopen snel, zeer

HIST: OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 897

Oekologie.

snel, buitengewoon snel An. 1749. 1804. 78. 1776 S. 1781 S.

1804 H. 81. 1804 H. 83. 1804 H., en houden zich goed vast

78. 1776 S.; zelfs loopen zij gemakkelijk aan de onderzijde

van papier 81. 1804 H.

Tetranychidae leven in grooten getale 85. 1778 G. op

allerlei planten 84. 85. 1754. 1775 F. 1778 G. 1804 H. 86.

1774. 1781. 1787. 1804 H. 87. 1804 H. 88. 1804., ook op ka-

merplanten 87. 1804 H., op gras 91. 1776., onder boombast

90. 1803 S., op steenen 90. 1762 en op humus 90. 1781 S.

— Zij steken in de bladen Tetr. 1776. 85. 1778 G. 91. 1776.,

en zuigen de sappen daaruit 85. 1778 G.; verkeerdelijk wordt

van „fressen’’ gesproken 91. 1776. — Zij spinnen 85. 1760 L.

1762 G. 1778 G. ragfijne draden tot een spinsel, of weefsel

85. 1762 G. 1778 G., bedekken daarmede de bladen 85.

1778 G. voornamelijk aan de onderzijde 85. 1778 G. 86.

1804 H. Ook spinnen zij wel eens alle ontluikende bladen

aan den top der twijgen gezamenlijk in; men ziet daar dan

proppen 85. 1804 H. Dat spinsel is soms zoo dicht als dat

van Hyponomeuta (Lepid. Tineidae). In den herfst spinnen

zij ook boomstammen, vooral aan de noordzijde, in. 85.

1762 G. — In overgroot aantal leven zij in dat spinsel 85.

1762 G. en loopen zoowel op als onder dat weefsel 85. 1778 G.

— Bij de soorten met lange pooten I (n. 89—91) wordt niet

over spinsels gesproken! — Over hun gang, zie bij Physio-

logie. — Zij leggen hunne eieren in grooten getale onder het

spinsel 86. 1804 H., òf verspreid, òf in getale dicht bij elkander

in kleine holten van kalksteenen 90. 1804 H.

(Ten onrechte) worden de herfstdraden („fils de la Vierge”)

aan Tetranychus telarius toegeschreven 85. 1762 G.

Raphignathidae leven in en onder mos 93. 1776. 94. 1803.,

zijn ook wel eens op verdorde takjes gevonden 92. 1803.

Houden onder het gaan de palpen recht naar voren gestrekt

93. 1776.

Cheyletidae. Zij leven tusschen boeken 95. 1781., in insek-

tencollecties 95. 1790., op Lichenes op steenen 95. 1803., in

herbaria 95. 1804., op muizen 99. 1781. — Onder het gaan

worden de palpen naar voren gestrekt 95. 1781. Zij houden

zich met de palpen aan de haren van de muis vast; en ste-

898 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

ken den snuit in den haarwortel 99. 1781. — (Ten onrechte)

wordt beweerd, dat zij boeken verslinden 95. 1790. en in-

sektencollecties aantasten 95. 1790. — Mogelijk werden de

eiernesten in herbaria gezien 95. 1804.

Bdellidae leven op rotte citroen 100. 1766., op steenen

101. 1759. 1762 G. 1775. 105. 1771., op rotsen 104. 1803.,

zelfs op de hoogste bergen 101. 1785., op boomstammen

104. 1803., in mos 101. 1804 H. 103. 1804 H. 104. 1804.,

onder steenen 101. 1762 G. 1802. 1804 L., onder bloempot-

ten 104. 1776. 1803., onder boombast 101. 1762 G. 104.

1803., op steenen aan het strand 105. 1759., op rotsen bij de

zee 105. 1762., in rotsspleten nabij de zee 101. 1772., in

plasjes op het strand 105. 1762.

Zij zijn niet gewoon 101. 1804 H., niet zeer zeldzaam 105.

1771., zeer gewoon Bd. 1804 L., komen in grooten getale

voor 103. 1804 H.

Zij voeden zich met sappen uit Polypen (Flustra) en

Tubularia 105. 1799.

Cunaxidae leven in mos. 106. 1804.

Eupodidae zijn gewoon 111. 1776., en te vinden in rottende

plantendeelen 109. 1803. 111. 1776., vochtige aarde 109.

1802., mos 112. 1804. 113. 1804 H., op paddestoelen 113.

1764. 1770. 1775., en klippen 108. 1780.

Halacaridae leven in zee, bij Ostrea 117. 1788. en in Zos-

tera 118. 1779.

Trombidiidae. Larvae. Zij leven in gras 119. 1718. 1786.

1796., in lang gras 122. 1790, in droge grasvlakten (savan-

nen) 119. 1724. 1763. 1777.; in kalkrijke streken 122. 1789. ;

in tuinen (dus op humus) 122. 1789. 1790.; in korenvelden

122. 1790.; in wijngaarden 123. 1777.; op planten 122. 1790.,

vooral Leguminosae (Phaseolus, Pisum, Vicia) 122. 1789.

123. 1552. 1789. — Op Araneae 120. 1769., Forficula 120.

1776., Gryllotalpa 125. 1763., Locusta 125. 1776. Acrididae

125. 1804 H.-père., Aphis 139. 1773. 1774. 1776. 1778.,

Musca 120. 1762. 1771. 1774. 1776. 1778. 1780. 1785., Tipula

120. 1803., Tenthredo 125. 1796., Apis 120. 1776., Myotis

121. 1776., Dasyprocta 119. 1743. 1751., Equus, Ovis, Bos 119.

1724. 1763., Homo 119. 1718. 1724. 1725. 1743. 1751. 1763.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 899

Oekologie.

8620 N76 O22 SON 1790s 12359-15529 17711789.

Soms komen zij in grooten getale, zelfs in enorme hoeveel-

heden voor 122. 1789. 1790. 123. 1789. Eene soort gedurende

het regenseizoen 119. 1796.

Als zij zich vastzuigen wil, steunt zij zich zoodanig op de

pooten, dat het achterlijf in de hoogte getild wordt 121.

1776.

Trombidudae. Adulti. Zij komen voor op en in grond,

aarde, humus 124. 1804. 130. 1779. 136. 1804. 137. 1634.

MSDN BANN] 762 G:-17620S% 176382 17672 1775) Eur 78." 1760:

SZ On 791 1798) Ar 1798 Cl BO2 WE 13 STEE:

139. 1763. 1804., in gras, grasvelden, weilanden 131. 1763.

137. 1634. 1762 B. 1762 G. 1785 F. 138. 1778., onder steenen

131. 1763. 137. 1762 G. 1786., op zandige hellingen 136.

1804., in boomgaarden 137. 1763. 1778., in bosschen 139.

1804, in aanplantingen van Leguminosae 137. 1552., op

schuttingen 137. 1790., onder aan de zuidzijde van muren

139. 1804., tusschen rotte bladen Tr. 1777 F. 139. 1781.,

in mos 137. 1802 W. 139. 1804., op planten 137. 1798 A.

138. 1778. 139. 1804., op Spinacia oleracea 137. 1789., op

Ribes grossularia 139. 1791 F., op boomstammen 133. 1769

137. 1263. 1778, 1790: 1802 W138. 1.736.'139.'1781.1804.,

in water 133. 1769. op een kadaver van een vogel 139. 1763.

— Zij zijn gewoon 137. 1790. 139. 1804., niet zeldzaam 137.

1775 Fu., 139. 1763, zeldzaam 124. 1804. 137. 1780. 139.

1804. — Zij leven meestal eenzaam, ongezellig 137. 1781.

1790. 139. 1804., of veel bijeen, gezellig 136. 1804. 139. 1763.

1781. 1804.

Hunne bewegingen zijn langzaam 137. 1762 G., vlug 139.

1781., vooral bij het vangen van prooi 137. 1634.

Zij maakt een ruw en verward spinsel 137. 1634.

Hydrachnellae. Zij komen voor in meren en moerassen

Hyd. 1778., waarin zij goed kunnen zwemmen Hyd. 1762.

Als zij zich ter ruste ergens aan vasthechten, bewegen

zij voortdurend hunne pooten I Hyd. 1775. Zij leggen hunne

eieren aan waterplanten Hyd. 1775., aan andere water-

insekten (Dytiscus, Nepa), zelfs aan landinsekten (Libellae,

Culex).

900 . DR. A.C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

Limnocharidae. Larvae. Veel bewegelijker dan de ouders,

loopen snel en behendig op den bodem, meer op het water,

zelfs op het droge 140. 1778.

Limnocharidae. Nymphae. Niet gewoon 140. 1804 H.

Limnocharidae. Adulti. Zij leven in poelen, plassen, moe-

rassen, kortom in stilstaande wateren 140. 1746. 1761. 1762

G1764 Me. 1774: 1775 Fü. 1778. 1786. 1798 AF inlondiep

water 140. 1762., in helder water 140. 1790 R., waar zij

op den bodem 140. 1752. 1778., over de bladen loopen 140.

1779 W., ook over waterplanten 140. 1778. — Hunne bewe-

gingen zijn langzaam, traag 140. 1778. 1779 W.; zwemmen

kunnen zij niet 140. 1778. 1782 M. Soms drijven zij aan de

oppervlakte van het water; dompelt men ze onder, dan

stijgen zij weer naar de oppervlakte; in samengekrompen

toestand drijven zij; in middelmatigen toestand zweven zij

midden in het water; in uitgezetten toestand zinken zij; zij

bewegen de pooten weinig; op het droge kunnen zij zich

niet bewegen, schijnen te vervloeien 140. 1782 M.

Zij kunnen hun lichaam verlengen en verkorten, ook door

samentrekking en uitzetting onregelmatige vormen aan-

nemen. Evenzoo kunnen zij hun kop verlengen, verkorten, |

naar beneden buigen. In rust zijn de palpen parallel aan

den snuit; maar zij bewegen gewoonlijk voortdurend hunne

palpen 140. 1778.

Zij zijn niet zeldzaam 140. 1775 Fü.

Eylaidae. Zij leven in stilstaande wateren 141. 1776 .S.

1780. 1799., in slooten 141. 1781., beekjes, uitgedroogde

beken, zelfs in zee aan de monden van rivieren 141. 1780.

— Zij zijn gewoon 141. 1776 S. 1799. — Zij houden bij het

zwemmen de pooten IV naar achteren gestrekt 141. 1776 M.

1780.1783, etc:

Hydrachnidae. Larvae. Zuigen zich aan waterinsekten vast

144. 1803., hangen aan Nepa 142. 1768. 1771 G. 1774. 1776 G. -

145. 1799., aan Notonecta 142. 1771 G. 1776 G., aan Dytiscus

143. 1768. — Zij veroorzaken blijkbaar jeukte bij de In-

sekten; want, deze trachten met de pooten hen te ver-

wijderen 142. 1778 Geer.

Hydrachnidae. Nymphae. Zoodra zij uit de eieren (aan

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 901

Oekologie.

Insekten vastgehechte Larvae) gekomen zijn, zwemmen zij

snel weg 142. 1773.

Hydrachnidae. Adulti. Zij leven in stilstaande wateren,

142. 1775 F., in helder slootwater 142. 1803., tusschen water-

planten en mossen 142. 1775 E., in bronnen 143. 1781. Zij

zijn niet zeldzaam 142. 1775 F., zeer zeldzaam 143. 1781.

Zij zwemmen snel 142. 1778 Geer. 143. 1781.; zij zwemmen

weinig, wandelen meer op den bodem 142. 1803., in rust

zinken zij 142. 1778 Geer. Aangeraakt houden zij zich eenige

oogenblikken dood. Zij zitten gaarne op dezelfde plaats

doodstil, met drie paren pooten naar binnen gebogen,

pooten IV herhaaldelijk vibreerend; den snuit lang tusschen

de palpen gestrekt; in dien toestand kan het dier wel 12 uren

blijven 143. 1781. — Zij bevestigen hunne eieren aan Nepa,

Notonecta 142. 1778 Geer., aan Dytiscus 143. 1778.

Hydryphantidae. Larvae. Parasiteeren op Culex. 146.

meer 762.1764. 1776:

Hydryphantidae. Adulti. Komen voor in stilstaande wate-

ren 146. 1778. 1781. 1803. in slooten met Batrachium 146.

1803. — Zij zijn gewoon 146. 1781. — Zij zwemmen tamelijk

snel 146. 1778.

Atractididae ? Larvae. Parasiteeren op Culex, hechten zich

met hun snuit daaraan vast, boren zelfs daarmede gedeelte-

lijk in het insekt. Kunnen hun ,,kop” zijdwaarts, en op-en-

neer bewegen 148. 1778.

Atractididae. Adulti. Zij leven in overstroomde velden 149.

1781., aan de oevers van beken 150. 1781., in moerassen

151. 1781. — Bij gebrek aan water spartelen zij op een

hunner zijden 149. 1781. 151. 1781.

Lvmnesvidae. Larvae. Zeer snel; op en onder Lemna 156.

1803.

Limnesudae. Adulti. Zij leven in moerassen 152. 1781,

moerassige slooten 157. 1804., vochtige, slikkerige plaatsen

153. 1781., plassen 156. 1781., slooten 154. 1803., beken

156. 1803. Zij zijn zeldzaam 152. 1781. De palpen zijn ge-

durende het zwemmen elkander genaderd en recht naar voren

gericht 154. 1781. 155. 1781. Het 3e lid der palpen is gewoon-

lijk gestrekt, maar kan ventraad tegen leden 2 + 1 geklapt

902 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

worden 156. 1781. — Met Potamogeton setaceum en Planorbis

spirorbis 155. 1787. 1803. Met Lemna 156. 1803.

Hygrobatidae. Embryo, Nymphophanstadium. De embryo-

nen schemeren, als bruine vlekken, door de huid der kieuwen,

en de Nymphophanstadia als zwartblauwe vlekken, in het

midden donkerder, door de huid van het lichaam, van Ano-

donta cygneus 160. 1797.

Hygrobatidae. Nymphae. Zij leven op den bodem der

rivieren 158. 1768., in slooten met waterplanten 159. 1804.,

in stilstaande wateren, vestinggrachten 177. 1802. 1803.,

tusschen de kieuwen en in de mantelholte van Anodonta

cygneus, waar zij zich ook vast aan het lichaam vasthech-

ten 160. 1797.

Hygrobatidae. Adulti. Zij houden zich op in stilstaande

wateren (vijvers, poelen, plassen, &c.) 161. 1781. 162. 1781.

165. 1781. 167. 1781. 171. 1803. 173. 1781. 174. 1781. 176.

1781. 180. 1781. 184. 1776., in langzaam vlietende wateren

(slooten, &c.) 161. 1781. 164. 1781. 168. 1803. 169. 1804.

170. 1804. 171. 1803. 175. 1781. 178. 1802. 183. 1781., in moe-

rassige streken 169. 1804. 171. 1781. 175. 1781. 178. 1781.

183. 1781., in beekjes 181. 1781., tusschen de kieuwen en in

de mantelholte van Anodonta cygneus 160. 1797. 163. 1783.

— Deze laatsten hechten zich aan het lichaam van den

mossel zeer vast; buigen telkens de palpen naar de mandi-

bels; 160. 1797., in het water gebracht, zakken zij, en loopen

dan op den bodem, mits deze niet zandig is; want, daar-

voor zijn hunne pooten te teer; zwemmen kunnen zij niet

163. 1783. Met Lemna 172. 1803. — Zij zijn in staat hunne

klauwen terug te trekken 160. 1797. Zij kunnen de 4 papil-

len aan den achterrand uitsteken en terugtrekken 161. 1781.

Zij houden hunne pooten IV over het voorste gedeelte van

hun lichaam; zwemmen korte afstanden; strekken dan de

pooten zijdwaarts uit en zakken langzaam tot den bodem;

na eene poos beginnen zij weder te zwemmen 161. 1781.

Pooten III worden steeds over de borst gevouwen gehouden

173. 1781. Zij zwemmen buitengewoon snel, zoowel over

den bodem, als midden in het water en aan de oppervlakte

177. 1761. Eene soort tolt met gemak met den buik naar

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 903

Oekologie.

boven rond 178. 1781. Eene andere verzet zich hardnekkig,

wanneer men tracht, haar om te draaien 183. 1781. — Eene

soort is niet gewoon 161. 1781.

Brachypodidae. Zij leven in slooten 185. 1804. 186. 1781.

187. 1803., in ondiepe beken 187. 1781., in moerassige streken

188. 1781., in overstroomde streken 189. 1781., in stads-

grachten 189. 1803. — Met Conferva 187. 1803.

Arrenuridae. Larvae. Zij hechten zich onder aan den

thorax van Lestes sponsa 199. 1745., van Libellula 199. 1778.

van Crocothemis erythraea 199. 1790., onder en boven aan

den thorax van Enallagma cyathigerum 200. 1776., aan de

vleugels van Crocothemis erythraea 199. 1790. ; de aanhechting

is zeer vast; losgemaakt, bewegen zij soms den snuit en de

pooten 199. 1778., konden snel op glas loopen 200. 1776.

Gestoord, loopen zij (op den Libel!) weg, doch keeren precies

naar dezelfde plaats terug 200. 1776.

Arrenuridae. Nymphae. In staande wateren en moeras-

sige streken. Gewoon. Zoowel in rust, als gedurende het

zwemmen (met 3 paar pooten) brengt zij herhaaldelijk poo-

ten IV recht naar voren, dan vóór de oogen samen, en strijkt

langzaam met de zwemborstels over den rug naar achteren

204. 1781. — Zwemmen zeer snel 191. 1776 S.

Arrenuridae. Mares. Zeer zeldzaam 190. 1803., gewoon

194. 1775., zeer gewoon 197. 1781. 198. 1775., in September

veel 197. 1780. Zwemt met alle 8 pooten over den bodem;

in rust houden zij pooten IV in de hoogte 192. 1778 Geer.,

zeer snel 192. 1778 Geer. 194. 1775. 198. 1775. 210. 1776.;

dikwijls ziin pooten IV over den rug gebogen 204. 1781.

Aan de pooten waren witte bolletjes vastgehecht 197.

1781., dikwijls zeer kleine ongesteelde Vorticellae 205. 1781.

Arrenuridae. Feminae. Zwemt even gemakkelijk op den

rug als op den buik 191. 1776 S., met snelheid 192. 1778

Geer. 208. 1761. — Zijn zeldzaam 192. 1781. 197. 1781.;

gelegd tegen den glaswand van het aquarium 191. 1776 S.

Arrenuridae. Adulti. Zij komen voor in stilstaande wateren

192. 1778 Geer. 206. 1781. 208. 1781. 210. 1776., stadsgrach-

ten 190. 1803., vischvijvers 191. 1781 M. 195. 1781. 202.

904 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

1781., in moerassen 192. 1778 Geer. 196. 1781. 201. 1781. 203.

1781. 209. 1781. 210. 1781., overstroomde weilanden 204.

1781., grasrijke ondiepe wateren 205. 1781. — (Langzaam

vlietende wateren:) in slooten 193. 1803. 197. 1781. 198

1781. — (Sneller stroomende wateren:) stroompjes 192.

1781., beekjes 192. 1781. 207. 1781. — Met Potamogeton

natans 189. 1803., met Polygonum amphibium 197. 1803.,

met Lemna 210. 1776.

Erythraeidae. Larvae. Men vindt ze vrijlevend in aanspoel-

sel 218. 1804., in mos 216. 1803., op Crataegus 217. 1803.,

en parasiteerend op Hexapoda 211. 1763. 1771. 1776 G.

1803., larven van Lepidoptera 211. 1765., Opiliones 211.

721217282 1729..17281 S. 1788. 1802: Avanege 211.178]

Fab. 1781 S., Mus en Talpa 211. 1803. — Op dieren zijn zij

vastgehecht met hun kop, 211. 1763.; alle pooten achter-

waarts gericht 211. 1763. 1781 S. 1803., lichaam en pooten

loodrecht op het vlak van aanhechting 211. 1803., zeer vast

211% MESS 01776 G..1778. 1779. 1803., aanshetrlichaams 2%

1779., aan de pooten 211. 1771., tusschen de pootleden 211.

1776 G. 1804., aan de palpen 211. 1788., soms klompsgewijs

bij elkander 211. 1788. Zij verkeeren in een volslagen rust

21.1. 1763: a

Erythraeidae. Kyste. Onder mos 211. 1776 S.

Erythraeidae. Nymphae en Adulti. Men vindt ze op den

grond 214. 1803. 221. 1778., op steenen 223. 1759., op muren

219. 1804., op veen 222. 1795., in een mestput, onder dorre

eikebladen 221. 1804., in mos 212. 1804. 215. 1804 Herm.

221. 1804., onder Lichen 213. 1781., in aanspoelsel 213.

1781. 214. 1804. 220. 1804., onder boombast 212. 1794.,

op een blad van Pirus malus 215. 1804 Herm. — Soms zijn

er vele bijeen 219. 1804. 221. 1804.; soms zijn zij zeldzaam;

zij loopen zeer snel; hunne palpen zijn in voortdurende

beweging 221. 1778.

Calyptostomidae. In mos 224. 1804. 225. 1804., op Junger-

mannia 226. 1764. onder dorre bladen 226. 1804.

Tyroglyphidae. Nymphae II. Op Pulex 227. 1776 G. 1780

G. en Pergamasus crassipes 227. 1781 S.

Tyroglyphidae. Adulti. In kaas 227. 1704. 1725. 1731. enz.,

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 905

Oekologie.

meel 227. 1761 G. 1762 G. 1769 H. enz., ouwels 227. 1762 G.,

gedroogde vruchten 227. 1704., gedroogde visch 227. 1772

O., insektenverzamelingen 227. 1772 O., urine 227. 1557.

1751. — Hun gang is tamelijk snel 227. 1757. 1778 Geer.

Rhzoglyphidae ? Nymphae II. Op Hister complanatus

228. 1798. 1799., op larven van Osmoderma eremita 229.

1804.

Tyrophagidae. In meel 231. 1765. 1774 M., kaas 231.

1765., tuinaarde, rotte bladen 232. 1776., mos 231. 1804.,

koffiedik 232. 1781. — Veel bijeen 232. 1776.

Ensliniellidae ? Nymphae II. Op Crabronidae 234. 1776.,

Odynera (Vespidae) 235. 1803. — Zij gebruiken slechts

pooten I—III om te loopen 235. 1803.

. Carpoglyphidae. In zure melk 237. 1646. 1689., zure meel-

spijzen 237. 1692., zure room, in melkvaten 237. 1767.,

zure stijfsel 237. 1759., zuur bier 237. 1775. 1778. 1803 S.,

gist 237. 1696. 1767. 1803 S., zuur wijnmoer 237. 1781., aan

de kurken van wijnflesschen 237. 1700. 1759., aan de spon-

gaten en tapkranen van wijnvaten 237. 1759. 1767. 1775.,

gedroogde vijgen en kwetsen, jam 237. 1692., rozijnen 237.

1692. 1700., oude confituren 237. 1778. sterke kaas 237.

1759., insektencollecties 237. 1777., oude bijenraten 237.

1804 H.

. Zi) zijn levendig en loopen snel 237. 1700. (zie ook bij

, Physiologie”); loopen ’s nachts over de gist, begraven

zich overdag daarin 237. 1767.; komen soms in enorm aan-

tal voor 237. 1778. 1781.

Glycyphagidae. Nymphae II. Zijn traag 239. 1763.

Glycyphagidae. Adulti. Leven op en onder eikebast; ook

aan Sphaeria episphaeria {Pyrenomycetes), die zij uithollen

238. 1799. Men vindt ze ook op amandelen 243. 1759., var-

kensblazen, spek 243. 1759. 1778., gedroogd vleesch, oude

kaas, 243. 1778. aan schimmels op vaten in kelders 243.

1783 Goeze., en in insektencollecties 242. 1760. 1765. 1781.

&c. 243. 1789 V. 244. 1776. — Soms zijn zij in enorm aantal

aanwezig 243. 1778. Hun gang is zeer snel 243. 1778., mid-

delmatig snel 244. 1776.

Canestriniidae. Aan het abdomen en (onder de) dekschil-

906 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

den van Timarcha tenebricosa 245. 1779. Op Gnorimus varia-

bilis en Gnorimus nobilis ; hun gang is niet snel; soms eenige

duizenden op één kever; 246. 1794.

Anoetidae. Nymphae II. In mierennesten; op mieren,

zelfs op hunne oogen 247. 1744. Op Formica, 247. 1771., aan

het abdomen van 7ipula 247. 1794., onder het abdomen van

Staphylinus 247. 1803., op Musca 248. 1683. 1759 C. 1762.

1765 W. 1771. 1776 M. 1776 S. 1778. 1780. 1785., Drosophila

248. 1776 G., Gryllus, zelfs in de genitaalopening 249. 1720.

In boorgangen in eikehout 250. 1799. — Soms wel 100 op

Formica 247. 1774., en wel 1000 op Musca 248. 1765 W. —

Zeer traag 247. 1803. Op Musca zijn zij in volslagen rust

248. 1778. Bij aanraking rennen zij over de vlieg 248. 1765

W. 1778. Zij blijven, stervend, op de doode vlieg 248. 1765 W.

Dermoglyphidae. Nymphae II. In grooten getale in de

bronchi van Gallus domesticus 251. 1800.

Dermoglyphidae. Adulti. Op Scolopax 252. 1803.

Analgesidae. In grooten getale op Parus major tusschen

de veêren. 253. 1778. Verder op Cyanecula cyanecula 254.

1804., Fringilla coelebs 255. 1759. 1778., Passer domesticus

255. 1778. — Het 2 loopt snel; zoodra de vogel dood is,

beklimmen zij de veeren en verlaten het cadaver 252. 1778.

Avenzoariidae. Op Delichon urbica 257. 1803., Parus coe-

ruleus 258. 1763. 1776., Parus major 258. 1776., Parus palus-

tris 258. 1772., Dendrocopus medius 259. 1803., Dendrocopus

major 260. 1803. — Liefst in de groeven aan de onderzijde

der schachten der slagpennen 259. 1803.

Proctophyllodidae. Op Phaeton fulvus 261. 1775., Dendro-

copus medius 262. 1763., Pica pica 263. 1803., Corvus corone

cornix 264. 1763. — Aan de slagpennen 262. 1763.

Psoroptidae. Op Equus caballus 265. 1789., Phascolomys

ursinus 266. 1804. — Bij massa’s op de huid 265. 1789.

Linobiidae. Op Melasoma populi 267. 1763.

Acaridae. Zij leven onder de epidermis (N.B., dit wordt

op verscheidene wijzen uitgedrukt) 268. 1255. 1508. 1635.

1648. 1649. 1751. 1771. 1774. 1794.; kruipen daar voort,

laten een helder serum achter zich; achter het serum is een

iets grooter schurftblaasje; men. kan ze door de huid heen

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 907

Oekologie.

zien 268. 1751.; zij kruipen daar voort en leven (zie verder

bij Physiologie) 268. 1771., werken dus als een mol (Talpa)

268. 1794., en veroorzaken door hun knagen wonden 268.

1771. Zij zitten in de blaasjes 268. 1652. 1732. 1761. 1786.

1794. 1804., ook bij dieren 268. 1804., maar meer in de gan-

gen 268. 1786. Bij beginnende scabies zitten zij in de blaasjes,

die met serum gevuld zijn 268. 1786. Zij leven op de huid

268. 1763. Is de huid opengekrabd, dan komen zij daaruit

te voorschijn 268. 1765. Zij overwinteren in de huid 268.

1786.

Camistidae. Zij leven in mos 273. 1804., in humus 274.

1767., talrijk onder rottende plantendeelen 274. 1781.

Eremaeidae. Nymphae. Zij leven onder Lichenes op boom-

stammen 277. 1763.

Eremaeidae. Adulti. Zij leven op doode takjes 277. 1767.

op takken en kleine stukjes hout op den grond 277. 1778.,

op naalden van Pinus 278. 1776., op Cladonia (op den grond)

279. 1804. In mos 277. 1776. 280. 1763. Op boombast 277.

1799. 1800. 278. 1776. 281. 1804., van Salıx 278. 1776., achter

boomschors van Pirus communis 277. 1778., op muren 277.

1800. Tusschen Conferva 282. 1781. 1803., op den bodem van

stilstaande wateren, en op ondergedoken waterplanten 282.

1803. — Velen bijeen 277. 1778. 1799. — Hun gang is lang-

zaam 277. 1778., middelmatig 279. 1804. — Bij zacht weder

en zonneschijn verlaten zij hunne winterkwartieren (achter

boomschors) en wandelen over stam en takken 277. 1778.

De onder water levenden zijn soms bezet met Vorticella

ringens 282. 1781.

Belbidae leven in mos 283. 1804. 284. 1804.

Leiosomidae. Zij leven op steenen 285. 1762., ziin ook ge-

vonden in Tremella juniperina 286. 1761., in vochtige aarde,

op bloempotten, onder rottende plantendeelen 286. 1776. —

Zij zijn niet gewoon 286. 1776. — Hun gang is tamelijk lang-

zaam 285. 1762.

Tegeocranidae. Zij leven in mos 288. 1804., achter boom-

bast 290. 1799., en op den bodem van stilstaande wateren

289. 1803. — Hun gang is langzaam 289. 1803.

Neoliodidae. Zij leven in mos 291. 1804.

908 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Oekologie.

Notaspididae. Nymphae. Zij leven in Fungi 292. 1767.

1773., onder Lichenes 292. 1779., op den bodem van stil-

staande wateren 295. 1803. — Soms komen zij in grooten

getale voor 292. 1767. 1773. 1778. — Hun gang is traag

292. 1767., langzaam, sleepend; zwemmen kunnen zij niet

295. 1803.

Notaspididae. Adulti. Zij leven in mos 292. 1804. 296. 1804.

298. 1804., onder Lichenes 292. 1778., in rottend hout 293.

1794. 297. 1799. 298. 1803., achter boombast 292. 1778.

297. 1799., in vochtige aarde 298. 1803., op steenen, op oude

muren 297. 1762., op het water van moerassen 296. 1778.,

op rottende stoffen onder water 296. 1803. — Niet gewoon

298. 1803., soms zeer talrijk 297. 1762. — Hun gang is zeer

traag 296. 1778., tamelijk snel 297. 1762.

Phthiracaridae. Nymphae. Boren eenvoudige gangen in

rot Pinus-hout 300. 1799.

Phthiracaridae. Adulti. Zij leven op Lichenes 299. 1763.,

boren gangen in rot Picea-hout, en holten met excrementen

gevuld 300. 1799. Zij zijn traag 299. 1763.; hun gang is

langzaam 300. 1799.

EMBRYOLOGIE.

Vele Acarı hechten hunne eieren aan Insekten. Deze eieren

ontvangen voedsel uit het lichaam dier Insekten, en daarom.

groeien zij Ac. 1778.

Dermanyssidae. Het ei is wit, glanzend 26. 1740.

Hydrachnellae. De eieren (lees Larvae) trekken voedsel

uit de insekten (waaraan zij vastgehecht zijn) en groeien

Hyd. 1778.

Limnocharidae. DE GEER zag de embryonen in de rood-

achtig witte gelei ingesloten 140. 1778.

ONTOGENIE.

Acarı komen met 6 pooten uit het ei. 1771. 1776. 1778.

Het 3e pootpaar der Adulti ontbreekt 1778.; want, er is

eene ruimte tusschen het 2e en het 3e pootpaar der Larvae

1804. Het 4e pootpaar komt na de eerste vervelling 1788.

1790. Eene metamorphose is er niet 1737.

Dermanyssidae. De zespootige larve verlaat het ei;

zonder eenig voedsel tot zich genomen te hebben, vervelt de

larve; het nieuwe individu vertoont 8 pooten; het 4e

pootpaar komt na; de achtergelaten huidjes zijn

doorzichtig 26. 1740.

Ixodidae. KALM 1754 vermeldt, dat uit de eieren „eine

unzählige Menge kleiner Holzläuse gekomen’ waren (Deel

129792):

Tetranychidae. Alleen bij n. 90. 1804 H. is sprake van zes-

pootige larven. — Zij vervellen in de spinsels, waarin hunne

witte huidjes gevonden worden Tetr. 1776. 85. 1778 G.

1804 H. Mannetjes worden beschreven, maar niet als zoo-

danig herkend 85. 1776 S.

Trombidiidae. Larvae. DE GEER begreep, dat deze zes-

pootige diertjes Larvae waren: „Later krijgen zij nog een

paar pooten” 120. 1778.

Trombidudae. Adulti. De Larvae en de „puppae” zijn

8-pootig, bewegelijk, loopend aan de Adulti gelijk; de meta-

morphose is kompleet Tr. 1777 F.

Hydrachnellae. Zij hebben geen metamorphose Hyd.

1771. (De Larvae werden als eieren aangezien; zie hier-

boven bij Embryologie). Uit die eieren komen kleine

mijten Hyd. 1778.

Hydrachnae. Larvae. Een driehoekig schildje, ingesloten

door schuin verloopende fijne lijnen; aan het einde der poo-

ten 2 klauwen Hyd. 1775.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 911

Ontogenie.

Glycyphagidae. Larvae. Zijn 6 pootig 243. 1771. 1778.,

het ontbrekende pootpaar is het 3e 243. 1778.

Analgesidae. Larvae. Zijn 6-pootig; het ontbrekende paar

is het 3e 252. 1778. — [Dit wordt ook van de & gezegd]

254. 1804. |

PHYLOGENIE.

(Inclusief verwantschap.)

Acari behooren tot de Insecta Aptera 1759. 1762.; tot de

Crustacea (= Crust. + Arachn.) 1762; tot de Antliata 1775.

Zij vormen met de Phalangia en de Araneae eene groep 1772.

Zij vormen met Pediculus en Pulex de Pedicularia 1777. Zij

vormen een overgang tusschen de Hexapoda en de Multi-

peda (= Crust. + Myr.). De Larvae der Trombidiidae en

Erythraeidae werden door HERMANN voor volwassen zes-

pootige Trombidiums gehouden; deze vormen een overgang

tusschen Hexapoda en Acari.

Argasidae. Zij gelijken op Ixodes 38. 1804 L., zijn daar-

aan verwant 1804. 39. 1790.

Tetranychidae zijn, blijkens den stand en de richting der

pooten, aan Riccardoella limacum na verwant Tetr. 1776.

Raphignathidae gelijken wel wat op Riccardoella lima-

cum 92. 1803.

Hydrachnellae. DE GEER rekent ze tot de Acarı Hyd.

1778. Zi) zijn verwant aan Araneae, Acari en Opili-

ones Hyd. 1780. Zij behooren bij Trombidium Hyd. 1782

Fu. 1775 Fa. Een gedeelte van hen behoort bij Trombi-

dium, een ander gedeelte tot de Acarı Hyd. 1802 W. — Be-

hooren tot de Avachnoidea Hyd. 1781., tot Trombidium

142. 1781. |

Brachypodidae. Eene soort houdt het midden tusschen

Acari en Hydrachnae 188. 1781.

Analgesidae. Chelopus is aan passerinus en avicularum

verwant 254. 1804.

Acaridae. Siro is niet anders dan farinae. 268. 1769. 1779.;

is niet farinae 1771.; is waarschijnlijk dezelfde als exul-

cerans 1803.

CHOROLOGIE.

(Milieu-kunde, Habitat.)

In huizen, tusschen stof en papieren; ook op muren.

Acarus cadaverinus HERM. 1804. 18. 1804.

Seiulus spec. 19. 1776.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1702. 1730. 1803.

Argas columbarum (SHAW 1793). 38. 1804 L.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1790 B. 1803.

Trombidium parietinum HERM. 1804. 81. 1774.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1775 Fü.

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781). 95. 1781.

Op gedroogde appels, en peren, zoete vruchten (vijgen,

rozijnen), zoete spijzen.

(Cheyletus doctus BERL. 1886). 98. 1769.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1704.

Acarus dimidiatus HERM. 1804. 231. 1759.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1692. 1700.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1692. 1743.

Op amandelen.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1759.

In graan en rijst.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1759. 1769.

In allerlei meelsoorten.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1734. 1742. 1743. 1754.

W238: 112592°12613.1,2622 1769. 11169. TS INLONE

WA Oe 1186. 1802. 1803.

Acarus dimidiatus HERM. 1804. 231. 1769. 1774.

In van meel bereide droge zaken (ouwels, brood,

beschuit) en in bewaarplaaatsen daarvan.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1762. 1789.

Op en in kaassoorten.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1667. 1700. 1702. 1704.

914 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

12752 17219. 1774371746. 1749. Wisse NW MIS MON

L762 TT 1778: 17779. 11862 129117987 18028

1803.

(Tyrophagus viviparus Oupms. 1926). 233. 1765.

Acarus Tactis 1161. 237. 1759.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1691. 1792. 1778.

Op gedroogd vleesch.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1696. 1743. 1778.

Op gedroogde visch.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1772.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1743.

Op rotte visch (in huis).

Acarus cadaverinus HERM. 1804. 18. 1804.

Op spek en varkensblazen.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1656. 1696. 1759.

In moutstof (draf); in gist.

Acarus dimidiatus HERM. 1804. 231. 1769.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1696. 1767.

In verzuurde melk, room, melkspijzen, con-

serven, confituren, nectar, ambrozijn, stijfsel, wijn,

bier; aan de stoppen van wijnflesschen, aan de tap-

kranen van vaten; en in vaten waarin zich zure

dranken bevinden.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1646. 1689. 1692. 1696. 1700.

WAS ELIZA AVAYA 11779212182, 14812281803:

In oude honigraten (verzuurd bijebrood).

Acarus lactis L. 1767. 237. 1550. 1804.

Op bloedige runderlever.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1767 G.

In insektencollecties.

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781). 95. 1790.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1772.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1777.

Acarus destructor SCHRK. 1781. 242. 1743. 1778. 1781.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1789.

(Glycyphagus privatus OUDMS. 1903). 244. 1789.

Op doode rupsen (in huis).

(Glycyphagus privatus OUDMS. 1903). 244. 1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 915

Chorologie.

In urine.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1557. 1751.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1758.

In faeces.

Blieanuús lactis L. 17572 23% 1760. 1767:

In kelders.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1804.

In tuinen, op en in humus, op den grond,

op en in ,aarde”.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1765 S.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1768. 1803.

Acarus lichenis SCHRK. 1781. 6. 1799.

Acarus leucurus SCHRK. 1781. 41. 1776.

Trombidium latens (O. F. Mürr. 1767). 90. 1781.

(Eupodes cerinus C. L. KocH 1838). 109. 1803.

Trombidium bicolor HERM. 1804. 124. 1804.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1804.

Trombidium curtipes HERM. 1804. 129. 1804.

(Ottonia -sheppardii GEORGE 1913). 130. 1779.

Trombidium spec. 136. 1804.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1634. 1762 G.S. 1763 B.

1764 M.. 1775 Fü. 1780! 1781. 1790. 1791179811802;

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837). 138. 1736. 1778.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1763. 1804.

Acarus adpendiculatus SCHRK. 1781. 213. 1803.

Trombidium artemisiae (SCHRK. 1803). 214. 1803.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1778.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1776. 1781.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1778.

Acarus scaber L. 1758. 274. 1759.

(Oppia berlesei LEON. 1895). 278. 1776.

Notaspis castaneus HERM. 1804. 279. 1804.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1776. 1790. 1803.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1759.

Notaspis planicornis (SCHRK. 1803). 298. 1803.

In opveegsel (balayures).

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1804.

In mesthoopen.

916 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

(Holostaspis favosa Jur. MULL. 1859). 7. 1776.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1804.

Onder bloempotten, onder steenen.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1776 S. 1803.

Acarus aphidioides L. 1758. 30. 1786.

Acarus denticulatus SCHRK. 1781. 71. 1776.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1762 G. 1802 W.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1776. 1803.

(Dinothrombium ?). 131. 1763.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1762 G.

Notaspis coleoptratus (L. 1758). 297. 1759.

Op bloempotten en steenen.

Trombidium latens (O. F. MULL. 1776). 90. 1762. 1804.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1759. 1762 S. 1776.

(Eupodes ?). 108. 1780.

Acarus lucidus Fourcr. 1785. 285. 1762. 1785.

Notaspis coleoptratus (L. 1758). 297. 1762.

In akkers, velden, bouwland.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1804.

Trombidium curtipes HERM. 1804. 129. 1804.

(Trombidium spec.). 136. 1804.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1761 P. 1762. B. S.

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837). 138. 1778.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1804.

In graan- en korenvelden.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1753. 1790.

| Tusschen Pteridophyta.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1677.

In plantages van Ipomoea batatas.

Acarus sangwisugus L. 1758. 57. 1725.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1760.

In plantages van Leguminosae.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1789.

Thrombidium inopinatum Oupms. 1909. 123. 1552.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1552.

In kreupelhout, kreupelbosch, boschage (thicket).

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1771 P. 1775 Fü. 1781 S. 1801

= V221808 5. 18047D.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 917

Chorologie.

In boomgaarden.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1763 B.

In bosschen.

Acarus testudo Risso 1790. 39. 1790.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1758. 1762. 1778 G. 1780 G.

SIL Sy

Acarus nemoralis O. F. MULL. 1776. 116. 1776.

_ Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1804.

Trombidium velutinus (O. F. MULL. 1776). 226. 1804.

In (droge) grasvlakten.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1763. 1771 Pi 1803'S.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1718. 1724.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1790.

(Dinothrombium ?) 131. 1763.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1762 B. G. 1785.

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837). 138. 1778.

In vochtige, natte, moerassige grasvlakten.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1781 S.

Acarus sangwisugus L. 1758. 57. 1763. 1765. 1769. 1796.

In rietvelden.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1781 S.

Op krengen (aas).

Alcarus crassipes-L. 1758. 5. 1776 S.

Acarus pachypus HERM. 1804. 13. 1776.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1763.

Op en in rotte bladen, takjes enz.

(Eupodes cerinus C. L. KocH 1838). 109. 1803.

(Eupodes fusifer CAN. 1886). 111. 1776.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1804.

Trombidium velutinus (O. F. Mürr. 1776). 226. 1804.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1776.

Acarus scaber L. 1758. 274. 1781.

Acarus- tremellae L. 1761. 286. 1776. 1790. 1803.

Acarus seminulum O. F. Mürr. 1776. 293. 1794.

Notaspis planicornis (SCHRK. 1803). 298. 1803.

Op en in rot hout.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1668.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1778. 1791. 1799.

918 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Trombidium loricatum RATHKE 1799. 300. 1799.

In kalkrijke streken.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1789.

Op steenigen bodem.

Trombidium rupestris (L. 1758). 223. 1759.

; In rotsspleten.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1772.

Op rotsen en klippen.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1762. 1772.

Op wijnbergen.

Thrombidium inopinatum OupMms. 1909. 123. 1777.

Op (aan) het strand.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1698. 1762. 1771. 1775. 1779.

Op veengrond.

(Erythraeus spec.). 222. 1795.

In aanspoelsel.

Ixodes marginata (SuLz. 1776). 64. 1804.

Trombidium trimaculatum Rossi 1794. 221. 1804.

Trombidium artemisiae (ScHRK. 1803). 214. 1804.

Trombidium latiroste Herm. 1804. 218. 1804.

Trombidium quisquiliarum HERM. 1804. 220. 1804.

Op het water van een moeras.

Notaspis alatus (ScHRK. 1803). 296. 1778.

In water.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1769 S.

In stilstaand water, meren, vijvers, grachten,

slooten, moerassen.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1752. 1754. 1761,

1762 WGA RA 11725. 17785 178601798:

Eylais extendens (O. F. MULL.) 1776. 141. 1776. 1781. 1799.

1802. 1803.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1775. 1781.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1778. 1781. 1803.

Hydrachna despiciens O. F. Mürr. 1776. 147. 1781.

Hydrachna ovalis O. F. Mürr. 1776. 149. 1781.

Hydrachna musculus O. F. Mürr. 1776. 151. 1781.

Hydrachna calcarea O. F. MULL. 1776. 152. 1781.

Hydrachna fuscata O. F. MùLL. 1776. 153. 1781.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 919

Chorologie.

Hydrachna maculata O. F. MULL. (non auct.). 154. 1781. 1803.

Hydrachna bipunctata SCHRK. 1787. (maculata auct. 155.

11812 17787221803:

Hydrachna undulata O. F. MULL. 1776. 156. 1781. 1802.

Hydrarachna erythrophthalma HERM. 1804. 157. 1804.

Hydrarachna longipalpis HERM. 1804. 159. 1804.

Hydrachna

crassipes O. F. MùLL. 1776. 161. 1781.

grossipes O. F. MULL. 1776. 162. 1781.

spinipes O. F. Mürr. 1776. 164. 1781.

vernalis O. F. MULL. 1776. 165. 1781.

clavicornis O. F. MULL. 1776. 167. 1781.

cruciata SCHRK. 1803. 168. 1803.

Hydrarachna fuscata HERM. 1804. (fuscescens). 169. 1804.

Hydrarachna histrionica HERM. 1804. 170. 1804.

Hydrachna

lunipes O. F. MùLL. 1776. 171. 1781. 1803.

mutabilis SCHRK. 1803. 172. 1803.

nodata O. F. Mürr. 1776. 173. 1781.

obsoleta O. F. Mürr. 1776. 174. 1781.

ovata O. F. Mürr. 1776. 175. 1781.

Hydrachna trifurcalis O. F. MULL. 1776. 176. 1781.

Hydrachna T. flavum SCHRK. 1802. 177. 1802.

Hydrachna latipes O. F. MùLL. 1776. 178. 1781. 1803.

Hydrachna

liliacea O. F. MùLL. 1776. 180. 1781.

Acarus stagnalis Fourcr. 1785. 182. 1785.

Hydrachna

torris O. F. Mürr. 1776. 183. 1781.

Acarus variegatus SCHRK. 1781. 184. 1776. 1781.

Hydrarachna lutescens HERM. 1804. 185. 1804.

Hydrachna

orbiculata O. F. MULL. 1776. 186. 1781.

orbicularis O. F. Mürr. 1776. 187. 1803.

complanata O. F. Mürr. 1776. 188. 1781.

versicolor O. F. Mürr. 1776. 189. 1781. 1803.

rostrata SCHRK. 1803. 190. 1803.

albator O. F. MULL. 1776. 191. 1781 M. S. 1803.

buccinator O. F. Mürr. 1776. 192. 1778.

clavipalpis SCHRK. 1803. 193. 1803.

cuspidator O. F. MùLL. 1776. 195. 1781.

emarginator O. F. Mürr. 1776. 196. 1781.

globator O. F. MùLL. 1776. 197. 1781. 1802. 1803.

920 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Hydrachna integrator O. F. Mürr. 1776. 198. 1781.

Hydrachna lugubris O. F. MULL. 1776. 201. 1781.

Hydrachna lunarıs O. F. Mürr. 1776. 202. 1781.

Hydrachna maculator O. F. MULL. 1776. 203. 1781.

Hudrachna papillator O. F. Mürr. 1776. 204. 1781.

Hydrachna pustulator O. F. MULL. 1776. 205. 1781.

Hydrachna sinuator O. F. Mürr. 1776. 206. 1781.

Hydrachna tricuspidator O. F. Mürr. 1776. 208. 1781.

Hydrachna truncatella O. F. MULL. 1776. 209. 1781.

Hydrachna tubulator O. F. Mürr. 1776. 210. 1776. 1781.

Acarus confervae SCHRK. 1781. 282. 1781.

Acarus infusionum SCHRK. 1803. 289. 1803.

Acarus ciliatus SCHRK. 1803. 295. 1803.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1803.

In bronwater.

Hydrachna geographica O. F. Mürr. 1776. 143. 1781.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1803.

In (stroomende) beken.

Eylais extendens (O. F. MULL. 1776). 141. 1780.

Hydrachna strigata O. F. Mürr. 1776. 150. 1781.

Hydrachna undulata O. F. Mürr. 1776. 156. 1803.

Hydrachna longicornis O. F. MùLL. 1776. 181. 1781.

Hydrachna orbicularis O. F. Mürr. 1776. 187. 1781.

Hydrachna buccinator O. F. MùLL. 1776. 192. 1781.

Hydrachna stellaris O. F. MULL. 1776. 207. 1781.

In rivieren.

Acarus fluviatilis STRÖM 1768. 158. 1768.

In zee, aan de monden van rivieren.

Eylais extendens (O. F. Mürr. 1776). 141. 1780.

Op hekken (Spalier).

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1790 B.

Op boomstammen.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1803.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1763 B. 1778. 1783.

17901802:

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837). 138. 1736.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1804.

Trombidium papillosum HERM. 1804. 224. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Chorologie.

(Glycyphagus hericius RoB. 1868). 238. 1799.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1800.

Notaspis castaneus HERM. 1804. 279. 1776.

Notaspis bipilis Jon. HERM. (père). 281. 1804.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778.

Achter boomschors.

Trombidium pyrrholeucum HERM. 1804. 82. 1804.

Trombidium latens (O. F. MULL. 1776). 90. 1803.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1762 G.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1803.

Trombidium trimaculatum Rossi 1794. 212. 1794.

(Glycyphagus hericius RoB. 1868). 238. 1799.

(Eremaeus hepaticus C. L. KocH 1836). 276. 1799.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1668. 1759.

(Oppia berlesei LEON. 1895). 278. 1803.

(Hermannia granulata Nic. 1855). 290. 1799.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778.

Notaspis coleoptratus (L. 1758). 297. 1799. 1802.

Op muren.

Trombidium murorum HERM. 1804. 219. 1804.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1803.

Notaspis coleoptratus (L. 1758). 297. 1762.

In Confervaceae.

Acarus confervae SCHRK. 1781. 282. 1781.

Op en onder Fucus.

(Gamasus marinus BRADY 1875). 9. 1765.

(Eviphis > Asca ?):23. 1779.

In en op Fungi.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1759. 1764.

275 NEL:

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778. 1791.

Op en onder Lichenes.

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781). 95. 1803.

Acarus piger Scop. 1763. 299. 1763.

Op en onder Aard-Lichenes.

Notaspis castaneus HERM. 1804. 279. 1804.

Op en onder Boom-Lichenes.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1763.

921

1270:

922 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778.

Op en onder Xylaria digitata.

Acarus xylariae SCHRK. 1803. 287. 1803.

Op en onder Lobaria pulmonaria.

Acarus adpendiculatus SCHRK. 1781. 213.

Op en onder Peltigera canına.

Acarus lichenis SCHRK. 1781. 6. 1776.

Op en onder Cetraria islandica.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1804.

Op Tremella juniperina.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1758. 1761.

Op Agaricus.

Acarus agaricorum Scop. 1763. 2. 1763.

Op Jungermannia.

Trombidium velutinus (O. F. MULL.) 1776. 226. 1764.

In en onder Musct.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1803. 1804.

Acarus lichenis SCHRK. 1781. 6. 1799.

Acarus spinosus RATHKE 1799. 20. 1799.

Notaspis cassideus HERM. 1804. 37. 1804.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1772 P.

Ixodes marginata (Sulz. 1776). 64. 1804.

Trombidium cornutum HERM. 1804. 80. 1804.

Trombidium parietinum HERM. 1804. 81. 1804.

Acarus rubens SCHRK. 1803. 93. 1776.

Acarus maculatus SCHRK. 1803. 94. 1803.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1804 H.

Scirus vulgarıs HERM. 1804. 103. 1804.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1804.

Scirus setirostris HERM. 1804. 106. 1804.

Trombidium macropus HERM. 1804. 112. 1804.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1804.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1802.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1804.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1776.

Trombidium trimaculatum Rossı 1794. 212. 1804.

Trombidium assimile HERM. 1804. 215. 1804.

Acarus bicolor SCHRK. 1803. 216. 1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II, 923

Chorologie.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1804.

Trombidium papillosum HERM. 1804. 224. 1804.

Smaris squamatum (HERM. 1804). 225. 1804. —

Acarus dimidiatus HERM. 1804. 231. 1804.

Notaspis horridus Jon. HERM. (père) 1804. 273. 1804.

Notaspis segnis HERM. 1804. 275. 1804.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1776.

Acarus muscorum ScoP. 1763. 280. 1763.

Notaspis corynopus HERM. 1804. 283. 1804.

Notaspis clavipes HERM. 1804. 284. 1804.

Notaspis tegeocranus HERM. 1804. 288. 1804.

Notaspis theleproctus HERM. 1804. 291. 1804.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1804.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1804.

Notaspis planicornis (SCHRK. 1803). 298. 1804.

Tusschen Pteridophyta.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1677.

Op allerlei planten.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1751.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1754. 1763 S.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1791. 1798.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1804.

Op heesters en boomen.

Ixodes sylvaticus (DE GEER. 1778). 58. 1778.

Op boomen.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1769 S.

Op bloemen.

Trombidium celer HERM. 1804. 73. 1804.

Op Pinus silvestris.

Acarus aphidioides L. 1758. 30. 1773. 1787.

Op Rosa.

Acarus croceus L. 1758. 74. 1791.

Op Crataegus.

Acarus hexapus SCHRK. 1803. 217. 1803.

Op Pirus malus.

Acarus foliorum SCHRK. 1781. 21. 1776.

Trombidium assimile HERM. 1804. 215. 1804.

924 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH.

Chorologie.

Op Pirus communis.

Acarus foliorum SCHRK. 1781. 21. 1776.

Op Prunus padus.

Acarus padi SCHRK. 1803. 76. 1776.

Op Fagus silvatica.

(Tetranychus carpini Oupms. 1915). 84. 1760.

Op Castanea vesca.

(Tetranychus carpini Oupms. 1915). 84. 1787.

Op Quercus.

(Glycyphagus hericius Rop. 1868). 238. 1799.

In boorgangen in Quercus.

Trombidium punctiforme RATHKE 1799. 250. 1799.

Op Ulmus campestris.

Acarus anidens SCHRANK. 1803. 92. 1803.

Tusschen Ipomoea batatas.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1725.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1760.

Op Tilia.

(Trombidium telarium HERM. 1804). 83. 1804.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1754. 1778. 1802 W. 1804.

(Schmiedleinia tiliae Oupms. 1928). 89. 1763.

(Sarcoptes gallarum tiliae TURPIN 1835). 301.

Op Malva silvestris.

Trombidium alceae (L. 1758). 86. 1787.

Op Althea rosea.

Trombidium alceae (L. 1758). 86. 1804.

Op Ribes rubrum.

Acarus foliorum ScHRK. 1781. 21. 1776.

Op Vitis vinifera.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1781.

Tusschen Vitis vinifera, op wijnbergen.

(Thrombidium inopinatum OupMms. 1909). 123. 1777.

Op Fraxinus excelsior.

(Cheyletus doctus BERL. 1886). 98. 1764.

Op Dracocephalum virginianum.

(Tetranychus ludeni ZACHER 1916). 87. 1804.

Op Sambucus nigra.

Trombidium alceae (L. 1758). 86. 1781. 1791.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 925

Chorologie.

Op Phaseolus vulgaris.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1789.

(Thrombidium inopinatum OupMms. 1909). 123. 1552. 1789.

Op Dianthus.

(Tetranychus ludeni ZACHER 1916). 87. 1804.

Op Zostera marina.

Acarus zosterae F. 1779. 118. 1779.

Op Salix.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1759.

Op Salix herbacea.

Acarus croceus L. 1758. 74. 1754. 1761.

Op Salıx arenaria.

(Tetranychus salicis C. L. KocH 1838). 88. 1804.

Op Juncus articulatus DC. (obtusifolius EHRH.).

Acarus junci HERM. père 1804. 75. 1804.

Op Gramineae.

Acarus graminum SCHRK. 1781. 91. 1776. 1781. 1803.

Trombidium rimosum C. L. KocH 1837. 138. 1778.

Op Lemna.

Acarus tendens SCHRK. 1803. 16. 1803.

Op Armadillo armadillo.

Acarus orbicularis O. F. MULL. 1776. 36. 1791.

Op Parasitus coleoptratorum.

Acarus acarorum GOEZE 1780. 70. 1776. 1780.

Op Pergamasus crassipes.

Acarus acarorum GOEZE 1780. 70. 1754.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1781.

Op Araneae.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1769.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1781 F. S. 1804.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1748. 1771. 1776.

Op Phalangium.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1771. 1776. 1778. 1779.

1802. 1804.

Op Phalangium bimaculatum.

Leptus coccineus (ScoP. 1763). 211. 1788.

Op Mitopus morio.

Leptus coccineus (ScoP. 1763). 211. 1779.

926 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Op Lestes sponsa.

Acarus libellulae DE GEER 1778. 199. 1778.

Op Enallagma cyathigerum.

(Arrenurus ? Larva). 200. 1776.

Op Crocothemis erythraea.

Acarus libellulae DE GEER 1778. 199. 1790.

Op Perla bicaudata.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1763.

Op Forficula auricularia.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1776 R.

(Anoetus polypori OupMs. 1914). 249. 1765.

Op Stenobothrus (Stauroderus) apricarius.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1804.

Op Locusta viridissima.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1776. 1778.

Op Gryllus campestris.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1776.

(Anoetus polypori OupMs. 1914). 249. 1720.

Op Gryllotalpa gryllotalpa.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1763.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1804,

Op Aradus betulae.

Acarus squamosus DE GEER 1778. 96. 1778.

Op eene Nepide.

(Hydrachna perniformis KOEN. 1895). 145. 1799.

Op Nepa cinerea.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1768. 1774. 1776.

Op Notonecta glauca.

Hydrachna cruenta O. F. MULL. 1776. 142. 1776.

Op Centrotus cornutus.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1776. 1778.

Op Siphonophora rosae.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1774. 1776. 1778.

1780.

Op Aphis fabae.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1773. 1778 Geer.

| Op Culex.

Hydrachna gymnopterorum(L. 1758). 146. 1761. 1762. 1764.1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 927

Chorologie.

Acarus culicis DE GEER 1778. 148. 1778.

Op Tipula.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1803.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1781.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1771. 1776. 1778. 1804.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1794.

Op Asilus.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1802.

Op Scotophaga scybalaria.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1780.

Op Muscinae.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1771. 1803.

Op Musca domestica.

Acarus muscae domesticae Scop. 1772. 8. 1763. 1772. 1776.

(Gamasus halleri G. & R. CAN. 1881). 22. 1737.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1762. 1774. 1776.

0182 17.89.1268:

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1683. 1759. 1762. 1769.

Gon 127711. 17776. 170.82817,29% 17802:1785,,1786721602:

Op Drosophila fenestrarum.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1776.

Op Sepsis cynipsea.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1763.

Op Pulex irritans.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1765. 1769. 1776.

Op Tenthredo.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1796.

„Op Formica.

(Laelaps equitans Mic. 1891). 10. 1743.

(Laelaps laevis MicH. 1891). 11. 1738.

In nesten van Formica.

(Hypopus feroniarum Dur. 1739). 247. 1744.

Op Formica rufa.

Acarus formicarum Scop. 1763. 31. 1763.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1771.

1 Op Mellinus arvensis.

(Videa lineata OuDMS. 1917). 234. 1776.

928 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Op Odynerus parietinus.

Acarus vesparum SCHRK. 1803. 235. 1803.

Op Vespa.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1798. 1802.

Op Xylocopa violacea.

Pediculus cerambycinus Scop. 1763. 239. 1763.

Op Bombinae.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1738. 1742. 1762.

1768 GM 76E GG V7ZSRE GAMEZ ZÓNG MIZ ERG:

1779 G. 1781 G. 1783 G. 1788. 1803 S. 1804 H.

(Gamasus celer C. L. KocH 1835). 4. 1776.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1780.

Op Bombus arcticus Key (alpinus O. Fab. non L.).

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1780.

Op Bombus lapidarius.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1763.

Op Apis mellifera.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1758. 1776 R.

1798. 1802.

Op Chrysopidae.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1763.

Op Phryganea.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1781.

Op Larvae van Lepidoptera.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1765. 1775.

Op Larvae van Trypanus cossus.

(Gamasus cossi Dug. 1834). 15. 1760.

Op Larva van Sericaria mori.

Parasitus ? 1. 1759.

Op Larva van Bombyx hera.

(Gamasus cossi Duc. 1834). 15. 1762.

Op eene Noctuide.

Acarus lepidopterorum SHAW 1794. 97. 1794.

Op Carabini.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1765. G.

(Gamasus halleri G. & R. CAN. 1881). 22. 1795.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1794.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 929

Chorologte.

Op Dytiscus.

Hydrachna geographica O. F. MULL. 1776. 143. 1768.

1778.

Op Staphylinus rufipes.

Acarus vegetans DE GEER 1768. 32. 1768.

Op Deleaster dichrous.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1803.

Op Necrophorus.

Pavasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1775 Fu. 1776 G.

1728. 11790: R7.18022W2 18047

Op Necrophorus germanicus.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1767 G. 1776 G.

Op Necrophorus humator.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1767 G.

Op Necrophorus vespillo.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1761 P. 1767 G. 1774 M.

177610 GA 1ZZ8 GRZ RE 5217879117907 R2792E.

1795 R. 1801.

Op Necrophorus vespilloides.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1763 S.

Op Hister complanatus.

(Hypopus spinipes Duc. 1834). 228. 1798. 1799.

Op Hister unicolor.

Acarus orbicularis O. F. MùLL. 1776. 36. 1791.

Op Lucanus cervus.

(Holostaspis favosa Jur. Mürr. 1859). 7. 1776.

Acarus orbicularis O. F. MULL. 1776. 36. 1766.

Op Aphodius fimetarius.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1763 S. 1798 C.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1791.

Op Geotrupini.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1762. 1764 M. 1765.

1268.G.,1771,@. VZS PE UM ZEG RS: ZA ZANE

17852 1767) 11.1790) R. T8O2 MEN 180375..1804 H.

In holen van Geotrupini.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1779 H.

Op Geotrupes stercorarius.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1683. 1761 P. 1763.

930 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

1774 BG MAIN GIE 11 E27 Ge Se 7907 BER 1792

EI ISARE N SO.

(Notaspis marginatus C. L. KocH 1839). 35. 1792.

Acarus orbicularıs O. F. MULL. 1776. 36. 1791. 1792.

Op Geotrupes vernalıs.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1761 P. 1790 B. 1798 C.

Op Larvae en Adulti van Oryctes nasicornis.

(Gamasus halleri G. & R. CAN. 1881). 22. 1769.

Op Trichogomphus simson.

(Laelaps celeripediformis Oupms. 1902). 12. 1737.

Op Melolontha vulgaris.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1762. 1763 S. 1776 G.

1788.

Op Polyphylla fullo.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1767 K.

Op Gnorimus variabilis en nobilis.

(Coleopterophagus megninit BERL. 1881). 246. 1794.

Op Larva Osmoderma eremita.

Acarus spinitarsus HERM. 1804. 229. 1804.

Op Leptura rubra.

(Acarus vegetans DE GEER 1768, alia-spec.). 33. 1768.

Op Strangalia melanura.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1763.

Op Timarcha tenebricosa.

Dermaleichus chrysomelinus C. L. KocH 1841.

Op Melasoma populi.

Acarus coccinellae Scop. 1763. 267. 1763.

Bij Ostrea.

(Halacarus spec.\. 117. 1788.

Op Unio pictorum.

Trombidium vittatum RATHKE 1797. 160. 1783.

Op Anodonta cygneus.

Trombidium vittatum RATHKE 1797. 160. 1797.

Acarus ypsilophorus Bonz. 1783. 163. 1783.

Op Helicidae.

Acarus limacum SCHRK. 1781. 77. 1760. 1776.

Op Helix pomatia.

Acarus limacum SCHRK. 1781. 77. 1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 931

Chorologie.

Op Limacidae.

Acarus limacum SCHRK. 1781. 77. 1758. 1760.

Op Bufo agua ?

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1772.

Op Lacerta agılıs.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1777 P. 1804 D.

Op Lacerta muralis en viridis, Ophiosaurus apus.

Ixodes vedwvius (L. 1758). 42. 1777 P.

Op Iguana.

Acarus auveolatus Parr. 1772. 48. 1775.

Acarus sangwisugus L. 1758. 57. 1772.

Op Python.

(Amblyomma helvolum C. L. KocH 1844). 52. 1781.

Acarus rhombeatus SHAW 1798. 60. 1798.

Op Tropidonotus natrix persa, Ancystrodon halys,

Zamenis gemonensis caspius.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1777 P.

Op een gevlekte slang uit West-Indi£.

(Amblyomma dissimile C. L. KocH 1844). 49. 1769.

Op Naja naja.

Acarus auratus SHAW 1793. 59. 1793.

Op Testudo spec. (Afr.).

Ixodes sylvaticus (DE GEER 1778). 58. 1778.

Op Testudo graeca.

Ixodes aegyptius (L. 1758). 45. 1804.

Acarus testudinis HASSELQ. 1762. 46. 1757.

Op Emys orbicularis.

(Ixodes sanguineus LATR. 1806). 69. 1776.

Op Chelone mydas.

Acarus radiatus Scop. 1763. 55. 1763.

Op Phaeton fulvus.

Acarus phaetontis F. 1775. 261. 1775.

Op Gallinago gallinula.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1803.

Op Scolopax.

(Pterolichus buchholzi var. fasciger MÉGN. & TRT. 1884).

252. 11803:

932 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Op Meleagris gallopavo.

(Ixodes elegans GUER. MEN. 1843). 50. 1778.

Op Gallus domesticus.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1687. 1702. 1730. 1757.

17767

(Ixodes elegans Guér. MEN. 1843). 50. 1778.

(Dermoglyphus elongatus MÉGN. 1877?). 251. 1800.

Op Turtur turtur.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1687. 1730. 1757.

Op Columba domestica.

Argas columbarum (SHAW 1793). 38. 1793.

Op Dendrocopus major.

(Dermaleichus pici majoris BucHH. 1869). 260. 1771. 1803.

Op Dendrocopus medius.

Acarus pici medii ScHRK. 1803. 259. 1803.

Acarus pict Scop. 1763. 262. 1763.

Op Garrulus glandarius.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1780 G. 1783 G.

Op Pica pica.

Acarus picae SCHRK. 1803. 263. 1803.

Op Corvus corone cornix.

Acarus cornicis SCOP. 1763. 264. 1763.

Op Sturnus vulgaris.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1687.

Op Serinus canarius.

Acarus. gallinae DE GEER 1778. 26. 1734. 1740.

Op Carduelis carduelis.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1776.

Op Linaria cannabina.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1776.

Op Fringilla coelebs.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1754. 1776. 1778.

(Analges tridentulatus HALL. 1882). 256. 1771.

Op Passer domesticus.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1791 V.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1778.

Op Alauda arvensis.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Chorologie.

Op Anthus trivialis.

Acarus plumbeus PANZ. 1803. 68. 1803.

Op Lanius collurio.

Acarus collurionis Scop. 1763. 41. 1763.

Op Parus coeruleus.

Acarus pari (L. 1758). 258. 1763. 1776.

Op Parus major.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1798 P.

Acarus turdi Scop. 1763. 44. 1798.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1776. 1778.

Acarus pari (L. 1758). 258. 1730. 1776. 1781.

Op Parus palustris.

Acarus pari (L. 1758). 258. 1772. 1779.

Op Cyanecula cyanecula.

Acarus chelopus HERM. 1804. 254. 1804.

Op Monticola saxatilis.

Acarus turdi Scop. 1763. 44. 1763.

In nest van Hirundo rustica.

Acarus hirundinis HERM. 1804. 27. 1804.

Op Delichon urbica.

Acarus oscinum SCHRK. 1803. 257. 1803.

(Dermaleichus pici majoris BucHH. 1869). 260. 1803.

Op Didelphys brevicaudata.

Pediculus acaroideus Parr. 1784. 62. 1772.

Op Phascolomys ursinus.

(Psoroptes spec.). 266. 1804.

Op Talpa europaea.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1803.

Op Erinaceus europaeus.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 350 v. Chr.

Op Microchiroptera.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1758. 1775 F.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1762. 1785 F.

Op Myotis myotis.

(Liponyssus lepidopeltis KLTI. 1859). 25. 1776.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1776 G.

Acarus testudo Russo 1790. 39. 1776.

(Microtrombidium russicum Oupms. 1908). 121. 1776.

933

934 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chorologie.

Op Pterygistes noctula.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1776 G. 1804.

Op Sciurus vulgaris.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1780 G. 1783 G. 1801 J.

Op Mus musculus.

Acarus criceti SULZ. 1774. 24. 1803.

Pediculus musculi ScHRK. 1781. 99. 1781. 1803.

Op Cricetus cricetus.

Acarus criceti SULZ. 1774. 24. 1774.

Op Microtus amphibius.

Acarus muris LJUNGH 1799. 17. 1799.

Op Felis leo.

(Rhipicephalus armatus Pocock 1900). 67. 1757.

Op Felis tigris.

(Ixodes leachii AND. 1827). 63. 1687.

Op Felis domestica.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1775 Fi.

. Op Cams familiaris.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1667. 1704. 1753. 1758. 1762.

1716325, 1774 G. 1775 Fü, 1778xE2@178175% 78522

1789" Mi. 17904B., 1791-«F. Vi 1797) wl 798K CHE 22

1803 S. 1804 D. H.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1751.

Ixodes marginata (Surz. 1776). 64. 1804.

Op Mustela martes.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1804 H.

Op Putorius putorius, ook var. furo.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1677. 1789 R.

Op Rhinoceros bicornis.

Ixodes rhinocerotis (DE GEER 1778). 66. 1778.

Op Equus caballus.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1667.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1724.

(Sarcoptes equi HER. 1838). 265. 1789.

Op Sus scrofa.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1667.

Op Cervus elaphus.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1667. 1804 H.

HIST OVERZ. DS ACAROLOGIE. II. 935

Chorologie.

Ixodes marginata (SuLZ. 1776). 64. 1804.

Op Capreolus capreolus.

Ixodes marginata (Surz. 1776). 64. 1804.

Op Bubulus caffer.

Ixodes sylvaticus (DE GEER 1778). 58. 1778.

Op Bos taurus.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1667. 1704. 1758. 1764 M.

INA 1778 GION Hoe, 18012). 18 2 ENE

1804 D. L.

Ixodes americanus (L. 1758). 47. 1767.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1766.

Op Ovis aries.

odes reduvius (Lr 1258).,42.1763...1226%H...1778. EG.

1791 F. 1801 J. 1804 L.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1751.

Op Capra hircus.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1667.

Op Elephas maximus.

Acarus elephantinus L. 1758. 51. 1759.

Op Homo sapiens.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1702. 1761. 1803.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1742. 1763. 1764. H. 1771 P.

WB. 1778:G.01779R1AB0TG NZ 12811521220, Bao

18017]. V2 1803752 18047D:

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1725. 1743. 1763. 1769.

14671169. 1798.

Ixodes sylvaticus (DE GEER) 1778. 58. 1778.

Ixodes marginata (SULZ. 1776). 64. 1804.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1718. 1724. 1725. 1743.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1753. 1789. 1790.

(Thrombidium inopinatum OupMms. 1909). 123. 1552. 1779.

CHRONOLOGIE.

(Tempus).

Januari.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1778.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1778.

Februari.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1790 B.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1776 S.

Hydrachna geographica O. F. MULL. 1776. 143. 1790.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1790.

Acarus cornicis Scop. 1763. 264. 1763.

Notaspis horridus J. HERM. (père) 1804. 273. 1804.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1778.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1790.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778.

Maart.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1790 B.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1776 S.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1702.

Acarus vegetans DE GEER 1768. 32. 1768.

Acarus orbicularıs O. F. MULL. 1776. 36. 1791.

Trombidium latens (O. F. Mürr. 1776). 90. 1781.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1778. 1781. 1782.

1798.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1781. 1804.

Hydrachna geographica O. F. Mürr. 1776. 143. 1790.

Hydrachna orbicularis O. F. Mürr. 1776. 187. 1803.

Trombidium phalangoides (pe GEER 1778). 221. 1804.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1790.

Acarus Tache 1167. 237. 1790.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1778.

Notaspis horridus Jom. HERM. (père) 273. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 937

Chronologie.

Acarus scaber L. 1758. 274. 1759.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1800.

Acarus tremellae L. 1758. 286. 1776. 1790.

April.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1776 S.

Acarus orbicularis O. F. MULL. 1776. 36. 1795.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1777 P.

Trombidium celer HERM. 1804. 73. 1804.

Hydrachna papillator O. F. Mürr. 1776. 204. 1781.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1804.

Trombidium velutinus (O. F. MÜLL. 1776). 226. 1804.

Acarus spinitarsus HERM. 1804. 229. 1804.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1790.

Notaspis horridus Jon. HERM. (père) 1804. 273. 1804.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1776.

Mei.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1767 G.

Acarus cadaverinus HERM. 1804. 18. 1804.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1791.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1777 P.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1790.

Notaspis bipilis JOH. HERM. (père) 1804. 281. 1804.

Acarus tremellae L. 1758. 286. 1776.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778.

Acarus ciliatus SCHRK. 1803. 295. 1803.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1803.

Juni.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1745. 1763. 1777 P. 1780 Z.

1299 B.

Trombidium latens (O. F. Mürr. 1776). 90. 1804.

Acarus graminum SCHRK. 1781. 91. 1776.

Acarus squamosus DE GEER 1778. 96. 1778.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1770.

(Trombidium spec.). 136. 1804.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1736. 1770.

Hydrachna versicolor O. F. MùLL. 1776. 189. 1803.

Hydrachna clavipalpis SCHRK. 1803. 193. 1803.

Trombidium assimile HERM. 1804. 215. 1804.

938. DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Chronologie.

Acarus pict Scop. 1763. 262. 1763.

Notaspis castaneus HERM. 1804. 279. 1804.

Juli.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1767 G.

(Eviphis ? Asca ?). 23. 1779:

Acarus collurionis Scop. 1763. 41. 1763.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1790 B.

Trombidium alceae (L. 1758). 86. 1804.

Trombidium latens (O. F. Mürr. 1776). 90. 1804.

Acarus granimum SCHRK. 1781. 91. 1776.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1678. 1779.

Acarus zosterae F. 1779. 118. 1779.

(Thrombidium inopinatum OupMs. 1909). 123. 1552.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1778 Geer.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1778.

Hydrachna lunipes O. F. MùLL. 1776. 171. 1803.

Hydrachna versicolor O. F. Mürr. 1776. 189. 1803.

Hydrachna rostrata SCHRK. 1803. 190. 1803.

Acarus libellulae DE GEER 1778. 199. 1745. 1778.

(Coleopterophagus megninii BERL. 1881). 246. 1794.

Augustus.

(Acarus vegetans DE GEER 1778, alia spec.). 33. 1768.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1779 F. 1790 B.

Acarus junci JOH. HERM. (père) 1804. 75. 1804.

Acarus graminum ScHRK. 1781. 91. 1776.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1753. 1789. 1790.

(Thrombidium inopinatum Oupms. 1909). 123. 1552. 1777.

1789.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1552.

Hydrachna mutabilis ScHRK. 1803. 172. 1803.

Hydrachna T. flavum SCHRK. 1802. 177. 1802.

Hydrachna latipes O. F. MULL. 1776. 178. 1803.

Hydrachna torris O. F. Mürr. 1776. 183. 1803.

Hydrachna rostrata SCHRK. 1803. 190. 1803.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1778. 1779.

Trombidium artemisiae (SCHRK. 1803). 214. 1803.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1765. 1778.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 939

Chronologie.

September.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1804.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. algemeen.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1776 R.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1790.

(Thrombidium inopinatum Oupms. 1909). 123. 1777.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1765.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1790.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1765. 1778.

October.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. algemeen.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1790.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1778.

November.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. algemeen.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1790. 1804.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1778.

December.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1778.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1778.

Per annum.

Acarus criceti SuLz. 1774. 24. 1774.

Acarus siro L. 1758. 268.

Acarus confervae SCHRK. 1781. 282. 1781.

DIAPHEROLOGIE.

Zoögeographie, Verbreidingskunde.

(„Patria’”.)

REGIO ARCTICA.

Groenland.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1780 F.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1771.

Acarus littoralis O. 1758. 105. 1771. 1776.

(Eupodes ?). 108. 1780.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1780.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1776.

Eylais extendens (O. F. Mürr. 1776). 141. 1780.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1776.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1780.

Acarus muscarum (L. 1758). 248. 1776. 1780.

IJsland.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1772. 1776. 1786.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1772. 1775 H. 1786.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1786 M.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1772. 1786.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1786.

REGIO NEARCTICA.

Subregio transgressionis.

Pennsylvanié.

Ixodes americanus (L. 1758). 47. 1778.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 941

Diapherologie.

REGIO PALAEARCTICA.

S wbreiglioreuropaea:

Noorwegen.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1765 S. 1779 W.

Acarus lichenis SCHRK. 1781. 6. 1799.

Acarus spinosus RATHKE 1799. 20. 1799.

(Eviphis ? Asca ?). 23. 1779.

Acarus vegelans DE GEER 1768. 32. 1799.

Todes reduvius (L: 1758). 42. 1775 H. 1776. 1779 E.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1775 H.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1762 S.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1799.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1762. 1775. 1779. 1799.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1768. 1770. 1775 H.

(Halacarus spec.). 117. 1788.

Acarus zosterae 1779. 118. 1779 F.

(Ottonia sheppardit GEORGE 1913). 130. 1779.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1753. 1768. 1784.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1762 S. 1775. 1779.

Acarus fluviatilis STRÖM 1768. 158. 1768.

Trombidium vittatum RATHKE 1797. 160. 1797.

Hydrachna sinuator O. F. MULL. 1776. 206. 1779.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1779. 1788.

Tyroglyphus farınae (L. 1758). 227. 1775. 1776. 1779.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1775.

(Glycyphagus hericius Ros. 1868). 238. 1799. .

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1779.

Trombidium punctiforme RATHKE 1799. 250. 1799.

(Eremaeus hepaticus C. .L KocH 1836). 276. 1799.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1799.

(Hermannia granulata Nic. 1855). 290. 1799.

Trombidium loricatum RATHKE 1799. 300. 1799.

Zweden.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1768 G. 1771 G.

ITA GITE GAMME 017895;

942 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1759 C.

Acarus muris LJUNGH 1799. 17. 1799.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1778.

Acarus vegetans DE GEER 1768. 32. 1768.

(Acarus vegetans DE GEER 1768, alia spec.). 33. 1768.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1736. 1745. 1753. 1778 G.

6007?

Acarus acarorum GOEZE 1780. 70. 1754.

Acarus croceus L. 1758. 74. 1754.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1754.

(Tetranychus carpini Oupms. 1915). 84. 1760.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1754.

Acarus squamosus DE GEER 1778. 96. 1778.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1759.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1746.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1759.

Atomus parasiticus (pe GEER 1778). 120. 1778.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1762 B. 1770.

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837). 138. 1778.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1773. 1778 Geer.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1745. 1746. 1778. 1789.

Hydrachna cruenta O. F. MULL. 1776: 142. 1768. 1771. 1773.

1778.

Hydrachna geographica O. F. MULL. 1776. 143. 1768. 1778.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1761. 1778.

Acarus culicis DE GEER 1778. 148. 1778.

Hydrachna buccinator O. F. MùLL. 1776. 192. 1778.

Acarus libellulae DE GEER 1778. 199. 1778.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1771. 1778.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1778.

Trombidium rupestris (L. 1758). 223. 1754.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1778.

Acarus dimidiatus HERM. 1840. 231. 1774.

Acayus lachs 12.4.1767. 237: 1761161718:

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1778.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1771.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1759. 1771. 1778.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1778.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Diapherologie.

943

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1759. 1761. 1778. 1789.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1761.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1759. 1761. 1778.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1778.

Notaspis coleoptratus (L. 1758). 297. 1759.

Denemarken.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1760. 1763 D. P. 1764

NÉS NP e716 ME

Meanrusiicrassipes L. 175825. 11776) M.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1776.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1760. 1764 M. 1776.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1776 M.

Trombidium latens (O. F. Mürr. 1776). 90. 1776.

Baella longicornis (L. 1758). 101. 1776.

Acarus velox O. F. Mürr. 1776. 102. 1776.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1776.

Acarus cornifer O. F. MULL. 1776. 110. 1776.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1764. 1776.

Acarus nemoralis O. F. Mürr. 1776. 116. 1776.

Acarus sulcatus O. F. MùLL. 1767. 128. 1776.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1763. 1764 M. 1765

1776.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1760. 1763 P. 1764 M.

1765.1 1776. 1782.

Eylais extendens (O. F. MULL. 1776). 141. 1776. 1781.

cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1769. 1776.

Hydrachna

1781.

Hydrachna

geographica O. F. Mürr. 1776. 143. 1776.

gymnopterorum (L. 1758). 146. 1764. 1776.

ovalis O. F. Mürr. 1876. 149. 1769. 1776.

strigata O. F. Mürr. 1776. 150. 1769. 1776.

musculus O. F. Mürr. 1776. 151. 1769. 1776.

1781.

1726.

WASTE

Sie

1781.

Hydrachna fuscata O. F. MULL. 1776. 153. 1769. 1776. 1781.

Hydrachna maculata O. F. Mürr. 1776. (non auct.). 154.

OLI VIRATA

944 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Hydrachna bipunctata ScHRK. 1787. (maculata auct.)

1269. 12762 1781.

Hydrachna undulata O. F. MULL. 1776. 156. 1769. 1776.

Hydrachna crassipes O. F. Mürr. 1776. 161. 1769. 1776.

Hydrachna grossipes O. F. MùLL. 1776. 162. 1769. 1776.

Hydrachna spinipes O. F. Mürr. 1776. 164. 1769. 1776.

Hydrachna vernalis O. F. MùLL. 1776. 165. 1769. 1776.

Hydrachna clavicornis O. F. Mürr. 1776. 167. 1776. 1

. 155.

1781.

Ier

781.

Hydrachna lunipes O. F. MùLL. 1776. 171. 1776. 1781.

Hydrachna nodata O. F. MULL. 1776. 173. 1776. 1781.

Hydrachna obsoleta O. F. Mürr. 1776. 174. 1769. 1776.

1781.

Hydrachna ovata O. F. MULL. 1776. 175. 1776. 1781.

Hydrachna trifurcalis O. F. Mürr. 1776. 176. 1769. 1776.

1781.

Hydrachna latipes O. F. Mürr. 1776. 178. 1776. 1781.

Hydrachna liliacea O. F. MULL. 1776. 180. 1769. 1776.

Hydrachna longicornis O. F. MùLL. 1776. 181. 1769.

1781.

Hydrachna torris O. F. Mürr. 1776. 183. 1769. 1776.

Hydrachna orbiculata O. F. MULL. 1776. 186. 1769.

1781.

Hydrachna orbicularıs O. F. MùLL. 1776. 187. 1769.

1781.

Hydrachna complanata O. F. Mürr. 1776. 188. 1769.

1781.

Hydrachna versicolor O. F. Mürr. 1776. 189. 1769. 1776.

Hydrachna albator O. F. Mürr. 1776. 191. 1769. 1776.

Hydrachna buccinator O. F. Mürr. 1776. 192. 1769. 1776.

Hydrachna cuspidator O. F. Mürr. 1776. 195. 1769. 1776.

Hydrachna emarginator O. F. Mürr. 1776. 196. 1769.

1781.

Hydrachna globator O. F. Mürr. 1776. 197. 1769. 1776.

Hydrachna integrator O. F. MULL. 1776. 198. 1769.

1781.

Hydrachna lugubris O. F. Mürr. 1776. 201. 1769. 1776.

Hydrachna lunaris O. F. MùLL. 1776. 202. 1769. 1776.

Hydrachna maculator O. F. Mürr. 1776. 203. 1769. 1776

781€

176:

1781:

1776.

1778:

1781.

1776:

1781.

1776.

1781

1781.

Hydrachna papillator O. F. Mürr. 1776. 204. 1776. 1781.

Hydrachna pustulator O. F. MULL. 1776. 205. 1776. 1

781.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Diapherologie.

Hydrachna sinuator O. F. Mürr. 1776. 206. 1769. 1776.

Hydrachna stellaris O. F. MùLL. 1776. 207. 1769. 1776.

Hydrachna tricuspidator O. F. Mürr. 1776. 208. 1769.

1781.

Hydrachna truncatella O. F. Mürr. 1776. 209. 1769.

1781.

Hydrachna tubulator O. F. MùLL. 1776. 210. 1769. 1776.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1776.

Trombidium rupestris (L. 1758). 223. 1776.

Trombidium velutinus (O. F. Mürr. 1776). 226. 1764.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1763. 1765. 1776.

Acarus muscarum (L. 1758). 248. 1763. 1765. 1776.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1763. 1765.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1760. 1763. 1764.

1276.

Acarus seminulum O. F. MULL. 1776. 293. 1776.

Acarus spinipes O. F. MULL. 1776. 294. 1776.

Prov. Leningrad.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1798 C.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1798.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1798 C.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1798.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1798.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1798.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1798.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1798.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1798.

Hydrachna buccinator O. F. MùLL. 1776. 192. 1798.

Hydrachna globator O. F. Mürr. 1776. 197. 1798.

Hydrachna integrator O. F. MULL. 1776. 198. 1798.

Hydrachna stellaris O. F. MULL. 1776. 207. 1798.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1798.

Lijfland.

945

1781.

1776.

IT.

1765.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1778 F. 1791 F.

946 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1778 F. 1791 F.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1778. 1791.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1778.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1791.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1778. 1791.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1778. 1791.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778. 1791.

Engeland.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1802 G.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1802.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1754.

(Notaspis marginatus C. L. KocH 1839). 35. 1792.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1791. 1792.

Argas columbarum (SHAW 1793). 38. 1793.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1667. 1677. 1763. 1802 G.

Acarus limacum ScHRK. 1781. 77. 1760.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1802 G.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1802.

Acarus lepidopterorum SHAW 1794. 97. 1794.

(Cheyletus doctus BerL. 1886). 98. 1764.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1802.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1678. 1802 G.

Acarus autumnalis SHAW 1790. 122. 1753. 1789. 1790.

Trombidium holosericeus (L. 1798). 137. 1634. 1667. 1736.

1763.

(Trombidium rimosum C. L. KocH 1837). 138. 1736.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1752. 1773. 1802.

Eylais extendens (O. F. MùLL. 1776. 141. 1799.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1774.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1802.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1802.

Trombidium rupestris (L. 1758). 223. 1802.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 221. 1667. 1802.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1802.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1802.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1668. 1800. 1802.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 947

Diapherologie.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1802.

Nederland.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1737. 1738.

(Laelaps laevis Micx. 1891). 11. 1738.

(Gamasus halleri G. & R. CAN. 1881). 22. 1769.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1737. 1764 Gr. H. 1772 P.

WZ PE

(Cheyletus doctus BERL. 1886). 98. 1765.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1737. 1772 P.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1764.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1737. 1769.

(Tyrophagus viviparus OUDMS. 1926). 233. 1765.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1754.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1759. 1778.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1778.

Frankrijk.

Parasitus ? 1. 1759. .

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1742. 1762. 1785.

1802 W.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1804.

Acarus pachypus HERM. 1804. 13. 1804.

Acarus cadaverinus HERM. 1804. 18. 1804.

Acarus hirundinis HERM. 1804. 27. 1804.

Notaspis cassideus HERM. 1804. 37. 1804.

Argas columbarum (SHAW 1793). 38. 1796. 1804 H. L.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1704. 1762. 1794 F. 1801 V.

1802 W. 1804 H. L.

Ixodes aegyptius (L. 1758). 45. 1789.

Ixodes marginata (Surz. 1776). 64. 1794. 1804.

Trombidium celer HERM. 1804. 73. 1804.

Acarus croceus L. 1758. 74. 1791.

Acarus junci HERM. (père) 1804. 75. 1804.

Acarus limacum SCHRK. 1781. 77. 1758.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1791. 1802 W,

948 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Trombidium cornutum HERM. 1804. 80. 1804.

Trombidium parietinum HERM. 1804. 81. 1804.

Trombidium pyrrholeucum HERM. 1804. 82. 1804.

(Trombidium telarium HERM. 1804). 83. 1804.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1762. 1785. 1802 W. 1804.

Trombidium alceae (L. 1758). 86. 1804 H.

(Tetranychus ludeni ZACHER 1916). 87. 1804.

Trombidium latens (O. F. Mürr.) 1776. 90. 1762. 1804.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1762 G. 1802 W. 1804 H.

Scirus vulgaris HERM. 1804. 103. 1804.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1804.

Scirus setirostris HERM. 1804. 106. 1804.

(Eupodes spec.). 107. 1804.

Trombidium macropus HERM. 1804. 112. 1804.

Trombidium motatorius (L. 1758). 113. 1804.

Trombidium bipustulatum HERM. 1804. 114. 1804.

Trombidium spec. HERM. 1804. 115. 1804.

Acarus nemoralis O. F. Mürr. 1776. 116. 1804.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1762. 1785. 1789.

1802.

(Thrombidium inopinatum Oupms. 1909). 123. 1552. 1777.

1789.

Trombidium rostratus (Scor. 1763). 125. 1802. 1804.

Trombidium curtipes HERM. 1804. 129. 1804.

(Trombidium holosericeum Herm. 1804. non L.). 136. 1804.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1762 G. 1785.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1762 G. 1802. 1804.

Eylais extendens (O. F. MULL. 1776). 141. 1802. 1804.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1804.

Hydrachna geographica O. F. Mürr. 1776. 143. 1804.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1762. 1804.

Hydrachna maculata O. F. MùLL. (non auct.). 154. 1804.

Hydrachna undulata O. F. Mürr. 1776. 156. 1804.

Hydrarachna erythrophthalma HERM. 1804. 157. 1804.

Hydrarachna longipalpis HERM. 1804. 159. 1804.

(Hydrarachna fuscata HERM. 1804 non Müll.). 169. 1804.

Hydrarachna histrionica HERM. 1804. 170. 1804.

Hydrachna lunipes O. F. Mürr. 1776. 171. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 949

Diapherologie.

Hydrachna liliacea O. F. MULL. 1776. 180. 1804.

Acarus stagnalis Fourcr. 1785. 182. 1762. 1785.

Hydrarachna lutescens HERM. 1804. 185. 1804.

Hydrachna versicolor HERM. 1804. 189. 1804.

Hydrachna buccinator O. F. MULL. 1776. 192. 1789. 1802.

Hydrachna globator O. F. MùLL. 1776. 197. 1802.

Hydrachna maculator O. F. MULL. 1776. 203. 1804.

Hydrachna papillator O. F. MULL. 1776. 204. 1802.

Hydrachna stellaris O. F. Mürr. 1776. 207. 1802.

Wepius coccimeus (Scop: 11763). 211. 1789. 11802.

Trombidium trimaculatum Rossı 1794. 212. 1804.

Trombidium artemisiae (SCHRK. 1803). 214. 1804.

Trombidium assimile HERM. 1804. 215. 1804.

Trombidium latirostre HERM. 1804. 218. 1804.

Trombidium murorum HERM. 1804. 219. 1804.

Trombidium quisquiliarum HERM. 1804. 220. 1804.

Trombidium phalangoides (DE GEER 1778). 221. 1804.

Trombidium rupestris (L. 1758). 223. 1789.

Trombidium papillosum HERM. 1804. 224. 1804.

Smaris squamatum (HERM. 1804). 225. 1804.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1762. 1785. 1789. 1802.

Acarus spinitarsus HERM. 1804. 229. 1804.

Acarus dimidiatus HERM. 1804. 231. 1804.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1804.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1744.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1762. 1785. 1802.

(Dermoglyphus elongatus MEGN. 1877). 251. 1800.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1789.

Acarus chelopus HERM. 1804. 254. 1804.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1802.

Notaspis horridus HERM. 1804. 273. 1804.

Notaspis segnis HERM. 1804. 275. 1804.

Notaspis castaneus HERM. 1804. 279. 1804.

Acarus muscorum ScoP. 1763. 280. 1789.

Notaspis bipilis Jou. HERM. (pere). 281. 1804.

Notaspis corynopus HERM. 1804. 283. 1804.

Notaspis clavipes HERM. 1804. 284. 1804.

Acarus lucidus FOURCR. 1785. 285. 1762. 1785.

950 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Notaspis tegeocranus HERM. 1804. 288. 1804.

Notaspis theleproctus HERM. 1804. 291. 1804.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1804.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1804.

Notaspis coleoptratus (L. 1758). 297. 1762. 1785. 1802.

Notaspis planicornis (SCHRK. 1803). 298. 1804.

Acarus piger Scop. 1763. 299. 1789.

Duitschland.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1683. 1724. 1767 G.

HAV MAS M 1776 Go 777 1128 GR SRG

ANO) 15),

Acarus muscae domesticae Scop. 1763. 8. 1772. 1776.

(Gamasus halleri G. & KR. CAN. 1881). 22. 1737.

Acarus criceti SULZ. 1774. 24. 1774.

(Liponyssus lepidopeltis Kırı. 1859). 25. 1776.

Acarus gallinae pe GEER 1778. 26. 1702. 1734. 1740.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1776 G.

Acarus aphidioides L. 1758. 30. 1786.

Acarus orbicularis O. F. MùLL. 1776. 36. 1766. 1780.

Acarus testudo Risso 1790. 39. 1776.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1780 G. 1787 F. 1790 B. 1794 F.

1298729180177].

Acarus turdi Scop. 1763. 44. 1781. 1798.

Acarus acarorum GOEZE 1780. 70. 1776. 1780.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1776. 1778.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1778.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1774. 1776. 1778.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1749. 1753. 1789.

Eylais extendens (O. F. MULL. 1776). 141. 1766.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1732. 1776. 1778.

790

Trombidium vittatum RATHKE 1797. 160. 1783.

Hydrachna mutabilis SCHRK. 1803. 172. 1766.

Hydrachna T. flavum SCHRK. 1802. 177. 1761.

(Arrenurus ?-Larva). 200. 1776.

Hydrachna stellaris O. F. MùLL. 1776. 207. 1761.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 951

Diapherologie.

Hydrachna tricuspidator O. F. MULL. 1776. 208. 1761.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1765. 1776.

Tyroglyphus farinae (L. 1758.) 227. 1700. 1702. 1734. 1751.

175921776:

Acarus dimidiatus HERM. 1804. 231. 1759.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1790.

(Videa lineata Oupms. 1917). 234. 1776.

Arcarusnlactis I. 17.64. 231-617272. 1790:

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1759.

(Dermaleichus chrysomelinus C. L. KocH 1841). 245. 1779.

(Coleopterophagus megninii BERL. 1881). 246. 1794.

Acarus muscarum L. 1758. 248. 1683. 1765. 1776.

(Anoetus polypori OupMms. 1914). 249. 1720.

Acarus pari (L. 1758). 258. 1730. 1772.

(Sarcoptes equi HER. 1838). 265. 1789.

Acarus scaber L. 1758. 274. 1781.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1790.

Notaspis fungorum (L. 1758). 292. 1794.

Pruissen.

(Holostaspis favosa Jur. Mürr. 1859). 7. 1776.

(Hypopus spinipes Duc. 1834). 228. 1798. 1799.

Danzig.

Hydrachna cruenta O. F. MOLL. 1776. 142. 1775.

(Arrenurus conicus PIERS. 1894). 194. 1775.

Hydrachna integrator O. F. Mürr. 1776. 198. 1775.

Wiirtemberg.

Acarus ypsilophorus Bonz. 1783. 163. 1783.

Beieren.

Parasitus coleobtratorum (L. 1758). 3. 1766 S. 1802 S. 1803 S.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1803 S.

952 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologre.

Acarus tendens SCHRK. 1803. 16. 1803.

Acarus foliorum SCHRK. 1781. 21. 1803.

(Gamasus halleri G. & R. CAN. 1881. 22. 1795.

Acarus criceti SULZ. 1774. 24. 1803.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1803.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1803.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1802 S. 1803 S.

Acarus plumbeus Panz. 1803. 68. 1803.

Acarus padi SCHRK. 1781. 76. 1803.

Acarus limacum SCHRK. 1781. 77. 1803.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1781 S. 1802 S. 1803.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1802 S.

Trombidium latens (O. F. Mürr. 1776). 90. 1803.

Acarus graminum SCHRK. 1781. 91. 1803.

Acarus anidens SCHRK. 1803. 92. 1803.

Acarus rubens SCHRK. 1781. 93. 1803.

Acarus maculatus SCHRK. 1803. 94. 1803.

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781). 95. 1803.

Pediculus musculi SCHRK. 1781. 99. 1803.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1785.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1803.

(Eupodes cerinus C. L. KocH 1838). 109. 1803.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1796. 1803.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1785 S. 1803.

Eylais extendens (O. F. Mürr. 1776). 141. 1803.

Hydrachna cruenta O. F. MULL. 1776. 142. 1803.

Hydrachna hexapoda ScHRK. 1803. 144. 1803.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1802. 1803.

Hydrachna maculata O. F. Mürr. 1776. (non auct.). 154.

1803.

Hydrachna bipunctata ScHRK. 1787 (maculata auct.). 155.

1787. 1803.

Hydrachna undulata O. F. MULL. 1776. 156. 1803.

Hydrachna crassipes O. F. Mürr. 1776. 161. 1803.

Hydrachna grossipes O. F. MULL. 1776. 162. 1803.

Hydrachna cruciatà SCHRK. 1803. 168. 1803.

Hydrachna lunipes O. F. MULL. 1776. 171. 1803.

Hydrachna mutabilis SCHRK. 1803. 172. 1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 953

Diapherologie.

Hydrachna T. flavum SCHRK. 1802. 177. 1802. 1803.

Hydrachna latipes O. G. MULL. 1776. 178. 1803.

Hydrachna orbiculata O. F. MùLL. 1776. 186. 1803.

Hydrachna orbicularis O. F. MùLL. 1776. 187. 1803.

Hydrachna versicolor O. F. Mürr. 1776. 189. 1803.

Hydrachna albator O. F. MULL. 1776. 191. 1803.

Hydrachna clavipalpis SCHRK. 1803. 193. 1803.

Hydrachna cuspidator O. F. MùLL. 1776. 195. 1803.

Hydrachna globator O. F. MULL. 1776. 197. 1803.

Hydrachna integrator O. F. MULL. 1776. 198. 1803.

Hydrachna stellaris O. F. MULL. 1776. 207. 1787. 1803.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1803.

Acarus adpendiculatus ScHRK. 1781. 213. 1803.

Trombidium artemisiae (SCHRK. 1803). 214. 1803.

Acarus bicolor SCHRK. 1803. 216. 1803.

Acarus hexapus SCHRK. 1803. 217. 1803.

(Erythraeus spec.). 222. 1795.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1802. 1803.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1803.

Acarus vesparum SCHRK. 1803. 235. 1803.

Acarus destructor SCHRK. 1781. 242. 1803.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1803.

(Hypopus feroniarum Dur. 1837). 247. 1803.

(Pterolichus buchholzi var. fasciger MÉGN. & TRT. 1884).

252. 1803.

Acarus oscinum SCHRK. 1803. 257. 1803.

Acarus pict medit SCHRK. 1803. 259. 1803.

(Dermaleichus pici majoris BucHH. 1869). 260. 1803.

Acarus picae SCHRK. 1803. 263. 1803.

(Oppia berlesei LEON. 1895). 278. 1803.

Acarus confervae SCHRK. 1781. 282. 1803.

Acarus tremellae 1. 1758. 286. 1803.

Acarus xylariae SCHRK. 1803. 287. 1803.

Acarus infusionum SCHRK. 1803. 289. 1803.

Acarus seminulum O. F. MULL. 1776. 293. 1803.

Acarus ciliatus SCHRK. 1803. 295. 1803.

Notaspis alatus (ScHRK. 1803). 296. 1803.

Notaspis planicornis (SCHRK. 1803). 298. 1803.

954 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Tirol.

Acarus agaricorum Scop. 1763. 2. 1763.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1763.

Acarus muscae domesticae Scop. 1772. 8. 1763.

Acarus vespertilionis Scop. 1763. 28. 1763.

Acarus formicarum Scop. 1763. 31. 1763.

Acarus collurionis Scop. 1763. 41. 1763.

Acarus turdi Scop. 1763. 44. 1763.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1763.

(Schmiedleinia tiliae OUDMS. 1928). 89. 1763.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1763.

Trombidium aphidis (DE GEER 1778). 139. 1763.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1763.

Pediculus cerambicinus Scop. 1763. 239. 1763.

Acarus pari (L. 1758). 258. 1763.

Acarus pici Scop. 1763. 262. 1763.

Acarus cornicis Scop. 1763. 264. 1763.

Acarus coccinellae Scop. 1763. 267. 1763.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1763.

Acarus muscorum Scop. 1763. 280. 1763.

Acarus piger Scop. 1763. 299. 1763.

Stiermarken.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1761 P.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1761.

Oostenrijk.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1781 S.

(Gamasus celer C. L. KocH 1835). 4. 1776.

Acarus crassipes L. 1758. 5. 1776 S.

Acarus lichenis SCHRK. 1781. 6. 1776.

Acarus leucurus SCHRK. 1781. 14. 1776. 1781.

(Seiulus spec.). 19. 1776.

Acarus foliorum SCHRK. 1781. 21. 1776.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 955

Diapherologie.

Acarus testudineus SCHRK. 1781. 29. 1776.

Acarus vegetans DE GEER 1768. 32. 1781.

Ixodes veduvius (L. 1758). 42. 1781 S.

Acarus denticulatus SCHRK. 1781. 81. 1776.

Acarus padi SCHRK. 1803. 76. 1776.

Acarus limacum SCHRK. 1781. 77. 1776.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1776.

Trombidium alceae (L. 1758). 86. 1776.

Trombidium latens (O. F. MULL. 1776). 90. 1776.

Acarus graminum SCHRK. 1781. 91. 1776.

Acarus rubens SCHRK. 1781. 93. 1776.

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781). 95. 1781.

Pediculus musculi SCHRK. 1781. 99. 1781.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1776.

(Eupodes fusifer Can. 1886). 111. 1776.

Trombidium rostratus (Scop. 1763). 125. 1781.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1785 M.

Eylais extendens (O. F. Mürr. 1776). 141. 1776.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1776. 1781.

Acarus ypsilophorus Bonz. 1783. 163. 1781.

Acarus variegatus SCHRK. 1781. 184. 1776. 1781.

Hydrachna albator O. F. MùLL. 1776. 191. 1776. 1781.

Hydrachna tubulator O. F. MùLL. 1776. 210. 1776. 1781.

Leptus coccineus (Scop. 1763). 211. 1776. 1781.

Acarus adpendiculatus SCHRK. 1781. 213. 1781.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1776.

Acarus putrescentiae SCHRK. 1781. 232. 1776.

Acarus destructor SCHRK. 1781. 242. 1781.

(Glycyphagus privatus OuUDMS. 1903). 244. 1776.

Acarus muscarum (L. 1758). 248. 1776.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1776.

Acarus passerinus L. 1758. 255. 1776.

Acarus pari (L. 1758). 258. 1776. 1781.

Oribata geniculatus (L. 1758). 277. 1776.

(Oppia berlesei LEON. 1895). 278. 1776.

Acarus confervae SCHRK. 1781. 282. 1781.

Acarus tremellae (L. 1758). 286. 1776.

956 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Zwitserland.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1775 Fü. 1776 S.

WARS) 18s,

Acarus vespertilionis (Scop. 1763). 28. 1775 Fü.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1775.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1775. 1789 R.

Trombidium baccarum (L. 1758). 78. 1775 Fü.

Trombidium telarius (L. 1758). 85. 1775 Fü.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1775 Fü. 1789.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1775.

Hydrachna cruenta O. F. Mürr. 1776. 142. 1775 Fü.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1749. 1761. 1775. 1776.

1789.

Zuid-Oost-Rusland.

Tecodes reduvvus, (1.1758): 42. 1771 Pi 17779:

Subregio mediterranea

Italië.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1790 R. 1795 R.

(Laelaps equitans Mic. 1791). 10. 1743.

(Laelaps laevis MicH. 1891). 11. 1778.

Acarus gallinae pe GEER 1778. 26. 1687.

Argas columbarum (SHAW 1793). 38. 1794. 1804 L.

Acarus testudo Risso 1790. 39. 1790.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1774 G. 1790 R.

Trombidium holosericeus (L. 1785). 137. 1790 R.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1774. 1790.

Hydrachna gymnopterorum (L. 1758). 146. 1766.

Acarus libellulae DE GEER 1778. 199. 1790.

Trombidium trimaculatum Rossi 1794. 212. 1794.

Acarus lactis L. 1767. 237. 1646.

Acarus domesticus DE GEER 1778. 243. 1648. 1692.

(Hypopus feroniarum Dur. 1839). 247. 1794.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 957

Diapherologie.

Acarus avicularum DE GEER 1778. 253. 1687.

(Dermaleichus pict majoris BucHH. 1869). 260. 1771.

Dalmatië.

(Ixodes sanguineus LATR. 1806). 69. 1776.

Griekenland.

Trombidium holosericeus (L. 1758). 137. 1780.

Aziatisch Turkije.

Acarus PR Hasso. 1762. 46. 1766.

Egypte.

Ixodes aegyptius (L. 1758). 45. 1764.

(Hydrachna perniformis KOEN. 1895). 145. 1799.

Bars

Ixodes aegyptius (L. 1758). 45. 1787.

Subregio Ars italy centralis.

West-Siberie.

Ixodes reduvius (L. 1758). 42. 1777 P.

REGIO AETHIOPICA.

Siuibirieeifon africana occidentalis:

Guinea.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1767. 1769 S. 1775.

958 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Subregio africana meridionalis..

Kaapland.

Ixodes sylvaticus (DE GEER 1778). 58. 1778.

Ixodes rhinocerotis (DE GEER 1778). 66. 1778.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1737.

Subregio madagascariana.

(Ixodes elegans GUER. MEN. 1843). 50. 1778. 1798?

REGIO ORIENTALIS.

Subregio praeindiana.

Indië.

Acarus elebhantinus L. 1758. 51. 1759.

Acarus indus L. 1767. 53. 1767.

Acarus auratus SHAW 1793. 59. 1793.

Acarus histrio F. 1798. 65. 1798.

Subregio sundaica.

Sumatra.

(Laelaps celeripediformis Oupms. 1902). 12. 1757.

Java.

(Amblyomma helvolum C. L. KocH 1844). 52. 1781.

(REGIO) NOTOGAEA.

Subregio Australiana.

Nieuw Holland.

Acarus undatus F. 1775. 61. 1775.

(Psoroptes spec.). 266. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 959

Diapherologie.

Subregio polynesiana.

Christmas-Island.

Acarus phaetontis F. 1775. 261. 1775.

(REGIO) NEOGAEA.

Subregio indiana occidentalis.

West-Indië.

(Amblyomma dissimile C. L. KocH 1844). 49. 1769.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1769 S.

Jamaica.

Acarus sangwisugus L. 1758. 57. 1725.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1725.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1725.

Martinique.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1724. 1743.

Subregio brasiliana.

Curassau.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1764.

Columbia.

(Dinothrombium ?). 131. 1763.

Guiana.

Ixodes americanus (L. 1758). 47. 1778.

Acarus aureolatus Parr. 1772. 48. 1772. 1775.

960 DR. A: C. OUDEMANS, KRITISCH

Diapherologie.

Acarus lineatus F. 1775. 54. 1775.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1743. 1751. 1760. 1763.

1763211692 172221782.

Pediculus acaroideus Parr. 1784. 62. 1772.

Acarus batatas L. 1758. 119. 1718. 1770.

Trombidium tinctorius (L. 1758). 133. 1772.

Tyroglyphus farinae (L. 1758). 227. 1769.

Brazilië.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1760. 1772.

Pediculus acaroideus PALL. 1784. 62. 1772.

OEKONOMIE.

Dermanyssus gallinae komt soms in enorme hoeveelheden

in huizen voor en kan dan veel last veroorzaken in gardero-

bes 26. 1803.

Argasidae treft men in duivenhokken aan 38. 1793.

Ixodidae. In het Zillerthal kappen de boeren de staarten

der schapen af; dan worden deze niet zoozeer door reduvius ge-

plaagd. 42. 1785 M. In Zweden komen de grijze veel op honden

en runderen, de roode op schapen voor 42. 1778 G. Bij honden

en ossen hechten zij zich aan den anus 42. 1791. Zij doen veel

schade aan runderen en schapen 42. 1804 L. Vooral oude

en magere dieren hebben veel van hen te lijden 58. 1785.

Aan gevoelige deelen veroorzaken zij builen, waarin zij zich

ingraven (sic!) 42. 1789 M. Soms is hun aantal enorm; de

dieren vermageren en zijn den dood nabij Ix. 1804 L. 42.

1789 M.

Tetranychidae zijn de schadelijkste onder de plantenpara-

sieten. Zij verhinderen door hun fijn spinsel de verdamping

der bladen Tetr. 1776. In den herfst worden ook boom-

stammen, vooral aan de noordzijde met spinsel bedekt 85.

1762 G. Aan de bovenzijde der bladen vertoonen zich de

plaatsen, die aan de onderzijde gestoken zijn, als gele vlek-

jes 85. 1778 G. Door de weefsels verstikken de bladen 85.

1778. Door de steken en door het uitzuigen verwelken de

bladen 85. 1804 H. Langgerekte bladen (Dianthus) rollen

zich op, vergelen, de heele plant kwijnt 87. 1804 H. — Aan

Grassen ziet men gele vlekken, of smalle strepen 91. 1776.

Trombidiidae. Larvae. In Suriname hebben paarden, run-

deren en schapen soms zeer van deze dieren te lijden. Hun

geheele kop is soms rood van hen; zij wrijven zich dan tegen

steenen en boomstammen, om van de ondragelijke jeuk

bevrijd te worden 119. 1724. 1763.

962 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH.

Oekonomie.

Trombidiidae. Adulti. Men bereidt er eene kleurstof van

133. 1767. 1804 L.

Tyroglyphidae. Zij veroorzaken veel schade aan meel-voor-

raden 227. 1769 H., droge vischwaren en insektenverzame-

lingen 227. 1772 O.

Carpoglyphidae kunnen in insektencollecties schadelijk

zijn 237. 1777.

Glycyphagidae zijn voor insektencollecites schadelijk 242.

WAOORMZES NE Videe 243. 1789 VT 2442 17776:

Acaridae. Alle dieren, die aan scabies lijden, herbergen

in de blaasjes siro. 268. 1804. Als dieren, die scabieus kun-

nen zijn, worden genoemd Phascolomys ursinus(!), Lepus

europaeus, Canis familraris(!), Vulpes vulpes, Felis leo, Equus

caballus(!), Sus scrofa, Camelus dromedarius, Bos taurus,

Ovis aries(!), Capra hircus, Felis domestica, Gallus domesti-

cus. Een ! beteekent, dat daarvan de Acarus vermeld wordt

269. 270. 271. 272.

IATROZOÖLOGIE.

Liponyssus criceti kan zich op den mensch begeven, zoekt

dan warme gedeelten op (armen, schouders) bijt, of steekt

pijnlijk, (de huid wordt daar vermoedelijk bloedrood, zoodat

de diertjes dan onzichtbaar worden; vandaar:) zij woelen zich

in de huid; de pijn is betrekkelijk van korten duur 24. 1774.

Dermanyssus gallinae komt soms in enorme hoeveelheden

in huizen voor en kan dan den menschen, vooral vrouwen,

veel last veroorzaken; zij begeven zich dan op alle ontbloote

deelen: handen, armen, gezicht, hals en borst, en veroor-

zaken door hunne steken en hun bloedzuigen een ondrage-

lijken jeuk; op de aangestoken plaatsen vertoont zich een

rond rood vlekje den geheelen zomer door 26. 1702.

Ixodidae (reduvius 42 en sanguisugus 57). Soms komen zij

in grooten getale in de bosschen voor; zoodra men gaat

zitten, zijn de voeten en de kuiten vol 42. 1780 G. Zij boren

zich in, zonder dat men het bemerkt 42. 1742. Zij laten een

gif na, dat vele dagen te voelen is 57. 1751. Zij veroorzaken

daardoor jeuk 42. 1801 V., een ondragelijken jeuk 57. 1796.

Soms veroorzaken zij papels als een hazelnoot en heeft men

groote pijnen aan den geheelen dij 42. 1761 L. Rondom het

zuigende dier zwelt de huid soms ringvormig op, met eene

middellijn van 24 c.M. 42. 1780 Z. Soms vormen zich builen,

die zeer pijnlijk zijn; eenige builen gaan etteren, vooral als

de liesklieren aangetast zijn; de pijnen duren soms 5 dagen,

met koorts vergezeld. Zijn de dieren verwijderd, dan ver-

dwijnen de builen, maar de zweren duren eenige dagen, soms

1 maand, soms 6 maanden 42. 1801 V. Tracht men de dieren

te verwijderen door er aan te trekken, dan breekt de snuit

af 42. 1742.; dat verergert de kwaal 42. 1801 V.; men moet

dat stuk dan eruit snijden 42. 1742.

Trombidiidae. Larvae. In Suriname veroorzaakt batatas

964 __ DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Tatrozoülogie.

119 den menschen veel last. Zij beklimmen de beenen 1718.

1725. 1763., kruipen door de kousen 1724., hechten zich

aan de huid vast 1718. 1724. 1725. 1763. 1786. 1796., veroor-

zaken groote, zelfs ondragelijke jeukte 1718. 1724. 1743.

1751. 1763. 1796., zoodat deze tot krabben dwingt 1743. 1751.;

ook ontstaan er papels 1725. Soms is het lichaam er geheel

door bedekt 1743. 1751. Aanbevolen wordt: het wasschen

met warm water, waarin citroensap 1743. 1751., met een

afkooksel van oranjebladen, of van sterk riekende kruiden

1724. 1763., of van wijnbladen 1763., het wrijven met citroen-

sap 1796., met oranjesap 1786., met olie 1725., of, eenvou-

diger: afschrapen 1725.

In Engeland is autumnalis als zeer lastig berucht 122.

1789. 1790, vooral voor vrouwen en kinderen 1789. Zij ver-

oorzaakt hevige jeukte, hecht zich met de palpen en de klau-

wen der pooten aan de huid vast; zonder geweld is zij niet

daarvan los te krijgen; er ontstaan papels, zoo groot als

een erwt, of nog grooter 1790. Haar gif veroorzaakt soms

koortsen 1789. Soms is vóór den kop een tubus gezien, als

„snuit’’ beschreven 1790.

Ook Frankrijk kent zijn ,,vendangeur” 123. 1777. Deze

zijn eveneens lastig 1804., beklimmen de beenen, vooral

van vrouwen, veroorzaken hevige jeukte 1789., gepaard

met het ontstaan van papels, blaasjes, bleintjes, of puistjes

1552. 1777. 1789., waaruit men de diertjes met de naald

lichten kan 1789. Men kan deze ook verwijderen door ze af

te schrapen 1777.

Trombidiidae. Adulti. Hun sap veroorzaakt op de huid

zwellingen, zelfs de dood 131. 1763.

Tyroglyphidae. (In grooten getale) ingeslikt, kunnen zij

ziekten veroorzaken 227. 1658. Muffig meel, waarin vele

Acari, kan op de huid van babies een ernstig exantheem

veroorzaken 227. 1752.

Carpoglyphidae. DE GEER zinspeelt op de mogelijkheid

van het ontstaan van ingewandziekten na het inslikken van

veel Acarus lactis 237. 1778.

Acaridae. Verband tusschen scabies en siro werd reeds

ingezien 268. 350 v. Chr. Eene nauwkeurige beschrijving

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. I. 965

Tatrozoölogie.

van de scabies vinden wij reeds in 980: kleine puistjes, die

rood beginnen, met ondragelijken jeuk, veel aan de handen

en tusschen de vingers, vervolgens in het elleboog-gewricht,

ten slotte over het heele lichaam 268. 980. De scabies begint

tusschen de vingers 268. 1020., komt veel voor aan de han-

den 268. 1544., aan de voeten 268. 1544. 1553., vooral bij

kinderen 268. 1553., ook aan de oogleden (tusschen de cilia)

208 0198101662 116292 169021702. 21717.01733: 1794." 1756:

1771. 1789. 1798.; over het heele lichaam 268. 1310. 1556.

1634.01652. 1685. 116121652 1777.

De gangen vertoonen zich als een rood streepje 268. 1794.

De jeukte brengt soms met zich een onbedwingbare lust

tot krabben, en neemt bij het vuur toe 268. 1777.

De scabies is contagieus 268. 350. 1020. 1732. 1776. 1777.

1786. Men krijgt de scabies alléén door contact 268. 1761.

1764. De scabieuse mensch steekt herbivore dieren aan;

deze scabies is voor die dieren fataal 268. 1783.

De korsten ontstaan uitsluitend door krabben 268. 1687.

De sıro is niet in staat, scabies te veroorzaken 268. Sca-

bies wordt niet door siro veroorzaakt 268. 1779. 1781.

11188 @1183:2:112187.2 1789:12208 17.202 129091790 7.1279121792:

1794. 1801. Onder de medici vindt men daaromtrent ook

twijfelaars 268. 1788. 1789. 1790. 1794. 1794., en een enkele

onverschillige: 268. 1791. Een vraagt zelfs: bestaat siro

wel? 268. 1785. Daar men verscheidene huidziekten ,,sca-

bies’ noemde, is het niet verwonderlijk, dat men concludeer-

de: de scabies wordt niet alléén door sio veroorzaakt

268. 1777. 1787. 1790. De scabies wordt hoogstwaarschijnlijk

alléén door siro veroorzaakt 268. 1786. De scabies wordt

door siro veroorzaakt 268. 1761. 1762. 1765. 1767. 1771.

mA 72021172162 11778. 17279. 1782. 1187.83 17885 789. 17780!

2891720 2179271794. 17993821299. 11802:

Dat niet iedereen voor contagio vatbaar is: de vrouwelijke

dienstboden, die de dame behandelden, bleven vrij van sca-

bies 268. 1761.

De scabies neemt toe met volle maan 268. 1765. De sca-

bies is het hevigst in het voor- en in het najaar en ook dan

het meest voorkomend 268. 1790. In Engeland, Schotland en

966 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Tatrozoölogie.

Ierland komt de scabies veel aan de zeekusten voor 268.

1732., in Noorwegen daarentegen meer in het binnenland,

niet bij de visschers aan de zee 268. 1779.

De siro werd met de naald uit de huid gehaald 268. 1662.

1261. 12625 127% 01280. 1788. 1794: Gıeas haaldenzerzelts

uit zijn eigene huid te voorschijn 268. 1662. Het uithalen

met de naald is onvoldoende, omdat men nooit zeker ervan

is, alle Acar verwijderd te hebben, en omdat de eieren in

de huid blijven 268. 1771.

De diertjes in de huid der scabieslijders zijn slechts gasten:

Infusiediertjes, die er hun voedsel vinden en zich daarom

zoo sterk vermenigvuldigen 268. 1774. Het zijn Acarı uit

kaas en meel (Acarus farinae), die in de huid kruipen, als de

ziekte reeds bestaat 268. 1769., waarin zij dus als gast leven

268. 1779. Acarus siro is slechts een gast; de blaasjes zijn

gallen 268. 1794. De Acari, die in de huid leven, zijn van

eene andere soort dan farinae 268. 1771. 1778.

Als slachtoffers der phthiriasis (— scabies) worden nog

genoemd HERODES, ANTIGONUS EPIPHANES, CASSANDRA,

CALLISTHENES 268. 1759 en Du PRAT 268. 1765.

De eerste blaasjes heeten: Säurn, Schweissblätterlein,

Zweetpuistjes 268. 1756. — (Dat laatste woord wordt tegen-

woordig nog gebruikt).

De ziekte zelf heet: Abscheuliche Kräss 268. 1735., Abscheu-

liche Kratz 268. 1717. Abscheuliche Kratze 268. 1702.,

Gale 268. 1690. 1749. 1763., Galle 268. 1690., Gratelle 268.

1749. Grind 268. 1690. 1749., Irch 268. 1763. Itch 268. 1732.,

Krätze 268. 1662. 1710. 1748. 1749., Kratze 268. 1690.,

Krimmen 268. 1662., Läuse-Sucht 268. 1705. 1793., Läuss-

Sucht 268. 1756., Lausesucht 268. 1748., Lauss-sucht 268.

1702., Laussucht 268. 1690., Laust-Sucht 268. 1735., Leus-

siekte 268. 1690., Louy Evil 268. 1777., Lowse-evil 268. 1690.,

Lowsie-evil 268. 1690., Lowsy evil 268. 1756., Luis-siekte

268. 1690., Luis-sucht 268. 1679., Luis-ziekte 268. 1679.

1767., Luis-zucht 268. 1717., Lusesyge 268. 1799., Maladie

pediculaire 268. 1690. 1694. 1763., 1765., Mal di pidochi 268.

1588., Mal pédiculaire 268. 1765., Malus pedicularis 268.

1760., Morbus pedicularis 268. 1588. 1679. 1760. 1763. 1771.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 967

Tatrozoölogie.

1777., Passio bovina 268. 1690., Pedicularis morbus 268.

1564. 1575. 1577. 1588. 1679., pderptacig 268. 1556. 1564.

1575. 1588. 1777., Phtheiriasis 268. 1763., Phthiriase 268.

1765., Phthiriasis 268. 1508. 1588. 1652. 1679. 1690. 1694.

1759217160. 1763. az mone Phthitiasis veeneralis

268. 1634., Pouilleus 268. 1690., Pruritus 268. 1732., bwpa 268.

1588., Psora 268. 1763. 1777., Psoriasis 268. 1679., Räudig-

keit 268. 1748., Raud 268. 1690. 1710., Raude 268. 1749.,

Reudigkeit 268. 1702., Rimelighed 268. 1799., Rogna 268.

1588., Rogne 268. 1735. 1749. 1763., Rongne 268. 1690.,

Rongue 268. 1717., Sainct-main 268. 1717., Saint-main 268.

1690., Scab 268. 1690., Scabbednesse 268. 1690., Scabbia

268. 1588., Scabbie 268. 1702., Scabby 268. 1756., Scabies

268.350 11988., 1116622 16292171102 Toil 756531 76091763.

1777., Scabies vermicularis 268. 1797., Scalde 268. 1690.,

Schäbe 268. 1662. 1710. 1749., Schäbigkeit der Haut 268.

1756., Schebigkeit der Haut 268. 1702., Schüppechtige Raud

268. 1690., Schurft 268. 1690., Scruruinesse 268. 1690.,

Scurft 268. 1702., Stizza 268. 1588., Zemelachtige schurft

268. 1679.

De oogledenschurft, steeds als eene afzonderlijke ziekte

beschouwd, heet: Augen-Kretzigkeit 268. 1690., Galle des

paupieres 268. 1754., Galle des paupières 268. 1798., Galle

des Paupiers 268. 1735., Gratelle des paupieres 268. 1754.,

Gratelle des paupières 286. 1798., Gratelle des Paupiers

268. 1735., Gratelle des yeux 268. 1690., Itching of the eyes

268. 1690., Juckende Krätze der Augenlieder 268. 1798.,

Maladie pédiculaire 268. 1771., Opthalmia pruriginosa palpe-

brarum 268. 1798., Palpebrarum scabies 268. 1679., Pedi-

culatio 268. 1771., Phthiriasis 268. 1717. 1771., Psorophthal-

mia 268. 1690. 1798., Räudigkeit der Augen 268. 1756.,

Reudigkeit der Augen 268. 1702., Scabies ad palpebras 268.

1662., Scabies oculorum 268. 1310., Schurftheid der oogen

268. 1754., Schurftheit der oogen 268. 1690.

ONOMATOLOGIE.

(Nomenclatuur.)

Aardmyt. 137. 1767.

Abgestossene Wassermiete. 189. 1803.

Abgestumpfte Wasserspinne. 209. 1778. 1802. 1804.

Acare. Acar. 1771 D.

Acari (groep). Acari. 1768. 1772. 1795 L. 1796. 1799 L.

1800218012 1603) A. S.

Acari (sing.). 237. 1552. 1618. 1623. 1634. 1638. 1769. 268.

155221576. 115921612. 1649.

Acari (plur.). Tyr. 1646.

(Acaridae. p. 700).

Acaridiae. (fam.). Acaridiae. 1803. 1804.

Acaridies (Fra.). Acaridiae. 1803. 1804.

Acaris. 237. 1550. 1554. 1663.

Acarus. L. 1758. Acar. 1758 G. H. S. 1759 C. K. L., enz.

1x 18018118022 Acar. (p. 6755) 11297 2817298521802:

1803. 1804.

Acarus LATR. 1795. Orib. 1795. 1796.

Acarus. Acar. 1737. 1752. 1754. 1755. Par. 1804 H. 3. 1758.

1763.9.17,6625 1774 B. 17817 Be 1792ER ROKR EO

42. 1753. 1754. 1759 P. 1760 Lind. P. 1787 B. 1788 L.

P. 63. 1758. 66. 1785. 1786. 1787. 67. 1758. Tromb.

1290520. 17201 717. 1758. 78. 1787 Fo, 85.) 1668.011677.

86. 1760. 1788. 101. 1772. 1774. 105. 1746. 119. 1777.

1779. 123. 1789. 137. 1766 S. 141. 1766. 226. 1764. Tyr.

180277227. 668241677. 1720) 17312 1787241743. 1722.

1751 12522177572017:38.,.1760. '1762.01264% 17168. 212622

177517872 23051720. 231. 1774 232.6685 167745237.

1668. 1677. 1767. 241. 1758. 243. 1648. 1658. 1789.

245. 1768. 247. 1794. Acar. 1797. 251. 1800. 253. 1758.

268. 1602. 1604. 1608. 1618. 1623. 1634. 1638. 1644.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 969

Onomatologie.

656% 1667, 170428212072 21,7221:2 1782211785. 174871758:

1754.2.1756: 175991763 17.64. W658 766s 1768s) 11769.

17212 177722 VZ ANT SNR MOOR 1799 9277 1668:

1677.

(Acarus, voor larve van Piophila. Acar. 1738)

Acarus abdomine depresso tomentoso, postice obtuso, aqua-

ticus. 140. 1759.

abdomine depresso tomentoso, postice retuso, terres-

ts 0187. 17594

abdomine distento rubro, lateribus obscurioribus. 78.

ISSUE.

abdomine glabriusculo, sub incessu globoso. 19. 1776.

291776;

abdomine livido, antice ovato-fusco, antennis clava-

tis? 42. 1754 T 17589 1259

abdomine postice crenato, scutello ovato subfulvo,

rostro tripartito. 57. 1759.

abdomine rubro, lateribus punctis binis coccineis.

146. 1759.

abdomine rufo, pedibus posticis longissimis filiformi-

bus. 248. 1759.

Acarus acarorum GOEZE 1780. 70. 1780. 1790. 1792.

acarorum GOEZE 1780; alia spec. 227. 1780.

acarorum SCHRK. 1781. 227. 1789. 1790. 1802.

—— adpendiculatus SCHRK. 1781. 213. 1781. 1803.

—— aegyptius L. 1758. 45. 1760. 1764. 1766. 1769. 1775.

178% 15787:2.17902°.17943.1802:

agaricorum ScoP. 1763. 2. 1763.

alatus SCHRK. 1803. 296. 1803.

alaudae SCHRK. 1181.26. 7810S: (178921790. 1792.

1802.

Acarus albus, corpore spinoso. 227.. 1772. 1774.

Acarus alceae L. 1758. 86. 1754. 1759.

ambulantium TURTON 1802. 57. 1802.

americanus L. 1758. 47. 1760. 1767. 1769. 1775. 1781.

ASTRO tee 79 01792794 7979018024

1804. 5

anidens SCHRK. 1803. 92. 1803.

970 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus ano pallidiore, tharsis pedum intermedium vesi-

. culosis. 4. 1776.

ano postice emarginato. 26. 1776.

antennis longis, apice bisetis. 104. 1776.

Acarus aphidiidis HouTT. 1769. 30. 1769. -

aphidiodes SCHRK. 1781. 111. 1781.

aphidiodes TURTON 1802. 30. 1802.

aphidioides I. 1758: 302 1260. 917681777 Kel ZOZ z69:

iio Pas M781. 1786. 178717887807 0 AIO OM

B. 179421802:

aphidiordes GOEZE 1776. 139. 1776.

aphidioides SCHRK. 1781. 111. 1781.

aphidioidis L. 1761. 30. 1761.

aphidis DE GEER 1778. 139. 1778. 1783 G. R.

aphidoides F. 1796. 30. 1796.

aphidum GOEZE 1783. 139. 1783. 1789.

aphiordes BREZ 1791. 30. 1791.

appendiculatus DE VILLERS 1789. 213. 1789. 1790.

191217921802

aquarius O. F. MULL. 1776. 146. 1776.

aquaticum HERBST 1787. 140. 1787.

aquaticus L. 1758: 140. 1758. 1259. 1760. 1761 EEE

ENEISMAI776 Mie St 1778 FE. G! 17799 Bs Wie Ze2 B ME

ISOMEREN E87 789 B. V..1790.172 BRA SANE

aquaticus SULZ. 1761. 207. 1761.

aquaticus HOUTT. 1769. 142. 1769. 1775 F. M. 1776.

ONE

aquaticus O. FABR. 1780. 141. 1780. 1781.

aguaticus BARBUT 1781. 182. 1781.

(aquaticus) globosus DE GEER 1778. 142. 1778. 1783 G.

Re 1762:

(aquaticus) holosericeus DE GEER 1778. 140. 1778.

RES GH Rey,

(aquaticus) maculatus DE GEER 1778. 192. 1778. 1783

GR 89:

(aquaticus) marginatus DE GEER 1778. 296. 1778. 1783.

1789.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 971

Onomatologie.

Acarus (aquaticus) nebarum GOEZE 1778. 142. 1778.

Acarus aquaticus niger, abdomine medio lateribusque fla-

vis. 182. 1762. 1764. 1799. 1800.

aquaticus obscure luteus, linea circulari depressa ma-

culis 6 obscure luteis circumdata. 206. 1779.

Acarus (aquaticus) ruber DE GEER 1778. 146. 1778. 1783 G. KR.

(aquaticus) ruber DE GEER 1778.; alia spec. 142. 1778.

Acarus aquaticus ruber, abdomine depresso. 140. 1745. 1746.

17522 1754. 1758 17598117102 GUSTI MES"

192250 1729951800:

Acarus araneodes PALL. 1772. 133. 1772. 1777.

araneodis GOEZE 1778. 133. 1778. 1781.

areneoides PALL. 1772. 133. 1772. 1797. 1804 L.

aranearum GOEZE 1776. 247. 1776.

Acarus arboreus ruber distentus. 78. 1773.

arboreus ruber, distentus, lateribus obscurioribus. 78.

1754.

arboreus ruber, distinctus, lateribus obscurioribus. 78.

LASSE (Gs

Acarus artemisiae SCHRK. 1803. 214. 1803.

aruaticus TURTON 1802. 140. 1802.

Acarus ater, lateribus abdominis antrorsum acutis. 297.

1762. 1764. 1799. 1800.

ater, lateribus coleoptro-acutis. 297. 1759.

ater, lateribus nigro-subcoleoptratis. 297. 1759.

Acarus auratus SHAW 1793. 59. 1793.

aureolarus F. 1796. 48. 1796.

aureolatus PALE 17225 480127201722: NABI 1787.

17.90.1792, 17294. 12972918023

autumnalis SHAW .1790. 122. 1790. 1804.

avicularum DE GEER 1778. 253. 1778. 1783.

avicularum SCHRK. 1803. 252. 1803.

avicularwm SCHRK. 1803; alia spec. 257. 1803.

avicularum SCHRK. 1803.; alia spec. 260. 1803.

avium DE LA CHENAYE DES Bots 1759. 255. 1759.

Acarus avium, pedibus tertii paris mole monstrosis. 255.

1754.

avium, pedibus tertii paris mole monstruosis. 255. 1759.

972 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus baccarum L. 1758. 78. 1760. 1761. 1763 S. 1767.

1769-1212 1775 Fa. Bu. HM. 1776,M 610 Sn zZe7

Ba. Hr 1789. 1790.0B, G 1791 BF 792 Mi Pa 794:

1798. 1802 G. S. W. 1803. 1804 L.

baccarum HERBST 1787. 141. 1787. 1797. 1804 P.

batatas ti 1758. 119. 17605 1767-1769 Ea. 71758

1787. 1788. 1790. 1791. 1792. 1794. 1802.

bicolor SCHRK. 1803. 216. 1803.

cadaverinus HERM. 1804. 18. 1804.

cadaverum O. F. Mürr. 1776. 227. 1776. 1780. 1786.

cadaverum SCHRK. 1781. 244. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802.

cajennensis F: 1787. 57. 1787. 1795.

(Acarus cancroides L. 1758. Acar. 1761 P. 1763 S.)

Acarus capite elongato, abdomine ovato duriusculo punctis

duobus atris. 117. 1788.

capitis. 268. 1759.

Acarus caraborum F. 1794. 42. 1794 F. 1797 F. 1802 G.

caraborum SCHRK. 1795. 22. 1795. 1803.

cardinalis PALL. 1772. 42. 1772. 1777 P. 1790 G. 1802 G.

carduelis SCHRK. 1781. 26. 1761 S. 1789. 1790. 1792.

1802.

Acarus casei 227. 1700. 231. 1687.

Acarus casei VALMONT 1768. 227. 1768. 1769. 1773. 1775.

WASS AN

Acarus casei antiqui. 227. 1762. 1764. 1799. 1800.

casei Helvetici. 227. 1749.

casei Wurtembergensis. 237. 1759.

Acarus caudatus DE GEER 1778. 192. 1778. 1783 G. R. 1789.

caudatus SCHRK. 1781. 210. 1781.

cayennensis GMEL. 1790. 57. 1790. 1792. 1799. 1802.

cellaris HERM. 1804. 5. 1804.

Acarus cerae. 237. 1657.

Acarus chelopus HERM. 1804. 254. 1804.

chiragricus STRÖM 1788. 211. 1788.

ciliatus SCHRK. 1803. 295. 1803.

Acarus cinereus depressus, lateribus scabris. 274. 1759.

Acarus ciro WALCK. 1802. 227. 1802.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 973

Onomatologie.

Acarus citri Hasso. 1762. 100. 1762. 1766. 1769. 1771.

coccinellae Scop. 1763. 267. 1763. 1789.

coccineus SCHRK. 1781. 211. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802. 1803.

Acarus coccineus terrestris. 137. 1746. 1754.

Acarus coleopterorum GMEL. 1790. 3. 1790. 1798 W. 62. 1784.

coleoptrarum HERBST 1787. 3. 1787 H.

coleoptratorum L. 1758. 3. 1760 K. L. 1761 L. P. 1763

PPS 164 Micon RSM Mel ERO S. 1768%G.7 1769

EPEN 17 1e Gl ZANG RORE a Bu Mezze Go Mz

Gl ZZE GIANNA IG 261 ES Ge 1784)

1287. BEE. 1789 Bake AIO BI GEREZO TIER SE 1792

M2P221793. 17942512950 52.1798, 8,07 18027G 521803

Kees. 16045 H.. EME

coleoptratorum DE LA CHENAYE DES Bois 1759. 1. 1759.

coleoptratorum STROM 1765. 9. 1765. 1767. 1775. 22.

17692 1/7627.

coleoptratorum HouTT. 1769. 22. 1769. 1775.

coleoptratorum GOEZE 1780. 36. 1780. 1792. 1804.

coleoptratorum SCHRK. 1781. 4. 1781.

coleoptratroum DONOVAN 1792. 35. 1792. 1794.

coleoptratum WALCK. 1802. 3. 1802.

coleoptratus L. 1748. 297. 1760. 1761. 1767. 1769. 1775.

1781. : 11285. 2897901792194 018020211804"

coleoptratus SCHRK. 1781. 286. 1781. 1790. 1803.

coleoptratus HERBST 1787. 3. 1787 H. 1804. 292. 1783.

1782 1797. 1802:

coleoptratus GMEL. 1790 (partim). 296. 1790.

coleoptratus SHAW 1800. 277. 1800.

coleoptreorum FOURCR. 1785. 3. 1785.

collurionis Scop. 1763. 41. 1763. 1789.

columbarum SHAW 1793. 38. 1793.

columbinus SHAW 1793. 38. 1793.

conjervaeNSCHRK!| 1781. 2821781 17895, 1790) 1791.

1792. 1802.

Acarus corneus pilosus niger. 277. 1776.

Acarus cornicis Scop. 1763. 264. 1763. 1789.

cornifer O. F. MULL. 1776. 110. 1776.

Bosio

asi

974 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus cornutus (Anon). 1774. 42. 1774.

Acarus corpore antice dentibus quatuor. 71. 1776.

corpore postice attenuato. elongato. 210. 1776.

corpore subbilobo, postice setis quatuor corpore lon-

gioribus. 244. 1776.

Acarus corticalis DE GEER 1778. 277. 1778. 1783. 1789. 1804.

Crassipesmle: 758s 5. 1760. L76102 17646 HE

VG BMI 6SM ie Z81 FS) 1782221289 MB Vem oO:

17922M.. P. 1794. 1798. 1802. 1803. 1804.

criceti SULZ. 1774. 24. 1774.

(Acarus crino infantum pedibus longissimis setaceis, anticis

duobus brevioribus, cauda item longissima, dispersa,

setacea PATUNA 1785. Acar. 1785 P.)

Acarus croceus L. 1758. 74. 1760. 1761. 1767. 1769 H. L.

1775210 0 1781:.1787 Ea. Fo. MSS OR On

MRB 2122421802:

croceus SCHRK. 1803. 78. 1803.

culicis DE GEER 1778. 148. 1778. 1783 G. R. 1789.

Acarus de la galle. 268. 1789.

de la Zostera. 118. 1802.

Acarus denticulatus SCHRK. 1781. 71. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802.

Acarus dentium. Acar. 1759 K. 268. 1715. 1759.

depressus, cinereus, lateribus scabris. 274. 1759.

Acarus destructa GMEL. 1790. 242. 1790.

destructor SCHRK. 1781. 242. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802. 1803.

—— dimidiatus HERM. 1804. 231. 1804.

dipterorum SCHRK. 1781. 125. 1781. 1803.

—— disenteriae MANUEL 1792. 237. 1792. 1795.

domesticus DE GEER 1778. 243. 1778. 1783. 1789. 1790.

1292731802:

—— dysenteriae L. 1767. 237. 1767. 1769. 1775. 1777. 1781.

1787. 1789. 1790. 1794. 1801. 1803. 1804.

—— dysenterica TURTON 1802. 237. 1802.

egyptius MANUEL 1792. 45. 1792.

Acarus e lacticinio veterascente. 237. 1689. 1703.

Acarus elephantinus L. 1758. 51. 1760. 1767 H. L. 1775

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II, 975

Onomatologie.

F. M. 1781. 1787. 1789. 1790. 1792. 1794. 1802. 1803.

Acarus elephantinus SCHRK. 1776. 69. 1776. 1781. 1789.

Acarus elliptoideus, pedibus secundis tertiisque distanti»

bus. 86. 1776. |

Acarus eruditus SCHRK. 1781. Cheyl. 1796. 95. 1781. 1788.

17092 17907 EG 2 170018021805

Acarus ex arido caseo. 243. 1746.

Acarus exulcerans L. 1758. 268. 1760. 1761. 1762. 1766.

LO AIAR LITÀ NAMEN IAD ETA ZASSO 1767011788;

11269, 17985 1802271802

Acarus faciei. Acar. 1759 K. 268. 1759.

Corus an RYDB: 1198.84 17.60.1787. 12, R. 1791.

Acanusstarinae. 227. ley uo:

Zearus jarınae IE 1/1384 2271-2 1176021761. 1767-0768 1769:

ZAIRE HOM ZO

farinae GESSNER 1761. 230. 1761.

farinae MODEER 1781. 231. 1781.

favorum HERM.-père 1804. 237. 1804.

Acarus femoribus omnibus clavatis. 278. 1776.

femoribus tertiis crassissimis. 255. 1759.

Acarus fluviatilis STRÖM 1768. 158. 1768. 1770. 1775. 1790.

(Acarus folliculorum Sim. 1842. p. 303.)

Acarus foliorum SCHRK. 1781. 21. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802. 1803.

(Acarus forcipatus O. F. Mürr. 1776. Acar. 1776 M.)

Acarus formicarum Scop. 1763. 31. 1763. 1789.

frontalıs Panz. 1798. 44. 1794.

—— /ucorum DE GEER 1778. 3. 1778 G. 1783 G. R.

—— fucorum F. 1779. 23. 1779. 1781. 1787. 1789. 1790 F. G.

17922 1794, 1802:

fucorum pallidus. TURTON 1802. 23. 1802.

Acarus fulvus, thorace lateribus puncto fulvo. 74. 1759.

Acarus fungorum L. 1758. 292. 1760. 1761. 1763. 1764. 1767.

1269 475 111.6. 1722193.1181.2.1287. 17891790 "17017

12922172942 1802:

Acarus fusco-rufescens, abdomine subgloboso. 292. 1759.

fusco-rufus, corpore lentiformi squamulato, pedibus

brevissimis, magnitudine milii. 39. 1776.

976 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus fusco-rufus, pedibus sanguineis. 105. 1759.

Acarus fuscus VALLOT 1801. 42. 1801 V.

Acarus fuscus autumnalis textor. 85. 1762. 1764. 1768.

IC RRS NEN 01791-01799 "1600!

—— fuscus ovatus, pedibus pallidis, vespertilionis. 42. 1762.

1764. 1799 G. 1800.

Acarus gallinae DE GEER 1778. 26. 1778. 1783 G. R.

geniculatus L. 1758. 277. 1760. 1761. 1767. 1769. 1775.

SZB AE 1789. 17290: TZ OD 1709201802

1804.

geniculatus SCHRK. 1781. 278. 1781. 1789. 1790. 1802.

1803.

Acarus globoso-ovatus, macula baseos rotunda, antennis

elavatıs242. 1759 L.

Acarus globosus DE GEER 1778. 142. 1778. 1783 G. R. 1789.

(Acarus globosus GRON. 1778. = Araneus ? 142. 1778.)

Acarus globosus corneus, pedibus posticis natatoriis. 191.

17276;

Acarus graminum SCHRK. 1781. 91. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802. 1803.

PKOSSUS, BALL. O1 772-157: 1772. 17751790 17921797

1802.

—— gymnoptera WALCK. 1802. 120. 1802.

—— gymnoptera WALCK. 1802; alia spec. 125. 1802.

—— gymnopterorum L. 1758. 146. 1760. 1761. 1764. 1766.

MOZES 1725 EM "1776 1781411765 m0 0;

129210%P/11794 1802 GS 1803:

—— gymnopterorum L. 1758; alia spec. 120. 1758. 1780.

12785. 1798: 1803.

—— gymnopterorum FUuESSL. 1775. 3. 1775 Fu. M. 1778

G:.217838G:

—— gymnopterorum Rossi 1790. 199. 1790.

gymnopterorum CEDERH. 1798. 125. 1798.

Acarus gymnopterorum ruber, punctorum coccineorum utrin-

que pari. 146. 1759. 1762. 1764. 1799. 1800.

Acarus hastatus GOEZE 1780. 36. 1780. 1787.

helicis SCHRK. 1803. 77. 1803.

hexapus SCHRK. 1803. 217. 1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 977

Onomatologie.

Acarus hirudo GMEL. 1790. 42. 1790 G. 1792 M. 1801 J.

hirundinis HERM. 1804. 27. 1804.

—— hispanus F. 1787. 45. 1787. 1789. 1790. 1792. 1794.

1802.

histrio F. 1798. 65. 1798.

holosericeus L. 1758. 137. 1760. 1761 L. P. 1763. 1764

PONT] CS G7. NICS Tek ILE 77001772 ESSE)

1770, Bu.) Melsz 7 Gm NRS ld: 7.1760 aN 7 Ole 175) BAM.

1786. 1789 Bo REVE ONE OGM AO Fa 1798: 1802:

1803.

holosericeus Scop. 1763. 139. 1763.

holosericeus DE GEER 1778 (Tromb.). 138. 1778.

NAGS) IR,

holosericeus DE GEER 1778 (Limn.). 140. 1778. 1783

Grae

holosericeus WILSE 1779. 130. 1779.

holosericeus var. SCHRK. 1781. 139. 1781.

Acarus holosericeus subglobosus aquaticus. 141. 1776.

Acarus holosericus STROM 1768. 137. 1768. 1770 L. S. 1775 M.

1776 M. 1778.

holosericus GOEZE 1783. 138. 1783 G.

holsatus F. 1787. 42. 1787 F. V. 1790 G. 1792 M. 1794

Be 1802G:

— humanus WicHM. 1786. 268. 1786. 1787. 1789. 1790.

1791.

Acarus humanus subcutaneus. 268. 1759. 1761. 1762. 1764.

45, Gls 7991800)

hyalino fulvis. 85. 1759.

Acarus hydrachnoides O. F. MULL. 1776. Acar. 1776 M.

ichuanae MOLL. 1795. 48. 1795.

tewanden Ta 11.15. 482 Srl Ze 156/8179090 7921

1794. 1802.

Acarus in arido caseo. 227. 1746. 1759.

in carne. 243. 1697.

In caseo. 227. 1720. 1769.

Acarus indus L. 1767. 53. 1767. 1769 H. L. 1775 F. M. 1781.

WASTE NSO 17 9D 94s 1e02:

Acarus in excretis 237. 1760. 1788.

978 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus in farina. 227. 1769.

Acarus infusionum SCHRK. 1803. 289. 1803.

Acarus in lardo. 243. 1647. 1720.

insectorum coleopterorum. 3. 1754.

—— insectorum coleoptratorum. 3. 1746. 1759.

—— insectorum rufus ano albicante. 3. 1759. 1762. 1764 G.

1728217998 111809:

—— integumento coleoptra anguloso. 286. 1776.

—— in urina. 268. 1759.

in vasis potus acidi. 237. 1760. 1788.

Acarus junci HERM.-pere 1804. 75. 1804.

lacus M6 70237 01767. 1769. 1775 21281 17872 17672

1790. 1792. 1794. 1802. 1803.

Acarus lapidarius fuscus, lineä dorsali bicolori. 223. 1759.

Acarus laiens O. F. Mürr. 1776. 90. 1776. 1803.

Acarus lateribus sublobatis; abdomine postice biseto, setis

corpore brevioribus; pedibus quatuor posticis graci-

libus. 227. 1776.

lateribus sublobatis pedibus 4 posticis longissimis,

femoribus capiteque ferrugineis, abdomine setoso 268.

1759.

lateribus sublobatis pedibus 4 posticis longissimis,

femoribus capiteque ferrugineis, abdomine setoso. Fa-

rinae 1227. 1799.

Acarus leucopygos HERM. 1804. 5. 1804.

leucurus SCHRK. 1781. 14. 1781. 1789. 1790. 1792.

1802. 1804.

lemnae SCHRK. 1803. 156. 1803.

lepidopterorum SHAw 1794. 97. 1794. 1802.

— libellulae DE GEER 1778. 199. 1778. 1783 G. R. 1790.

lichenis SCHRK. 1781. 6. 1781. 1789. 1790. 1791. 1792.

1802.

lichenum Scop. 1763. 277. 1763. 1789.

lichenum O. F. MULL. 1776. Acar. 1776 M.

lichneis GMEL. 1790. 6. 1790.

limacum™*SCHRK, 1781. 71. 1716. ALOE IDE

17927 1802

— limosae SCHRK. 1803. 243. 1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II, 979

Onomatologie.

Acarus limphaticus BRAHM 1790. 143. 1790.

lineatus Er 17704542 Srl 78 1787. 12901792:

1794, 1802.

—— lipnensis DE VILLERS 1789. 42. 1789 V.

—— lipsiensis F. 1775. 42. 1775 Fa. 1781 F. 1787 F. 1788 F.

1789 Z. 1790 G. 1794 F. 1802 G.

litoralis LANGE 1760. 105. 1760. 1764. 1770.

Acarus littoral. 105. 1802. F. G.

Acarus littoralis L. 1758. 105. 1761. 1767. 1769 H. L. 1770.

ASE Eley Mie 6817/917807 104178201706:

17872 17892 179, RG M1792 MP 179217991602;

Acarus lividus, antennis brevibus subclavatis, abdomine

antice macula ovata fusca nitente. 42. 1762. 1764.

WIG: 1800.

Acarus locusta Scop. 1763. 258. 1763. 1781. 1789. 1790.

1492911802:

longicornis L. 1758. 101. 1760. 1761. 1767. 1768. 1769

EAN 1770 IS MAI 77 SEM 776 17e

Bak 785. 1780 MNS TAN SNOR 279271731792.

1292. 1198. 1802"G Ws 1808:

longicornis O. FABR. 1780. 108. 1780.

longicornis SCHRK. 1781. 104. 1781. 1789. 1799. 1803.

—— lucidus Fourcr. 1785. 285. 1785.

—— lutescens O. F. MULL. 1776. 28. 1776 M.

—— lypsiensis MANUEL 1792. 42. 1792 M.

—— maculatus DE GEER 1778. 192. 1778. 1783 G. R. 1789.

maculatus SCHRK. 1803. 94. 1803.

(Acarus manicatus Bosc. 1795. Acari. 1795. 1797.)

Acarus manuum. 268. 1759.

Acarus marginata SULZ. 1776. 64. 1776. 1787.

marginatus DE GEER 1778. p. 133. 292. 1778. 1783.

marginatus DE GEER 1778. p. 152.; alia species. 296.

1770 ASSR AIEE

marginatus HERBST 1787. 64. 1787.

—— marginatus F. 1794. 42. 1794 F. 1802 G. 1804 C. L.

marginatus HERM. 1804. 8. 1804.

(Acarus marinus Parr. 1766. Acar. 1766 P.)

Acarus miscarum L. 1760. 248. 1760.

980 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

| Onomatologte.

Acarus motatorius L. 1758. 113. 1760. 1761. 1764. 1767.

1171685 IN ZOOMEN WZ001775 Fe Ae Mekel 77 É SIT 0017870

17892 12907127292 MEP? 17794. 1798. 1802218025:

—— motatorius SCHRK. 1803. 109. 1803.

—— murs LJUNGH 1799. 17. 1799.

—— muscae domesticae Scop. 1772. 8. 1772. 1776. 1779.

—— muscarum L. 1758. 248. 1760. 1763. 1765. 1769. 1775.

WSE le 1783. 1785: ISO 7870170901792

1794. 1797. 1802. 1803. 1804.

—— muscarum Scop. 1763. 8. 1763. 1781. 1789. 1790. 1792.

—— muscarum O. F. MULL. 1775. 211. 1775.

—— muscarum GOEZE 1776. 120. 1776. :

—— muscarum GMEL. 1790. 280. 1790.

—— musci SCHRK. 1781. 277. 1781. 1789. 1790. 1792. 1802.

—— muscoram HOUTT. 1769. 248. 1769.

—— muscorum SCOP. 1763. 280. 1763. 1789.

—— muscorum L. 1767. 248. 1767. 1769. 1775. 1776. 1780.

WOO R95:

—— muscorum SCHRK. 1803. 293. 1803.

—— musculi SCHRK. 1803. 24. 1803.

— natator SCHRK. 1781. 191. 1781. 1789.

nemoralis O. F. MULL. 1776. 116. 1776.

(Acarus nepaeformis Scop. 1763. Acar. 1763 S.)

Acarus neparum GOEZE 1778. 142. 1778.

Acarus niger, femorum geniculis subglobosis 227. 1759.

niger, geniculis femorum globosis. 277. 1759.

Acarus nigua DE GEER 1778. 47. 1778. 1783.

Acarus obovatus fuscus margine albo. 45. 1759.

obovatus planus macula baseos obovato. 42. 1759 L.

1764 Gr.

obovatus rubicundus, scutello geniculisque pedum

albidis. 47. 1759.

oculorum. 268. 1759.

ollcheese.2 227. 1773.

of the sheep. 42. 1773.

of the small willow. 74. 1763.

of vervain mallows. 86. 1763. 1787.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 981

Onomatologie.

Acarus orbicularis O. F. Mürr. 1776. 36. 1776.

Acarus orbicularis depressus macula baseos ovata. 51. 1759.

Acarus oscinum SCHRK. 1803. 257. 1803.

ovalis Eel ORS NEON ZS le OOM BOD:

Acarus ovalis planusruber, macula dorsali alba. 47. 1754. 1756.

ovatus, albus, antice coleoptratus ferrugineus, pedibus

Terrugineis. 42. 1788 Z. 1789 2.

ovatus hyalinus, nudus, pedibus omnibus aequali-

bus. 21. 1776:

ovatus hyalinus, setosus, pedibus subaequalibus. 232.

1776.

ovatus, macula baseos nigra triloba; utrinque sulcis

tribus longitudinalibus. 69. 1776.

ovatus pallidus, ano pilis (4) corporis longitudine,

pedibus anticis quatuor crassioribus, omnibus phys-

apodibus. 253. 1776.

ovatus ruber setosus, pedibus aequalibus undique

setosis. 78. 1776.

ovatus subhyalinus, nigricans, nudus, pedibus sub-

aequalibus, omnibus physapodibus. 26. 1776.

ovinus. 42. 1746. 1754 K. L.

Acarus ovinus L. 1758. 42. 1758. 1759. 1773.

pachypus HERM. 1804. 13. 1804.

padi SCHRK. 1803. 76. 1803.

pallipes ER. 1781. 44. 1780787217899 17908 1792:

1794. 1802.

(Acarus pallipes ROEM. 1789. Acar. 1789 Ro.)

Acarus parasiticus DE GEER 1778. 120. 1778. 1783 G. R.

—— parasitus DE VILLERS 1789. 120. 1789.

pari (L. 1758). 258. 1781.

passerinus L. 1758255 17160. 1761: 1163. 11769. 1767:

OF ZZZ ili OAT Sa) 17818 17832 O77 eI 17299:

W925 17945 1797, 1798 1802 1603) 1604)

passerinus SCHRK. 1803. 260. 1803.

Acarus pedibus longissimis setaceis anticis 2 brevioribus.

268. 1759.

(Acarus pedibus omnibus longissimis Linn. Faun. Suec.

Ed. I. 1746. = Phalangium sp.)

982 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

(Acarus pedibus primi paris cheliformibus Linn. Faun.

Suec. Ed. I. 1746. = Chelifer. sp.)

Acarus pedibus primi paris longissimis. 113. 1759 C.

pedibus primi quartique paris longioribus, secundi

crassiusculis. 6. 1776.

pedibus primis longioribus cursoriis, abdomine postice

bicomr 302175921.

pedibus primis longissimis. 113. 1759 L.

pedibus secundariis cheliformibus. 5. 1759 L.

pedibus secundi paris crassissimis. 5. 1759 C.

pedibus secundis crassissimis, corpore testaceo, ano palli-

diore. 14. 1776.

pedibus secundis crassissimis, corpore toto testaceo.

STI SL

pedibus secundis tertiisque distentibus. 77. 1776.

pedibus tertii paris crassissimis. 255. 1776.

pedibus tertii paris maximis. 255. 1759.

Acarus petrarum Fourcr. 1785. 90. 1785.

Acarus petrarum niger, abdomine globoso lucido, femori-

bus subclavatis. 285. 1762. 1764. 1799. 1800.

petrarum obscure rufus, pedibus sanguineis. 105.

1759.

petrarum ruber. 105. 1772. 1774.

petrarum ruber, antennis longioribus. 101. 1773.

petrarum ruber, antennis rostro longioribus. 101.

1752404762)

petrarum ruber, pedibus anticis longitudine corpo-

ris. 902, 17622 1764. 1799. 1800.

Acarus phaethontis HENTSCH 1804. 261. 1804.

phaetondis MOLL. 1795. 261. 1795.

—— phaetonis TURTON 1802. 261. 1802.

—— phaetontis F. 1775. 261. 1775. 1781. 1787. 1790. 1792.

1794.

—— phalangii DE GEER 1778. 211. 1778. 1781. 1783. 1787.

11289271790217,327 177947 1,8027.G: We

—— phalangoides DE GEER 1778. 221. 1778. 1783. 1789.

—— phalangoides SCHRK. 1795. 222. 1795. 1803.

—— phalangoides RATHKE 1799. 72. 1799.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 983

Onomatologie.

Acarus picae SCHRK. 1803. 263. 1803.

pici Scop. 1763. 262. 1763. 1789.

—— pici medi SCHRK. 1803. 259. 1803.

—— piger Scop. 1763. 299. 1763. 1789.

—— piger ScHRK. 1781. 211. 1781. 1790. 1792. 1802.

| ——— planicornis ScHRK. 1803. 298. 1803.

— plantarum MAYER 1781. 274. 1781.

plumbeus PANZ. 1803. 68. 1803.

(Acarus polygonopus Parr. 1772. Acar. 1772 P.)

Aecakuse pPraeenansı VSOCHRE, 2.1781. 90.) W781. 1789) 1792:

1804.

(Acarus pulverulentus Surz. 1776. Acar. 1776 Su.)

Acarus putori Raz. 1789. 42. 1789 R.

putrescentiae SCHRKA78]. 232.7 1781. 1789.771790.

1292180271803:

—— quadrupes MULL. 1776. 248. 1776.

—— quadrupes SCHRK. 1803. 247. 1803.

radiatus Scop. 1763. 55. 1763. 1789.

reauvius Le 1758242. 11258:017600127 11701: TE 17647.

WAO TIEN 169 REIN 7e ONNIE lezen Peelo as EEN

12162: 17.7722 8% 17.2890. 61148072. 1778172, SALES Gale

WSA Ze 1785. M 52 187228217189 "BNP VE UIGNE

1791792 Mel 933 1794179 Ae ex 180)

1212218027675. WW 1803775218047 EL

(Acarus reduvius MULL. 1775. Acar. 1775 M.)

Acarus reduvius FUESSL. 1778. 64. 1778. 1789. 1797.

reflexus FABR. 1794. 38. 1794. 1802. 1804.

reticulatus F. 1794. 64. 1794. 1802.

rhinocerotis DE GEER 1778. 66. 1778. 1783.

rhombeatus SHAW 1798. 60. 1798. 1802.

riccinus F. 1787. 42. 1787 FE.

ricinoides (L. 1758). 56. 1769.

ricinoides DE GEER 1778. 42. 1778 G. 1783 G. R.

micinus 12. 1,158: Acar. .177270E242.17582 COM IE

7G PS 1763 PES ml GA Misti GORDO 7E AIME RETIE:

WHE 2 Te 1775 AE CAMP ZOT alle ONE CE

17/3181 RSE NB MIER Gorkha Ze MB API!

ISR dee Wo UO) Weg GM Nessie VS Mita Tes OS

984 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

B: D. 129475, 22719775207 1798 ACen CRN EN MOD

By ISOR SOZ BGN SOS TAB MS?

vicinus L. 1766; alia spec. 57. 1766. 1767.'1788.

ricinus PES Mir 775%; partım 55.1775:

(Acarus rodens oblongus e liquoribus et omnis generis in-

fusis oriundus. Acar. 1740.)

Acarus rubens SCHREK. 1781. 93. 1781. 1789179041792:

1802. 1803.

ruber DE GEER 1778. 146. 1778. 1783 G. R.

ruber DE GEER 1778; alia spec. 142. 1778.

ruber FORSSK. 1787. 30. 1787.

Acarus ruber, antennis rostro longioribus. 101. 1759 L.

ruber, linea dorsali duplici fusca, antice bifurca. 78. 1759.

—— ruber, ovato-oblongus, pedibus subaequalibus. 93. 1776.

—— ruber, pedibus primoribus longioribus, abdomine pone

bicorni. 30. 1759 C.

Acarus rufipes GMEL. 1790. 42. 1790 G. 1792 M. 1802 G.

Acarus rufus ano albicante. 3. 1759 L.

rufus, linea dorsali bicolore. 223. 1759.

rufus muscarum, pedibus longis filiformibus. 248. 1759.

rufus muscarum, pedibus posticis longis filiformibus.

248 SDN 1799. 1800.

rufus, pedibus primi paris longissimis, abdomine pos-

tice crenato. 91. 1776.

ACATUS vupesins 12, 1758..223. 1760. 176121262. 170901273.

12780 OTN ST 01790 1792 1294.7.180211802:

rupestris L. 1761; alia spec. 101. 1775.

Acarus salicinae rosae. 74. 1759.

Acarus salicinus 1. 11158. 78. 1760 L. Re 1761. 1767. 1769

ENE EM 762 17812 1787. 1288217822170 Nal ZO

WDM BR 179221802, 804

Acarus salicinus ruber, dorso fusco. 78. 1759.

Acarus salvchs, Pal Ss Mürr. 1775 218. 1775 ME

Acarus saltatorius ano bicaudato. 111. 1776.

Acarus sambuci SCHRK. 1781. 86. 1781. 1789. 1790. 1791.

1792. 1802. 1804.

Acarus sanguineis scabriusculus, pedibus anterioribus lon-

gitudine corporis. 119. 1759.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 985

Onomatologie.

Acarus sanguisugus L. 1758. 57. 1760. 1762. 1767. 1769 H.

IE, MW 1790 917292891801871802

sanguisugus F. 1779. 42. 1779. 1781 V. 1789 V. 1790

E217794 Fo lSO2 NMG

scaber L. 11198. 214 EON 1,761. ZOL 1769, 1775. 111.89.

120179218602

scaber RATHKE 1799. 290. 1799.

scabiai WALCK. 1802. 268. 1802.

scabicei F. 1794. 268. 1794.

scabici 1758 268 MITA ITS 11160. 11678, 17.69.

Wks MITA VIE, ESSEN STEREO 179%

12923 17796. 17972211728 OOM TOOL 802s 1S03i 18922

seminulum O. F. MULL. 1776. 293. 1776. 1794.

Acarus setis quatuor posticis, quatuor lateralibus. 258.

1776

Acarus silicinus L. 1761. 78. 1761.

STONE 1158. 268. 11008 17161 11762.,.1765. 176655 1167.

IC A2 NI 77 MS, NIT VITA TSI TATA

Ae SON OTN SS MOD 117982 WEE OZ 7

1799218011803:

Sion 11761 (alia'speeies). 227. 1401. 1769 0177521776;

17292 1781. 17827 192847177862 17.876 1188, 1782.1790:

PE LENA 51729698 Ome OSS SOS NSO COZ:

1803.

s170, STROM, 1765. 231. 1765. 1767. 1781.

siro WILSE 1779. 271. 1779.

siro RATHKE 1799. 238. 1799.

siro LATR. 1804. 243. 1804.

siro PANZ. 1804. 245. 1804.

stro B HAMMER 1775. 268. 1775.

siro exulcerans GOEZE 1787. 268. 1787.

STOR ANIMA IL. 198% 221. GS 11699 11694 75

siro scabier L. 1758. 268. 1760. 17634 1265. 1176771769.

12751789;

SO Narr. farınae I 1758. 227. 01761-01780:

spinipes O. F. Mürr. 1776. 294. 1776.

spinitarsus HERM. 1804. 229. 1804.

spinosus RATHKE 1799. 20. 1799.

‘986 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus squamosus DE GEER 1778. 96. 1778. 1783 G. R. 1789.

stagnalis Fourcr. 1785. 182. 1785.

subcutaneus VALMONT 1769. 268. 1769. 1775. 1791.

Acarus sub doliorum obturamentis. 237. 1760. 1788.

(Acarus sugens ex infusis, rotundior, corpore et dorso pilis

quibusdam hirtus. Acar. 1740.)

Acarus sulcatus O. F. Mürr. 1776. 128. 1776.

sylvaticus DE GEER 1778. 58. 1778. 1783 G. R.

talpae SCHRK. 1803. 211. 1803.

telamus. 1%. 1.158. 85. 17.60.L.. Re 17612 17.67.1769, Eee

WA N776 1778 1781 1768 178 AB RENE Oo MSI

MOM BROS 0179217908 M602 GS AEN SOS ASS

1804 L.

telarvus L. 1758; alia species. 86. 1767. 1775 F. M.

1781. 1790. |

telarius L. 1758; alia species. 87. 1778.

telarius. SCOP. 1763. 89. 1763.

tendens SCHRK. 1803. 16. 1803.

tenthredinum SCHRK. 1796. 125. 1796. 1803.

testudinarius TURTON 1802. 29. 1802.

testudinarius HERM. 1804. 5. 1804.

testudineus SCHRK. 1781. 29. 1781. 1789.

testudinis Hasso. 1762. 46. 1757. 1762. 1766. 1769.

ZZZ

testudo Risso 1790. 39. 1790.

Acarus terrestris ruber. 137. 1758.

terrestris ruber, abdomine depresso. 137. 1759. 1762

GRZ 7778217997800:

Acarus textor FourcR. 1785. 85. 1785.

Acarus that has the third pair of feet largest. 255. 1763.

Acarus tiliae FORSSK. 1787. 85. 1787.

tinctorvus L. 1767. 133. 1767. 1769 H: L. 1775. 1776.

1790. 1802. 1804 L.

Acarus tomentosus ruber, abdomine globoso depressiusculo:

pedibus cursoriis. 139. 1764.

Acarus tremellae L. 1761. 286. 1758. 1760. 1761. 1767. 1769.

1275. 21781 1287221788: 1,7897 1790 Vl OD oes

1802.

BuuEEE

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 987

Onomatologie.

Acarus tristriatus Panz. 1798. 42. 1798 P.

turdi Scop. 1763. 44. 1763. 1789.

—— uncipes HAMMER 1804. 5. 1804.

— undatus F. 1775. 61. 1775. 1781. 1787. 1790. 1792.

1794. 1802.

| (Acarus ursellus O. F. MùLL. 1784. Acar. 1784 M. 1785 M.

Acarus variegatus SCHRK. 1781. 184. 1781.

variegatus ScHRK. 1781; alia spec. 163. 1781.

variegatus F. 1798. 50. 1798.

vegetans DE GEER 1186. 322.1768) G. L17700 1771.

no 1778. 1780 WISS, GA RE S nl [OMS MGE 1792:

179921802:

vegelans DE GEER 1768; alia spec. 33. 1768. 1771. 1778.

1783.

vegetans FUESSL. 1775. 36. 1775. 1791.

velox O. F. MULL. 1776. 102. 1776.

velutinus O. F. Mürr. 1776. 226. 1776.

vesparwm SCHRK. 1803. 235. 1803.

vespertilionis Scop. 1763. 28. 1763. 1769. 1775 F. M.

1796 G. 172781 Eu. 1728927120571802.

(Acarus vespertilionis L. 1767. = Nycteribia. 28. 1767. 1769

Eu 1770. Ze EEE ONO ZM 321796451802

(Cw Sb)

Acarus vespertilionis L. 1767; alia spec. 42. 1762. 1785 F.

vespertilionis GOEZE 1776. 25. 1776.

vestium SCHRK. 1803. 26. 1803.

vibrans PF. 11872 57..17822.17909°17922 1794771802.

Acarus viridi albicans, foliorum Tiliae. 85. 1754. 1759.

Alcarusı Uns SCHRK. 1181.18. 17281 5.1782 1790.17:

12925 ME 1803.

Acarus with a livid belly, of a yellow colour, oval before,

and with feelers like clubs. 42. 1763.

— with the fore feet very long. 113. 1763.

with the second pair of legs very thick. 5. 1763.

Acarus xylariae SCHRK. 1803. 287. 1803.

ypsilophorus Bonz. 1783. 163. 1783.

— ypsilophorus Bonz. 1783; alia spec. 160. 1783.

zostera MANUEL 1792. 118. 1792.

988 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Acarus zosterae F. 1779. 118. 1779. 1781. 1787. 1789. 1790

BR. G. 117945 1802E.2G:

Acasus. 268. 1759.

Acavus aquaticus holvsericeus. 137. 1784.

Aceris. 237. 1663.

Acorus. Acar. 1804.

Aegg. 142. 1768. 143. 1768.

Aelster Milbe. 263. 1803.

Aentengrünmilbe. 156. 1803.

Afterspinnartige Milbe. 221. 1783.

Afterspinnenmilbe. 211. 1783.

Aguthysche Laus. 119. 1751.

Agutische Laus.: 119. 1751.

’Axaptòtov. 237. 1634.

’Axıptörov. 268. 1759.

Akkermännchen. 137. 1775 P.

Akkermannetje. 137. 1766.

Amerikaansche boschluis. 47. 1769.

Amerikanische Blutsauger. 57. 1803.

Amerikanische Pik. 47. 1783.

Amerikanische Tiekmilbe. 47. 1783 G. R.

Amerikanische Waldmilbe. 47. 1798. 1801.

Anarirsab-koma. 120. 1780.

Animal (Eng.). 268. 1703. 1762.

—— (Fra.). 243. 1718. 268. 1757. 1764.

(Eat A2 737

Animalcule (Eng.). 98. 1764. 268. 1761. 1764. 1765. 1775.

(Era) 01425817 5829268, 1755. 1764. 1712117122:

Animalcule de la galle. 268. 1770.

Animalculum. 22. 1737. 42. 1772 B. 142. 1737. 268. 1719.

17232 1729912522 1753: 1757. 760117620 MUSA:

12652 lS Sloe 79> 87:

— in larido veteri. 243. 1656. 1670.

—— in veteri lardo. 243. 1685.

(Anystidae. p. 430.)

Aphidioide. 30. 1789.

Aquatique. 140. 1789.

—— a ailerons. 296. 1789.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 989

Onomatologie.

Aquatique ronde. 142. 1789.

tachetée. 192. 1789.

Arador. 268. 1762.

Araignée d'eau brune. 177. 1766.

rouge. :137. 11283. 17411768 V. 1774 VW. 1791.

Aranea aquatica minor rubra, nigris lineis notata. 143. 1755.

—— aquatica rubicunda. 142. 1740.

Aranea colorifera SLABB. 1769. 133. 1769. 1775. 1778.

coccinea GRONOV. 1778. 133. 1778.

Aranea hirsutissima coccinea; abdomine ovato: pedibus

brevibus. 133. 1764.

Araneola ruberrima. 137. 1667. 1704.

Araneus. 133. 1737.

anglicus coccineus minimus. 137. 1754. 1759.

anglicus minimus. 137. 1746.

—— aquaticus ruber parvus. 142. 1759.

— coccineus. 137. 1749.

exiguus coccineus. 137. 1754. 1759. 1778.

exiguus coccineus vulgo- anglice a Tant dictus. 137.

1746.

exiguus et coccineus. 137. 1737.

terrestris scharlatinus. 137. 1746. 1754.

Argas. LATR. 1795. Arg. 1795. 1796. 1802. 1803. 1804.

Argas americanus (L. 1758). 47. 1797.

reflexus (F. 1794). 38. 1802. 1804.

Aoxörovoc. 42. 1768 J.

Assoabat. 268. 1585. 1594. 1597. 1600. 1605.

Assoalat. 268. 1585. 1594. 1597. 1600.

Astoma LATR. 1804. At. 1804.

Astome. At. 1804.

Atome. At. 1795. 1796. 1802. 1804.

Atomus LATR. 1795. At. 1795. 1796. 1802. 1804.

Atomus parasiticus (DE GEER 1778). 120. 1796.

phalangii (DE GEER 1778). 211. 1795.

Aufgussmilbe. 289. 1803.

Augen-Reitlies. 268. 1759.

Ausgerändete Wasserspinne. 196. 1778.

Ausgewinkelte Wasserspinne. 206. 1778.

990 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Ausschlagmilbe. 268. 1775. 1803.

Autumnal Acarus. 122. 1790.

(Avicolae, p. 675.)

Aviculaire. 253. 1789.

Bacho nel formaggio. 243. 1778.

Baermid. 78. 1775 H.

Batattes-luis. 119. 1769.

Baummilbe. 78. 1778. 1791 Fi. 85. 1783.

Bdella LATR. 1795. Bdel. 1795. 1796. 1801. 1802. 1804 L.

Bdella longicornis (L. 1758). 101. 1796. 1797. 1804 L.

rubra LAM. 1801. 101. 1801.

Bdelle. Bdel. 1795. 1796. 1801. 1802. 1803. 1804 L.

] longicorne. 101. 1804 L.

Bec-en-scie. Argas. 1804.

Beerenmilbe. 78. 1775 Fü. 1709 B. 1803.

Beetle-Acarus. 3. 1791 S.

-tick. 3. 1798 A. 35. 1792. 1804. 36. 1792. 1804.

Bekreuzte Wassermiete. 168. 1803.

Bessen-spinnetje. 78. 1769 H.

Bete rouge: 119. 1725.

Béte rouge. 119. 1724. 1743. 1751. 1801.

rouge des savannes. 119. 1763. 1797.

Beweegpoot. 113. 1769.

BeyfuSs Milbe. 214. 1803.

Bibliomane. 95. 1789.

Bienenmilbe. 3. 1775 Fu. M. 146. 1775. 1783. 1803.

Blaauwe myt. 286. 1769.

Black acarus with globous knees. 277. 1763.

acarus with sharp sides covered with the cases of wings.

297. 1763.

Blain-worm. 137. 1667. 1704.

Blaine-worme. 137. 1634.

Blanchâtre. 14. 1789.

Blatta, Acar) 117690. 22 fe W169.

Blattea 227.0 1769s Oeil 7o% 1785:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Onomatologne.

Blattea surinamensis MARTINI 1775. 227. 1775.

Blattlausmilbe. 139. 1783.

Blatt Milbe. 21. 1803.

Blattwespenmilbe. 125. 1796. 1803.

Blotsot mid. 237. 1775.

Bloedzuiger. 57. 1769 H.

Bloedzuigers mijt. 42. 1781.

(Blumenmilbe. Acar. 1774 M.)

Blutsauger. 57. 1775. 1801.

Blutwasserspinne. 142. 1778.

Börstelluus. 137. 1782.

Bokagtige luis. 239. 1769.

Borkenmilbe. 277. 1783.

Boschluis. 47. 1769.

Braafrge. 130. 1779.

Braefroe. 137. 1778.

Bräfrô. 137. 1769.

Brandige Wassermiete. 186. 1803.

Braofroe. 137. 1754.

Bräfrö. 137. 1761.

Breitfuss. 178. 1778.

Brigans. 268. 1759. 1768.

Brown acarus of insects, with a white anus. 3. 1773.

backed willow acarus. 78. 1773.

stone acarus with scarlet legs. 105. 1773.

Bruin waterspinnetje. 177. 1776.

Büchermilbe. 95. 1781. 1788. 1790. 1803.

Buert-cow. 137. 1782.

Buntfarbige Wassermiete. 189. 1803.

Buntschecke. 189. 1778.

Bupreste. 137. 1759. 1768 V. 1771. 1775 V. 1791.

Buprestis. 137. 1668. 1677. 1767.

Burgans. 268. 1777. 1779.

Burncow. 137. 1782.

Buste-Luus. 137. 1762 S. 1768. 1776. 1782.

Bijen-myt. 146. 1769.

991

992 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Carapas. 57. 1771.

Carapat. 57. 1768. 1777.

Carios LATR. 1796. Argas. 1796.

Caris LATR. 1802. Argas. 1802. 1804.

Caris vespertilionis LATR. 1802. 39. 1802.

Carpais LATR. 1802. Par. 1802.

Carpata-luys. 57. 1772.

Caseorum teredo. 227. 1702.

Cecca. 42.1768 J.

Chagrinée. 274. 1789.

Wheese mutes 227. 172.63. 1773.

Chelifer totus ruber, antennis extremo bisetis. 101. 1762.

1764. 1799. 1800.

Cheylète. Cheyl. 1796. 1802. 1803. 1804.

Cheyletus LATR. 1796. Cheyl. 1796. 1802. 1804.

Cheyletus eruditus (SCHRK. 1781). 95. 1796.

Chique 5701772;

Cica. 42. 1768 J.

Cimex messorum. 122. 1754.

011092214 17.692268. 17136. 1753. 1759765)

Cron: “Acar 1754.1758S. 1759 C. 1765) My 17688. 1769 Wan

WZ ZEN 4777 Bl. 1786 We) 788HRa 1/90 VE

1792 M. 70. 1754. 1759. Bdel. 1804. 227. 1753. 1758.

17.693 WSS) 17882 17791. 177977 1799521802218 089221

1759. Acar. 1802. 268. 1671. 1694. 1704. 1721: 1732.

14852. 1742. AS 17753. 1754. ISOR 17520 1252307182:

1264. 1265: MMS TC 1768. 117.682.11768. 31770877708

1774. 172275 172.62 1180. 1781. 1782 MSS 1787221788:

1789 W/O 93897: 1797. 1799S 17998 1800 E80

1803. 1804. 270. 1759.

aquatique. 140. 1754.

bec-a-soie. 106. 1804.

commun. 103. 1804.

dans lanceren 237. 1753.

—— d’arbre. 78. 1754.

de brebis. 42. 1754.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 993

Onomatologie.

Ciron de chien. 42. 1754.

de farine. 227. 1754.

de feuille de Tilleul. 85. 1754.

de fromage. 227. 1754. 1762. 1764. 1768. 1769. 1771.

1775. 1185. 17286. 17.882 1718922179183 16037

devia’ farine. 2272. 165% 1168. 1769 817792. 1791.

de la gale. 268. 1775. 1789. 1791. 1797. 1799. 1800.

1804.

de la galle. 268. 1762. 1764. 1768. 1769. 1775. 1785.

1788.

de l’Alcée. 86. 1754.

de la petite espèce de saule. 74. 1754.

de la vieille farine. 227. 1768. 1771. 1775.

de l’homme. 268. 1765.

de pierre. 223. 1754.

des arbres. 78. 1768. 1771. 1775 V.

des boeufs. 42. 1768 V. 1771 C. 1775 V.

des chiens. 42. 1768 V. 1771 C. 1775 V.

des jardins. 5. 1768 V. 1771. 1775 V.

des moutons. 42. 1768 V. 1771. 1775 V.

— des pierres. 5. 1768.

des scarabées. 3. 1768 V. 1771 E. 1775 V.

des vers à soie. 1. 1768. 1771. 1775 V.

—— du fromage. 227. 1797. 1799. 1800.

—— du pingon. 255. 1759. 1768. 1771. 1775 V.

large-bec. 104. 1804. |

long-bec. 101. 1804 H.

Cirons (groep). Acari. 1797. 1800. Tyr. 1791.

Coccus coleoptratorum. 36. 1752. 1756.

des insectes. 36. 1754.

—— des insectes coléopteres. 36. 1754.

—— insectorum. 36. 1748. 1754. 1756. 1766.

insectorum coleopteratorum. 36. 1759.

insectorum coleopterum. 36. 1754.

insectorum coleoptrarum. 36. 1746. 1766.

Coleoptere. 297. 1789.

Confervenmilbe. 282. 1781. 1803.

Corticale. 277. 1789.

994 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Cossus. 42. 1250.

Courimme. 119. 1770.

Coyba. 131. 1763.

Crassipede. 5. 1789.

Creature (Eng.). 142. 1758.

Creeper. 268. 1703.

Croton. 42)" 552751702; 1717. 1735:¢ 1 748961 754.81 706:

Culex Sie 1165,

Cynomya. 42. 1552. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

Cynomyia. 42. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644. 1663.

Cynorhaeste. Ix. 1804.

des bois. 58. 1804 H.

— du rhinoceros. 66. 1804.

—— égyptien. 45. 1804.

——- peint. 64. 1804.

—— réduve. 64. 1804.

ricin. 42. 1804 H.

Cynorhaestes. 42. 1552.

Cynorhaestes HERM. 1804. Ix. 1804.

Cynorhaestes aegyptius (L. 1758). 45. 1804.

pictus HERM. 1804. 64. 1804.

—— reduvius HERM. 1804. 64. 1804.

—— rhinocerotis (DE GEER 1778). 66. 1804.

— vicinus (L. 1758). 42. 1804 H.

sylvaticus (DE GEER 1778). 58. 1804 H.

Cyre. 268. 1604.

Cyro. 268. 1585. 1594. 1597. 1600. 1604. 1657. 1759.

Dammermilbe. 90. 1781.

Dark red Acarus with blood-coloured feet. 105. 1763.

Dentelee. 71. 1789,

Depressed ash coloured Acarus with rough sides. 274. 1763.

Dickfüssige Milbe. 5. 1803.

Dickfuss. 5. 1775 M. 161. 1778.

Dickfussige Milbe. 5. 1781 S.

Dier. 268. 1779.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 995

Onomatologie.

Dierken. Acar. 1737. 227. 1737.

Diertje. 3. 1769 H. 98. 1770. 268. 1763. 1764. 1768. 1778.

WTA ALS

—— in de schurft. 268. 1790.

Dikpoot.e 5.1769 Hr

Dog-acarus. 42. 1773.

Doggs-teek. 42. 1677.

Dog-Louse. 42. 1763.

Dog-tick. 42. 1773. 1798 A.

Domestique. 243. 1789.

Doolende myt. 243. 1744. 1760. 1778.

Dornfuss. 164. 1778.

Dreygabel. 176. 1778.

Dreygespitzte Wasserspinne. 208. 1778.

Dreygestreifte Milbe. 42. 1798 P.

Dreymakelige Wassermiete. 162. 1803.

Düstere Wasserspinne. 191. 1778.

Dungmilbe. 232. 1781. 1803.

Dunkelrothe Milbe. 292. 1791.

Dunkelrothes Schwammwürmlein. 292. 1778. 1791.

Dusky reddish Acarus with a roundish abdomen. 292. 1763.

Dyssenterique. 237. 1789.

Ecailleuse. 96. 1789.

Ecarlate. 211. 1789.

Egelmilbe. 42. 1801 J.

Egiptische Milbe. 45. 1775.

Egyptische Milbe. 45. 1775.

Egyptische myt. 45. 1769.

Egytsab-koma. 3. 1780 F. 146. 1776.

Bi Du), 142. 177].

Eingedruckte Wasserspinne. 204. 1778.

Elais Lam. 1801. Eyl. 1801.

Elais (Fra.). Eyl. 1801.

Elais extendens (O. F. Mürr.) 1776. 141. 1801.

Elefant. 51. 1789.

996 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Elefantenmilbe. 51. 1776 M. S.

Eléphant. 69. 1789.

Elephantenlaus. 51. 1803.

Elephantenmilbe. 51. 1803.

Elvemid. 158. 1775.

Engula. 42. 1604. 1768 J.

Erdmilbe 5. 1776°5.137. 1775 Eu.

(Eriophyidae. p. 814).

Ernde Wanze. 122. 1754.

Espagnole. 45. 1789.

(Eupodidae. p. 321.)

Exeitateur. 3. 1759.

Eyförmige Wasserspinne. 149. 1778. 175. 1781.

Eylais LATR. 1796. Eyl. 1796. 1802 en p. 436.

Eylais (Fra.). Eyl. 1802. 1803. 1804.

Eylais extendens (O. F. Mürr. 1776). 141. 1801.

Färbermilbe. 133. 1775 M.

Hästinst42.171745..1172542 1755. 1 739 Ra 1760 B

Fäulnissmilbe. 232. 1790.

Farbenspinne. 133. 1775 S. 1778.

Faulwurm. Acar. 1758 G.

Festing. 42. 1746. 1754 K. L. 1759. 1769 H. 1780 Z. 1784 Z.

WES eR. 21801:

Festsitzende Kefer-Laus. 36. 1722.

Feuerfleck. 183. 1778.

Fingerpilz Milbe. 287. 1803.

Fiske-insect. 227. 1772.

Fiskmaur 227. 1772. 1774. 1776. 1786. 1802.

Fiskmör. 227. 1772.

Flachhörnige Milbe. 298. 1803.

Fledermaus-Laus. 28. 1732. 1776 G.

Fledermausmilbe. 28. 1775 F. M. 1776 S. 1781 Fü. 1803.

Fliegen-Laus. 243. 1759.

Fliegenmilbe. 8. 1781. 120. 1776. 1803. 248. 1775. 1783.

1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 997

Onomatologie.

Flott. 42. 1754. 1759. 1769 H. V. 1775 M. 1801 J.

Flügelmilbe. 28. 1776 G. 121. 1781.

Fluweelachtige Myt. 137. 1770.

Fnatorm. 268. 1775. 1776. 1793.

(Fraewlin. Acar. 1660.)

(Frewlin. Acar. 1660.)

Frühlings-Wasserspinne. 165. 1778.

Fühlerfuss. 113. 1775 M.

Fusslaus. 56. 1801.

Fuszlaus. 56. 1775.

Gallertmilbe. 286. 1775.

Gamase. Par. 1802. 1803. 1804.

Gamasus LATR. 1802. Par. 1802.

Gamasus baccarum OLıv. 1797. 141. 1797.

Ganz flache Wasserspinne. 188. 1778.

Garapates. 268. 1550. 1554. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

1653.

Geblatterte Wasserspinne. 205. 1778.

Gebleichte Wasserspinne. 191. 1778.

Gedruckte Wasserspinne. 146. 1782.

Gefleckte Milbe. 94. 1803. 182. 1782.

Wassermiete. 154. 1803.

Wasserspinne. 154. 1778. 155. 1778. 203. 1778.

Geflügelte Milbe. 296. 1803.

Gefranzte Milbe. 295. 1803.

Gehäuftäugige Wassermiete. 156. 1803.

Gehoornde myt. 101. 1769.

Gelbgekreuzte Wassermiete. 177. 1803.

Gelbgestirnte Milbe. 44. 1794.

Géniculée. 277. 1789. 278. 1789.

Gepanzerte Spinne. Hydr.ellae. 1775. 1781.

Gesäumte Milbe. 64. 1787.

Gesaumte Milbe. 64. 1776.

Geschuppte Milbe. 39. 1783. 96. 1738.

Geschwänzte Milbe. 210. 1781.

998 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Geschwänzte Wasserspinne. 192. 1783.

Gestirnte Wasserspinne. 207. 1778.

Gestrichelte Wasserspinne. 150. 1778.

Gewellte Wasserspinne. 156. 1778.

Gewürm. 268. 1657.

Gezähnelte Milbe. 71. 1781.

Gold-spotted Acarus. 59. 1793.

Goldstreifige amerikanische Riedlauss. 48. 1777.

Goldstreifige Riedlauss. 48. 1777.

Goudachtig gevlakte teek. 52. 1781.

Grasmilbe. 91. 1803.

Grasspecht Milbe. 259. 1803.

Great Acarus. 8. 1773.

Great tly louse. 8. 1773.

Greenish white Acarus of the lime tree. 85. 1763. 1773.

Gregarious mushroom acarus. 292. 1773.

Grey rough earth Acarus. 274. 1773.

Grösseste amerikanische Rietlaus. 57. 1777.

Grösste Milbe. 69. 1781.

Grossäugige Wassermiete. 177. 1803.

Grosse amerikanische Rietlaus. 57. 1777.

Grosse Tique. 57. 1788.

Gryn. 199. 1745.

Haarmilbe. 32. 1776. 1781.

(Halacarıdae. p. 333 noot.)

Halamat. 268. 1255.

Hamsterlaus. 24. 1774.

Handwurm. 268. 1667. 1704.

Harvest-bug. 122. 1753. 1754. 1764. 1789. 1790. 1802.

Hastig bevaegende mid. 113. 1775 H.

Hausmilbe. 243. 1783.

Hautmilbe. 268. 1761.

Herfstweever. 85. 1769 H.

Himmelkuel. 137. 1785 M.

Hochrothe amerikanische Erdmilbe. 133. 1777.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 999

Onomatologie.

Hochrothe Erdmilbe. 137. 1775 P.

Milbe. 137. 1790.

Hollundermilbe. 86. 1781.

Holly-oak acarus. 86. 1773.

Holtz Bock. 42. 1604. 1759 K.

Holzbock. 42. 1775 Fue i7COrG 1791" F191797- BY 1799 B:

1802 B. 1803 B.

Holzlaus. 42. 1752. 47. 1801.

Hondluis. 42. 1769 H.

Hondsluis 42.011764 “He 767 Vie l77o Me 1807 Ji

Hondsluys. 42. 1764 H.

Hondsmijt. 42. 1802 B.

Hontluys. 42. 1737.

Hoogroode Aard-Myt. 137. 1766.

luis. 211. 1769.

Housluys. 47. 1786.

Houtluis. 47. 1769. 1772. 1775.

Houtluys. 42. 1738.

Hühnerlausmilbe. 26. 1783.

Hühnermilbe. 26. 1783.

Hummelmilbe. 3. 1776 G. 1783 G.

Hundes-Laus. 42. 1730.

Hundsbock. 42. 1775 Fü. 1783 G.

Hunds Floh. 42. 1604.

Eunds aus: 42: 1604.71 752/758) 176) S774 B:

(Hundsmilbe. Acar. 1775 M.)

Hundsmilbe: 42. 1775 M17832G 11784 E217293 DION

Hundstäcke. 42. 1781 S. 1803 B.

Hundstieke. 42. 1783 B.

Hunds Wurm. 42. 1604.

Hundszeck. 42. 1761 P.

Hydrachna O. F. Mürr. 1776. Hydr.ellae. 1792. 1803.

Hydr. 1776. 1780. 1781. 1784. 1788. 1790. 1791 B. E.

1792021793 BDA 179597 17989 1797179821299 B >.

1802) B. G.'L. 1803 B:

Hydrachna abstergens O. F. Mürr. 1781. 204. 1781. 1790.

1792. 1802. 1804.

Hydrachna alba, abdomine obovato, disco nigro, furca

1000 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

rufescente; ano papilloso; pedibus anticis crassis. 161.

1780.

Hydrachna alba abdomine quadrato, maculis tribus: furca

rufa: pedibus anticis crassis. 162. 1780.

—— —— subquadrato, maculis quinque obscuris: fur-

ca rufa: palpis longis. 181. 1780.

Hydrachna albator O. F. Mürr. 1776. 191. 1776. 1778. 1781.

17905 179271802, 1804.

—— albatrıx SCHRK. 1803. 191. 1803.

Hydrachna albida, abdomine obovato, disco lilio candido,

macula utrinque nigra. 180. 1780.

ovali, dorso fusco: furca triplicata argen-

tea. 176. 1780.

Hydrachna aquaticus (L. 1758). 140. 1795.

—— bipunctata SCHRK. 1787. 155. 1787. 1803.

—— boops SCHRK. 1803. 172. 1803.

—— buccinator O. F. Mürr. 1776. 192. 1776. 1778. 1781.

172017921602 1804.

Hydrachna caerulea, abdomine globoso, dorso cinereo, furca

stellari. 207. 1780.

rotundato, macula punctisque fucuis. 192.

1780.

caeruleo-virens, abdomine globoso, immaculato, oculis

rubris. 197. 1780.

Hydrachna calcarea O. F. MùLL. 1776. 152. 1776. 1778. 1790.

1792. 1802. 1804.

Hydrachna cinerea, abdomine maculato, postice gibbo;

cauda plana tridentata. 203. 1780.

Hydrachna clavicornis O. F. Mürr. 1776. 167. 1776. 1778.

1781: 417901792602 1802:

clavipalpis SCHRK. 1803. 193. 1803.

coccinea SHAW 1799. 141. 1799. 1803.

complanata O. F. Mürr. 1776. 188. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1803. 1804.

1790: 1792.0 1802.71803. 1804.

—— cruciata SCHRK. 1803. 168. 1803.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1001

Onomatologie.

Hydrachna cruenta O. F. MULL. 1776. 142. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792:°1796:1802718031804.

Hydrachna cruenta, abdomine distenta, pedibus rubris.

142. 1780.

Hydrachna cuspidator O. F. Mürr. 1776. 195. 1776. 1778.

1781. 1790. 1792. 1802. 1804.

decipiens LATR. 1804. 147. 1804.

despiciens O. F. MULL. 1776. 147. 1776. 1778. 1781. 1788.

1799. 1791 V7 9219S aD 7971/981802 BAG HIGOAE

elliptica O. F. MULL. 1776. 192. 1776. 1778. 1781. 1790.

1792. 1802. 1804.

ellyptica GOEZE 1778. 192. 1778.

emarginator O. F. Mürr. 1776. 196. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792.) 18025 1802:

equestris SCHRK. 1803. 171. 1803.

extendens O. E. Mürr. 1776. 141-1776 1781. 1790.

1792711802: 18035 1804E.

Hydrachna flavo-virens, abdomine ovali, octopunctata: furca

rufa: pedibus anticis spinosis. 164. 1780.

Hydrachna furcata GOEZE 1778. 153. 1778.

Hydrachna fusca, abdomine rotundato; striga pone oculos

duplici obsoleta. 174. 1780.

Hydrachna fuscata O. F. Mürr. 1776. 153. 1776. 1781. 1790.

1792. 1802. 1804.

Hydrachna fuscescens, abdomine postice gibbo; cauda plana

bidentata. 195. 1780.

Hydrachna geographica O. F. Mürr. 1776. 143. 1776. 1778.

ZEI ONZ 2 RS OZ NIS O AMEN

globator O. F. MULL. 1776. 197. 1776. 1778. 1781. 1782.

172017921798 21802:

globatrix SCHRK. 1803. 197. 1803.

glomerata SCHRK. 1803. 156. 1803.

Hydrachna grisea, abdomine antice flavescente, postice

tripunctato; cauda plana sinuata. 206. 1780.

—— grisea, abdomine oblongo, postice truncato: punctis

lineolisque obscuris. 209. 1780.

grisea, abdomine rotundato, disco albo; cauda plana

tridentata. 191. 1780.

1002 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Hydrachna grisea, abdomine rotundato, maculis obscuris,

disco albo. 191. 1780.

Hydrachna grossipes O. F. MULL. 1776. 162. 1776. 1778.

1281..1,7202 1 792:91802. 1803: 1802

hexapoda SCHRK. 1803. 144. 1803.

impressa O. F. Mürr. 1776. 204. 1776. 1778. 1781. 1790.

1792. 1802. 1804.

impressa O. F. Mürr. 1781. 146. 1781. 1792. 1803.

1804.

—— integrator O. F. Mürr. 1776. 198. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804. |

—— integratrix SCHRK. 1803. 198. 1803.

lavipes OnE. MULL. 1776) 178. 1776. 177817812 1790:

1792. 1802. 1804.

—— liliacea O. F. MULL. 1776. 180. 1776. 1778. 1781. 1790.

1792. 1802. 1804.

1790. 1792. 1802. 1804.

lunarıs On Bs MOET: 17765 202.1776, 17783 MODE

1729. 1802. 1804.

lumibes OÖ. Fo MULL. 1776. 171. 1776.°1778 17311790!

1792. 1802. 1803. 1804.

Hydrachna lutea, abdomine orbiculari, maculis dorso nigris:

furca rufa .187. 1780.

ovali, maculis dorsi sex nigris: oculis qua-

tuor. 156. 1780.

lutescens, abdomine globoso, dorso maculato; cauda

cylindrica aequali. 210. 1780.

oblongo, antice depresso, strigis duabus

nigricantibus, apice coalitis. 150. 1780.

ovali, maculis lateralibus nigris, media

ignita; tibiis posticis lamellatis. 183. 1780.

Hydrachna maculata O. F. Mürr. 1776. 154. 1776. 1778.

1781: 1790. 17921602. 1808. 1804:

maculata O. F. MULL. 1776; alia spec. 155. 1776. 1778.

1281. 1792. 180271802:

HIST. OVERZ® DE ACAROLOGIE. II. 1003

Onomatologie.

Hydrachna maculata varietas O. F. MULL. 1781. 155. 1781.

maculator O. F. MULL. 1776. 203. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

—— musculus O. F. MùLL. 1776. 151. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

—— mutabilis SCHRK. 1803. 172. 1803.

—— nigro-caerulea, abdomine orbiculari, macula circu-

loque albo. 186. 1780.

nodata O.- E. MüLL.21716. 173.111776.) 1.728, 1781. 1790:

1792. 1802. 1804. 3

obscura Où Er \ Miri 1.220. 91001776 1177617290:

obsoleta On Ber Mure 776. W427 262917762 N78 1

1790. 1792. 1802. 1804. i

orbicularıs O. F. MULL. 1776. 187. 1776. 1778. 1781:

12907 1792. 1802718038304

orbiculata O. F. MULL. 1776. 186. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

ovalis O. F. MULL. 17761495 1776. 1778017811790.

G. O. 1802. 1804.

ovata OSE Minis 1776. iS. 1216.21 BSI 1790:

1792. 1802. 1804. |

papillator O. F. Mürr. 1776. 204. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

pustulator O. F. Mürr. 17726. 20501776.) 1778..1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

retusa SCHRK. 1803. 189. 1803.

rostrata SCHRK. 1803. 190. 1803.

Hydrachna rubra, abdomine gibbere triplici; cauda plana

tridentata. 208. 1780.

gibbo; cauda plana emarginata. 196. 1780.

obovato, postice nigro; cauda flava cylin-

drica,: basi, Coarctata 11921780!

ovali, maculis dorsi quinque nigris: oculis

quatuor. 154. 1780.

—— — — —— — —— tribus nigris: palpis lon-

gissimis: oculis quatuor. 155. 1780.

rotundato, maculis pluribus: oculis inferis.

147. 1780.

1004 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Hydrachna rubra, abdomine rotundato maculis pluribus:

oculis sex. 147. 1780.

rufa, abdomine ovali, dorso macula lunata nigra. 202. 1780.

rufo-fusca, abdomine ovato, disco obsacro, furca rufes-

cente: oculis quatuor. 153. 1780.

Hydrachna sinipes GOEZE 1778. 164. 1778.

sinuator O. F. Mürr. 1776. 206. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

spinipes O. F. MULL. 1776. 164. 1776. 1778. 1781. 1790.

1792. 1802. 1804.

stellaris O. F. MULL. 1776. 207. 1776. 1778. 1781. 1790.

1792.7 180250804"

sternomelaena. SCHRK. 1803. 178. 1803.

strigata O. F. MULL. 1776. 150. 1776. 1778. 1781. 1790.

1292. 1802771804 156.0117 76:

stylata SCHRK. 1787. 207. 1787. 1803.

Hydrachna subfusca, abdomine globoso, strigis nigris: pedi-

bus viridibus. 201. 1780.

Hydrachna tabulator TURTON 1802. 210. 1802.

T. flavum SCHRK. 1802. 177. 1802. 1803.

1792. 1802. 1804.

— tricuspidator O. F. MULL. 1776. 208. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

truculenta GOEZE 1778. 209. 1778.

truncatella O. F. MULL. 1776. 209. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

—— tubulator O. F. Mürr. 1776. 210. 1776. 1778. 1781. 1790.

1792. 1804.

—— umbrata O. F. Mürr. 1776. 147. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

— undulata O. F. MULL. 1776. 156. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1804.

ustulata SCHRK. 1803. 186. 1803.

Hydrachna variegata, abdomine subquadrato, maculis albi-

dis, caeruleis, fuscisque. 189. 1780.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1005

Onomatologie.

Hydrachna vernalis O. F. Mürr. 1776. 165. 1776. 1778. 1781.

17207 17923 18025180

—— versicolor O. F. MULL. 1776. 189. 1776. 1778. 1781.

1790. 1792. 1802. 1803. 1804.

Hydrachna virens, abdomine ovato, compresso, supra plani-

usculo, subtus carinato: furca lutea: palpis inferis.

149. 1780.

—— virescens, abdomine ovali, disco saturato: furca rufa.

165. 1780.

viridis, abdomine depresso, antice emarginato, fascia

media alba. 188. 1780.

globoso, dorso maculato, oculis rubris;

cauda cylindrica, basi coarctata. 197. 1780.

immaculato; cauda plana integra. 198. 1780.

ovato, compresso, supra sulcato, subtus

carinato: palpis inferis. 151. 1780.

Hydrachnae. Hydr.ellae. 1781. 1783. 1791.

Hydrachne. Hydr.ellae. 1792. Hydr. 1792. 1795. 1796.

180271803, CI 15042E:

—— blanchâtre. 191. 1792. 1804.

brunätre. 153. 1804.

clavicorne. 167. 1792. 1804.

crassipede. 161. 1792. 1804.

crétacée. 152. 1792. 1804.

échancrée. 196. 1792. 1804.

effacée. 174. 1792. 1804.

elliptique. 192. 1792. 1804.

enfoncée. 140. 1804 L. 146. 1792. 1804. 204. 1792.

1804.

ensanglantee. 142. 1792. 1804.

entiere. 198. 1792. 1804.

essuyeuse. 204. 1792. 1804.

etendue. 141. 1804.

étoilée. 207. 1792. 1804.

géographique. 143. 1792. 1804.

globuleuse. 197. 1792.

grossipede. 162. 1792. 1804.

—— latipéde. 178. 1792.

HARE

1006 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Hydrachne latipéde. 178. 1804.

liliacée. 180. 1792. 1804.

longicorne. 181. 1792. 1804.

—— lugubre. 201. 1792. 1804.

lunaire. 202. 1792. 1804.

lunipede. 171. 1792. 1804.

maculee. 154. 1792. 155. 1792. 203. 1792. 1804.

mamelonnée. 204. 1792. 1804.

noduleuse. 173. 1792. 1804.

obscure. 153. 1792.

ombrée. 147. 1792. 1804.

ondulée. 156. 1792. 1804.

orbiculaire. 187. 1792. 1804.

orbiculee. 186. 1792. 1804.

ovalaire. 175. 1792. 1804.

ovale. 149. 1792. 1804.

plane. 188. 1792. 1804.

pointue. 195. 1792. 1804.

printaniere. 165. 1792.

printanniere. 165. 1792. 1804.

pustulée 205. 1792. 1804.

rayée. 150. 1792. 1804.

sinuée. 206. 1792. 1804.

souris. 151. 1792. 1804.

spinipede. 164. 1792.

spinipede. 164. 1804.

surnoise. 147. 1792. 1804.

torris. 183. 1792. 1804.

tricuspidee. 208. 1792. 1804.

trifourchue. 176. 1792. 1804.

trompette. 192. 1792. 1804.

tronquée. 209. 1792. 1804.

tubulée. 210. 1804.

tubuleuse. 210. 1792.

versicolor. 189. 1792. 1804.

Hydrachne. Hydr. 1799 S.

Hydrachnées. Hydr. 1800.

Hydrachnellae LATR. 1802; p. 36. Hydr.ellae. 1802. 1804..

AT TTT]

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1007

Onomatologie.

Hydrachnelles. Hydr.ellae. 1803. 1804.

Hydrachnes. Hydr.ellae. 1804. Hydr. 1804 L.

Hydrachnés. Hydr. 1802 W.

Hydracna Cuv. 1800. Hydr. 1800. 1801.

Hydracna aquatica (L. 1758). 140. 1801.

cruenta (O. F. MULL. 1776). 142. 1801.

Hydracne. Hydr. 1801.

étendue. 141. 1792.

Hydracnellae. Hydr.ellae. 1802.

Hydracnelles. Hydr.ellae. 1802.

Hydracnés. Hydr.ellae. 1798.

Hydrarachna Herm. 1804. Hydr. 1804 H.

Hydrarachna erythrocephala HERM. 1804. 157. 1804.

extendens (O. F. MULL. 1776). 141. 1804.

fuscata HERM. 1804. 169. 1804.

geographica (O. F. Müll. 1776). 143. 1804.

globulus HERM. 1804. 142. 1804.

histrionica HERM. 1804. 170. 1804.

impressa (0. F. MULL. 1776). 146. 1804.

liliacea (O. F. MULL. 1776). 180. 1804.

longipalpis HERM. 1804. 159. 1804.

lumpes (O. F. Mürr. 1776). 171. 1804.

lutescens HERM. 1804. 185. 1804.

maculata (O. F. Mürr. 1776). 154. 1804.

maculator (O. F. MULL. 1776). 203. 1804.

spinipes (O. F. MULL. 1776). 164. 1804.

undulata (0. F. MULL. 1776). 156. 1804.

versicolor (O. F. Mürr. 1776). 189. 1804.

Hydrarachne. Hydr. 1804 H.

arlequin. 170. 1804.

enfumée. 169. 1804.

erythrophthalme. 157. 1804.

globule. 142. 1804.

jaunâtre. 185. 1804.

longipalpe. 159. 1804.

Imab-koma. 140. 1776.

1008 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Imak-boma. 141. 1780.

Indiaansche Myt. 53. 1769.

Indianische Milbe. 53. 1775.

Insect (Du). 2472 1748; 268. 1772: 1774) 1719. 2725 1790:

71%

Insect (Eng.). 98. 1764. 119. 1763. 137. 1755. 142. 1758.

268. 1/03. say 760: 1761: 17625 WCE 705291775:

Insect (Ned.). 98. 1770. 268. 1763. 1779.

Insect (Noor.). 137. 1753.

Insecte. 38. 1796. 39. 1796. 1804. 142. 1758. 211. 1768. 241.

1730. 248. 1768. 268. 1755. 1770. 1771.

Insecte de la peau des galeux. 268. 1757.

Insecten-myt. 3. 1766 R. 1767 R.

Insect of the itch. ‘268. 1771. :1798.

Insect on snails. 77. 1771 A.

Insect op de korken van flessen in kelders. 237. 1760. 1778.

Insectum. 26. 1702. 42. 1772 B. 119. 1776. 268. 1757. 1762.

WSS NITE MITT SANT RSE:

Insectum casei. 243. 1691.

Insekt (Dui.). 137. 1754. 211. 1765. 1776. 248. 1765. 267.

1776. 268. 1783. 1790.

Itch acarus. 268. 1763. 1773.

animal. 268. 1763. 1773.

mite. 268. 1763.

Ixode. Ix. 1795. 1796. 1802. 1803. 1804 L.

des buissons. 58. 1804 L.

du rhinocéros. 66. 1804 L.

égyptien. 45. 1804 L.

espagnol. 45. 1804 L.

nigua. 47. 1804.

reduve. 42. 1804 L.

réduve. 64. 1804.

ricin. 42. 1804 L.

Ixodes LATR. 1795. Ix. 1795. 1796. 1802. 1804 L.

Ixodes aegyptius (L. 1758). 45. 1804 L.

hispanus (F. 1787). 45. 1804.

nigua (DE GEER 1778). 47. 1804.

reduvius (L. 1758). 42. 1804 L.

HIST: OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1009

Onomatologie.

Ixodes rhinocerotis (DE GEER 1778). 66. 1804 L.

vicinus (L. 1758). 42. 1804 L.

vicinus OLIV. 1797. 64. 1797.

sylvaticus (DE GEER 1778). 58. 1804 L.

Jatebuca. 57. 1804.

Jatebucu. 57. 1775.

Johannisbeermilbe. 78. 1775 M. 1781 S. 141. 1787. 1804 P.

Jordluus. 137. 1784.

Junge Hummelmilbe. 70. 1776.

Kaas-maai. 227. 1766.

Kaas-myt. 227. 1766. 1769.

Kaasmijt. 227. 1760. 1775. 1802.

Käferartige Milbe. 286. 1781. 1790. 1803.

Kaäterlaus. 3.1775 M 1788.G 22571778.

Kätermilbe. 3. 1775 Fü, M.122767G211 7287ER. 10783" Ge 12784;

1787 HH: 1790XBX WONEN ZO8MVE 1808 K.-S..22.:1778.

292. 1787. 297: 17275. 718839917872

Käsemade. 227. 1747. 1752.

Käsemiete. 243. 1774.

Käsemilbe. Acar. 1776 S. 227. 1775. 1776. 1778 enz. 245.

1804.

von Schweizer-Käse. 227. 1749.

Kässmilbe. 227. 1775.

Käsz Miete. 227. 1734.

Käszmülbe. 231. 1687.

Käszwurm. 227. 1758.

Kampernoelje-myt. 292. 1769.

Kanalmilbe. 32. 1783. 33. 1783. 36. 1775.

Karapat. 57. 1768. 1769 V.

Karapata-Laus. 57. 1777.

Karapate. 50. 1778. 1791.

Karmosinmilbe. 211. 1781. 1803.

1010 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Karmosinrothe Wassermiete. 141. 1803.

Kasemilbe. 227. 1787.

Keulenhörnige Wassermiete. 193. 1803.

Keulenhorn. 167. 1778.

Kevermyt. 3. 1767 R.

Killib-Innua. 268. 1776. 1780.

Klaa-Mak. 268. 1765. 1767.

Klaamark. 268. 1775.

Klaanak. 268. 1776.

Klaanek. 268. 1793.

Klamask. 268. 1759.

Klädmask. 268. 1780.

Klaomask. 268. 1754.

Klämask. 268. 1761.

Kleider Milbe. 26. 1803.

Kleine braune Wasserspinne. 177. 1761.

en roodverwige spin. 137. 1737.

fluweelroode Aard-spin. 137. 1766.

Myt in de aarde. 232. 1766.

roode spin. 135. 1760.

waterspin. 142. 1766. 172. 1766.

met zwarte cieraden. 143. 1766.

rothe Milbe. 139. 1780.

Rietlaus. 42. 1777 P.

— Wassermilbe. 140. 1778. 142. 1791.

Wasserspinne. 142. 1758. 147. 1798.

rothfärbige Spinne. 137. 1752.

scharlachfarbige Spinne. 137. 1778.

Spinne. 208. 1761.

Kleines Strauchmilblein. 78. 1781.

Strausmilbchen. 78. 1781 Fi.

Kleine Weidenrosenlaus. 74. 1758.

Klippemid. 101. 1775.

Klumpfuss. 162. 1778.

Knobbelpoot. 277. 1769.

Knotenfüssige Milbe. 278. 1781. 1803.

Knotenfuss. 173-1773) 277. 1715:

Knotty legged acarus. 277. 1773.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1011

Onomatologie.

Körnchen. 199. 1764.

Kohlmeisenmilbe. 258. 1781.

Korreltje. 199. 1770.

Kôproc. 42. 1768 J.

Krätzemilbe. 268. 1798.

Krätzinsect. 268. 1799.

Krätzmilbe. 268. 1778. 1783. 1786. 1787. 1789. 1790. 1791,

1794. 1794. 1796. 1801. 1803.

Kräze-Milbe. 268. 1803.

Kräzethierchen. 268. 1761.

Kratzemilbe. 268. 1794.

Krid-Orm. (268: 1763) 1265% 17.76:. 1798. \

Kpörov. 42. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

Kroton. 42. 1769 H. 1775 M.

Kpotovoc 42. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

Kopórwv. 42. 950. 1180. 1552. 1588. 1602. 1604. 1618. 1623.

1638. 1644. 1702. 1717. 1735. 1748. 1754. 1756. 1769.

176847 1274 Gel Za Ba leo:

Kovrwv. 42. 1677.

Kühmilbe. 42. 1793 D.

Kugelförmige Wassermiete. 197. 1803.

Kugelwasserspinne. 197. 1782.

Kugler. 197. 1778.

Kuhmilbe. 42.1775 MINE 1183 GP 1791 E.11728 AM

Kuhtecke. 42. 1730.

Kuvapura. 42. 1180.

Kuvvopta. 42. 1768 J.

Kuvopvta. 42. 1180. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

Kuvogatothg. 42. 1180. 1602. 1604. 1618. 1623. 1638. 1644.

162272. 1168. ]. IZZAKG:

Kuvopöarorng. 42. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

Länglichtrunde Wasserspinne. 192. 1778.

Täusgen. 12.1752.

der. Insekten: “3. 1/52:

Lancinista. 42. 1677.

1012 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Landkarten-Wasserspinne. 143. 1778.

Langfüssige Wassermiete. 161. 1803.

Langhörnige Milbe. 104. 1803.

Langhorn. 101. 1775. 1803. 181. 1778.

Langhornigte Milbe. 104. 1781.

Large dog Tick. 47. 1763.

Laufende Käferlaus. 3. 1778 F. 1791 F.

Laufkäfermilbe. 22. 1803.

Laus. 3. 1761 S. 1767 G. 1774 M. 15. 1792. 120. 1776. 142.

1778. 200. 1776. 211. 1776. 247. 1774. 249. 1720. 268.

17,792 Wigs:

an Ameisen. 10. 1756.

auf den Kefern. 3. 1730.

Rehböcken. 42. 1730.

der Canarien-Vögel. 26. 1730.

Tiegerthiere. 63. 1730.

in Zuckerzeug. 243. 1756.

vom Staaren. 253. 1730.

von der Turtel-Taube. 26. 1730.

eimer Henne. 26. 1730:

Leichenmilbe. 244. 1781.

Lepidopterine Mite. 97. 1794.

Lepte. Lept. 1796. 1802. 1804.

Leptus LATR. 1796. Lept. 1796. 1802. 1804.

Leptus phalangii (DE GEER 1778). 211. 1796.

Lerchenmilbe. 26. 1781 S.

Libellenmilbe. 199. 1783.

Lies. 268. 1604.

Lilienwasserspinne. 180. 1778.

Limnochare. Limn. 1796. 1803. 1804.

Limnochares LATR. 1796. Limn. 1796.

Limnochares aquaticus (L. 1758). 140. 1796.

(Linobiidae. p. 699.)

Linsenförmige Wassermiete. 187. 1803.

Little black garden-Acarus. 5. 1773.

bladder of water. 268. 1703.

scarlet spider. 137. 1763. 1773.

Longicorne. 101. 1789.

REESE

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1013

Onomatologie.

Loopende luis op de Aard- of Mest Torren. 3. 1769 H. 22.

1.269:

Louse. Acar. 1763 D. 12. 1758. 58. 1785. 1786. 142. 1774.

249. 1771.

Louse of Insects. 3. 1758.

the bat. 28. 1764.

— Beetle 3.1258. 11763.

—— —— chafinch. 256. 1771.

—— —— starling. 253. 1771. 1773.

woodpecker. 260. 1771.

on ants. 10. 1743. 1744. 1754. 1771. 11. 1771.

beetles) 3. me

humble-bees. 3. 1771 A.

sweet meats. 243. 1743.

Touyette. 42. 1768 Vi 17692 Val DN ZE VO Vz

1804 L.

Lozenge Acarus. 60. 1789.

Euis 3.217672 K. 11. 1738. 58. 787s 14201766) 2271760!

1769. 249. 1760. 1718. 268. 1767.

der Meezen. 258. 1769.

Luisje. 142. 1766. 248. 1776.

der kanarievogels. 26. 1769.

Luis op de Aardkever. 3. 1767 R.

Doodgraaver. 3. 1767 R.

hen. 26.1760. 1278:

hommels. 3. 1760 B. 1778 B.

op den leeuw. 67. 1760. 1778.

spreeuw. 253. 1760. 1778.

—— tijger. 63. 1760. 1778.

— de tortelduif. 26. 1760. 1778.

—— drogeryen. 227. 1778.

hommels. 3. 1767 R.

—— mieren. 10. 1744. 1760. 1778. 11. 1760. 1778.

—— paardevliegen. 3. 1767 R.

—— slakken. 77. 1760. 1778 B.

—— suikergebakken. 243. 1744. 1760. 1778.

vlooien. 227. 1778.

van de luizige tor. 3. 1760 B. 1778 B.

1014 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Luis van den vledermuis. 28. 1770.

Lungenmoosmilbe. 213. 1781. 1803.

Luys der hoorntorens. 3. 1738.

Euyske. 19.517827:

der Insekten 23.1789.

Maade (Ned.). 227. 1769.

Made (Ned.). 231. 1690.

(Dure 117267.

in den Cabinets. 242. 1756.

dürrer Frucht. 243. 1756.

—— trockenem Fisch. 243. 1756.

Fleisch. 243. 1756.

Mählmilbe. 227. 1761.

Mäuschen. 151. 1778.

Mäuselaus. 99. 1781. 1803.

Mahl 227. 1761: 1769.

Maisen-Laus. 258. 1730. 1775.

Mala 231% 317774:

Marginated-sided stone acarus. 297. 1773.

Maulwurfsmilbe. 211. 1803.

Maus Milbe. 24. 1803.

Meal acarus. 227. 1763.

Meat. 227. 1769.

Meelmid. 227. 1775. 1776.

Meelmide. 227. 1793.

Meel-Miete. 227. 1734.

Meelmilbe. 245. 1804.

Mehlmal. 231. 1781.

Mehlmiete. 227. 1778.

Mehlmiethe. 227. 1778.

Mehlmilbe. 227. 1759.41 761.1767. (1-774. 1775 777. 1778;

1783. 1785. 1790. 1801: 1803. 242; 1786.:268..1767..1275.

Mehlwurm. 227. 1758.

Meisenlaus. 258. 1775. 1776.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1015

Onomatologie.

Melkemark. 237. 1775.

Melkemid. 237. 1775.

Melkmyt. 237. 1769.

Melwe. Acari. 1803.

Menschengesicht. Hydr.ellae. 1776.

Menschenlarve. Hydr.ellae. 1776.

Merkub-koma. 248. 1776. 1780.

Meyt. 268. 1717. 1735. 1754. 1756.

Mid. Acar. 1772 B. 1775 H. 231. 1765. 268. 1764.

Mida. Acar. 1786 S.

Midde. Acar. 1797.

Mide. Acar. 1793 B.

meel PPT i TASS).

Midas. Acar. 1704. 1721. 1732. 123. 1704. 1720. 1732. 227.

1704s 172121732. 2177218

Miete. Acar.) 1774 1B.) 2271752) 17885) 17911793) 1797.

12992718027 180327 268. 7ASMELBSR 1793217972), 1799.

1801. 1803.

im: Meel., 227. 1765:

Miethen (groep). Acari. 1803.

Miide.»227. 1779. 268.1779.27211221752.

(Milbe. Acar. 1660.)

Milbe. Acar. 1761 P. S. 1166. S..enz. 3.21766,5:.1774 B:

MGS. Geil. 1710.,28..12942 1790.40. 1771641373 7665

_ 141. 1766. 142. 1776. 146. 1776. 184. 1776. 227. 1753.

IAE 17270: 01776 017080179923 017592341776;

237. 1759. 1776. 243. 1759. 245. 1779. 246. 1794. 1796.

241. 1.2.29. 2485 1776s 1782. Acar. 1797. 1802-1803:

262. 1775. 264. 1775. 267. 1776. 268. 1766. 1774, 1775.

122612788. 1789. 21790 1220:.217291231721891729221792:

7952172: 1790;

Milbe an kleinen Vögeln. 253. 1783. 1789.

auf alten Schweineblasen. 243. 1775.

Habermehl. 231. 1775.

Mandeln. 243. 1775.

— der Stubenfliege. 248. 1783.

Milben (groep). Acari. 1795 S. 1796. 1798. 1801. 1803 A. S.

(fam.) Tyr. 1759.

1016 - DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Milbenmilbe. 70. 1790. 227. 1781.

Milbenspinne. 85. 1803 A.

Milchmilbe. 237. 1775. 1790. 1803.

Mite (Fra.). Acar. 1704. 1721. 1732. 1762. 1765 M. Par:

1804 H. 26. 1781. 1782. Ix. 1802. 85. 1804. 123. 1704.

1720. 1732. 1804. 138. 1804. 139. 1804 L. 148. 1804.

199. 1804. 211. 1804. Tyr. 1802 1803. 1804. 227. 1694.

1204 717212717272 A732 31742211765. 1769 ZE anes

ZZZ O7 17995 18027018038 2314 17862 1743

1768. 243. 1789. 244. 1789. Acar. 1797. 1798. 1799.

268. 1788. 1789. 1793. 1797. 1799. 1801. 1803. 269.

1804. 277. 1804. 292. 1804.

Mite: (Eng,). Acar. 1763 D. 1764 D.1771 ASS 775: ME 1477

Bl. 1786 W. 85. 1668. 1677. 227. 1668. 1677. 1725. 1762.

1769 1771. 1788. 1791. 1292: 1179951 1802771803772312

1771232. 1668. 1677. 237. 1668. .111677.\ 243:21271.2268:

1708917102 17562 1801118034277 016682016077!

Mite à écailles. 96. 1804.

among figs. 242. 1712.

à pinces. 123. 1733.

aquatique. 140. 1804. 197. 1780.

à tache. 192. 1778.

Mite chélipède. 254. 1804.

ciron. 227. 1802.

coleoptrée. 297. 1802.

crassipede. 5. 1804.

dans les cabinets des curieux. 242. 1754. 1765. 1774.

poussières de dreche. 231. 1765. 1774.

de gruau d’avoine. 231. 1765. 1774.

d'automne. 122. 1804.

de chair morte. 243. 1754.

farine. 227. 1764.

—— —— figues. 98. 1765. 1774. 242. 1765. 1774.

fromage. 233. 1765! 16. 1791.

fruits secs. 243. 1754.

la chauve-souris. 28. 1804.

conferve. 282. 1789. 1792.

corneille. 264. 1789.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II.

Onomatologie.

dela farıne. 227% 1789. 1804.

fermentation. 232. 1789.

Valgue marine. 118. 1779.

Valouette. 26. 1789.

la mésange bleue. 258. 1789.

mousse. 277. 1789.

poule. 26. 1804.

tremelle. 286. 1789.

trémelle. 286. 1789.

vigne. 78. 1789.

l’hirondelle. 27. 1804.

poisson mort. 243. 1754.

des baies. 78. 1802 W.

bois. 78. 1789.

bourdons. 3. 1804 L.

cadavres. 18. 1804. 244. 1789. 1792.

caves. 5. 1804.

champignons. 292. 1789.

chauve-souris. 28. 1789.

coleopteres. 3. 1762. 1764 G. 1799.

coleopteres. 3. 1789.

coléoptères. 3. 1802 W. 1804 H.

cousins. 148. 1789.

faucheurs. 211. 1789. 1802. 1804.

graminées. 91. 1789.

Echens 277. 1789!

limagons. 77. 1789.

mites. 227. 1789.

moineaux. 255. 1798.

mouches. 248. 1789. 1802.

olseaux. 255. 1798.

petits oiseaux. 253. 1804.

pierres. 223. 1789.

pucerons. 30. 1802 W. 139. 1789.

rayons de miel. 237. 1804.

rivages. 105. 1789. 1792.

saules. 78. 1789.

gale. 268. 1789. 1798. 1802. 1804.

1017

1018

Mite

parti

DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

des tortues. 55. 1789.

destructeur. 242. 1789.

destructive. 242. 1792.

dimidiée. 231. 1704.

domestique. 243. 1804.

du chardoneret. 26. 1789.

lait! 23u 11789!

—— Lichen. 6. 1792.

des hêtres. 299. 1789.

de terre. 6. 1789.

— merle a collier. 44. 1789.

—— pic moyen. 262. 1789.

—— rhinocéros. 66. 1804 L.

—— sureau. 85. 1789.

varec. 23. 1789.

fileuse. 85. 1804 L.

gymnoptere. 120. 1802. 125. 1802.

in bacon 243. 1696.

cabinets of the curious. 242. 1743.

— cheese. 230. 1771. 231. 1665.

— flesh. 243. 1696.

oatmeal dust. 231. 1664.

longicorne. 101. 1802 W.

on dryed figs. 243. 1743.

on dryed flesh. 243. 1743.

on dryed fruits. 243. 1743.

passerine. 255. 1802.

pique. 47. 1788. 1804.

puceron. 30. 1792.

réduve. 42. 1802 W. 1804 L.

ricin. 42. 1802 W.

ricinoide. 42. 1804 L.

rouge. 139. 1773.

1744.

1754.

Mites (Fra.) (groep). Acari. 1771. 1800. 1802 L. 1804 H. L.

aquatiques. Hydr.elles. 1796. 1802. 1804 H. L.

Mite

des petits oiseaux. Avic. 1804.

domestiques (fam.). Tyr. 1804.

spinitarse. 229. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1019

Onomatologie.

Mite tisserand. 85. 1798. 1802 W.

tisseranne. 85. 1804 H.

—— tortue. 29. 1789. 1790. 1792.

—— vagabonde. 243. 1765. 1774. 277. 1765. 1774.

vegetative. 32. 1804. 33. 1804.

MitonssAcar. 17045172 MSD 2278 1704.71721.17325 1221:

Mitte. Acar. 1769 V. 1771 G. 1778 G. 1783 G. R. 1784 S.

1788 S. 1788. R271790702 1792 My Pst 17721,.G.17781G:

Ix 1801. 47. 1278. 56. 1228. 71..17217G..1778-G.:85.

1778. 120. 1778. 1804. 142. 1771. 1778. 143. 1778. 148.

1778 211, 1221.92 172852274 1762 2476801769 1770:

Wi 1725. 17288 NAO NSS. 0417070233 0417740237:

1778. 1789. 241. 1778. 242. 1789. 243. 1778. 247. 1744.

1771. 1778. 248. 1771. 1778. Acar. 1802. 251. 1800.

268. 17715-1790), 2772217282 292.6 i778:

Mitte a écailles. 96. 1778.

a longues antennes. 101. 1792.

alsacienne. 42. 1792 M.

américaine. 47. 1792.

a pattes rousses. 42. 1792 M.

appendiculée. 213. 1792.

aquatique a ailerons. 296. 1778.

ronde. 142. 1778.

rouge. 142. 1773. 1778. 146. 1778.

à queue. 192. 1778.

a rebord. 292. 1778.

auréolée. 48. 1792.

brune des mouches. 248. 1762. 1764. 1785. 1788. 1799.

1800.

ciron 1227. 1792:

coléoptère. 297. 1792.

crassipède. 5. 1792 M.

cuirassée. 292. 1797.

de cayenne. 57. 1792.

de la dysenterie. 237. 1792.

farine. 227. 1778.

gale. 268. 1778. 1792.

l’alouette. 26. 1792.

BALL EEL

1020

DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Mitte de la poule. 26. 1778.

KEREN

vigne. 78. 1792 M.

Vécorce des arbres. 277. 1778. 1804.

Leipsic 42591792: M.

Viguane. 48. 1792.

denticulée. 71. 1792.

de Phalangina. 211. 1792.

Mitte des baies. 78. 1792 M.

PEPE Cees eee her ee

Batates. 119. 1792.

boeufs. 42. 1801 L.

bourdons. 3. 1778 G.

buissons. 58. 1778. 1804 L.

champignons. 292. 1792.

coccinelles. 267. 1789.

coleoptères. 3. 1785.

coléopteres. 3. 1788.

coléoptères. 3. 1784.

demoiselles. 199. 1778.

faucheurs. 211. 1778.

feuilles. 21. 1789. 1792.

fneus.)23. 1792.

graines. 78. 1792 M.

gymnoptères. 146. 1792.

limagons. 77. 1792.

livres. 95. 1792.

Mittes. 70. 1792.

moineaux. 255. 1778. 1792.

mouches. 8. 1789. 1792. 248. 1778. 1792.

mousses. 248. 1792. 277. 1792. 280. 1789.

petits oiseaux. 253. 1778.

pucerons. 139. 1778.

roches. 223. 1792.

tremelles. 286. 1792.

ulcères galeux. 268. 1801.

de Zottera. 118. 1792.

Mitte domestique. 243. 1771. 1778. 1792. 1804.

du chardonneret. 26. 1792.

—— —— fromage. 227. 1791.

HIST!) OVERZY DY ACAROLOGIE. PII. 1021

Onomatologte.

Mitte du gramen. 91. 1792.

lait. 237. 1792:

lanier écorcheur. 41. 1789.

— Phaeton. 261. 1792.

phalangium. 211. 1792.

Rhinoceros. 66. 1778. 1788.

saule. 78. 1792 M.

sureau. 85. 1792.

Zostera. 118. 1792.

écarlate. 211. 1792.

égyptienne. 45. 1792.

éléphantine. 51. 1792.

faucheur. 221. 1778. 1804 L.

féconde. 90. 1792.

fileuse. 87. 1778. 227. 1797.

géniculée. 277. 1792.

grosse. 57.112792:

indienne. 53. 1792.

jaune. 74. 1792.

leucure. 14. 1792.

longicorne. 101. 1792. 104. 1789.

mourante. 113. 1792.

ondée. 61. 1792.

pallipede. 44. 1792.

paresseuse. 211. 1792.

Pique. 47. 1778.

Tayeen 54. 1792.

reduve 42. 1776.Gs 1788 7R217922M:

ricinioide. 42. 1778 G. 1792 M.

rouge. 93. 1792.

rouge des mouches. 120. 1762. 1764. 1785. 146. 1762.

1764. 1799. 1800.

rude. 274. 1792.

Mittes (groep). Acari. 1778. 1797. 1800. (fam.) Tyr. 1778.

1804. Avic. 1778.

aquatiques. Hydr.ellae. 1778.

d'eau. Hydr.ellae. 1771.

des oiseaux. Avic. 1778.

"DREIER COUR Eisai

1022 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Mitte sangsue. 42. 1792 M. 57. 1792.

satinée aquatique. 140. 1778.

terrestre. 138. 1778.

sauterelle. 258. 1792.

sirom. 227: 1792:

soyeuse. 274. 1792.

testudinée. 29. 1792.

tique. 42. 1792.

tisserand. 85. 1792 M.

ulcerante. 268. 1792.

ulcereuse. 268. 1792.

vegetative, 32.1778. 1792: 333.11 7i78:

vert dorée. 48. 1792.

vibrante. 57. 1792.

Mjöl-mal. 231. 1774.

(Mole. Acar. 1660.)

Mor, Acar. 177220. 227. 17172917178:

Mobile. 113. 1789.

Modermilbe. 242. 1781. 1803.

Moll. Acari. 1803.

Mondfüssige Wassermiete. 171. 1803.

Mondfuss. 171. 1778.

Mondwasserspinne. 208. 1778.

Moorschnepfenmilbe. 243. 1804.

Moosmilbe. 277. 1781. 292. 1783. 293. 1803.

Mosca canina. 42. 1774 G.

Mot (Noo)! 227. 2117792.2312 1265. 1787.

Mouche. 227. 1742.

Moucheron sauteur. 57. 1760.

Miube. “221. 91769:

Mückenmilbe. 125. 1781. 1803.

Mülbe. Acar. 1752. 227. 1752.

Musca canina. 42. 1588.

Mushroom yellow acarus. 113. 1773.

Myt. Acar: 1765 P. 762R! 1769s Vill 775 (Maal BIE

1779 R. 1781 R. 3. 1767 K. 1769 H. 44. 1769. 95. 1760.

1778. 227.1769. 1177017855 2301760: AAE NZ IENS ZE

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1023

Onomatologre.

1787. 242. 1769. 248. 1769. Acar. 1802. 262. 1769.

264. 1769. 268. 1769.

Myt der boomen. 78. 1769 V.

honden. 42. 1769 V.

kanarievogels. 26. 1769.

ossen. 42. 1769 V.

planten en kruiden. 85. 1766. 1767.

schapen. 42. 1769 V.

schildpad. 46. 1771.

torren. 3. 1769).

tuinen 5.2.1262.

vinken. 255. 1769.

wien. 23.217018

zostera. 118. 1781.

zywormen. 1. 1769.

Myte (Fra.). 227. 1769.

Myt in de kabinetten der liefhebbers. 242. 1744. 1760. 1778.

Haveren-gort-stof. 231. 1760. 1778.

het meel. 227. 1276.

kaas. 231. 1680.

—— Mout-stof. 231. 1760. 1778.

spek. 248. 1697.

vlees. 243. 1697.

Mytken. Acar. 1737. 227. 1737.

Myt op gedroogde visch. 243. 1744. 1760. 1778.

vrugten. 237. 1760. 1778. 243. 1744. 1760.

Leda,

Karla

1778.

gedroogd vleesch. 243. 1744. 1760. 1778.

hommels. 3. 1767 R.

paardevliegen. 3. 1767 R.

vijgen. 95. 1760.

van de Kaas. 227. 1769:

den citroenboom. 100. 1771.

— de raazende schurft. 268. 1769.

— Haveren-Meel. 231. 1769.

—— het oude graan. 227. 1769.

— Moutstof. 231. 1769.

1024 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

(Nag-Miete. Acar. 1734. 1740.)

Nashornmilbe. 66. 1783.

Nat. Acar. 1779 R. 1781 R.

Notaspe. Oribatei 1804. Not. 1804.

acrome. 298. 1804.

ailé. 296. 1804.

cassidé. 37. 1804.

chatain. 279. 1804.

clavipède. 284. 1804.

corynopède. 283. 1804.

deux-poils. 281. 1804.

horrible. 273. 1804.

huméral. 292. 1804.

paresseux. 275. 1804.

tégéocrane. 288. 1804.

théléprocte. 291. 1804.

Notaspis Herm. 1804. Oribatei 1804. Not. 1804.

Notaspis alatus (SCHRK. 1803). 296. 1804.

acromios HERM. 1804. 298. 1804.

bipilis HERM.-père. 1804. 281. 1804.

cassideus HERM. 1804. 37. 1804. -

castaneus HERM. 1804. 279. 1804.

clavipes HERM. 1804. 284. 1804.

coleoptratus (L. 1758). 297. 1804.

corynopus HERM. 1804. 283. 1804.

horridus HERM.-pere. 1804. 273. 1804.

humeralis HERM. 1804. 292. 1804.

segnis HERM. 1804. 275. 1804.

tegeocranos HAMMER 1804. 288. 1804.

tegeocranus HERM. 1804. 288. 1804.

thelebroctos HAMM. 1804. 291. 1804.

theleproctus HERM. 1804. p. 91. 291. 1804.

ER BEI

Oeuf. 145. 1799. 199. 1778. Oevermyt. 105. 1769 H. 1770.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1025

Onomatologie.

Okok. 227. 1780. 268. 1776.

Olyphants-Luis. 51. 1769.

Omzwervende myt. 277. 1760.

Ongedierte. 268. 1779.

Ontuig. 36. 1769.

Oogst-Weegluis. 122. 1756. 1769. 1770.

Oribata Latr. 1802. Orib. 1802, ook p. 810.

geniculatus (L. 1758). 277. 1802.

Oribate. Orib. 1802. 1803. 1804.

(Oribatei, p. 766.)

Ostmid.2227. 17753 1276:

Ostmidde. 237. 1799.

Ostmide. 227. 1793.

Pallipede. 44. 1789.

Parasite (Fra.). Par. 1795. 120. 1789.

(Parasitinae, p. 41.)

Parasitus LATR. 1795. Par. 1795.

Parasitus coleoptratorum (L. 1758). 3. 1795 L. R.

Patata-Louse. 57. 1725. 119. 1725.

Patatesmilbe. 119. 1776.

Patat-lôss. 119. 1800.

Patatte-Luis. 57. 1765. 119. 1770. 1786.

Patattes-luis. 119. 1718. 1763. 1769.

Pactat 119217961799;

Pedecello. 268. 1560. 1605.

Pedicello. 268. 1585. 1594. 1597. 1600. 1602. 1604. 1618.

11623. 1638. 1644. 117227 17651778 1776;

Pedicellus. 268. 50. 60. 1585. 1598. 1594. 1597. 1600. 1653.

1657. 1658. 1660. 1665. 1690. 1702. 1717. 1718. 1735.

174801254. 17565 175221759 112.685 11693017228 79.

Pedicillus. 268. 1728.

Pediculus. 3. 1683. 11. 1728. 12. 1737. 28. 1754. 45. 1602.

1618. 1623. 1638. 1644. 123. 1777. 248. 1683. 268. 60.

1810115833... 1539 XenZ.

Pediculus abdomine orbiculato linea alba, scutello trilobo,

rostro albo. 56. 1759.

1026 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Pediculus acaroides PALL. 1772. 62. 1772.

acaroıdeus PALL. 1784. 62. 1784.

Pediculus agrestis. 42. 1602. 1618. 1623. 1638. 1644.

Pediculus bombyliorum. 3. 1738.

Pediculus canınus L. 1758. 42. 1754. 1758. 1759.

cerambycinus ScoP. 1763. 239. 1763. 1789.

coccineus Scop. 1763. 211. 1763. 1789.

gryllotalpae F. 1777. 125. 1777. 1794. 1802.

Pediculus in cimicibus aquaticis. 142. 1740.

insectorum. 3. 1737.

volatilium. 3. 1746. 1754. 1759.

manuum. 268. 1602. 1608. 1656.

Pediculus muscae. 243. 1759.

Pediculus muscae fenestralis GOEZE 1776. 248. 1776.

Pediculus muscarum. 22. 1759.

Pediculus musculi SCHRK. 1781. 99. 1781. 1789. 1790. 1802.

1803.

opilionis O. FE. Murr. 1776. 211. 1726.

ovinus L. 1758. 42. 1758.

Pediculus palpebrarum. 268. 1310.

Pediculus pari L. 1758. 258. 1760. 1767.) 1769.217225.1281%

12827. 17891790.2129421802:

pari majoris L. 1759. 258. 1740. 1759. 1775.

pari palustris Scop. 1772. 258. 1772. 1776. 1779.

ricinoides L. 175856. 11758. 1760. 1762. "1767017691

IZZO BG. 1817872717902 17942281801@318022

ricinoides F. 1781. 56. 1781.

rostratus Scop. 1763. 125. 1763. 1789.

Pediculus scarabaei. 3. 1746.

currens.. 3. 1746. 1754. 1759.

scarabaeorum canali adfixus. 36. 1746. 1759. 1766.

discurrens. 3. 1727.

in canali suo immota sedens. 36. 1727.

subflavus scarabaeis infestus. 3. 1746. 1754. 1759.

sylvestris. 47. 1756.

Pediculus vespertilionis. 28. 1740. 1767 L.

Pedoscello. 268. 1585. 1594. 1597. 1600.

Pellicello. 268. 1602. 1604. 1618. 1623. 1638. 1644. 1769. 1781.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1027

Onomatologie.

Pellicelo. 268. 1677.

Pence. 101. 1764.

Petite araignée. 208. 1766. rouge. 137. 1758.

Pflanzenartige Milbe. 32. 1790 B.

Pflanzenmilbe. 30. 1775 M. 139. 1776. 274. 1781.

‘+ Pflanzenstaubmilbe. 76. 1803.

Phalangiforme. 221. 1789.

Phalangium. 137. 1552.

Oeio. 268. 350 v. Chr.

Pidocchio dei scarafaggi. 3. 1778 R.

—— delle formiche alate. 11. 1778.

—— senz’ale. 10. 1778.

Pigeon-tick. 38. 1793.

Pince. 101. 1762.

rouge. 101. 1762. 1764. 1768. 1769 V. 1774. 1775 V.

1788. 1795. 1797. 1799. 1800. 1804.

Pine tree Acarus. 30. 1769.

Plactula. 268. 1604.

Plantluisagtige Myt. 30. 1769.

Plata. 42. 1557. 1576. 15852.1592.71594 215972 111600. 1612.

Pollino della gallina. 26. 1687. 1778 R.

tortora 26. 16822 Homie

—— dello storno. 253. 1687. 1778.

—— nel filunguello. 256. 1778.

picchio. 260. 1778.

Pou. 3. 1759. 12. 1758. 15. 1760. 1762. 58. 1787. 249. 1765.

2684, 17591765 770, 17740 1216:

—— d’Aguti. 119. 1743.

— d’Aguthy. 119. 1743.

de bourdon. 3. 1759.

de brebis. 42. 1759.

de chien. 42. 1759. 1770 B.

de l’abeille-violette. 239. 1789.

de la fourmi qui n’a point d’ailes. 10. 1757. 1759.

de la mésange. 258. 1789.

de la poule. 26. 1757.

de la tourterelle. 26. 1757. 1765.

des bois. 42. 1801 W. 47. 1801. 1804.

1028 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Pou des escarbots. 3. 1742.

fourmis ailées. 11. 1757. 1759.

hémérobies. 211. 1789.

insectes. 3. 1754. 1758. 1765 M.

limaces. 77. 1765.

scarabées. 3. 1757.

souris. 99. 1789.

du lion. 67. 1760.

du taupe-grillon. 125. 1789.

pattat. 119. 1799.

rouge. 120. 1765.

sur la poule. 26. 1765.

l’escarbot pouilleux. 3. 1765 D.

les confitures. 243. 1754.

les fourmis. 10. 1754. 1765. 11. 1759. 1765.

grosses abeilles. 3. 1765 D.

—— mouches. 22. 1742.

puces. 227. 1769.

le tigre. 63. 1765.

l’etourneau. 253. 1765.

tique. 56. 1788.

Pourriture. 232. 1792.

Printanniere. 90. 1789.

Prolongée. 192. 1789.

(Psoroptidae, p. 697.)

Puce de l’étourneau. 253. 1754.

Pulex canariae. 26. 1740.

sturni. 253. 1759.

Punktierte Wassermiete. 146. 1803.

Qualster. 137. 1769. 140. 1754.

a ES

HEEE

Randmilbe. 292. 1783.

Rauhe Milbe. 274. 1775.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1029

Onomatologie.

Rebemilbe. 78. 1781 S.

Reben-Milbe. 78. 1803.

Recinus. 42. 1754.

Red acarus of insects with a whitish vent. 3. 1763.

with naked wings, and an equal number of scar-

let points on each side. 146. 176.3

the fore feet the longest and the hind part

of the belly forked. 30. 1763.

Reddish fly Acarus with long feet like threads. 248. 1763.

Red distended tree-Acarus. 78. 1773.

earth Acarus with a depressed belly. 137. 1763.

Redivius. 42. 1545. 1557 J. 1588.

Redivivus. 42. 1604.

Redivus. 42. 1652.

Red land Acarus with a depressed body. 137. 1773.

louse. 120. 1771.

—— mite. 120. 1771.

rock Acarus with feelers longer than the snout. 101.

1163.

stone Acarus with long antennae. 101. 1773.

tree Acarus with sides of a darker colour. 78. 1763 B.

Reduye. 42.1789 V:

Réduve 42.177892\V.

+ Reduves. Ix. 1802.

Reduvia. 42. 1759 K.

Reduvius. 42. 1588. 1604. 1648. 1754 L. 1756. 1758. 1759

Kew 1768 TSO AVE:

Reduviusmilbe. 42. 1783 G. 1801 J.

Red water Acarus with a depressed belly. 140. 1763.

—— — ——— — body. 140. 1752. 1773.

spider. 141. 1799.

—— willow Acarus with a fallow coloured back. 78. 1763.

Reitlaus. 268. 1748. 1754.

Reitlauss. 268. 1756.

Reitleuss. 268. 1702. 1717. 1735.

Reitlies. 268. 1720. 1751. 1759. 1801.

‘Parornc. 42. 1768 J.

Rhinocerosmilbe. 66. 1783.

1030 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Rhynchoprion Herm. 1804. Arg. 1804.

Rhynchoprion americanum HERM. 1804. 47. 1804.

columbae HERM. 1804. 38. 1804.

Rhyncoprion. Arg. 1804.

américain. 47. 1804.

—— du pigeon. 38. 1804.

Riciniae LATR. 1802. p. 134.

Ricinus RATHKE 1799. Ix. 1799.

Ricinus. 42. 50. 60. 1552. 1557 C. 1588. 1604. 1612. 1616.

1624.°17633. 16425 116431658 FAK. CSI MECS 11665.

1667 1677..1682. 11.702. 1704: DHM.=.1210, 171 227

12218 1128091732: 1735. 178254748 749 8417522 E.

1756 B. L. 1758. 1759 K. 1765 Me 1768. )21769 Hz

DE. 1775 M. 1777 B. 1718°G. 1804 T22687169071202:

171227852 1748 17541456:

Ricinus Aldrovandi (Anon.). 1758. 42. 1758.

Ricinusartige Milbe. 42. 1783 G.

Ricinus caninus. 42. 1710. 1754 L.

Ricinus caninus L. 1758. 42. 1758. 1759. 1768 V. 1769 V.

7 SEVERUS BOA

minutissimus FERMIN 1769. 57. 1769. 1770. 1785.

Ricinus putorii. 42. 1710.

—— 2:dus. 42. 1736.

secundus. 42. 1741. 1748.

Ricinus silvestris, vel Hexapus Insectum minus, fuscum,

abdomine rotundo e flavo & nigro vario. 57. 1725.

Ring-Orm. 268. 1763. 1765. 177531776) 172292 17938 271:

1759.

Rionus. 42. 1604.

Ritter Wassermiete. 171. 1803.

Rod-Luus. 137. 1778. 1784.

Rod-Luus. 137. 1762 S. 1768.

Röd-luus. 137. 1776.

Rgd-Vandmid. 140. 1775.

Röhrenmacher. 210. 1778.

Röthliche Milbe. 93. 1781. 1803. 120. 1776. 1781. 121. 1776.

125. 1776. 139. 1776. 211. 1766:

Rohrmilbe. 42. 1781 S. 1803 S.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1031

Onomatologie.

Rood aard-spinnetje. 137. 1769.

beestje. 119. 1725.

Roode Aardspinnetje. 139. 1769.

Chelifer. 101. 1770.

—— luis. 120. 1760. 1778.

luisje. 211. 1769.

myt. 120. 1769.

spin. 137. 1767.

van Slabber. 133. 1778.

watermyt. 140. 1767.

Roodloopdiertje. 237. 1769.

Rood waterspinnetje. 140. 1769 H. 147. 1803.

Roo-loopdiertje. 237. 1769.

Rothe Erdmilbe. 137. 1775 M. 1781.1221. 1783.

kleine Milbe. 120. 1774. 139. 1774.

—— Milbe. 120. 1776. 125. 1776. 1778. 139. 1776. 1778.

17802 211. 17278:

—— Rietlaus mit schwarzem Schildchen. 42. 1777 P.

Sammetmilbe. 137. 1791 F.

—— Spinne. 142. 1775. 1781.

Schildlaus. 211. 1776.

Rothes Thier. 119. 1801.

Rothe Wassermilbe. 140. 1775. 1782. 1787. 141. 1781. 142.

1175. 1776. 1780. 146211788!

Wasser-Spinne. 142. 1732. 147. 1793.

Rotlaus. 137. 1770 S.

Rougeâtre. 93. 1781.

Ruhrmilbe. 237.2 1775. 21281.217202718014 1803:

Runde Wassermilbe. 142. 1783.

Rundschwänzige Wassermiete. 198. 1803.

Ruuwe myt. 274. 1769.

Saamenmilbe. 293. 1794.

Sacrus. 268. 1777. 1779.

Säur. 278. 1697.

Saffraangele myt. 74. 1769.

1032 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Saffranmilbe. 74. 1775 M.

Safranée. 74. 1789.

Safrangelbe Milbe. 78. 1803.

Safranmilbe. 74. 1775 M.

Sammetartige Milbe. 137. 1776 S.

Sammetmilbe. 137. 1785 M.

Sammetrothe Milbe. 137. 1803.

Sammtartige Erdmilbe. 138. 1783.

Wassermilbe. 140. 1783.

Sammtwassermilbe. 140. 1783.

Samtartige Erdmilbe. 138. 1783.

Sarcopte. Acar. 1802. 1803. 1804.

de la gale. 268. 1804.

des moineaux. 255. 1804.

Sarcoptes LATR. 1802. Acar. 1802. 1804.

Sarcoptes spec. LATR. 1804. 266. 1804.

dysenteriae (L. 1758). 237. 1804.

passerinus (L. 1758). 255. 1804.

scabiei (L. 1758). 268. 1804.

Satinée. 137. 1789 V.

(Saug-Miete. Acar. 1734. 1740.)

Saur. 268. 1756.

Scarabaeus scabiei. 268. 1754.

Scarlet Hydrachna. 141. 1799.

spider. 137. 1798.

water mite. 140. 1752. 1763. 1773.

Schaafiaus. 42. 1758.

Schaafmilbe. 42. 1791 F. 272. 1790.

Schaafzecke. 42. 1759. 1791 F.

Schaafzeke. 42. 1785 M.

Schaapsmijt. 42. 1802 B.

Schaapsteek. 42. 1770 L.

Schaapstek. 42. 1769 H.

Schaflaus. 42. 1758.

Schafs-Laus. 42. 1730.

Schaftieke. 42. 1783 G.

Schafzecke. 42. 1778 F.

Scharlachrothsammtene Erdmilbe. 137. 1804 P.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1033:

Onomatologie.

Schattige Wasserspinne. 147. 1778.

Scheckigte Milbe. 184. 1781.

Schildkrötenförmige Milbe. 29. 1781.

Schmarotzermilbe. 120. 1783.

Schnakenmilbe. 148. 1783.

Schneckenmilbe. 77. 1781. 1803.

Schnell-lauffende Laus auf Kefern und andern Insecten. 3.

1724.

Schöne hochrothe Wasser-Milbe. 140. 1749.

Schoone hoogroode Water-Maai. 140. 1766. 1767.

Made. 140. 1766.

myt. 140. 1766. 1767.

Schröderlaus. 36. 1766.

Schurftdiertje. 268. 1769.

Schwalben Milbe. 257. 1803.

Schwammmilbe. 292. 1775.

Schwanzmilbe. 192. 1783.

Schwarzbrüstige Wassermiete. 178. 1803.

Schwarzgezeichnete Wasserspinne. 204. 1798.

Schwarzrothe Wassermiete. 142. 1803.

Scirrho. 268. 1563.

Scirro. 268. 1604.

Scirus HERM. 1804. Bdel. 1804.

Scirus. 268. 1585. 1594. 1597. 1600. 1660. 1757. 1768.

Scirus latirostris HERM. 1804. 104. 1804.

longicornis HAMMER 1804. 101. 1804.

longirostris HERM. 1804. 101. 1804.

setirostris HERM. 1804. 106. 1804.

vulgarıs HERM. 1804. 103. 1804.

SCrapat 57. 1799,

Scrapat-louse. 57. 1796.

Sea acarus. 118. 1773.

—— tick. 57. 1763.

Sechsfüssige Milbe. 217. 1803.

Wassermiete. 144. 1803.

Seed-tik. 47. 1769. 1775.

Seür. 268. 1759.

1034 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Seur. 268. 1585. 159459711600 16901702 "4741741785

1736. 1754. 1801.

Sheep Acarus. 42. 1763.

louse. 42. 1798 A.

tick 42.017682 117.98 A.

titk. 42. 1773.

Sierken. 227. 1738.

Singvögelmilbe. 257. 1803.

Sire. 268. 1794.

Sirksab-koma. 105. 1776.

Siro. Acar. 1786 S. 227. 1771. 268. 1544. 1547. 1550. 1554:

1585. 1586. 1597. 1690. 1720. 1733. 1743. -1748. 1751.

1752. 175951761. 1762. 1764. 1269: 1271:1228521283:

1789. 1787.

Sıron. 2275 1769. 1798.

Skab-mid. 268. 1775.

Skaborm. 268. 1775.

Skarnbasse. 3. 1763 D.

Skogs-loss. 47. 1760.

Skogs-lus. 47. 1769. 1775.

Zronnë émôdcoudoc. 268. 1622.

Smaae Aederkoppe. 137. 1762.

Small crimson spider. 137. 1763.

scarlet spider. 137. 1763.

Smaris LATR. 1796. Sma. 1796. 1802. 1803. 225. 1796.

Smaris LATR. 1804. Tetr. 1804.

Snuitige luis. 125. 1769.

Sorapat löss. 57. 1800.

Souflaat. 42. 1775 H.

Soumid. 42. 1775 H.

Soustaat. 42. 1776.

Sperlingslaus. 255. 1775.

Sperlingsmilbe. 255. 1781. 1783. 1803.

Spider. 133. 1758. 137. 1736.

Spindel. 101. 1771. 105. 1771. 120. 1771.

Spinder (Ned.). 85. 1769 H.

Spinne (Dui). 133. 1752.

Spinnekop. 133. 1737.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1035

Onomatologie.

Spinnende Milbe. 85. 1803 S. 86. 1781.

Spinnenmilbe. 85. 1783.

Spinner (Dui). 85. 1803. 86. 1775.

Spinnerin (Dui). 85. 1775 Fü.

Spinnetje. 208. 1776.

Spinnmilbe. 85. 1783. 1793.

Sporn-Wasserspinne. 152. 1778.

Springmilbe. 258. 1775.

Sprinkhaan-Myt. 258. 1769.

(Staubige Milbe. Acar. 1776 Su.)

Steenmijt. 223. 1769.

Steina-lus. 101. 1802. 105. 1772.

Steina-Luus. 101. 1776. 105. 1772. 1774.

Steinmilbe. 223. 1775.

Stieglitzmilbe. 26. 1781 S.

Stilet Wassermiete. 207. 1803.

Stone mite. 101. 1763. 1773.

Strandmid. 105. 1775 H.

Strandmijt. 105. 1781.

Strauchmilbe. 58. 1783.

Streckfüssige Milbe. 29. 1781.

Wassermiete. 141. 1803.

Stubenfliegenmilbe. 248. 1783.

Subcutanean human Acarus. 268. 1763.

Sühr. 268. 1650.

Sür. 268. 1656.

Sumpfmaisenmilbe. 258. 1776.

Syr. 268. 1604.

Syro. Acar. 1667. 1704. 227. 1725. 1769. 268. 1544. 1547.

155057 1554! 1585..11586.51992201652%7 10928 1667. (1690:

1702, 704815 ZE 1789. 01748.01753.4. 17.54. 117.50.

12998 117.68. 1,790.

in caseo. 227. 1667. 1704.

in cera. 237. 1667. 1704.

Syrunculus. 268. 1759.

Maca, 42. 1768), J.

1036 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Tainet. 137. 1654. 1658.

Tante 13701209.

Tant 1371746 1754. 1269. 177311776:

Tarlo. 243. 1778.

Teecke. 42.7 1677.

Teeckt: 42.717622 1769 V. 577705017851

Tek. 42. 1764 H. 1769 H. 1775 M. 1801 J. 1802 B. 47. 1769.

177532492 1269255. 1769.

Tekagtige Luis. 56. 1769.

Tellerrunde Wasserspinne. 187. 1778.

Teredo. 237. 1692. 243. 1692. 268. 1696.

(Tetranychus, p. 270.)

Thier. 142. 1752.

Thierchen.:265. 1789. 1792. 1793. 1798. 1799. 1803. 268. 1772.

Thiergen. Acar. 1752. 142. 1752. 227. 1752.

MCMA2MIC77NI 771 D;

MckMA Car "1781 B. 1783 B'A7IIMB MISES 1BN35 11702"

1804. 36. 1792. 1804. 42. 1667. 1704 M. 1758. 47.

IMSA CAP 1797. 1802, 11808)

Ticket. 35. 1792. 1804. 36. 1792. 1804.

Tigne. Acar. 1770.

ME ne) 42.1677. 47.2. 176917 275%

Dalen (Du) TMS

Tike (Eng.). 42. 1635.

Ting. 237. 1667. 1704.

Tique. Acar: 17597C. 1762. 1764 Ge. Gr. 17645 Meel Gene

1796 Mi 172021771 D. 1775 E. MAN MZ Suse 74800

1781. B. 17841. 1785 E. 1788 BEERS 1789R 29020;

1791 B VERMODRP 1793 BR42.*16077- 6094.110704" 1721:

178221722 ZS GMO SUS 765-1 197695 Vz DD:

1782 Bu. 1789 M. 1797 D. 1798 Cu. 1804 D. L. 49. 1788.

57.1743. 1769 BE. V. 137. 1762 Gi 7640Gs 1179951800.

248. 1775. Acar. 1797. 1799. 1802. 1803. 1804. 268.

1768. 1789. Orib. 1795. 1796.

Tique a grandes antennes. 101. 1781.

aquatique panachee. 182. 1762. 1764. 1788. 1799.

1800.

HISRNOVERZMDMACAROLOGIE. II. 1037

Onomatologie.

Tique brune. 42. 1801 V.

d'automne. 85. 17682117269 NE 1775 EVV.) 1791:

de la chauve-souris. 42. 1785 F. 1788 R.

de la. farine. 227. 1768: 1769. 1775. 1791.

de la gale. 268. 1775. 1791.

de la galle. 268. 1768. 1769. 1771. 1775.

des chauves souris. 42. 1762. 1764. 1768 V. 1769 V.

1799 G. 1800.

chiens. 42. 1762. 1764. 1775 E. V. 1778 G. 1785

FAUITESNR 17890. WOVEN ORG 800.2 180ATTE.

—— pierres. 101. 1802.

— putois. 42. 1789 R.

volailles. 50. 1791.

du chevrau. 42. 1757.

du fromage. 227. 1768. 1769. 1775. 1791.

dulıon. 67. 17752.

du tigre. 63. 1757.

nageur. 191. 1789.

noire à ventre anguleux en-devant. 279. 1762. 1764.

1285. 1287. 1299. 1800. 1804:

a anterieurement anguleux. 297. 1788.

et lisse. 285. 1804.

et des pierres. 285. 1762. 1764. 1785. 1788.

1799. 1800.

panacée. 182. 1782.

—— rouge des pierres. 90. 1788.

à pattes anterieures fort longues. 90.

1462... 1164571785. 1799) 1800:

satinée aquatique. 140. 1762. 1764. 1788. 1799.

Keo

1800.

terrestre. 137. 1762 G. 1764 G. 1785. 1788.

1789. 1799. 1800. 1804 P.

Tiques (groep). Acari 1795 L. 1800 (fam. p. 35). 1802.

1803. 1804. Hydr.ellae. 1762.

aquatiques. Hydr.ellae. 1780. 1782. 1791.

Tisserand. 85: 1762: 11764. 17892217902 UN ZI SOOE

d'automne. 85. 1762. 1764. 1768. 1769. 1775 E. V.

1785. 1788) 129121297. 17998 18009118049.

1038 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Torachtige myt. 297. 1769.

Torbist!3.1 126S2.D:

Torren-luisje. 3. 1769. H. 22. 1769.

‚Trage Milben 2115 12312 Wo

Trauer-Wasserspinne. 201. 1778.

TotBixtx. 42. 170 v. Chr.

Troing. 137. 1634.

Trombedium aquaticum (L. 1758). 140. 1782.

Trombide. Tromb. 1804 H. 107. 1804.

bicolor. 124. 1804.

—— bipustule. 114. 1804.

cornigere. 78. 1804.

cornu. 80. 1804.

courtipede. 129. 1804.

des cousins. 148. 1804.

Trombide des insectes. 211. 1804.

libelles. 199. 1804.

—— murs. 219. 1804.

—— parois. 81. 1804.

—— pierres. 90. 1804.

—— pucerons. 139. 1804.

du tilleul. 85. 1804 H. 86. 1804 H.

écailleux. 224. 1804.

expalpe. 226. 1804.

fuligineux. 139. 1804.

large-bec. 218. 1804.

longipède. 113. 1804.

macropède. 112. 1804.

maculé. 226. 1804.

orduricole. 220. 1804.

papilleux. 224. 1804.

parasite. 120. 1804.

petit. 127. 1804.

phalangioïde. 221. 1804.

pyrrholeuque. 82. 1804.

ressemblant. 215. 1804.

seminoir. 5. 1804.

social. 85. 1804 H.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1039

Onomatologie.

Trombide soyeux. 136. 1804.

teinturier. 133. 1804 H.

tisserand. 83. 1804. 86. 1804 H.

trigone. 125. 1804.

trimaculé. 212. 1804.

vermillon. 214. 1804.

Trombidie. Tromb. 1799. 1804. 133. 1804.

Trombidion. Tromb. 1796. 1801. 1802 W. 1803. 1804 L.

aquatique. 140. 1792. 1802. 1804 H. L.

aranoide. 133. 1792.

colorant. 133. 1804.

des baies. 78. 1804 L.

des roches. 223. 1804.

du saule. 78. 1804.

etendu. 141. 1802.

etoile. 207. 1802.

faucheur. 221. 1804.

globuleux. 197. 1802.

mouvant. 113. 1804 L.

netoye. 204. 1802. |

porte-queue. 192. 1802.

soyeux. 137. 1802.

tisserand. 85. 1804 L.

Trombidium F. 1775. Tromb. 1775. 1777 F. S. 1781. 1788.

1789 R. Z. 1790 'B. ON R. 1792. 1793. 1795.. 1796. 1798

C. I. 1801. 1802 G. L. W. 1804 Hen. Herm. L. Tromb.

p. 239, 321. Hydr.ellae. 1797. Tromb. p. 579. Oribatei.

1799.

Trombidium spec. 107. 1804. 115. 1804.

abstergens (O. F. Mürr. 1776). 204. 1793. 1802.

—— albator (O. F. MùLL. 1776). 191. 1793.

—— aphidis (DE GEER 1778). 139. 1804.

— aquaticum (L. 1758). 140. 1775. 1781. 1787. 1788.

1789 R. Z. 1790. 1792. 1793. 1797. 1798. 1802. 1804.

assimile HERM. 1804. 215. 1804.

bicolor. HERM. 1804. 124. 1804.

bipustulatum Herm. 1804. 114. 1804.

calcareum (0. F. Mürr. 1776). 152. 1793.

1040 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Trombidium cancriformis MOLL. 1795. = Chelifer. Tromb.

1295).

caudatum (DE GEER 1778). ‚192. 1781 101787101702!

1793:.17987 1802:

celer HERM. 1804. 73. 1804.

coleoptratorum (L. 1758). 297. 1799.

complanatum (O. F. MULL. 1776). 188. 1793.

cornigerum HERM. 1804. 78. 1804.

cornutum HERM. 1804. 80. 1804.

corticale (DE -GEER 1778). 277. 1799.

crassipes (O. F. Mürr. 1776). 161. 1793.

culicis (DE GEER 1778). 148. 1804.

curtipes HERM. 1804. 129. 1804.

ellipticum (O. F. MULL. 1776). 192. 1793.

expalpe HERM. 1804. 226. 1804.

extendens (O. F. MULL. 1776). 141. 1793. 1802.

fuliginosum HERM. 1804. 139. 1804.

geographicum (0. F. MULL. 1776). 143. 1793.

globator (O. F. MULL. 1776). 197. 1802.

globator F. 1793. 142. 1793.

globosum (pe GEER 1778). 142. 1781. 1787. 1792.

holosericeum (L. 1758). 137. 1775. 1781. 1785 S. 1788.

1789. 12907B. R. 1792. 1793.11 79511498 11602 MI604%P;

holosericeum HERM. 1804. 136. 1804.

impressum (O. F. MULL. 1776). 146. 1793. 204. 1793.

inerme RATHKE 1799. 301. 1799.

insectorum HERM. 1804. 211. 1804.

integrator (O. F. MULL. 1776). 198. 1793. 1798.

lapidum HAMMER 1804. 90. 1804.

latirostre HERM. 1804. 218. 1804.

libellulae (DE GEER 1778). 199. 1804.

liltaceum (O. F. MULL. 1776). 180. 1793.

longipes HERM. 1804. 113. 1804.

loricatum RATHKE 1799. 300. 1799.

lugubre (O. F. MULL. 1776). 201. 1793.

maculatum (O. F. MULL. 1776). 154. 1793. 155. 1793.

maculatum HAMMER 1804. 226. 1804.

macropus HERM. 1804. 112. 1804.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1041

Onomatologie.

Trombidium miniatum HERM. 1804. 214. 1804.

murorum HERM. 1804. 219. 1804.

musculus (O. F. MùLL. 1776). 151. 1793.

nodatum (0. F. MULL. 1776). 173. 1793.

orbiculatum (O. F. MULL. 1776). 186. 1793.

ovale (O. F. MùLL. 1776). 149. 1793.

papillator (0. F. MULL. 1776). 204. 1793.

papillosum HERM. 1804. 224. 1804.

parasiticum (DE GEER 1778). 120. 1804.

parietinum HERM. 1804. 81. 1804.

phalangiordes HERM. 1804. 221. 1804 H. L.

punctiforme RATHKE 1799. 250. 1799.

pusillum HERM. 1804. 127. 1804.

pustulator (O. F. Mürr. 1776). 205. 1793.

pyrrholeucum HERM. 1804. 82. 1804.

quisquiliarum HERM. 1804. 220. 1804.

seminigrum HERM. 1804. 5. 1804 H.

sinuator (O. F. MULL. 1776). 206. 1793.

socium HERM.-pere. 85. 1804 H.

spinipes (O. F. MULL. 1776). 164. 1793.

squamatum HERM. 1804. 224. 1804.

stellare (O. F. MULL. 1776). 207. 1793.:1798. 1802.

strigatum (O. F. MULL. 1776). 150. 1793.

telarıum HERM. 1804. 83. 1804. (NON L.)

tiliarium HERM.-père 1804. 85. 1804 H. 86. 1804 H.

tinctorium(L. 1767). 133. 1775. 1781. 1787. 1793. 1797.

1801. 1804 H. L. i

torris (O. F. MULL. 1776). 183. 1793.

tricuspidator (O. F. MùLL. 1776). 208. 1793.

trifurcale (O. F. MULL. 1776). 176. 1793.

trigonum HERM. 1804. 125. 1804.

trimaculatum Rossı 1794. 212. 1794. 1804.

truncatulum F. 1793. 209. 1793. 1795. 1796.11797.

truncatum F. 1796. 209. 1796.

undulatum (0. F. Mürr. 1776). 156. 1793.

variator F. 1793. 197. 1793.

vernale (O. F. Mürr. 1776). 165. 1793.

versicolor (O. F. Mürr. 1776). 189. 1793.

ERRE REL ERNIE

1042 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Trombidium vittatum RATHKE 1797. 160. 1797.

Trompeter. 192. 1778.

Twing. 137. 1667. 1704.

Tyroglyphe. Tyr. 1796.

(Tyroglyphidae. p. 599).

Tyroglyphus LATR. 1796. Tyr. 1796.

Tyroglyphus siro LATR. 1796. 227. 1796.

Ufermilbe. 105. 1775 M. 1782.

Ujarkab-koma. 108. 1780.

Unterauge. 147. 1778.

(Uropodidae. p. 120.)

Vand-Rgdluus. 140. 1775.

Vandspindel (alle nummers dragen het jaartal 1769.). No.

1. 197. — 2. 210. — 3. 192. — 4. 195. — 5. 191. —

6. 203° — 7. 208. — 8. 196. — 9. 206. — 10. 198. —

11. 161. — 12. 162. — 13. 164. — 14. 181. — 15. 165.

— 16. 187. — 17. 176. — 18. 207. — 19. 149. — 20.

197. — 21. 192. — 22. 186. — 23. 201. — 24. 207. —

25. 147. — 26. 142. — 27. 202. — 28. 180. — 29. 191.

— 30. 183. — 31. 150. — 32. 174. — 33. 188. — 34.

151. — 35. 189. — 36. 153. — 37. 156. — 38. 154. —

39. 155. — 40. 147.

Vandspindeler. Hydr.ellae. 1769.

Vandspindler. Hydr.ellae. 1797.

Variegated stone Acarus. 223. 1773.

Vatten-Acari. Hydr.ellae. 1768.

Veed. 271. 1752

Végétante. 32. 1789.

Vegetating mite. 36. 1791.

Vegetirende Milbe. 32. 1783. 1790 B. 33. 1783.

Verte. 42.172752 H 3127216!

(Vendangeron. 123. 1777.)

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1043

Onomatologie.

Ver. 243. 1757. 268. 1742. 1745.

Veränderliche Wassermiete. 172. 1803.

Verbleichte Wasserspinne. 174. 1778.

Verborgene Milbe. 90. 1803.

Ver de fromage. 227. 1791.

Ver de la peau. 268. 1791.

Ver du fromage. 227. 1769. 1775.

Vermiculus. 125. 1503. 1557. 1658. 1663. 237. 1700. 268.

1650. 1652. 166267 FMESOM EON 17021703. 1705:

1210. 1717. 12182 1722917728967395%17482:17547 1756!

1779.

subcutaneus. 268. 1622.

Vermin. 268. 1703. 1732.

in the cabinets of the curious. 242. 1746. 1771.

Vermis. 227. 1751. 1760. 1768. 237. 1646. 243. 1758. 1760.

1768. 268. 1508. 1533. 15395 15444) 1547)21550;- 1554:

1985. 1586. 15979 64S) V6S28 6625) 16701) 1689.1 17.79:

boum. 42. 1548. 1557 J.

canum. 42. 1548. 1557 J.

cutaneus. 268. 1791.

in ambrosia. 237. 1696.

in arefacto caseo. 243. 1692.

in caseo. 227. 1668. 1677.

in cera. 237. 1668. 1677.

in cerevisia. 237. 1696.

inwcortice: 277. 1668. 1672.

in lacticinio. 237. 1696.

in lignis. 232. 1668. 1677.

in nectari. 237. 1696.

subcutaneus. 268. 1724.

Vermo nel formaggio secco. 243. 1778.

Verwdragende spin. 133. 1769.

Verw-myt. 133. 1769.

Very small fly louse. 248. 1773.

Vierfiissige Milbe. 247. 1803.

Vindemia. 123. 1779.

Vinkenluis. 255. 1769.

Vledermuizen-Luis. 28. 1769.

1044 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Onomatologie.

Vogelmilbe. 253. 1783.

Wachswurm. Acar. 1766 G. 237. 1738.

Waldlaus. 47. 1757.

Waldmilbe. 47. 1775. 1783.

Wandering mite. 277. 1771. 1800.

Wasser-Insecten. Hydr.ellae. 1771.

Wassermieten. Hydr.ellae. 1803.

Wassermilbe. 140. 1775. 1776. 1798. Hydr. 1788. 1793 B. D.

1797. 1799 B. 1802 B. 142. 1775. 143. 1790.

—— mit dem Fleck. 192. 1783.

dem gelben T. 177. 1802.

Seitenanhängen. 296. 1783.

Seitenflügeln. 296. 1783.

Wassermilben. Hydr. ellae. 1782. 1783.

Wasserspinne. 140. 1753. Hrpp. 1784. 1788. 1791 B. E.

795 NB. Di 17975 1799 B. 1802, Br4180, B nl 23 1275

ES 1781. 17917194. 12252 12812 1988712723.

mit der Schwanzwarze. 204. 1778.

Wasserspinne mit ganz ungezeignetem Schwanze. 198. 1778.

Wasser-Spinnen. Hydr. ellae. 1749. 1760. 1775. 1781. 1784.

-Wanzen-Laus. 142. 1732.

Water-animalcule. 142. 1758.

Watermade. 140. 1766.

Watermyt. 140. 1770. 153. 1766.

Waterspin. Hydr. 1802 B. 142. 1769.

Water-Spinnen. Hydr.ellae. 1749. 1760. 1775. 1781. 1784.

Waterspinnetje. 182. 1769.

Water-tick. 57. 1763.

Weberknechtartige Milbe. 222. 1803.

Weissgerändete Milbe. 14. 1781.

Weisslichtgefleckte Wassermiete. 191. 1803.

Wespen Milbe. 235. 1803.

Whealworm. 268. 1667. 1668. 1704.

Wilgen-myt. 79. 1769 H.

Wood-teek. 42. 1677.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1045

Onomatologie.

Worm (Eng.). 57. 1769. 268. 1635. 1762.

Woudluis. 47. 1769. 1775.

Würmchen. 268. 1748.

Würmer (fam.). Tyr. 1759.

Würtemberger Käse-Milbe. 237. 1759.

Nanm (Dur) 52. EIND OSIS Ml OE 17742 1779791790:

—— in den Krätz-Blattern. 268. 1759.

Zäcke. 42. 1775 Fü.

Zahnafterige Milbe. 92. 1803.

Zahnfleischmilbe. 39. 1781.

Zangenlausartige Milbe. 42. 1783 G.

Zecca. 42. 1588.-1759 KE

acquatica. 140. 1774.

—— del capriolo. 42. 1687. 1778 R.

capriuolo. 42. 1687. 1778 R.

—— della gallina. 26. 1687. 1778 R.-

—— —— tigre. 63. 1687. 1778.

—— —— tortora. 26. 1687. 1778.

—— del leone. 67. 1778.

Zecca del tigre. 63. 1687. 1778.

—— ricina. 42. 1774 G.

Zeccha. 42. 1774 G.

Zicca” 42." 1759" K.

Ziertje. 268. 1769.

Zikadenlaus. 211. 1781.

Zirkelrunde Wasserspinne. 186. 1778.

Zugespitzte Wasserspinne. 195. 1778.

Zweigenmilbe. 277. 1791.

Zweigenwürmlein. 277. 1778. 1791.

Zweyfarbige Milbe. 216. 1803.

Zweypunktige Wassermiete. 155. 1803.

PIMERAÀTUURS

Titels van werken, vóór 1759 verschenen, die niet in de onder-

staande lijst voorkomen, zoeke men in Deel I, p. 441—500.

De Titels zijn grootendeels verkort.

Achter de meeste titels heb ik aangegeven, uit welke

bibliotheek ik het werk betrok. De namen der Universi-

teiten heb ik verkort. De andere bibliotheken zijn met ini-

tialen aangeduid; zij zijn de volgende: A. J. R.: A. J. Reyn-

vaan te Velp B. G. R.: Bataafsch Genootschap te Rotter-

dam; D. E. I. B.: Deutsches Entomologisches Institut te

Berlijn; Dr. M. G.: Dr. Mac Gillavry te Amsterdam; K.

A. W.: Koninklijke Akademie van Wetenschappen te

Amsterdam; K. B. H.: Koninklijke Bibliotheek te ’s-Gra-

venhage; L. H. W.: Landbouw-Hoogeschool te Wageningen;

N. A. M.: Natura Artis Magistra te Amsterdam; N. D. V.:

Nederlandsche Dierkundige Vereeniging te Helder; N. E. V.:

Nederlandsche Entomologische Vereeniging te Amsterdam;

O. B. A.: Openbare Bibliotheek te Arnhem; P. B.

Fr. L.: Provinciale Bibliotheek van Friesland te Leewarden ;

P. B. Z. M. Provinciale Bibliotheek van Zeeland te Mid-

delburg; P. S. B.: Preussische Staatsbibliothek te Berlijn;

S. L. D.: Sächsiche Landesbibliothek te Dresden; T. H.:

Teyler’s Stichting te Haarlem; T. H. B.: Tierarznei Hoch-

schule te Berlijn.

om 50. SENECA (JULIUS ANNAEUS), De vita beata; c. 27. a

med.

og 60. PETRONIUS Arbiter, Satirae. c. 57. — 1. H.

oe 350. Ausonius (Decimus Macnus), Edullia; v. 335.

en Obscoena e textu resecta; v. 108. — 7. H.

c 980. ALI IBN AL-ABBAS AL-Mapscuusi, Al-Malaki (=

„Liber regius’). — Cit. BAZIN 1880.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1047

Literatuur.

o 1020. IBN SINA, Canonum medicinae libri V. — Cit.

BAzIN 1880.

om 1180. 'Evoradtov "Apyıerioxönov Oeooakovixns llapexßorat

eis Tv ‘Optpov Trade. Ed. Basiliae. 1560. — Amst.

om 1180. 'Evora®tov Apytemtoxdrov Oeooadhovixns ILapexBorat

eis Tv ‘Ophpov 'Odvooetav. Ed. Basileae. 1559. — Amst.

om 1310. GADDESDEN (JOHN OF), Practica medicinae a

capite ad pedes. — Dit werk wordt ook „Rosa anglica”’

genoemd. — C. 13. Tract. V. Lib. III. Chart. 1684. —

die Venetiar loli Ed Aue: Vindelics 1595.

Leid.

o 1492. Hary ABBAs, Liber totius medicinae necessaria

continens. Venetia. Theor. 8. c. 17. fol. 97. — Zie 980.

Om 1550. CARDANO (IERONIMO), De subtilitate Libri XXI.

(Ed. 1. Norimbergiae). — Ed. 2. Basiliae 1554. —

PNB Er EN

m 1552. WorTon (E.), De differentiis animalium Libri X.

Lutetiae Parisiorum. — Amst.

m 1556. LUSITANUS (AMATUS) (= GIOVANNI RODRIGUEZ DA

CASTELLO BIANCO), Curationum medicinalium Centu-

riae quatuor, &c. Basileae. — P. B. Fr. L.

Om 1557. CARDANO (IERONIMO), De rerum varietate Libri

XVII. Ed. 1. Basileae. — Ed. 1663. P. B. Fr. L.

o 1560—1574. DUFOUILLEUX. — cit. HUZARD 1785.

om 1564. GORRAEI parisiensis Definitionum medicarum

Libri XXIIII. Parisiis. — Ed. 1601 P. B. Fr. L.

m 1588. FORCELLINUS (AEGIDIUS), Totius latinitatis Lexi-

Cony Ed 17712 ba A

(m 1588. Forest (P.), Observationum et Curationum Me-

dicmalhum &c> 33ehbri ini7ivoleLugd. Bats Mb 6.

obs. 53. — Cit. PAULLINI 1685. p. 187. Niets over Acar.

— Utr.)

(m 1593. CHIocco (A.), Psoricon, vel de Scabie libri duo,

&c. Verona. — Niets over Acarı. — Bresl.; Gott.; Kiel.)

m 1604. SCHWENCKFELD (C.), Theriotropheum Silesiae, in

quo Animalium, .... natura, &c. Lignicii. — Utr.

Om 1612. Franzıus (W.), Animalium historia sacra, in

qua &c. Wittebergae. — Ed. 1653. Dr. M. G.

1048 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

g 1617. D’ARCUSSIA DE CAPRE (CH.), La Fauconnerie du

Roy, avec la conférence des fauconniers. Paris. —

Cit. HuzARD 1785.

n 1622. SEBIZ, Diss. de Scabie. Argentorati.

(om 1627. Czanaxius (MATTH. M.), Nobile scabiei enco-

mium). Ad nobilissimos scabianae reipublicae scabinos

&c. scriptum. — ubi? — Niets over Acarı. — K. B. H.)

m 1635. (Bacon) Francis LORD VERULAM. Sylva sylva-

rum or A Natural History. In ten centuries. London.

— N. E.V.

(Om 1639. GASSENDI (P.), Vita Peireskii. Lib. 6. (Zie

Opera Omnia. Tom. V. p. 331). — Niets over Acari.

ip BaF aa)

(m 1642. BESLER (M. R.), Gazophylacium rerum natura-

lium &c. — Niets over Acari. — P. S. B.; Bresl.; Gött.)

m 1646. KIRCHER (ATH.), Ars magna lucis et umbrae in

XII libros digesta. Romae. — Amst.

m 1648. BACON (FRANCIS) BARON VERULAM. Sylva Sylva-

rum, sive Historia Naturalis, &c. Lugd. Bat. — N. E. V.

Og 1649. GASSENDI (P.), Syntagma Philosophiae, &c. —

Ed. 165852 Ba Tr.

m 1652. BORELLUS. — Zie Deel I, p. 471.

m 1658. Brown (THom.), Pseudodoxia epidemica: or, enz.

4th Ed. London. — Zie Deel I, p. 470. — Kiel.

m 1658. GASSENDI (P.), Opera omnia. — P. B. Fr. L.

(m 1661. Morsıus (G.), Fundamenta medicinae physiolo-

gica, &c. — Cit. PAULLINI 1685. — Niets over

Acari.)

m 1662. Gicas (C.), Scabies. Sub praesidio G. ROLFINCH.

Auctor et respondens. Jena. — Gron.

(m 1664. SacHs À LEWENHEIMB (Ph. J.), Oceanus macro-

micro-cosmicus seu, &c. Vratislaviae. — Cit. PAULLINI

1685. — Niets over Acari. — Amst.)

O 1665. WELSCH (....), Diss. de scabie. Lipsiae.

m 1667. MERRETT (C.), Pinax rerum naturalium Britanni-

carum, &c. Londini. — Amst.; Utr.; Bresl.; Gött.; Halle;

Bas. «Br

(m 1671. Pıras (J.), Vermis in spina dorsi. — In: Misc.

HIST. OVERZ: D. ACAROLOGIE. II. 1049

Literatuur.

ours med, ‘phys. wAcadsaNat) Curj;; Ann. 2. — |Niets

over Acari. — Amst.)

(m 1673. GrassI (S.), De mercurio veneni variolici alexi-

pharmaco. — In: Misc. cur. med. phys. Acad. Nat.

Cur.; Dec. 1. Ann. 3. obs. 56. — Niets over Acari. —

Amst.)

(m 1673. HAGENDORN (C.), De vermiculis aliquandiu post

variolas cum urina rejectis. — In: Misc. Cur. med.

Phys Acad Nat Cu aDecemale Ann ts Mobs 28.7 —

Niets over Acari. — Amst.)

m 1673. ROHAULT (J.), Traité de Physique; 2e Ed.; Paris;

c. 21. Pars 1. — Kb.

m 1674. REDI (Fr.). — Zie Deel I. p. 477. — Dr. M. G.

(m 1674. WEDEL (G. W.), Diss. De Scabie; Jena. — Niets

over Acari. — Gron.)

(m 1674. Wirris (THo.), Pharmaceutice rationalis sive, &c.

Hagae Comitis. — Cit. BAIER 1832. — Niets over Acar.

— Amst.)

(m 1675. MARCHETTI (P.), Observationum medico chirur-

gicarum rariorum sylloge. Patavii. — Niets over Acari.

God)

(m 1676. MARCHETTI (P.); ed. 2 Nürnberg. — Gött.; Kiel

Marb.; Miinst.)

(m 1677. HEILAND (M.), Disputatio De Scabie. Giessae. —

Niets over Acari. — Gron.)

(m 1677. PAULINI (CH. F.), De sudore verminoso. — In:

Misc. cur. med. phys. Acad. Nat. Cur.; Dec. 1. Ann.

6 & 7, obs. 3. — Niets over Acari. — Amst.)

O 1679. PELSHOFER (....), Diss. de scabie vulgo sic dicta.

Wittebergiae.

m 1681. Lister (M.). — Zie Deel I, p. 478.

m 1683. MENZEL (CHR.) & Imre (J. A.), De muscis quibus-

dam culiciformibus, pediculosis, &c. — In: Misc. cur.

Acad. Nat! Curt Dec. 2. Ann. 1682. pi 71. obs: 130.

Norimbergiae 1683. — Amst.

(m 1684. GASSENDI (P.), Abrégé de Philosophie. Lyon.

Tom. 3. — Niets over Acari. — B. G. R.)

(& 1685. BLONDEL (Fr.), Thermarum aquisgranensium &c.

1050 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

Traj. ad Mosam. — Cit. KNIPHOF 1759. — Niets over

Acari).

1687. Rept .(Fr.). — Zie Deel I, p. 482. Dr. M. G.

1688. REDI (Fr.). — Zie Deel I, p. 482. — Dr. M. G.

1689. DoLAEUS (Joh.). — Zie Deel I, p. 482. — Amst.

1689. LoMBARD (....), Diss. de Scabie. Herborn.

1690. WINTHER (....), Diss. de Scabie, &c. Marburgi.

1690. BLANCARD (S.). — Zie Deel I, p. 483. Amst.

1694. Le Dictionnaire des Arts et des Sciences, par

M. D. C. de l’Acad. Frang. 2 tom. Paris. — Gron.

1700. NEBEL (M.), De vermiculis plumbum depascenti-

bus. —="In°Misc Acad. Nat.'Cur: ;- Dee. 3MAnn 5 6.

Francof. & Lips. — T. H.

1701. CAMERARIUS (R. F.), Diss. de Scabie periodica

particulari. Tubingae.

1702. BLANCARD (S.), Lexicon novum medicum graeco-

latinum, &c. Lugd. Bat. — Amst.

1702. GAHRLIEP (G. C.), De minutiis animalibus curiosis

seu &c. — In: Misc. cur. Acad. Nat. Cur.; Dec. 3. Ann.

7 & 8. p. 256. — Norimb. — T. AH.

1702. ROHAULT (J.). — (Nederlandsche vertaling van

zijn Traité de Physique 1671.)

1703. PAULLINI (CHR. FRA.), Disquisitio curiosa an mors

naturalis sit substantia verminosa? Francof. & Lips.

— P. 101. 115. Sirones, Cirones, Riedliesen. — Ik heb

echter niets over Acari gevonden. — Bresl.; Gütt.; Halle;

Kiel; Marb.)

1704. Dictionnaire universel Francois et Latin, &c. Tre-

voux.

1704. MERRETT (C.), Britannicarum Rerum Naturalium

Pinax, &c. Londini, — Bonn.

1705. BLANCARD (S.), Lexicon medicum graeco-latino-

germanicum, &c. Francof. ad Viadrum. — Amst.

12109 FICRUSMA(- M) Me Diss ide jiscabiem: retropulsa®

Jenae.

1710. ROEDERER (JOH. JAC.), Diss. De Scabie. Argento-

rati. — Gron.

1711. BAIER (....), Diss. De Scabie. Altdorfii.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1051

Literatuur.

a 1715. CLERICUS (D.), Historia naturalis et medica lato-

rum Lumbricorum, &c. Genevae. — Amst.

m 1718. BrANCARD (S.), Lexicon medicum graeco-latino-

germanicum, &c.; Halae Magdeb. — Amst.

(m 1718. GORN (CHR. A.), Diss. de Scabie, praes. ALBERTI.

Auctor et respondens. Halae Magdeb. — Niets over

Acarı. — Gron.)

m 1718. HERLEIN (J. D.), Beschryvinge van de Volkplan-

tinge Zuriname, &c. Leeuwarden. — A. J. R.

m 1720. VALENTINI (M. B), Amphitheatrum zootomicum,

&c. Francof. ad Moen. — N. A. M.

1721. Dictionnaire de Trévoux. — Zie 1704. — K. B. H.

1723. POEPLELMANN (....), Diss. de Scabie seu psora.

Duisburgi.

{m 1723. STENZEL (CHR. G:), De rite perquirenda .... Ori-

gine morborum. SARTOR respondens. Vitembergae. —

Cit. BAZIN 1880: „il avait annoncé, que la gale est cau-

see par la présence d’un insecte.” Dat is niet waar.

Wel is het hij met HELMONT eens: „hanc solius pellis

affectum esse, solis curetur medicamentis exter-

nis’. — Niets over vermes, insecta, of Acari. —

Gron.)

{m 1724. DESLANDES (....), Diverses observations de Phy-

sique générale. — In: Hist. de l’Acad. d. Sci. de Paris;

an 1722 (publ. 1724). — Cit. PERENOTTI 1790. — Niets

over Acari. — T. H.)

m 1724. Père LABAT, Voyage aux Isles de l’Amérique. &c.

La Haye. — T. H.)

m 1725. Père LABAT, Nieuwe reizen naar de Fanse Eilan-

den van America. &. Amsterdam. — N. A. M.

m 1725. SLOANE (H.). A voyage to the islands Madera,

Barbados, Nieves, St. Christophers, and Jamaica; &c.

v. II. London. — 7. H.

m 1727. Friscx (J. L.), Index historiae suae Insectorum.

— In: Misc. Berolinensia &c. Contin. II Tom. I (= Tom.

III). p. 28—33. Berolini. — 7. H.

m 1727. NIEUWENTYT (B.), L’existence de Dieu; &c. zie

Deel I. p. 489. — Leid.

Oo #

1052 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

oO 1727. Ray (J.), Catalogue du cabinet d’objets d’his-

toire naturelle; &c. La Haye.

m 1731. MUSSCHENBROEK (P. VAN), Tentamina experimen-

torum naturalium; &c. Lugd. Bat. — Leid.

m 1732. Dictionnaire de Trévoux. — Zie 1704. — K. B. H.

m 1732. Dover (Tro), Th eancient Physician's Legacy

to his country. &c. London. — Gölt.

(m 1732. Ray (JOHN), Gods wysheid geopenbaard; &c.

Amsterdam. — Niets over Acari. — N. A. M.)

O 1733. Brown (TH.), Essai sur les erreurs populaires, &c.

Paris & Amst. — L. 3. c. 27. $. 11. — Ik zag Ed. 1738;

Utr.

(m 1733. GUERINIERE (DE LA), Ecole. de cavalerie. &c.

Paris. — Niets over Acari. Utr.)

(m 1733. [PLUCHE (DE)], Spectacle de la Nature: or, Na-

ture displayed; &c. London. — Niets over Acari. —

Dr MG:

Om 1733. [PLUCHE (N. A. DE)], Le spectacle de la nature;

&c. Utrecht. 2 vols. av. 16 pl. — De later ver-

Sic hiesmien werd t l'es (vie nme | dErikı nile

(m 1734. HOFFMANN (FR.), Diss. De Animalibus humano-

run corporum &c. Halle. — Niets over Acari. — P.S. B.)

(m 1735. Arpını (P.), Historia Aegypti naturalis. Lugd.

Bat. — Niets over Acari. — N. E. V.)

m 1737. Sacus (C. W.), Musca toto corpore animaliculis

minimis conspersa. — In: Medicorum Silesiacorum

Satyrae; spec. IV. p. 22. obs. IV.a. — P. S. B.; Bonn;

Besl.; Gött.; Greifsw.; Marb.

m 1738. SWAMMERDAM (J.). — Zie Deel I. p. 492. — Vol.

IT Nis Ve

o 1739. Hanow (M. C.), Monatl. Danziger Erfarungen &c.

m 1739. Linnaeus (C.), Tal, om märkwärdigheter uti In-

secterne; &c. — Greifsw.

m 1740. FRrıscH (J. L.), Index historiae suae Insectorum;

cent. II & III. — In: Misc. Berdin. v. 6. p. 130—136.

— T. H.

m 1740. Horcx (F. W.), De pulice canariae; &c. — In:

Misc Berolm sta, 6. poll WE

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1053

Literatuur.

1741. BARRÈRE (P.), Essai sur l’histoire naturelle de la

France équinoctiale; &c. Paris.

1741. Brown (THo.). — Zie 1733; 3e Ed.

1741. LINNAEUS (C.). — (Oratio van 1739 in het Neder-

landsch vertaald). Leiden 1741.

1741(?) LINNAEUS (C.). — (Idem, in het Duitsch). —

In: Allg. Mag. d. Natur, Kunst u. Wiss. Leipzig, v. 2.

ps 328:

1743. BARRERE (P.), Nouvelle relation de la France

equinoxiale; &c. Paris.

1743. LINNAEUS (C.). Oratio de memorabilibus in In-

sectis. Mente Jussieu ex Suetica in Latinam vertit lin-

guam Parisiis 1743 ABRAH. BAECK.

1743. TURNER (....), Traité des maladies de la peau;

&c.; trad. par BAYER DE PEBRANDIER. Paris.

1744. REAUMUR (R. A. FERCHAULT DE), Histoire natu-

relle des Fourmis. — M. S. in 1926 door WHEELER

gepubliceerd. — Dr. M. G.

1745. BONNET (C.), Traité d’Insectologie; &c. Paris.

— Niets over Acari. — N. E. V.)

1747. LINNAEUS (C.), Systema Naturae. — Zie Deel I.

p. 496.

1747. NIEUWETYT (B.), Rechter Gebrauch der Welt-

Betrachtung &c. Jena. — Gött.; Greifsw.; Kiel; P. S. B.

1747. SCHILLER (G. CHR), Diss. De Scabie humida &c.:

Auctor et defendens. Erfordiae. — Gron.

1748. BLANCARD (S.), Lexicon medicum; &c. Halae

Magd. — Amst.

1748. HOMBERG (....), Anmerkungen über die Spinnen.

— In: Hamb. Magaz. Bd. 1. p. 51. — Amst.

1749. BARRÈRE (P.). — Titel als 1741.

1749. BIBERG (I. J.), Oeconomia Naturae, &c. Upsaliae:

1749. FABRICIUS (P. C.), Comment. hist.-phys.-med. De

Animalibus quadr. Av. &c. Helmstadi. — Dr. M. G.

1750. JUNCKER (L. C.), Diss. de damno ex scabie re-

pulsà &c. Halae. — Niets over Acari. — Gron.)

1751. BARRÈRE (P.), Neue Beschreibung von Guiana;

&c. Göttingen. — T. H.

1054 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1751. BiIBERG (I. J.), Oeconomia Naturae, &c. — In: C.

LINNAEI, Amoen. Acad. v. 2. p. 1—58. Holmiae. —

Inh.

o 1751. LINDEREN (von), Speculum Veneris. Argentorati.

p. 467. — Cit. PALLAS 1760.

m 1751. (Linnaeus) (C.), Oratio, &c. — Als 1743. — In:

LINNAEI, Amoen. Acad. v. 2. p. 388—408.

o 1752. PRINGLE (Sir JOHN), Observations on the Disea-

ses of the Army. London. — Verscheidene edities; ik

zag die van 1753 en eenige andere.

m 1752. SWAMMERDAM (J.), Bibel der Natur; &c. Leipzig.

— Zie Deel I. p. 497. — Dr. M. G.

m 1753. A description of 300 Animals, 7th Ed. London.

(m 1753. Vorschlag zu natürl. Charaktern in Bestimmung

der Ordnung und Geschlechter der Thiere. — In: Phy-

sik. Belustig. 3. Bd. p. 1373—85. Berlin. — Niets over

Acari. — Amst.)

m 1753. Encyclopedie ou Dict. rais. d. Sci., d. Arts et d.

Metiers ie WINE Paris PB era ee

n m 1753. LINDECRANTZ (E. M.), Canis familiaris. Diss. —

Verscheidene ed. in de Amoenitates. Ik zag die van 1759.

m 1753. LINNAEUS (C.), Von den Merkwürdigkeiten an den

Insekten. — In: Allg. Mag. Nat., Kunst u. Wiss. v. 2.

p. 328. — Amst.

m 1753. PONTOPPIDAN (E.), Det förste forsög paa Norges

naturlige historie, &c. Kjgbenhavn 1752; v. 2. 1763. —

Pi SAB.

m 1754. GEER (C. DE), Description d’une singuliere espece

de ciron, acarus avium; &c. — In: Journ. Etranger,

Août. p. 185. — Gölt.

m 1754. PALMAER (I.), Oves. Diss. acad. — Dr. M. G.

m 1754. PONTOPPIDAN (E.), Versuch einer natiirl. Historie

von Norwegen; &c.; Kopenhagen. — Dr. M. G.

(nm 1754 Watson (F.), The animal World displayed or;

&c. London. — Niets over Acari. (Ik zag de Ned. ver-

taling van 1761.)

m 1755. PONTOPPIDAN (E.), The natural history of Nor-

way; &c.; London. — Dr. M. G.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1055

Literatuur.

Om 1756. Boye (C. G.). — Ik zag de editie van 1762.

n 1756. LANGE (Jon. CHR.), Laere om de naturlige Vande;

&c.; p. 87—93.

m 1757. Bonomo (G. C.), Observations, &c. — Zie Deel I.

p. 500. — Utr.

(m 1757. CLERCK (C.), Svenska spindlar; &c.; Stockhol-

miae. — Niets over Acari. — N. E. V.)

m 1757. HassELQuIST (F.), Iter palaestinum, eller Resa til

heliga landet; &c.; Stockholm. — K. B. H.

(m 1757. HEISE (J. G.), Diss. de insectorum noxio affectu

in corpus humanum. Halae. — Niets over Acari. —

LS B)

m 1757. REDI (Fr), Expériences s. 1. génér. des Ins. —

In: Coll. académique; Dyon, Paris. — Utr.

Ell 79685 “BOHADSCH: (CT A) Wiss. (Dei Synocho putridar

Pragae. — Cit. PALLAS 1760.

m 1758. Hirt (J.), Notes from Reaumur and others. In:

SWAMMERDAM, The Book of Nature. London. — Zie

beneden 1758.

m 1758. HUNDERTMARK (C. F.), Diss. De Scabie artificiali;

Leipzig. p. 35. — Gron. i

m 1758. SWAMMERDAM (J.), Histoire naturelle des Insec-

tes; trad. du Biblia Naturae. — In: Collect. académi-

que; v. 5. Partie Etrang. — Utr.

m 1758. SWAMMERDAM (J.), The Book of Nature; or, &c.

London. — Dr. M. G. i

m 1759. DE LA CHENAYE DES Bols (F. A. A.), Dict. rais.

et univ. d. animaux; &c. — 4 tomes. — P. S. B. Gott.;

Münst.

m 1759. KNIPHOF (J. H.), Diss. De Pediculis inguinalibus,

Insectis et Vermibus homini molestis. Erfurt 1759. —

Gron.

m 1759. LEDERMÜLLER (M. F.), Mikroskopische Gemüths-

und Augen-Ergötzung. &c. Nürnberg 1763. — De

eerste 50 nummers verschenen in 1759.

Om 1759. LINDH (J.), Sus scrofa. Upsaliae 1759. — Ik

zag de herdruk van 1788.

m 1759. LINNAEUS (C.), Animalium specierum in Classis

1056 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

dispositio, &c., secundum X”. Ed. Lugd. Bat.

— Blijkbaar zonder medeweten van LINNAEUS uitge-

geven: de binomenclatuur is niet opgenomen en de

diagnosen dikwijls gewijzigd. — Amst.

u 1759. LINNAEUS (C.), Miscellaneous tracts, &c. with

notes by STILLINGFLEET; London. — Brit. Mus. Lon-

don. — Dit Museum leent geen boeken uit.

m 1759. NORBERTO DE AUCOURT E PADILHA (P.), Rari-

dades da Natureza, &c. Lisboa. — Dr. M. G.

m 1759. PALMAER (I), Ovis. — In: LINNAEUS, Amoen.

Acad. v. 4. 1759. Ups.; Lugd. Bat.; Lipsiae. — 7. H.

m 1159. EREICHARDINCH WE) — KNIPHOE:

m 1760. Tractatus duo Pathologici; &c.; Tract. II. De

morbis cutaneis. Amstelodami. — Amst.

om 1760. BAKER (H.), Het mikroskoop gemakkelijk ge-

maakt. Amsterdam. — Als 1744.

m 1760. KRAMER (CHR. C.), Diss. Specimen Insectologiae

Danicae; &c.; auctor. Hafniae — Dr. M.G.

m 1760. LINNAEUS (C.), Systema Naturae &c.; cura LANG.

Halae Magd. — N. E. V.; Dr. M. G.

m 1760. Lyonet (P.), Traité anatomique de la Chenille

qui ronge le bois du Saule. La Haye. — N. E. V.

om 1760. Parras (P. S.), Diss. de Infestis viventibus

intra viventia. Lugd. Bat. — Ik zag de herdruk van 1768.

o 1760. Tirius (J. D.), De divisione animalium generali

programma. Wittebergae.

(m 1760. TOGGENBURGER (J. U.), Diss. Casum stuporis

Scabiei inoculatione curati exhibens. Argentorati. —

Niets over Acari.)

m 1761. GESSNER (J.), Abhandlung üb. d. versch. Arten

das Getreyd zu bewahren, &c. — In: Abh. naturf. Ges.

Zurich; vale ps 2622 RR. A. WE Li

m 1761. Karm (P.), En resa til Norra America; &c. v. 3.

Stockholmiae. — P. S. B.; Gött.; Kön.

m 1761. LEDERMÜLLER (M. F.). — Titel als 1759. — Tab.

83 is vermoedelijk van 1761. — T. H.

m 1761. LINNAEUS (C.), Fauna Svecica, &c. — Ed. II;

Stockholmiae. — N. E. V.; Dr. M. G.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1057

Literatuur.

om 1761. MorcacNI (J. Bapt.), De sedibus et causis Mor-

borum &c. Patavii. — Ik zag de ed. 1762.

m 1761. Popa (N.), Insecta musaei Graecensis, &c. Graecii.

m 1761. SULZER (J. H.), Die Kennzeichen der Insecten;

&c. Zürich. — N. E. V.

(m 1761. WATSON (F.), De dierlijke Wereld, &c. Amster-

dam. — Bevat alleen Vertebrata. — Utr.)

m 1762. AMOREUX (P. J.), Tentamen de noxa animalium.

&c. Avenione. — Leipz.

1762. Bonnet (Ch), Considérations sur les corps orga-

nises; &c. Amsterdam Mo: PivB. RrıtL.} Dr: ML G.

1762. Boye (C. G.), Sikkre Erfaringer og paalidelige

Raad til Velstand og Formue. Etc. Kjgbenhavn. — Kob.

a 1762. Brisson (M. J.), Regnum animale in classes IX.

&e: Ed. 2.:auctior.hugd Bat. — TH:

1762. BÜCHNER (A. E.). — Zie HELMICH.

1762. CASAL (G.), Historia natural y medica de el Prin-

cipado de Asturias. Madrid. — Gött.

o 1763. Dict. portatif d’histoire naturelle; &c. Liège. 2

vols.

1762. (GEOFFROY, E. L.), Histoire abrégée des Insectes,

qui se trouvent aux environs de Paris; &c. Paris. v. 2.

— Dr. M. G.

m 1762. HAssELQUIST (Fr.), Reise nach Palaestina &c.

Rostock. — 7. H.; Dr. M. G.

m 1762. HELMICH (A. H. A.), Diss. De Usu interno olei

vitrioli diluti in nonnullis scabiei speciebus. A uctor;

praeside BÜCHNERO. Halae Magd. — Gron.

(m 1762. LEDERMULLER (M. F.), Nachleese seiner mikrosk.

Gemüths- und Augen. Ergötz. &c. — Niets over Acari.

— T.H.)

m 1762. LyoneT (P.). — Titel als 1760. — La Haye et

Amsterdam. — 7. H.

m 1762. MICHAELIS (J. D.), Fragen an eine Ges. die ....

nach Arabien reisen. Frankf. a. M. — Amst.

m 1762. STILLINGFLEET (B.), Misc. tracts .... Natural

history, &c. London. — 7 capita selecta uit LINNAEUS’

Amoen. acad., en eigen werk. — Dr. M. G.

1058 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1762. STRÖM (H.), Physisk of Oeconomisk Beskrivelse

over Fogderiet Sgndmgr, &c: v. 1. Sorge. — P. S. B:

Halle; Kiel; Kön.

m 1763. BROOKES (R.), A new and accurate System of

Natural History; &c. v. IV. Insects. London. — Bresl.;

Gött.; Kiel.

no 1763—5. CoNruccio. Musei Kircheriani .... Aerea notis

illustrata. Romae. — P. S. B.

m 1763. DETHARDING (G. CHR.), Disput. .... De Insectis

Coleopteris Danicis. Buetzovii. — Kob.

m 1763. A new and complete Dictionary of Arts and

Sciences. 4 vols. London. — B. G. R.

n 1763. Dictionnaire portatif,.&c. — Nouveau titre de

1762. — Paris.

m 1763. GEER (C. DE), Description d’une singuliere espece

de Ciron: — In: ALLEon Durac (J. L.), Mélanges

d’Hist. nat. v. 1. p. 26—29; v. 2. t. 1. fig. — Dr. M. G.;

PSP; (Brest Got, Kon.

m 1763. Pisrorius (TH.), Korte en zakelyke Beschryvinge

van de Colonie van Zuriname. &c. Amsterdam. —

ACER:

m 1763. PONTOPPIDAN (E.), Den Danske Atlas eller Konge-

Riget Dannemark, &c. Kigbenhavn. Tom. I. — P. S. B.;

Gött.; Halle; Kiel.

(a 1763. Reuss (CHR. THEOPH.), Diss. De Scabie Ovium,

&c. Tubingae. — Er is slechts sprake van een ,,virus’’.

— P. S. B) i

m 1763. SAUVAGES (F. BoIssiER DE), Nosologia methodica

&c. Amstelodami. v. 5. p. 464. — Amst.

m 1763. SCOPOLI (J. A.), Entomologia Carniolica, &c. Vin-

dobonae.

m 1764. BAKER.(H.), Employment for the microscope, &c.

London — N. Eman

m 1764. [DE BEAURIEU], Abrégé de l'Histoire des Insectes,

&c. Paris. — Dr. M. G.

m 1764. .BROCKESLBY (R.), Oeconomical and medical Ob-

servations. &c. London. — Leid.

m 1764. BRUNNICH (M. TH.), Entomologia, sistens Insecto-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1059

Literatuur.

rum &c. — Insektlaere, inholdende Insekternes &c.

Kjobenhavn. — Leid.

(m 1764. Fermin (PH.), Traité des maladies les plus fré-

quentes à Surinam; &c. — Niets over Acari. — Amst.)

o 1764. FROWEIN (....), De scabie post superatum nuper

bellum epidemica. Duisburg.

m 1764. GEOFFROY (E. L.), Histoire abrégée des Insectes,

dans laquelle ces animaux, &c. — Dezelfde ed. van 1762,

behalve Titel, p. 1—2 en 687—190. — N. E. V.; Dr.

M. G. |

m 1764. Gronovius (L. T.), Zoophylacii Gronoviani fas-

ciculus secundus; &c. Lugd. Bat. — N. D. V.; N.E.V.;

Utr.

m 1764. Houttuyn (M.), De tek of Honds-Luis nauwkeurig

afgebeeld. — In: Uitgez. Verhandel. IX. p. 348—351.

t. 60. f. 5—7. — N. D. V.

o 1764. LANGGUTH (....), Diss. De Scabie viva. Witte-

bergiae.

m 1764. LEDERMULLER (M. F.), Amusement microsc.; &c.

— N. E..V.

(m 1764. LEDERMÜLLER (M. F.), Versuch .... die Ver-

gröserungs Werkzeuge .... anzuwenden. — Essay

d’employer les Instruments microscopiques .... Nürn-

berg. — Niets over Acari. — T. H.)

w 1764. LINNAEUS (C.), Museum S. R. M. Ludovicae

Ulricae Reginae &c. — Holmiae. — T. H.

m 1764. LINNE (CARLS von), Reisen durch einige Schwe-

dische Provinzen. — I. Reisen durch Oeland und Goth-

land. — Halle. — Utr.; Amst.

(a 1764. Monro (D.), An account of the diseases .... Brit.

. Hospitals in Germany; &c. — Niets over Acari.)

e 1764. MÜLLER (0. F.), Fauna Insectorum Friedrichs-

dalina; &c. Hafniae, Lipsiae. — P. S. B.; Bresl.; Gött.

Og 1764. RosEn von ROSENSTEIN (Nirs), Underrättelse

om Barns Sjukdomar, &c. Ed. II Stockholm. — De

„Ed. I” bestaat uit afzonderlijke stukken in de Kongl.

Vetensk. Akad. Handl. — Ik zag de 3e druk van 1771.

(m 1764. SAUVAGES (F. BOISSIER DE), De venenatis Galliae

1060 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

animalibus, &c. Monspelii. — Niets over Acari. — Gött.)

m 1764. SWIETEN (G. BN. van), Korte beschryving .... der

Ziekten „inde Heirlegers; &c.. 3elidr.i Amsteldam:

— Utr.

o 1764. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. et univers. d’ Hist.

nat.; &c. Paris. 5 tomes. — le Ed. — Gött.: Kiel; Miinst.

(m 1765. BALDINGER (E. G.), Von den Krankheiten einer

Armee; &c. Langensalza. — 2. Abschn. XI. Cap.; en 3.

Abschn. V. cap. — Niets over Acari ; zie 1774. — Leid.)

(m 1765. CRANZ (D.), Historie von Grönland, &c. Barby,

Leizpig. — Niets over Acari. — P. S. B.; Bonn; Gött.;

Halle; Kiel; Miinst.) |

m 1765. Dictionnaire portatif de santé. 2 vols. Paris. —

ONBERAR

m 1765. FERMIN (PH.), Hist. nat. de la Hollande equi-

noxiale, &c. Amsterdam. — Amst.; Utr.

(m 1765. LEDERMÜLLER (M. F.), Abgenöthigte Vertheidi-

gung &c. Nürnberg. — Niets over Acarı. — T. H.)

(m 1765. LIEUTAUD (J.), Synopsis universae praxeos me-

dicae, &c. &c. 2 vol. Amsterdam. — Niets over Acari.

— P. S. B.; Bonn; Bressl.; Gött.; Halle; Kiel; Marb.)

m 1765. MENURET (....), (diverses articles in:) Encycl.

ou Diction. rais. d. Sci. Arts Metiers, v. 8—16, Neuf-

chastel.. — R.VB. Fr. L.

m 1765. MORGAGNI (J. B.), De sedibus et causis morborum,

&c. Patavii. — Lib.4. 'Epist. 53. $#4:5pò 2878 7. p.

288. — Uv.

m 1765. MORGAGNI (J. B.), Opera omnia, &c. Patavii. —

Led Ute. MarbsBass: B:

m 1765.--PEARSALL (R.), Godvrugtige Bespiegelingen &c.

Amsteldam. — Dr. M. G.

m 1765. PONTOPPIDAN (E.), Kurzgefaszte Nachrichten die

Naturhistorie in Dännemark betreffend. Kopenhagen,

Hamburg. — N. D. V.; Dr. M. G.

m 1765. STRÖM (H.), Beskrivelse over Norske Insecter,

Förste Stykke. — In: Det Trondhiemske Selsk. Skrift.

III. p. 376—439. Kjgbenhavn. — P. S. B.; Gütt.; Kiel.

(m 1765. STROEM (H.), Beskr. over ti Norske Insecter. —

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1061

Literatuur.

In: Skr. Kjob. Selsk. Laerdoms &c. IX. Kjobenhavn.

— Niets over Acari. — K. W. A.)

o 1765. VOGEL (....), Programma, dubia quaedam .....

in scabie usum. Göttingae.

m 1765. WINTERSCHMIDT (A. W.), Abb. u. Beschreib. e.

Stubenfliege mit vielen sehr kleinen Insekten geplagt.

— Beilage zu: LEDERMÜLLER, Nachleese &c. 1762—

65. — Verscheen ook apart. — 7. H.

m 1766. ALBERTI (J.), ‘Hnovyrod Aééixov. Hesychii Lexicon.

Lugd. Bat. — 7. H.

m 1766. ALLIONI (C.), Manipulus, &c. — Zie MÜLLER

(OL E:):

m 1762. Bonnet (K.), Considérations &c. — Zie 1762.

(m 1766—99. BUFFON, DAUBENTON & LACEPEDE. His-

toire naturelle generale &c. 38 vols. Amsterdam. —

Niets over Acari. — N. D. V.)

m 1766. GMELIN (PH. F.), Onomatologia Historiae natu-

ralis. Frankfurt, Leipzig.; v. 3. — K. B. H.

m 1766. HassELQUIST (F.), Voyages and travels in the

Levant, &c. London. — P. S. B.; Gött.

oO 1766. HERMANN (J. G.), De modo cavendae corruptio-

nes corporum naturalium in museis; &c. Lipsiae.

(m 1766. Hitt (J.), Proeven der Natuurlijke Historie en

van het Microscopium. Utrecht. — Niets over

- Acan. — Amst.)

m 1766. LEDERMÜLLER (M. F.), Amusement microscopique,

&c. 2e cinq. Nuremberg. — N. E.V.

m 1766. LINNAEUS (C.), Systema Naturae &c. Ed. 12. Hol-

miae. Tom. I. Pars I. p. 154. n. 49. 1. — T. H.; Mus.

Nat SAREI AE

m 1766. MÜLLER (0. F.), Manipulus Insectorum Taurinen-

sium. A CAROLO ALLIONIO editus. — In: Misc. Tauri-

nensia, III. p. 185—198. — K. A. W.

(m 1766. Patras (P. S.), Misc. Zoologica, &c. Hagae Comi-

tum. — Niets over Acari. — Acarus marinus = Pycno-

gonum.)

m 1766—8. ROESEL VAN ROSENHOF (A. J.), De natuurlijke

… Historie der Insekten; &c. III. — 0. B. A.

1062 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1766. SANDIFORT (E.). — [Noot bij referaat over Brock-

lesby’s Observations.] — In: SANDIFORT, Nat.- en

Geneesk. Bibl. II. p. 607. — Amst.

(m 1766. SCHAEFFER (J. C.), Fernere Zweifel .... in der

Insektenlehre &c. Regensburg. — Niets over Acari.

— N. E.V.)

m 1766. SCHAEFFER (J. C.), Elementa Entomologica.

CXXXV. Tab. aere excusae &c. Ratisbonae. — Ein-

leitung in die Insektenkentnis. CXXXV. .... Kupf.

Regensburg. — N. E. V.

m 1766. SCHAFFER (J. C.), Icones Insectorum circa Ratis-

bonam &c. — Natiirlich .... Abb. Regensb. Insecten.

Ve wl WER za SAN Es Ve

O 1767—70. APHELEN (H. von), Den almindelige Natur-

historie, i Form af et Dictionnaire ved VALMONT DE

BOMARE oversat, &c. 7 tomi. Kjobenhavn.

m 1767. BECKMANN (JoH.), Anfangsgriinde der Naturhis-

torie. Göttingen, Bremen. — P. S. B.; Bonn; Bresl.;

Gott.

Om 1767. BLADH (A. J.), Fundamenta Entomologiae &c.

Upsaliae. — Ik zag Ed. 1769, in Linn. Amoen. Acad.

v. 7, —.T. H.

m 1767. GLEDITSCH (J. G.), Vermischte phys.-botan.-oekon.-

Abhiv. + FT Halle! 2 HooB:

m 1767. LINNAEUS (C.), Systema Naturae; &c. Ed. 12.

Holmiae; Tom. I. Pars II. 1767. — Zie 1766.

m 1767. LINNAEUS (C.), Systema Naturae; &c. Ed. 13.

(= 12); Vindobonae; Tom. I. Pars I. p. 154. — N. D. V.

n 1767. PETzZSCH (E. H.), Diss. De scabie viva. Wittem-

bergae.

m 1767. ROESEL VAN ROSENHOF (A. J.). — Zie 1766. —

IV. Haarlem.

Om 1767. Roos (J. C.), Mundus invisibilis. Diss. Upsa-

liae. — Ik zag Ed. 1769. in Linn. Amoen. Acad. v.

1. —T. H.

m 1767. SANDIFORT (E.), — [Referaat over ROSÉN 1764

en noot bij PRINGLE’s Observations. — In: SANDIFORT,

Nat.- en Geneesk. Bibl. v. III. p. 359, 586. — Amst.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1063

Literatuur.

m 1767. SCHLUGA (J. B.), Primae lineae cognitionis Insec-

torum. Vienna. — N. E.V.

m 1767. STRÖM (Jou.), Beschr. Norwegischer Insekten.

Erstes Stück. — In: Der Dronth. Ges. Schrift. v. 3.

Kopenhagen, Leipzig, p. 387. — T. H.

m 1767. VALMONT DE BOMARE, Algemeen en beredeneert

Woordenboek d. Nat. Hist. &c. I. A—L. Dordrecht.

— T. H.

m 1768. [G. G. DE BEAURIEU], Kort begrip van de Histo-

rie der Insecten. &c. Amsterdam. 1766—68, IV. —

NERE Vise Dr VERES

om 1768: BONNET (CH!) Titel als 1762. —/C. 8 art:

131.

(m 1768. CHAPPE D’AUTEROCHE, Voyage en Sibérie, &c.

Paris. Tom. JI. Parse 4p 205207 Ins.) ;erdom' IT.

Pars III. c. 12. p. 507—507 (Ins.). — Niets over Acari.)

on 1768. CRELL (F. L. F.), Diss. De contagio vivo. Heim-

stad.

= 1768. EBERHARD (J. P.), Versuch eines neuen Entwurfs

der Thiergeschichte; &c. Halle. — P. S. B.; Gött.; Halle;

Kön.

m 1768. ERXLEBEN (J. CHR. P.), Anfangsgründe d. Natur-

geschichte. Göttingen, Gotha. — Bonn; Bresl.; Gött.

o 1768. FAILLE (Cr. DE LA), Essai sur l’hist. nat. de la

Taupe, .&c.EarRochelle

m 1768. DE GEER (C.), Djur som med en Sträng i ändan

äro fäste vid andra lefvande djur. — In: Kongl. Vet.

Acad .Handl. v. 29. p. 176—183. — Eigen Bibl; T. H.

Om 1768. Jonston (J.), Hist. nat. de quadrupedibus, de

avibus, de insectis, &c. Rouen. — Ik zag Ed. 1757.

Zie Deel I. p. 500. — Onveranderd.

m 1768.) LINNAEUS “(Chi Systema "Naturaesi&c: „Edi 12.

Holmiae. v. 3. Regn. Lapid. p. 226. — Zie 1766.

m 1768. Patras (P. S.), — Titel als 1760; herdruk in

SANDIFORT, Thesaurus dissertationum &c. v. 1. Rotero-

admi. — Amst.

D 1768. Ray (JoHN), Beschouwingen van de Werken der

Natuur. &c. Amsterdam.

1064 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

1768. ROSEN von ROSENSTEIN (Nits), Handleiding tot

Ziekten van Kinderen, &c. ’s-Gravenhage. —

Amst.

1768. SCHÄFFER (J. C.), Icones &c. — (Als 1766.) — v. 2.

— N. E.V.

1768. SPIELMANN (I. R.), Diss. De Animalibus nocivis

Alsatiae. Argentorati.

1768. STROM (H.), Beskrivelse over Norske Insecter.

Andet Stykke. — In: Det Kongl. Norske Vidensk.

Selsk. Skrifter; v. 4. Kiobenhavn. p. 313—371. —

DS RGO NET.

1768. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ. d’Hist.

Nat oc MNouves Ed. 4 tomes, Panis, BAC

1768. VALMONT DE BOMARE, [zelfde titel]; 12 vols.

Yverdon. — v. 2. 3. 6. — Amst.

1768. WINTERSCHMIDT (A. W.), Observation exacte de

la facon d’une mouche de chambre, &c. — Addition

à LEDERMÜLLER, Réponse à quelques objections.

1769. [BANCROFT, Epw.], An essay on the natural

History of Guiana, &c. London. — Leid.

1769. Bancrort (E.), Naturgeschichte von Guiana, &c.

Frankfurt, Leipzig. — 7. H.

1769. FAILLE (Cr. DE LA). — Titel als 1768. — 2e Ed.

La Rochelle.

1769. FERMIN (PH.), Description generale .... de Suri-

nam. Amsterdam. — Amst.; Utr.

1769. HASSELQUIST (FR.), Voyages dans le Levant, &c.

Pans OP iS. BEBBonN.

1769. HouTTUYN (F.), Natuurlijke Historie of, &c.

Eerste Deel. 13e stuk. Amsterdam.

1769. LAGUERRINIERE (....), Ecole de cavalerie. Paris.

VII. pl 67

1769. LINNAEUS (C.), Systema Naturae, &c. Ed. 13

(= 12). Vindobonae; Tom. I. Pars 2. dimid 2. p. 901—

1328.:— N. D.V.

1769. MÜLLER (O. F.), Om Vandspindeler. — In: Kjgb.

Efterr. om laerde Sager, Forste Haefte, p. 220—224.

— Kob.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1065:

Literatuur.

# 1769. MÜLLER (0. F.), [idem]. — In: Kritiske Journal,

p. 120—124. — Kob. |

m 1769. Murray (J. A.), De vermibus in lepra obviis; &c.

Göttingae. — N. A. M.; Leid.

m 1769. SLABBER (M.), Natuurkundige Verlustigingen; &c.

Haarlem. — 2e stuk. — N. D. V.

B 1769. VALMONT DE BOMARE. [Titel als 1768 Yverdon];

v. 7-12. — Amst.

m 1769. VALMONT DE BOMARE, Algemeen [&c. zie 1767];

var LT:

m 1770. BAKER (H.), Nuttig gebruik van het mikroskoop;

&c. — Amsterdam. — N. E.V.

a 1770. [G. G. DE BEAURIEU], Cours d'Histoire Naturelle

ou; &c. 7 tomes; Paris. — Dr. M. G.

m 1770. BODDAERT (P.). — Zie PALLAS 1770.

(m 1770. B[russeL] (TH. VAN), Beschryving der dieren,

. en gekorvene diertjes. Amsterdam. — Niets over

Acari. — Amst.)

og 1770. CHENAYE DES Bois (F. A. DE LA), Dict. univ. et

rais. .... Insectes. .... LINNAEUS, KLEIN, BRISSON.

Paris. — 4 vols.

(m 1770—3. Drury (D.), Illustrations of Natural History.

&c. London. — Niets over Acarı. — T. H.)

m 1770. FERMIN (PH.), Nieuwe algem. beschryving van de

colonie van Suriname. &c. Harlingen. — 0. B. A.

(m 1770. GARSAULT (FR. A. DE), Le nouveau parfait Maré-

chal, &c. Paris. — p. 256. De la galle. — Niets over

_ Acari.)

m 1770. GENDRON (L. F. DesHaIs), Traité des maladies

des yeux, &c. Paris. — Utr.

(m 1770—84. GMELIN (S. G. G.), Reise d. Russland zur

Unters. der drey Naturreiche. Petersburg. — Vol. I.;

geciteerd wordt: p. 158. Daar is echter slechts sprake

van eene ziekte, die mij aan lepra denken doet. —

Niets over Acari. — L. H. W.)

m 1770. HARTSINCK (J. J.), Beschryving van Guiana, ....

betreffende de dieren &c. Amsterdam. — A. J. R.

m 1770. LINNAEUS (K.), Reizen door eenige Landschappen

1066 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

van Zweeden; I. Oeland en Gothland. Dordrecht. —

Weids INA BVE

m 1770. LINNAEUS (C.), Systema Naturae; &c. Ed. 13. v. 3.

Regn. Lapid. cum Appendice. Halae Magd.

@ 1770. LINNAEUS (C.). [zelfde titel]; Vindobonae. —

ING DV

(om 1770. Parras (P. S.), Natuurl. Historie van nieuwe

en nog weinig bekende soorten van Dieren. Door P.

BODDAERT. 6 stukken. — Niets over Acari. — Ik zag

de Ed. 2. van 1779. — Dr. M. G.)

m 1770. STRÖM (J.), Beschreib. Norweg. Insekten. 2es

Stücke. — In: Kön. Norw. Ges. Wiss. Schrift. v. 4.

Kopenh. Leipzig. — T. H.

(a 1770. STROEM (H.), Beskrivelse over Norske Insecter.

Anden Prgve. — In: Skrift. Kjgb. Selsk. Laerd. Vid.

Elsk. v. 10. . 1—28. Kjgbenhavn. — Niets over Acar.

— K. A. W.)

m 1770. VALMONT DE BOMARE. Aanhangsel, .... v. h.

Algemeen .... Woordenboek der Nat. Historie. &c.

Dordrecht# Awb: Tee:

m 1771. ADAMS (G.), Micrographia Illustrata: or &c. 4th.

Ed. London. — Gött.

(m 1771. AMOREUX (P. J.), Lettre d'un médecin de Mont-

pellier, &c. Montpellier. — Niets over Acari. — P. S. B.)

og 1771. Bonomo (G. C.), [Duitsche vertaling van zijn

brief 1687 aan Repij. — In: Auserlesene med. &c.

Abh. Röm. Kais. Akad. Wiss. d. Naturf. v. 20. Nürn-

berg: (py 1390s Tab. V1.) |

1771. Dictionnaire de Trévoux. — Zie 1704. — Leid.

1771. DucHESNE (H. I.)[, Manuel du naturaliste; &c.

Paris. 2 vols.

m 1771. Encyclopedie ou Dict. univ. rais. des connoissances

humaines. &c. Yverdon. — v. 3. 6. 7. 9. — P. B. Z. M;

Gron.

m 1771. GEER (C. DE), Mémoires pour servir à l’histoire

des Insectes. Tom. II. Stockholm. — K. B. H.; Uv.

sm 1771. GEER (C. DE), Thiere die mit einem Strange am

Ende an andere lebende Thiere befestigt sind. — In:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1067

Literatuur.

Abh. Kön. Schwed. Akad. Wiss. aus d. J. 1768. (v.

30). Leipzig. — T. H.

æ 1771. GLAHN (....), Anmärkninger over de tre förste

Böger av David Crantzes Historie om Grönland. Kjg-

benhavn. — Oslo.

m 1771. HAssELQUIST (F.), Reise naar Palestina, of het H.

Land; &.c Amsterdam.

(m 1771. HAWKESWORTH (J.), A journal of a voyage round

the world in H.M. S. Endeavour, &c. London. — Niets

over Acari. — T. H.)

o 1771. Linnaeus (C. a), Genera animalium ex ed. 12a

Systematis Naturae. Edinburgi.

(m 1771. MÜLLER (O. F.), Von Würmern des süssigen und

salzigen Wassers. Kopenhagen. — Niets over Acari.)

01/710 Parras: (PASS ‚Reiser jdurch’ versch... Prov: des

Russischen Reichs; v. I. Petersburg. — T. H.

o 1771.- Zwicki (J. M.), Diss. De statu praeternaturali

succi retis Malpighiani, &c. Duisburg 1771. — Cit.

FÜRSTENBERG 1861.

{m 1772. Bonnet (C.), Betrachtung über die Natur. &c.

Leipzig. — Niets over Acarı. — Dr. M. G.)

m 1772. BRÜNNICH (M. TH.), Zoologiae fundamenta; &c.

— Grunde i Dyrelaere. Hafniae. Lipsiae. — N. E. V.

m 1772. BUXTORF (J.), Observationes posthumae &c. —

In: Acta Helv. phys. &c. v. 7. Basiliae, p. 111. — T. H.

(m 1772. CHAPPE D'AUTEROCHE, Voyage en Californie; &c.

Paris. — Niets over Acari.)

m 1772. Encyclopédie ou. — [Zie 1771]; v. 12.

m 1772. Katm (P.), Reis door Noord-Amerika. Utrecht.

— B.G. K.

m 1772. LINNAEUS (C.), Systema Naturae ex Ed. 12. in

Epitomen redactum a J. BECKMANNO. I. Göttingae.

— Gott.

(m 1772. Lyonet über LESSER. — In: Mannigfaltigkeiten,

Eine &c. Berlin. v. 3. p. 249. 645. — Ik heb niets ge-

vonden. — P. S. B.; Bonn; Bresl.; Gött.; Halle; Münst.)

(m 1772. NIEBUHR (C.), Beschreibung von Arabien. &c.

Kopenhagen. — Niets over Acarı. — Amst.)

1068 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

1772. OLAFSEN (E.) og POVELSEN (B.), Reise igiennem

Island w&cr 2yols. Soree. MP NS EP Bonn!

a 1772. Patras (P. S.), Spicilegia zoologica; &c. Tom. I.

fasc. IX. Berolini. — 7. H.

(m 1772. RETZIUS (A. J.), Inledning til Djur-Riket, &c.

Stockholm. — Niets over Acari. — P. S. B.; Gòtt.;

Greifsw.).

O 1772. RICHTERN (A. D.), Lehrbuch einer Natur-Histo-

rie. Leipzig.

m 1772. ScopoLI (J. A.), Annus V. historico naturalis.

Lipsiae. Nrs Vin

m 1772. VOGEL (KR. A), Academiae praelectiones de cog-

noscendis .... corporis humani affectibus. Gottingae.

# 0:45. AN

Do 1773—82. BATTARRA (J. A.), Rerum naturalium histo-

ria .... in musaeo KIRCHERIANO, edita a P. Pu. Bo-

NANNIO, &c. Romae. — P. S. B.; Bresl.

(m 1773. Bonnet (K.), Abh. aus der Insektologie. Halle

1773. — Niets over Acarı. — T. H.; Dr. M. G.)

D 1773. DIMSDALE (J.), De morbis cutaneis. Diss.; Edin-

burgi.

m 1773. Encyclopédie, &c. — Zie 1771. — v. 21. 27.

m 1773. .ERXLEBEN (I; CHR. Pi)! —r Zien 4680/20 Aufl.

Göttingen, Gotha. — P. S. B.; Bonn; Gött.; Münst.

m 1773. GEER (CH. DE), Mémoires &c. — Zie 1771. — v. 3.

(m 1773. HAWKESWORTH (J.), An account of the voyages.

. by Byron, Wallis, Carteret, Cooke, &c. 3 vols.

London. — Niets over Acari. — T. H.)

m 1773. Hir (J.), — Titel als 1752. — P. S. B.

6 1773. Leipziger Wochenblatt für Kinder. Bd. 2. p. 182.

— Cit. GOETZE (DE GEER), 1783. p. 39. noot.

(m 1773. PARKINSON (S.), A Journal of a Voyage to the

South-Sea &c. London. — Niets over Acan. — T.

EL)

(m 1773. WINTRINGHAM (C.), Notationes et observationes

in RICHARDI MEAD, &c. Lugd. Bat. — CXIII. de mor-

bis cutaneis. — Niets over szvo.)

m 1773. VEATS (TH. P.), Institutions of Entomology:

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1069

Literatuur.

. of LINNAEUS’ Ordines et Genera Insectorum, or

&c. London. — Dr. M. G.

1774. (Anon.) Betrachtungen über versch. Gegenstände aus

der Naturlehre. — In: Neues Hamb. Mag. v. 14. St.

84. p. 505. 514. Leipzig. — Amst.

1774. BALDINGER (E. G.). — Zie 1765. 2. Ausg. — Gron.

1774. BORNER (I. K. H.), Sammlungen aus der Natur-

geschichte, &c. Dresden. — P. S. B.; Bresl.; Gött.; Kön.

1774. Encyclopedie. — Zie 1771. — v. 29. 32. 33. 34.

1774. GOEZE (J. A. E.), Des Herrn von Geer I. Discurs

von den Insekten &c. — Mit Fussnoten. — In: Der

Naturforscher III. — Dr. M. G.

1774. GEER (C. DE), Mémoires, v. 4. — Zie 1771.

1774. GINANNI (F.), Istoria civile, e naturale della

pinete Ravennati, &c. Roma. — N. E. V.

i 1774. GOLDSMITH (O.), An history of the earth, and

Animated nature. 8 vols. London. — Dr. M. G.

1774. HERMANN (P.), Mémoire sur les insectes qui ron-

gent les livres, couronné par la Société royale de Göt-

tingae. — Cit. HERMANN 1804. — N.B. Vergelijk dezen

titel met 1766.

1774. MODEER (A.), Anmärkningar on Mal, som plägar

finnas uti Mjöl, &c. — In:Kongl. Svensk. Vetensk.

Acad. .Handllv.:35 pos MIT:

1774. MÜLLER (P. L. S.), Vollständiges Natursystem,

&c.; 6 Theile in 8 Bänden. Nürnberg. — 5. Th. 1. Bd.

p. 40. 73. 124. 134. — Dr. M. G.

1774. OLAFSEN und POVELSEN, Reise durch Island, &c.

1. Theil. Koppenhagen, Leipzig. — T. H.; P. B. Fr. I.

1774. ROCHARD (....), Observation sur une répercus-

sion pédiculaire metamorphosée ou changée en erup-

tion psorique ou galeuse. — In: Journal de méd., chir.,

pharm.; &c. v. 41. p. 26. Paris. — Amst.

1774. SULZER (F. G.), Versuch einer Naturgeschichte

des Hamsters. Göttingen, Gotha. — N. A. M.

1775. (Anon.) Drey Preisschriften .... Urkunden und Bü-

chern schädl. Insecten. Hannover.

1775.” EICHHORN (J. €.), -Wasserthiere, die mit keinem

1070 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

blossen Augen nicht können gesehen werden, &c. Dan-

zig. — P. S. B.; Greifsw.; Kön.

1775. Encyclopédie. — Zie 1771. — v. 40. 42.

m 1775. Fasricius (J. C.), Systema entomologiae, &c.;

Flensburgi. — N. E. V.

m 1775. FERMIN (PH.), Ausführl. hist.-phys. Beschreib. d.

Kolonie Surinam. 2 The. Berlin. — P. S. B.; Bonn;

Bresl.; Gött.; Kiel; Kon.

(a 1775. FORSSKAL (P.), Descriptiones animalium .... in-

sectorum, .... quae in itinere Orientali observavit.

Havniae. — Niets over Acari. — Gron.)

(m 1775. FORSKAL (P.), Icones rerum naturalium, quas in

itinere Orientali depingi curavit. Havniae. — Niets

over Acari. — Gron.)

m 1775. FUESSLIN (J. C.), Verzeichn. der ihm bekannten

Schweiz. Insekten. Zürich, Winterthür. — Dr. M. G.

m 1775. GOEZE (J. A. E.), Zweyter Discurs des Herrn

VON GEER .... über .... Insecten, &c. Mit Fussnoten.

— In: Der Naturforscher, V. — Dr. M. G.

m 1775. GMELIN (PH. F.), (Titel als 1766). — v. 6.

Gls on ABLE. (Bt) — Zie 1782;

m 1775. HAMMER (CHR.), Fauna Norvegica eller Norsk

Dyr-Rige. Kjgbenhavn. — P. S. B.; Gött.; Kiel.

m 1775. MÜLLER (P. L. S.). — Titel als 1774. — 5. Th.

2u Bday Venen Zi Bd.

m 1775. OLAFSEN (E.) und POVELSEN (B.), Reise .— Zie

1774. — 2. Theil.

m 1775. RICHTERN (A. D.). (Titel als 1772). — 2. Aufl. Leip-

zig. — Amst.

m 1775. SLABBER (M.), Physik. Belustigungen oder mi-

krosk. Wahrnemungen, &c. I. Nürnberg. — P. S. B.;

Bonn; Halle; Kiel.

m 1775. VALMONT DE BOMARE, Dict. rais. univ. d’His-

toire naturelle, &c. 3e Ed. Paris. — Gütt.

(m 1775. WERLHOF (P. G.), Opera medica, collegit et auxit

J. E. WICHMANN. — II. p. 469. .... de Variolis ....

Hannoverae. — Niets over siro. — Utr.)

m 1776. ADANSON (....), Ciron. — In: Enc. ou Dict.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1071

Literatuur.

rais. Sci. Arts Métiers, Suppl. v. 2. p. 440. — P. B.

(m 1776. BAER (DE), Recherches sur les maladies épizoo-

tiques, &c. Paris. — Uit het Zweedsch. — Niets over

siro.)

(m 1776. DENIS und SCHIFFERMULLER, Systemat. Ver-

zeichniss der Ins. d. Wiener Gegend. Wien. — Slechts

Lepidoptera. — Dr. M. G.)

m 1776. GoEZE (J. A. E.), Insecten an Thieren und selbst

an Insecten. — In: Beschäftigungen Berl. Ges. naturf.

Ereunde:s va 2 ND 42582205 MENT

m 1776. GOEZE (J. A. E.), Verzeichn. aller übrigen von

Rösel abgeb. Insecten, &c. — In: Der Naturforscher.

Halle. IX. p. 61—74. — Dr. M. G.

m 1776. H...., J. C. Fabricii Systema entomologicae. —

(Recensie). — In: BECKMANN, Phys. oecon. Bibl. v. 7.

PP2Np 0275-2297 ALB:

m 1776. HALLMANN (J. G.), Om en genom ympad Skabb

botad ögonfluss. — In: Kongl. Sv. Vet. Acad. Handl.

Weel. “Pe 2100 Ee

m 1776. LEDERMÜLLER (M. F.), Mikroskoopische Vermaak-.

lykheden, &c. Amsterdam. — Utr.; Dr. M. G.

717726. , EIEUTAUD (er Breeisı de; Médecine™ pratique,

&c. 4e Ed. Paris. — P. B.Z.M.

(m 1776. LINNAEUS (C. von), Auserlesene Abh. a. d. Na-

turgeschichte, &c. Leipzig. — Niets over Acari. —

Dr ME)

m 1776. MULLER (0. F.), Synonymen aus dem unsicht-

baren Thierreiche. — In: Der Naturforscher, Halle;

IX. p. 205—211. — Dr. M. G.

m 1776. MÜLLER (O. F.), Zoologiae Danicae Prodromus,

&c. Hafniae. — Eigen Bibl.

1776... MÜLLER (P. L. S.). Titel als 1774. — Supplement.

1776. ÖDHELIUS (J. L.), Anmärkningar vid fôregäende.

Rön om ympad Skabb. — (van HALLMANN; zie boven).

NV SAP RIA:

1776. Riem (J.), Phys.-oekon. Bienenbibliothek, &c.

Leipzig. — v. I. — P. S. B.; Géit.

1072 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1776. SAGAR (J. B. M.), Systema morborum &c. Vienae.

— 0. B. A.

a 1776. SCHRANK (F. von PAULA), Beyträge zur Naturge-

schichte. Ausgburg. — Eigen Bibl.; N. E.V.

'a 1776. SULZER (J. H.), Abgekürzte Geschichte der In-

secten &c. — Ook onder den titel: Abgekürzte Ge-

schichte Schweizer- und ausländischer Insekten &c.

Winterthur. — N. EV.

O 1776. WEITZEL (J. C.), Diss. de morsibus et puncturis

animalium. Argentorati.

1776. WINTERSCHMIDT (A. W.), Naauwkeurige Waar-

neming en Afb. v. e. Kamervlieg. — In: LEDERMÜLLER

(M. F.), Mikrosk. Vermaaklykheden, 4e deel. Amster-

dam; p. 48. spec. 52.

‘D 1777. (....), Beauties of natural history, or &c. Lon-

don.

a 1777. BECKMANN (J.), Anfanfsgr. der Naturhistorie. 2e

Aufl. Frankfurt, Leipzig. — Münch.; S. L. D.

m 1777. BLANCARD (S.), Lexicon medicum Tripertitum

renovatum, &c. Lipsiae. — Amst.

m 1777. FABRICIUS (J. C.), Genera Insectorum, &c. Kiloni.

m 1777. GOEZE (J. A. E.), Entomologische Beyträge &c.

I. — N. E. V.

m 1777. [Lorry], Tractatus de morbis cutaneis. Parisiis.

— Amst.

w1777. PALLAS (P. S.), Naturgesch. merkw. Thiere, &c.

Berlin, Straalsund. IX. Samml. — Dr. M. G.

m 1777. ScoPoLI (J. A.), Introductio ad hist. nat., &c.

Pragae. — N. A. M.

(m 1777. SPALLANZANI (....), Opuscules de physique ani-

male et végétale. Genève. v. 2. p. 349—352. t. 4. f.

7. 8. — Tardigrada !)

wa 1778. BAKER (H.), — Titel als 1770. — N. A. M.

1778. BEAUVAIS (....), Sur les causes .... de la maladie

contagieuse des volailles de l’Isle de Bourbon, &c. —

In: (Rozier) Journal cde Phys. Suppl. va 18: po 192

— Amst.

‚(m 1778—80. BERGSTRASSER (J. A. B.), Nomenclatur und

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1073

Literatuur.

Beschr. d. Insecten in .... Hanau-Münzenberg, &c. —

Niets over Acari. — N. A. M.)

u 1778. CzEMPINSKI (P.), Totius regni animalis genera,

&c. Viennae.

m 1778. EBERT (J. J.), Naturlehre für die Jugend. III.

Beipzig.. =| PiSaBeiBbresl,. Gött. Dr. MiG.

(a 1778. FaBRIcIUS (J. C.), Philosophia entomologica, &c.

Hamburgi, Kilonii. — Niets over Acari. — N. E. V.)

(m 1778. FAILLE (DE LA), Versuch .... Naturg.... Maul-

wurfs, &c. Frankf. — In deze slechte Duitsche ver-

taling komt het woord „ciron’ niet voor. — P. S. B.)

m 1778. FISCHER (J. B), Versuch e. Naturg. v. Livland,

&c. Leipzig. — T. H. B.

m 1778. GEER (K. DE), Abh. z. Gesch. d. Ins.; von GÖTZE.

v.)2.-P: 1..NürnbergJ oN) Pea:

m 1778: GEER (C. DE). —Titel’als 1771. — v. 7.

1778. GOEZE (J. A. E.).— Titel als 1777. — II.

m 1778. Index Musei GRONOVIANI sive, &c. — Ook onder

den titel: Museum GRONOVIANUM sive Index Rerum

Nat. &c. Beide: cura F. C. M[EuscHEN], Lugd:

Bat.

w 1778. Lister (M.), Naturg. d. Spinnen, &c.; mit Anm.

v. MARTINI &c.; mit neuen Zusätzen &c. v. GOEZE.

Quedlinburg, Blankenburg. — N. E. V. |

= 1778. MEUSCHEN (F. C. — Zie GRONOVIUS.

IPB SREDI FRI) Opere foci vols.

= 1778. TROTULAE curandarum aegritududinum mulie-

brium ante in et post partum libellus, &c. Lipsiae. —

Zie Deel: lip. 460i =—u2. SAB Got. Keel:

m 1778. BLUMENBACH (J. F.), Handb. d. Naturgeschichte.

Göttingen. — P. S. B.; Gétt.; Marb.; Münst.; Kon.

(m 1778. BODDAERT (P.), Natuurbeschouwer .... de drie

rijken der Natuur, &c. ’s-Gravenhage. — Niets over

Acari. — N. E.V.)

epidemicae verminosae &c. Norimbergae.

Bal 479. BOUTEILLESN (.0%.)i — Titel? — In: Mem Soe.

Roy. med. p. 105. |

1074 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1779. FABRICIUS (J. C.), Reise nach Norwegen, &c.

Hamburg. — Dr. M. G.

1779: EAR IE ee) e= Zie 1782.

m 1779. HOLMBERGER (P.), Et kort utkast om Svenska

Insecters Winterquater. Norköping.

n 1779. KRAUSE (....), Diss. De Scabie humani corporis.

Lipsiae.

1779. LESKE (N. G.), Anfangsgr. d. Naturg. Leipzig. I.

1779. Lorry (A. K.), Abh. v. d. Krankheiten der Haut.

Leipzig. — P. S. B.; Bresl.; Gott.; Halle.

n 1779. MORGAGNI (J. B.), Oeuvres. Embrun.

(m 1779. Patras (P. S.). — (Ned. vert. van 1766.) Dr. M. G.)

m 1779. [RADEMACHER (J. C. M.)], Register der Geslagten

v. d. 3. Ryken der Natuur naar .... LINNAEUS; &c. —

In: Verh. Bataviaasch Gen. Konst. Wet. v. 1. — 0. B. A.

m 1779. ROSEN VON ROSENSTEIN (N.), Handleiding; &c.

— Zie 1771. — O. B. A.

m 1779. SCHAEFFER (J. C.), Abh. von Ins.; 3. Bd. Regens-

burg NE. Vg Te

oO 1799. SCHUBERT (CH. Fr), Diss. De Scabie humani

corporis. Leipzig.

m 1779. ScoPoLI (J. A.). — Titel als 1772, maar de „II”

van het jaartal is met „IX” overgedrukt! — N. A. M.

EI 1779. SUMEIREN(... .). Titel? — In: Mém. Soc. Roy.

med. p. 163—187.

1779. WILSE (J. N.), Physisk. oecom. og statist. Beskri-

velse over Spideberg Praestegield &c. Christiania. —

Bes Bee Bonn Gott. Vallese].

178 . JÄGER (....). De Pathologia animata.

1780. (Anon.), (over pokkige hazen, schapen, vossen). —

In: Wittemberg. Wochenbl. St. 85. 86. n. 7. — P. S. B.;

Bonn.; Bresl.; Kön.

m 1780. Fagricius (O.), Fauna Groenlandica, &c.; Haf-

niae, Lipsiae.

(m 1780. Fasricius (W.), Chirurg. Beob. und Curen. &c.

Flensburg, Leipzig. — Niets over Acar.)

m 1780. GEER (K. DE), Abh. z. Gesch. d. Ins.; von GOTZE.

3. Bd. Nürnb. — N. E.V.

E 0

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1075

Literatuur.

m 1780. GOEZE (J. A. E.), Neuentdeckte Theile an einigen

Insekten. — In: Der Naturforscher, XIV. p. 93—1802.

— Dr. M. G.

o 1780. Hooke (R.), Micros. Observ. An abridgement of,

&c. London. — Zie Deel I. p. 474. ad 1665.

m 1780. MÜLLER (O. F.), Mémoire sur un nouveau genre

des Insectes aquatiques. — In: Mém. math. phys. Acad.

Roy. Sci. Paris. v. 8: p. 615624. — T. H.

(m 1780. RICHTER (G. G.), Opuscula medica. — Niets over

Acari. — Leid.)

m 1780. ZETZELL (P.), Anmärkning om Acari Reduvii

dodande met Bränvin. — In: Kong. Sv. Vet. Acad.

Nya Handl. I. p. 240. 7. H.

o 1781. Apams (G.).— Titel als 1746.

1781. BARBUT (J.), The Genera Insectorum of Linnaeus,

&c. — Les Genres des Insectes de L.... London. —

Dr MG.

m 1781. Buc’Hoz (P. J.), Histoire d. Ins. nuisibles a l’hom-

me, &c. Paris. — P. S. B.; Gütt.; Kön.

o 1781. CAMERER (C.), De efficacia insitionis scabiei, &c.

Freiburg.

m 1781. EICHHORN (J. C.), Beiträge zur Naturg. d. klein-

sten Wasserthiere. Berlin. — Is = 1775, behalve titel.

— Bresl.; Gött. Halle; Kòn.

m 1781. Fasricius (J. C.), Betrachtung über die Systeme

der Entomologie. — In: Schrift. Berl. Ges. naturf.

Freunde. II. 98. — T. H.

m 1781. Fasricius (J. C:), Reize naar Noorwegen, &c.

Amsterdam. — Utr.

m 1781. FABRICIUS (J. C.), Species Insectorum, &c. Ham-

burgi. — N. E.V.

(a 1781. Fourcroy (A. F. DE), Lecons élémentaires d’His-

toire naturelle & de chymie. Paris. — Ik zag de Ed. 2.

1781. en deze bevat niets over Acari.)

m 1781. GEER (K. DE), Abh. z. Gesch. d. Ins.; von GOEZE.

v. IV. Nürnberg. — N. E.V.

(m 1781—3. KnocH (A. W.), Beitr. z. Insektengeschichte.

3 vols. Leipzig. — Niets over Acari. — N. E. V.)

1076 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1781. MAYER (Jon), Insektenbeschreibungen. — In:

Der Naturforscher XV. 111. — Dr. M. G.

m 1781. MODEER (A), Anm. von Milben, die sich im

Mehle finden &c. — In: Abh. Schwed. Acad. Wiss.

auf d. J. 1774. v. 36. Leipzig. — T. H.

m 1/81. MÜLLER (0. F.), Hydrachnae quas in aquis Daniae

palustribus detexit, &c. Lipsiae. — Eigen Bibl.

m 1781. RADEMACHER (J. C. M.). — Titel als 1779. —

Herdruk. — T. H.

m 1781. SCHRANK (F. DE PAULA), Enumeratio Insectorum

Austriae indigenorum. Augustae Vindelicorum. 1781.

— Eigen Bibl.

m 1/81. SLABBER (M.). — Titel als 1775. — In 1781 was

het werk compleet.

O 1781. Storr (....), Diss. De efficacià insitionis scabiei,

&c. Tubingae.

(m 1781. STROEM (H.), Norske Insekters Beschrivelse. Tre-

die Stykke. — In: Nye Saml. Kong. Danske Vid. Selsk.

Skrifter. v. 1. p. 97—130. Kjobenhavn. — Niets over

Acari. — T. H.)

(m 1781. THUNBERG (C. P.) & Cassıröm (S. N.), Diss.

ent. Novas Insectorum species sistens. I. Upsaliae. —

Niets over Acarı. — N. E. V.)

m 1781. WiLDRIK (W.), Ernstig doch teffens schertzend

onderzoek, of de .... Schurft, aan Insecten moeten

toegeschreven worden. Amsterdam. — Amst.

m 1781. WURMB (F. van), Goudachtig gevlakte teek, op

de groote adder van ’t eiland Java gevonden. — In:

Verh. Bataviaasch Gen. III. 400. — O. B. A.

m 1782. BLUMENBACH (J. F.), Handb. d. Naturg. 2. Ausg:

Göttingen. — Gött.; Marb.; Münst.

m 1782. Buc’Hoz (P. Jos.), Hist. d. Ins. utiles & nuisibles

à l’homme, &c. Rouen, Paris. — Gétt.; Greifsw.; Kiel.

m 1782. ERXLEBEN (J. C. P.), — Titel als 1768. — 3. Ausg.

Göttingen. — P. S. B.; Bonn; Gött.

m 1782. GEER (K. DE), Abh. z. Gesch. d. Ins.; von GOEZE;

VII.

D 1782." HALLE ((. 55%) Détailides. expériences „elis dans

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1077

Literatuur.

le traitement de la gale. — In: Mém. Soc. Roy. Med.

(i775). Paris ZED Een} ander citaat. luidtrh, 1779

p. 164.

(m 1782. Harris (M.), An Exposition of English Insects.

&c. London. — Niets over Acari. — N. E. V.)

m 1782. IASSER (....), Von Heilung der Krätze &c. — In:

(SCHMUCKER) Vermischte chir. Schrifte. v. 3. p. 169.

Berlin, Stettin. — Amst.

m 1782. MÜLLER (O. F.), Kleine Schriften aus der Natur-

historie, &c. I. Dessau. — P. S. B.; Gôtt.; Greifsw.;

Halle; Münst.

m 1782. MÜLLER (O. F.), Von der rothen Wassermilbe. —

In: Schrift. Berl. Ges. naturf. Freunde, v. 3. p. 84—-93.

— T. H.

O 1782: STEINER (....), Diss. De Scabie. Ingolstadii.

(a 1782. TESSIER (....), Observations sur plusieurs mala-

dies des bestiaux, &c. Paris. — Bevat, volgens CHA-

BERT 1799, niets over Acari.)

1783. (....). Die Käsemilbe. — In: Leipz. Wochenbl.

f. Kinder. v. 2. p. 148—150. — Amst.

EN 1783. BIWALD.K. ts Abbe und: Schädliehkeit der Ins,

aus Linn. Amoen.; mit Zusätzen. Breslau.

m 1783. Bonz (CHR. G.), Observatio X. Acarus ypsilopho-

rus. — In: Nova Acta Acad. Caes. Leop. Car. Nat.

Cur. v. 7. p. 52—53. — T. H.

o 1783. BRAHM (N. J.), Fauna entomologica um Mainz.

— In: [BrockHousEN] Rhein. Mag. z. Erweiterung d.

Naturk.

n 1783. Buc’Hoz (P. J.), Médecine des animaux domesti-

ques, &c.

m 1783. BUcxine (....), Die Krätze. — In: [BALDINGER]

Neues Mag. f. Aerzte, v. 5. St. 4. p. 323—340; St. 5.

p. 385—407. — Bresl.; Gött.; Halle; Kiel; Marb.

1783. Camus (A. C.), Notes sur l’histoire des Animaux

d’Aristote. Paris. — Tom: 24 van Camus: Edi A:

@Ar: — Leid:

m 1783. CHABERT (PH.), Traité de la gale et des dartres

des Animaux. Paris. — Gött.

1078 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1783. EICHHORN (J. C.). — Titel als 1781. — Zugabe

dazu nebst &c. Danzig. — P. S. B.; Gòtt.; Kön.

m 1783. GEER (K. DE). — (Titel als 1778). — v. 7. —

NAME AV

m 1783. LENZ (J. G.), Anfangsgr. d. Thiergeschichte, &c.

Jena. — Kob.

(m 1783. LINNAEUS (C.), Kort begrip van het Zamenstel

der Natuur, &c. door BODDAERT. Amsterdam. — Slechts

Mammalia, Aves. — Leid.)

g 1783.’ REIZIUSA(A, J.), Caroli desGeer "1" Genera et

Species Insectorum &c. Lipsiae. — N. E.V.

m 1783. SPARRMAN (A.), Resa till Goda Hopps-udden,

södra pol-kretsen och omkring jordklotet, samt till

Hottentott-och Caffer-landen, aren 1772—1776. Stock-

holm. — P. S. B.

(m 1783. STROEM (H.), Norske Insecters Beskrivelse med

Anmaerkningen. — [Vierde proeve]. — In: Nye Saml.

Kongl. Danske Vid. Selsk. Skrift. v. 2. Kjgbenhavn.

— Niets over Acarı. — T. H.)

(m 1784. BORGSTRÖM (J.), Diss. Entomologica sistens In-

secta Suecica. — Niets over Acarı. — N. E. V.)

o 1784. Buc'Hoz. — Titel als 1781. — 2e Ed.

m 1784. GOETZE (J. A. E.), Beob. ü. die in der Stuben-

wärme aus den Eyern erzeugte Frösche. — In: Der

Naturforscher, XX. p. 106—115. — Dr. M. G.

m 1784. LESKE (N. G.). — Titel als 1779. — 2e Aufl. Leip-

zig. — Dr. M. G.

o 1784. MÜLLER (0. F.). — Titel? — In: FuessLy’s

Arch. d'Entomologie t. 36. p. 82.

(m 1784. NıcoLAI (E. A.), Samml. v. Beob., Recepten u.

Kurarten, &c. Jena. — Niets over Acarı. — Bonn;

Bresl.; Gött.; Greifsw.; Kiel; Marb.)

m 1784. Parras (P. S.), Descriptio Didelphis brachyurae.

In:! Acta Acad. Sci. Imp: Petrop. pro®A°71780. BS 2

Petropoli. — 7. H. i

n 1784. PiscHcHEcow (D.), Diss. De novo methodo pso-

ram samendi. Edinburg. — Volgens WICHMANN 1786

een Rus, voorstander van de , Milbentheorie”.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1079

Literatuur.

m 1784. SCHMIEDLEIN (G. B.), Taschenbuch f. Insecten-

freunde;l Sc Leipzig MV Ex V.

(m 1784. SPALLANZANI (Abbé), Diss. relative to the natural

history of animals &c. London. — Niets over Acari.

— N. E.V.)

m 1784. SPARRMANN (A.), Reise nach dem Vorgebirge der

guten Hoffnung, &c. Berlin. — P. S. B.; Bonn; Bresl.;

Halle; Marb.

m 1784. STRÖM (H.), Physisk-Oecon. Beskrivelse over Eger-

Praestegiaeld i Aggershuus-Stift. &c. Kigbenhavn. — Kob.

(m 1784—1795. THunBERG (C. P.), Dissertationes Ento-

mologicae; &c. Insecta Suecica. — Niets over Acari.

— N. E. V.)

w 1784. ZETZELL (P.), Anmerkung üb. des Acari Reduvii

Tödtung mit Branntwein. — In: Kön. Schwed. Akad.

Wiss. Abh. &e, 1790. T. 228. Leipzig,

Mais “BECKMANN? (Pe ite als217672. 3) Null.

Frankfurt, Leipzig. — Bresl.

m 1785. Buc’Hoz (P. J.), Histoire des Insectes utiles a

l’homme &c. — Paris. — Dr. M. G.

a 1785. Buc’Hoz (P. J.). — Titel als 1783. — 2e éd. Paris.

O 1785. CHABERT (PH.). — Titel als 1783. — 2. Ed. Paris.

Edo):

m 1785. EBERT (J. J.). — Titel als 1778. — 2. Aufl. Trop-

pau. — Bresl.

m 1785. FAILLE (DE LA), Proeve eener Natuurlijke Histo-

rie van den Mol, &c. Utrecht. — Dr. M. G.; Utr.

m 1/85. FERMIN (Pu), Nieuwe algemeene, historische,

geographische, en natuurk. beschrijving .... Suri-

name, &c. 2e druk; Amsterdam. — (= 1770 met ander

titelblad.) — A. J. R.

m 1785. Fourcroy (A. F. DE), Entomologia parisiensis;

sive &c. Parisiis. — Leid.

(m 1785. Fvrssry (J. C.), Archiv der Insektengeschichte.

Zürich, Winterthur; Heft 6. — Tardigrada. — N. E.V.)

m 1785. Huzarp (J. B.), Sur la dentelaire proposée comme

anti-galeux. — In: Journ. méd., chir., pharm. v. 65.

p. 87—92. — Utr.; K. A. W.

1080 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

(m 1785. MÜLLER (O. F.), Acarus ursellus. Das Bärthier-

chen. — In: Arch. Ins. Gesch..n.6! p. 25:31. Zürich.

— Dr. M. G.)

(a 1785. PATONA (B.), Memoria sopra i Crinoni. Gorizia.

— Zie 1786.)

m 1785. SCHNEIDER (D. H.), Nomenclator entomologicus

oder &c. Stralsund. — P. S. B.; Bresl.

m 1785. SCHRANK (F. von Paura), Verz. beob. Insecten

im Fürstenthum Berchtesgaden. — In: FuEssiy’s

Neues Mag. Liebh. Ent. v. 2. p. 323. — Dr. M. G.

m 1785. SCHRANK (F. von PAULA) und Morr (K. E. Ritter

von), Naturhistorische Briefe über Oestreich, Salzburg,

Passau und Berchtesgaden. Salzburg. — Dr. M. G.

(m 1785. SPALLANZANI, Expériences pour servir à l’histoire

de la génération des Animaux &c. Genève. — Niets

over Acari.)

m 1758. SPARRMAN (A.), A voyage to the Cape of Good:

Hope, &c. London. IRISH

m 1786. Brom (A.), Verhandeling over den landbouw in

de colonie Suriname, &c. Haarlem. — A. J. R.

(m 1786. Fourcroy (A. F. DE), Elémens d'Histoire. Natu-

relle et de Chimie. Paris. — Niets over Acari. — Gött.)

n 1786. HERMBSTÄTT (S. F.), Zur Aetiologie der Krätze.

— In: (SELLE). Neue Beytr. z. Natur- u. Arzneywiss.

Vans Ip, lZ26 Berlin:

m 1786. Morr (N.), Forsög til en Islandsk Naturhistorie.

Kigbenhavn. — P. S. .B; Bonn; Gött. Halle.

(am 1786. PETAGNA (V.), Specimen insectorum ulterio-

ris Calabriae. Neapel. — Ik zag ed. 1787. Niets over

Acari.)

m 1786. SCHMIEDLEIN (G. B.), Einleitung in die nähere

Kenntnis der Insectenlehre &c. Leipzig. — Dr. M. G.

m 1786. SELLE (C. G.), Von der Aetiologie der Kratze. —

In: (SELLE’s) Neue Beytr. z. Natur- u. Arznei-Wiss.

v. 3. p. 126. Berlin. — Leid.

1786. SPARRMAN (A.). — Titel als 1758. — (= 1758

met nieuwen titel). — Leid.

m 1786. WICHMANN (J. E.), Aetiologie der Krätze. Han-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1081

Literatuur.

nover. — Amst. — Tallooze referaten noem ik niet.

m 1787. ADAMS (G.), Essays of the Microscope; cont .... a

general history of Insects, &c. London. — Niets over

Acari. — TN PBAGAR:

(a 1767. Brom (A.). — Titel als 1786. — Deze 2e ed. bevat

niets over Acarı. — A. J. R.)

m 1787. Buc’Hoz (P. J.), Geschichte einiger, den Men-

schen, .... schädlichen Insekten, &c. Leipzig. — Kiel;

Kön.

DO 1787. CHABERT (PH.), — Titel als 1783. — (= 1783.)

(m 1787. CyrırLus (D.), Entomologiae neapolitanae Speci-

men Primum. Neapoli. — Niets over Acari. — N. E.V.)

m 1787. Fasricius (J. C.), Mantissa Insectorum, &c. Haf-

niae. — N. E.V.

w 1787. GOEZE (J. A. E.). — Titel als Buc’Hoz 1787. —

Noten van GOEZE.

= 1787. HERBST (J. F. W.), Natürliche Abb. d. merkw.

Thiere,- &e! v (VINI: Stücke>. -Aptera. "Berlin: Stral-

sund. — Dr. M.G. |

1787. JONAS (J. CHR.), Quaedam dubia circa aetiologiam.

Wichmannianam Scabiei. Halae ad S. — Gron.

1787. Morr (K. E. von), Oberdeutsche Beytr. z. Natur-

lehre und Oekonomie f. d. J. 1787. Salzburg. — P. S. B.;

Bresl.; Gött.

(m 1787. SCHNEIDER (D. H.), Einige Berichtigungen und

Ergänzungen des aus Schäffers Icones, &c. — In Neues.

Mag. f. d. Liebh. d. Entom. v. 3. n. 2. p. 97 sqq. —

Niets over Acari. — P. S. B.; Bonn; Bresl.; Gött.)

m 1787. SCHRANK (F. von Paura), Microskopische Unter-

haltungen. — In: Morr 1787. p. 138—148.

m 1787. SPARRMAN (A.), Reize naar de Kaap de Goede

Hoop, &c. Leiden. — 0. B. A.

m 1787. SPARRMAN (A.), Voyage au Cap de Bonne-Espé-

rance, &c. Paris. — N. A. M.

1787... STOLTE!(E. FI). Titel? )(Eateinsch) ; tzie | 17290.

m 1787. VOLCKMANN (C: A.), Diss. super Illustris Wich-

manni Aetiologia scabiei &. Autor. Trajecti ad

Viadrum. — Gron.

1082 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

i 1787. WOLF (....), Epistola de viribus inulae Helenii

in Scabie persananda. Lipsiae.

m 1788. BLUMENBACH (J. F.). — Titel als 1779. — 3. Ausg.

Göttingen. — Amst.; Gétt.; Kön.

æ 1788. FORSTER (I. R.), Enchiridion historiae naturalis

inserviens, &c. Halae. — Leid.

a 1788. GMELIN (J. F.), Linnaeus Systema Naturae, &c. I.

p. 362. n. 49. Crotophaga. — 7. H.

(m 1788. HERRENSCHWAND (J. F. von), Abh. v. d. vor-

nehmsten. .... inn. u. äuss. Krankheiten, &c. A. d.

Franz. Bern. — Niets over siro. — P. S. B.; Bonn;

Kön.)

{m 1788. HERRENSCHWAND (J. F. DE), Traité des principa-

les et des plus frequentes maladies, &c. Berne.)

«a 1788. HUNTER (J.), Observations on the diseases of the

army in Jamaica; &c. London. — Leid.

m 1788. Justi (H. E.), Etwas über die Krätze; &c. — In:

Baldinger’s Neues Mag. f. Aerzte. v. 10. 3. St. p. 204

— 214. — ' Bresl.; Gott.; Halle; Kiel; Marb.

m 1788. LINNAEUS. — Zie GMELIN 1788.

(m 1788. Monro (D.), Beschrijving van de Krijgs-Hospi-

talen. — (Verscheen achter het 3e deel van PRINGLE

1788.) — Niets over siro. — Amst.)

(m 1788. MÜLLER (O. F.), Zoologica Danica seu &c. Haf-

niae, Lipsiae. — Niets over Acari.)

1788. Ray (P. A. F.), Zoologie universelle et portative,

&c. Paris. — Amst.

m 1788. SCHRANK (F. von PAULA), Anmerkungen zu den

ersten 20. Stücken des Naturforschers. — In: Der Na-

turforscher, XXIII, p. 126—142. — Dr. M. G.

'w 1788. STROEM (H.), Beskrivelse over Norske Insecter,

femte Stykke. — In: Nye Saml. Kong. Danske. Vid.

Selsk. Skrivter. v. 3. p. 264—300. (spec. 290. 291).

Kjobenhavn. — T. H.

Om 1788. ZscHACH (J. J.), Museum Nath. Gotfr. Leskea-

num. Pars entom. Lipsiae. — Ik zag ed. 1789.

'a 1789. AMOREUX (P. J.), Notice des Insectes de la France,

reputés venimeux, &c. Paris. — P. S. B.; Gött.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 1083

Literatuur.

1789. BALDINGER (....).— Zie 1790.

oO 1789. BANKS (....). — Titel? — In: Trans. Soc. for

encouraging arts and manufactures. v. 7.

a 1789. Barscn (A. J. G. K.), Versuch einer Anleitung

zur Kenntn. u. Gesch. d. Thiere &c. — II. Insekten.

Jena. p. 529. 860.

m 1789. BRANZELL (J.), Museum Naturalium Academiae

Upsaliensis. Pars septima. Upsaliae. N. E. V.

m 1789. GROSSMANN (....), Traurige Folge übelgeheilter

Krätze; &c. — In: Neues Mag. f. Aerzte. v. XI. St. 1.

p. 77—83. — Bresl.; Gött.; Halle; Kiel; Marb.

(m 1789. GRUNER (C. G.), De variolis et morbillis. Jena. —

Niets over siro. — Gron.)

m 1789. KARSTEN (D. L. G.), Museum Leskeanum. v. 1.

Cl. V. Insecta curä ZSCHACHII.

m 1789. KERSTING (J. A.), Nachgelassene Manuscripte über

die Pferdearzneiwiss. Berlin. p. 39. — Bonn; Gött.;

Münst.

m 1789. KRUNITZ (J. G.), Oekon. technol. Encyclopädie,

oder &c. v. 47. Art. Krätzmilbe, Krätze. p. 725—755.

— K. A. W.

m 1789. MAUDUYT (....), Discours préliminaire et plan du

Dict. des Insectes. Paris. — Ook in: Encycl. méth. &c.

Hist. Nat. vo SBaris23p4 CCX XVIT Trois: Disc

Na p. CCLXXXV: Quatr. Disc. met nieuwe paginee-

ring; p. XVITI—CLXXII. — 7. H.

g 1789. Patras (M. P. S.), Voyages en diff. prov. de l’emp.

de Russie, &c. Trad. de 1771. v. 1. Paris. — Utr.

(m 1789. RADEMINE (C. E.), Mus. Naturalium Acad. Ups.

Pars 8a. Upsaliae. — Niets over Acari. — N. E. V.)

1789. RAZOUMOWSKY (Le comte G. DE), Histoire natu-

relle du Jorat et de ses environs, &c. Lausanne. —

NG ile ve

m 1739. "RÖMER | (J) J); Genera’, Inseetorum- Eimnaeı et

Fabricii, &c. Vitudori Helvetorum.

1789. THUNBERG (C. P.), Periculum entomologicum,

quo Characteres generum Insectorum &c. S. TOERNER

proponit. Upsaliae. — N. E.V.

1084 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1789. VILLERS (C. DE), Caroli Linnaei Entomologia,

&c. Lugduni. — N. E. V.

o 1789. WHITE (G.), Natural History and antiquities of

Selborne. London. — Ik kocht de ed. 1906., thans

Dr MIG:

m 1789. ZSCHACH (J. J.). — Zie KARSTEN 1789.

m 1790. BALDINGER (....), Zusatz des Herausgebers. —

Na het art. van Justi. — In: Neues Mag. f. Aerzte. v.

XI. St. 5. 1790. (N.B. niet 1789!) p. 451. — Bresl.;

Gött.; Halle; Kiel; Marb.

m 1790. [BEAURIEU, (G. G. DE)], Kort begrip van de His-

torie der Insecten. Amsterdam. — Dr. M. G.

(m 1790. BLUMENBACH (J. F.), Beytr. z. Naturgesch.

Göttingen. 1790—1811. — Over Menschenrassen. —

INE Ara

O 1790. BONNATERRE (Abbé), Tableau encyclopédique et

méth. des 3 régnes de la Nature. Paris.

m 1790. BRAHM (N. J.), Insektenkalender für Sammler

und Oekonomen. I. — Dr. M. G.

m 1790. [FABRICIUS (J. C.)], Wonderbaare Reize naar Noor-

wegen, &c. Amsterdam.

m 1790. GMELIN (J. F.), Linnaeus, Systema Naturae, &c.

Pars V Insecta; Pars VII. Index. Lipsiae. — 7. H.

m 1790. HAVEMANN (J. G.), Diss. De scabiei naturä. Halae.

— Gron.

m 1790, Jusir (EH E.), Noch‘ ‘emi paar Wortesubersdie

Krätze; &c. — In: Neues Mag. f. Aerzte. v. XI. St. 5.

1790. (N.B. niet 1789), p. 433—450. — Bresl.; Gött.;

Halle; Kiel; Marb.

= 1790. LEVI (J.), Diss. De varia scabiei indole. Göttin-

gen. — P. S. B.

m 1790. OLIVIER (G. A.), Introduction. — In: Encycl.

méth. &c. Hist. Nat. v. 5. Ins. p. 18. 41. 42. 167—173.

Paris. — T. H.

(m 1790. PERENOTTI (P. A.), Sur une nouvelle espece d’in-

secte trouvé dans l'eau douce d'un puits d’Alexandrie.

==) Ins. Mem!7 Acad. Roy Ser Turn! Ann.) 17889.

Turin, p. 255—8. — Daphnidae. — T. H.)

HIST. OVERZ. Di ACAROLOGIE. II. 1085

Literatuur.

m 1790. Rossı (P.), Fauna etrusca; &c. Liburni. — Dr. M.G.

m 1790. SAGAR (K. G.), Prüfung der Krätzaetiologie des

Herrn Wichmann. — In: Neues Mag. f. Aerzte, v. XI.

St. 6. 1790 (N.B. niet 1789!), p. 484—513. — Bresl.;

Gött.; Halle; Kiel; Marb.

{m 1790. SCHMIEDLEIN (G. B.), Schediasma de historia

divisionis Insectorum. Lipsiae. — Niets over Acarı.

— N. E.V.)

(m 1790. ScrIBA (L. G.), Beitrage zu der Insecten-Ge-

schichte. Frankfurt. — Niets over Acari. — N. E. V.)

oO 1790. SHAW (G.), Speculum Linneanum or Linnaean

Zoology, &c. London.

m 1790. SHAw & NODDER, Vivarium Naturae, or, The

Naturalist’s Miscellany; v. 2. Pl. 42. Sept. 1790. London.

— Kob.

m 1790. STOLTE (C. H.), Von dem weissen Vitriol,. und

dem Gebrauch desselben in der Arzney, &c. —- Rie fie-

aat in: Med. Chir.s Zeit. 17905 TE. 379s Ur.

w 1790. VIEDEBANTT (....), Practische Abh. u. die. voll-

komne Heilung der .... Schaafräude, &z. Stettin. —

THB:

m 1791. BLUMENBACH (J. F.). — Titel als 1779. — 4. Ausg.

Göttingen. — Amst.; Bonn; Gött.; Kiel; Münst.; P. S. B.

m 1791. BRAHM (N. J.)/ Handbuch der ökon. Insekten-

geschichte. &c. I. Mainz. — Is = 1790. met een ande-

ren titel.

a 1791. Brez (J.), La Flore des Insectophiles, &c. Utrecht.

— N. E.V.

11291. BUCKING I (2. u Sendschreiben! ‘ani Herr. Wich-

mann.

m 1791. ERXLEBEN (J. C. P.). — Titel als 1768. — 4..Aufl.

Göttingen. — T. H. B.; Gött.; Kiel; Kon.

m 1791. FISCHER (J. B.). — Titel als 1778. — 2. Aufl.

Köningsberg.

m 1791. GIRTANNER (....), Medicinische Bemerkungen. IV.

Ueber eine besondere Krankheit der Katzen. — In:

BLUMENBACH's Med. Bibl. v. 3. n. 3. p. 533. — Uhr.

m 1791. GROSSMANN (K. G.), Fortges. Prüfung der Justi-

1086 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

schen Erfahrungen.... Krätze &c. — In: Neues Mag.

fiyAerzteswet 2 35P.62:0ctob. 1791 AN Br mie toon)

p. 551—559. — Bresl.; Gòtt.; Halle; Kiel; Marb.

m 1791. GULDENER von LOBES (E. V.), Beob. über die

Krätze, &c. Prag. — P..S. B.; Bonn; Bresl;. Goti.;

Halle; Kiel; Kön.; Marb.

(ml ZO lr HARRER AG TA) MBeschr EP MSchäf er

Abb. &c. I. Regensburg. — Alleen Coleoptera.)

(m 1791. LUNDELIUS (J.), Mus. Nat. Acad. Ups. Appen-

dix. Upsaliae. — Niets over Acari. — N. E. V.)

m 1791. OLIVIER (G. A.), Ciron. — In: Encycl. méth. &c.

Hist Nat; ns v. 6. p. 2. Parse Jes ae

oO 1791. SHAW (G.), Speculum Linnaeanum sive Zoolo-

giae &c. Latina et anglica. London.

m 1791. SHAW & NODDER, Vivarium Naturae, or, The

Natur. Misc.; v. 2. Pl. 64. April 1791. — Kob.

(m 1791—2. STURM (J.), Insecten-Cabinet, nach der Na-

tur gezeichnet &c. Nürnberg. — Niets over Acarı. —

NE.)

a 1791. THUNBERG (C. P.), Characteres generum Insecto-

rum, &c. Göttingae. (= 1789 Thunberg, Periculum &c.

Ed. nova aucta. — P. S. B.; Gött.; Kiel.

m 1791. VALMONT DE BOMARE (J. Cu.), Dict. rais. univ.

d’hist. nat. &c. Lyon. 15 tomes. — N. E.V.

m 1791. VIEDEBANTT (....), Nachtrag zur Berichtigung

und Vervollstindigung der Abh. &c. Stettin. — Zie

1790. — T. H. B.

m 1791. VIEDEBANTT (....), Anhang von der Heilung der

Pferde u. Thierräude. Stettin. — T. H. B.

m 1791. WICHMANN (J. E.), — Titel als 1786. — 2. veränd.

Ausg. Hannover. — Eigen Bibl.

1792. BEIREIS (....). — Zie STAMMEN 1792,

1792—1813. Donovan (E.), The natural history of

British Insects, &c. London. — v. I. — P. S. B.; Gött.

m 1792. FaBRIcIUS (J. C.), Entomologia Systematica, &c.

v. 1. Pars 1. Hafniae. — N. E.V.

1792. .HORTHOF (....), Diss, De: 'Scabie./Goettingae.

m 1792. HUNTER (J.), Bemerk. ü. d. Krankh. der Trup-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1087

Literatuur.

pen in Jamaica. Leipzig. — Zie 1788. — P. S. B.

m 1792. KERSTING (J. A.). — Titel als 1789. — Mit An-

hange von O. SOTHEN. 2. Aufl. Berlin. — (= Ed. 1.

1289). ERGO

m 1792. KrEEMANN (C. F. C.), Beitr. z. Natur- und Insek-

tenkunde. v. 1. Nürnberg.

transl. of .... by GMELIN, .... with numerous addi-

tions by KERR. London. v. 1. p. 1—544. 4°.

1792. Lister (M.). — Titel als 1778. — Kön.

1792. MANUEL (B. E.), Mitte. — In: Encycl. méth.;

Hist. nat; Ins!s wat paezi 698. — Ti. H.

o 1792. MEYER (F. A. A), Tentamen ordinum Insectorum.

Goettingae. — Uit een referaat van 1793: geen Acari.

— Gron.; K. A. W.

(m 1792. OLIVIER (G. A), Cat. d. ins. envoyés de Cayenne

par LE Bonp. — In: Actes Soc. Hist. Nat. Paris. v. 1.

P. 1. p. 120—125. — Niets over Acarı. — T. H.)

m 1792. OLIVIER (G. A.), Hydrachne. — In: Enc. meth.;

Hist. nat.; Ins. v. 7. p. 102—120. — T. AH.

2111292. APM V\D2S- DeE)], Le ‘Guide du: Naturaliste

dans les 3 Regnes de la Nature, &c. Bruxelles, Liege,

Paris.

m 1792. PETAGNA (V.), Institutiones entomologicae. Nea-

poli. — N. E.V.

(a 1792. SHaw (G.), Musei Laveriani explicatio, anglica

et latine. &c. — Slechts Mamm., Aves, Reptilia. — Gott.)

m 1792. STAMMEN (V.), Diss. De caussis cur in primis plebs

scabie laboret, &. Auctor, praes. BEIREISIO. Helm-

stadii. — Gron.

o 1792. STELLEN (....), A new system of Quadr., Birds,

Fishes and Insects. 3 vols. Lond.

O 1792. WHITE (G.), Beitr. z. Naturg. von England. Ber-

lin 1792.

m 1793. BLUMENBACH (J. F.), Haandbog i Naturhistorien.

Kigbenhavn. — Gött.

m 1793. DONNDORFF (J. A.), Handbuch der Thiergeschich-

te. Leipzig. — Bonn, Gott.; Kiel.

1088 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

oO 1793—6. EBERT (J. J.). — Titelals 1776. —3. Aufl. Leipzig.

w 1793. Fasricius (J. C.), Entomologia systematica, &c.

v. 2. Hafniae. — N. E.V.

m 1793. KERSTING (J. A.),— Titel als 1789. — 3. Aufl.

(verkort!). — Kiel.

(a 1793. SCHWARZ (C.), Nomenclator über die in

Rösel .... Kleemann .. abgeb. u. beschr. Insekten

und Würmer .... Nürnberg. — 1. Abth. — Slechts

Coleoptera. — P. S. B.; Kiel.)

im 1793. SELLE (C. G.), Medicina clinica oder Handb. d.

med. Praxis. Berlin. — 0. B. A.

m 1793. SHAW (G.) & NODDER (F. P.). — Titel als 1791.

— Vol. 4. Pl 128, 1 Jan. 1793: — Kob:

terne, &c. Upsaliae. — Zie 1789. 1791.

(m 1793. ViBora (E.), Om de almindeligste hidindtil be-

kiendte Gifters Virking hos forskiellige Dyrearter, &c.

— In: Nye Saml. Kong. Danske Vid. Selsk. Skrifter.

v. 4. p. 485—512; spec. p. 487. Kjobenhavn. — Han-

delt alleen over smetstof.— K. A. W.)

0 1794. CHABERT (P.). — Titel als 1783. — 4e Ed. [op den

titel staat 3e Ed.]

O 1794. Dict. abrégé d’hist. nat., pour l'instruction de

la jeunesse; &c. Paris.

1794. [DUCHESNE (A. N.)]. — Titel als 1771. — 2. Ed. —

Bruxelles.

e 1794. FaBricius (K. C.), Entomologia systematica, &c.

v. 4. Hafniae. — N. E. V.

1794. GOEZE (J. A. E.), Belehrungen über gemeinnützige

Natur- und Lebenssachen, &c. Quedlinburg.

sw 1794. Mrea (A), Gedanken über die Wichmannische

Krätzetheorie. — In: Mus. d. Heilk. v. 2. p. 267—271.

Ti EPE

m 1794. PALLAS (P. S.), Voyages dans plus. &c. — De rest

van den titel is = 1789. — N. E. V.; Dr. M. G.

m 1794. Febr. PANZER (G. F. W.), Faunae Insectorum

Germaniae Initia, &c. Nürnberg. — Lief. 18. n. 24. —

NRE VS. Otra

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1089

Literatuur.

1794. Rossı (P.), Mantissa Insectorum, .... in Etruria

CMV 2% Pısise NERV.

1794. SCHERB (....), Ueber Hrn. Dr. Amsteigs Beytrag

zu der Milbentheorie von der Krätze. — In: Mus. d.

Heilk. v. 2. p: 53—61. — T. H. B.

1794. SHAW & NoDDER. — Titel als 1791. — v. 6. Pl.

187. 1 Sept. 1794. — Kob.

1794. STEIN (....AM), Ein Beytrag zur .... Wichman-

nischen Theorie von der Krätze. — In: Mus. d. Heilk.

Wed. pe 20-83: EED:

m 1794. STEIN (....AM), Ueber Herrn Dr. Scherben Ein-

wendungen gegen die Milbentheorie von der Krätze.

un; Mus: di) Heil nva 2p 61 Zlin HB.

1795.. [BEAURIEU (G. G. |DE)].. — Titel als 1770.

1795. GULDENER von Lopes (D. E. V.). — Titel als

1791. — 2. Aufl. Prag. — Ut.

a 1795. LATREILLE (P. A.), Observations sur la variété

des organes de la bouche des Tiques, &c. — In: Mag.

encycl. ou Journ. d. Sci. — v. 4. — P. B. Z. M.; G. B. K.

1795. MÖLLER (C. H.), Lexicon entomologicum oder

&c. Erfurt: — N. E.V.

1795. Rossi (P.), Fauna Etrusca sistens Insecta quae in

provinciis Florentina et Pisana praesertim collegit. —

T.L — Kiel.

1795. SCHMIEDLEIN (G. B.), Vollständiger Lehrbegriff

der Entomologie, &c. Leipzig. — v. I. (meer is niet

verschenen). — N. E.V.

1795. SCHRANK (FR. von PAULA), Naturh. und oekon.

Briefe über das Donaumoor. Mannheim. — P. S. B.;

Bonn; Gött.; Marb.

1795. VrBorG (E.), Sammlung von Abh. f. Thierärzte

und Oekonomen. Bd. I. Kopenhagen. — Utr.

gs 1795. WEBER (F.), Nomenclator entomologicus, &c.

Chilonii, Hamburgi. — P. S. B.

271795. Ware (G.), A naturalistis calendar, &e, London.

1. 1790.15 BAasomt (Asp. AGC.) dU mrissade ages. Naturges

schichte. Jena, Leipzig. — 7: MHB.

(m 1796—1810. BLUMENBACH (J. F.), Abb. naturhistori-

1090 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

scher Gegenstände. Göttingen. — Niets over Acari. —

Gron.)

m 1796. Bosc (....), Description de deux nouv. esp.

d’Animaux. — In: Mag. Encycl. 2e Ann. v. 2. Paris.

Pr 26% — bs Gayle

a 1796. {[FABRIcIus, (J. C.)], Index alphabeticus in J. C.

Fabricii Entomologiam Systematicam, &c. Hafniae. —

INGE TZ

is 1796. FABRICIUS (J. C.), Nomenclator entomologicus;

&c. Mancunii. — N. E. V.

‘m 1796. GOEZE (J. A. E.). — Titel als 1794. — Kiel.

m 1796. LATREILLE (P. A.), Précis de caractères généri-

ques des Insectes, &c. Brive, an 5. p. 176—185. — In

een later werk noemt L. het jaartal 1795. — N, E. V.

im 1796. SCHRANK (F. A. DE PAULA), Sammlung naturh.

und phys. Aufsätze. Nürnberg. — P. S. B.; Bonn; Gött.;

Greifsw.

a 1796. STEDMAN (J. G.), Narrative, of a five year’s expe-

dition, against the Revolted Negroes of Surinam, &c.

London. — Utr.

m 1797. BLUMENBACH (J. FR). — Titel als 1779. — 5.

Aufl. Göttingen. — Gött.; Halle.

‘a 1797. Bosc (....). — Titel als 1796. — In: Bull. Sci.

SocHEhilon Banse 1.05.12 Proz Erle

m 1797. [DucHESNE (A. N.)]. — Titel als 1771. — 3. Ed.

Paris. — Kob.

(a 1797. GIRTANNER (....), Obs. sur une maladie cutanée

particuliere aux Chats. — In: Instructions et Obs.

s. L mal. d. Anim. dom. v. 5. p. 350—351. — Zie 1791.

— De oorzaak wordt niet genoemd.)

(m 1797—1800. HERBST (J. F. W.), Natursystem der un-

geflügelten Insekten. 4 Hefte. Berlin. — Niets over

Acari.)

‘O 1797. HILDENBRANDT (G. S.), Bemerkungen über den

Kraetzausschlag. Hanover.

m 1797. LAMARCK (J. B.), Mem. de Physique et d’Hist.

nat.; &c. Paris. — Dr. M. G:

(a 1797. LELAU (....), Procédé employé avec succès pour

HIST: OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1091

Literatuur.

guérir la Gale des. Chiens. — In: CHABERT, Instr. &

Obs. s. 1. mal. d. Anim. dom. v. 5. p. 359—360. — De

oorzaak wordt niet genoemd.)

m 1797. OLIVIER (G. A.), Explication des Planches. —

[Andere titel: Tableau encycl. et meth. 3 Regn. Nat.

18e Partie, Insectes; Tom. 1.:2.]. — In: Encyel. méth.;

Este Nat Ins: Planches wi Al. 2: TH.

(m 1797. PERSOON (C. H.), Tentamen dispositionis metho-

dicae fungorum. Lipsiae. — Erineum. — Leid.)

m 1797. RATHKE (J.), Om Dam-Muslingen. — In: Skrifter

af Naturhist. Selsk. v. 4. n. 1. p. 139—179; spec. 173—

lMozen 129, RSA

o 1797. Reuss (C. TH.), De la gale des Moutons. — Zie

17263. Im PCHABERT unsters Obstestelkenali dh An:

dom. v. 5. p. 85—122.

m 1797. SAUVAGES (F. BoISSIER DE), Nosologia methodica,,

sistens aegritudines, morbos, &c. 5 vols. Lipsiae. —

v. 5. p. 239—245; 283—285. — Gron.

m 1797. WEBER (F.), Epitome entomologiae Fabricianae

sive Nomenclator ent.; &c. Lipsiae. — N. E.V.

m 1798. ADAMS (G.), Essays on the microsc. &c. London.

— Utr.

m 1798. Burserius (J. B.), Institutiones Medicinae practi-

cae. v. 3. Ed..2. Eipsiae. — O. B. A.

1798. CEDERHIELM (J.), Faunae Ingricae prodromus, &c.

Eipsiae. —— Nerus

1798. CUVIER (G.), Tableau élémentaire de l’histoire na-

turelle des Animaux. Paris. — Eigen Bibl.

(m 1798. DONOVAN (E.), An epitome of the nat. hist. of

the Insects of China. London. — Niets over Acari.

SEL)

m 1798. Fasricius (J. C.), Supplementum Entomologiae

systematicae. Hafniae. NEEN

1798. ILLIGER (J. K. W.), Versuch einer natürlichen

Folge der Ordnungen und Gattungen der Insekten. —

Verscheen achter het volgende werk.

m 1798. ILLIGER (J. K. W.), Verzeichniss der Käfer Preus-

sens. Halle. — N. E.V.

1092 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1798. KERSTING (J. A), Anweisung zur Kenntniss und

Heilung der inneren Pferdekrankheiten. 5. Aufl. Mar-

burg. — Ut.

(m 1798. MIKAN (J. C.), Entomol. Beob., Berichtig. u.

Entdeckt — In; Neue Abh.:d..Böhm.7Ges.IEl. Physik.

p. 136. — Triungulum? — K.-A.W.; K. B. H.; T. H.)

m 1798. PANZER (G. W. F.). — Titel als 1794. — Lief. 59.

Du 23:0 2A NEE VW.

(m 1798. REIL (J. C.), Memorabilium clinicorum medico-

pract. I. Ed. 2. Halae. — Niets over siro. — O. B. A.)

m 1798. SHAW (G.) & NODDER (F. P.). — Titel als 1791.

— v. 9. Pl. 335, May 1798. — D. E. J. B.; Kob.

o 1798. WILHELM (G. T.), Unterhaltungen aus der Na-

turgeschichte. Der Insecten dritter Theil. Ausgburg. —

Veel over Acarı met afb.

m 1798. WILLAN (R.), Description and Treatment of Cu-

taneous Diseases. Order I. Papulous Eruptions on the

skin. London. — P. S. B.; Gött.; Kiel.

m 1799. BLUMENBACH (J. F.). — Titel als 1779. — 6. Aufl.

Göttingen. — Utr.; P. S. B.; Bonn; Gütt.; Halle.

(m 1799. BRUSSEL (TH. van), Natuurk. Beschryving van

. en gekorvene Diertjes, &c. Amsterdam. — Is de

2e druk van 1770. — Niets over Acari. — Dr. M. G.)

(m 1799. CHABERT, FLANDRIN & HUZARD, Instructions et

Observ. sur les maladies des An. dom. &c. Paris. 3e

Edit. — v. 1. p. 308—213: CHABERT, De la Gale épi-

zootique. — Niets over Acari.) .

m 1799. CREUTZER (C.), Entomologische Versuche. Wien.

— Dr. M. G.

m 1799. [FaBricius (J. C.)], Index alphabeticus in J. C.

Fabrici Supplementum Entomologiae systematicae;

&c. Hafniae. — N. EsV.

m 1799. GEOFFROY (E. L.). — Titel als 1762. — Paris. —

Is eene nieuwe (3e) editie. — Dr. M. G.

m 1799. GIROD-CHANTRAN, (maladies des végétaux). — In:

Rapport gen. Traveaux Soc. Philom. Paris. an VII.

— T. AH.

(m 1799. KERSTING (J. A.), Anweisung z. Kenntn. u. Hei-

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 1093

Literatuur.

lung d. äusserlichen Pferdekrankheiten. Neue Aufl. —

Niets over schurft. — Utr.)

m 1799. KERSTING (J. A.). — Titel als 1789. — Neue (4.)

Aufl. — Is = 1793 met nieuw titelblad. — Utr.

m 1799. LEHMANN (M. C. G.). — De antennis Insectorum.

Diss. prior, fabricam antennarum describens. Lon-

dini, Hamburgi. — Dr. M. G.

m 1799. LJuNGH (S. J.), Descriptio Muris amphibii Linn.

varietas D. niger Gmel. — In: Nova Acta Reg. Soc.

Sci. Ups. v. 6. p. 510. — K. A. W.

(m 1799—1801. Parras (P. S.), Bemerkungen auf einer

Reise in die südl. Statthalterschaften des russ. Reichs;

&c. Leipzig. — Niets over Acarı. — T. H.)

(m 1799—1801. Patras (P. S.), Observations, &c. — Als

boven. — K. B. H.)

m 1799. PINEL (PH.), Nosographie philosophique, ou, &c.

Paris. — Amst. i

a 1799. PINEL (PH.), Philosophische Nosographie. Tübin-

gen. — Kiel; Kön.

m 1799. RATHKE (J.), Entomologiske Jagttagelser. — In:

Skrivter af Naturh. Selsk. v. 5. P. 1. p. 191—200. t. 5.

f. A—E. Kjgbenhavn. — K. A. W.

m 1799. SAINT-ADAMS (J. F.), Philosophie entomologique,

&c. Agen. — Dr. M. G.

1799. "SHAW. (GI CANODDER (BtB): — Titelals 1791.

— v. ll. n. 100. PI. 400. Sept. 1799. — Kob.

m 1799. SONNINI DE MANONCOUR (CH. N. S.), Voyage dans

la haute et basse Egypte, &c. Paris. — 1. H.

m 1799,” STEDMAN (Me G)), "Reizer naans Surmamen,..&c.

Amsterdam. — v. 1. 2. — A. J. R.

1799. STEDMAN (J. G.), Voyage à Surinam &c. — Utr.

1799—1802, 1813—1823. Ticny (F. M. G. DE) et BRONG-

MART (39) hist inatwdes Imsectes; Kewse Edit wIO

vols. 100 pl. — P. S. B.; Gött.

m 1799. WILLAN (R.), Die Hautkrankheiten &c. Breslau,

Hirschberg, Lissa. — Amst.

m 1800. CUVIER (G. DE), Leçons d’Anatomie Comparée,

&c. 5 tomes. Paris. — T. I. — Dr. M. G.

1094 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

m 1800. Dumeérir (A. M. C.), (acarus dans le poumon d’un

coq). — In: Rapport gén. Traveaux Soc. Philom. Paris.

v. 4. Juni 1800. p. 81. — K. A. W.

(m 1800. DumfriL (A. M. C.), Plan d'une méthode natu-

relle pour l’étude et la classification des Insectes. —

In: Bull. Sci. Soc. Philom. Paris. v. 2. n. 44. Nov. 1800.

p. 153—155. — Niets over Acarı. — T. H.)

m 1800. GEOFFROY (E. L.). — Titel als 1762. — 4e druk;

is dezelfde als 1799, met ander titelblad. — Dr. M. G.

m 1800. LEHMANN (M. C. G.), De antennis Insectorum.

Diss. posterior. Usum antennarum recensens.

Londini, Hamburgi. — Dr. M. G.

m 1800. SHAW (G.) & NODDER (F. P.), — Titel als 1791. —

v. 11. Pl. 440. July 1800. — Kob.

m 1800. [STEDMAN (J. G.)], Capitain Johan Stedmans

Dagbok öfwer sina Fälttag i Surinam, &c. Stockholm.

— Ur.

o 1801. Cuvier (G. L.), An introduction to the study of

animal economy. Edinburgh.

m 1801. CUVIER (G. von), Vorlesungen über vergl. Anato-

mie; Braunschweig. Bd. I. — Amst.

m 1801. Fasricius (J. C.), Systema Eleutheratorum, &c.

Kiliae. — N. E. V.

m 1801. JÖRDENS (J. H.), Entomologie und Helminthol.

d. menschl. Körpers, &c. Hof. — Leid.

m 1801. LAMARCK (J. B.), Systeme des Animaux sans

Vertebres; &c. Paris.

m 1801. Linnaeus (C.), Elements of natural history; being

&c. Edinburgh.

(m 1801. OSIANDER (F. B.), Ausführl. Abh. über die Kuh-

pocken, &c. Göttingen. — Niets over Acari. — P. S. B;.

Bonn; Halle; Marb.)

m 1801. THUNBERG (S.). Titel als 1791. — Herdruk: Göt-

tingen.

m 1801. VALLOT (N.), Observations sur les effets de la

piqûre d’un insecte, connu .... sous le nom de Pou

de bois. — In: Rec. périod. Soc. Méd. Paris. (= Journ.

de méd.). v. XI. p. 264—271. — Leid.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE. II. 109 5

Literatuur.

(m 1801. WEBER (F.), Observationes entomologicae, &c.

Kiliae. — Niets over Acarı. — N. E. V.)

m 1802. BAUDRY DES LOZIERES (....), A Memoir on

Animal Cotton, or the Insect Fly-Carrier. — In: Trans.

Amer. Phil. Soc. Philad. v. 5. p. 150—159. — T. H.

m 1802. BLUMENBACH (J. F.), Handboek der Natuurlijke

Historie, of, &c. Leyden. — N. E. V.; Leid.

o 1802. Cuvier (G. L.), Lectures on comparative anatomy.

London.

o 1802. A Dictionary of Natural History; with 48 col.

pl. London.

m 1802. FABRICIUS (J. C.), Voyage en Norwege, &c. Paris.

— N. A. M.

sa 1802. GMELIN (J. F.), A general System of Nature, &c.

transl. by W. Turton. London, v. 3. — Eigen. Bibl.;

Dr MG.

(m 1802. LATREILLE (P. A.), Histoire naturelle des four-

mis; &c. Paris. — Niets over Acari. — T. H.)

no 1802. LEDERMÜLLER (M. F.). — Titel als 1761. — Neue(?)

Ausg. Nürnberg.

m 1802. LINNAEUS. — Zie GMELIN.

oO 1802. LINNAEUS (C.), Universal System of Natural His-

tory, including the n. h. of man, enlarged by Dr. SIBLY

and others. 14 vols.; with num. col. pl. London.

m 1802. LATREILLE (P. A.), Histoire naturelle, générale

et particuliere, des Crustacés et des Insectes. &c. 14

vols. av. 374 pl. Paris 1802—5. — v. 2. p. 357. 1802.

— v. 3. p. 63—69. 1802. — T. H.

m 1802. OLAFSEN (E.) & PovELsEn (B.), Voyage en

Islander &er Barıs. Let N. Ar Mi

m 1802. SCHRANK (F. von PAULA), Briefe naturhist., phys.,

und ökon. Inhaltes &c. Erlangen. — P. S. B.; Bresl.;

Gött., Kön.

m 1802. [SCHRECKENSTEIN (R. von)], Verz. d. Halbkäfer,

. ungeflügelten Insekten, &c. Tübingen. p. 44—

45.

æ 1802. WALCKENAER (C. A), Faune parisienne, Insectes.

&e 2 vols: Pariss —iN..E. MV.

1096 DR. A. C. OUDEMANS, KRITISCH

Literatuur.

1802. WHITE (G.), The Works, in natural history; &c.

London. — PSB:

1803. (Anon.), Milbe. — In: Krünıtz’ Oekon.-technol.

Encyclopedie. v. 30. p. 329—338. Berlin. — K. A. W.

1803.. BLUMENBACH (J. F.). — Titel als 1779. — 7.

Aufl. Göttingen. — P. S. B.; Bonn; Bresl.; Gòtt.; Halle;

Kiel; Kön.; Marb.

1803. CHABERT (PH.). — Titel als 1783. — 5e Ed. — Ur.

1803. KERSTING (J. A.). — Titel als 1789. — 4. (lees 5.)

Aufl. Berlin. — (= Ed. 1.). — Kön.

1803. LATREILLE (P. A.). — Titel als 1802. — v. 5. p.

194-203; .v.'6. p. 377. Paris 1803.°— Di Hi

1803. PANZER (G. W. F.). — Titel als 1794. — Heft 90.

Nürnberg. — N. E. V.

1803. SCHRANK (F. DE PAULA), Fauna Boica. &c. v. 3.

Ingolstadt. — Dr. M. G.

1804. BAUDRY DES LOZIERES (....), On Animal Cotton,

and the Insect which produces it. — In: The Phil.

Mag. v. 19. p. 120—122. London. — K. A. W.

1804. BAUDRY DES LOZIERES (....), Ueber die thie-

rische Baumwolle oder Fliegen-Träger (Fly-Carrier). —

In: Voict’s Mag. f. n. neuesten Zustand d. Naturk.

&chev. 7. nn 2 Dns ME G.

1804. Bory DE SAINT-VINCENT (J. B. G. M.), Voyage

dans les 4 princ. îles des mers d’Afrique, &c. Paris.

— T. H.

1804. COQUEBERT DE MONTBRET (A. J.), Illustratio

iconographia Insectorum quae in Mus. paris. obs. et

in lucem edidit J. C. FABRICIUS, &c. Paris. Decas Tertia

NEZ

1804. Donovan (E.). — Titel als 1792. — v. 1. London.

—N.E.V.

1804. Dum£rır (A. M. C.), Traité élémentaire d’His-

toire naturelle. Paris. — Amst.

1804. FABRICIUS (J. C.). — (Insecta quae in Mus. paris.

observ.). — Zie COQUEBERT.

1804. HENTSCH (G. F.), Epitome Entomologicae syste-

matice sec. Fabricium &c. Lipsiae. — N. E. V.

HIST. OVERZ. D. ACAROLOGIE, II. 1097

Literatuur.

1804. HERMANN (J. F.), Mémoire Aptérologique. &c.

Strassbourg. — Eigen Bibl.

1804. LATREILLE (P. A.). — Titel als 1802. — v. 7. p.

96. 98—102. 104. 105. 108. 109. 334—401.; v. 8. p.

o—55. Paris. — 7. H.

1804. LATREILLE (P. A.), Tableaux du nouveau diction-

naire d’Histoire naturelle.

1804. PANZER (G. W. F.), D. Jac. Chr. Schaefferi Iconum

Insectorum circa Ratisbonam indigenorum Enumeratio

Systematica. — Systematische Nomenclatur über wei-

land Herrn Dr. J. C. Schäffers &c. Erlangen. — Eigen

Bibl.

1804. Ray (P. A. F.). — Titel als 1788. — Avec suppl.

par JAUFFRET. Paris. — P. S. B.; Bonn, Bött.; Kön.

1804. RUDOLPHI (K. A.), Bemerkungen aus dem Gebiet

der Naturgeschichte, &c. v. 1. Berlin. — Utr.

1804. SCHAEFFER (J. C.). — Zie PANZER.

hae Corte

Peete Ny

abv

1 À

ELE

CCA

LR à

el ate et rex

dr 1

en:

* ed

6 >

head

Len

r Li

Thee

eo tie

GEND

NET

i Te

sah sii mh

A to

g Awa 7073 NM

i a

RITA ANT

PACE

i DA

Ve U e

i A

me "in

ro AD

PAIR

FESTA

BI:

| GEDRUKT BĲ C. DE BOER JR. DEN HELDER

tend # pa ATO net eme paré

Dre se) it Patio » N A

wers à Pop ein x 7 0. > u ct) et

ER ARTI aut Keen Se

m ee Ù n po à A hi bi wdd ep 3

ee gan i în “a ‘i uao

sage gh NAS TT at

beermarter ne

boris rose one

tate Weg ag DE

QUE

gr opval ant eens rn ear

ST ene pe 10704 het BE. rca À

Ki meat “n au 9 be

hero ed et ah etter ot 14 bei

i Je ETES Er ricer yer tain vraie

sie brt, | “Qt + orne ns ery

UE saree Frs À Label Yo ae HAE: 68 $9

27 ene ine vane EU N bys of sve ui

A ape ester ofer CET

am RAS nie 00k aig à: pote reed ni

en border unis bede ze D

ng schen)

pure i

ser geist ns epen AE LV webs

An oder refer zeen,

fag Teef rat 40 1

ne Rici en nor) an

i a

peer wer “

rag eyed Lo A Ne dates las rr old ls gent ent oi gg tr

er bed vlag rte wed pis. a re verkort ve oe

À pei de

D ph er eames arom me N spa TEA OM ns en a bep A paused sud nen

gerst maren Fun Pri vst 0-40 a dh ebr od Med neen lg at edrat ot pit Age Simones on LL nr re ihe IONE

1 wieder ende eee Sly ira ged an n ehe Me cue ro P ar

A je indo INL ae ANALI RIE Uberti

a rer apt eis

LE Léger hiss ends ter vr Fr

Ped en #

LI ur

# i

[en en ; aders pg an peseta salpa! ‘ator cin enim :

“on et) nr ETà Lucertola Nice pam ihre sie 4 wur oe Shh A gh Dal EN perdo

AE ca Add #64 We nid ph te à ere ans piede AT. Ue) rate! = we pien WANEN ren gr

Ver i esa indd poni na po ses “ hen ded oe Smadar en der UNTEN, eilt

align npe) di 14 as aie lodata atin bab. na Red a tasse onda leaned Rain Unie) eyelet Ret al

Sera PI a ipa montres ati ce Redcat ve Be Eee

de glider Di;

FE a on 4

TERS, irk in ntm À dt

pre His o

Vice erm N fess pies ; EEE 609 aise biekpgen speech bhp ts a

Lo À ; ÿ il ment fl L KLEE aan ie 9

4% tere Una ft eet’

EN ft

abate ovat

Mr CS + à Le der ordi à

zien RME ton TER

eer pt PA aout té Pr

ak ov ergens hier an pester get

= ee ee

MILA

LA rg ii seater aa

rat HA un Lo

do. Den ni Manda oe wart “+ en nrd veh leak ta, qu Se Hed, m

BEE N se ee a son LU DE belhamel putti MERI Mor pedi

ne agi pnt gine no, A 6 ” wa IPA VI AR ie tum

een. SEAL LL TS ONE pee Eed 4 Del bi è fi dan ent le Al ro! ol rh de Pod

in ri. er; u À ri eind la 3 ifs ee È ne Bar sippe deg ee

eng sino A Ar Puoi sur

ved Ual

ethene

M creer tardy pny piva È

pol pd) o) nei [re 1

iris

bes fe

Be 4 apa irn dae et

ern N ahnt

prati eine pale }

4 ua ==

Felt Posi itn.

aot spe pent ieee VENTE

RTE MR hat diek

then vir? pet. EAU eu We) eit var nd

Fe hranp clas

ae rat Verre pel oases | etre ters de

Pappi GIA. cor et oet stre of ve ur

rt het 0 nn en de det bm ste den Sh rk rijn ond

dentini Anita ar bites ia pra fee

ta ee art ny NES a Hirt 08 an CAES et

a ee

piva ci a IT et

È Re

gente dede Dante vi halt 1 pa re gt

e Meter * 1 ”

Seren Dar x 9 4 n 4 wine! ee AI ij ata tet ei 4 1 a+

oeh DSS n . folli bi 7 ie ae re Epe say UT SE ft ere 4 irta CAT ETS

Elder ‘ Fe: D hah a dan "Pa tp LA ALENIA 4 Ohe AES

7 oer! Ne eg PEN AN Ra? NUR men zn

Karol italian PIANO pre veerd et it

vtt 4 Lira! WAL gnd je aprire Lio

middle as

esin ie th EN er À een ar boer

Aptos a ee her Ph ea het E ai

A SE OR

rf Ee ot bor

rt pn als onl yaad hte N

King

RE 8 ie eren nr vodden LEN

ge r à LR an pete pio in an or bank ordt ey ein

Ve à

Ripe: en EUR RUES on

ii Let ge vi pugni pel, ye Pht Ae

CAT D Er be

ve re ma ed IE TEST LI à ej AA Lo er à

ied onee, bid beo op Bor à bad veut rot

ont PA Ae ye 4 i een

nee een er do À

res rl cn si sa

Pr re

# Du 1e un

nen

bree pe) attr lB de n r È ibi: hele

E Je 2 er vlet se:

tere in | el ee

matey: 942 88-07 FRE ER

nf VICI a dig LEE ee dti 0721

DR LEE Glen His (2 cf abi dpi veen

Er Md Fir

te ft diet tan

v RE poro e a pet n NEE Kerne

Ham

en yey th RATE REV

CALE are STATE

Fonds ermede vege 9 élan es bat + \ 4

gi i nh edt end rer hen

perd k hb edd oe m ware

UIA ap wlan ah

REN obtained art mt dj he Fe

wabe

# dieken se erty ‘ial von a PORT

put ne TE

RSS er En on

+ bay alen biggen do

paket Sted orafi mp LE 4

sini WA. Miah: al Ir KR

van: gene 40-09 alas | tte

Ba tab ott sik prata n i og On Le: gi ON kare holon DI sash anor ey Aa

alb hin bras» {HO Mey 0 CEE i dii ripeti

trond, Lr pet

4 nd A PH

ee ees

en Mie tee 98

Agna oade et Wte emeente: ote deed er Doe ij

* eee

-- en er Rata a Labaro ee ri ;

anal ana a Dites

en en as eier x er he PT il

ue D # strane PAN A as MAT LR riper th rt tary iet en rim Made en

o à

Noaber Ady +f Ion Vene bet be D914 4h apt spay lard

earn

arte male tt js En 4 den amenée HE ed

sitet ena Fomor; bd pong eng ee me som agen sne AS ld AA Ot ea Hr eet n

ne nr sijn TPS CESR Sete Dre Ah td (of donbetiiti-" pat Ape zenit

verde a piedi on ie Aret ve

(print ARE rt hear t

Soper Da N et agere pinta Pap

ed privi ers nf

pe so ee Mt 2160 Mad

oe vn RENT ee

nee Brian rues) : ogen ro ot, Pie

rt hy BEE ee 00 ese

verdien ddr 1

pDA eee es

wijd ES

PANNES

prendre went 4

beo rire te gt

Mika PRET IE

de ane a def

. ER en einge Lt OMI

post porte Gaio: bag.

id Mest Tr

pani an D

ban bln in

delia capone fd

pat in a

Spee + Loiret dog rl

=> baie veneer a Pesio

der, Gig tap

à we ei ré iper

yal}

mager, 4 D Aer teh

rivet dre

BEREITET

PANSDRENPI TER ANNE

ver Done La A ordenend

a he sn ed db elan

wem bekaf a free

Dug cp dates ee pa ida

SE RONA PERS

dna % ann, vit n tt 0 bo 4 v

m ORK AN easy hy tn sore

"o ve di Re LT Very) verbied ore wh ader mais gh We

„ MER tt eek A mnd et sh doni saprei her |) hen >

CPE À a Faria

{ î sore

eee

= an AR ong

i eam pair;

Font RS gi lungi A A Croft. + ptt

prop ot Me, Certes oer)

dey TE reden dek

dh ANT vii

Eee eat

D et CRCR RAR copri Madame eni ior

pe veh dt oe Saat ‘be M pt op i Poach pe arde MM è pb à Rap oy da TVA

Di ole 2 Fica RP DT Les amd te, a dnt A pei ere PAM ine oe

gee een vas ee So à Cote oa nd „er pr ste aren nde jens ded ak +008

Deere: Heb oen E ee fr ghedaen tent tzit

piet CLS apen. pa à rn Had RE nee ese en tit) pd nodo loep ha e

delende. iech wont op PEN TE RE pie ee vf

+ FI ben rd nant pant aly daR ioe’, we e gi med of N 4 : ha Hk ed) mba ore

rin rag Care er Gb Petes) tpm oe ae anne ri à vre a ‘ rite Simeri

ses meehelpt elk) ee 7 sanded ah toot, (ind hint tragen ss ” wapen ik

hel A:

wur

ex rar wah wa ba ine ha +

sabre

ea ine

Gps 20 ee a4

An vt

re Ste nge ei ee

atrio; dari deb on À

nesta : Wiens y

SEE " as sa de n Mi wen pai x

à sio medie, < rice eae pean aa pert eet ed shee ie

ve el doti groet

gent zint ele einde eeen

women AU

ee Ne ua gtk pone thet desen pre È dh ie ee sr ciao

sath tielman ors pere | ME EL e AEM de Nei 4 gent bali hens ne En upon spartire A

ARE e in ein hk dira moana wih ee Eten owt epee MR

PRES ANR, wa 1540 2 u AR | ae Eef proe pe vr ay lé pò AT Adi pe rue

er zij rer. eier Se wy ib: e e LI À pad dub ehe

a vrare, In een tte ef, reine: Wimp Berta dar tre ETS Su rage ra Lips

ee ee RE A RSS i ope pentes Li pa DA > ge È

‘ped negate nl apr ded et dader nd oere be A pre Echt rei * hu

ien

ap Arian Oe x Be met , hs: arn Mete Sasa)

SORTA TRY to) ppt HAVE pn AS md an \

ORPI ow % pren bile Deo Hindr PLE 2 IP Matti

he ig Rintra, oord seni! einen

eek

harel Ron ti cotte ae mee anda

raed VENE pl peor peda imper corali

sò Mobos "

ui a ee ei BEER

sev 4 Le Paper x he

weloe Pe a DÒ ie

Pr Todos de Le pod nad sg verg of er pati age RE Ne a

gs CHA eur 22 à ve EOS Lehe LS Li

Pr PE A ET det var ntb dj

ee pere” ee ete

voral ied fejn ba, Miah 4 9

Pappi afin a Hd Orne LHRH Ot she pd bi erg une €

ee gr) M445 Gore age beppe veinst edn ala en

EIER nat (19 apt wt

aan

“ pate pints

ee rt re: rde per ir

M d'u tite) ay jain pretiirhst-éeti)

Jigs eigen sa spe paye

rte» perni mig bi dI

ae UN A an

Mon dette hi Ser ment À dort priori a ee vrt Bet sate: - re poto ie

pi enver mcg” À

beef RT neven heid se QUA Nen gu si rioni ila he Til oe peso wer

Da eae ds lende ol om bite pigra ee‘

ne Bene A di Lehe

4 Hee wi CNET PANNE dd wi 7

vor ee ren ue SU ae entr re DA gp)

i dai od be ig en Ollie A MR wahren eG onp O | isnot eh ehi Ar»

SOLI ATA AS a QE rr ot phone wah Dhan TT VT petra fac mal

sen emir D st A yest TER DV Ets ‘ nd dp posso pa ped VIT vee Sono rist bee iech Pf

ETES eee we u tai e yee Aten pare ghetto pts sal Gin La na eed. Gehl

ati cht bebe er pere i vtr per CA petite € 29 At iran RS ci a È dere soup he rt ob eens

PSA erge ae es Me Mud 1-1 de Uh Adi Med 44 abe peten rte aude oe CORRE PL ET LL a

Ed n si vo art iano vind ak pen lean ek Lato a AI | men + help zer ee 0 % i

‘aad le à CI

Arnor regalo ana nity

ovine won 4 Peri ln eed arene “ ner

SR nant Sha een pr Rapala EEE,

Fabel Ram N Sun si Mia

br Net apg 7 e * piquer a a hf SERE Nits

Pe ee ALI, Asus

magt eus yor Ay TA ob’ ne

Ages DRAP à mn pret septa es

mere ee er d'or Rss ‘4

mutter tng IERI "> dt tert

ae RER ARE ae

ade agin PV PES n ne sl

MENU wit Fl sten pi A het Vado s

price

pe bral rear

LT ooo

. A fe

dr tay hege gh a en uo» Beh ÿ: È

ve stati Les werven retta’ ro pe 5 meed bid

rates mae

athe nap bis =

vangend Men Ap ri tp visa art Teens red Sort as latin rd 5 spl RS ef dent genes hee

ETE de hd ori dd en tota vw RES dr POP PAL Beh gi LA SIEM ARONA "peg d'a feed ke Cie

Melia) Spriporigir tre priest dire ti Dh Ce ae Vira PA ehh Fb. ace pope ere veg 28

vr wapens RR TE nn Re Fe Kamerun: Aep CTR dede ss wen rl dn fn bi AR

a Pesi ds epatiti 1 Beeren bep +4

à rires Ng gna Lee taf Gr de x e sist AE I isomde ei ble LE nc el Lotions

AM ev ded A RQ RE EE de